ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2012.083.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 83

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 55
22 marca 2012


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 231/2012 z dnia 9 marca 2012 r. ustanawiające specyfikacje dla dodatków do żywności wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 1 )

1

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

22.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 83/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 231/2012

z dnia 9 marca 2012 r.

ustanawiające specyfikacje dla dodatków do żywności wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (1), w szczególności jego art. 14 i art. 30 ust. 4, oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1331/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. ustanawiające jednolitą procedurę wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków do żywności, enzymów spożywczych i środków aromatyzujących (2), w szczególności jego art. 7 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dla dodatków do żywności wymienionych w unijnych wykazach w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 należy przyjąć specyfikacje dotyczące pochodzenia, kryteriów czystości i innych niezbędnych informacji.

(2)

W tym celu należy uaktualnić i przejąć do niniejszego rozporządzenia specyfikacje dla dodatków do żywności, opracowane wcześniej w dyrektywie Komisji 2008/128/WE z dnia 22 grudnia 2008 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych (3), dyrektywie Komisji 2008/84/WE z dnia 27 sierpnia 2008 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące (4) oraz dyrektywie Komisji 2008/60/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych (5). W związku z powyższym wymienione dyrektywy należy uchylić.

(3)

Należy uwzględnić specyfikacje i techniki analityczne ustanowione w Kodeksie Żywnościowym sporządzonym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA).

(4)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „Urzędem”) wydał opinię na temat bezpieczeństwa zasadowego kopolimeru metakrylanu (6) jako substancji glazurującej. Ten dodatek do żywności został następnie zatwierdzony na podstawie szczególnych zastosowań i został mu przydzielony numer E 1205. Należy zatem przyjąć specyfikacje dla tego dodatku do żywności.

(5)

Zgodnie z informacjami przedłożonymi przez producentów żywności barwniki spożywcze: ester etylowy kwasu beta-apo-8'-karotenowego (E 160 f) i brąz FK (E 154), a także bentonit (E 558) – nośnik zawierający glin nie są już stosowane. W związku z tym do niniejszego rozporządzenia nie należy przejmować obecnych specyfikacji dla tych dodatków do żywności.

(6)

W dniu 10 lutego 2010 r. Urząd wydał opinię na temat bezpieczeństwa estrów sacharozy i kwasów tłuszczowych (E 473) przygotowanych z estrów winylowych kwasów tłuszczowych (7). Należy odpowiednio dostosować obecne specyfikacje, w szczególności przez zmniejszenie maksymalnych poziomów dla zanieczyszczeń budzących obawy co do bezpieczeństwa.

(7)

Należy dostosować obecnie obowiązujące szczegółowe kryteria czystości przez zmniejszenie maksymalnych poziomów dla poszczególnych, wybranych metali ciężkich, jeżeli jest to wykonalne i jeżeli poziomy JECFA są niższe niż obecnie obowiązujące. Zgodnie z tym podejściem należy obniżyć maksymalne poziomy dla zanieczyszczenia 4-metyloimidazolu w karmelu amoniakalnym (E 150 c), popiołu siarczanowego w beta-karotenie (E 160 a (i)) oraz sole magnezu i sole zasadowe w węglanie wapnia (E 170). Należy odstąpić od tego podejścia jedynie w przypadku dodatków: cytrynian trisodowy (Ε 331 (iii)) (zawartość ołowiu), karagen (E 407) i przetworzone wodorosty morskie z gatunku Eucheuma (E 407 a) (zawartość kadmu), ponieważ producenci oświadczyli, że zgodność z bardziej restrykcyjnymi przepisami unijnymi, odzwierciedlającymi poziomy JECFA, nie będzie technicznie wykonalna. Udział w całkowitym pobraniu tych dwóch zanieczyszczeń (ołowiu i kadmu) w tych trzech poszczególnych dodatkach do żywności nie jest uznawany za istotny. Dla fosforanów (E 338–E 341 oraz E 450–E 452) należy natomiast ustanowić nowe, znacznie niższe wartości w porównaniu z wartościami wskazanymi przez JECFA ze względu na postępy w procesach produkcji, uwzględniając najnowsze zalecenia Urzędu w sprawie zmniejszenia pobrania arsenu, zwłaszcza w postaci nieorganicznej (8). Ponadto ze względów bezpieczeństwa należy wprowadzić nowy przepis dotyczący arsenu dla kwasu glutaminowego (E 620). Całkowity bilans tych zmian przynosi korzyści konsumentom, ponieważ maksymalne poziomy dla metali ciężkich stają się coraz bardziej rygorystyczne, ogólnie oraz w większości dodatków do żywności. Do specyfikacji należy włączyć szczegółowe informacje dotyczące procesu produkcji oraz materiałów wyjściowych do produkcji dodatków do żywności w celu ułatwienia podejmowania w przyszłości decyzji zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008.

