ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2012.204.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 204

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 55
31 lipca 2012


Spis treści

 

I   Akty ustawodawcze

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 670/2012 z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie zmiany decyzji nr 1639/2006/WE ustanawiającej Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013) oraz rozporządzenia (WE) nr 680/2007 ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie transeuropejskich sieci transportowych i energetycznych

1

 

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 671/2012 z dnia 11 lipca 2012 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 w zakresie stosowania płatności bezpośrednich dla rolników w odniesieniu do roku 2013

11

 

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

 

 

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

 

 

2012/418/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Iraku, z drugiej strony, oraz w sprawie tymczasowego stosowania niektórych jej postanowień

18

 

*

Umowa o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Iraku, z drugiej strony

20

 

 

DECYZJE

 

 

2012/419/UE

 

*

Decyzja Rady Europejskiej z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie zmiany statusu Majotty względem Unii Europejskiej

131

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty ustawodawcze

ROZPORZĄDZENIA

31.7.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 204/1


ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 670/2012

z dnia 11 lipca 2012 r.

w sprawie zmiany decyzji nr 1639/2006/WE ustanawiającej Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013) oraz rozporządzenia (WE) nr 680/2007 ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie transeuropejskich sieci transportowych i energetycznych

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 172 oraz art. 173 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzją nr 1639/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) ustanowiono Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP) obejmujący różnego rodzaju środki wykonawcze realizowane przez poszczególne programy, w tym „Program na rzecz wspierania polityki w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK)”, który zapewnia wsparcie na rzecz wzmocnienia rynku wewnętrznego produktów i usług z zakresu TIK, a także produktów i usług opartych na TIK oraz służy pobudzaniu innowacji poprzez zwiększenie zakresu stosowania TIK oraz inwestycji w te technologie.

(2)

Rozporządzeniem (WE) nr 680/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) ustanowiono ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Unii w dziedzinie transeuropejskich sieci transportowych i energetycznych, a także utworzono oparty na podziale ryzyka instrument gwarancji kredytowej dla projektów transportowych sieci TEN („TEN-T”).

(3)

Według oceny Komisji, w ciągu następnej dekady konieczne będą bezprecedensowe inwestycje w sieci transportowe, energetyczne i teleinformatyczne w Europie, aby przyczyniać się do osiągania celów politycznych strategii Europa 2020, w szczególności celów dotyczących klimatu i przejścia do zasobooszczędnej i niskoemisyjnej gospodarki poprzez rozwijanie inteligentnej infrastruktury, zmodernizowanej i w pełni połączonej międzysystemowo, a także aby wspomagać działania zmierzające do ukończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego.

(4)

Finansowanie na rynku kapitału dłużnego jest trudno dostępne dla projektów infrastrukturalnych w Unii. Trudności w uzyskaniu długoterminowego finansowania prywatnego lub publicznego na projekty infrastrukturalne nie powinny prowadzić do spadku wydajności systemów transportowych, telekomunikacyjnych i energetycznych ani do spowolnienia penetracji łączy szerokopasmowych. Za względu na rozdrobnienie rynków obligacji na terytorium Unii w połączeniu z nieznaną wielkością popytu oraz wielkością i złożonością projektów infrastrukturalnych, przygotowanie których wymaga dużej ilości czasu, właściwe jest, aby zająć się tą kwestią na szczeblu unijnym.

(5)

Instrumenty finansowe regulowane rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5) mogą niekiedy zwiększać efektywność wydatków budżetowych oraz prowadzić do osiągnięcia wysokich efektów mnożnikowych pod względem przyciągania finansowania z sektora prywatnego. Jest to szczególnie ważne przy trudności w dostępie do kredytów, obecnych ograniczeniach finansów publicznych oraz potrzebie ożywienia gospodarczego Europy.

(6)

W swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie inwestowania w przyszłość – nowe wieloletnie ramy finansowe na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej, Parlament Europejski z zadowoleniem przyjął inicjatywę w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020 – mechanizmu podziału ryzyka wraz z EBI zapewniającego dodatkowe wsparcie z budżetu Unii, który ma stanowić dźwignię dla funduszy Unii i zapewnić dodatkowe zainteresowanie inwestorów prywatnych udziałem w projektach priorytetowych zgodnie z celami strategii Europa 2020. W swoich konkluzjach z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie Aktu o jednolitym rynku Rada przypomniała, że instrumenty finansowe należy oceniać pod względem: efektu dźwigni w porównaniu z istniejącymi instrumentami, dodatkowego ryzyka dla bilansu instytucji rządowych i samorządowych oraz możliwego wypierania instytucji prywatnych. Komunikat Komisji w sprawie etapu pilotażowego inicjatywy w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020 oraz związaną z nim ocenę skutków, które opracowano na podstawie wyników konsultacji społecznych, należy postrzegać w tym właśnie kontekście.

(7)

Należy uruchomić etap pilotażowy inicjatywy w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020, którego celem jest pomoc w finansowaniu projektów priorytetowych i posiadających wyraźną europejską wartość dodaną oraz ułatwienie większego zaangażowania sektora prywatnego w długoterminowe finansowanie na rynku kapitałowym opłacalnych projektów w dziedzinie infrastruktury transportowej, energetycznej i TIK. Instrument ten będzie działać na rzecz projektów o zbliżonych potrzebach w zakresie finansowania, a dzięki synergii pomiędzy sektorami powinien przynosić większe korzyści pod względem wpływu na rynek, spójności, efektywności administracyjnej oraz wykorzystania zasobów. Powinien on zapewnić zainteresowanym podmiotom w obszarze infrastruktury, takim jak podmioty finansujące, organy publiczne, przedsiębiorstwa budowlane i uczestnicy rynku, spójny instrument regulowany popytem rynkowym.

(8)

Podczas fazy pilotażowej inicjatywy w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020 finansowanie z budżetu Unii ma być wykorzystywane wraz z finansowaniem pochodzącym z EBI w formie wspólnego instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych wyemitowanych przez przedsiębiorstwa odpowiedzialne za projekt. Instrument ten ma na celu zmniejszanie ryzyka obsługi długu projektu oraz ryzyka kredytowego posiadaczy obligacji do poziomu, przy którym uczestnicy rynku kapitałowego – tacy jak fundusze emerytalne, zakłady ubezpieczeń oraz inne zainteresowane podmioty – będą skłonni do inwestowania w większą liczbę infrastrukturalnych obligacji projektowych, niż byliby skłonni zainwestować bez wsparcia Unii.

(9)

W związku z wieloletnim doświadczeniem EBI i ze względu na jego pozycję jako głównego podmiotu finansującego projekty infrastrukturalne, jak również jako organu finansowego UE ustanowionego na mocy Traktatu, Komisja powinna zaangażować EBI w realizację etapu pilotażowego. Główne warunki, zasady i procedury instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych powinny być określone w niniejszym rozporządzeniu. Szczegółowe zasady i warunki, w tym również podział ryzyka, wynagrodzenie, monitorowanie i kontrola, powinny być określone w porozumieniu o współpracy zawartym między Komisją a EBI. Komisja i EBI powinny zatwierdzić to porozumienie o współpracy zgodnie ze swoimi procedurami.

(10)

Etap pilotażowy inicjatywy w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020 powinien być rozpoczęty w najszybszym możliwym terminie w trakcie obowiązywania obecnych ram finansowych i bezzwłocznie wdrożony w celu stwierdzenia, czy i w jakim zakresie takie instrumenty finansowe, służące podziałowi ryzyka, wnoszą wartość dodaną w obszarze finansowania infrastruktury i rozwoju finansowania na rynku kapitału dłużnego dla projektów infrastrukturalnych.

(11)

Etap pilotażowy należy sfinansować ze środków budżetowych przesuniętych w latach 2012 i 2013 z istniejących programów w obszarze transportu, energii i telekomunikacji. W tym celu powinno być możliwe przesunięcie z budżetu TEN-T na tę inicjatywę kwoty w wysokości do 200 mln EUR, z budżetu programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji – kwoty w wysokości do 20 mln EUR, zaś z budżetu TEN-Energy („TEN-E”) – kwoty w wysokości do 10 mln EUR. Dostępne środki budżetowe ograniczają zarówno zakres inicjatywy, jak i liczbę projektów, które mogą zostać objęte wsparciem.

(12)

EBI powinien występować o środki budżetowe na podstawie liczby projektów, które EBI i Komisja uznają za odpowiednie, zgodne z długoterminowymi celami polityki Unii i możliwe do zrealizowania. Wszelkie takie wnioski i odpowiednie zobowiązania budżetowe powinny zostać złożone najpóźniej dnia 31 grudnia 2013 r. Ze względu na złożoność dużych projektów infrastrukturalnych, należy przewidzieć możliwość ich faktycznego zatwierdzenia przez Radę Dyrektorów EBI w późniejszym terminie, jednakże nie później niż w dniu 31 grudnia 2014 r.

(13)

Ubieganie się o wsparcie oraz selekcja i wdrażanie wszystkich projektów powinny podlegać prawu Unii, w szczególności przepisom dotyczącym pomocy państwa, oraz odbywać się w sposób pozwalający uniknąć tworzenia nowych lub dodatkowych zakłóceń funkcjonowania rynku.

(14)

Oprócz wymogów dotyczących sprawozdawczości, określonych w pkt 49 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. zawartego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (6), Komisja przy wsparciu EBI powinna w okresie pilotażowym co sześć miesięcy przedkładać sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie po podpisaniu umowy o współpracy i przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie śródokresowe w drugiej połowie 2013 r. Niezależna i pełna ocena powinna być przeprowadzona w 2015 r.

(15)

Na podstawie tej niezależnej i pełnej oceny Komisja powinna ocenić znaczenie inicjatywy na rzecz obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020, a także jej skuteczność w zwiększaniu wartości inwestycji w projekty o znaczeniu priorytetowym i w podnoszeniu efektywności wydatków Unii.

(16)

Etap pilotażowy inicjatywy w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020 należy uruchomić w trakcie przygotowywania instrumentu „Łącząc Europę”, zaproponowanego przez Komisję. Nie narusza to decyzji dotyczących wieloletnich ram finansowych Unii na okres po 2013 r. ani decyzji dotyczących ponownego wykorzystania środków powracających z instrumentów finansowych podejmowanych w związku z negocjacjami nad wnioskiem dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.

(17)

Aby wdrożyć etap pilotażowy inicjatywy w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020 należy odpowiednio zmienić decyzję nr 1639/2006/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 680/2007.

(18)

Aby zapewnić skuteczność środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, biorąc pod uwagę ograniczony czas trwania etapu pilotażowego, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu następującym po dniu jego opublikowania,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w decyzji nr 1639/2006/WE

W decyzji nr 1639/2006/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5a.   Bez uszczerbku dla ust. 1–5, w przypadku projektów realizowanych na podstawie instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, o którym mowa w art. 31 ust. 2, Komisja i EBI przedkładają Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w drugiej połowie 2013 r. sprawozdanie śródokresowe. Niezależną i pełną ocenę przeprowadza się w 2015 r.

Na podstawie tej oceny Komisja ocenia znaczenie inicjatywy na rzecz obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020, a także jej skuteczność w zwiększaniu wartości inwestycji w projekty o znaczeniu priorytetowym i poprawie efektywności wydatków Unii. Na podstawie tej oceny i przy uwzględnieniu wszystkich opcji Komisja rozważy zaproponowanie odpowiednich zmian regulacyjnych, w tym również zmian ustawodawczych, w szczególności jeżeli przewidywane wprowadzenie na rynek nie spełnia oczekiwań lub jeżeli pojawią się wystarczające alternatywne źródła długoterminowego finansowania dłużnego.

Sprawozdanie śródokresowe, o którym mowa w pierwszym akapicie, zawiera wykaz projektów, które skorzystały z instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, o którym mowa w art. 31 ust. 2a–2e, a także informacje na temat warunków wyemitowanych obligacji oraz kategorii obecnych i potencjalnych przyszłych inwestorów.”;

2)

art. 26 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

pobudzanie innowacji poprzez zwiększenie zakresu stosowania TIK i łączności szerokopasmowej oraz inwestycji w te technologie;”;

3)

w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Projekty, o których mowa w ust. 1 lit. a), mają na celu promowanie innowacji, transferu technologii oraz rozprzestrzeniania nowych technologii gotowych do wprowadzenia na rynek.

Unia może przyznać dotację jako wkład do budżetu projektów.

Alternatywnie Unia może wnieść, na etapie pilotażowym w latach 2012 i 2013, wkład finansowy na rzecz EBI służący tworzeniu rezerw oraz alokacji kapitału na potrzeby instrumentów dłużnych lub gwarancji, które mają zostać udzielone przez EBI z jego własnych zasobów w ramach instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych.”;

b)

dodaje się ustępy w brzmieniu:

„2a.   Instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, o którym mowa w ust. 2 akapit trzeci, to wspólny instrument Komisji i EBI wnoszący wartość dodaną jako działanie Unii, który stanowi odpowiedź na trudną sytuację w zakresie możliwości uzyskania odpowiedniego rynkowego finansowania inwestycji oraz zapewnia dodatkowość. W ramach tego instrumentu unika się zakłóceń konkurencji, ma on na celu osiągnięcie efektu mnożnikowego oraz łączy interesy w formie wsparcia jakości kredytowej. Instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych:

a)

ma postać instrumentu dłużnego lub gwarancji udzielonej przez EBI przy wsparciu w formie wkładu z budżetu Unii z przeznaczeniem na finansowanie projektów w dziedzinie TIK i łączności szerokopasmowej, uzupełniając lub przyciągając finansowanie przez państwa członkowskie lub sektor prywatny;

b)

zmniejsza ryzyko obsługi długu projektu oraz ryzyko kredytowe posiadaczy obligacji;

c)

jest wykorzystywany wyłącznie w odniesieniu do projektów, których rentowność finansowa opiera się na dochodach uzyskanych w ramach projektu.

2b.   Ryzyko ponoszone przez Unię w związku z instrumentem opartym na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, wraz z opłatami z tytułu zarządzania i innymi kosztami kwalifikowalnymi, w żadnym przypadku nie przekracza kwoty unijnego wkładu w ten instrument ani nie wykracza poza termin zapadalności portfela bazowego instrumentów wsparcia jakości kredytowej. Ogólny budżet Unii nie jest obciążany żadnym innym zobowiązaniem. Dodatkowe ryzyko związane z operacjami dotyczącymi obligacji projektowych ponosi zawsze EBI.

2c.   Główne warunki, zasady i procedury dotyczące instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych są określone w załączniku IIIa. Szczegółowe warunki i zasady realizacji instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, w tym warunki i zasady związane z podziałem ryzyka, wynagrodzeniem, monitorowaniem i kontrolą, określa się w porozumieniu o współpracy zawartym między Komisją a EBI. Komisja i EBI zatwierdzają porozumienie o współpracy zgodnie ze swoimi odpowiednimi procedurami.

2d.   W roku 2013, w ramach budżetu przeznaczonego na realizację polityki w zakresie TIK i łączności szerokopasmowej zgodnie z regułą określoną w lit. b) załącznika I, może zostać wykorzystana kwota w wysokości do 20 mln EUR. Ze względu na ograniczony czas trwania etapu pilotażowego w ramach instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych wszelkie dochody uzyskane do dnia 31 grudnia 2013 r. można ponownie wykorzystać na nowe instrumenty dłużne i gwarancje w ramach tego samego instrumentu opartego na podziale ryzyka oraz na projekty spełniające te same kryteria kwalifikowalności, aby zmaksymalizować wartość inwestycji otrzymujących wsparcie. W przypadku gdy instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych nie zostanie przedłużony na kolejne wieloletnie ramy finansowe, wszelkie pozostające środki zwracane są na poczet dochodów budżetu ogólnego Unii.

2e.   W uzupełnieniu wymogów dotyczących sprawozdawczości, określonych w pkt 49 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami, oraz bez uszczerbku dla wszelkich innych wymogów dotyczących sprawozdawczości regulacyjnej, na etapie pilotażowym Komisja co sześć miesięcy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, w tym również na temat warunków finansowych i dystrybucji wszystkich wyemitowanych obligacji projektowych.”;

4)

dodaje się załącznik:

„ZAŁĄCZNIK IIIa

Główne warunki, zasady i procedury instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, o którym mowa w art. 31 ust. 2c

EBI jest partnerem w zakresie rozłożenia ryzyka i zarządza wkładem Unii w instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych w jej imieniu. Szczegółowe warunki wdrażania tego instrumentu, w tym nadzoru nad nim i jego kontroli, określa się w umowie o współpracy między Komisją a EBI, z uwzględnieniem przepisów określonych w niniejszym załączniku.

a)   Instrument EBI

1.

Instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych będzie w odniesieniu do każdego kwalifikowalnego projektu instrumentem podporządkowanym i będzie miał formę instrumentu dłużnego lub gwarancyjnego lub obie te formy, aby ułatwić emisję obligacji projektowej.

2.

Jeżeli EBI jest lub zostanie wierzycielem w odniesieniu do danego projektu, prawa EBI wynikające z instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych mają charakter drugorzędny w stosunku do obsługi zadłużenia związanego z uprzywilejowanym długiem i charakter uprzywilejowany w odniesieniu do finansowania poprzez emisję akcji oraz jakiegokolwiek innego finansowania związanego z finansowaniem poprzez emisję akcji.

3.

Instrument nie przekracza 20 % całkowitej kwoty uprzywilejowanego wyemitowanego długu.

b)   Budżet

TIK:

2013: do 20 mln EUR

Wniosek w sprawie przesunięcia wyżej wymienionych kwot zostaje złożony do dnia 31 grudnia 2012 r., i zawiera prognozę zapotrzebowania na zaplanowany wkład Unii.

W razie konieczności prognoza ta może służyć jako podstawa opartego na zapotrzebowaniu zmniejszenia kwoty na rok 2013, co do której decyzję podejmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.

c)   Rachunek powierniczy

1.

EBI tworzy rachunek powierniczy, na którym przechowywane są wkłady i dochody Unii wynikające z jej wkładu.

2.

Ze względu na ograniczony czas trwania fazy pilotażowej odsetki zgromadzone na rachunku powierniczym i inne dochody wynikające z wkładu Unii, takie jak opłaty gwarancyjne, marża odsetkowa i marża ryzyka w odniesieniu do kwot wydatkowanych przez EBI, dodawane są do kwot na rachunku powierniczym. Komisja może jednak zdecydować, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2, że mają one zostać zwrócone do linii budżetowej przeznaczonej na program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji oraz TIK.

d)   Wykorzystanie wkładu Unii

Wkład Unii jest przeznaczony przez EBI na:

1)

zabezpieczenie ryzyka w postaci rezerw na pokrycie pierwszej straty w przypadku instrumentów podporządkowanych dla każdego kwalifikowalnego projektu, zgodnie ze stosownymi przepisami EBI i oceną ryzyka przeprowadzoną przez EBI w ramach obowiązującej w EBI polityki;

2)

pokrycie wszelkich niezwiązanych z projektem kwalifikowalnych kosztów ustanowienia instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, w tym również jego oceny, i zarządzania tym instrumentem.

e)   Podział ryzyka i dochodów

Schemat podziału ryzyka wynikający z lit. d) odzwierciedlony jest w odpowiednim podziale – między Unię i EBI – marży ryzyka, którą EBI obciąża swego kontrahenta z tytułu każdego instrumentu w ramach portfela projektów.

f)   Ustalanie cen

Wycena instrumentów obligacji projektowych opiera się na marży ryzyka zgodnie z odpowiednimi standardowymi zasadami i kryteriami EBI.

g)   Procedura składania wniosków

Wnioski o ochronę przed ryzykiem w ramach instrumentu opartego na podziale ryzyka w związku z obligacjami projektowymi kierowane są do EBI zgodnie ze standardową procedurą składania wniosków obowiązującą w EBI.

h)   Procedura zatwierdzania

EBI przeprowadza ocenę dotyczącą kwestii ryzyka, kwestii finansowych technicznych i prawnych, a także podejmuje decyzję w sprawie wykorzystania instrumentów opartych na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych i dokonuje wyboru odpowiedniego rodzaju instrumentu podporządkowanego zgodnie z ustandaryzowanymi zasadami i kryteriami, w szczególności z wytycznymi polityki ryzyka kredytowego EBI oraz stosowanymi przez EBI kryteriami wyboru w odniesieniu do kwestii społecznych, środowiskowych i klimatycznych.

i)   Czas trwania

1.

Wkład Unii do instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych przekazuje się nie później niż do dnia 31 grudnia 2013 r. Faktyczne zatwierdzenie instrumentów obligacji projektowych przez Radę Dyrektorów EIB następuje nie później niż dnia 31 grudnia 2014 r.

2.

W przypadku wygaśnięcia instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych w trakcie obecnych wieloletnich ram finansowych wszystkie środki pozostałe na rachunku powierniczym, inne niż środki przekazane i środki konieczne do pokrycia innych kosztów i wydatków kwalifikowalnych, zwracane są do linii budżetowej przeznaczonej na program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji oraz TIK.

3.

Środki przeznaczone na instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych są zwracane na odpowiedni rachunek powierniczy wraz z wygaśnięciem instrumentów lub po ich spłacie, pod warunkiem zapewnienia wystarczającej ochrony przed ryzykiem.

j)   Sprawozdawczość

Komisja i EBI uzgadniają warunki dotyczące sprawozdawczości rocznej dotyczącej funkcjonowania instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych.

Ponadto Komisja przy wsparciu EBI co sześć miesięcy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania instrumentu, przy czym pierwsze sprawozdanie jest przedkładane sześć miesięcy po podpisaniu umowy o współpracy, o której mowa w art. 31 ust. 2c.

k)   Monitorowanie, kontrola i ocena

Komisja monitoruje funkcjonowanie instrumentu, w tym również w razie potrzeby poprzez kontrole na miejscu, oraz przeprowadza inspekcje i kontrole zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (*1).

Instrumentami podporządkowanymi zarządza EBI zgodnie ze swymi zasadami i procedurami, w tym również stosując odpowiednie środki audytu, kontroli i monitorowania. Ponadto Rada Dyrektorów EBI, w której Komisja i państwa członkowskie mają swoich przedstawicieli, zatwierdza każdy instrument podporządkowany i monitoruje, czy EBI jest zarządzany zgodnie ze swoim statutem i ogólnymi wytycznymi Rady Gubernatorów.

W drugiej połowie 2013 r. Komisja i EBI przedłożą Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie śródokresowe na temat funkcjonowania pilotażowego instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych w celu optymalizacji tego instrumentu.

Pełna niezależna ocena zostanie przeprowadzona w 2015 r. po zatwierdzeniu ostatnich operacji dotyczących obligacji projektowych. Obejmie ona m.in. wartość dodaną, dodatkowość w stosunku do innych instrumentów Unii lub państw członkowskich i innymi dostępnymi formami długoterminowego finansowania dłużnego, osiągnięty efekt mnożnikowy, ocenę ryzyka oraz powstanie lub korektę ewentualnych zakłóceń. Ocena obejmie też wpływ na rentowność finansową projektów, ich liczbę, warunki i koszty emisji obligacji, wpływ na rynki obligacji, a także kwestie dotyczące wierzyciela kontrolującego i udzielania zamówień. W miarę możliwości ocena będzie zawierać porównanie kosztów alternatywnych sposobów finansowania projektów, w tym również przy pomocy pożyczek bankowych. Podczas fazy pilotażowej ocenie podlega każdy wybrany projekt.

Artykuł 2

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 680/2007

W rozporządzeniu (WE) nr 680/2007 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 2 dodaje się punkty w brzmieniu:

„(14)

»instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych« oznacza wspólny instrument Komisji i EBI wnoszący wartość dodaną jako działanie Unii, stanowi odpowiedź na trudną sytuację w zakresie możliwości uzyskania odpowiedniego, rynkowego finansowania inwestycji oraz zapewnia dodatkowość, poprzez uzupełnienie lub umożliwienie finansowania przez państwa członkowskie lub sektor prywatny. W ramach tego instrumentu unika się zakłóceń konkurencji, ma on na celu osiągnięcie efektu mnożnikowego oraz łączy interesy. Instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych ma formę wsparcia jakości kredytowej dla projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, ogranicza on ryzyko obsługi długu projektu oraz ryzyko kredytowe posiadaczy obligacji i jest wykorzystywany wyłącznie w odniesieniu do projektów, których rentowność finansowa opiera się na dochodach uzyskanych w ramach projektu;

(15)

»wsparcie jakości kredytowej» oznacza poprawę jakości kredytowej długu projektu poprzez instrument podporządkowany w formie instrumentu dłużnego EBI lub gwarancji udzielonej przez EBI lub obie te formy, przy wsparciu w postaci wkładu z budżetu Unii.”;

2)

w art. 4 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Wnioski o ochronę przed ryzykiem w ramach instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych stosownie do art. 6 ust. 1 lit. g) kierowane są do EBI zgodnie ze standardową procedurą składania wniosków obowiązującą w EBI.”;

3)

w art. 6 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w lit. d) dodaje się zdanie w brzmieniu:

„W latach 2012 i 2013 kwota w wysokości do 200 mln EUR może zostać przesunięta na potrzeby etapu pilotażowego instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych w sektorze transportu.”;

b)

dodaje się lit. g) w brzmieniu:

„g)

na etapie pilotażowym w latach 2012 i 2013 wkład finansowy na rzecz EBI służący tworzeniu rezerw oraz alokacji kapitału na potrzeby instrumentów dłużnych lub gwarancji, które mają zostać udzielone przez EBI z jego własnych zasobów w ramach instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych w dziedzinie TEN-T i TEN-E. Ryzyko ponoszone przez Unię w związku z instrumentem opartym na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, wraz z opłatami z tytułu zarządzania i innymi kosztami kwalifikowalnymi, w żadnym przypadku nie przekracza kwoty unijnego wkładu w ten instrument ani nie wykracza poza termin zapadalności portfela instrumentów wsparcia jakości kredytowej. Budżet ogólny Unii nie jest obciążany żadnym innym zobowiązaniem. Dodatkowe ryzyko związane z operacjami dotyczącymi obligacji projektowych zawsze ponosi EBI.

Główne zasady, warunki i procedury instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych są ustanowione w załączniku Ia. Szczegółowe zasady i warunki wdrożenia instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, w tym zasady i warunki związane z podziałem ryzyka, wynagrodzeniem, monitorowaniem i kontrolą, określa się w porozumieniu o współpracy zawartym między Komisją a EBI. Komisja i EBI zatwierdzają porozumienie o współpracy zgodnie ze swoimi procedurami.

Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2, w latach 2012 i 2013 na potrzeby instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych może zostać przesunięta kwota w wysokości do 210 mln EUR, z czego kwota w wysokości do 200 mln EUR na projekty transportowe, a kwota w wysokości do 10 mln EUR na projekty energetyczne z linii budżetowych przeznaczonych, odpowiednio, na instrument gwarancji kredytowej TEN-T, o którym mowa w załączniku I i TEN-E.

W uzupełnieniu wymogów dotyczących sprawozdawczości, określonych w pkt 49 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami, oraz nie naruszając żadnych innych wymogów sprawozdawczości regulacyjnej, na etapie pilotażowym Komisja co sześć miesięcy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania instrumentu opartego na podziale ryzyka, w tym również na temat warunków finansowych i dystrybucji wszystkich wyemitowanych obligacji projektowych.

Ze względu na ograniczony czas trwania etapu pilotażowego odsetki i inne dochody uzyskane dzięki instrumentowi opartemu na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych przed dniem 31 grudnia 2013 r. mogą być ponownie przeznaczone na nowe instrumenty dłużne i gwarancje w ramach tego samego instrumentu podziału ryzyka oraz na projekty spełniające te same kryteria kwalifikowalności, aby zmaksymalizować wartość inwestycji otrzymujących wsparcie. Jeśli instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych nie zostanie przedłużony na kolejne ramy finansowe, wszelkie pozostające środki zwracane są do budżetu ogólnego Unii.”;

4)

w art. 16 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a.   Bez uszczerbku dla ust. 1 i 2 w przypadku projektów realizowanych na podstawie instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. g), Komisja i EBI w drugiej połowie 2013 r. przedkładają Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie śródokresowe. Niezależną i pełną ocenę przeprowadza się w 2015 r.

Na podstawie tej oceny Komisja analizuje znaczenie inicjatywy dotyczącej obligacji projektowych w ramach strategii Europa 2020, a także jej skuteczność w odniesieniu do podniesienia wartości inwestycji w projekty o znaczeniu priorytetowym i poprawy efektywności wydatków Unii. Na podstawie tej oceny i przy uwzględnieniu wszystkich opcji Komisja rozważa zaproponowanie odpowiednich zmian regulacyjnych, w tym również zmian ustawodawczych, zwłaszcza jeżeli przewidywane wprowadzenie na rynek nie spełnia oczekiwań lub jeżeli pojawią się wystarczające alternatywne źródła długoterminowego finansowania dłużnego.”;

5)

w art. 17 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Sprawozdanie śródokresowe, o którym mowa w art. 16 ust. 2a, zawiera również wykaz projektów, które uzyskały wsparcie dzięki zastosowaniu instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. g), a także informacje na temat warunków wyemitowanych obligacji oraz kategorii obecnych i potencjalnych przyszłych inwestorów.”;

6)

załącznik otrzymuje oznaczenie „I”, a słowa „załącznik” w art. 6 ust. 1 lit. d) zastępuje się odpowiednio słowami „załącznik I”;

7)

dodaje się załącznik:

„ZAŁĄCZNIK Ia

Główne warunki, zasady i procedury dotyczące instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. g)

EBI jest partnerem w dziedzinie rozłożenia ryzyka i zarządza wkładem Unii w instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych w imieniu Unii. Bardziej szczegółowe warunki realizacji tego instrumentu, w tym nadzór nad nim i jego kontrolę, ustanawia się w umowie o współpracy między Komisją a EBI, z uwzględnieniem przepisów określonych w niniejszym załączniku.

a)   Instrument EBI

1.

Instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych będzie, w odniesieniu do każdego kwalifikowalnego projektu, instrumentem podporządkowanym i będzie miał formę instrumentu dłużnego lub gwarancyjnego lub obie te formy, aby ułatwić emisję obligacji projektowej.

2.

Gdyby EBI był lub został wierzycielem w odniesieniu do danego projektu, prawa EBI w ramach instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych będą mieć charakter drugorzędny w stosunku do obsługi długu uprzywilejowanego i charakter uprzywilejowany w odniesieniu do finansowania poprzez emisję akcji i jakiegokolwiek innego finansowania związanego z finansowaniem poprzez emisję akcji.

3.

Instrument nie przekracza 20 % całkowitej kwoty uprzywilejowanego wyemitowanego długu.

b)   Budżet

 

TEN-T:

2012: do 100 mln EUR

2013: do skumulowanej kwoty w wysokości 200 mln EUR

przewidziane przesunięcie z budżetu TEN-T przeznaczonego na instrument gwarancji pożyczkowych na projekty TEN-T, o których mowa w załączniku I, z którego jednak środki nie zostały wydane.

 

TEN-E:

2013: do 10 mln EUR

Wniosek w sprawie przesunięcia dotyczący kwoty na rok 2012 składa się niezwłocznie po podpisaniu umowy o współpracy.

Wniosek w sprawie przesunięcia dotyczący płatności w kolejnych latach składa się do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego.

Do wniosku w sprawie przesunięcia zawsze dołącza się prognozę zapotrzebowania na planowany wkład Unii.

W razie konieczności prognoza ta może służyć jako podstawa opartego na zapotrzebowaniu zmniejszeniu kwot, co do którego decyzję podejmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.

c)   Rachunek powierniczy

1.

EBI otwiera dwa rachunki powiernicze (jeden dla projektów TEN-T, a drugi dla projektów TEN-E), na których przechowywane się wkłady i dochody Unii wynikające z wkładów Unii. Rachunek powierniczy dla TEN-T może zostać połączony z rachunkiem powierniczym otworzonym na potrzeby instrumentu gwarancji pożyczkowych dla projektów TEN-T, o którym mowa w załączniku I, pod warunkiem że nie będzie to ze szkodą dla sprawozdawczości ani monitorowania, zgodnie z przepisami lit. j) i k).

2.

Ze względu na ograniczony czas trwania fazy pilotażowej odsetki zgromadzone na rachunku powierniczym i inne dochody wynikające z wkładu Unii, takie jak opłaty gwarancyjne, marża odsetkowa i marża ryzyka w odniesieniu do kwot wydatkowanych przez EBI, dodawane są do środków na rachunku powierniczym. Komisja może jednak zdecydować, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2, że mają one zostać zwrócone do linii budżetowej TEN-T lub TEN-E.

d)   Wykorzystanie wkładu Unii

Wkład UE jest przeznaczony przez EBI na:

1)

zabezpieczenie ryzyka w postaci rezerw na pokrycie pierwszej straty w przypadku instrumentów podporządkowanych dla każdego kwalifikowalnego projektu, zgodnie ze stosownymi przepisami EBI i oceną ryzyka przeprowadzoną przez EBI w ramach obowiązującej w EBI polityki;

2)

pokrycie wszelkich niezwiązanych z projektem kwalifikowalnych kosztów ustanowienia instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych, w tym również jego oceny, i zarządzania tym instrumentem.

e)   Podział ryzyka i dochodów

Schemat podziału ryzyka wynikający z pkt d) odzwierciedlony jest w odpowiednim rozłożeniu – między Unię i EBI – marży ryzyka, którą EBI obciąża swego odpowiednika za każdy instrument w ramach portfela.