(8)

Specyfikacje nie powinny zawierać odniesień do testów organoleptycznych, odnoszących się do smaku, ponieważ nie można oczekiwać, aby organy kontrolne podejmowały ryzyko spożywania substancji chemicznej.

(9)

Specyfikacje nie powinny też zawierać odniesień do klas, ponieważ takie odniesienie nie ma żadnej wartości dodanej.

(10)

Specyfikacje nie powinny zawierać odniesień do ogólnego parametru „metale ciężkie”, ponieważ parametr ten nie jest związany z toksycznością, lecz z ogólną metodą analityczną. Parametry dotyczące poszczególnych metali ciężkich odnoszą się do toksyczności i zostały uwzględnione w specyfikacjach.

(11)

Niektóre dodatki do żywności są obecnie wymienione pod różnymi nazwami (karboksymetyloceluloza (E 466), sól sodowa karboksymetylocelulozy, usieciowana (E 468), enzymatycznie zhydrolizowana karboksymetyloceluloza (E 469) oraz wosk pszczeli, biały i żółty (E 901) w różnych przepisach dyrektywy 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9). Specyfikacje ustanawiane niniejszym rozporządzeniem powinny zatem odnosić się do tych różnych nazw.

(12)

Obecne przepisy dotyczące wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) są zbyt ogólne i nie mają istotnego znaczenia dla bezpieczeństwa, powinny zatem zostać zastąpione przez maksymalne poziomy dla poszczególnych WWA mających znaczenie dla dodatków do żywności: węgiel roślinny (E 153) oraz wosk mikrokrystaliczny (E 905). Podobne maksymalne poziomy należy ustanowić dla formaldehydu w karagenie (E 407) i przetworzonych wodorostach morskich z gatunku Eucheuma (E 407 a), dla szczególnych kryteriów mikrobiologicznych w agarze (E 406) oraz dla zawartości Salmonella spp. w mannitolu (E 421 (ii)) wyprodukowanym w drodze fermentacji.

(13)

Należy zezwolić na stosowanie 2-propanolu (izopropanolu, alkoholu izopropylowego) w produkcji dodatków: kurkumina (E 100) oraz ekstrakt z papryki (E 160 c) zgodnie ze specyfikacjami JECFA, ponieważ to konkretne zastosowanie Urząd uznał za bezpieczne (10). Należy zezwolić na stosowanie etanolu w zastępstwie 2-propanolu w produkcji gumy gellan (E 418) w przypadkach, gdy produkt końcowy nadal jest zgodny ze wszystkimi pozostałymi specyfikacjami, a etanol uznaje się za budzący mniejsze obawy co do bezpieczeństwa.

(14)

Należy określić udział procentowy głównego składnika barwiącego w koszenili, kwasie karminowym, karminach (E 120), ponieważ maksymalne poziomy mają mieć zastosowanie do ilości tego głównego składnika.

(15)

Należy zaktualizować system numerowania podkategorii karotenów (E 160 a), aby był on zgodny z systemem numerowania w Kodeksie Żywnościowym.

(16)

Do specyfikacji należy włączyć stałą postać kwasu mlekowego (E 270), ponieważ obecnie może być on wytwarzany w tej postaci i nie budzi obaw co do bezpieczeństwa.

(17)

Należy dostosować obecną wartość temperatury w stracie przy suszeniu dla cytrynianu monosodowego (Ε 331 (i)), postać bezwodna, ponieważ w obecnie wymienionych warunkach substancja ta ulega rozkładowi. Należy również dostosować warunki suszenia dla cytrynianu trisodowego (Ε 331 (iii)) w celu poprawy odtwarzalności metody.

(18)

Należy poprawić obecną wartość absorpcji specyficznej dla alfa-tokoferolu (E 307), a także zastąpić „punkt sublimacji” dla kwasu sorbowego (E 200) „badaniem rozpuszczalności”, ponieważ ten pierwszy nie ma znaczenia. Należy uaktualnić specyfikację źródeł bakterii do produkcji nizyny (E 234) i natamycyny (E 235) zgodnie z aktualną nomenklaturą taksonomiczną.

(19)

Należy ograniczyć obecność glinu w dodatkach do żywności, ponieważ dostępne są nowe, innowacyjne technologie produkcji powodujące mniej zanieczyszczeń w dodatkach do żywności. W celu zwiększenia pewności prawa i zapewnienia niedyskryminacji właściwe jest przewidzenie okresu przejściowego dla producentów dodatków do żywności, aby mogli stopniowo dostosować się do tych ograniczeń.

(20)

Należy ustanowić maksymalne poziomy glinu w dodatkach do żywności, w stosownych przypadkach, w szczególności dla fosforanów wapnia (E 341 (i)–(iii)) przeznaczonych do stosowania w żywności dla niemowląt i małych dzieci (11), zgodnie z opinią Komitetu Naukowego ds. Żywności wydaną w dniu 7 czerwca 1996 r. (12). Podobnie należy ustanowić maksymalny poziom dla glinu w cytrynianie wapnia (E 333).

(21)

Maksymalne poziomy dla glinu w fosforanach wapnia (E 341 (i)–(iii)), difosforanie disodowym (E 450 (i)) oraz diwodorodifosforanie wapnia (E 450 (vii)) powinny być zgodne z opinią Urzędu z dnia 22 maja 2008 r. (13). Obecne poziomy powinny zostać zmniejszone, jeżeli jest to technicznie wykonalne oraz jeżeli udział w całkowitym pobraniu glinu jest znaczny. Podobnie laki glinowe poszczególnych barwników spożywczych powinny być dozwolone tylko wówczas, gdy są technicznie potrzebne.

(22)

Przepisy dotyczące maksymalnych poziomów dla glinu w fosforanie diwapniowym (E 341 (ii)), fosforanie triwapniowym (E 341 (iii)) oraz diwodorodifosforanie wapnia (E 450 (vii)) nie powinny powodować zakłóceń rynku ze względu na ewentualny brak dostaw.

(23)

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 258/2010 z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie wprowadzenia szczególnych warunków dotyczących przywozu gumy guar pochodzącej lub wysyłanej z Indii w związku z ryzykiem zanieczyszczenia pentachlorofenolem i dioksynami (14) należy ustanowić maksymalne poziomy dla zanieczyszczenia pentachlorofenolu w gumie guar (E 412).

(24)

Zgodnie z motywem 48 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalającego najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (15) państwa członkowskie są zobowiązane do badania środków spożywczych innych niż przewidziane w tym rozporządzeniu pod kątem występowania zanieczyszczenia 3-MCPD w celu rozważenia potrzeby ustalenia maksymalnych poziomów dla tej substancji. Władze francuskie przedstawiły dane o wysokich stężeniach 3-MCPD w dodatku do żywności glicerol (E 422) oraz dane o średnim poziomie zastosowania tego dodatku do żywności w różnych kategoriach żywności. Należy określić maksymalne poziomy dla 3-MCPD w tym konkretnym dodatku do żywności w celu uniknięcia zanieczyszczenia produktu końcowego na wyższym poziomie niż dopuszczalny, z uwzględnieniem współczynnika rozcieńczenia.