Niezależnie od przepisów mających zastosowanie do podziału ryzyka w przypadku instrumentu gwarancji pożyczkowych na projekty TEN-T, o którym mowa w załączniku I, schemat podziału ryzyka odnośnie do obligacji projektowych obowiązuje również w stosunku do tego instrumentu, w tym również operacji w ramach istniejącego portfela.

f)   Ustalanie cen

Wycena instrumentów obligacji projektowych opiera się na marży ryzyka zgodnie z odpowiednimi, standardowymi zasadami i kryteriami EBI.

g)   Procedura składnia wniosków

Wnioski o ochronę przed ryzykiem w ramach instrumentu opartego na podziale ryzyka w związku z obligacjami projektowymi kierowane są do EBI zgodnie ze standardową procedurą składania wniosków obowiązującą w EBI.

h)   Procedura zatwierdzania

EBI przeprowadza ocenę dotyczącą kwestii ryzyka, kwestii finansowych, technicznych i prawnych, a także podejmuje decyzję w sprawie wykorzystania instrumentów opartych na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych i dokonuje wyboru odpowiedniego rodzaju instrumentu podporządkowanego zgodnie ze standardowymi zasadami i kryteriami, mianowicie z wytycznymi polityki ryzyka kredytowego EBI oraz stosowanymi przez EBI kryteriami wyboru w odniesieniu do kwestii społecznych, środowiskowych i klimatycznych.

i)   Czas trwania

1.

Ostatnią transzę wkładu Unii do instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych przekazuje się najpóźniej w dniu 31 grudnia 2013 r. Faktyczne zatwierdzenie instrumentów obligacji projektowych przez Radę Dyrektorów EBI następuje najpóźniej w dniu 31 grudnia 2014 r.

2.

W przypadku wygaśnięcia instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych w trakcie obecnych wieloletnich ram finansowych wszelkie salda na rachunkach powierniczych inne niż środki przekazane i środki konieczne do pokrycia innych kosztów i wydatków kwalifikowalnych zwracane są do linii budżetowej TEN-T i TEN-E.

3.

Środki przeznaczone na instrument oparty na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych są zwracane na odpowiedni rachunek powierniczy wraz z wygaśnięciem instrumentu lub po jego spłacie, pod warunkiem zachowania wystarczającej ochrony przed ryzykiem.

j)   Sprawozdawczość

Komisja i EBI uzgadniają warunki dotyczące sprawozdawczości rocznej w zakresie funkcjonowania instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych.

Ponadto Komisja, przy wsparciu EBI, co sześć miesięcy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania instrumentu, przy czym pierwsze sprawozdanie jest przedkładane sześć miesięcy po podpisaniu umowy o współpracy, o której mowa w art. 6 ust. 1 lit. g).

k)   Monitorowanie, kontrola i ocena

Komisja monitoruje funkcjonowanie instrumentu, w tym również w razie potrzeby poprzez kontrole na miejscu, oraz przeprowadza inspekcje i kontrole zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002.

Instrumentami podporządkowanymi zarządza EBI zgodnie z własnymi zasadami i procedurami, w tym również stosując odpowiednie środki audytu, kontroli i monitorowania. Ponadto Rada Dyrektorów EBI, w której Komisja i państwa członkowskie mają swoich przedstawicieli, zatwierdza każdy instrument podporządkowany i monitoruje, czy EBI jest zarządzany zgodnie ze swoim statutem i ogólnymi wytycznymi Rady Gubernatorów.

W drugiej połowie 2013 r. Komisja i EBI przedłożą Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie śródokresowe na temat funkcjonowania pilotażowego instrumentu opartego na podziale ryzyka w ramach obligacji projektowych w celu optymalizacji tego instrumentu.

Pełna niezależna ocena zostanie przeprowadzona w 2015 r. po zatwierdzeniu ostatnich operacji dotyczących obligacji projektowych. Obejmie ona m.in. wartość dodaną, dodatkowość w stosunku do innych instrumentów Unii lub państw członkowskich i innymi dostępnymi formami długoterminowego finansowania dłużnego, osiągnięty efekt mnożnikowy, ocenę ryzyka oraz powstawanie lub korektę ewentualnych zakłóceń. Ocena obejmie też wpływ na rentowność finansową projektów, ich liczbę, warunki i koszty emisji obligacji, wpływ na rynki obligacji, a także kwestie dotyczące wierzycielem kontrolującego i udzielania zamówień. W miarę możliwości ocena będzie zawierać porównanie kosztów alternatywnych sposobów finansowania projektów, w tym również przy pomocy pożyczek bankowych. Podczas fazy pilotażowej ocenie podlega każdy wybrany projekt.”.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 lipca 2012 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. D. MAVROYIANNIS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 143 z 22.5.2012, s. 134.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2012 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 10 lipca 2012 r.

(3)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 15.

(4)  Dz.U. L 162 z 22.6.2007, s. 1.

(5)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

(6)  Dz.U. 139 z 14.6.2006, s. 1.

(*1)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.”.


Deklaracja Komisji

Na podstawie pkt 49 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami Komisja raz do roku przedkłada władzy budżetowej sprawozdanie dotyczące instrumentów finansowych. Sprawozdanie w 2012 r. będzie również poświęcone inicjatywie Unii Europejskiej i EBI w zakresie obligacji projektowych.

W tym kontekście oraz uwzględniając krótkotrwały charakter etapu pilotażowego inicjatywy w zakresie obligacji projektowych, Komisja pragnie sprecyzować, że wyrażenie „powinna w okresie pilotażowym co sześć miesięcy przedkładać sprawozdanie”, użyte w motywie 14, oraz „Komisja co sześć miesięcy przedkłada […] sprawozdanie”, użyte w art. 1 pkt 3 lit. b), art. 1 pkt 4, art. 2 pkt 3 lit. b) oraz art. 2 pkt 7 oznacza, że Komisja będzie informować Radę i Parlament Europejski, przedstawiając bezpośrednio każdej z tych instytucji odpowiedni materiał pomocniczy, zamiast sporządzać oficjalne sprawozdanie Komisji, co wymagałoby nieproporcjonalnie dużych nakładów w porównaniu z ograniczonym zakresem etapu pilotażowego.


31.7.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 204/11


ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 671/2012

z dnia 11 lipca 2012 r.

zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 w zakresie stosowania płatności bezpośrednich dla rolników w odniesieniu do roku 2013

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 akapit pierwszy i art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Nowe systemy wsparcia dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej mają być stosowane od dnia 1 stycznia 2014 r. i mają zastąpić obecnie funkcjonujące systemy. Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (4) powinno nadal stanowić podstawę przyznawania wsparcia dochodów rolnikom w roku kalendarzowym 2013.

(2)

W rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 ustanowiono system obowiązkowych, stopniowych zmniejszeń płatności bezpośrednich („modulację”), w tym wyłączenie płatności bezpośrednich do kwoty 5 000 EUR, który należy stosować do roku kalendarzowego 2012. W związku z powyższym, całkowite kwoty netto płatności bezpośrednich („pułapy netto”), które mogą być przyznane w państwach członkowskich po zastosowaniu modulacji, zostały określone do roku kalendarzowego 2012. W celu utrzymania kwot płatności bezpośrednich w roku kalendarzowym 2013 na poziomie podobnym do poziomu z roku 2012, i uwzględniając przy tym stopniowe dochodzenie do pełnych płatności w nowych państwach członkowskich, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 73/2009, właściwe jest ustanowienie mechanizmu dostosowania na rok kalendarzowy 2013 mającego podobny skutek jak modulacja i pułapy netto. Ze względu na szczególne cechy wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej w regionach najbardziej oddalonych wspomniany mechanizm dostosowania nie powinien być stosowany w odniesieniu do rolników z tych regionów.

(3)

Aby ułatwić sprawne funkcjonowanie płatności bezpośrednich, które mają być dokonane przez państwa członkowskie w odniesieniu do wniosków złożonych w roku kalendarzowym 2013, pułapy netto ustalone na rok kalendarzowy 2012 należy przedłużyć na 2013 r. i w odpowiednich przypadkach dostosować, w szczególności w związku ze wzrostem wynikającym ze stopniowego dochodzenia do pełnych stawek płatności w nowych państwach członkowskich.

(4)

Obok obowiązkowej modulacji rozporządzenie Rady (WE) nr 378/2007 z dnia 27 marca 2007 r. ustanawiające zasady dobrowolnej modulacji płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (5) umożliwiło państwom członkowskim stosowanie zmniejszenia („dobrowolnej modulacji”) w stosunku do wszystkich kwot płatności bezpośrednich, które mają zostać przyznane na ich terytorium w odniesieniu do danego roku kalendarzowego aż do roku kalendarzowego 2012. Aby utrzymać kwoty płatności bezpośrednich, które mają być dokonane w odniesieniu do wniosków złożonych w roku kalendarzowym 2013 na poziomie podobnym do roku 2012, państwa członkowskie, które stosowały dobrowolną modulację w odniesieniu do roku kalendarzowego 2012, powinny nadal dysponować możliwością zmniejszenia płatności bezpośrednich w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 i użycia wygenerowanych w ten sposób środków na sfinansowanie programów rozwoju obszarów wiejskich. Należy zatem stworzyć możliwość dalszego zmniejszenia kwoty płatności bezpośrednich w drodze stosowania systemu dobrowolnego dostosowania płatności bezpośrednich w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013. Takie zmniejszenie powinno mieć charakter dodatkowy do obowiązkowego dostosowania płatności bezpośrednich przewidzianego na rok kalendarzowy 2013.

(5)

W przypadku gdy państwo członkowskie stosuje regionalnie zróżnicowane stawki dobrowolnej modulacji w odniesieniu do roku kalendarzowego 2012, powinno ono mieć taką możliwość również w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013. Aby zagwarantować poziom bezpośredniego wsparcia dla rolników, łączne stosowanie obowiązkowego i dobrowolnego dostosowania płatności bezpośrednich w roku kalendarzowym 2013 nie powinno prowadzić do zmniejszenia płatności bezpośrednich w wymiarze większym niż zmniejszenia zastosowane w 2012 roku w drodze zarówno obowiązkowej, jak i dobrowolnej modulacji. Maksymalna stawka dostosowania płatności bezpośrednich, która ma być stosowana w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 w każdym regionie, nie powinna zatem przekraczać zmniejszeń wynikających zarówno z modulacji obowiązkowych, jak i dobrowolnych stosowanych w odniesieniu do roku kalendarzowego 2012.

(6)

W przypadku gdy państwo członkowskie zastosowało opcję, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 378/2007, decydując się na niestosowanie maksymalnego pułapu do wkładu z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) do kwot netto wynikających ze stosowania dobrowolnej modulacji w okresie programowania 2007–2013, państwo członkowskie powinno mieć tę samą opcję w odniesieniu do środków zgromadzonych w drodze dobrowolnego dostosowania płatności bezpośrednich, tak by zagwarantować ciągłość finansowania z wydatków publicznych środków dotyczących rozwoju obszarów wiejskich w 2014 r. Na potrzeby spójności do tych środków nie powinny mieć również zastosowania zasady prefinansowania programów rozwoju obszarów wiejskich.

(7)

Zgodnie z mechanizmem stopniowego dochodzenia do pełnych płatności, określonym w akcie przystąpienia z 2005 r., poziom płatności bezpośrednich w Bułgarii i Rumunii jest nadal niższy niż poziom płatności bezpośrednich w innych państwach członkowskich w 2013 roku po dostosowaniu płatności dla rolników w okresie przejściowym. W związku z powyższym mechanizmu dostosowania nie należy stosować w odniesieniu do rolników w Bułgarii i Rumunii.

(8)

Nowe państwa członkowskie miały możliwość przyznawania uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich w związku ze stopniowym wprowadzaniem płatności bezpośrednich w tych państwach członkowskich. W 2013 r., kiedy zakończona zostanie realizacja harmonogramu stopniowego wprowadzania płatności bezpośrednich w nowych państwach członkowskich, nie będzie już to możliwe. W nowych państwach członkowskich, które stosują system jednolitej płatności obszarowej, uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie odgrywają istotną rolę we wspieraniu dochodów rolników w specyficznych sektorach. W przypadku Cypru podobnie jest z pomocą państwa. Z tego też względu oraz aby uniknąć nagłego i znaczącego spadku wsparcia w 2013 r. w tych sektorach, które do 2012 r. korzystały z uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich oraz z pomocy państwa w przypadku Cypru, należy zapewnić w tych państwach członkowskich w roku 2013 możliwość przyznawania – pod warunkiem zatwierdzenia przez Komisję – przejściowego wsparcia krajowego. Aby zagwarantować kontynuację poziomu wsparcia rolników w 2013 r., tylko te sektory, które korzystały w 2012 r. z uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich oraz z pomocy państwa w przypadku Cypru, będą kwalifikować się do przejściowego wsparcia krajowego, a wsparcie przejściowe powinno być udzielane na tych samych warunkach, które miały zastosowanie do tych płatności w 2012 r.

(9)

Środki finansowe przekazywane do EFRROW, określone w art. 134 i 135 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, odnoszą się do wieloletnich ram finansowych na lata 2007–2013. Płatności bezpośrednie, których ma dokonywać państwo członkowskie w odniesieniu do wniosków zgłoszonych w roku kalendarzowym 2013, będą miały skutki w roku budżetowym 2014 przypadającym na przyszłe wieloletnie ramy finansowe. W kontekście tych ram kwoty dostępne na programowanie rozwoju obszarów wiejskich zawierają już kwoty odpowiadające przekazywanym środkom finansowym przewidzianym w art. 134 i 135 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. W związku z tym należy znieść możliwość tego rodzaju przekazywania środków finansowych.

(10)

W celu ułatwienia skuteczniejszego wykorzystania środków finansowych, rozporządzenie (WE) nr 73/2009 przewidywało możliwość przyznawania przez państwa członkowskie wsparcia powyżej kwoty swych pułapów krajowych, do kwoty, której poziom zapewnia, że wsparcie mieści się w ramach marginesów pozostawiających niepełne wykorzystanie pułapu krajowego. Zgodnie z tym rozporządzeniem kwoty te mogą zostać wykorzystane albo na finansowanie wsparcia specjalnego, albo przekazane EFRROW na mocy art. 136 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Ponieważ możliwość przyznawania wsparcia powyżej pułapów krajowych zostanie zniesiona, gdy zacznie obowiązywać nowy system wsparcia bezpośredniego, przekazywanie środków finansowych do EFRROW przewidziane w art. 136 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 powinno zostać utrzymane tylko do dnia 31 grudnia 2013 r.

(11)

Możliwość udostępnienia kwot wynikających ze stosowania dobrowolnego dostosowania jako dodatkowego wsparcia unijnego w ramach programowania rozwoju obszarów wiejskich i finansowania z EFRROW na rok budżetowy 2014 oraz przedłużenie przekazywania środków finansowych przewidzianego na mocy art. 136 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 nie powinny wpływać na dostosowanie poziomu płatności bezpośrednich w przyszłości, z myślą o bardziej zrównoważonej dystrybucji wsparcia wśród państw członkowskich, przewidzianej jako element nowego systemu wsparcia bezpośredniego.

(12)

W kontekście przestrzegania dyscypliny budżetowej konieczne jest zdefiniowanie, na rok budżetowy 2014, pułapu wydatków finansowanych z EFRG poprzez uwzględnienie maksymalnych kwot wyznaczonych w rozporządzeniu ustanawiającym wieloletnie ramy finansowe, które zostanie przyjęte przez Radę na mocy art. 312 ust. 2 Traktatu, i kwot wynikających z dobrowolnego dostosowania wraz z kwotami wynikającymi ze stosowania art. 136 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 w tym roku budżetowym.

(13)

W celu zapewnienia prawidłowego stosowania dostosowań płatności bezpośrednich, jakie mają przeprowadzić państwa członkowskie w odniesieniu do wniosków złożonych w 2013 roku, i w celu zapewnienia dyscypliny finansowej w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do odpowiednich przepisów dotyczących podstawy obliczania zmniejszenia, które ma być zastosowane przez państwa członkowskie do rolników. Szczególnie ważne jest, aby Komisja przeprowadzała odpowiednie konsultacje w trakcie prac przygotowawczych, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(14)

Na mocy rozporządzenia (WE) nr 73/2009 państwa członkowskie miały możliwość decydowania o wykorzystaniu, od kolejnego roku, określonego odsetka swojego pułapu krajowego na przyznawanie rolnikom wsparcia specjalnego oraz dokonania przeglądu wcześniejszej decyzji poprzez podjęcie decyzji o zmianie lub zaprzestaniu takiego wsparcia. Właściwe jest zapewnienie możliwości dodatkowego przeglądu tych decyzji ze skutkiem na rok kalendarzowy 2013.

(15)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania niniejszego rozporządzenia, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do przedstawiania kwot wynikających z dobrowolnego dostosowania. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (6).

(16)

W odniesieniu do ustalania kwot wynikających z dobrowolnego dostosowania, wyznaczania salda netto dostępnego na wydatki EFRG w odniesieniu do roku budżetowego 2014 i zatwierdzania przejściowego wsparcia krajowego, Komisja powinna mieć uprawnienia do przyjmowania aktów wykonawczych bez stosowania rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

(17)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 73/2009,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Nie naruszając przepisów art. 11 niniejszego rozporządzenia, całkowite kwoty netto płatności bezpośrednich, które mogą być przyznane w państwie członkowskim w odniesieniu do jakiegokolwiek roku kalendarzowego przed 2013 r. po zastosowaniu art. 7 i 10 niniejszego rozporządzenia oraz art. 1 rozporządzenia (WE) nr 378/2007 lub w roku kalendarzowym 2013 po zastosowaniu artykułów 10a i 10b niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem płatności bezpośrednich przyznanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 247/2006 i rozporządzenia (WE) nr 1405/2006, nie przekraczają pułapów określonych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia. W celu przestrzegania pułapów ustanowionych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia, w stosownych przypadkach państwa członkowskie przeprowadzają liniowe zmniejszenie kwot płatności bezpośrednich podlegających zmniejszeniu określonemu w art. 7 i 10 niniejszego rozporządzenia i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 378/2007 w odniesieniu do jakiegokolwiek roku kalendarzowego przed 2013 rokiem, lub podlegających zmniejszeniu określonemu w artykułach 10a i 10b niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013.”;

b)

w ust. 2 skreśla się lit. d);

2)

dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 10a

Dostosowanie płatności bezpośrednich w 2013 r.

1.   Każda kwota płatności bezpośrednich przyznana rolnikowi w roku kalendarzowym 2013 powyżej kwoty 5 000 EUR zostaje zmniejszona o 10 %.

2.   Zmniejszenie, o którym mowa w ust. 1, zwiększa się o cztery punkty procentowe w przypadku kwot przekraczających 300 000 EUR.

3.   Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom w Bułgarii i Rumunii, i we francuskich terytoriach zamorskich, na Azorach i na Maderze, na Wyspach Kanaryjskich i na wyspach Morza Egejskiego.

4.   W drodze odstępstwa od ust. 1 zmniejszenie, o którym mowa w tym ustępie, wynosi 0 % dla nowych państw członkowskich innych niż Bułgaria i Rumunia.

Artykuł 10b

Dobrowolne dostosowanie płatności bezpośrednich w 2013 r.

1.   Każde państwo członkowskie, które zastosowało art. 1 rozporządzenia (WE) nr 378/2007 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2012, może stosować zmniejszenie (dalej zwane »dobrowolnym dostosowaniem«) do wszystkich kwot płatności bezpośrednich, które mają zostać przyznane na jego terytorium w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013. Dobrowolne dostosowanie stosuje się niezależnie od dostosowania płatności bezpośrednich, o którym mowa w art. 10a niniejszego rozporządzenia.

Dobrowolne dostosowanie może być zróżnicowane regionalnie, pod warunkiem że państwo członkowskie zastosowało opcję, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 378/2007.

2.   Maksymalny poziom zmniejszenia wynikający z łącznego stosowania art. 10a i ust. 1 niniejszego artykułu nie przekracza stawki procentowej zmniejszenia wynikającego z połączonego stosowania art. 7 niniejszego rozporządzenia i art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 378/2007 w odniesieniu do kwot, które mają być przyznane rolnikom w odniesieniu do roku kalendarzowego 2012 w danych regionach.

3.   Kwoty wynikające ze stosowania dobrowolnego dostosowania nie przekraczają kwot netto ustalonych przez Komisję na rok kalendarzowy 2012 zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 378/2007.

4.   Kwoty wynikające ze stosowania dobrowolnego dostosowania są dostępne w państwie członkowskim, w którym zostały wytworzone, jako wsparcie Unii w ramach programowania rozwoju obszarów wiejskich i finansowane z EFRROW.

5.   Do dnia 8 października 2012 r. państwa członkowskie podejmują decyzję dotyczącą następujących kwestii, o których powiadamiają Komisję:

a)

poziom dobrowolnego dostosowania dla całego terytorium i, w stosownych przypadkach, dla każdego regionu;

b)

całkowita kwota, która ma zostać zmniejszona w ramach dobrowolnego dostosowania dla całego terytorium, i w stosownych przypadkach, dla każdego regionu.

Artykuł 10c

Kwoty wynikające z dobrowolnego dostosowania oraz z zastosowania art. 136

1.   Na podstawie kwot podanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10b ust. 5 Komisja przyjmuje bez stosowania procedury, o której mowa w art. 141 ust. 2 lub 141b ust. 2, akty wykonawcze ustalające kwoty wynikające z dobrowolnego dostosowania.

2.   Kwoty ustalone zgodnie z ust. 1 oraz kwoty wynikające ze stosowania art. 136 na rok budżetowy 2014 są dodawane do rocznego zestawienia wkładów z EFRROW na rzecz programów rozwoju obszarów wiejskich w podziale na państwa członkowskie.

3.   Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o przekroczeniu maksymalnego pułapu wkładu z EFRROW w odniesieniu do kwot dodanych do rocznego zestawienia w podziale na państwa członkowskie, o którym mowa w ust. 2.

Kwoty dodane do rocznego zestawienia w podziale na państwa członkowskie, o którym mowa w ust. 2, nie wchodzą w skład wypłaty pojedynczej kwoty prefinansowania programów rozwoju obszarów wiejskich.

4.   Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające zasady przedstawiania kwot, o których mowa w ust. 2, w planach finansowania programów rozwoju obszarów wiejskich. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 141b ust. 2.

Artykuł 10d

Pułap netto EFRG

1.   Pułap wydatków EFRG w odniesieniu do roku budżetowego 2014 jest wyliczany jako maksymalne kwoty wyznaczone rozporządzeniem przyjętym przez Radę zgodnie z art. 312 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pomniejszone o kwoty, o których mowa w art. 10c ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

2.   Komisja przyjmuje bez stosowania procedury, o której mowa w art. 141 ust. 2 lub 141b ust. 2, akty wykonawcze ustanawiające saldo netto dostępne na wydatki EFRG w odniesieniu do roku budżetowego 2014 na podstawie danych, o których mowa w ust. 1.”;

3)

w art. 11 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jednakże w roku budżetowym 2014 dostosowanie, o którym mowa w akapicie pierwszym, określa się, uwzględniając prognozy dotyczące finansowania płatności bezpośrednich i wydatków związanych z rynkiem w ramach WPR ustanowione w rozporządzeniu przyjętym przez Radę zgodnie z art. 312 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powiększone o kwoty, o których mowa w art. 10b niniejszego rozporządzenia, i o kwoty wynikające ze stosowania art. 136 niniejszego rozporządzenia na rok budżetowy 2014 przed dostosowaniem płatności bezpośrednich przewidzianym w art. 10a niniejszego rozporządzenia, ale bez uwzględnienia marginesu 300 000 000 EUR”;

4)

art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą na podstawie wniosku Komisji przedstawionego najpóźniej do dnia 31 marca roku kalendarzowego, którego dotyczą dostosowania, o których mowa w ust. 1, ustalają te dostosowania najpóźniej w dniu 30 czerwca tego samego roku kalendarzowego.”;

5)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 11a

Przekazanie uprawnień

Aby zagwarantować optymalne stosowanie dostosowań płatności bezpośrednich w 2013 roku i dyscypliny finansowej w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 141a ustanawiających zasady dotyczące podstawy obliczania zmniejszeń, stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do rolników ze względu na dostosowanie płatności w 2013 roku, o którym mowa w art. 10a oraz dyscyplinę finansową, określoną w art. 11.”;

6)

w art. 68 ust. 8 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:

„8.   Do dnia 1 września 2012 r. państwa członkowskie, które podjęły decyzję, o której mowa w art. 69 ust. 1, mogą dokonać jej przeglądu i postanowić, że ze skutkiem od roku 2013:”;

7)

art. 69 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Do dnia 1 sierpnia 2009 r., 1 sierpnia 2010 r.1 sierpnia 2011 r. lub 1 września 2012 r. państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wykorzystaniu, począwszy od roku następującego po roku, w którym wydano tę decyzję, do 10 % pułapu krajowego, o którym mowa w art. 40, lub w przypadku Malty, kwoty 2 000 000 EUR, z przeznaczeniem na wsparcie specjalne przewidziane w art. 68 ust. 1.”;

8)

art. 131 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Nowe państwa członkowskie stosujące system jednolitej płatności obszarowej mogą do dnia 1 sierpnia 2009 r., 1 sierpnia 2010 r., 1 sierpnia 2011 r. lub 1 września 2012 r. podjąć decyzję o wykorzystaniu od roku następującego po tej decyzji, do 10 % pułapów krajowych, o których mowa w art. 40, na przyznawanie rolnikom wsparcia określonego w art. 68 ust. 1, zgodnie z przepisami tytułu III rozdział 5, mającymi zastosowanie w odniesieniu do nich.”;

9)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 133a

Przejściowe wsparcie krajowe

1.   Z wyjątkiem Bułgarii i Rumunii nowe państwa członkowskie stosujące system jednolitej płatności obszarowej mają możliwość przyznawania w roku 2013 przejściowego wsparcia krajowego.

Z wyjątkiem Cypru przyznawanie takiego wsparcia wymaga zezwolenia Komisji, udzielanej zgodnie z ust. 5.

2.   Przejściowe wsparcie krajowe może zostać przyznane rolnikom w sektorach, w odniesieniu do których w 2012 r. zatwierdzono uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie oraz, w przypadku Cypru, pomoc państwa, zgodnie z art. 132 i 133.

3.   Warunki przyznawania wsparcia są identyczne z warunkami przyznawania płatności na 2012 r. określonymi w art. 132 i 133.

4.   Całkowita kwota wsparcia, jaka może zostać przyznana rolnikom w którymkolwiek z sektorów, o których mowa w ust. 2, jest ograniczona do określonej puli środków finansowych dla danego sektora, która to pula równa się różnicy między:

a)

całkowitą kwotą wsparcia bezpośredniego, które może zostać przyznane rolnikom w danym sektorze w roku 2012, w tym wszystkimi płatnościami otrzymanymi zgodnie z art. 132; a

b)

całkowitą kwotą wsparcia bezpośredniego, które byłoby dostępne dla tego samego sektora w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej w roku 2013.

W przypadku Cypru wielkość pul środków finansowych przeznaczonych dla poszczególnych sektorów została określona w załączniku XVIIa.

5.   Na podstawie otrzymanego powiadomienia Komisja przyjmuje bez stosowania procedury, o której mowa w art. 141 ust. 2 lub 141b ust. 2, akty wykonawcze zezwalające na przejściowe wsparcie krajowe i:

a)

ustalające pulę środków finansowych przeznaczonych na sektor;

b)

ustalające, w stosownych przypadkach, maksymalną stawkę przejściowego wsparcia krajowego;

c)

ustalające warunki przyznawania tego wsparcia;

d)

określające kurs wymiany mający zastosowanie do płatności.

6.   Nowe państwa członkowskie mogą postanowić, na podstawie obiektywnych kryteriów i w granicach limitów dozwolonych przez Komisję zgodnie z ust. 5, o wysokości kwot przejściowego wsparcia krajowego, jakie ma zostać przyznane.”;

10)

skreśla się art. 134 i 135;

11)

skreśla się art. 136;

12)

art. 139 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 139

Pomoc państwa

W drodze odstępstwa od art. 180 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczącego stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi (*1) art. 107, 108 i 109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie mają zastosowania do płatności realizowanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 41, 57, 64, 68, 69, 70 i 71, art. 82 ust. 2, art. 86, art. 98 ust. 4, art. 111 ust. 5, art. 120, art. 129 ust. 3 i art. 131, 132, 133 i 133a niniejszego rozporządzenia.

(*1)  Dz.U. L 214 z 4.8.2006, s. 7.”;"

13)

dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 141a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierza się Komisji na warunkach określonych w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 11a, powierza się Komisji na okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 11a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 11a wchodzi w życie tylko wówczas, jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 141b

Procedura komitetowa

1.   Komisję wspomaga Komitet ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (*2).

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

(*2)  Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.”;"

14)

w załączniku IV dodaje się kolumnę w brzmieniu:

 

„2013

 

569

 

903

 

964,3

 

5 329,6

 

101,2

 

1 255,5

 

2 344,5

 

5 055,2

 

7 853,1

 

4 128,3

 

53,5

 

146,4

 

379,8

 

34,7

 

1 313,1

 

5,5

 

830,6

 

715,7

 

3 043,4

 

566,6

 

144,3

 

385,6

 

539,2

 

708,5

 

3 650”

15)

dodaje się załącznik w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK XVIIa

PRZEJŚCIOWE WSPARCIE KRAJOWE NA CYPRZE

(w EUR)

Sektor

2013

Zboża (z wyjątkiem pszenicy durum)

141 439

Pszenica durum

905 191

Mleko i przetwory mleczne

3 419 585

Wołowina

4 608 945

Owce i kozy

10 572 527

Sektor wieprzowiny

170 788

Drób i jaja

71 399

Wino

269 250

Oliwa z oliwek

3 949 554

Winogrona stołowe

66 181

Winogrona suszone

129 404

Pomidory przetworzone

7 341

Banany

4 285 696

Tytoń

1 027 775

Owoce roślin liściastych w tym owoce pestkowe

173 390

Suma

29 798 462 ”

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

W drodze odstępstwa od akapitu drugiego:

a)

następujące przepisy stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:

(i)

art. 10b ust. 5, art. 10c ust. 1 i 4 oraz art. 10d ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, dodane w art. 1 pkt 2 niniejszego rozporządzenia;

(ii)

art. 133a ust. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, dodany w art. 1 pkt 9 niniejszego rozporządzenia;

(iii)

art. 1 pkt 5, 6, 7, 8 i 13 niniejszego rozporządzenia;

b)

art. 1 pkt 1 lit. b) i art. 1 pkt 11 niniejszego rozporządzenia stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 lipca 2012 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. D. MAVROYIANNIS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 191 z 29.6.2012, s. 116.

(2)  Opinia z dnia 4 maja 2012 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym)

(3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2012 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 10 lipca 2012 r.

(4)  Dz.U. L 30 z 31.1.2009, s. 16.

(5)  Dz.U. L 95 z 5.4.2007, s. 1.

(6)  Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

31.7.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 204/18


DECYZJA RADY

z dnia 21 grudnia 2011 r.

w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Iraku, z drugiej strony, oraz w sprawie tymczasowego stosowania niektórych jej postanowień

(2012/418/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 3, art. 91, 100, art. 192 ust. 1, art. 194, 207 i 209 w związku z art. 218 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dnia 23 marca 2006 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania umowy o handlu i współpracy z Republiką Iraku.

(2)

Dnia 27 października 2009 r. Rada zatwierdziła, na wniosek Komisji, zmiany w wytycznych negocjacyjnych, w celu podniesienia rangi umowy poprzez zastąpienie terminu „handel” terminem „partnerstwo” w tytule oraz poprzez ustanowienie Rady Współpracy na szczeblu ministerialnym.

(3)

Umowa o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Iraku, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”), powinna zostać podpisana. Niektóre części Umowy powinny być stosowane tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.

(4)

Postanowienia Umowy objęte zakresem części trzeciej tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wiążą Zjednoczone Królestwo i Irlandię jako odrębne Umawiające się Strony, nie zaś jako część Unii Europejskiej, chyba że Unia Europejska wraz ze Zjednoczonym Królestwem lub Irlandią powiadomiły wspólnie Irak, że Zjednoczone Królestwo lub Irlandia są związane Umową jako część Unii Europejskiej, zgodnie z Protokołem nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, który załączony jest do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Jeżeli Zjednoczone Królestwo lub Irlandia przestaną być związane Umową jako część Unii Europejskiej zgodnie z art. 4a Protokołu nr 21, Unia Europejska wraz ze Zjednoczonym Królestwem lub Irlandią natychmiast poinformują Irak o wszelkich zmianach w swoim stanowisku, w którym to przypadku pozostaną indywidualnie związane postanowieniami Umowy. To samo stosuje się do Danii zgodnie z Protokołem nr 22 w sprawie stanowiska Danii, który jest załączony do tych Traktatów,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Iraku, z drugiej strony, z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy.

Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

Artykuł 3

Do czasu zakończenia procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy stosuje się tymczasowo art. 2 oraz tytuły II, III i V Umowy, zgodnie z art. 117 Umowy, wyłącznie w zakresie spraw należących do kompetencji Unii, począwszy od pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po dniu, w którym Unia i Irak powiadomiły się nawzajem o zakończeniu procedur niezbędnych do tymczasowego stosowania.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 grudnia 2011 r.