(25)

Ze względu na rozwój metod analitycznych niektóre obecne specyfikacje powinny zostać uaktualnione. Obecna wartość graniczna „niewykrywalny” jest związana z ewolucją metodologii analitycznych i powinna zostać zastąpiona konkretną wartością liczbową dla dodatków: mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowane kwasem octowym (E 472 a–f), estry kwasów tłuszczowych i poliglicerolu (E 475) oraz estry kwasów tłuszczowych i glikolu propylenowego (E 477).

(26)

Należy uaktualnić specyfikacje odnoszące się do procesu produkcji dla mono- i diglicerydów kwasów tłuszczowych estryfikowanych kwasem cytrynowym (E 472 c), ponieważ obecnie zasady zastępuje się ich łagodniej działającymi solami.

(27)

Obecne kryterium „wolne kwasy tłuszczowe” dla dodatków: mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowane kwasem cytrynowym (E 472 c) oraz mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowane kwasem mono- i diacetylowinowym (E 472 e) nie jest właściwe. Należy je zastąpić kryterium „liczba kwasowa”, ponieważ lepiej wyraża ono otrzymane metodą miareczkowania dane szacunkowe dotyczące wolnych grup kwasowych. Jest to zgodne z 71 sprawozdaniem w sprawie dodatków do żywności, sporządzonym przez JECFA (16), w przypadkach, w których taka zmiana została przyjęta dla mono- i diglicerydów kwasów tłuszczowych estryfikowanych kwasem mono- i diacetylowinowym (E 472 e).

(28)

Obecny błędny opis dodatku tlenek magnezu (E 530) powinien zostać poprawiony zgodnie z informacjami przedstawionymi przez producentów, aby zapewnić jego zgodność z Farmakopeą Europejską (17). Należy również uaktualnić obecne maksymalne wartości dla substancji redukujących w dodatku kwas glukonowy (E 574), ponieważ osiągnięcie tego poziomu nie jest technicznie wykonalne. Obecna metoda szacowania zawartości wody w ksylitolu (E 967) oparta na „stracie przy suszeniu” powinna zostać zastąpiona bardziej odpowiednią metodą.

(29)

Niektóre obowiązujące parametry w specyfikacji dla dodatku wosk candelilla (E 902) nie powinny zostać przejęte do niniejszego rozporządzenia, ponieważ są błędne. We wpisie dla diwodorodifosforanu wapnia (E 450 (vii)) należy poprawić zawartość P2O5.

(30)

We wpisie „oznaczenie zawartości” dla taumatyny (E 957) należy poprawić współczynnik obliczeniowy. Współczynnik ten ma być stosowany w metodzie Kjeldahla w odniesieniu do szacowania całkowitej zawartości substancji w oparciu o pomiar azotu. Współczynnik obliczeniowy powinien zostać zaktualizowany zgodnie z odpowiednią literaturą naukową na temat taumatyny (E 957).

(31)

Urząd ocenił bezpieczeństwo glikozydów stewiolowych jako substancji słodzącej i przedstawił swoją opinię w dniu 10 marca 2010 r. (18). Stosowanie glikozydów stewiolowych, którym przypisano numer E 960, zostało następnie dopuszczone na podstawie dobrze określonych warunków stosowania. Należy zatem przyjąć specyfikacje dla tego dodatku do żywności.

(32)

Ze względu na zmiany w taksonomii należy uaktualnić obecne specyfikacje dla materiałów wyjściowych (drożdże) stosowanych do wytwarzania erytrytolu (E 968).

(33)

Obecna specyfikacja dla ekstraktu Quillaia (E 999) odnosząca się do zakresu pH powinna zostać dostosowana, aby była zgodna z JECFA.

(34)

Należy zezwolić na połączenie kwasu cytrynowego oraz kwasu fosforowego (które obecnie są dozwolone indywidualnie do stosowania w produkcji dodatku polidekstrozy (E 1200)), jeżeli produkt końcowy nadal jest zgodny ze specyfikacjami czystości, gdyż poprawia to wydajność i powoduje lepszą kontrolę kinetyki reakcji. Zmiany te nie budzą obaw co do bezpieczeństwa.

(35)

Inaczej niż w przypadku drobnych cząsteczek, masa cząsteczkowa polimeru nie jest wartością unikatową. Dany polimer może cechować się rozkładem cząsteczek o różnych masach. Ich rozkład może zależeć od sposobu produkcji polimeru. Właściwości fizyczne i zachowanie polimeru związane są z masą i z rozmieszczeniem cząsteczek o określonych masach w mieszaninie. Mieszaniny te są różnie opisywane w różnych modelach matematycznych wyjaśniających rozkład cząsteczek w mieszaninie. Mimo tych różnic w dostępnych modelach w literaturze naukowej do opisu polimerów zaleca się stosowanie średniej wagowo masy cząsteczkowej (Mw). Należy odpowiednio dostosować specyfikacje dla poliwinylopirolidonu (E 1201).

(36)

Kryterium „zakres temperatur destylacji”, o którym mowa w obecnych specyfikacjach dla glikolu propylenowego (E 1520), prowadzi do sprzecznych wniosków w porównaniu z wynikami z analizy. Należy zatem poprawić to kryterium i zmienić jego nazwę na „badanie destylacji”.

(37)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, przy czym ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły wobec nich sprzeciwu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Specyfikacje dla dodatków do żywności

Specyfikacje dla dodatków do żywności, w tym dla barwników i substancji słodzących wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008, określa się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Uchylenie

Dyrektywy 2008/60/WE, 2008/84/WE oraz 2008/128/WE tracą moc ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2012 r.

Artykuł 3

Środki przejściowe

Środki spożywcze zawierające dodatki do żywności, które w sposób zgodny z prawem zostały wprowadzone do obrotu przed dniem 1 grudnia 2012 r., ale które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogą być nadal sprzedawane aż do wyczerpania zapasów.

Artykuł 4

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 grudnia 2012 r.

Ustanowione w załączniku specyfikacje dla dodatków: glikozydy stewiolowe (E 960) oraz zasadowy kopolimer metakrylanu (E 1205) stosuje się jednak od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 9 marca 2012 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 16.

(2)  Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 1.

(3)  Dz.U. L 6 z 10.1.2009, s. 20.

(4)  Dz.U. L 253 z 20.9.2008, s. 1.

(5)  Dz.U. L 158 z 18.6.2008, s. 17.

(6)  Panel EFSA ds. dodatków do żywności i składników pokarmowych dodawanych do żywności (ANS); Opinia naukowa w sprawie stosowania zasadowego kopolimeru metakrylanu jako dodatku do żywności sporządzona na wniosek Komisji Europejskiej. Dziennik EFSA 2010; 8(2):1513.

(7)  Panel EFSA ds. dodatków do żywności i składników pokarmowych dodawanych do żywności (ANS); Opinia naukowa dotycząca bezpieczeństwa estrów sacharozy i kwasów tłuszczowych przygotowywanych z estrów winylowych kwasów tłuszczowych oraz w sprawie rozszerzenia stosowania estrów sacharozy i kwasów tłuszczowych w środkach aromatyzujących sporządzona na wniosek Komisji Europejskiej. Dziennik EFSA 2010; 8(3):1512.

(8)  Panel EFSA ds. środków trujących w łańcuchu żywnościowym (CONTAM); Opinia naukowa dotycząca arsenu w żywności. Dziennik EFSA 2009; 7(10):1351.

(9)  Dz.U. L 61 z 18.3.1995, s. 1.

(10)  Panel EFSA ds. dodatków do żywności i składników pokarmowych dodawanych do żywności (ANS); Opinia naukowa w sprawie ponownej oceny kurkuminy (E 100) jako dodatku do żywności. Dziennik EFSA 2010; 8(9):1679.

(11)  Zgodnie z definicją w dyrektywie Komisji 2006/125/WE z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci (wersja ujednolicona), Dz.U. L 339 z 6.12.2006, s. 16.

(12)  Opinia na temat dodatków w preparatach odżywczych do stosowania w preparatach do początkowego żywienia niemowląt, preparatach do dalszego żywienia niemowląt i żywności podawanej w czasie odstawiania od piersi. Sprawozdania Komitetu Naukowego ds. Żywności (seria 40), s. 13-30, (1997).