W imieniu Rady

M. DOWGIELEWICZ

Przewodniczący


31.7.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 204/20


UMOWA O PARTNERSTWIE I WSPÓŁPRACY

między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Iraku, z drugiej strony

KRÓLESTWO BELGII,

REPUBLIKA BUŁGARII,

REPUBLIKA CZESKA,

KRÓLESTWO DANII,

REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

REPUBLIKA ESTOŃSKA,

IRLANDIA,

REPUBLIKA GRECKA,

KRÓLESTWO HISZPANII,

REPUBLIKA FRANCUSKA,

REPUBLIKA WŁOSKA,

REPUBLIKA CYPRYJSKA,

REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

REPUBLIKA LITEWSKA,

WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

REPUBLIKA WĘGIERSKA,

MALTA,

KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

REPUBLIKA AUSTRII,

RZECZPOSPOLITA POLSKA,

REPUBLIKA PORTUGALSKA,

RUMUNIA,

REPUBLIKA SŁOWENII,

REPUBLIKA SŁOWACKA,

REPUBLIKA FINLANDII,

KRÓLESTWO SZWECJI,

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,

Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwane dalej „państwami członkowskimi”, oraz

UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,

z jednej strony, oraz

REPUBLIKA IRAKU, zwana dalej „Irakiem”,

z drugiej strony,

zwane dalej wspólnie „Stronami”,

UWZGLĘDNIAJĄC więzi istniejące między Unią i jej państwami członkowskimi a Irakiem, a także wspólnie uznawane wartości,

UZNAJĄC, że Unia, jej państwa członkowskie i Irak pragną wzmocnić te więzi oraz nawiązać wymianę handlową i współpracę, wspierając je dialogiem politycznym,

UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie, jakie Strony przywiązują do celów i zasad Karty Narodów Zjednoczonych, przestrzegania praw człowieka, zasad demokracji oraz swobód politycznych i gospodarczych, które tworzą fundament partnerstwa,

POTWIERDZAJĄC swe przywiązanie do zasad demokracji i praw człowieka oraz podstawowych wolności określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka ONZ oraz innych odnośnych międzynarodowych aktach prawnych dotyczących praw człowieka,

UZNAJĄC ogromne znaczenie zrównoważonego rozwoju i rozwoju społecznego, który powinien iść w parze z rozwojem gospodarczym,

UZNAJĄC znaczenie wzmacniania współpracy Stron oraz ich wspólne dążenie do skonsolidowania, pogłębienia i zróżnicowania stosunków w obszarach o wspólnym znaczeniu na podstawie poszanowania suwerenności, równości, braku dyskryminacji, praworządności i dobrych rządów, poszanowania środowiska naturalnego i wzajemnych korzyści,

UZNAJĄC konieczność wsparcia starań Iraku na rzecz kontynuowania reform politycznych i ekonomicznych oraz odbudowy gospodarczej, a także poprawy warunków życia ludzi ubogich oraz grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji społecznej,

UZNAJĄC konieczność wzmocnienia roli kobiet w życiu politycznym, obywatelskim, społecznym, gospodarczym i kulturalnym, a także zwalczania dyskryminacji,

PRAGNĄC stworzyć korzystne warunki dla znaczącego rozwoju i zróżnicowania wymiany handlowej między Unią a Irakiem oraz rozszerzyć współpracę w obszarze gospodarki, handlu, inwestycji, nauki i technologii oraz kultury,

MAJĄC NA CELU promowanie handlu i inwestycji oraz harmonijnych kontaktów gospodarczych między Stronami zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej,

MAJĄC na uwadze konieczność stworzenia sprzyjających warunków dla poprawy działalności gospodarczej i inwestycji,

ŚWIADOME konieczności poprawy warunków wpływających na działalność gospodarczą i inwestycje, jak również warunków w takich dziedzinach jak zakładanie przedsiębiorstw, zatrudnienie, świadczenie usług i przepływ kapitału,

UWZGLĘDNIAJĄC przysługujące Stronom prawo do regulowania zasad świadczenia usług na swoim terytorium oraz zagwarantowania, że osiągnięte zostaną uzasadnione cele porządku publicznego,

UWZGLĘDNIAJĄC ich zaangażowanie w prowadzenie wymiany handlowej zgodnie z Porozumieniem ustanawiającym Światową Organizację Handlu, sprządzonym w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. (dalej zwanym „Porozumieniem ustanawiającym WTO”), a w tym względzie także ich wspólne zainteresowanie przystąpieniem Iraku do tego porozumienia,

UZNAJĄC szczególne potrzeby krajów rozwijających się w ramach WTO,

UZNAJĄC, że terroryzm, przestępczość zorganizowana, pranie pieniędzy i przemyt narkotyków stanowią poważne zagrożenie dla stabilności i bezpieczeństwa międzynarodowego, a także dla wypełnienia celów współpracy Stron,

BIORĄC POD UWAGĘ znaczenie ułatwiania i wzmacniania współpracy regionalnej,

POTWIERDZAJĄC, że przepisy niniejszej Umowy, wchodzące w zakres części trzeciej tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, są wiążące dla Zjednoczonego Królestwa i Irlandii jako oddzielnych Umawiających się Stron, nie zaś jako części Unii Europejskiej, o ile Unia Europejska nie powiadomi Iraku, że państwa te są w tych kwestiach związane Traktatem jako część Unii Europejskiej zgodnie z Protokołem (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ma to również zastosowanie do Danii zgodnie z Protokołem (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Ustanowienie partnerstwa

1.   Ustanawia się partnerstwo między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Irakiem, z drugiej strony.

2.   Cele partnerstwa są następujące:

a)

zapewnienie odpowiednich ram dla dialogu politycznego między Stronami w celu umożliwienia rozwoju stosunków politycznych pomiędzy nimi;

b)

promowanie handlu i inwestycji oraz harmonijnych stosunków gospodarczych między Stronami w celu wspierania ich zrównoważonego rozwoju gospodarczego; oraz

c)

zapewnienie podstawy współpracy prawodawczej, gospodarczej, społecznej, finansowej i kulturalnej.

Artykuł 2

Podstawa

Poszanowanie zasad demokracji i praw człowieka, określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka i innych odnośnych międzynarodowych aktach prawnych dotyczących praw człowieka, a także zasady praworządności, stanowi fundament polityki wewnętrznej i międzynarodowej obydwu Stron oraz zasadniczy element niniejszej Umowy.

TYTUŁ I

DIALOG POLITYCZNY I WSPÓŁPRACA W DZIEDZINIE POLITYKI ZAGRANICZNEJ I BEZPIECZEŃSTWA

Artykuł 3

Dialog polityczny

1.   Strony nawiązują stały dialog polityczny. Służy on wzmocnieniu ich stosunków, przyczynia się do rozwoju partnerstwa i zwiększa wzajemne zrozumienie i solidarność.

2.   Dialog polityczny obejmuje wszystkie kwestie o wspólnym znaczeniu, w szczególności pokój, politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, dialog wewnętrzny i pojednanie, demokrację, praworządność, prawa człowieka, dobre rządy oraz stabilizację i integrację regionalną.

3.   Dialog polityczny odbywa się w formie dorocznych spotkań z udziałem ministrów oraz urzędników wysokiego szczebla.

Artykuł 4

Zwalczanie terroryzmu

Strony ponownie potwierdzają znaczenie walki z terroryzmem i – zgodnie z konwencjami międzynarodowymi, prawem międzynarodowym w obszarze praw człowieka, kwestii humanitarnych i uchodźców oraz swoim własnymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi – postanawiają współpracować w celu zapobiegania aktom terroryzmu i ich eliminowania. Współpraca ma miejsce w szczególności:

a)

w ramach pełnego wdrażania rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1373 (2001) oraz innych stosownych rezolucji ONZ, strategii ONZ w zakresie zwalczania terroryzmu, konwencji i instrumentów międzynarodowych;

b)

poprzez wymianę informacji o grupach terrorystycznych oraz sieciach je wspierających, zgodnie z prawem międzynarodowym i krajowym; oraz

c)

poprzez wymianę poglądów o środkach i metodach stosowanych w celu zwalczania terroryzmu, w tym w dziedzinie szkoleń i technologii, oraz wymianę doświadczeń związanych z zapobieganiem terroryzmowi.

Strony nadal dążą do jak najszybszego zawarcia porozumienia w sprawie całościowej konwencji ONZ dotyczącej terroryzmu międzynarodowego.

Strony wyrażają głębokie zaniepokojenie podburzaniem do aktów terrorystycznych i podkreślają, że są zdecydowane podjąć wszelkie niezbędne, stosowne środki zgodnie z prawem międzynarodowym i krajowym, aby zmniejszyć zagrożenie spowodowane takim podburzaniem.

Artykuł 5

Zwalczanie rozprzestrzeniania broni masowego rażenia

Strony uznają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia, zarówno wśród państw, jak i innych podmiotów, stanowi jedno z największych zagrożeń dla stabilności i bezpieczeństwa międzynarodowego. W związku z powyższym Strony postanawiają współpracować i przyczyniać się do zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków jej przenoszenia poprzez pełne przestrzeganie i wprowadzenie w życie na szczeblu krajowym istniejących zobowiązań wynikających z traktatów i umów międzynarodowych o rozbrojeniu i nierozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz innych mających zastosowanie zobowiązań międzynarodowych. Strony postanawiają, że powyższe postanowienie stanowi zasadniczy element niniejszej Umowy.

Strony postanawiają ponadto współpracować i przyczyniać się do zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia poprzez:

a)

podejmowanie kroków mających na celu, stosownie do okoliczności, podpisanie lub ratyfikację wszystkich innych odpowiednich instrumentów międzynarodowych bądź też przystąpienie do nich oraz ich pełną realizację;

b)

ustanowienie skutecznego systemu kontroli wywozu na szczeblu krajowym, dotyczącego zarówno wywozu, jak i tranzytu towarów związanych z bronią masowego rażenia, w tym systemu kontroli ostatecznego użycia technologii podwójnego zastosowania w ramach broni masowego rażenia, i przewidującego skuteczne sankcje w przypadku naruszenia kontroli wywozów.

Strony postanawiają ustanowić stały dialog polityczny, który będzie towarzyszył tym elementom i je konsolidował.

Artykuł 6

Broń strzelecka i lekka

1.   Strony uznają, że nielegalna produkcja broni strzeleckiej i lekkiej, jej transfer i obrót nią, w tym amunicją do tej broni, a także jej nadmierne gromadzenie, nieprawidłowe zarządzanie, niewłaściwe zabezpieczanie zapasów oraz niekontrolowane rozprzestrzenianie nadal stwarzają poważne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.

2.   Strony postanawiają przestrzegać i w pełni wykonywać przypadające im obowiązki w zakresie zwalczania nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką, w tym amunicją do niej, zgodnie z obowiązującymi umowami międzynarodowymi oraz rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, a także zobowiązaniami podjętymi przez Strony w ramach innych instrumentów międzynarodowych dotyczących tego obszaru, takich jak program działania ONZ dotyczący zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich jego aspektach.

3.   Strony postanawiają współpracować oraz zapewnić koordynację, wzajemne uzupełnianie oraz synergię swoich starań na rzecz zwalczania nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką, w tym amunicją do niej, na poziomie światowym, regionalnym, podregionalnym i krajowym oraz postanawiają ustanowić stały dialog polityczny jako uzupełnienie tego zobowiązania oraz czynnik służący jego wzmocnieniu.

Artykuł 7

Międzynarodowy Trybunał Karny

1.   Strony potwierdzają, że najpoważniejsze przestępstwa wzbudzające zaniepokojenie całej społeczności międzynarodowej nie powinny pozostawać bezkarne, a ich ściganie należy zapewnić poprzez odpowiednie środki albo na poziomie krajowym, albo międzynarodowym.

2.   Strony przyjmują do wiadomości, że Irak nie jest jeszcze stroną Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, ale rozważa możliwość przystąpienia do statutu w przyszłości. Irak podejmie zatem odpowiednie kroki, aby przystąpić do statutu rzymskiego i powiązanych z nim aktów prawnych, a także aby je ratyfikować oraz wdrożyć.

3.   Strony potwierdzają, że są zdecydowane współpracować w tej kwestii, w tym poprzez wymianę doświadczeń w przyjmowaniu dostosowań prawnych wymaganych odnośnymi przepisami prawa międzynarodowego.

TYTUŁ II

HANDEL I INWESTYCJE

SEKCJA I

Handel towarami

Rozdział I

Postanowienia ogólne

Artykuł 8

Zakres

Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do handlu towarami między Stronami.

Artykuł 9

Cła

Do celów niniejszego rozdziału termin „cło” obejmuje każdą należność celną lub innego rodzaju opłatę nałożoną na przywóz lub wywóz towarów bądź z nim związaną, w tym wszelkiego rodzaju podatki wyrównawcze lub opłaty dodatkowe nałożone na przywóz lub wywóz bądź z nim związane. Termin „cło” nie obejmuje:

a)

opłat odpowiadających podatkom wewnętrznym, nałożonych zgodnie z art. 11;

b)

należności celnych nałożonych zgodnie z tytułem II sekcja 1 rozdział II niniejszej Umowy;

c)

należności celnych stosowanych zgodnie z art. VI, XVI i XIX Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (dalej zwanego „GATT z 1994 r.”), Porozumieniem WTO dotyczącym stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., Porozumieniem WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, Porozumieniem WTO w sprawie środków ochronnych, art. 5 Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa bądź Uzgodnieniem WTO w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów;

d)

opłat i innych należności nakładanych zgodnie z przepisami prawa krajowego Stron oraz zgodnie z art. VIII GATT z 1994 r. oraz uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi.

Artykuł 10

Traktowanie KNU

1.   Strony przyznają sobie wzajemnie traktowanie oparte na klauzuli najwyższego uprzywilejowania zgodnie z art. I ust. 1 GATT z 1994 r. oraz uwagami do niego i postanowieniami podatkowymi.

2.   Postanowień ust. 1 nie stosuje się do:

a)

przywilejów przyznanych w celu ustanowienia unii celnej lub strefy wolnego handlu zgodnie z GATT z 1994 r. bądź w związku z ustanowieniem takiej unii celnej lub strefy wolnego handlu;

b)

przywilejów przyznanych określonym krajom zgodnie z GATT z 1994 r. oraz innymi umowami międzynarodowymi na rzecz krajów rozwijających się.

Artykuł 11

Traktowanie narodowe

Każda ze Stron przyznaje traktowanie narodowe towarom drugiej Strony zgodnie z art. III GATT z 1994 r., łącznie z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi. W tym celu art. III GATT z 1994 r. oraz uwagi do niego i postanowienia dodatkowe zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Artykuł 12

Polityka taryfowa

1.   Przywożone do Unii produkty pochodzące z Iraku podlegają unijnej stawce celnej KNU. Do przywożonych do Unii produktów pochodzących z Iraku nie stosuje się ceł wyższych niż cła stosowane do przywozu z krajów należących do WTO zgodnie z art. I GATT z 1994 r.

2.   Produkty pochodzące z Unii z chwilą przywozu do Iraku nie podlegają cłom przekraczającym pobieraną obecnie od przywożonych towarów opłatę z tytułu odbudowy w wysokości 8 %.

3.   Strony postanawiają, że dopóki Irak nie przystąpi do WTO, Strony mogą, po wspólnym uzgodnieniu, zmienić wysokość ceł przywozowych.

4.   Jeżeli po podpisaniu niniejszej Umowy Irak zastosuje do przywozu jakąkolwiek obniżkę cła na zasadach erga omnes, co w szczególności dotyczy obniżek będących wynikiem negocjacji taryfowych w ramach WTO, takie obniżone stawki celne stosuje się do przywozu produktów pochodzących z Unii i zastępuje się nimi podstawową stawkę celną lub opłatę z tytułu odbudowy od dnia, w którym takie obniżki są stosowane.

Artykuł 13

Stosowanie odnośnych postanowień GATT z 1994 r.

Wymienione niżej artykuły GATT z 1994 r. zostają włączone do niniejszej Umowy i są jej częścią oraz są stosowane przez Strony z uwzględnieniem niezbędnych zmian:

a)

art. V wraz z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi;

b)

art. VII ust. 1, 2, 3, ust. 4 lit. a), b) i d) oraz ust. 5 wraz z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi oraz porozumienie WTO w sprawie stosowania artykułu VII GATT z 1994 r.;

c)

art. VIII wraz z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi;

d)

art. IX;

e)

art. X.

Artykuł 14

Zharmonizowane oznaczanie towarów

Klasyfikacja towarów będących przedmiotem handlu między Stronami określona jest w odpowiedniej nomenklaturze taryfowej każdej Strony rozumianej zgodnie ze zharmonizowanym systemem Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, podpisanej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (zwanym dalej „systemem zharmonizowanym”).

Artykuł 15

Czasowa odprawa towarów

Bez uszczerbku dla praw i obowiązków wynikających z wiążących obie Strony międzynarodowych konwencji dotyczących czasowej odprawy towarów każda ze Stron przyznaje drugiej Stronie zwolnienie z opłat i ceł przywozowych w przypadku towarów objętych czasową odprawą. Procedura czasowej odprawy jest stosowana z uwzględnieniem warunków, zgodnie z którymi obowiązki wynikające z tego rodzaju konwencji zostały zaakceptowane przez zainteresowane Strony.

Artykuł 16

Zakaz stosowania ograniczeń ilościowych

Zgodnie z art. XI GATT z 1994 r. oraz uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi po wejściu w życie niniejszej Umowy Unia i Irak znoszą wszelkie ograniczenia przywozu i wywozu oraz wszelkie środki o skutku równoważnym, nie utrzymują tego rodzaju ograniczeń i środków we wzajemnej wymianie handlowej ani nie przyjmują nowych. W tym celu art. XI GATT z 1994 r. oraz uwagi do niego i postanowienia dodatkowe zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Artykuł 17

Cła wywozowe

Strony nie mogą utrzymywać ani ustanawiać ceł, podatków ani innych opłat czy należności nakładanych na wywóz towarów do drugiej Strony ani w związku z takim wywozem. Strony nie mogą utrzymywać ani ustanawiać jakichkolwiek podatków wewnętrznych, opłat ani należności na towary wywożone do drugiej Strony w wysokości przewyższającej podatki, opłaty bądź należności nakładane na podobne produkty przeznaczone do sprzedaży wewnętrznej.

Rozdział II

Instrumenty zapewniające środki ochrony handlu

Artykuł 18

Środki antydumpingowe

1.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie uniemożliwia Stronom przyjmowania środków antydumpingowych lub wyrównawczych zgodnie z art. VI GATT z 1994 r. wraz z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi, Porozumieniem WTO dotyczącym stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. oraz z Porozumieniem WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.

2.   Niniejszy artykuł nie podlega postanowieniom tytułu II sekcja VI niniejszej Umowy.

Artykuł 19

Środki ochronne

1.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie uniemożliwia Stronom przyjmowania środków zgodnie z art. XIX GATT z 1994 r. oraz Porozumieniem WTO w sprawie środków ochronnych.

2.   Niniejszy artykuł nie podlega postanowieniom tytułu II sekcja VI niniejszej Umowy.

Rozdział III

Wyjątki

Artykuł 20

Wyjątki o charakterze ogólnym

Strony stosują, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, postanowienia art. XX GATT z 1994 r. wraz z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi oraz art. XXI GATT z 1994 r., które są włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część.

Rozdział IV

Kwestie pozataryfowe

Artykuł 21

Normy przemysłowe i ocena zgodności, przepisy techniczne

1.   Związki z Porozumieniem WTO w sprawie barier technicznych w handlu

Strony stosują, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, postanowienia Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu (dalej zwanego „Porozumieniem TBT”), które są włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część.

2.   Zakres i przedmiot

Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do przygotowania, przyjmowania i stosowania przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności określonych w Porozumieniu TBT.

3.   Cele

Cele współpracy Stron w obszarach przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności są następujące:

a)

unikanie barier technicznych w handlu lub ich ograniczanie w celu ułatwienia wymiany handlowej między Stronami;

b)

zwiększanie dostępności rynków dla produktów drugiej Strony poprzez poprawę bezpieczeństwa, jakości i konkurencyjności produktów;

c)

wspieranie większego wykorzystania międzynarodowych przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności, w tym środków dotyczących poszczególnych sektorów, a także wykorzystania międzynarodowych najlepszych praktyk w zakresie sporządzania takich przepisów, norm i procedur;

d)

zapewnienie, aby przygotowanie, przyjmowanie i stosowanie norm i przepisów technicznych odbywało się w sposób przejrzysty i nie tworzyło niepotrzebnych utrudnień w handlu między Stronami, zgodnie z postanowieniami Porozumienia TBT;

e)

rozwijanie infrastruktury potrzebnej z punktu widzenia przepisów technicznych, normalizacji, oceny zgodności, akredytacji, systemu miar i wag oraz nadzoru rynku w Iraku;

f)

stworzenie funkcjonalnych powiązań między reprezentującymi Unię i Irak instytucjami odpowiedzialnymi za normalizację, ocenę zgodności oraz przepisy;

g)

wspieranie skutecznego udziału instytucji irackich w międzynarodowych organach normalizacyjnych oraz Komitecie ds. TBT.

4.   Przepisy techniczne, normy i procedury oceny zgodności

a)

Strony zapewniają, aby przygotowanie, przyjmowanie oraz stosowanie przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności nie odbywało się w celu tworzenia niepotrzebnych utrudnień w handlu między Stronami i aby nie przynosiło takiego skutku, z zastrzeżeniem postanowień Porozumienia TBT.

b)

Strony starają się w miarę możliwości harmonizować swoje normy, przepisy techniczne i procedury oceny zgodności.

5.   Przejrzystość i powiadamianie

a)

W kontaktach między Stronami zastosowanie mają obowiązki dotyczące wymiany informacji na temat przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności ustanowione Porozumieniem TBT.

b)

Strony postanawiają wymieniać – za pośrednictwem punktów kontaktowych – informacje na temat kwestii, które mogą mieć znaczenie dla ich stosunków handlowych, w tym komunikatów w ramach wczesnego ostrzegania, opinii naukowych oraz informacji dotyczących wydarzeń naukowych.

c)

Strony mogą współpracować w ustanawianiu i utrzymywaniu punktów kontaktowych oraz w tworzeniu i prowadzeniu wspólnych baz danych.

Rozdział V

Środki sanitarne i fitosanitarne

Artykuł 22

Środki sanitarne i fitosanitarne

1.   Strony prowadzą współpracę w obszarze środków sanitarnych i fitosanitarnych w celu ułatwienia wymiany handlowej, a równocześnie zapewnienia ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt i roślin. Strony stosują, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, postanowienia Porozumienia WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (dalej zwanego „Porozumieniem SPS”), które jest włączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część.

2.   Na wniosek Strony mogą rozpoznać i starać się rozwiązać problemy wynikające ze stosowania szczegółowych środków sanitarnych i fitosanitarnych w celu osiągnięcia rozwiązań możliwych do przyjęcia dla obu Stron.

SEKCJA II

Handel usługami i prowadzenie działalności gospodarczej

Artykuł 23

Zakres

1.   Niniejsza sekcja zawiera ustalenia niezbędne do stopniowej liberalizacji handlu usługami oraz prowadzenia działalności między Stronami.

2.   Niniejszą sekcję stosuje się do środków wpływających na handel usługami i prowadzenie wszelkich rodzajów działalności gospodarczej z wyjątkiem:

a)

wydobywania, wytwarzania i przetwarzania materiałów jądrowych;

b)

produkcji broni, amunicji i materiałów wojskowych lub handlu nimi;

c)

usług audiowizualnych i kulturalnych;

d)

usług edukacyjnych;

e)

usług w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej;

f)

krajowego kabotażu morskiego;

g)

usług transportu lotniczego oraz usług wspomagających usługi transportu lotniczego z wyjątkiem:

(i)

naprawy samolotów i usług związanych z konserwacją, w trakcie której samolot jest wycofany z użytku;

(ii)

sprzedaży i obrotu usługami transportu powietrznego;

(iii)

usług systemu rezerwacji komputerowej;

(iv)

obsługi naziemnej;

(v)

usług wynajmu statków powietrznych z załogą;

(vi)

usług portów lotniczych; oraz

h)

usług transportu kosmicznego.

3.   Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie jest rozumiane jako nakładające zobowiązania w zakresie zamówień publicznych.

4.   Postanowień niniejszej sekcji nie stosuje się do subsydiów przyznawanych przez Strony.

5.   Zgodnie z postanowieniami niniejszej sekcji każda ze Stron zachowuje prawo do regulowania i wprowadzania nowych przepisów, aby osiągnąć uzasadnione cele polityki.

Artykuł 24

Definicje

Do celów niniejszej sekcji:

a)

„osoba fizyczna pochodząca z Unii” oznacza obywatela jednego z państw członkowskich Unii zgodnie z obowiązującymi w nim przepisami, zaś „osoba fizyczna pochodząca z Iraku” oznacza obywatela Iraku zgodnie z przepisami tego kraju;

b)

„osoba prawna” oznacza wszelki podmiot prawny, należycie ustanowiony lub zorganizowany zgodnie z obowiązującym prawem, działający w celu osiągania zysku lub nie, będący własnością prywatną lub publiczną, i obejmuje wszelkiego rodzaju spółki kapitałowe, fundusze powiernicze, spółki osobowe, wspólne przedsiębiorstwa, podmioty jednoosobowe oraz stowarzyszenia;

c)

„osoba prawna pochodząca z Unii” lub „osoba prawna pochodząca z Iraku” oznacza osobę prawną ustanowioną zgodnie z przepisami państwa członkowskiego Unii lub, odpowiednio, Iraku, i mająca siedzibę, administrację centralną lub główne miejsce prowadzenia działalności odpowiednio na terytorium, do którego ma zastosowanie Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub na terytorium Iraku. Jeżeli osoba prawna ma jedynie siedzibę, administrację centralną lub główne miejsce prowadzenia działalności, odpowiednio, na terytorium, do którego ma zastosowanie Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub na terytorium Iraku, nie jest uważana, odpowiednio, za osobę prawną pochodzącą z Unii ani za osobę prawną pochodzącą z Iraku, chyba że jej działalność jest rzeczywiście i trwale powiązana, odpowiednio, z gospodarką Unii lub Iraku;

d)

niezależnie od lit. c) przedsiębiorstwa żeglugowe mające siedzibę poza Unią lub Irakiem i kontrolowane przez obywateli, odpowiednio, państwa członkowskiego Unii lub Iraku również są objęte postanowieniami niniejszej Umowy, jeśli ich statki są zarejestrowane zgodnie z odpowiednimi przepisami w tym państwie członkowskim Unii lub w Iraku i pływają pod banderą państwa członkowskiego Unii lub Iraku;

e)

„działalność gospodarcza” nie obejmuje działań realizowanych w ramach wykonywania władzy publicznej, tj. działań, które nie są prowadzone na zasadach handlowych ani w ramach konkurencji z jednym lub większą liczbą podmiotów gospodarczych;

f)

„podmiot zależny” oznacza osobę prawną, która jest faktycznie kontrolowana przez inną osobę prawną;

g)

„filia” osoby prawnej oznacza jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej, o charakterze stałym, powstałą na przykład w wyniku rozszerzenia działalności podmiotu macierzystego, posiadającą zarząd i wyposażoną materialnie w celu prowadzenia negocjacji handlowych z osobami trzecimi, aby osoby te, wiedząc, że w razie konieczności istnieje związek prawny z podmiotem macierzystym, którego siedziba zarządu znajduje się za granicą, nie były zobowiązane negocjować bezpośrednio z takim podmiotem macierzystym, lecz mogły dokonywać transakcji handlowych w miejscu prowadzenia działalności stanowiącej rozszerzenie działalności tego podmiotu;

h)

„usługodawca” jednej ze Stron oznacza osobę fizyczną lub prawną jednej ze Stron, która zamierza świadczyć lub świadczy usługi;

i)

„handel usługami” definiuje się jako dostarczanie usług na następujących zasadach:

(i)

z terytorium jednej Strony na terytorium drugiej Strony;

(ii)

na terytorium jednej Strony dla usługobiorcy pochodzącego z drugiej Strony;

(iii)

przez usługodawcę pochodzącego z jednej Strony poprzez zakład utworzony na terytorium drugiej Strony;

(iv)

przez usługodawcę pochodzącego z jednej Strony, poprzez obecność osób fizycznych na terytorium drugiej Strony;

j)

„środek” oznacza wszelkie środki podejmowane przez Stronę, w formie ustaw, rozporządzeń, reguł, procedur, decyzji, działań administracyjnych lub w jakiejkolwiek innej formie;

k)

„środki przyjęte lub utrzymane przez Stronę” oznaczają środki podjęte przez:

(i)

administrację i władze stopnia centralnego, regionalnego lub lokalnego; oraz

(ii)

organy pozarządowe sprawujące władzę delegowaną przez administrację i władze stopnia centralnego, regionalnego lub lokalnego;

l)

„usługi” obejmują wszelkie usługi we wszystkich sektorach z wyjątkiem usług świadczonych w ramach wykonywania władzy publicznej;

m)

„zakład” oznacza każdy rodzaj działalności gospodarczej lub zawodowej realizowanej poprzez:

(i)

ustanowienie, nabycie lub utrzymywanie osoby prawnej, lub

(ii)

utworzenie lub utrzymywanie filii lub przedstawicielstwa

na terytorium Strony w celu prowadzenia działalności gospodarczej;

n)

„inwestor” jednej ze Stron oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zamierza prowadzić lub prowadzi działalność gospodarczą poprzez utworzenie zakładu;

o)

„usługa świadczona w ramach wykonywania władzy publicznej” oznacza jakąkolwiek usługę, która nie jest świadczona ani na zasadach handlowych, ani w ramach konkurencji z jednym lub większą liczbą usługodawców.

Artykuł 25

1.   Od czasu wejścia w życie niniejszej Umowy Unia stosuje wobec usług lub usługodawców pochodzących z Iraku traktowanie wynikające z harmonogramu szczególnych zobowiązań Unii i jej państw członkowskich dotyczących traktowania narodowego i dostępu do rynku na mocy Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (zwanego dalej „GATS”).

2.   Od czasu wejścia w życie niniejszej Umowy, z zastrzeżeniem ust. 3, Irak zapewnia usługom, usługodawcom, zakładom i inwestorom pochodzącym z Unii w sektorze usługowym i w innych sektorach traktowanie nie mniej korzystne niż to, które zapewnia podobnym usługom, usługodawcom, zakładom i inwestorom pochodzącym z Iraku bądź podobnym usługom, usługodawcom, zakładom i inwestorom pochodzącym z państwa trzeciego, w zależności od tego, które z nich traktowane są korzystniej.

3.   Irak może zmieniać sposób traktowania usług, usługodawców, zakładów i inwestorów pochodzących z Unii, obejmując ich warunkami i wymagając kwalifikacji, które prowadzą do mniej korzystnego traktowania niż to, które otrzymują podobne usługi, usługodawcy, zakłady i inwestorzy pochodzący z Iraku. Tego rodzaju zmiany spełniają następujące warunki:

a)

traktowanie usług, usługodawców, zakładów i inwestorów pochodzących z Unii pozostaje nie mniej korzystne niż traktowanie przez Irak podobnych usług, usługodawców, zakładów i inwestorów pochodzących z państwa trzeciego;

b)

Irak powiadamia Komisję Unii Europejskiej (dalej zwaną „Komisją”) o zamiarze dokonania wspomnianych wyżej zmian na cztery miesiące przed planowaną datą wprowadzenia tego rodzaju warunków. Na wniosek Komisji Irak zapewnia szczegółowe informacje dotyczące powodów uzasadniających planowane nałożenie warunków i wymogów dotyczących kwalifikacji. Warunki te i wymogi dotyczące kwalifikacji uznaje się za przyjęte przez Unię, jeżeli w ciągu ośmiu tygodni do Iraku nie zostanie skierowane odpowiednie pismo;

c)

na wniosek jednej ze Stron proponowane warunki oraz wymogi dotyczące kwalifikacji są analizowane i zatwierdzane przez Komitet Współpracy.

4.   Bez uszczerbku dla przywilejów wynikających z traktowania usług, usługodawców, zakładów i inwestorów pochodzących z Unii zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu po przystąpieniu do WTO Irak zapewnia traktowanie usług i usługodawców pochodzących z Unii zgodne z harmonogramem jego szczególnych zobowiązań na mocy GATS.

Artykuł 26

1.   Traktowania opartego na klauzuli najwyższego uprzywilejowania, przyznanego zgodnie z postanowieniami niniejszej sekcji, nie stosuje się do ulg podatkowych, których Strony udzielają lub udzielą w przyszłości na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, lub innych uzgodnień podatkowych.

2.   Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie jest rozumiane w sposób uniemożliwiający przyjęcie lub stosowanie przez Strony środka mającego zapobiegać uchylaniu się od płacenia podatków, zgodnie z postanowieniami podatkowymi umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych uzgodnień podatkowych bądź przepisami krajowego prawodawstwa podatkowego.

3.   Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie jest rozumiane w sposób uniemożliwiający państwom członkowskim lub Irakowi rozróżnienie, w ramach stosowania odpowiednich przepisów ich prawodawstwa podatkowego, podatników, którzy nie znajdują się w identycznej sytuacji, w szczególności w odniesieniu do ich miejsca zamieszkania.

Artykuł 27

Inne umowy

Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie ogranicza praw inwestorów Stron do korzystania z korzystniejszego traktowania przewidzianego w obowiązujących lub przyszłych umowach międzynarodowych odnoszących się do inwestycji, których stronami są państwa członkowskie Unii oraz Irak.