(13)  Opinia naukowa panelu ds. dodatków do żywności, aromatów, substancji pomagających w przetwarzaniu i materiałów pozostających w kontakcie z żywnością w sprawie bezpieczeństwa aluminium pobieranego z żywnością sporządzona na wniosek Komisji Europejskiej. Dziennik EFSA (2008) 754, 1-34.

(14)  Dz.U. L 80 z 26.3.2010, s. 28.

(15)  Dz.U. L 364 z 20.12.2006, s. 5.

(16)  WHO Technical Report Series, Nr 956, 2010 r.

(17)  Ph.Eur. 7, tom 2, s. 2415-2416.

(18)  Opinia naukowa panelu ds. dodatków do żywności i składników pokarmowych dodawanych do żywności w sprawie bezpieczeństwa glikozydów stewiolowych we wnioskowanych zastosowaniach jako dodatek do żywności. Dziennik EFSA (2010); 8(4):1537.


ZAŁĄCZNIK

Uwaga: Tlenek etylenu nie może być stosowany do wyjaławiania dodatków do żywności

Laki glinowe do stosowania w barwnikach tylko w wyraźnie określonych przypadkach.

Definicja

Laki glinowe są otrzymywane w wyniku reakcji barwników spełniających kryteria czystości, określone w monografii w odpowiedniej specyfikacji, z tlenkiem glinu w środowisku wodnym. Tlenek glinu to zazwyczaj świeżo przygotowywany niewysuszony materiał otrzymywany w wyniku reakcji siarczanu lub chlorku glinu z węglanem lub diwęglanem sodu lub wapnia albo z amoniakiem. Po uzyskaniu laku produkt jest filtrowany, przemywany wodą i suszony. W końcowym produkcie może być również obecny nieprzereagowany tlenek glinu.

Substancje nierozpuszczalne w HCl

Nie więcej niż 0,5 %

Substancje nierozpuszczalne w NaOH

Nie więcej niż 0,5 %, tylko dla E 127 (erytrozyna)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % (w warunkach neutralnych)

Stosuje się szczegółowe kryteria czystości dla odpowiednich barwników.

E 100 KURKUMINA

Nazwy synonimowe

CI żółcień naturalna 3; żółcień kurkumowa; diferoil metanu

Definicja

Kurkuminę otrzymuje się w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami kurkumy, tj. zmielonych kłączy odmian Curcuma longa L. W celu otrzymania skoncentrowanej kurkuminy w proszku ekstrakt jest oczyszczany poprzez krystalizację. Produkt składa się głównie z kurkumin, tj. składnika barwiącego (1,7-bis(4-hydroksy-3-metoksyfenylo) hepta-1,6-dien-3,5-dionu) i jego dwóch dezmetoksy pochodnych w różnych proporcjach. Mogą być obecne niewielkie ilości olejów i żywic naturalnie występujących w kurkumie.

Kurkumina jest także stosowana jako lak glinowy; zawartość glinu wynosi mniej niż 30 %.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: octan etylu, aceton, dwutlenek węgla, dichlorometan, n-butanol, metanol, etanol, heksan, 2-propanol.

Numer wg Colour Index

75300

Numer wg EINECS

207-280-5

Nazwa chemiczna

I

1,7-bis(4-hydroksy-3-metoksyfenylo)hepta-1,6-dieno-3,5-dion

II

1-(4-hydroksyfenylo)-7-(4-hydroksy-3-metoksy-fenylo-)hepta-1,6-dien-3,5-dion

III

1,7-bis(4-hydroksyfenylo)hepta-1,6-dien-3,5-dion

Wzór chemiczny

I

C21H20O6

II

C20H18O5

III

C19H16O4

Masa cząsteczkowa

I.

368,39

II.

338,39

III.

308,39

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 90 % substancji barwiących ogółem.