Artykuł 28

Przejrzystość

Każda ze Stron odpowiada natychmiast na wszystkie wnioski drugiej Strony o udzielenie konkretnych informacji dotyczących wszelkich środków o zasięgu ogólnym lub umów międzynarodowych, odnoszących się do niniejszej Umowy lub wpływających na jej postanowienia. Każda ze Stron ustanawia także przynajmniej jeden punkt informacyjny, który na wniosek udziela informacji usługodawcom drugiej Strony na temat wszystkich wspomnianych wyżej kwestii. Tego rodzaju punkty informacyjne wymieniono w ZAŁĄCZNIKU 3. Punkty informacyjne nie muszą być depozytariuszami przepisów ustawowych i wykonawczych.

Artykuł 29

Wyjątki

1.   Od postanowień niniejszej sekcji obowiązują wyjątki wymienione w niniejszym artykule. Pod warunkiem że środki takie nie są stosowane w sposób, który mógłby być narzędziem arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między krajami, w których panują podobne warunki, bądź ukrytego ograniczenia handlu usługami, żadne z postanowień niniejszej sekcji nie jest rozumiane w sposób uniemożliwiający przyjmowanie lub egzekwowanie przez którąkolwiek ze Stron środków:

a)

niezbędnych do ochrony bezpieczeństwa publicznego lub moralności publicznej bądź do utrzymania porządku publicznego;

b)

niezbędnych do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;

c)

niezbędnych do zapewnienia przestrzegania przepisów ustawowych i wykonawczych, które nie są sprzeczne z postanowieniami niniejszej sekcji, w tym przepisów odnoszących się do:

(i)

zapobiegania nieuczciwym lub nielegalnym praktykom lub usuwania skutków niedotrzymania umów o świadczenie usług;

(ii)

ochrony prywatności osób w odniesieniu do przetwarzania i rozpowszechniania danych osobowych i ochrony poufności akt i rachunków osobistych;

(iii)

bezpieczeństwa;

d)

niezgodnych z celami określonymi w art. 25, pod warunkiem że zróżnicowane traktowanie ma na celu zapewnienie skutecznego lub sprawiedliwego opodatkowania lub poboru podatków bezpośrednich w odniesieniu do usług lub usługodawców drugiej Strony;

e)

niezgodnych z celami określonymi w art. 25, pod warunkiem że zróżnicowanie traktowanie ma na celu zapobieganie unikaniu podatków lub uchylaniu się od ich płacenia zgodnie z postanowieniami podatkowymi umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych porozumień podatkowych bądź przepisami krajowego prawodawstwa podatkowego.

2.   Postanowień niniejszej sekcji nie stosuje się do odpowiednich systemów zabezpieczenia społecznego Stron lub do działań prowadzonych na terytorium każdej ze Stron, które związane są, nawet jeżeli tylko sporadycznie, z wykonywaniem władzy publicznej.

3.   Postanowień niniejszej sekcji nie stosuje się do środków odnoszących się do osób fizycznych, starających się o dostęp do rynku pracy jednej ze Stron, ani do środków dotyczących obywatelstwa, stałego pobytu czy też stałego zatrudnienia.

4.   Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie uniemożliwia Stronom stosowania środków regulujących wjazd lub czasowy pobyt osób fizycznych na ich terytorium, w tym środków niezbędnych do ochrony integralności granic i zapewnienia zorganizowanego przemieszczania się osób fizycznych przez ich granice, pod warunkiem że środki takie nie będą stosowane w sposób niweczący lub naruszający korzyści przypadające drugiej Stronie zgodnie z art. 25.

5.   Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie ma zastosowania do działalności banku centralnego ani organu polityki pieniężnej bądź innego podmiotu publicznego w wykonywaniu polityki pieniężnej lub polityki kursowej.

6.   Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie jest rozumiane w sposób uniemożliwiający którejkolwiek ze Stron i ich podmiotom sektora publicznego realizowanie działań lub świadczenie usług na swoim terytorium na zasadzie wyłączności na rachunek Strony lub jej podmiotów sektora publicznego, z wykorzystaniem gwarancji przez nie udzielonych lub z użyciem ich zasobów finansowych.

7.   Postanowienia niniejszej sekcji nie mają wpływu na stosowanie przez każdą ze Stron środków niezbędnych do zapobiegania, przy pomocy postanowień niniejszej Umowy, obchodzeniu środków dotyczących dostępu państw trzecich do jej rynku.

Artykuł 30

Wyjątki ze względów bezpieczeństwa

Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie jest rozumiane jako:

a)

wymagające od Strony dostarczenia informacji, których ujawnienie uważa się za sprzeczne z podstawowymi interesami bezpieczeństwa; lub

b)

uniemożliwiające Stronie przeprowadzenie jakichkolwiek działań uznanych za niezbędne do ochrony jej podstawowych interesów bezpieczeństwa:

(i)

odnoszących się do działalności gospodarczej prowadzonej bezpośrednio lub pośrednio dla celów zaopatrzenia sił zbrojnych;

(ii)

odnoszących się do materiałów rozszczepialnych i materiałów do syntezy jądrowej lub materiałów służących do ich uzyskania;

(iii)

związanych z produkcją broni, amunicji i materiałów wojskowych lub handlem nimi oraz dotyczących handlu innymi towarami i materiałami;

(iv)

odnoszących się do zamówień publicznych niezbędnych dla bezpieczeństwa narodowego lub do celów obrony narodowej;

(v)

podejmowanych w trakcie wojny lub w obliczu innego zagrożenia w stosunkach międzynarodowych; lub

c)

uniemożliwiające Stronie podjęcie jakichkolwiek działań w celu wykonania zobowiązań wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych i służących utrzymaniu międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

Artykuł 31

Stopniowa liberalizacja handlu usługami i prowadzenia działalności

Zależnie od okoliczności, w tym od sytuacji wynikającej z przystąpienia Iraku do WTO, Rada Współpracy może wydać Stronom zalecenia dotyczące stopniowego rozszerzenia handlu usługami i prowadzenia działalności między nimi, a także zapewnienia pełnej zgodności z postanowieniami GATS, szczególnie z art. V. Jeżeli zalecenia te zostaną przyjęte, mogą zostać wdrożone w drodze umów między Stronami.

SEKCJA III

POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ I INWESTYCJI

Artykuł 32

Zachęcanie do inwestycji

Strony zachęcają do zwiększania wzajemnie korzystnych inwestycji poprzez tworzenie bardziej sprzyjających warunków dla inwestycji prywatnych.

Artykuł 33

Punkty kontaktowe i wymiana informacji

W celu ułatwienia komunikacji między Stronami we wszelkich kwestiach handlowych związanych z prywatnymi inwestycjami każda Strona wyznacza punkt kontaktowy. Na wniosek każdej ze Stron punkt kontaktowy drugiej Strony podaje urząd lub urzędnika odpowiedzialnego za te sprawy i zapewnia wymagane wsparcie w celu ułatwienia komunikacji ze Stroną składającą wniosek.

SEKCJA IV

Płatności bieżące i kapitał

Artykuł 34

Cel i zakres stosowania

1.   Strony dążą do liberalizacji płatności bieżących i przepływu kapitału między nimi zgodnie z podjętymi zobowiązaniami w ramach międzynarodowych instytucji finansowych.

2.   Niniejszą sekcję stosuje się do wszystkich płatności bieżących i przepływu kapitału między Stronami.

Artykuł 35

Rachunek bieżący

Strony zezwalają na wszelkie płatności i przelewy między Stronami w ramach rachunku bieżącego w wymienialnej walucie i zgodnie z Umową o Międzynarodowym Funduszu Walutowym.

Artykuł 36

Rachunek kapitałowy

Od chwili wejścia w życie niniejszej Umowy Strony umożliwiają swobodny przepływ kapitału w odniesieniu do inwestycji bezpośrednich dokonywanych zgodnie z przepisami kraju przyjmującego oraz inwestycji dokonywanych zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy, a także likwidację lub repatriację kapitału bądź wszelkich pochodzących z niego zysków.

Artykuł 37

Klauzula stałości

Strony nie wprowadzają żadnych nowych ograniczeń w zakresie płatności bieżących i przepływu kapitału między swoimi obywatelami i nie zaostrzają obowiązujących ustaleń.

Artykuł 38

Środki ochronne

1.   Jeżeli w wyjątkowych okolicznościach przepływ kapitału między Unią a Irakiem powoduje lub może spowodować poważne trudności w prowadzeniu polityki kursowej lub polityki pieniężnej Unii lub Iraku, odpowiednio, Unia lub Irak mogą zastosować środki ochronne, które są absolutnie niezbędne, w odniesieniu do przepływu kapitału między Unią a Irakiem na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy.

2.   Strona przyjmująca środki ochronne informuje drugą Stronę w najkrótszym możliwym terminie o harmonogramie ich znoszenia.

Artykuł 39

Postanowienia końcowe

1.   Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie ogranicza praw podmiotów gospodarczych Stron do czerpania korzyści z ewentualnego korzystniejszego traktowania przewidzianego w obowiązujących dwustronnych lub wielostronnych umowach, których są one stronami.

2.   Strony prowadzą wzajemne konsultacje mające na celu ułatwianie przepływu kapitału pomiędzy nimi i wspieranie realizacji celów niniejszej Umowy.

SEKCJA V

Zagadnienia związane z handlem

Rozdział I

Państwowe przedsiębiorstwa handlowe

Artykuł 40

1.   Strony dążą do przestrzegania postanowień art. XVII GATT z 1994 r. wraz z uwagami do niego i postanowieniami dodatkowymi oraz Uzgodnienia WTO dotyczącego wykładni art. XVII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., włączonych do niniejszej Umowy i stanowiących jej część z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2.   Jeżeli jedna ze Stron zwraca się do drugiej Strony z wnioskiem o informacje na temat poszczególnych państwowych przedsiębiorstw handlowych, sposobu ich funkcjonowania oraz wpływu ich działania na handel dwustronny, Strona otrzymująca wniosek zapewnia maksymalną przejrzystość, nie naruszając postanowień art. XVII ust. 4 lit. d) GATT z 1994 r. w sprawie informacji poufnych.

3.   Każda ze Stron zapewnia, aby wszelkie państwowe przedsiębiorstwa handlowe dostarczające towary lub świadczące usługi przestrzegały zobowiązań Strony na mocy niniejszej Umowy.

Rozdział II

Zamówienia publiczne

Artykuł 41

Wprowadzenie

1.   Strony uznają wkład przejrzystych, konkurencyjnych i otwartych procedur przetargowych dla zrównoważonego rozwoju gospodarczego i przyjmują za cel skuteczne, wzajemne i stopniowe otwarcie swoich rynków zamówień publicznych.

2.   Do celów niniejszego rozdziału:

a)

„komercyjne towary lub usługi” oznaczają towary lub usługi zwykle sprzedawane lub oferowane do sprzedaży na rynku komercyjnym klientom niepublicznym i przez takich klientów zwykle nabywane do celów niepublicznych;

b)

„usługa budowlana” oznacza usługę, której celem jest wykonanie wszelkimi środkami robót inżynieryjnych lub budowlanych zgodnie z działem 51 tymczasowej Centralnej Klasyfikacji Produktów Organizacji Narodów Zjednoczonych (dalej zwanej „CPC”);

c)

„dni” oznaczają dni kalendarzowe;

d)

„aukcja elektroniczna” oznacza powtarzalny proces realizowany z wykorzystaniem środków elektronicznych służący do przedstawienia przez dostawców nowych cen lub nowych wartości w przypadku wymiernych elementów oferty innych niż cena i związanych z kryteriami oceny, lub obu tych elementów, w wyniku którego powstaje ranking ofert lub zmiana kolejności ofert w rankingu;

e)

„na piśmie lub pisemne” oznacza wszelkie informacje słowne lub liczbowe, które mogą zostać odczytane, skopiowane, a następnie przekazane. Mogą one obejmować informacje przekazywane i przechowywane za pomocą środków elektronicznych;

f)

„przetarg bezpośredni” oznacza metodę udzielenia zamówienia, zgodnie z którą podmiot zamawiający kontaktuje się z wybranym dostawcą lub dostawcami;

g)

„środek” oznacza wszelkie ustawy, rozporządzenia, procedury, wytyczne lub praktyki administracyjne bądź wszelkie działania podmiotu zamawiającego dotyczące zamówienia objętego niniejszą Umową;

h)

„wykaz przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania” oznacza wykaz dostawców uznanych przez podmiot zamawiający za spełniających warunki wpisania do tego wykazu, z którego podmiot zamawiający zamierza skorzystać więcej niż jeden raz;

i)

„ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia” oznacza ogłoszenie opublikowane przez podmiot zamawiający, w którym zaprasza on zainteresowanych dostawców do złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału lub oferty, lub obu tych dokumentów;

j)

„zobowiązania offsetowe” oznaczają wszelkie warunki lub zobowiązania, które wspierają rozwój lokalny lub poprawiają bilans płatniczy Strony, takie jak korzystanie z udziału lokalnego, licencje na technologię, inwestycje, handel wymienny i podobne działania lub wymogi;

k)

„przetarg nieograniczony” oznacza metodę udzielenia zamówienia, zgodnie z którą ofertę mogą przedstawić wszyscy zainteresowani dostawcy;

l)

„osoba” oznacza osobę fizyczną albo prawną;

m)

„podmiot zamawiający” oznacza podmiot ujęty w przygotowanym przez Stronę dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy;

n)

„kwalifikujący się dostawca” oznacza dostawcę uznanego przez podmiot zamawiający za spełniającego warunki udziału;

o)

„przetarg ograniczony” oznacza metodę udzielenia zamówienia, zgodnie z którą podmiot zamawiający zwraca się z prośbą o złożenie oferty jedynie do kwalifikujących się dostawców;

p)

„usługi” obejmują usługi budowlane, chyba że postanowiono inaczej;

q)

„norma” oznacza dokument zatwierdzony przez uznaną jednostkę, ustalający, do powszechnego i wielokrotnego stosowania, zasady, wytyczne lub cechy charakterystyczne towarów lub usług bądź związanych z nimi procesów i metod produkcji, z którymi zgodność nie jest obowiązująca. Może on również zawierać lub opisywać wyłącznie wymogi dotyczące terminologii, symboli, opakowania, oznakowania lub etykietowania dotyczące towaru, usługi, procesu lub metody produkcji;

r)

„dostawca” oznacza osobę lub grupę osób, które dostarczają lub mogą dostarczać towary lub usługi; oraz

s)

„specyfikacja techniczna” oznacza wymóg procedury przetargowej, za pośrednictwem którego:

(i)

określono cechy charakterystyczne towarów lub usług będących przedmiotem zamówienia, w tym jakość, sposób wykonania, bezpieczeństwo i wymiary lub procedury i metody ich produkcji lub świadczenia; lub

(ii)

wskazano warunki dotyczące terminologii, symboli, opakowania, oznakowania lub etykiety w odniesieniu do towaru lub usługi.

Artykuł 42

Zakres

1.   Niniejszy rozdział stosuje się do wszelkich środków dotyczących zamówienia objętego niniejszą Umową. Do celów niniejszego rozdziału zamówienie objęte niniejszą Umową oznacza zamówienie publiczne:

a)

na towary, usługi lub jakiekolwiek ich połączenie:

(i)

zgodnie z dołączonymi przez każdą ze Stron subzałącznikami do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy; oraz

(ii)

zamówione do celów innych niż komercyjna sprzedaż lub odsprzedaż bądź wykorzystanie do produkcji lub dostawy towarów lub usług przeznaczonych do komercyjnej sprzedaży lub odsprzedaży;

b)

za pomocą wszelkich środków umownych, w tym zakupu, wynajmu oraz dzierżawy lub sprzedaży ratalnej z opcją lub bez opcji wykupu;

c)

którego wartość jest równa lub wyższa niż odpowiedni próg określony w dołączonych przez każdą ze Stron subzałącznikach do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy w momencie publikacji ogłoszenia zgodnie z art. 45;

d)

złożone przez podmiot zamawiający; oraz

e)

niepodlegające odrębnemu wyłączeniu z zakresu obowiązywania Umowy.

2.   Z wyjątkiem przypadków określonych niniejszą Umową postanowień niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

a)

nabycia lub dzierżawy gruntów, istniejących budynków lub innych nieruchomości albo praw do nich;

b)

porozumień pozaumownych lub innych form wsparcia, które zapewnia Strona, w tym porozumień o współpracy, dotacji, pożyczek, udziałów kapitałowych, gwarancji i ulg podatkowych;

c)

zamówień na usługi agencji budżetowych lub usługi depozytowe, usługi w zakresie likwidacji i zarządzania świadczone na rzecz regulowanych instytucji finansowych bądź usługi związane ze sprzedażą, umorzeniem i dystrybucją długu publicznego, w tym pożyczek i obligacji państwowych, weksli i innych papierów wartościowych, bądź nabycia tego rodzaju usług;

d)

publicznych umów o pracę;

e)

zamówień udzielanych:

(i)

w celu zapewnienia międzynarodowego wsparcia, w tym pomocy rozwojowej;

(ii)

zgodnie ze szczególną procedurą lub warunkami umowy międzynarodowej dotyczącej stacjonowania wojsk lub wspólnej realizacji projektu przez państwa-sygnatariuszy;

(iii)

zgodnie ze szczególną procedurą lub warunkami organizacji międzynarodowej albo w ramach finansowania przez międzynarodowe dotacje, pożyczki lub inny rodzaj wsparcia, jeżeli stosowna procedura lub warunki byłyby niezgodne z niniejszym rozdziałem.

3.   Każda ze Stron określa następujące informacje w swoich subzałącznikach do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy:

a)

w subzałączniku 1 – podmioty rządowe na szczeblu centralnym, których zamówienia objęte są niniejszym rozdziałem;

b)

w subzałączniku 2 – wszystkie pozostałe podmioty, których zamówienia objęte są niniejszym rozdziałem;

c)

w subzałączniku 3 – usługi, z wyjątkiem usług budowlanych, które są objęte niniejszym rozdziałem;

d)

w subzałączniku 4 – usługi budowlane, które są objęte niniejszym rozdziałem;

e)

w subzałączniku 5 – wszelkie uwagi ogólne.

4.   W przypadku gdy podmiot zamawiający w kontekście zamówienia objętego niniejszą Umową wymaga, aby osoby nieujęte w dołączonych przez Strony subzałącznikach do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy udzielały zamówień zgodnie z określonymi wymogami, do tego rodzaju wymogów stosuje się, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, art. 43.

5.   Przy oszacowaniu wartości zamówienia w celu ustalenia, czy jest to zamówienie objęte niniejszą Umową, podmiot zamawiający nie dzieli zamówienia na oddzielne zamówienia ani nie wybiera bądź stosuje określonej metody wyceny w celu oszacowania wartości zamówienia z zamiarem częściowego lub całkowitego wyłączenia go z zakresu stosowania niniejszego rozdziału.

6.   Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie jest rozumiane jako uniemożliwiające którejkolwiek ze Stron podejmowanie działań lub nieujawnianie informacji, które Strona ta uznaje za konieczne do ochrony swoich istotnych interesów związanych z bezpieczeństwem w zakresie zakupu broni, amunicji lub materiałów wojskowych, lub też w przypadku zamówień niezbędnych do celów zapewnienia bezpieczeństwa narodowego lub obrony narodowej.

7.   Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie jest rozumiane w sposób uniemożliwiający którejkolwiek ze Stron wprowadzenie lub stosowanie wymienionych niżej środków pod warunkiem, że środki takie nie są stosowane w sposób stanowiący arbitralną lub nieuzasadnioną dyskryminację pomiędzy Stronami, w których panują takie same warunki, albo ukrytego ograniczenia dla handlu międzynarodowego. Mowa tu o środkach:

a)

niezbędnych do ochrony moralności, porządku i bezpieczeństwa publicznego;

b)

niezbędnych do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;

c)

niezbędnych do ochrony własności intelektualnej; lub

d)

dotyczących towarów lub usług pochodzących z pracy osób niepełnosprawnych, instytucji charytatywnych lub pracy więźniów.

Artykuł 43

Zasady ogólne

1.   W odniesieniu do wszelkich środków oraz wszelkich zamówień objętych niniejszą Umową każda ze Stron, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, zapewnia bezzwłocznie i bezwarunkowo traktowanie towarów i usług drugiej Strony oraz dostawców drugiej Strony dostarczających towary lub usługi nie mniej korzystne niż traktowanie, jakie Strona ta, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, zapewnia krajowym towarom, usługom i dostawcom.

2.   W odniesieniu do wszelkich środków dotyczących zamówień objętych niniejszą Umową Strona, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi:

a)

nie traktuje jednego miejscowego dostawcy mniej korzystnie niż innego miejscowego dostawcy ze względu na wysokość zagranicznego udziału lub własności; ani

b)

nie dyskryminuje miejscowego dostawcy w związku z tym, że towary lub usługi oferowane przez tego dostawcę przy konkretnym zamówieniu są towarami lub usługami drugiej Strony.

3.   Odnośnie do wszelkich ustaw, rozporządzeń, procedur i praktyk dotyczących zamówień publicznych, jak i w odniesieniu do szczególnych zamówień władz publicznych wszystkich szczebli dopuszczających towary, usługi i dostawców z państw trzecich Irak zapewnia towarom, usługom i dostawcom pochodzącym z Unii traktowanie nie mniej korzystne niż w przypadku towarów, usług i dostawców z dowolnego państwa trzeciego.

4.   W przypadku udzielania zamówienia objętego niniejszą Umową za pomocą środków elektronicznych podmiot zamawiający:

a)

zapewnia, aby procedura przetargowa była prowadzona z wykorzystaniem takich systemów i programów informatycznych – w tym dotyczących uwierzytelniania i szyfrowania informacji – które są powszechnie dostępne i interoperacyjne w połączeniu z innymi powszechnie dostępnymi systemami i programami informatycznymi; oraz

b)

utrzymuje mechanizmy zapewniające integralność wniosków o dopuszczenie do udziału oraz ofert, w tym określenie godziny wpływu, a także zapobieganie nieuprawnionemu dostępowi.

5.   Podmiot zamawiający prowadzi procedurę przetargową dotyczacą zamówienia objętego niniejszą Umową w sposób przejrzysty i bezstronny, pozwalający uniknąć konfliktu interesów i zapobiec praktykom korupcyjnym, a ponadto zgodny z niniejszym rozdziałem.

6.   W odniesieniu do zamówień objętych niniejszą Umową żadna ze Stron nie może stosować w odniesieniu do towarów lub usług przywiezionych lub dostarczonych z terytorium drugiej Strony reguł pochodzenia różniących się od reguł pochodzenia, jakie Strona ta stosuje w tym samym czasie w ramach zwykłej wymiany handlowej wobec przywozu i dostaw tych samych towarów i usług pochodzących od tej samej Strony.

Artykuł 44

Publikowanie informacji dotyczących zamówienia

1.   Każda ze Stron:

a)

bezzwłocznie publikuje wszelkie ustawy, rozporządzenia, decyzje sądowe, zarządzenia administracyjne o powszechnym zastosowaniu, standardowe klauzule umowne umocowane ustawą lub rozporządzeniem oraz włączone poprzez odpowiednie odniesienie do ogłoszeń i dokumentacji przetargowej, a także procedury dotyczące zamówień objętych niniejszą Umową oraz wszelkie zmiany do nich w urzędowo wyznaczonych elektronicznych lub papierowych środkach przekazu, które są szeroko rozpowszechnione i łatwo dostępne dla odbiorców;

b)

na wniosek którejkolwiek ze Stron udziela ona na ten temat wszelkich wyjaśnień;

c)

dołącza w postaci dodatku II do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy wykaz elektronicznych lub papierowych środków przekazu, na łamach których Strona publikuje informacje opisane w lit. a);

d)

dołącza w postaci dodatku III do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy wykaz elektronicznych środków przekazu, w których Strona publikuje ogłoszenia wymagane postanowieniami art. 45, art. 47 ust. 4 i art. 55 ust. 2.

2.   Każda ze Stron bezzwłocznie informuje drugą Stronę o wszelkich zmianach do informacji wymienionych przez nią w dodatku II lub III do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy.

Artykuł 45

Publikacja ogłoszeń

1.   W przypadku każdego zamówienia objętego niniejszą Umową, z wyjątkiem okoliczności opisanych w art. 52, podmiot zamawiający publikuje ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia w odpowiednich środkach przekazu wymienionych w dodatku III do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy. Każde takie ogłoszenie obejmuje informacje określone w dodatku IV do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy. Ogłoszenia te są dostępne za pomocą środków elektronicznych, nieodpłatnie, za pośrednictwem pojedynczego punktu dostępu.

2.   W każdym przypadku, gdy podmiot zamawiający ma zamiar udzielić zamówienie, równocześnie z publikacją ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia publikuje on powszechnie dostępne skrócone ogłoszenie w jednym z języków WTO. Skrócone ogłoszenie zawiera co najmniej następujące informacje:

a)

przedmiot zamówienia;

b)

ostateczny termin składania ofert lub w odpowiednich przypadkach ostateczny termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w procedurze przetargowej lub o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania; oraz

c)

adres, pod który można zwrócić się o udostępnienie dokumentów dotyczących zamówienia.

3.   Zachęca się podmioty zamawiające do publikowania jak najwcześniej w każdym roku budżetowym ogłoszenia dotyczącego planowanych zamówień (dalej zwanego „ogłoszeniem o planowanych zamówieniach”). Ogłoszenie to powinno zawierać przedmiot zamówień oraz planowaną datę publikacji ogłoszeń o zamiarze udzielenia zamówienia.

4.   Podmiot zamawiający wymieniony w subzałączniku 2 do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy może wykorzystać ogłoszenie o planowanych zamówieniach jako ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia pod warunkiem, że zawiera ono wszystkie dostępne informacje, określone w dodatku IV do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy, oraz oświadczenie, że zainteresowani dostawcy powinni poinformować podmiot zamawiający o swoim zainteresowaniu zamówieniem.

Artykuł 46

Warunki udziału

1.   Podmiot zamawiający określa wyłącznie takie warunki udziału w zamówieniu, które są niezbędne do zapewnienia zdolności prawnych i finansowych oraz możliwości handlowych i technicznych dostawcy potrzebnych do przyjęcia odnośnego zamówienia.

2.   Oceniając, czy dostawca spełnia warunki udziału, podmiot zamawiający:

a)

ocenia możliwości finansowe, handlowe i techniczne dostawcy na podstawie jego działalności gospodarczej na terytorium Strony podmiotu zamawiającego oraz poza jego granicami;

b)

nie narzuca warunku stwierdzającego, że aby dostawca mógł uczestniczyć w przetargu, musiał on w przeszłości uzyskać jedno lub więcej zamówień od podmiotu zamawiającego tej Strony lub że dostawca musi posiadać doświadczenie w wykonywaniu prac na terytorium danej Strony; oraz

c)

może wymagać odpowiedniego doświadczenia, gdy jest to niezbędne do spełnienia warunków zamówienia.

3.   Dokonując powyższej oceny, podmiot zamawiający bierze pod uwagę warunki, które wcześniej określił w ogłoszeniach lub w dokumentacji przetargowej.

4.   Podmiot zamawiający ma obowiązek wykluczyć dostawcę z powodów takich jak upadłość, składanie fałszywych oświadczeń, znaczące niewypełnienie istotnych wymogów lub zobowiązań w ramach wcześniejszego zamówienia lub wcześniejszych zamówień, skazanie wyrokiem sądu za poważne przestępstwo lub innym orzeczeniem dotyczącym poważnego wykroczenia, naruszenie etyki zawodowej lub zaległości podatkowe.

Artykuł 47

Kwalifikacja dostawców

1.   W przypadku gdy podmiot zamawiający zamierza skorzystać z procedury przetargu ograniczonego, wówczas:

a)

umieszcza w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia co najmniej informacje określone w pkt 1, 2, 6, 7, 10 i 11 dodatku IV do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy oraz wzywa dostawców do złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału; oraz

b)

przed rozpoczęciem okresu składania ofert udostępnia kwalifikującym się dostawcom, których powiadamia zgodnie z ust. 2 lit. b) dodatku VI do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy, co najmniej informacje określone w pkt 3, 4, 5, 8 oraz 9 dodatku IV do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy.

2.   Podmiot zamawiający uznaje, że kwalifikujący się dostawcy to wszyscy dostawcy krajowi oraz dostawcy drugiej Strony, którzy spełniają warunki udziału w określonym zamówieniu, o ile podmiot zamawiający nie określi w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia ograniczeń co do liczby dostawców, którzy zostaną dopuszczeni do złożenia oferty, oraz kryteriów wyboru ograniczonej liczby dostawców.

3.   Jeżeli dokumentacja przetargowa nie jest podana do wiadomości publicznej od dnia publikacji ogłoszenia, o którym mowa w ust. 1, podmiot zamawiający zapewnia, by dokumenty te zostały udostępnione równocześnie wszystkim kwalifikującym się dostawcom wybranym zgodnie z ust. 2.

4.   Podmiot zamawiający ujęty w subzałączniku 2 do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy może utrzymywać wykaz dostawców przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania pod warunkiem, że raz do roku publikowane jest ogłoszenie o możliwości składania wniosków o wpisanie do wykazu, skierowane do zainteresowanych dostawców, a jeżeli publikowane jest ono za pomocą środków elektronicznych, wówczas jest stale dostępne za pomocą odpowiedniego środka przekazu wymienionego w dodatku III do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy. Ogłoszenie takie zawiera informacje określone w dodatku V do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy.

5.   Niezależnie od ust. 4, w przypadku gdy wykaz przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania będzie obowiązywał przez trzy lata lub krócej, podmiot zamawiający ujęty w subzałączniku 2 do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 niniejszej Umowy może opublikować ogłoszenie, o którym mowa w wymienionym wyżej ustępie, tylko raz, na początku okresu obowiązywania wykazu, pod warunkiem że w ogłoszeniu podano okres jego obowiązywania oraz że nie będą publikowane kolejne ogłoszenia.

6.   Podmiot zamawiający ujęty w subzałączniku 2 do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy umożliwia dostawcom złożenie wniosku o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania w każdym momencie oraz wpisuje do wykazu wszystkich kwalifikujących się dostawców w rozsądnie krótkim czasie.

Podmiot zamawiający ujęty w subzałączniku 2 do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy może wykorzystać skierowane do dostawców ogłoszenie o możliwości składania wniosków o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania, jako ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia pod warunkiem, że:

a)

ogłoszenie publikowane jest zgodnie z ust. 4 i zawiera informacje wymagane zgodnie z dodatkiem V do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy oraz wszelkie dostępne informacje wymagane zgodnie z dodatkiem IV do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy, a także zawiera oświadczenie, że ogłoszenie to stanowi ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia;

b)

podmiot bezzwłocznie przekazuje dostawcom, którzy poinformowali go o swoim zainteresowaniu danym zamówieniem, wystarczające informacje umożliwiające im zweryfikowanie zainteresowania zamówieniem, w tym wszystkie pozostałe informacje wymagane zgodnie z dodatkiem IV do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy, o ile informacje te są dostępne.

7.   Podmiot zamawiający ujęty w subzałączniku 2 do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy może wyrazić zgodę, aby dostawca, który zgodnie z ust. 6 złożył wniosek o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania, złożył ofertę w ramach danego zamówienia, jeżeli podmiot zamawiający będzie miał wystarczająco dużo czasu na ustalenie, czy dostawca spełnia warunki udziału.

8.   Podmiot zamawiający ujęty w subzałączniku 2 do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy bezzwłocznie informuje każdego dostawcę, który złożył wniosek o dopuszczenie do udziału lub o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania, o swojej decyzji w sprawie wniosku.

9.   W przypadku gdy podmiot zamawiający ujęty w subzałączniku 2 do dodatku I do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy odrzuci wniosek dostawcy o zakwalifikowanie do udziału w zamówieniu lub o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania, przestanie uznawać dostawcę za kwalifikującego się lub usunie go z wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania, podmiot ten bezzwłocznie informuje dostawcę o tym fakcie i na wniosek dostawcy bezzwłocznie przekazuje mu pisemne uzasadnienie swojej decyzji.

Artykuł 48

Specyfikacje techniczne

1.   Podmiot zamawiający nie opracowuje, nie przyjmuje ani nie stosuje jakichkolwiek specyfikacji technicznych ani nie ustanawia procedur oceny zgodności, jeżeli mają one na celu stworzenie niepotrzebnych utrudnień w handlu międzynarodowym lub jeżeli mają one taki skutek.

2.   Ustanawiając specyfikacje techniczne dla zamawianych towarów lub usług, w stosownych przypadkach podmiot zamawiający:

a)

określa specyfikacje techniczne dotyczące sposobu wykonania oraz wymogów funkcjonalnych, a nie projektu ani opisowych cech charakterystycznych; oraz

b)

przygotowuje specyfikacje techniczne na podstawie norm międzynarodowych lub europejskich, jeżeli takie istnieją; w innym wypadku wykorzystuje do tego celu krajowe przepisy techniczne, uznane normy krajowe lub przepisy budowlane.

3.   W przypadku gdy w specyfikacji technicznej określony jest projekt lub opisowe cechy charakterystyczne, podmiot zamawiający określa w stosownych przypadkach, że uwzględni oferty dotyczące równoważnych towarów lub usług, które wyraźnie spełniają wymogi zamówienia, poprzez dodanie w dokumentacji przetargowej takich słów jak „lub równoważny”.

4.   Podmiot zamawiający nie narzuca specyfikacji technicznych, które wymagają lub odwołują się do konkretnego znaku towarowego lub fabrycznego, patentu, praw autorskich, wzoru lub typu, pochodzenia, producenta lub dostawcy, chyba że nie istnieje inna metoda wystarczająco dokładnego lub zrozumiałego opisu wymogów zamówienia i pod warunkiem, że w dokumentacji przetargowej podmiot zamawiający dodał słowa takie jak „lub równoważny”.

5.   Podmiot zamawiający nie zwraca się – w sposób naruszający zasady konkurencji – o porady, które mogłyby zostać wykorzystane podczas przygotowania lub przyjmowania specyfikacji technicznych dla danego zamówienia, od osób mogących mieć interes handlowy związany z tym zamówieniem, ani takich porad nie przyjmuje.

6.   Każda ze Stron, łącznie ze swoimi podmiotami zamawiającymi, może zgodnie z niniejszym artykułem przygotować, przyjąć lub zastosować specyfikacje techniczne wspierające ochronę zasobów naturalnych lub ochronę środowiska.

Artykuł 49

Dokumentacja przetargowa

1.   Podmiot zamawiający zapewnia dostawcom dokumentację przetargową zawierającą wszelkie informacje potrzebne im do przygotowania i złożenia oferty. O ile w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia nie zawarto już takiego opisu, dokumentacja ta zawiera pełny opis kwestii określonych w dodatku VIII do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy.

2.   W odpowiedzi na stosowny wniosek podmiot zamawiający bezzwłocznie przekazuje dokumentację przetargową wszystkim dostawcom biorącym udział w procedurze przetargowej i udziela odpowiedzi na każdy uzasadniony wniosek o udzielenie informacji dotyczących zamówienia skierowany przez dostawcę biorącego udział w tej procedurze pod warunkiem, że informacje te nie zapewniają temu dostawcy przewagi nad konkurentami biorącymi udział w tej samej procedurze przetargowej.

3.   W przypadku gdy przed udzieleniem zamówienia podmiot zamawiający zmieni kryteria lub wymogi określone w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia lub w dokumentacji przetargowej przekazanej dostawcom biorącym udział w procedurze przetargowej lub jeżeli wprowadzi zmiany do ogłoszenia lub do dokumentacji przetargowej, przekazuje wszelkie tego rodzaju modyfikacje lub zmienione bądź ponownie opublikowane ogłoszenie lub dokumentację przetargową na piśmie:

a)

wszystkim dostawcom biorącym udział w procedurze przetargowej w momencie zmiany tych informacji, jeżeli są oni znani, a w pozostałych przypadkach w ten sam sposób, w jaki przekazane zostały pierwotne informacje; oraz

b)

w odpowiednim czasie, tak aby umożliwić wspomnianym dostawcom zmianę i ponowne złożenie poprawionych ofert, stosownie do sytuacji.

Artykuł 50

Terminy

Podmiot zamawiający, zgodnie z własnymi uzasadnionymi potrzebami, zapewnia dostawcom wystarczająco dużo czasu na przygotowanie i złożenie wniosków o dopuszczenie do udziału w procedurze oraz ofert, z uwzględnieniem takich czynników jak charakter i stopień złożoności zamówienia, zakres przewidywanego podzlecania oraz czas potrzebny na przekazanie ofert z zagranicy oraz z miejsc położonych w granicach w kraju, w których nie są używane środki komunikacji elektronicznej. Wspomniane wyżej terminy, łącznie z ich ewentualnym przedłużeniem, są jednakowe dla wszystkich zainteresowanych lub biorących udział w procedurze dostawców. Odpowiednie terminy zostały określone w dodatku VI do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy.

Artykuł 51

Negocjacje

1.   Strona może umocować swoje podmioty zamawiające do prowadzenia negocjacji:

a)

w ramach zamówień, w przypadku których wskazały one taki zamiar w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia; lub

b)

jeżeli z oceny wynika, że żadna z ofert nie jest ewidentnie najkorzystniejsza, jeżeli chodzi o szczegółowe kryteria oceny określone w ogłoszeniach lub w dokumentacji przetargowej.

2.   Podmiot zamawiający:

a)

zapewnia, aby każdy przypadek wykluczenia dostawcy uczestniczącego w negocjacjach był zgodny z kryteriami oceny określonymi w ogłoszeniach lub w dokumentacji przetargowej; oraz

b)

po zakończeniu negocjacji wyznacza wspólny termin dla pozostałych dostawców na złożenie nowych lub skorygowanych ofert.

Artykuł 52

Przetarg bezpośredni

Podmiot zamawiający może skorzystać z procedury przetargu bezpośredniego i zrezygnować ze stosowania art. 45–47, art. 49–51, art. 53 i 54 wyłącznie po spełnieniu następujących warunków:

a)

jeżeli

(i)

nie złożono żadnej oferty lub żaden dostawca nie zgłosił wniosku o dopuszczenie do udziału;

(ii)

nie złożono ofert zgodnych z istotnymi wymogami dokumentacji przetargowej;

(iii)

żaden z dostawców nie spełniał warunków udziału; lub

(iv)

stwierdzono zmowę w przygotowaniu złożonych ofert,

pod warunkiem że wymogi dokumentacji przetargowej nie zostały zmienione w istotnym stopniu;

b)

w przypadku gdy towary lub usługi mogą zostać dostarczone jedynie przez określonego dostawcę i nie istnieje inne rozsądne rozwiązanie ani towary czy usługi zastępcze, ponieważ wymóg dotyczy dzieła sztuki; ze względu na ochronę wynikającą z patentu, praw autorskich lub innych wyłącznych praw, lub ze względu na brak konkurencji ze względów technicznych;

c)

w przypadku dodatkowych dostaw zapewnionych przez pierwotnego dostawcę towarów i usług, które nie zostały uwzględnione w pierwotnym zamówieniu, jeżeli zmiana dostawcy dodatkowych towarów lub usług:

(i)

jest niemożliwa z powodów ekonomicznych lub technicznych, takich jak wymogi dotyczące wymienności lub interoperacyjności w połączeniu z istniejącym sprzętem, oprogramowaniem, usługami lub instalacjami zamówionymi w ramach pierwotnego zamówienia; oraz

(ii)

spowodowałaby istotną niedogodność lub znaczne zwiększenie kosztów dla podmiotu zamawiającego;

d)

w zakresie, w jakim jest to niezbędne, ze względu na nadzwyczaj pilny charakter sprawy, w wyniku zaistnienia okoliczności nieprzewidywalnych dla podmiotu zamawiającego, w przypadku gdy towary lub usługi nie mogły zostać uzyskane w terminie w drodze przetargu nieograniczonego lub ograniczonego;

e)

w przypadku towarów nabywanych na giełdach towarowych;

f)

jeżeli podmiot zamawiający zamawia prototyp lub pierwszy towar lub usługę opracowane na jego zlecenie w trakcie i do celów danego zamówienia na realizację badań, eksperymentów, studiów lub oryginalnego opracowania;

g)

w przypadku zakupów dokonywanych na wyjątkowo korzystnych warunkach pojawiających się tylko w bardzo krótkim czasie i wynikających ze szczególnych okoliczności zbywania towarów, takich jak podczas likwidacji, przejścia pod zarząd komisaryczny lub w stan upadłości, lecz nie w przypadku rutynowych zakupów od regularnych dostawców; oraz

h)

jeżeli zamówienie otrzymuje zwycięzca konkursu na najlepszy projekt pod warunkiem, że konkurs został zorganizowany zgodnie z zasadami niniejszego rozdziału, a uczestnicy byli oceniani przez niezależne jury przy założeniu, że zwycięzca otrzyma zamówienie na projekt.

Artykuł 53

Aukcje elektroniczne

Jeżeli podmiot zamawiający zamierza przeprowadzić procedurę przetargową dotyczącą zamówienia objętego niniejszą Umową za pomocą aukcji elektronicznej, przed rozpoczęciem aukcji podmiot ten udostępnia każdemu uczestnikowi:

a)

metodę automatycznej oceny wraz ze wzorem matematycznym, który został opracowany na podstawie kryteriów oceny określonych w dokumentacji przetargowej, i który zostanie wykorzystany do utworzenia automatycznego rankingu ofert lub zmiany kolejności ofert w rankingu podczas aukcji;

b)

wyniki wstępnej oceny poszczególnych elementów oferty, jeżeli zamówienie ma zostać udzielone na podstawie najkorzystniejszej oferty; oraz

c)

inne istotne informacje dotyczące sposobu przeprowadzenia aukcji.

Artykuł 54

Rozpatrywanie ofert oraz udzielanie zamówień

1.   Podmiot zamawiający przyjmuje, otwiera i rozpatruje wszystkie oferty zgodnie z procedurami gwarantującymi uczciwy i bezstronny przebieg procedury przetargowej oraz poufność ofert.

2.   Podmiot zamawiający nie może odrzucić oferty, która została złożona po terminie składania ofert, jeżeli opóźnienie miało miejsce wyłącznie z winy podmiotu zamawiającego.

3.   Jeżeli podmiot zamawiający zapewnia dostawcy możliwość poprawienia niezamierzonych błędów formalnych w okresie między otwarciem ofert a udzieleniem zamówienia, podmiot zamawiający zapewnia taką samą możliwość wszystkim dostawcom biorącym udział w procedurze przetargowej.

4.   Do celów udzielenia zamówienia rozpatrywane są jedynie oferty złożone na piśmie, które w momencie otwarcia ofert spełniają istotne wymogi zawarte w ogłoszeniach i w dokumentacji przetargowej, i które zostały złożone przez dostawcę spełniającego warunki udziału.

5.   Z wyjątkiem sytuacji gdy podmiot zamawiający stwierdza, że udzielenie zamówienia nie leży w interesie publicznym, udziela on zamówienia dostawcy, który zgodnie z jego ustaleniami ma możliwość spełnienia warunków zamówienia i który – wyłącznie na podstawie oceny kryteriów określonych w ogłoszeniach i dokumentacji przetargowej – przedstawił najkorzystniejszą ofertę lub – gdy cena stanowi jedyne kryterium – zaoferował najniższą cenę.

6.   W przypadku gdy podmiot zamawiający otrzymuje ofertę zawierającą cenę, która jest niewspółmiernie niska w porównaniu z cenami w innych złożonych ofertach, może skonsultować się z dostawcą, aby sprawdzić, czy spełnia on warunki udziału i jest zdolny do wypełnienia warunków zamówienia.

7.   Podmiot zamawiający nie wykorzystuje ofert wariantowych, nie unieważnia procedur przetargowych ani nie zmienia udzielonych już zamówień w sposób stanowiący obejście obowiązków spoczywających na nim zgodnie z niniejszą Umową.

Artykuł 55

Przejrzystość informacji związanych z zamówieniem

1.   Podmiot zamawiający bezzwłocznie informuje dostawców biorących udział w procedurze przetargowej o swojej decyzji dotyczącej udzielenia zamówienia, a na wniosek udziela takiej informacji na piśmie. Z zastrzeżeniem art. 56 ust. 2 i 3 podmiot zamawiający, na wniosek, zapewnia dostawcom, którym nie udzielono zamówienia, wyjaśnienie powodów, dla których ich oferty nie zostały wybrane, oraz informuje ich o czynnikach przemawiających na korzyść oferty wybranego dostawcy.

2.   Najpóźniej w ciągu 72 dni od udzielenia każdego zamówienia objętego niniejszym rozdziałem podmiot zamawiający publikuje ogłoszenie we właściwych papierowych lub elektronicznych środkach przekazu wymienionych w dodatku III. W przypadku wykorzystania wyłącznie drogi elektronicznej informacje pozostają dostępne przez odpowiednio długi okres. Ogłoszenie takie zawiera co najmniej informacje określone w dodatku VII do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy.

Artykuł 56

Ujawnianie informacji

1.   Strona, na wniosek drugiej Strony, bezzwłocznie udziela wszelkich informacji niezbędnych do ustalenia, czy procedura przetargowa została przeprowadzona w sposób sprawiedliwy, bezstronny i zgodnie z niniejszym rozdziałem, w tym informacji na temat cech charakterystycznych oraz zalet wybranej oferty. W przypadkach gdy ujawnienie tego rodzaju informacji mogłoby naruszyć konkurencję w ramach kolejnych przetargów, Strona otrzymująca informacje nie ujawnia ich jakimkolwiek dostawcom bez zasięgnięcia opinii i uzyskania zgody Strony, która przekazała informacje.

2.   Bez uszczerbku dla innych postanowień niniejszego rozdziału Strony, łącznie z ich podmiotami zamawiającymi, nie udzielają żadnemu dostawcy informacji, które mogłyby naruszyć uczciwą konkurencję między dostawcami.

3.   Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie jest rozumiane w sposób, który wymagałby od Strony, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, władzami i organami odwoławczymi, ujawnienia informacji poufnych, jeżeli ich ujawnienie utrudniłoby egzekwowanie prawa, mogłoby naruszyć uczciwą konkurencję między dostawcami, naruszyłoby uzasadnione interesy handlowe osób zainteresowanych, w tym przysługujące im prawa własności intelektualnej, bądź byłyby sprzeczne z interesem publicznym w innych aspektach.

Artykuł 57

Krajowe procedury odwoławcze

1.   Każda ze Stron zapewnia sprawną, skuteczną, przejrzystą i niedyskryminującą procedurę odwoławczą na drodze administracyjnej lub sądowej, w ramach której dostawca może wnieść odwołanie w związku z:

a)

naruszeniem postanowień niniejszego rozdziału; lub

b)

w przypadku gdy zgodnie z przepisami prawa krajowego Strony dostawca nie jest uprawniony do wniesienia bezpośredniego odwołania ze względu na naruszenie postanowień niniejszego rozdziału – nieprzestrzeganiem środków prawnych Strony przyjętych w celu wdrożenia niniejszego rozdziału,

do którego doszło w ramach zamówienia objętego niniejszą Umową, stanowiącego przedmiot zainteresowania dostawcy. Zasady proceduralne dotyczące wszystkich odwołań są sporządzane na piśmie i powszechnie udostępniane.

2.   W przypadku skargi dostawcy dotyczącej naruszenia lub nieprzestrzegania przepisów określonego w ust. 1, złożonej w związku z zamówieniem objętym niniejszą Umową, stanowiącym przedmiot zainteresowania dostawcy, zainteresowana Strona zachęca swój podmiot zamawiający oraz dostawcę do rozstrzygnięcia przedmiotu skargi w drodze konsultacji. Podmiot zamawiający w sposób bezstronny i bez zbędnej zwłoki rozpatruje wszelkie tego rodzaju skargi, tak aby nie utrudnić dostawcy udziału w bieżącym lub przyszłym zamówieniu oraz nie naruszyć jego prawa do ubiegania się o środki naprawcze w ramach procedury odwoławczej na drodze administracyjnej lub sądowej.

3.   Każdemu dostawcy zapewnia się wystarczająco dużo czasu na przygotowanie i złożenie odwołania, w każdym wypadku nie mniej niż dziesięć dni od momentu, kiedy zapoznał się lub powinien się zapoznać z podstawą odwołania.

4.   Każda ze Stron powołuje lub wyznacza przynajmniej jeden bezstronny organ administracyjny lub sądowy, niezależny od jego podmiotów zamawiających, który przyjmuje i rozpatruje odwołania złożone przez dostawców w kontekście zamówienia objętego niniejszą Umową.

5.   W przypadku gdy odwołanie zostaje wstępnie rozpatrzone przez podmiot inny niż organ, o którym mowa w ust. 4, Strona zapewnia, aby dostawca mógł złożyć odwołanie od pierwotnej decyzji do bezstronnego organu administracyjnego lub sądowego, niezależnego od podmiotu zamawiającego, którego zamówienie stanowi przedmiot odwołania. Od decyzji organu odwoławczego innego niż sąd przysługuje prawo odwołania do sądu; w innym wypadku stosuje się procedury gwarantujące, że:

a)

podmiot zamawiający udziela pisemnej odpowiedzi na odwołanie i przekazuje wszystkie istotne dokumenty organowi odwoławczemu;

b)

uczestnicy postępowania (dalej zwani „uczestnikami”) mają prawo do bycia wysłuchanymi, zanim organ odwoławczy podejmie decyzję w sprawie odwołania;

c)

uczestnicy mają prawo do reprezentacji i pomocy prawnej;

d)

uczestnicy mają prawo do udziału w całym postępowaniu;

e)

uczestnicy mają prawo do złożenia wniosku o jawność postępowania oraz o dopuszczenie obecności świadków; oraz

f)

decyzje lub zalecenia dotyczące odwołań składanych przez dostawców są wydawane bez zbędnej zwłoki, na piśmie, wraz z wyjaśnieniem podstawy każdej decyzji lub zalecenia.

6.   Każda ze Stron przyjmuje lub utrzymuje procedury dotyczące:

a)

bezzwłocznych środków tymczasowych służących zapewnieniu dostawcy możliwości udziału w procedurze przetargowej. Tego rodzaju środki tymczasowe mogą skutkować zawieszeniem procedury przetargowej. Jednakże procedury mogą przewidywać, że przy podejmowaniu decyzji, czy środki te powinny zostać zastosowane, można wziąć pod uwagę nadrzędne negatywne skutki dla zainteresowanych stron, w tym dla interesu publicznego. Uzasadnienie braku działań przedstawiane jest na piśmie; oraz

b)

w przypadku gdy organ odwoławczy ustalił, że doszło do naruszenia lub nieprzestrzegania przepisów, określonego w ust. 1 – działań naprawczych lub odszkodowania za poniesione straty lub szkody, które mogą być ograniczone do kosztów przygotowania oferty lub kosztów odwołania.

Artykuł 58

Dalsze negocjacje

1.   Strony będą co roku dokonywać przeglądu skuteczności obowiązywania niniejszego rozdziału oraz postępów we wzajemnym otwieraniu rynków zamówień. Nie później niż w ciągu roku od wejścia w życie niniejszej Umowy Strony podejmą negocjacje w sprawie rozszerzenia wykazu(-ów) podmiotów objętych niniejszą Umową, wymienionych w subzałączniku 1 i 2 do dodatku 1 do ZAŁĄCZNIKA 1 do niniejszej Umowy.

2.   W ramach negocjacji dotyczących przystąpienia do WTO Irak uzna swoje zobowiązanie do przystąpienia do wielostronnego Porozumienia w sprawie zamówień publicznych (dalej zwanego „GPA”).

Artykuł 59

Asymetria systemu i środki przejściowe

Uwzględniając potrzeby w zakresie rozwoju, potrzeby finansowe i handlowe, Irak skorzysta z następujących środków przejściowych: Irak może ustanowić tymczasowy program preferencji cenowych polegający na różnicy cen w wymiarze 5 % w przypadku towarów i usług oraz 10 % w przypadku robót budowlanych, stosowanej w przypadku dostaw i usług pochodzących od irackich dostawców.

Program preferencji cenowych będzie stopniowo wycofywany w ciągu dziesięciu lat od wejścia w życie niniejszej Umowy.

Rozdział III

Ochrona własności intelektualnej

Artykuł 60

Natura i zakres zobowiązań

1.   Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu i ZAŁĄCZNIKA 2 do niniejszej Umowy w ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszej Umowy Irak przyjmuje przepisy ustawowe zapewniające odpowiednią i skuteczną ochronę praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej zgodnie z najwyższymi międzynarodowymi normami, w tym regułami określonymi Porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, zawartym w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego WTO (zwanym dalej „porozumieniem TRIPS”), a także skuteczne środki pozwalające egzekwować te prawa.

2.   W ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej Umowy Irak przystępuje do konwencji wielostronnych w sprawie ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, o których mowa w ust. 2 ZAŁĄCZNIKA 2 do niniejszej Umowy, i których państwa członkowskie są Stronami, lub które są faktycznie stosowane przez państwa członkowskie zgodnie z odpowiednimi postanowieniami tych konwencji.

3.   W ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej Umowy Irak zapewnia przestrzeganie konwencji wielostronnych w sprawie ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, o których mowa w ust. 3 ZAŁĄCZNIKA 2 do niniejszej Umowy, i których jedno lub kilka państw członkowskich jest Stronami, lub które są faktycznie stosowane przez jedno lub kilka państw członkowskich zgodnie z odpowiednimi postanowieniami tych konwencji.

4.   Strony regularnie dokonują przeglądu wdrożenia niniejszego artykułu i ZAŁĄCZNIKA 2 do niniejszej Umowy. W trakcie opracowywania swoich przepisów lub jeżeli wystąpią przeszkody w obszarze własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej wpływające na warunki wymiany handlowej, bezzwłocznie przeprowadzone zostaną konsultacje na wniosek którejkolwiek ze Stron w celu osiągnięcia rozwiązań satysfakcjonujących obie Strony. W ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej Umowy Strony podejmą negocjacje w celu przyjęcia bardziej szczegółowych postanowień dotyczących praw własności intelektualnej.

5.   Każda ze Stron zapewnia obywatelom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż to, które zapewnia swoim obywatelom w zakresie ochrony praw własności intelektualnej, z zastrzeżeniem wyjątków zawartych w międzynarodowych aktach prawnych, które są ujęte lub mogą zostać z czasem ujęte w ZAŁĄCZNIKU 2 do niniejszej Umowy, od momentu ich ratyfikowania przez odpowiednią Stronę.

6.   Pod względem uznawania i ochrony własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej od chwili wejścia w życie niniejszej Umowy Irak zapewnia przedsiębiorstwom i obywatelom Unii traktowanie nie mniej korzystne niż to, które zapewnia państwom trzecim na mocy dwustronnych umów.

SEKCJA VI

Rozstrzyganie sporów

Rozdział I

Cel i zakres stosowania

Artykuł 61

Cel

Celem niniejszej sekcji jest uniknięcie wszelkich sporów między Stronami i ich rozstrzyganie w celu osiągnięcia, w miarę możliwości, wspólnie uzgodnionych rozwiązań.

Artykuł 62

Zakres stosowania

Postanowienia niniejszej sekcji stosuje się w odniesieniu do wszelkich sporów wynikających z wykładni i stosowania postanowień tytułu II niniejszej Umowy, chyba że wyraźnie przewidziano inaczej.

Rozdział II

Konsultacje

Artykuł 63

Konsultacje

1.   Strony dokładają starań, by rozstrzygnąć wszelkie spory dotyczące wykładni i stosowania postanowień, o których mowa w art. 62, poprzez podejmowanie konsultacji prowadzonych w dobrej wierze w celu szybkiego osiągnięcia sprawiedliwych i wspólnie uzgodnionych rozwiązań.

2.   Strona występuje o przeprowadzenie konsultacji za pomocą pisemnego wniosku przesłanego drugiej Stronie oraz – do wiadomości – Komitetowi Współpracy, w którym określa ona środek, którego dotyczy spór oraz mające zastosowanie, jej zdaniem, postanowienia, o których mowa w art. 62.

3.   Konsultacje przeprowadzane są w ciągu 30 dni od daty złożenia wniosku i – jeżeli Strony nie uzgodniły inaczej – odbywają się one na terytorium Strony, przeciwko której wysunięto zarzut. Konsultacje uznaje się za zakończone w ciągu 30 dni od daty złożenia wniosku, chyba że obie Strony postanawiają je kontynuować. Wszystkie informacje ujawnione podczas konsultacji są poufne.

4.   Konsultacje dotyczące kwestii pilnych, w tym dotyczących towarów nietrwałych lub sezonowych, przeprowadza się w terminie 15 dni od daty złożenia wniosku i uznaje za zakończone w terminie 15 dni od daty złożenia wniosku.

5.   Jeżeli w terminie określonym odpowiednio w ust. 3 lub w ust. 4 konsultacje nie odbyły się lub do chwili ich zakończeniu nie osiągnięto porozumienia w sprawie wspólnie uzgodnionego rozwiązania, wówczas Strona wnosząca skargę może wnioskować o powołanie organu arbitrażowego zgodnie z art. 64.

Rozdział III

Procedury rozstrzygania sporów

Artykuł 64

Wszczęcie procedury arbitrażowej

1.   W przypadku gdy Stronom nie uda się rozstrzygnąć sporu w drodze konsultacji przewidzianych w art. 63, Strona wnosząca skargę może złożyć wniosek o powołanie organu arbitrażowego.

2.   Wniosek o powołanie organu arbitrażowego przedkłada się na piśmie Stronie, przeciwko której wniesiono skargę, oraz Komitetowi Współpracy. Strona wnosząca skargę określa w swoim wniosku środek, którego dotyczy skarga, oraz wyjaśnia, w jaki sposób środek ten narusza postanowienia, o których mowa w art. 62; dokonuje tego na tyle szczegółowo, aby wyjaśnienie to mogło stanowić podstawę prawną skargi.

Artykuł 65

Powołanie organu arbitrażowego

1.   W skład organu arbitrażowego wchodzi trzech arbitrów.

2.   W ciągu dziesięciu dni od daty złożenia do Komitetu Współpracy wniosku o powołanie organu arbitrażowego Strony przeprowadzają konsultacje w celu osiągnięcia porozumienia w kwestii składu organu arbitrażowego.

3.   W przypadku gdy Strony nie są w stanie osiągnąć porozumienia w kwestii składu organu arbitrażowego w terminie określonym w ust. 2, każda ze Stron może zwrócić się do przewodniczącego Komitetu Współpracy lub do osoby przez niego delegowanej o wyznaczenie wszystkich trzech członków w drodze losowania z listy kandydatów sporządzonej na mocy art. 78 – jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę wnosząca skargę, jednego spośród osób zaproponowanych przez Stronę, przeciwko której wniesiono skargę, i jednego spośród osób wytypowanych przez Strony na stanowisko przewodniczącego. W przypadku gdy Strony osiągną porozumienie co do jednego lub większej liczby członków organu arbitrażowego, pozostałych członków wyznacza się według wyżej opisanej procedury z obowiązującej listy kandydatów.

4.   Przewodniczący Komitetu Współpracy lub osoba przez niego delegowana wyznacza arbitrów w ciągu pięciu dni od złożenia przez jedną ze Stron wniosku, o którym mowa w ust. 3, w obecności przedstawiciela każdej ze Stron.

5.   Za datę powołania organu arbitrażowego uznaje się dzień wyznaczenia trzech arbitrów.

6.   Jeżeli do momentu złożenia wniosku zgodnie z ust. 3 nie sporządzono którejkolwiek z list, o których mowa w art. 78, trzej członkowie organu arbitrażowego są losowani spośród kandydatów oficjalnie zaproponowanych przez jedną lub obie Strony.

Artykuł 66

Sprawozdanie tymczasowe organu arbitrażowego

W ciągu 90 dni od daty jego powołania organ arbitrażowy przekazuje Stronom sprawozdanie tymczasowe przedstawiające ustalenia faktyczne, zakres stosowania odpowiednich postanowień i przepisów oraz ogólne uzasadnienie wszelkich ustaleń i zaleceń dokonanych przez wspomniany organ. Każda ze Stron może złożyć pisemny wniosek do organu arbitrażowego o dokonanie przeglądu szczegółowych elementów sprawozdania tymczasowego w ciągu 15 dni od jego przekazania. Ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji organu arbitrażowego zawierają wystarczające uzasadnienie argumentów przedstawionych na etapie przeglądu tymczasowego i jasno odpowiadają na pytania i uwagi obu Stron.

Artykuł 67

Decyzja organu arbitrażowego

1.   W ciągu 120 dni od daty jego powołania organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz Komitetowi Współpracy. Jeżeli organ uzna, że nie zdoła dotrzymać tego terminu, przewodniczący organu arbitrażowego zobowiązany jest powiadomić o tym na piśmie Strony oraz Komitet Współpracy, podając przyczyny opóźnienia oraz przewidywany termin zakończenia prac. W żadnym przypadku decyzja nie powinna zostać przekazana później niż w ciągu 150 dni od daty powołania organu arbitrażowego.

2.   W pilnych przypadkach, w tym w przypadkach związanych z towarami nietrwałymi lub sezonowymi, organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby przekazać swoją decyzję w ciągu 60 dni od daty jego powołania. W żadnym przypadku decyzja nie powinna zostać przekazana później niż w ciągu 75 dni od daty powołania. W ciągu 10 dni od daty jego powołania organ arbitrażowy może wydać decyzję wstępną w sprawie występowania pilnego charakteru danego przypadku.

Artykuł 68

Wykonanie decyzji organu arbitrażowego

Każda ze Stron podejmuje wszelkie środki niezbędne do wykonania w dobrej wierze decyzji organu arbitrażowego, a ponadto Strony dokładają wszelkich starań, aby ustalić między sobą czas na wykonanie tej decyzji.

Artykuł 69

Rozsądny termin na wykonanie decyzji

1.   W przypadku gdy nie jest możliwe natychmiastowe wykonanie decyzji, w ciągu 30 dni od daty przekazania Stronom decyzji organu arbitrażowego Strona, przeciwko której wniesiono skargę, powiadamia Stronę wnoszącą skargę oraz Komitet Współpracy o tym, ile czasu potrzebuje na wykonanie decyzji (czas ten określa się dalej jako „rozsądny termin”).

2.   Jeżeli Strony nie mogą się porozumieć co do rozsądnego terminu na wykonanie decyzji organu arbitrażowego, Strona wnosząca skargę, w ciągu 20 dni od powiadomienia zgodnie z ust. 1 przez Stronę, przeciwko której wniesiono skargę, składa pisemny wniosek do organu arbitrażowego w pierwotnym składzie w celu ustalenia długości rozsądnego terminu. O złożeniu takiego wniosku powiadamia się równocześnie drugą Stronę oraz Komitet Współpracy. W ciągu 20 dni od daty złożenia wniosku organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję Stronom oraz Komitetowi Współpracy.

3.   Jeżeli organ arbitrażowy w pierwotnym składzie lub niektórzy jego członkowie nie mogą zebrać się ponownie, stosuje się procedurę określoną w art. 65. Termin przekazania decyzji wynosi 35 dni od daty złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2.

4.   Rozsądny termin może zostać przedłużony za zgodą obu Stron.

Artykuł 70

Przegląd środków przedsięwziętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego

1.   Strona, przeciwko której wniesiono skargę, przed upływem rozsądnego terminu powiadamia Stronę wnoszącą skargę oraz Komitet Współpracy o wszelkich środkach, które podjęła w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego.

2.   W przypadku braku porozumienia między Stronami co do istnienia środka zgłoszonego na podstawie ust. 1 lub jego zgodności z postanowieniami, o których mowa w art. 62, Strona wnosząca skargę może wystąpić z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego w pierwotnym składzie o wydanie decyzji w tej sprawie. Wniosek taki określa szczególne środki będące przedmiotem sporu oraz wyjaśnia, w jaki sposób środki te naruszają postanowienia, o których mowa w art. 62. Organ arbitrażowy przekazuje swoją decyzję w ciągu 45 dni od daty złożenia takiego wniosku.

3.   Jeżeli organ arbitrażowy w pierwotnym składzie lub niektórzy jego członkowie nie mogą zebrać się ponownie, stosuje się procedurę określoną w art. 65. Termin przekazania decyzji wynosi 60 dni od daty złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2.

Artykuł 71

Tymczasowe środki zaradcze w przypadku niewykonania decyzji

1.   Jeżeli przed upływem rozsądnego terminu Strona, przeciwko której wniesiono skargę, nie powiadomi o przedsięwzięciu środków służących wykonaniu decyzji organu arbitrażowego lub jeżeli organ arbitrażowy uzna, że środek zgłoszony na podstawie art. 70 ust. 1 jest niezgodny z zobowiązaniem nałożonym na tę Stronę na mocy postanowień, o których mowa w art. 62, Strona, przeciwko której wniesiono skargę, jest zobowiązana – na ewentualny wniosek Strony wnoszącej skargę – do przedstawienia propozycji tymczasowej rekompensaty.

2.   Jeśli Strony nie dojdą do porozumienia co do rekompensaty w ciągu 30 dni od upływu rozsądnego terminu lub od wydania przez organ arbitrażowy decyzji na podstawie art. 70 stwierdzającej, że środek przedsięwzięty w celu wykonania decyzji narusza postanowienia, o których mowa w art. 62, Strona wnosząca skargę jest uprawniona – po wcześniejszym powiadomieniu drugiej Strony oraz Komitetu Współpracy – do zawieszenia zobowiązań wynikających z postanowień, o których mowa w art. 62, w stopniu adekwatnym do zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanego naruszeniem postanowień. Strona wnosząca skargę może zastosować takie zawieszenie po upływie 10 dni od daty powiadomienia, chyba że Strona, przeciwko której wniesiono skargę, złoży wniosek o arbitraż na podstawie ust. 3.

3.   Jeżeli Strona, przeciwko której wniesiono skargę, uzna, że zakres zawieszenia nie odpowiada poziomowi zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanego naruszeniem postanowień, może wystąpić z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego w pierwotnym składzie o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku powiadamia się Stronę wnoszącą skargę oraz Komitet Współpracy przed upływem okresu 10 dni, o którym mowa w ust. 2. Organ arbitrażowy w pierwotnym składzie w ciągu 30 dni od daty złożenia wniosku przekazuje Stronom oraz Komitetowi Współpracy decyzję w sprawie zakresu zawieszenia zobowiązań. Zawieszenie zobowiązań nie może nastąpić przed przekazaniem decyzji przez organ arbitrażowy w pierwotnym składzie i musi być zgodne z decyzją tego organu.

4.   Jeżeli organ arbitrażowy w pierwotnym składzie lub niektórzy jego członkowie nie mogą zebrać się ponownie, stosuje się procedurę określoną w art. 65. Termin przekazania decyzji wynosi 45 dni od daty złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 3.

5.   Zawieszenie zobowiązań ma charakter tymczasowy i jest stosowane jedynie do czasu wycofania środka uznanego za niezgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 62, lub do czasu zmiany takiego środka w sposób zapewniający jego zgodność z tymi postanowieniami, zgodnie z art. 72, lub też do czasu rozstrzygnięcia sporu przez Strony.

Artykuł 72

Przegląd środków przedsięwziętych w celu wykonania decyzji po zawieszeniu zobowiązań

1.   Strona, przeciwko której wniesiono skargę, powiadamia Stronę wnoszącą skargę oraz Komitet Współpracy o wszelkich środkach podjętych w celu wykonania decyzji organu arbitrażowego oraz o swoim wniosku o zakończenie zawieszenia zobowiązań, które zastosowała Strona wnosząca skargę.

2.   Jeżeli w ciągu 30 dni od daty złożenia takiego powiadomienia Strony nie osiągną porozumienia w kwestii zgodności zgłoszonego środka z postanowieniami, o których mowa w art. 62, Strona wnosząca skargę zwraca się do organu arbitrażowego w pierwotnym składzie z pisemnym wnioskiem o wydanie decyzji w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku powiadamia się równocześnie drugą Stronę oraz Komitet Współpracy. W ciągu 45 dni od daty złożenia wniosku organ arbitrażowy przekazuje swą decyzję Stronom oraz Komitetowi Współpracy. Jeśli organ arbitrażowy uzna, że środek przedsięwzięty w celu wykonania decyzji jest zgodny z postanowieniami, o których mowa w art. 62, zawieszenie zobowiązań zostaje zakończone.

3.   Jeżeli organ arbitrażowy w pierwotnym składzie lub niektórzy jego członkowie nie mogą zebrać się ponownie, stosuje się procedurę określoną w art. 65. Termin przekazania decyzji wynosi 60 dni od daty złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2.

Artykuł 73

Wspólnie uzgodnione rozwiązanie

Strony mogą w dowolnym momencie wspólnie uzgodnić rozwiązanie sporu podlegającego niniejszej sekcji. O takim rozwiązaniu powiadamiają Komitet Współpracy oraz organ arbitrażowy. Po powiadomieniu o wspólnie uzgodnionym rozwiązaniu organ kończy pracę, a procedura zostaje zakończona.

Artykuł 74

Regulamin

1.   Komitet Współpracy przyjmuje regulamin oraz kodeks postępowania, które regulują procedury rozstrzygania sporów w ramach niniejszej sekcji.

2.   Strony mogą zdecydować o zmianie regulaminu oraz kodeksu postępowania.

3.   Wszystkie przesłuchania przeprowadzane przez organ arbitrażowy są otwarte dla publiczności zgodnie z regulaminem.

Artykuł 75

Informacje i doradztwo techniczne

Na wniosek jednej ze Stron lub z własnej inicjatywy organ arbitrażowy może z dowolnego źródła, w tym również od Stron zaangażowanych w spór, uzyskać informacje, jakie uzna za stosowne dla postępowania organu arbitrażowego. Organ arbitrażowy ma także prawo w razie potrzeby zwrócić się o opinię do ekspertów. Wszelkie uzyskane w ten sposób informacje muszą zostać ujawnione obu Stronom, a Strony muszą mieć możliwość zgłoszenia uwag. Zainteresowane osoby fizyczne lub prawne mające siedzibę na terytorium Stron mogą składać organowi arbitrażowemu raporty amicus curiae zgodnie z regulaminem.

Artykuł 76

Reguły wykładni

Organ arbitrażowy interpretuje postanowienia, o których mowa w art. 62, zgodnie z zasadami wykładni międzynarodowego prawa publicznego, łącznie z zasadami zebranymi w Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów. Decyzje organu arbitrażowego nie mogą rozszerzać ani ograniczać praw i obowiązków przewidzianych w postanowieniach, o których mowa w art. 62.

Artykuł 77

Decyzje i orzeczenia organu arbitrażowego

1.   Organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby jego decyzje podejmowane były w drodze konsensusu. Jednak w przypadku gdy decyzja nie może zostać podjęta w drodze konsensusu, sprawa będąca przedmiotem decyzji rozstrzygana jest większością głosów. W żadnym wypadku odrębne opinie arbitrów nie są jednak publikowane.

2.   Wszystkie decyzje organu arbitrażowego mają dla Stron moc wiążącą i nie ustanawiają żadnych praw ani obowiązków dla osób fizycznych lub prawnych. W decyzji podaje się ustalenia faktyczne, zakres stosowania odpowiednich postanowień niniejszej Umowy oraz ogólne uzasadnienie wszelkich ustaleń i wniosków organu. Komitet Współpracy podaje decyzje organu arbitrażowego w całości do wiadomości publicznej, chyba że postanowi inaczej w celu zapewnienia poufności informacji handlowych.

Rozdział IV

Postanowienia ogólne

Artykuł 78

Lista arbitrów

1.   Nie później niż sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy Komitet Współpracy sporządza listę 15 osób, które chcą i mogą pełnić funkcję arbitra. Każda ze Stron proponuje pięciu kandydatów, którzy mogą pełnić funkcję arbitra. Obie Strony wybierają również pięć osób, które mogłyby pełnić funkcję przewodniczącego organu arbitrażowego, a nie są obywatelami żadnej ze Stron. Komitet Współpracy dopilnowuje, aby lista zawierała zawsze taką liczbę nazwisk.

2.   Kandydaci do funkcji arbitra posiadają specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w obszarze prawa i handlu międzynarodowego. Są to osoby niezależne, działające w imieniu własnym, nieprzyjmujące instrukcji żadnej organizacji ani władz oraz niepowiązane z władzami Stron, a ich postępowanie jest zgodne z kodeksem postępowania.

Artykuł 79

Odniesienie do zobowiązań wobec WTO

1.   Do czasu przystąpienia Iraku do WTO podczas podejmowania decyzji w sprawie domniemanego naruszenia postanowień, o których mowa w art. 62, a które zawierają postanowienia lub odniesienia do postanowień Porozumienia ustanawiającego WTO, organy arbitrażowe stosują wykładnię w pełni zgodną z odpowiednimi decyzjami Organu Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu.

2.   Po przystąpieniu Iraku do WTO stosuje się ust. 3–6.

3.   Odwołanie do postanowień niniejszej sekcji dotyczących rozstrzygania sporów pozostaje bez uszczerbku dla ewentualnych działań w ramach WTO, w tym również działań z zakresu rozstrzygania sporów.

4.   Jeżeli jednak jedna ze Stron w odniesieniu do konkretnego środka wszczęła procedurę rozstrzygania sporu – czy to na mocy art. 64 ust. 1 niniejszej Umowy, czy to na mocy Porozumienia ustanawiającego WTO – do czasu zakończenia pierwszej procedury nie może ona wszcząć procedury rozstrzygania sporu w odniesieniu do tego samego środka na mocy drugiego porozumienia. Ponadto Strona nie może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest jednakowe na mocy niniejszej Umowy i na mocy Porozumienia ustanawiającego WTO, z tytułu obu podstaw prawnych. W takim przypadku, po wszczęciu postępowania o rozstrzygnięcie sporu, Strona nie dochodzi na drugim forum roszczeń z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest jednakowe na mocy drugiego porozumienia, chyba że wybrane forum z powodów proceduralnych lub sądowniczych nie umożliwi dokonania ustaleń dotyczących roszczeń związanych z naruszeniem tego zobowiązania.

5.   Do celów ust. 4:

a)

postępowanie o rozstrzygnięcie sporu w ramach Porozumienia ustanawiającego WTO uznaje się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez jedną ze Stron wniosku o powołanie organu arbitrażowego na mocy art. 6 Uzgodnienia WTO w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów i uznaje się je za zakończone, gdy Organ Rozstrzygania Sporów przyjmie sprawozdanie organu arbitrażowego oraz, w stosownym przypadku, sprawozdanie Organu Apelacyjnego, zgodnie z art. 16 i art. 17 ust. 14 tego uzgodnienia;

b)

postępowanie o rozstrzygnięcie sporu na mocy niniejszej sekcji uznaje się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez jedną ze Stron wniosku o powołanie organu arbitrażowego na mocy art. 64 ust. 1 i uznaje się je za zakończone, gdy organ arbitrażowy przekaże swoją decyzję Stronom i Komitetowi Współpracy zgodnie z art. 67.

6.   Żadne z postanowień niniejszej sekcji nie uniemożliwia Stronom zawieszenia realizacji zobowiązań, jeśli zezwala na to Organ Rozstrzygania Sporów WTO. Nie można na podstawie Porozumienia ustanawiającego WTO uniemożliwić jednej ze Stron zawieszenia zobowiązań na mocy tytułu II niniejszej Umowy.

Artykuł 80

Terminy

1.   Wszystkie terminy określone w niniejszej sekcji, łącznie z terminami przekazywania decyzji przez organ arbitrażowy, liczy się w dniach kalendarzowych od dnia następującego po wykonaniu czynności lub wystąpieniu zdarzenia, do którego się odnoszą.

2.   Każdy termin, o którym mowa w niniejszej sekcji, można przedłużyć za obopólnym porozumieniem Stron.

TYTUŁ III

OBSZARY WSPÓŁPRACY

Artykuł 81

Pomoc finansowa i techniczna

1.   Dla osiągnięcia celów niniejszej Umowy Irak korzysta z pomocy finansowej i technicznej Unii w formie dotacji na przyspieszenie transformacji gospodarczej i politycznej Iraku.

2.   Pomoc ta wchodzi w zakres unijnej współpracy na rzecz rozwoju przewidzianej w odpowiednich rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady.

Cele i obszary pomocy Unii są określone w programie orientacyjnym odzwierciedlającym przyjęte priorytety, które zostaną uzgodnione przez obie Strony z uwzględnieniem potrzeb i strategii Iraku w zakresie rozwoju, możliwości wykorzystania środków przez poszczególne sektory oraz postępów w zakresie realizacji reform.

3.   Strony zapewniają, aby przekazywana przez Unię pomoc techniczna była ściśle koordynowana z pomocą pochodzącą z innych źródeł. Polityka Unii w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju oraz jej działania na arenie międzynarodowej są zgodne z kierunkiem wyznaczonym przez milenijne cele rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz z najważniejszymi celami i zasadami w zakresie rozwoju określonymi przez ONZ oraz inne właściwe organizacje międzynarodowe. Realizacja polityki Unii w dziedzinie rozwoju odbywa się z uwzględnieniem zasad skuteczności pomocy, w tym Deklaracji paryskiej z dnia 2 marca 2005 r. oraz programu działania z Akry.

4.   Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących wzajemnej pomocy prawnej Strona korzystająca z pomocy technicznej lub finansowej bezzwłocznie odpowiada na wnioski o nawiązanie współpracy administracyjnej skierowane przez właściwe organy drugiej Strony w celu zapewnienia większej skuteczności w ramach zwalczania nadużyć finansowych oraz nieprawidłowości w kontekście pomocy udzielanej przez Unię.

5.   Rząd Iraku zapewnia powołanie punktu kontaktowego ds. zwalczania nadużyć finansowych. Punkt kontaktowy jest odpowiedzialny za skuteczną współpracę z instytucjami i organami Unii, w tym z Europejskim Trybunałem Obrachunkowym oraz Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, szczególnie w kwestii wdrożenia stosowanych przez nie środków w zakresie audytu i kontroli w obszarze ochrony interesów finansowych Unii.

Artykuł 82

Współpraca na rzecz rozwoju społecznego

Współpraca w tym zakresie będzie służyć podkreśleniu społecznego wymiaru globalizacji i stanowić odzwierciedlenie związku między rozwojem społecznym a rozwojem gospodarczym, a także rozwojem zrównoważonym pod względem ochrony środowiska. Współpraca ta podkreśli również znaczenie zmniejszania ubóstwa, propagowania praw człowieka i podstawowych wolności dla wszystkich, w tym dla grup szczególnie narażonych i wysiedleńców, a także pozwoli odpowiedzieć na najważniejsze potrzeby w zakresie ochrony zdrowia, edukacji i zatrudnienia. Działania na rzecz współpracy we wszystkich wymienionych obszarach będą przede wszystkim miały na celu zwiększanie potencjału i wzmacnianie instytucji z uwzględnieniem zasad integracji społecznej, dobrych rządów oraz należytego i przejrzystego zarządzania.

Artykuł 83

Edukacja, szkolenia, młodzież

1.   Strony starają się wspierać współpracę w dziedzinie edukacji, szkoleń i młodzieży w celu osiągnięcia wzajemnych korzyści, uwzględniając dostępne zasoby oraz propagując równouprawnienie płci.

2.   Strony zachęcają przede wszystkim do wymiany informacji, wiedzy specjalistycznej, studentów, pracowników naukowych, zasobów technicznych, młodzieży i osób pracujących z młodzieżą oraz do zwiększania potencjału przy wykorzystaniu rozwiązań dostępnych w ramach istniejących programów współpracy, a także doświadczeń zgromadzonych w tym zakresie przez obie Strony.

3.   Strony postanawiają także zacieśniać współpracę instytucji szkolnictwa wyższego za pomocą takich programów jak Erasmus Mundus w celu wspierania doskonałości i otwierania ich systemów edukacyjnych na kontakty międzynarodowe.

Artykuł 84

Zatrudnienie i rozwój społeczny

1.   Strony postanawiają zacieśniać współpracę w obszarze zatrudnienia i spraw społecznych, w tym współpracę na rzecz spójności społecznej, godnej pracy, przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, dialogu społecznego, rozwoju zasobów ludzkich i równouprawnienia płci, w celu wspierania pełnego i wydajnego zatrudnienia i godnej pracy dla wszystkich jako kluczowych elementów zrównoważonego rozwoju i zmniejszania ubóstwa.

2.   Strony ponownie potwierdzają, że są zdecydowane wspierać i skutecznie wdrażać międzynarodowe normy pracy i normy społeczne. Wykonanie odnośnych wielostronnych umów dotyczących kwestii społecznych i pracy jest uwzględniane we wszystkich działaniach podejmowanych przez Strony zgodnie z niniejszą Umową.

3.   Formy współpracy mogą obejmować m.in. konkretne programy i projekty, zgodnie z wzajemnymi uzgodnieniami, jak również dialog, zwiększanie potencjału, współpracę i inicjatywy podejmowane w kwestiach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania na szczeblu dwustronnym lub wielostronnym.

4.   Do dialogu i współpracy Strony postanawiają zaangażować partnerów społecznych i inne zainteresowane strony.

Artykuł 85

Społeczeństwo obywatelskie

Strony uznają rolę i potencjalny wkład zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności środowiska akademickiego oraz powiązań ośrodków analitycznych, w ramach dialogu oraz współpracy na mocy niniejszej Umowy, jak również zobowiązują się do wspierania skutecznego dialogu ze zorganizowanym społeczeństwem obywatelskim oraz jego skutecznego udziału w tym procesie.

Artykuł 86

Prawa człowieka

1.   Strony zobowiązują się do współpracy na rzecz wspierania i skutecznej ochrony praw człowieka, w tym na rzecz ratyfikacji i wykonania międzynarodowych aktów prawnych dotyczących praw człowieka, a także – stosownie do okoliczności – na rzecz udzielania pomocy technicznej, zapewniania szkoleń i zwiększania potencjału. Strony mają świadomość, że wpływ wszelkich programów współpracy i rozwoju będzie ograniczony, jeżeli nie będą one zapewniać ochrony, wspierania i przestrzegania praw człowieka.

2.   Współpraca w obszarze praw człowieka może obejmować między innymi:

a)

wzmacnianie instytucji rządowych zajmujących się prawami człowieka oraz organizacji pozarządowych prowadzących działalność w tym zakresie;

b)

działania służące propagowaniu praw człowieka i edukowaniu na ten temat na szczeblu krajowym i lokalnym, adresowane zwłaszcza do administracji publicznej, sądownictwa oraz organów ścigania, dotyczące praw kobiet i dzieci;

c)

tworzenie prawodawstwa w Iraku zgodnego z międzynarodowym prawem humanitarnym i z zakresu praw człowieka;

d)

współpracę i wymianę informacji w ramach instytucji Organizacji Narodów Zjednoczonych, zajmujących się prawami człowieka;

e)

wsparcie dla starań irackiego rządu, aby zapewnić obywatelom Iraku odpowiednie warunki życia oraz zabezpieczyć przysługujące im prawa polityczne, ekonomiczne, społeczne i kulturowe bez jakiejkolwiek dyskryminacji;

f)

wsparcie dla pojednania narodowego oraz zwalczanie bezkarności przestępców;

g)

ustanowienie powszechnego dialogu na temat praw człowieka.

Artykuł 87

Współpraca w zakresie polityki dotyczącej przemysłu i małych i średnich przedsiębiorstw

1.   Współpraca w tym zakresie musi służyć ułatwieniu restrukturyzacji i modernizacji irackiego przemysłu, a równocześnie wspieraniu jego konkurencyjności i rozwoju oraz tworzeniu warunków sprzyjających wzajemnie korzystnej współpracy przemysłu irackiego z przemysłem Unii.

A.   Ogólne

2.   Współpraca:

a)

obejmuje kompleksową strategię przemysłową w Iraku, uwzględniającą obecne realia i stan zakładów przemysłowych w sektorze państwowym i prywatnym;

b)

zachęca Irak do restrukturyzacji i modernizacji swojego przemysłu w warunkach zapewniających ochronę środowiska, zrównoważony rozwój i wzrost gospodarczy;

c)

tworzy klimat sprzyjający prywatnym inicjatywom w obszarze przemysłu w celu stymulowania i różnicowania produkcji przeznaczonej na rynki krajowe i zagraniczne;

d)

zapewnia otoczenie sprzyjające wzrostowi i dywersyfikacji przemysłowej w warunkach zrównoważonego rozwoju;

e)

zapewnia wymianę informacji służącą współpracy w poszczególnych gałęziach przemysłu;

f)

ułatwia stosowanie unijnych i międzynarodowych regulacji i przepisów technicznych oraz procedur oceny zgodności w celu ułatwienia integracji Iraku w ramach gospodarki światowej, a także służy wymianie między podmiotami normalizacyjnymi obu Stron;

g)

służy tworzeniu odpowiedniego otoczenia dla przedsiębiorstw przemysłowych;

h)

wspiera i ułatwia poprawę organów informacyjnych, jako kluczowego elementu zapewniającego potencjał wzrostu przedsiębiorstw i wzrost gospodarczy;

i)

tworzy powiązania między podmiotami przemysłowymi Stron (przedsiębiorstwami, specjalistami, organizacjami sektorowymi i innymi, związkami zawodowymi itp.);

j)

wspiera wspólne projekty przemysłowe oraz tworzenie wspólnych przedsiębiorstw i sieci informacyjnych.

B.   Małe i średnie przedsiębiorstwa

3.   Strony, biorąc pod uwagę swoją politykę gospodarczą i swoje cele, zobowiązują się propagować współpracę w zakresie polityki przemysłowej we wszystkich obszarach uznanych za właściwe w celu zwiększenia konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).

4.   Strony:

a)

dążą do zapewnienia rozwoju i wzmocnienia MŚP oraz do wspierania współpracy między nimi;

b)

rozwijają pomoc, której wymagają mikroprzedsiębiorstwa oraz MŚP w takich obszarach jak finansowanie, szkolenia, technologia i marketing, innowacje oraz inne czynniki niezbędne do tworzenia MŚP, takie jak inkubatory przedsiębiorczości i inne obszary sprzyjające rozwojowi;

c)

wspierają działalność MŚP poprzez odpowiednie sieci; oraz

d)

ułatwiają współpracę przedsiębiorstw poprzez wsparcie odpowiednich działań w zakresie współpracy, prowadzonych przez sektory prywatne obu Stron za pośrednictwem stosownych powiązań między podmiotami tych sektorów w Unii i Iraku, w celu poprawy wymiany informacji.

Artykuł 88

Współpraca w dziedzinie inwestycji

1.   Strony podejmują współpracę mającą na celu stworzenie sprzyjającego klimatu dla inwestycji, zarówno krajowych, jak i zagranicznych, zapewnienie odpowiedniej ochrony inwestycji, przepływu kapitału oraz wymiany informacji dotyczących możliwości inwestycyjnych.

2.   Strony zgadzają się wspierać promocję i ochronę inwestycji w oparciu o zasadę niedyskryminacji i wzajemności.

3.   Strony zachęcają do wymiany informacji w sprawie przepisów ustawowych i wykonawczych oraz sposobów postępowania administracji w obszarze inwestycji.

4.   Strony zobowiązują się do zachęcani swoich odpowiednich instytucji finansowych do podejmowania współpracy prowadzącej do zwiększenia możliwości inwestycyjnych.

5.   Dążąc do ułatwienia działalności inwestycyjnej i wymiany handlowej, Unia gotowa jest pomóc Irakowi, jeżeli zwróci się z taką prośbą, w jego staraniach mających na celu dostosowanie jego ram legislacyjnych i prawnych do ram legislacyjnych i prawnych Unii w obszarach objętych niniejszą Umową.

Artykuł 89

Normy przemysłowe i oceny zgodności

Strony mogą współpracować w następujących obszarach dotyczących norm, przepisów technicznych i ocen zgodności:

1)

promowanie powszechniejszego stosowania na terytorium Stron norm międzynarodowych w przepisach technicznych i ocenach zgodności, w tym środków właściwych dla poszczególnych sektorów, a także pogłębienie współpracy między Stronami w odniesieniu do działalności odpowiednich instytucji i organizacji międzynarodowych;

2)

udzielenie wsparcia podejmowanym w Iraku inicjatywom na rzecz tworzenia potencjału w obszarze normalizacji, oceny zgodności, akredytacji, metrologii oraz nadzoru rynku;

3)

promowanie oraz zachęcanie do dwustronnej współpracy między irackimi i unijnymi organizacjami odpowiedzialnymi za normalizację, oceny zgodności, akredytację, metrologię oraz nadzór rynku;

4)

opracowanie wspólnych poglądów w sprawie dobrych praktyk związanych z wprowadzaniem przepisów, w tym – ale nie wyłącznie – poglądów dotyczących:

a)

przejrzystości przygotowywania, przyjmowania i stosowania przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności;

b)

konieczności i proporcjonalności środków regulacyjnych i związanych z nimi procedur oceny zgodności, w tym wykorzystania deklaracji zgodności dostawcy;

c)

wykorzystania międzynarodowych norm jako podstawy definiowania przepisów technicznych, z wyjątkiem sytuacji, w których takie międzynarodowe normy byłyby nieskutecznymi lub niewłaściwymi środkami realizacji uzasadnionych celów;

d)

stosowania przepisów technicznych i działań związanych z nadzorem rynku;

5)

wspomaganie współpracy technicznej i naukowej oraz współpracy dotyczącej przepisów, między innymi w drodze wymiany informacji, doświadczeń oraz danych celem podwyższenia jakości i poziomu przepisów technicznych oraz skutecznego wykorzystania zasobów regulacyjnych;

6)

działanie sprzyjające wzajemnemu uzupełnianiu się przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności oraz ich ujednoliceniu.

Artykuł 90

Współpraca w dziedzinie rolnictwa, leśnictwa i rozwoju obszarów wiejskich

Celem jest promowanie współpracy w obszarze rolnictwa, leśnictwa i rozwoju obszarów wiejskich służącej wspieraniu różnorodności, praktyk przyjaznych dla środowiska, zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz bezpieczeństwa żywnościowego. W tym celu Strony zbadają:

a)

działania związane z tworzeniem potencjału oraz przeprowadzaniem szkoleń w instytucjach publicznych;

b)

środki mające na celu poprawę jakości produktów rolnych, środki na rzecz tworzenia potencjału stowarzyszeń producentów i wspierające działania promujące wymianę handlową;

c)

środki z zakresu higieny środowiska, zdrowia zwierząt i zdrowotności roślin oraz dotyczące innych powiązanych kwestii, z uwzględnieniem ustawodawstwa obowiązującego obie Strony, zgodnie z WTO oraz wielostronnymi porozumieniami w sprawie ochrony środowiska;

d)

środki dotyczące zrównoważonego rozwoju gospodarczo-społecznego obszarów wiejskich, w tym kwestie praktyk przyjaznych dla środowiska, dotyczące leśnictwa, badań naukowych, transferu know-how, dostępu do ziemi, gospodarki wodnej i nawadniania, zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich i bezpieczeństwa żywnościowego;

e)

środki dotyczące zachowania tradycyjnej wiedzy rolniczej, która jest wyrazem szczególnej tożsamości mieszkańców danych terenów, w tym współpracę dotyczącą oznaczeń geograficznych, wymianę doświadczeń na szczeblu lokalnym oraz rozwój sieci współpracy;

f)

modernizację sektora rolnego, w tym metod upraw roli oraz zróżnicowanie produkcji rolnej.

Artykuł 91

Energia

1.   Strony dokładają wszelkich starań na rzecz pogłębienia współpracy w sektorze energii, z poszanowaniem zasad wolnych, konkurencyjnych oraz otwartych rynków energii, dążąc do:

a)

zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego przy zapewnieniu zrównoważenia środowiskowego oraz promowaniu wzrostu gospodarczego;

b)

opracowania ram instytucjonalnych, legislacyjnych i regulacyjnych w sektorze energii, których celem jest zapewnienie skutecznie funkcjonującego rynku energii oraz promowanie inwestycji w obszarze energii;

c)

tworzenia i promowania partnerstw między przedsiębiorstwami z Unii oraz z Iraku w obszarze poszukiwania, produkcji, przetwarzania, transportu, dystrybucji oraz usług w sektorze energetycznym;

d)

nawiązania regularnego oraz efektywnego dialogu dotyczącego zagadnień energetycznych między Stronami, a także na szczeblu regionalnym, w tym za pośrednictwem projektu rynku gazu państw europejskich, arabskich i Maszreku oraz innych odpowiednich inicjatyw regionalnych.

2.   W tym celu Strony zgadzają się promować wzajemnie korzystne kontakty, dążąc do:

a)

wspierania rozwoju odpowiedniej polityki energetycznej, ram regulacyjnych w tym obszarze oraz infrastruktury energetycznej w Iraku, w oparciu o zasady zrównoważenia środowiskowego, prawidłowego zarządzania zasobami energii oraz wolnego, konkurencyjnego oraz otwartego rynku;

b)

współpracy na rzecz poprawy zdolności administracyjnych i prawnych oraz na rzecz opracowania stabilnych i przejrzystych warunków dla ram prawnych celem pobudzenia działalności gospodarczej i zachęcenia do międzynarodowych inwestycji w sektorze energetycznym w Iraku;

c)

pogłębiania współpracy technicznej na rzecz rozpoznawania obszarów zawierających zasoby ropy naftowej i gazu ziemnego i ich rozwoju, a także rozwoju i modernizacji infrastruktury ropy naftowej i gazu ziemnego, w tym transportu i sieci przesyłowych do regionu Maszreku, a także innych istotnych inicjatyw regionalnych oraz współpracy ukierunkowanej na rynki w Unii;

d)

zwiększenia niezawodności systemu zasilania energią elektryczną w Iraku;

e)

pogłębienia współpracy na rzecz poprawy bezpieczeństwa energetycznego oraz przeciwdziałania zmianom klimatu poprzez promocję odnawialnych źródeł energii, efektywności energetycznej oraz ograniczania spalania gazu w pochodni;

f)

ułatwienia wymiany know-how oraz transferu technologii, najlepszych sposobów postępowania oraz szkoleń osób zawodowo zajmujących się zagadnieniami energii;

g)

promowania uczestnictwa Iraku w procesie integracji regionalnej rynków energetycznych.

Artykuł 92

Transport

1.   Strony dokładają wszelkich starań na rzecz pogłębienia współpracy w sektorze transportu ukierunkowanej na stworzenie trwałego i efektywnego systemu transportu, dążąc do:

a)

przyspieszenia rozwoju transportu i systemu połączeń przy zapewnieniu zrównoważenia środowiskowego oraz promowaniu wzrostu gospodarczego;

b)

opracowania we wszystkich sektorach transportu ram instytucjonalnych, legislacyjnych i regulacyjnych, których celem jest zapewnienie skutecznie funkcjonującego rynku transportu oraz promowanie inwestycji w obszarze transportu;

c)

tworzenia i promowania partnerstw między przedsiębiorstwami z Unii oraz z Iraku w obszarze rozpoznawania sektora, tworzenia potencjału, rozwoju infrastruktury, bezpieczeństwa i ochrony transportu oraz usług w sektorze transportu;

d)

nawiązania regularnego oraz efektywnego dialogu między Stronami dotyczącego zagadnień transportu, także na szczeblu regionalnym, w tym za pośrednictwem eurośródziemnomorskiej współpracy w dziedzinie transportu oraz innych odpowiednich inicjatyw regionalnych.

2.   W tym celu Strony zgadzają się promować wzajemnie korzystne kontakty, dążąc do:

a)

wspierania rozwoju odpowiedniej polityki w sektorze transportu w odniesieniu do rozwoju wszystkich rodzajów transportu, ram regulacyjnych oraz odnowienia i rozbudowy infrastruktury transportu w Iraku, z naciskiem na znaczenie trwałych rozwiązań; zapewnienia intermodalności transportu oraz integracji wszystkich rodzajów transportu; sprawdzenia możliwości dalszego zbliżenia ram legislacyjnych i regulacyjnych do norm unijnych i międzynarodowych, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa i ochrony transportu;

b)

współpracy na rzecz poprawy lub ponownego stworzenia zdolności administracyjnych i prawnych pod kątem przygotowania szczegółowych planów dla najważniejszych sektorów oraz stworzenia stabilnych i przejrzystych warunków dla ram prawnych celem pobudzenia działalności gospodarczej w sektorze transportu i zachęcenia do międzynarodowych inwestycji w sektorze transportu w Iraku, w oparciu o strategie i sposoby postępowania obowiązujące w Unii; oraz powołania niezbędnych, niezależnych organów regulacyjnych;

c)

pogłębiania współpracy technicznej na rzecz rozpoznania i rozwoju wszystkich sektorów transportu w Iraku, a także rozwoju i modernizacji infrastruktury transportu, w tym wzajemnych połączeń z sieciami transportu w regionie Maszreku, innymi odpowiednimi inicjatywami regionalnymi oraz w ramach współpracy z rynkiem unijnym;

d)

poprawy wiarygodności ruchu transportowego w kierunku Iraku oraz przez jego terytorium;

e)

ułatwienia wymiany know-how oraz transferu technologii, najlepszych sposobów postępowania oraz osób zawodowo zajmujących się szkoleniami; jest to zasadniczym elementem współpracy i powinno być traktowane priorytetowo;

f)

promowania uczestnictwa Iraku w procesie ustanawiania połączeń z regionalnymi systemami transportu;

g)

wdrożenia krajowej polityki w obszarze lotnictwa obejmującej rozwój portów lotniczych, zarządzanie ruchem lotniczym oraz dalsze umacnianie potencjału administracyjnego (w tym stworzenie niezależnego organu lotnictwa cywilnego, który byłby faktycznym organem regulacyjnym); wynegocjowania „horyzontalnego” porozumienia transportowego w celu przywrócenia pewności prawnej dwustronnym porozumieniom o świadczeniu usług lotniczych; oraz rozpoznania możliwości przeprowadzenia negocjacji w sprawie zawarcia całościowej umowy lotniczej między Unią a Irakiem.

Artykuł 93

Środowisko

1.   Strony zgadzają się co do potrzeby wzmocnienia wysiłków w obszarze ochrony środowiska oraz zachęcania do ich podejmowania, na przykład w związku ze zmianami klimatu, zrównoważonym gospodarowaniem zasobami naturalnymi oraz ochroną różnorodności biologicznej, która stanowi podstawę rozwoju obecnych i przyszłych pokoleń.

2.   Strony postanawiają, że współpraca w tej dziedzinie powinna promować ochronę środowiska w duchu zrównoważonego rozwoju. We wszelkich działaniach podejmowanych przez Strony na mocy niniejszej Umowy uwzględniony zostaje uzgodniony rezultat Światowego Szczytu w sprawie Zrównoważonego Rozwoju.

3.   Współpraca w tym obszarze powinna skupić się między innymi na:

a)

wymianie informacji oraz wiedzy eksperckiej w obszarze środowiska (na przykład na kwestiach urbanistycznych, związanych z ochroną przyrody, gospodarką wodną oraz gospodarowaniem odpadami, zarządzaniem klęskami żywiołowymi itd.);

b)

zachęcaniu do regionalnej współpracy w obszarze ochrony środowiska i jej promowaniu, w tym zachęcaniu do inwestowania w projekty i programy dotyczące środowiska;

c)

promowaniu wiedzy o środowisku oraz zwiększaniu udziału wspólnot lokalnych w ochronie środowiska oraz w podejmowaniu wysiłków na rzecz zrównoważonego rozwoju;

d)

wspieraniu tworzenia potencjału w obszarze środowiska, na przykład w związku z łagodzeniem zmian klimatu oraz przystosowaniem;

e)

współpracy w negocjowaniu oraz wdrażaniu wielostronnych umów środowiskowych;

f)

zachęcaniu do wymiany wsparcia technicznego w zakresie opracowywania programów środowiskowych oraz uwzględnianiu aspektów związanych ze środowiskiem w innych obszarach polityki;

g)

wspieraniu badań i analiz naukowych w obszarze środowiska.

Artykuł 94

Telekomunikacja

Strony współpracują:

a)

na rzecz wzmocnienia wymiany informacji dotyczących obowiązującego ustawodawstwa oraz na rzecz ewentualnych reform ustawodawstwa w sektorze telekomunikacji w przyszłości, co umożliwi lepsze wzajemne zrozumienie ram regulacyjnych obowiązujących w sektorze telekomunikacji;

b)

na rzecz wymiany informacji w sprawie rozwoju w technologiach i normach informacyjno-komunikacyjnych.

Artykuł 95

Nauka i technologia

1.   Strony promują współpracę w dziedzinie cywilnych badań naukowych i rozwoju technologicznego (BRT) na bazie wspólnych korzyści oraz z uwzględnieniem dostępności zasobów i odpowiedniego dostępu do swoich programów naukowych, z zastrzeżeniem odpowiedniego poziomu skutecznej ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej.

2.   Współpraca naukowa i technologiczna obejmuje:

a)

wymianę programów współpracy naukowej i technologicznej;

b)

organizację wspólnych konferencji naukowych;

c)

wspólne działania w obszarze BRT;

d)

kształcenie i programy przepływu naukowców, badaczy i techników zaangażowanych w BRT po obu stronach.

3.   Taka współpraca jest wdrażana zgodnie ze szczegółowymi ustaleniami, które będą negocjowane i zawierane przez każdą ze Stron zgodnie z procedurami i które określą między innymi stosowne przepisy obowiązujące w odniesieniu do praw własności intelektualnej.

Artykuł 96

Współpraca w obszarze ceł i podatków

1.   Strony nawiążą współpracę w obszarze ceł, w szczególności w odniesieniu do szkoleń, upraszczania formalności celnych, dokumentacji i procedur, zapobiegania przypadkom naruszenia przepisów celnych, dochodzeń w takich przypadkach oraz ich sankcjonowania; celem współpracy jest dążenie do zapewnienia zgodności ze wszystkimi przepisami, które mają być przyjęte w związku z wymianą handlową oraz do zbliżenia systemu celnego Iraku do systemu celnego Unii.

2.   Nie naruszając ich stosownych kompetencji oraz w celu umacniania i rozwijania działalności gospodarczej z jednoczesnym uwzględnieniem potrzeby opracowania odpowiednich ram regulacyjnych, Strony uznają potrzebę wdrożenia w obszarze opodatkowania zasad dobrych rządów, a mianowicie zasady przejrzystości, wymiany informacji i uczciwej konkurencji podatkowej, oraz zobowiązują się do wdrożenia tych zasad. W tym celu Strony, zgodnie ze swoimi kompetencjami, będą rozwijały międzynarodową współpracę w dziedzinie opodatkowania oraz opracowywały środki służące skutecznemu wdrażaniu wyżej wymienionych zasad.

Artykuł 97

Współpraca statystyczna

Strony zobowiązują się promować działania w zakresie współpracy statystycznej. Będą one ukierunkowane na powoływanie instytucji i tworzenie potencjału oraz wzmocnienie krajowego systemu statystycznego, w tym na rozwój metod statystycznych, a także tworzenie i rozpowszechnianie statystyk dotyczących wymiany handlowej towarów i usług oraz – mówiąc ogólniej – na wszelkie inne obszary, które stanowią wsparcie krajowych priorytetów w zakresie rozwoju społecznego i gospodarczego i które są objęte niniejszą Umową oraz mogą być udostępnione w celach przetwarzania statystycznego.

Artykuł 98

Stabilność makroekonomiczna oraz finanse publiczne

1.   Strony zgadzają się co do znaczenia stabilności makroekonomicznej w Iraku, którą można osiągnąć za pośrednictwem właściwej polityki pieniężnej ukierunkowanej na osiągnięcie stabilności cenowej i jej utrzymanie, a także za pośrednictwem polityki podatkowej ukierunkowanej na osiągnięcie zdolności obsługi zadłużenia.

2.   Strony zgadzają się, że duże znaczenie ma zapewnienie skuteczności i przejrzystości wydatków publicznych w Iraku, a także odpowiedzialności w tym zakresie, zarówno na poziomie krajowym, jak i lokalnym.

3.   Strony zgadzają się na współpracę na rzecz między innymi poprawy systemu zarządzania finansami publicznymi w Iraku, którego celem jest między innymi obszerne planowanie budżetowe oraz scentralizowany rachunek skarbu państwa.

Artykuł 99

Rozwój sektora prywatnego

Strony zgadzają się na współpracę sprzyjającą rozwojowi gospodarki rynkowej w Iraku, poprawiając klimat dla inwestycji, działając na rzecz zróżnicowania działalności gospodarczej, dążąc do postępu za sprawą programu prywatyzacji oraz poprawiając inne warunki sprzyjające tworzeniu miejsc pracy w sektorze prywatnym.

Artykuł 100

Turystyka

1.   Strony wzywają do podjęcia wysiłków na rzecz poprawy współpracy zapewniającej wyważony i trwały rozwój turystyki i kwestii z nią powiązanych.

2.   W związku z powyższym Strony zgadzają się rozwijać współpracę w obszarze turystyki, w szczególności w celu wymiany informacji, doświadczeń oraz najlepszych sposobów postępowania w odniesieniu do organizacji ram instytucjonalnych w sektorze turystyki oraz w odniesieniu do ogólnego klimatu, w którym prowadzą działalność przedsiębiorstwa turystyczne.

Artykuł 101

Usługi finansowe

Strony podejmują współpracę w celu wypracowania wspólnych bliższych zasad i norm, a w szczególności:

a)

wzmocnienia sektora finansowego w Iraku;

b)

poprawy systemów rachunkowości, nadzoru oraz regulacji w ramach usług bankowych, ubezpieczeniowych i innych finansowych sektorów w Iraku;

c)

wymiany informacji dotyczących odpowiednich ustaw, które obowiązują lub są w przygotowaniu;

d)

rozwoju systemów audytu, które są ze sobą zgodne.

TYTUŁ IV

SPRAWIEDLIWOŚĆ, WOLNOŚĆ I BEZPIECZEŃSTWO

Artykuł 102

Rządy prawa

1.   W ramach współpracy w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa Strony pokazują swoje stałe zaangażowanie w promowanie zasady rządów prawa, w tym niezależności władzy sądowniczej, dostępu do wymiaru sprawiedliwości i prawa do rzetelnego procesu sądowego, przywiązując do tego szczególną wagę.

2.   Strony będą współpracować na rzecz dalszego rozwoju funkcjonowania instytucji w obszarze egzekwowania prawa oraz wymiaru sprawiedliwości, w tym w drodze tworzenia potencjału.

Artykuł 103

Współpraca prawna

1.   Strony zgadzają się rozwijać współpracę prawną w sprawach cywilnych, w szczególności w odniesieniu do ratyfikowania i wdrażania wielostronnych konwencji dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych oraz przede wszystkim konwencji Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego w zakresie międzynarodowej współpracy prawnej i sporów sądowych, jak również ochrony dzieci.

2.   Strony zgadzają się w miarę możliwości ułatwiać i promować alternatywne sposoby rozstrzygania cywilnych i handlowych sporów zgodnie z mającymi zastosowanie instrumentami międzynarodowymi.

3.   W odniesieniu do spraw karnych Strony będą dążyły do wzmocnienia współpracy sądowej dotyczącej wzajemnej pomocy prawnej i ekstradycji. W stosownych przypadkach będzie to obejmowało przystąpienie do odpowiednich instrumentów międzynarodowych ONZ, w tym Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, o czym mowa w art. 7 niniejszej Umowy, i ich wdrożenie.

Artykuł 104

Ochrona danych osobowych

1.   Strony zgadzają się współpracować na rzecz poprawy poziomu ochrony danych osobowych i dostosowania go do najwyższych norm międzynarodowych, takich jak – między innymi – normy zawarte w wytycznych Narodów Zjednoczonych w sprawie skomputeryzowanych archiwów danych osobowych (rezolucja Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 45/95 z dnia 14 grudnia 1990 r.).

2.   Współpraca w zakresie ochrony danych osobowych może obejmować m.in. pomoc techniczną w formie wymiany informacji i wiedzy fachowej.

Artykuł 105

Współpraca w kwestiach dotyczących migracji i azylu

1.   Strony potwierdzają znaczenie, jakie przywiązują do wspólnego zarządzania przepływami migracyjnymi między ich terytoriami. W celu wzmocnienia współpracy Strony podejmą dialog obejmujący wszystkie zagadnienia migracji, w tym nielegalną imigrację, przemyt nielegalnych imigrantów oraz handel ludźmi, jak również możliwość włączenia zagadnień migracji do krajowych strategii rozwoju społeczno-ekonomicznego regionów, z których pochodzą migranci.

2.   Współpraca opiera się na dokonanej w ramach wzajemnych konsultacji Stron ocenie specyficznych potrzeb i prowadzona będzie zgodnie z obowiązującymi przepisami unijnymi i krajowymi. Główne obszary współpracy są następujące:

a)

podstawowe przyczyny migracji;

b)

opracowywanie oraz wdrażanie krajowego ustawodawstwa i krajowych sposobów postępowania z zakresu ochrony międzynarodowej, w celu zastosowania się do postanowień Konwencji genewskiej z 1951 roku dotyczącej statusu uchodźców oraz załączonego do niej protokołu z 1967 roku, jak również innych właściwych instrumentów międzynarodowych, oraz w celu zagwarantowania przestrzegania zasady non-refoulement, przy uwzględnieniu że Irak nie jest jeszcze Państwem Stroną Konwencji genewskiej z 1951 roku dotyczącej statusu uchodźców ani protokołu z 1967 roku, ale rozważa możliwość przystąpienia do nich w przyszłości;

c)

zasady przyjmowania na teren kraju, a także prawa i status osób przyjmowanych, równe traktowanie i integracja migrantów posiadających legalny status w społeczeństwie, ich edukacja i kształcenie oraz środki zwalczania rasizmu i ksenofobii;

d)

opracowywanie skutecznej polityki zapobiegania nielegalnej imigracji, przemytowi nielegalnych imigrantów i handlowi ludźmi, w tym analiza sposobów zwalczania sieci przemytników i handlarzy oraz ochrony ofiar tego typu handlu;

e)

kwestia powrotu, w humanitarnych i godnych warunkach, osób nielegalnie przebywających na danym terytorium, obejmująca zachęcanie do dobrowolnego powrotu, i readmisja takich osób, zgodnie z ust. 3;

f)

w dziedzinie wiz – kwestie, które są przedmiotem zainteresowania obu Stron, w ramach istniejącego dorobku Schengen;

g)

w dziedzinie zarządzania granicami i kontroli granic – kwestie dotyczące organizacji, szkoleń, najlepszych sposobów postępowania i innych działań operacyjnych w terenie oraz, w stosownych przypadkach, sprzętu, z uwzględnieniem możliwości wykorzystania takiego sprzętu w innym celu.

3.   W ramach współpracy na rzecz zapobiegania i zwalczania nielegalnej imigracji Strony zgadzają się też na readmisję nielegalnych emigrantów. W tym celu:

a)

Irak dokonuje readmisji swoich obywateli, którzy nie spełniają warunków obowiązujących w odniesieniu do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego Unii, obecności lub pobytu w tym państwie, bądź którzy przestali te warunki spełniać; readmisja zostaje przeprowadzona na wniosek państwa członkowskiego, bez dalszych formalności;

b)

oraz każde państwo członkowskie Unii dokonuje readmisji swoich obywateli, którzy nie spełniają warunków obowiązujących w odniesieniu do wjazdu na terytorium Iraku, obecności lub pobytu w Iraku bądź którzy przestali te warunki spełniać; readmisja zostaje przeprowadzona na wniosek Iraku, bez dalszych formalności.

4.   Państwa członkowskie Unii oraz Irak udostępnią swoim obywatelom odpowiednie dokumenty potwierdzające tożsamość, umożliwiające podróżowanie we wspomnianych celach. Jeżeli osoba, która ma zostać poddana readmisji, nie posiada żadnych dokumentów lub innych dowodów potwierdzających jej obywatelstwo, właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne i konsularne zainteresowanego państwa członkowskiego lub Iraku dokona – na prośbę Iraku lub zainteresowanego państwa członkowskiego – przygotowań w celu przeprowadzenia rozmowy z daną osobą i ustalenia jej obywatelstwa.

5.   W związku z powyższym Strony zgadzają się na zawarcie – na wniosek Strony zgodnie z jej definicją zawartą w art. 122 oraz w możliwie najszybszym terminie – porozumienia w sprawie zapobiegania nielegalnej migracji i jej kontrolowania oraz wprowadzenia szczegółowych procedur i zobowiązań do readmisji, obejmującego również – jeżeli obie Strony uznają to za stosowne – readmisję obywateli innych państw i bezpaństwowców.

6.   Współpraca w tym obszarze odbywać się będzie przy pełnym poszanowaniu praw, odpowiedzialności i zobowiązań Stron, które wynikają ze stosownego prawa międzynarodowego i międzynarodowego prawa humanitarnego.

Artykuł 106

Zwalczanie przestępczości zorganizowanej i korupcji

Strony zgadzają się na współpracę i wniesienie wkładu w proces zwalczania przestępczości zorganizowanej, przestępczości gospodarczej i finansowej, korupcji, fałszowania oraz nielegalnych transakcji, dzięki ścisłemu przestrzeganiu swoich międzynarodowych zobowiązań w tej dziedzinie, w tym na skuteczną współpracę w odzyskiwaniu majątku i środków uzyskanych w wyniku czynów korupcyjnych. Strony będą promować wdrożenie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i protokołów uzupełniających do niej oraz Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji.

Artykuł 107

Zwalczanie procederu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu

1.   Strony zgadzają się co do potrzeby podjęcia działań i współpracy w celu zapobiegania wykorzystywaniu ich systemów finansowych do prania zysków z działalności przestępczej wszelkiego rodzaju, w tym z handlu narkotykami i korupcji, oraz do finansowania terroryzmu.

2.   Strony zgadzają się na współpracę w zakresie technicznego i administracyjnego wsparcia, ukierunkowanego na opracowywanie i wdrażanie aktów wykonawczych oraz skuteczne funkcjonowanie mechanizmów zwalczających proceder prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Współpraca ta obejmuje również odzyskiwanie majątku lub środków uzyskanych w wyniku dochodów pochodzących z przestępstwa.

3.   Współpraca pozwala na wymianę istotnych informacji w ramach odpowiednich przepisów oraz przyjęcie właściwych norm celem zwalczania procederu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, odpowiadających normom przyjętym przez Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (zwaną dalej „FATF”) i przez Unię oraz odpowiednie podmioty międzynarodowe działające w tym obszarze.

Artykuł 108

Zwalczanie narkotyków

1.   Zgodnie ze swoimi odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony będą dążyły do zredukowania podaży i popytu na narkotyki oraz handlu narkotykami, jak również ich wpływu na osoby zażywające narkotyki i na ogół społeczeństwa, oraz do skuteczniejszego zapobiegania wykorzystywaniu prekursorów chemicznych do nielegalnej produkcji narkotyków i substancji psychotropowych. W ramach współpracy Strony zapewniają przyjęcie kompleksowego i zrównoważonego podejścia na drodze do osiągnięcia tego celu poprzez wprowadzenie prawnych regulacji rynku i skuteczne działania, a także koordynację działań właściwych organów, w tym w sektorach zdrowia i edukacji oraz w sektorach społecznym, egzekwowania prawa i wymiaru sprawiedliwości.

2.   Strony określają środki współpracy służące osiągnięciu tych celów. Działania opierają się na powszechnie uznanych zasadach zgodnie z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi, deklaracjami politycznymi oraz Deklaracją specjalną w sprawie wytycznych zmierzających do redukcji popytu na narkotyki, zatwierdzoną przez dwudziestą specjalną sesję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych w sprawie narkotyków w czerwcu 1998 r.

Artykuł 109

Współpraca w obszarze kultury

1.   Strony zobowiązują się do promowania dwustronnej współpracy w obszarze kultury na rzecz poprawy wzajemnego zrozumienia i wspierania kontaktów kulturalnych utrzymywanych przez Strony.

2.   Strony wspierają wymianę informacji i wiedzy fachowej, a także inicjatywy przyczyniające się do silniejszego tworzenia potencjału, w szczególności w odniesieniu do zachowania dziedzictwa kulturowego.

3.   Strony pogłębią współpracę w odniesieniu do zwalczania nielegalnego handlu dobrami kultury, zgodnie z właściwą rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ odnoszącą się do Iraku. Będą promować ratyfikację i skuteczne wdrażanie odpowiednich porozumień międzynarodowych, w tym konwencji UNESCO z 1970 r. dotyczącej środków zmierzających do zakazu i zapobiegania nielegalnemu przywozowi, wywozowi i przenoszeniu własności dóbr kultury.

4.   Strony zachęcają do dialogu międzykulturowego między osobami fizycznymi, instytucjami prowadzącymi działalność w obszarze kultury oraz organizacjami reprezentującymi zorganizowane społeczeństwo – zarówno z Unii, jak i Iraku.

5.   Strony koordynują swoje wysiłki podejmowane na forach międzynarodowych, między innymi w kontekście UNESCO lub innych międzynarodowych organów, dążąc do promowania różnorodności kulturowej, w szczególności w związku z ratyfikacją i wykonaniem konwencji UNESCO o ochronie i upowszechnianiu różnorodności ekspresji kulturowej.

Artykuł 110

Współpraca regionalna

1.   Strony zgadzają się co do tego, że współpraca powinna przyczynić się do rozwoju i utrzymania stabilnej sytuacji oraz integracji regionalnej w Iraku. W tym celu Strony zgadzają się promować działania ukierunkowane na wzmocnienie kontaktów z Irakiem, państwami sąsiadującymi z Irakiem oraz z innymi partnerami regionalnymi.

2.   Strony zgadzają się co do tego, że współpraca między nimi może obejmować działania podejmowane w ramach porozumień o współpracy zawartych z innymi państwami w tym samym regionie, pod warunkiem zgodności takich działań z niniejszą Umowa i reprezentowanymi przez nią interesami.

3.   Nie wykluczając żadnego obszaru, Strony postanawiają szczególnie rozpatrzyć następujące działania dotyczące:

a)

promocji handlu wewnątrzregionalnego;

b)

udzielenia wsparcia regionalnym instytucjom i wspólnym projektom oraz inicjatywom podjętym w ramach odpowiednich organizacji regionalnych.

TYTUŁ V

POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE, OGÓLNE I KOŃCOWE

Artykuł 111

Rada Współpracy

1.   Niniejszym ustanawia się Radę Współpracy, która nadzoruje wykonanie niniejszej Umowy. Rada spotyka się raz w roku na szczeblu ministerialnym. W celu realizacji celów niniejszej Umowy Rada bada wszelkie istotne kwestie związane z niniejszą Umową, jak również wszelkie inne kwestie dwustronne lub międzynarodowe leżące we wspólnym interesie. Rada Współpracy może również wydawać stosowne zalecenia, w drodze wzajemnych porozumień między dwoma Stronami.

2.   Rada Współpracy składa się z przedstawicieli Stron.

3.   Rada Współpracy przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

4.   Każda ze Stron może odwołać się do Rady Współpracy w przypadku sporu dotyczącego stosowania lub interpretacji niniejszej Umowy.

5.   Rada Współpracy może rozstrzygać spory w trybie zaleceń.

6.   Postanowienia niniejszego arykułu w żaden sposób nie wpływają na szczegółowe postanowienia dotyczące rozstrzygania sporów zawarte w tytule II niniejszej Umowy oraz stosowane są bez uszczerbku dla nich.

Artykuł 112

Komitet Współpracy i wyspecjalizowane podkomitety

1.   Niniejszym powołuje się Komitet Współpracy, który składa się z przedstawicieli Stron i którego zadaniem jest wspieranie Rady Współpracy w pełnieniu jej obowiązków.

2.   Rada Współpracy może podjąć decyzję o powołaniu jakichkolwiek innych wyspecjalizowanych podkomitetów lub organów, które będą pomagać jej w pełnieniu zadań, określając ich skład, zadania i zasady funkcjonowania.

Artykuł 113

Komitet Współpracy Parlamentarnej

1.   Niniejszym powołuje się Komitet Współpracy Parlamentarnej. Stanowi on forum spotkań i wymiany poglądów między członkami parlamentu irackiego i Parlamentu Europejskiego.

2.   Komitet Współpracy Parlamentarnej składa się z członków Parlamentu Europejskiego, z jednej strony, oraz z członków parlamentu irackiego, z drugiej strony.

3.   Komitet Współpracy Parlamentarnej jest powiadamiany o zaleceniach Rady Współpracy.

4.   Komitet Współpracy Parlamentarnej może kierować zalecenia do Rady Współpracy.

Artykuł 114

Ułatwienia

Aby ułatwić współpracę w ramach niniejszej Umowy, obie Strony zgadzają się przyznać konieczne ułatwienia odpowiednio upoważnionym ekspertom i urzędnikom zaangażowanym w realizację współpracy w celu wykonywania ich zadań, zgodnie z wewnętrznymi zasadami i regulacjami obu Stron.

Artykuł 115

Terytorialny zakres stosowania

Niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i na warunkach określonych w tych Traktatach oraz, z drugiej strony, do terytorium Iraku.

Artykuł 116

Wejście w życie i przedłużenie okresu obowiązywania

1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu otrzymania przez depozytariusza ostatniego z powiadomień Stron o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu.

2.   Niniejsza Umowa jest zawarta na okres dziesięciu lat. Będzie ona automatycznie corocznie odnawiana, chyba że jedna ze Stron dokona jej wypowiedzenia przynajmniej na sześć miesięcy przed dniem jej wygaśnięcia. Wypowiedzenie nabiera mocy sześć miesięcy po otrzymaniu powiadomienia przez drugą Stronę. Takie wypowiedzenie nie ma wpływu na trwające projekty rozpoczęte w ramach niniejszej Umowy przed otrzymaniem powiadomienia.

Artykuł 117

Tymczasowe stosowanie

1.   Niezależnie od art. 116 Unia oraz Irak zgadzają się na stosowanie art. 2 oraz tytułu II, III i V niniejszej Umowy, począwszy od pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po dniu, w którym Unia i Irak powiadomiły się nawzajem o zakończeniu niezbędnych do tego celu procedur. Powiadomienia przesłane zostają do Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej, który jest depozytariuszem niniejszej Umowy.

2.   Gdy, zgodnie z ust. 1, Strony stosują postanowienie niniejszej Umowy do momentu jej wejścia w życie, odesłanie w takim postanowieniu do dnia wejścia w życie niniejszej Umowy rozumie się jako odesłanie do dnia, od którego Strony uzgadniają stosowanie tego postanowienia zgodnie z ust. 1.

Artykuł 118

Niedyskryminacja

W obszarach objętych niniejszą Umowa oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczegółowych postanowień w niej zawartych:

a)

uregulowania stosowane przez Irak w odniesieniu do Unii nie mogą prowadzić do jakiejkolwiek dyskryminacji między państwami członkowskimi, ich obywatelami czy też spółkami lub przedsiębiorstwami;

b)

uregulowania stosowane przez Unię w stosunku do Iraku nie mogą prowadzić do jakiejkolwiek dyskryminacji między obywatelami Iraku, ich spółkami lub przedsiębiorstwami.

Artykuł 119

Klauzula rozwojowa

1.   Strony mogą za wzajemną zgodą dokonywać w niniejszej Umowie zmian lub poprawek lub rozszerzyć niniejszą Umowę w celu zacieśnienia współpracy, w tym poprzez uzupełnienie jej za pomocą umów lub protokołów dotyczących szczególnych sektorów lub działań.

2.   W odniesieniu do wdrażania niniejszej Umowy każda ze Stron może przedstawić propozycje dotyczące rozszerzenia zakresu współpracy, biorąc pod uwagę doświadczenie uzyskane podczas jej stosowania. Decyzja odnośnie do jakiegokolwiek rozszerzenia zakresu współpracy na mocy niniejszej Umowy zostanie podjęta w Radzie Współpracy.

Artykuł 120

Inne umowy

1.   Bez uszczerbku dla odpowiednich postanowień Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ani niniejsza Umowa, ani działania podejmowane na jej mocy nie mają jakiegokolwiek wpływu na uprawnienia państw członkowskich do podejmowania działań w ramach współpracy dwustronnej z Irakiem bądź też do zawierania, w odpowiednich przypadkach, nowych umów o współpracy z Irakiem.

2.   Niniejsza Umowa nie wpływa na stosowanie ani wykonywanie zobowiązań podjętych przez odpowiednie Strony w stosunkach ze stronami trzecimi.

Artykuł 121

Niewykonanie umowy

1.   Strony przyjmują wszelkie ogólne lub szczególne środki, niezbędne do wypełnienia zobowiązań ciążących na nich na mocy niniejszej Umowy i zapewniają ich zgodność z celami ustanowionymi w niniejszej Umowie.

2.   Jeżeli jedna ze Stron uważa, że druga Strona nie wypełnia zobowiązania wynikającego z niniejszej Umowy, może podjąć odpowiednie środki. Przed podjęciem takich środków Strona ta przedstawia Radzie Współpracy w ciągu 30 dni wszelkie odpowiednie informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji, mającego na celu znalezienie rozwiązania możliwego do zaakceptowania przez Strony.

Przy doborze środków należy przyznać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie niniejszej Umowy. Rada Współpracy zostaje niezwłocznie powiadomiona o tych środkach, które na wniosek drugiej Strony podlegają konsultacjom na forum Rady Współpracy.

3.   W drodze odstępstwa od ust. 2 każda ze Stron może niezwłocznie podjąć właściwe środki, zgodnie z prawem międzynarodowym, w przypadku:

a)

wymówienia niniejszej Umowy, nieusankcjonowanego przez ogólne zasady prawa międzynarodowego;

b)

naruszenia przez drugą Stronę zasadniczych elementów niniejszej Umowy, o których mowa w art. 2 i 5.

Druga Strona może wystąpić z prośbą o zwołanie nadzwyczajnego spotkania umożliwiającego zgromadzenie Stron w ciągu 15 dni w celu dokładnego zbadania sytuacji, mając na względzie znalezienie rozwiązania możliwego do zaakceptowania przez Strony.

4.   W drodze odstępstwa od ust. 2, jeżeli jedna ze Stron uzna, że druga Strona nie spełniła zobowiązań na podstawie tytułu II niniejszej Umowy, odwołuje się ona wyłącznie i podlega wyłącznie procedurom rozstrzygania sporów ustanowionym na podstawie tytułu II sekcja VI niniejszej Umowy.

Artykuł 122

Definicja Stron

Do celów niniejszej Umowy określenie „Strony” oznacza z jednej strony Unię lub jej państwa członkowskie lub Unię i jej państwa członkowskie, zgodnie z ich stosownymi uprawnieniami, a z drugiej strony Irak.

Artykuł 123

Teksty autentyczne

Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny. W przypadku rozbieżności językiem odniesienia jest język, w którym niniejsza Umowa była negocjowana, tzn. język angielski.

Artykuł 124

Załączniki, dodatki, protokoły i uwagi

Załączniki, dodatki, protokoły i uwagi do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.

Съставено в Брюксел на единадесети май две хиляди и дванадесета година.

Hecho en Bruselas, el once de mayo de dos mil doce.

V Bruselu dne jedenáctého května dva tisíce dvanáct.

Udfærdiget i Bruxelles den ellevte maj to tusind og tolv.

Geschehen zu Brüssel am elften Mai zweitausendzwölf.

Kahe tuhande kaheteistkümnenda aasta maikuu üheteistkümnendal päeval Brüsselis.

'Εγινε στις Βρυξέλλες, στις ένδεκα Μαΐου δύο χιλιάδες δώδεκα.

Done at Brussels on the eleventh day of May in the year two thousand and twelve.

Fait à Bruxelles, le onze mai deux mille douze.

Fatto a Bruxelles, addì undici maggio duemiladodici.

Briselē, divi tūkstoši divpadsmitā gada vienpadsmitajā maijā.

Priimta du tūkstančiai dvyliktų metų gegužės vienuoliktą dieną Briuselyje.

Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizenkettedik év május havának tizenegyedik napján.

Magħmul fi Brussell, fil-ħdax-il jum ta’ Mejju tas-sena elfejn u tnax.

Gedaan te Brussel, de elfde mei tweeduizend twaalf.

Sporządzono w Brukseli dnia jedenastego maja roku dwa tysiące dwunastego.

Feito em Bruxelas, em onze de maio de dois mil e doze.

Întocmit la Bruxelles la unsprezece mai două mii doisprezece.

V Bruseli dňa jedenásteho mája dvetisícdvanásť.

V Bruslju, dne enajstega maja leta dva tisoč dvanajst.

Tehty Brysselissä yhdentenätoista päivänä toukokuuta vuonna kaksituhattakaksitoista.

Som skedde i Bryssel den elfte maj tjugohundratolv.

Image

Voor het Koninkrijk België

Pour le Royaume de Belgique

Für das Königreich Belgien

Image

Deze handtekening verbindt eveneens de Vlaamse Gemeenschap, de Franse Gemeenschap, de Duitstalige Gemeenschap, het Vlaamse Gewest, het Waalse Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest

Cette signature engage également la Communauté française, la Communauté flamande, la Communauté germanophone, la Région wallonne, la Région flamande et la Région de Bruxelles-Capitale.

Diese Unterschrift bindet zugleich die Deutschsprachige Gemeinschaft, die Flämische Gemeinschaft, die Französische Gemeinschaft, die Wallonische Region, die Flämische Region und die Region Brüssel- Hauptstadt.

За Република България

Image

Za Českou republiku

Image

For Kongeriget Danmark

Image

Für die Bundesrepublik Deutschland

Image

Eesti Vabariigi nimel

Image

Thar cheann Na hÉireann

For Ireland

Image

Гια την Eλληvιкή Δημoкρατία

Image

Por el Reino de España

Image

Pour la République française

Image

Per la Repubblica italiana

Image

Гια την Kυπριαкή Δημoкρατία,

Image

Latvijas Republikas vārdā –

Image

Lietuvos Respublikos vardu

Image

Pour le Grand-Duché de Luxembourg

Image

A Magyar Köztársaság részéről

Image

Għal Malta

Image

Voor het Koninkrijk der Nederlanden

Image

Für die Republik Österreich

Image

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Image

Pela República Portuguesa

Image

Pentru România

Image

Za Republiko Slovenijo

Image

Za Slovenskú republiku

Image

Suomen tasavallan puolesta

För Republiken Finland

Image

För Konungariket Sverige

Image

For the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland

Image

За Европейския съюз

Por la Unión Europea

Za Evropskou unii

For Den Europæiske Union

Für die Europäische Union

Euroopa Liidu nimel

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση

For the European Union

Pour l'Union européenne

Per l'Unione europea

Eiropas Savienības vārdā –

Europos Sąjungos vardu

Az Európai Unió részéről

Għall-Unjoni Ewropea

Voor de Europese Unie

W imieniu Unii Europejskiej

Pela União Europeia

Pentru Uniunea Europeană

Za Európsku úniu

Za Evropsko unijo

Euroopan unionin puolesta

För Europeiska unionen

Image

Image

Image


ZAŁĄCZNIK 1

ZAMÓWIENIA PUBLICZNE

Dodatek I

Zamówienia objęte niniejszą umową

Subzałącznik 1

Podmioty rządowe na szczeblu centralnym udzielające zamówień zgodnie z postanowieniami tytułu II sekcja V rozdział II niniejszej Umowy

Towary

Progi

130 000 SDR

Usługi (wyszczególniono w subzałączniku 3)

Progi

130 000 SDR

Roboty (wyszczególniono w subzałączniku 4)

Progi

5 000 000 SDR

Zobowiązania Iraku

1.   Wszystkie podmioty rządowe, w tym wszelkie podporządkowane podmioty jakiegokolwiek podmiotu rządowego na szczeblu centralnym oraz wszelkie inne podmioty, których polityka udzielania zamówień jest kontrolowana przez rząd centralny, uzależniona od jego działań lub pozostaje pod jego wpływem, a także wszelkie inne podmioty finansowane przez rząd centralny lub których zarządzanie jest przedmiotem nadzoru rządu centralnego.

2.   Orientacyjny wykaz tych podmiotów (dokładne nazwy mogą podlegać zmianom):

 

Ministerstwo Rolnictwa

 

Ministerstwo Komunikacji

 

Krajowa Komisja ds. Komunikacji i Mediów

 

Komisja ds. Integralności Publicznej

 

Ministerstwo Kultury

 

Ministerstwo Obrony

 

Ministerstwo ds. Migracji

 

Ministerstwo Edukacji

 

Ministerstwo Energii Elektrycznej

 

Ministerstwo Środowiska Naturalnego

 

Ministerstwo Finansów

 

Ministerstwo Spraw Zagranicznych

 

Ministerstwo Zdrowia

 

Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego i Badań Naukowych

 

Ministerstwo Budownictwa i Mieszkalnictwa (i wszystkie jego spółki będące własnością państwa)

 

Ministerstwo Praw Człowieka

 

Ministerstwo Przemysłu i Minerałów (i wszystkie jego spółki będące własnością państwa)

 

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

 

Ministerstwo Sprawiedliwości

 

Ministerstwo Pracy i Spraw Społecznych

 

Ministerstwo Gmin i Prac Publicznych

 

Ministerstwo ds. Ropy Naftowej

 

Ministerstwo Planowania i Współpracy na rzecz Rozwoju

 

Ministerstwo Nauki i Technologii

 

Ministerstwo Handlu

 

Ministerstwo Transportu

 

Ministerstwo ds. Zasobów Wodnych

 

Ministerstwo ds. Młodzieży i Sportu

 

Minister Stanu ds. Turystyki i Zabytków

 

Minister Stanu ds. Regionalnych

 

Minister Stanu ds. Kobiet

 

Centralny Bank Iraku

 

Uniwersytety Państwowe

Zobowiązania Unii

Podmioty Unii:

1.   Rada Unii Europejskiej

2.   Komisja EuropejskaInstytucje zamawiające z poszczególnych państw członkowskich:

1.   Wszystkie ministerstwa i podmioty prawa publicznego zarządzane na szczeblu centralnym

W przypadku Unii podmiot prawa publicznego oznacza każdy podmiot:

ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym, niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, oraz

posiadający osobowość prawną, oraz

finansowany w przeważającej części przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub przez inne podmioty prawa publicznego; lub jeżeli jest zarządzany przez takie podmioty lub podlega nadzorowi z ich strony albo taki, w którym ponad połowa członków organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego została wyznaczona przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego.

2.   Poniżej podano podmioty rządowe na szczeblu centralnym, które udzielają zamówień zgodnie z postanowieniami tytułu II sekcja V rozdział II niniejszej Umowy (wykaz orientacyjny):

WYKAZ ORIENTACYJNY PODMIOTÓW UDZIELAJĄCYCH ZAMÓWIEŃ, KTÓRE SĄ PODMIOTAMI RZĄDOWYMI NA SZCZEBLU CENTRALNYM, ZGODNIE Z DEFINICJĄ ZAWARTĄ W DYREKTYWIE WE O ZAMÓWIENIACH PUBLICZNYCH

Belgia

1.

Services publics fédéraux (Ministères):

1.

Federale Overheidsdiensten (ministeries):

SPF Chancellerie du Premier ministre;

FOD Kanselarij van de Eerste Minister;

SPF Personnel et organisation;

FOD Personeel en Organisatie;

SPF Budget et Contrôle de la Gestion;

FOD Budget en Beheerscontrole;

SPF Technologie de l’information et de la communication (Fedict);

FOD Informatie- en Communicatietechnologie (Fedict);

SPF Affaires étrangères, commerce extérieur et coopération au développement;

FOD Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking;

SPF Intérieur;

FOD Binnenlandse Zaken;

SPF Finances;

FOD Financiën;

SPF Mobilité et transports;

FOD Mobiliteit en Vervoer;

SPF Emploi, travail et concertation sociale;

FOD Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal overleg;

SPF Sécurité Sociale et institutions publiques de sécurité sociale;

FOD Sociale Zekerheid en Openbare Instellingen van Sociale Zekerheid;

SPF Santé publique, sécurité de la chaîne alimentaire et environnement;

FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu;

SPF Justice;

FOD Justitie;

SPF Economie, PME, classes moyennes et energie;

FOD Economie, KMO, Middenstand en Energie;

Ministère de la Défense;

Ministerie van Defensie;

Service public de programmation Intégration sociale, lutte contre la pauvreté et économie sociale;

Programmatorische Federale Overheidsdienst Maatschappelijke Integratie, Armoedsbestrijding en Sociale Economie;

Service public fédéral de programmation Développement durable;

Programmatorische Federale Overheidsdienst Duurzame Ontwikkeling;

Service public fédéral de programmation Politique scientifique.

Programmatorische Federale Overheidsdienst Wetenschapsbeleid.


2.

Régie des Bâtiments:

2.

Regie der Gebouwen:

Office national de Sécurité sociale;

Rijksdienst voor Sociale Zekerheid;

Institut national d’Assurance sociales pour travailleurs indépendants;

Rijksinstituut voor de Sociale Verzekeringen der Zelfstandigen;

Institut national d’Assurance Maladie-Invalidité;

Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering;

Office national des Pensions;

Rijksdienst voor Pensioenen;

Caisse auxiliaire d’Assurance Maladie-Invalidité;

Hulpkas voor Ziekte-en Invaliditeitsverzekering;

Fond des Maladies professionnelles;

Fonds voor Beroepsziekten;

Office national de l’Emploi.

Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening.

Bułgaria

Администрация на Народното събрание

Aдминистрация на Президента

Администрация на Министерския съвет

Конституционен съд

Българска народна банка

Министерство на външните работи

Министерство на вътрешните работи

Министерство на държавната администрация и административната реформа

Министерство на извънредните ситуации

Министерство на земеделието и храните

Министерство на здравеопазването

Министерство на икономиката и енергетиката

Министерство на културата

Министерство на образованието и науката

Министерство на околната среда и водите

Министерство на отбраната

Министерство на правосъдието

Министерство на регионалното развитие и благоустройството

Министерство на транспорта

Министерство на труда и социалната политика

Министерство на финансите

Agencje państwowe, komisje państwowe, agencje wykonawcze i inne organy państwowe ustanowione na mocy ustawy lub dekretu Rady Ministrów, posiadające funkcję związaną z realizacją uprawnień wykonawczych:

Агенция за ядрено регулиране

Висша атестационна комисия

Държавна комисия за енергийно и водно регулиране

Държавна комисия по сигурността на информацията

Комисия за защита на конкуренцията

Комисия за защита на личните данни

Комисия за защита от дискриминация

Комисия за регулиране на съобщенията

Комисия за финансов надзор

Патентно ведомство на Република България

Сметна палата на Република България

Агенция за приватизация

Агенция за следприватизационен контрол

Български институт по метрология

Държавна агенция „Архиви“

Държавна агенция „Държавен резерв и военновременни запаси“

Държавна агенция „Национална сигурност“

Държавна агенция за бежанците

Държавна агенция за българите в чужбина

Държавна агенция за закрила на детето

Държавна агенция за информационни технологии и съобщения

Държавна агенция за метрологичен и технически надзор

Държавна агенция за младежта и спорта

Държавна агенция по горите

Държавна агенция по туризма

Държавна комисия по стоковите борси и тържища

Институт по публична администрация и европейска интеграция

Национален статистически институт

Национална агенция за оценяване и акредитация

Националната агенция за професионално образование и обучение

Национална комисия за борба с трафика на хора

Агенция „Митници“

Агенция за държавна и финансова инспекция

Агенция за държавни вземания

Агенция за социално подпомагане

Агенция за хората с увреждания

Агенция по вписванията

Агенция по геодезия, картография и кадастър

Агенция по енергийна ефективност

Агенция по заетостта

Агенция по обществени поръчки

Българска агенция за инвестиции

Главна дирекция „Гражданска въздухоплавателна администрация“

Дирекция „Материално-техническо осигуряване и социално обслужване“ на Министерство на вътрешните работи

Дирекция „Оперативно издирване“ на Министерство на вътрешните работи

Дирекция „Финансово-ресурсно осигуряване“ на Министерство на вътрешните работи

Дирекция за национален строителен контрол

Държавна комисия по хазарта

Изпълнителна агенция „Автомобилна администрация“

Изпълнителна агенция „Борба с градушките“

Изпълнителна агенция „Българска служба за акредитация“

Изпълнителна агенция „Военни клубове и информация“

Изпълнителна агенция „Главна инспекция по труда“

Изпълнителна агенция „Държавна собственост на Министерството на отбраната“

Изпълнителна агенция „Железопътна администрация“

Изпълнителна агенция „Изпитвания и контролни измервания на въоръжение, техника и имущества“

Изпълнителна агенция „Морска администрация“

Изпълнителна агенция „Национален филмов център“

Изпълнителна агенция „Пристанищна администрация“

Изпълнителна агенция „Проучване и поддържане на река Дунав“

Изпълнителна агенция „Социални дейности на Министерството на отбраната“

Изпълнителна агенция за икономически анализи и прогнози

Изпълнителна агенция за насърчаване на малките и средни предприятия

Изпълнителна агенция по лекарствата

Изпълнителна агенция по лозата и виното

Изпълнителна агенция по околна среда

Изпълнителна агенция по почвените ресурси

Изпълнителна агенция по рибарство и аквакултури

Изпълнителна агенция по селекция и репродукция в животновъдството

Изпълнителна агенция по сортоизпитване, апробация и семеконтрол

Изпълнителна агенция по трансплантация

Изпълнителна агенция по хидромелиорации

Комисията за защита на потребителите

Контролно-техническата инспекция

Национален център за информация и документация

Национален център по радиобиология и радиационна защита

Национална агенция за приходите

Национална ветеринарномедицинска служба

Национална служба „Полиция“

Национална служба „Пожарна безопасност и защита на населението“

Национална служба за растителна защита

Национална служба за съвети в земеделието

Национална служба по зърното и фуражите

Служба „Военна информация“

Служба „Военна полиция“

Фонд „Републиканска пътна инфраструктура“

Авиоотряд 28

Republika Czeska

Ministerstvo dopravy

Ministerstvo financí

Ministerstvo kultury

Ministerstvo obrany

Ministerstvo pro místní rozvoj

Ministerstvo práce a sociálních věcí

Ministerstvo průmyslu a obchodu

Ministerstvo spravedlnosti

Ministerstvo školství, mládeže a tělovýchovy

Ministerstvo vnitra

Ministerstvo zahraničních věcí

Ministerstvo zdravotnictví

Ministerstvo zemědělství

Ministerstvo životního prostředí

Poslanecká sněmovna PČR

Senát PČR

Kancelář prezidenta

Český statistický úřad

Český úřad zeměměřičský a katastrální

Úřad průmyslového vlastnictví

Úřad pro ochranu osobních údajů

Bezpečnostní informační služba

Národní bezpečnostní úřad

Česká akademie věd

Vězeňská služba

Český báňský úřad

Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

Správa státních hmotných rezerv

Státní úřad pro jadernou bezpečnost

Česká národní banka

Energetický regulační úřad

Úřad vlády České republiky

Ústavní soud

Nejvyšší soud

Nejvyšší správní soud

Nejvyšší státní zastupitelství

Nejvyšší kontrolní úřad

Kancelář Veřejného ochránce práv

Grantová agentura České republiky

Státní úřad inspekce práce

Český telekomunikační úřad

Dania

Folketinget

Rigsrevisionen

Statsministeriet

Udenrigsministeriet

Beskæftigelsesministeriet

5 styrelser og institutioner (5 agencji i instytucji)

Domstolsstyrelsen

Finansministeriet

5 styrelser og institutioner (5 agencji i instytucji)

Forsvarsministeriet

5 styrelser og institutioner (5 agencji i instytucji)

Ministeriet for Sundhed og Forebyggelse

Adskillige styrelser og institutioner, herunder Statens Serum Institut (kilka agencji i instytucji, w tym Statens Serum Institut)

Justitsministeriet

Rigspolitichefen, anklagemyndigheden samt 1 direktorat og et antal styrelser (komendant policji, prokurator, 1 dyrekcja i kilka agencji)

Kirkeministeriet

10 stiftsøvrigheder (10 organów diecezjalnych)

Kulturministeriet — Ministry of Culture

4 styrelser samt et antal statsinstitutioner (4 departamenty i kilka instytucji)

Miljøministeriet

5 styrelser (5 agencji)

Ministeriet for Flygtninge, Indvandrere og Integration

1 styrelse (1 agencja)

Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri

4 direktorater og institutioner (4 dyrekcje i instytucje)

Ministeriet for Videnskab, Teknologi og Udvikling

Adskillige styrelser og institutioner, Forskningscenter Risø og Statens uddannelsesbygninger (kilka agencji i instytucji, w tym Laboratorium Krajowe w Risoe i duńskie krajowe ośrodki badawcze i edukacyjne)

Skatteministeriet

1 styrelse og institutioner (1 agencja i kilka instytucji)

Velfærdsministeriet

3 styrelser og institutioner (3 agencje i kilka instytucji)

Transportministeriet

7 styrelser og institutioner, hereunder Øresundsbrokonsortiet (7 agencji i instytucji, w tym Øresundsbrokonsortiet)

Undervisningsministeriet

3 styrelser, 4 undervisningsinstitutioner og 5 andre institutioner (3 agencje, 4 placówki edukacyjne, 5 innych instytucji)

Økonomi- og Erhvervsministeriet

Adskillige styrelser og institutioner (kilka agencji i instytucji)

Klima- og Energiministeriet

3 styrelser og institutioner (3 agencje i instytucje)

Niemcy

Auswärtiges Amt

Bundeskanzleramt

Bundesministerium für Arbeit und Soziales

Bundesministerium für Bildung und Forschung

Bundesministerium für Ernährung, Landwirtschaft und Verbraucherschutz

Bundesministerium der Finanzen

Bundesministerium des Innern (jedynie towary o przeznaczeniu cywilnym)

Bundesministerium für Gesundheit

Bundesministerium für Familie, Senioren, Frauen und Jugend

Bundesministerium der Justiz

Bundesministerium für Verkehr, Bau und Stadtentwicklung

Bundesministerium für Wirtschaft und Technologie

Bundesministerium für wirtschaftliche Zusammenarbeit und Entwicklung

Bundesministerium der Verteidigung (z wyłączeniem towarów o przeznaczeniu wojskowym)

Bundesministerium für Umwelt, Naturschutz und Reaktorsicherheit

Estonia

Vabariigi Presidendi Kantselei;

Eesti Vabariigi Riigikogu;

Eesti Vabariigi Riigikohus;

Riigikontroll;

Õiguskantsler;

Riigikantselei;

Rahvusarhiiv;

Haridus- ja Teadusministeerium;

Justiitsministeerium;

Kaitseministeerium;

Keskkonnaministeerium;

Kultuuriministeerium;

Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium;

Põllumajandusministeerium;

Rahandusministeerium;

Siseministeerium;

Sotsiaalministeerium;

Välisministeerium;

Keeleinspektsioon;

Riigiprokuratuur;

Teabeamet;

Maa-amet;

Keskkonnainspektsioon;

Metsakaitse- ja Metsauuenduskeskus;

Muinsuskaitseamet;

Patendiamet;

Tarbijakaitseamet;

Riigihangete Amet;

Taimetoodangu Inspektsioon;

Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet;

Veterinaar- ja Toiduamet;

Konkurentsiamet;

Maksu- ja Tolliamet;

Statistikaamet;

Kaitsepolitseiamet;

Kodakondsus- ja Migratsiooniamet;

Piirivalveamet;

Politseiamet;

Eesti Kohtuekspertiisi Instituut;

Keskkriminaalpolitsei;

Päästeamet;

Andmekaitse Inspektsioon;

Ravimiamet;

Sotsiaalkindlustusamet;

Tööturuamet;

Tervishoiuamet;

Tervisekaitseinspektsioon;

Tööinspektsioon;

Lennuamet;

Maanteeamet;

Veeteede Amet;

Julgestuspolitsei;

Kaitseressursside Amet;

Kaitseväe Logistikakeskus;

Tehnilise Järelevalve Amet.

Irlandia

President’s Establishment

Houses of the Oireachtas — [Parliament]

Department of the Taoiseach — [Prime Minister]

Central Statistics Office

Department of Finance

Office of the Comptroller and Auditor General

Office of the Revenue Commissioners

Office of Public Works

State Laboratory

Office of the Attorney General

Office of the Director of Public Prosecutions

Valuation Office

Office of the Commission for Public Service Appointments

Public Appointments Service

Office of the Ombudsman

Chief State Solicitor’s Office

Department of Justice, Equality and Law Reform

Courts Service

Prisons Service

Office of the Commissioners of Charitable Donations and Bequests

Department of the Environment, Heritage and Local Government

Department of Education and Science

Department of Communications, Energy and Natural Resources

Department of Agriculture, Fisheries and Food

Department of Transport

Department of Health and Children

Department of Enterprise, Trade and Employment

Department of Arts, Sports and Tourism

Department of Defence

Department of Foreign Affairs

Department of Social and Family Affairs

Department of Community, Rural and Gaeltacht — [Gaelic speaking regions] Affairs

Arts Council

National Gallery.

Grecja

Υπουργείο Εσωτερικών·

Υπουργείο Εξωτερικών·

Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών·

Υπουργείο Ανάπτυξης·

Υπουργείο Δικαιοσύνης·

Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων·

Υπουργείο Πολιτισμού·

Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης·

Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων·

Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας·

Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών·

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων·

Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής·

Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης·

Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας·

Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης·

Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς·

Γενική Γραμματεία Ισότητας·

Γενική Γραμματεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων·

Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού·

Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας·

Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας·

Γενική Γραμματεία Αθλητισμού·

Γενική Γραμματεία Δημοσίων Έργων·

Γενική Γραμματεία Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος·

Εθνικό Συμβούλιο Κοινωνικής Φροντίδας·

Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας·

Εθνικό Τυπογραφείο·

Γενικό Χημείο του Κράτους·

Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας·

Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών·

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης·

Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης·

Πανεπιστήμιο Αιγαίου·

Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων·

Πανεπιστήμιο Πατρών·

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας·

Πολυτεχνείο Κρήτης·

Σιβιτανίδειος Δημόσια Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων·

Αιγινήτειο Νοσοκομείο·

Αρεταίειο Νοσοκομείο·

Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης·

Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Υλικού·

Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων·

Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων·

Γενικό Επιτελείο Στρατού·

Γενικό Επιτελείο Ναυτικού·

Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας·

Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας·

Γενική Γραμματεία Εκπαίδευσης Ενηλίκων·

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας·

Γενική Γραμματεία Εμπορίου.

Hiszpania

Presidencia del Gobierno

Ministerio de Asuntos Exteriores y de Cooperación

Ministerio de Justicia

Ministerio de Defensa

Ministerio de Economía y Hacienda

Ministerio del Interior

Ministerio de Fomento

Ministerio de Educación, Política Social y Deportes

Ministerio de Industria, Turismo y Comercio

Ministerio de Trabajo e Inmigración

Ministerio de la Presidencia

Ministerio de Administraciones Públicas

Ministerio de Cultura

Ministerio de Sanidad y Consumo

Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino

Ministerio de Vivienda

Ministerio de Ciencia e Innovación

Ministerio de Igualdad

Francja

1)   Ministerstwa

Services du Premier ministre

Ministère chargé de la santé, de la jeunesse et des sports

Ministère chargé de l’intérieur, de l’outre-mer et des collectivités territoriales

Ministère chargé de la justice

Ministère chargé de la défense

Ministère chargé des affaires étrangères et européennes

Ministère chargé de l’éducation nationale

Ministère chargé de l’économie, des finances et de l’emploi

Secrétariat d'État aux transports

Secrétariat d'État aux entreprises et au commerce extérieur

Ministère chargé du travail, des relations sociales et de la solidarité

Ministère chargé de la culture et de la communication

Ministère chargé du budget, des comptes publics et de la fonction publique

Ministère chargé de l’agriculture et de la pêche

Ministère chargé de l’enseignement supérieur et de la recherche

Ministère chargé de l’écologie, du développement et de l’aménagement durables

Secrétariat d'État à la fonction publique

Ministère chargé du logement et de la ville

Secrétariat d'État à la coopération et à la francophonie

Secrétariat d'État à l’outre-mer

Secrétariat d'État à la jeunesse, des sports et de la vie associative

Secrétariat d'État aux anciens combattants

Ministère chargé de l’immigration, de l’intégration, de l’identité nationale et du co-développement

Secrétariat d'État en charge de la prospective et de l’évaluation des politiques publiques

Secrétariat d'État aux affaires européennes

Secrétariat d'État aux affaires étrangères et aux droits de l’homme

Secrétariat d'État à la consommation et au tourisme

Secrétariat d’Etat à la politique de la ville

Secrétariat d'État à la solidarité

Secrétariat d'État en charge de l’industrie et de la consommation

Secrétariat d'État en charge de l’emploi

Secrétariat d'État en charge du commerce, de l’artisanat, des PME, du tourisme et des services

Secrétariat d'État en charge de l’écologie

Secrétariat d'État en charge du développement de la région-capitale

Secrétariat d'État en charge de l’aménagement du territoire

2)   Instytucje, niezależne organy i jurysdykcje

Présidence de la République

Assemblée nationale

Sénat

Conseil constitutionnel

Conseil économique et social

Conseil supérieur de la magistrature

Agence française contre le dopage

Autorité de contrôle des assurances et des mutuelles

Autorité de contrôle des nuisances sonores aéroportuaires

Autorité de régulation des communications électroniques et des postes

Autorité de sûreté nucléaire

Autorité indépendante des marchés financiers

Comité national d’évaluation des établissements publics à caractère scientifique, culturel et professionnel

Commission d’accès aux documents administratifs

Commission consultative du secret de la défense nationale

Commission nationale des comptes de campagne et des financements politiques

Commission nationale de contrôle des interceptions de sécurité

Commission nationale de déontologie de la sécurité

Commission nationale du débat public

Commission nationale de l’informatique et des libertés

Commission des participations et des transferts

Commission de régulation de l’énergie

Commission de la sécurité des consommateurs

Commission des sondages

Commission de la transparence financière de la vie politique

Conseil de la concurrence

Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques

Conseil supérieur de l’audiovisuel

Défenseur des enfants

Haute autorité de lutte contre les discriminations et pour l’égalité

Haute autorité de santé

Médiateur de la République

Cour de justice de la République

Tribunal des Conflits

Conseil d'État

Cours administratives d’appel

Tribunaux administratifs

Cour des Comptes

Chambres régionales des Comptes

Cours et tribunaux de l’ordre judiciaire (Cour de Cassation, Cours d’Appel, Tribunaux d’instance et Tribunaux de grande instance)

3)   Krajowe placówki publiczne

Académie de France à Rome

Académie de marine

Académie des sciences d’outre-mer

Académie des technologies

Agence centrale des organismes de sécurité sociale (ACOSS)

Agence de biomédicine

Agence pour l’enseignement du français à l’étranger

Agence française de sécurité sanitaire des aliments

Agence française de sécurité sanitaire de l’environnement et du travail

Agence nationale pour la cohésion sociale et l’égalité des chances

Agence nationale pour la garantie des droits des mineurs

Agences de l’eau

Agence nationale de l’Accueil des Etrangers et des migrations

Agence nationale pour l’amélioration des conditions de travail (ANACT)

Agence nationale pour l’amélioration de l’habitat (ANAH)

Agence nationale pour la Cohésion Sociale et l’Egalité des Chances

Agence nationale pour l’indemnisation des français d’outre-mer (ANIFOM)

Assemblée permanente des chambres d’agriculture (APCA)

Bibliothèque publique d’information

Bibliothèque nationale de France

Bibliothèque nationale et universitaire de Strasbourg

Caisse des dépôts et consignations

Caisse nationale des autoroutes (CNA)

Caisse nationale militaire de sécurité sociale (CNMSS)

Caisse de garantie du logement locatif social

Casa de Velasquez

Centre d’enseignement zootechnique

Centre d’études de l’emploi

Centre d’études supérieures de la sécurité sociale

Centres de formation professionnelle et de promotion agricole

Centre hospitalier des Quinze-Vingts

Centre international d’études supérieures en sciences agronomiques (Montpellier Sup Agro)

Centre des liaisons européennes et internationales de sécurité sociale

Centre des monuments nationaux

Centre national d’art et de culture Georges Pompidou

Centre national des arts plastiques

Centre national de la cinématographie

Centre national d'études et d’expérimentation du machinisme agricole, du génie rural, des eaux et des forêts (CEMAGREF)

Centre national du livre

Centre national de documentation pédagogique

Centre national des œuvres universitaires et scolaires (CNOUS)

Centre national professionnel de la propriété forestière

Centre national de la recherche scientifique (C.N.R.S)

Centres d’éducation populaire et de sport (CREPS)

Centres régionaux des œuvres universitaires (CROUS)

Collège de France

Conservatoire de l’espace littoral et des rivages lacustres

Conservatoire National des Arts et Métiers

Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris

Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Lyon

Conservatoire national supérieur d’art dramatique

École centrale de Lille

École centrale de Lyon

École centrale des arts et manufactures

École française d’archéologie d’Athènes

École française d’Extrême-Orient

École française de Rome

École des hautes études en sciences sociales

École du Louvre

École nationale d’administration

École nationale de l’aviation civile (ENAC)

École nationale des Chartes

École nationale d’équitation

École nationale du génie de l’eau et de l’environnement de Strasbourg

Écoles nationales d’ingénieurs

École nationale d’ingénieurs des industries des techniques agricoles et alimentaires de Nantes

Écoles nationales d’ingénieurs des travaux agricoles

École nationale de la magistrature

Écoles nationales de la marine marchande

École nationale de la santé publique (ENSP)

École nationale de ski et d’alpinisme

École nationale supérieure des arts décoratifs

École nationale supérieure des arts et techniques du théâtre

École nationale supérieure des arts et industries textiles Roubaix

Écoles nationales supérieures d’arts et métiers

École nationale supérieure des beaux-arts

École nationale supérieure de céramique industrielle

École nationale supérieure de l’électronique et de ses applications (ENSEA)

École nationale supérieure du paysage de Versailles

École nationale supérieure des Sciences de l’information et des bibliothécaires

École nationale supérieure de la sécurité sociale

Écoles nationales vétérinaires

École nationale de voile

Écoles normales supérieures

École polytechnique

École technique professionnelle agricole et forestière de Meymac (Corrèze)

École de sylviculture Crogny (Aube)

École de viticulture et d’œnologie de la Tour-Blanche (Gironde)

École de viticulture — Avize (Marne)

Établissement national d’enseignement agronomique de Dijon

Établissement national des invalides de la marine (ENIM)

Établissement national de bienfaisance Koenigswarter

Établissement public du musée et du domaine national de Versailles

Fondation Carnegie

Fondation Singer-Polignac

Haras nationaux

Hôpital national de Saint-Maurice

Institut des hautes études pour la science et la technologie

Institut français d’archéologie orientale du Caire

Institut géographique national

Institut National de l’origine et de la qualité

Institut national des hautes études de sécurité

Institut de veille sanitaire

Institut National d’enseignement supérieur et de recherche agronomique et agroalimentaire de Rennes

Institut national d'études Démographiques (I.N.E.D)

Institut National d’Horticulture

Institut National de la jeunesse et de l’éducation populaire

Institut national des jeunes aveugles — Paris

Institut national des jeunes sourds — Bordeaux

Institut national des jeunes sourds — Chambéry

Institut national des jeunes sourds — Metz

Institut national des jeunes sourds — Paris

Institut national de physique nucléaire et de physique des particules (I.N.P.N.P.P)

Institut national de la propriété industrielle

Institut national de la recherche agronomique (I.N.R.A)

Institut national de la recherche pédagogique (I.N.R.P)

Institut national de la santé et de la recherche médicale (I.N.S.E.R.M)

Institut national d’histoire de l’art (I.N.H.A.)

Institut national de recherches archéologiques préventives

Institut national des sciences de l’univers

Institut national des sports et de l’education physique

Institut national supérieur de formation et de recherche pour l’éducation des jeunes handicapés et les enseignements inadaptés

Instituts nationaux polytechniques

Instituts nationaux des sciences appliquées

Institut national de recherche en informatique et en automatique (INRIA)

Institut national de recherche sur les transports et leur sécurité (INRETS)

Institut de recherche pour le développement

Instituts régionaux d’administration

Institut des sciences et des Industries du vivant et de l’environnement (Agro Paris Tech)

Institut supérieur de mécanique de Paris

Instituts Universitaires de Formation des Maîtres

Musée de l’armée

Musée Gustave-Moreau

Musée national de la marine

Musée national J.-J.-Henner

Musée du Louvre

Musée du Quai Branly

Muséum national d’histoire naturelle

Musée Auguste-Rodin

Observatoire de Paris

Office français de protection des réfugiés et apatrides

Office national des anciens combattants et des victimes de guerre (ONAC)

Office national de la chasse et de la faune sauvage

Office National de l’eau et des milieux aquatiques

Office national d’information sur les enseignements et les professions (ONISEP)

Office universitaire et culturel français pour l’Algérie

Ordre national de la Légion d’honneur

Palais de la découverte

Parcs nationaux

Universités

4)   Inne krajowe instytucje publiczne

Union des groupements d’achats publics (UGAP)

Agence nationale pour l’emploi (A.N.P.E)

Caisse nationale des allocations familiales (CNAF)

Caisse nationale d’assurance maladie des travailleurs salariés (CNAMS)

Caisse nationale d’assurance-vieillesse des travailleurs salariés (CNAVTS)

Włochy

1)   Podmioty dokonujące zakupów

Presidenza del Consiglio dei Ministri

Ministero degli Affari Esteri

Ministero dell’Interno

Ministero della Giustizia e Uffici giudiziari (esclusi i giudici di pace)

Ministero della Difesa

Ministero dell’Economia e delle Finanze

Ministero dello Sviluppo Economico

Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

Ministero dell’Ambiente - Tutela del Territorio e del Mare

Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti

Ministero del Lavoro, della Salute e delle Politiche Sociali

Ministero dell’Istruzione, Università e Ricerca

Ministero per i Beni e le Attività culturali, comprensivo delle sue articolazioni periferiche

2)   Inne krajowe instytucje publiczne:

CONSIP (Concessionaria Servizi Informatici Pubblici)

Cypr

Προεδρία και Προεδρικό Μέγαρο

Γραφείο Συντονιστή Εναρμόνισης

Υπουργικό Συμβούλιο

Βουλή των Αντιπροσώπων

Δικαστική Υπηρεσία

Νομική Υπηρεσία της Δημοκρατίας

Ελεγκτική Υπηρεσία της Δημοκρατίας

Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας

Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας

Γραφείο Επιτρόπου Διοικήσεως

Επιτροπή Προστασίας Ανταγωνισμού

Υπηρεσία Εσωτερικού Ελέγχου

Γραφείο Προγραμματισμού

Γενικό Λογιστήριο της Δημοκρατίας

Γραφείο Επιτρόπου Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα

Γραφείο Εφόρου Δημοσίων Ενισχύσεων

Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών

Υπηρεσία Εποπτείας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών

Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων

Υπουργείο Άμυνας

Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος

Τμήμα Γεωργίας

Κτηνιατρικές Υπηρεσίες

Τμήμα Δασών

Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων

Τμήμα Γεωλογικής Επισκόπησης

Μετεωρολογική Υπηρεσία

Τμήμα Αναδασμού

Υπηρεσία Μεταλλείων

Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών

Τμήμα Αλιείας και Θαλάσσιων Ερευνών

Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως

Αστυνομία

Πυροσβεστική Υπηρεσία Κύπρου

Τμήμα Φυλακών

Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού

Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη

Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Τμήμα Εργασίας

Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Τμήμα Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας

Κέντρο Παραγωγικότητας Κύπρου

Ανώτερο Ξενοδοχειακό Ινστιτούτο Κύπρου

Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο

Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας

Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων

Υπουργείο Εσωτερικών

Επαρχιακές Διοικήσεις

Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως

Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μεταναστεύσεως

Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας

Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών

Πολιτική Άμυνα

Υπηρεσία Μέριμνας και Αποκαταστάσεων Εκτοπισθέντων

Υπηρεσία Ασύλου

Υπουργείο Εξωτερικών

Υπουργείο Οικονομικών

Τελωνεία

Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων

Στατιστική Υπηρεσία

Τμήμα Κρατικών Αγορών και Προμηθειών

Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού

Κυβερνητικό Τυπογραφείο

Τμήμα Υπηρεσιών Πληροφορικής

Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού

Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων

Τμήμα Δημοσίων Έργων

Τμήμα Αρχαιοτήτων

Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας

Τμήμα Εμπορικής Ναυτιλίας

Τμήμα Οδικών Μεταφορών

Τμήμα Ηλεκτρομηχανολογικών Υπηρεσιών

Τμήμα Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών

Υπουργείο Υγείας

Φαρμακευτικές Υπηρεσίες

Γενικό Χημείο

Ιατρικές Υπηρεσίες και Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας

Οδοντιατρικές Υπηρεσίες

Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας

Łotwa

a)   Ministerstwa, sekretariaty ministrów do zadań specjalnych i podległe im instytucje

Aizsardzības ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Ārlietu ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Bērnu un ģimenes lietu ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Ekonomikas ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Finanšu ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Iekšlietu ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Izglītības un zinātnes ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Kultūras ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Labklājības ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Reģionālās attīstības un pašvaldības lietu ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Satiksmes ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Tieslietu ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Veselības ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Vides ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Zemkopības ministrija un tās padotībā esošās iestādes

Īpašu uzdevumu ministra sekretariāti un to padotībā esošās iestādes

Satversmes aizsardzības birojs

b)   Inne instytucje państwowe

Augstākā tiesa

Centrālā vēlēšanu komisija

Finanšu un kapitāla tirgus komisija

Latvijas Banka

Prokuratūra un tās pārraudzībā esošās iestādes

Saeimas kanceleja un tās padotībā esošās iestādes

Satversmes tiesa

Valsts kanceleja un tās padotībā esošās iestādes

Valsts kontrole

Valsts prezidenta kanceleja

Tiesībsarga birojs

Nacionālā radio un televīzijas padome

Citas valsts iestādes, kuras nav ministriju padotībā (inne instytucje państwowe, które nie podlegają ministerstwom)

Litwa

Prezidentūros kanceliarija

Seimo kanceliarija

Instytucje podległe Seimas [parlament]:

Lietuvos mokslo taryba;

Seimo kontrolierių įstaiga;

Valstybės kontrolė;

Specialiųjų tyrimų tarnyba;

Valstybės saugumo departamentas;

Konkurencijos taryba;

Lietuvos gyventojų genocido ir rezistencijos tyrimo centras;

Vertybinių popierių komisija;

Ryšių reguliavimo tarnyba;

Nacionalinė sveikatos taryba;

Etninės kultūros globos taryba;

Lygių galimybių kontrolieriaus tarnyba;

Valstybinė kultūros paveldo komisija;

Vaiko teisių apsaugos kontrolieriaus įstaiga;

Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija;

Valstybinė lietuvių kalbos komisija;

Vyriausioji rinkimų komisija;

Vyriausioji tarnybinės etikos komisija;

Žurnalistų etikos inspektoriaus tarnyba

Vyriausybės kanceliarija

Instytucje podległe Vyriausybės [rząd]:

Ginklų fondas;

Informacinės visuomenės plėtros komitetas;

Kūno kultūros ir sporto departamentas;

Lietuvos archyvų departamentas;

Mokestinių ginčų komisija;

Statistikos departamentas;

Tautinių mažumų ir išeivijos departamentas;

Valstybinė tabako ir alkoholio kontrolės tarnyba;

Viešųjų pirkimų tarnyba;

Narkotikų kontrolės departamentas;

Valstybinė atominės energetikos saugos inspekcija;

Valstybinė duomenų apsaugos inspekcija;

Valstybinė lošimų priežiūros komisija;