Formula1 607 przy około 426 nm w etanolu

Opis

Pomarańczowożółty krystaliczny proszek

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w etanolu przy około 426 nm

Zakres temperatur topnienia

179–182 °C

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Octan etylu

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Aceton

n-butanol

Metanol

Etanol

Heksan

Propan-2-ol

Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 101 (i) RYBOFLAWINA

Nazwy synonimowe

Laktoflawina;

Definicja

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

201-507-1

Nazwa chemiczna

7,8-dimetylo-10-(D-rybo-2,3,4,5-tetrahydroksypentylo)-benzo(g)pterydyno-2,4(3H, 10H)-dion; 7,8-dimetylo-10-(1'-D-rybitylo)izoalloksazyna

Wzór chemiczny

C17H20N4O6

Masa cząsteczkowa

376,37

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na bezwodną masę.

Formula 328 przy około 444 nm w roztworze wodnym

Opis

Krystaliczny proszek o słabym zapachu i barwie żółtej do pomarańczowożółtej

Identyfikacja

Spektrometria

Stosunek A375/A267 wynosi od 0,31 do 0,33

w roztworze wodnym

Stosunek A444/A267 wynosi od 0,36 do 0,39

Maksimum w wodzie przy około 375 nm

Skręcalność właściwa

[α]D 20 pomiędzy -115° i -140° w 0,05N roztworze wodorotlenku sodu

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 1,5 % (105 °C, 4 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 100 mg/kg (w przeliczeniu na anilinę)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 101 (ii) RYBOFLAWINY-5′-FOSFORAN

Nazwy synonimowe

Ryboflawiny-5’-fosforan sodu

Definicja

Niniejsze specyfikacje odnoszą się do 5’-fosforanu ryboflawiny łącznie z niewielkimi ilościami wolnej ryboflawiny oraz difosforanu ryboflawiny.

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

204-988-6

Nazwa chemiczna

Monosodowy fosforan (2R,3R,4S)-5-(3')10'-dihydro-7',8'-dimetylo-2',4'-diokso-10'-benzo[γ]pterydynylo)2,3,4-trihydroksypentylu; monosodowa sól 5'-monofosforanowego estru ryboflawiny

Wzór chemiczny

Dla postaci diwodzianu: C17H20N4NaO9P · 2H2O

Dla postaci bezwodnej: C17H20N4NaO9P

Masa cząsteczkowa

514,36

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 95 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na C17H20N4NaO9P.2H2O

Formula 250 przy około 375 nm w roztworze wodnym

Opis

Krystaliczny, higroskopijny proszek o słabym zapachu i barwie żółtej do pomarańczowej

Identyfikacja

Spektrometria

Stosunek A375/A267 wynosi od 0,30 do 0,34

w roztworze wodnym

Stosunek A444/A267 wynosi od 0,35 do 0,40

Maksimum w wodzie przy około 375 nm

Skręcalność właściwa

[α]D 20 pomiędzy + 38° i + 42° w 5-molowym roztworze HCl

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 8 % (100 °C, 5 godzin w próżni nad P2O5) dla postaci diwodzianu

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 25 %

Fosfor nieorganiczny

Nie więcej niż 1,0 % (jako PO4 w przeliczeniu na bezwodną masę)

Dodatkowe substancje barwiące

Ryboflawina (wolna): Nie więcej niż 6 %

Difosforan ryboflawiny: Nie więcej niż 6 %

Pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 70 mg/kg (w przeliczeniu na anilinę)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 102 TARTRAZYNA

Nazwy synonimowe

CI żółcień spożywcza 4

Definicja

Tartrazyna jest otrzymywana z kwasu 4-amino-benzenosulfonowego, który jest diazowany przy użyciu kwasu solnego i azotynu sodu. Związek diazowy jest następnie sprzęgany z kwasem 4,5-dihydro-5-okso-1-(4-sulfofenylo)-1H-pirazolo-3-karboksylowym lub z estrem metylowym, estrem etylowym lub solą tego kwasu karboksylowego. Otrzymany barwnik jest oczyszczany i izolowany jako sól sodowa. Tartrazyna składa się głównie z 5-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylo)-4-(4-sulfonianofenylazo)-H-pirazolo-3-karboksylanu trisodowego i dodatkowych substancji barwiących, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Tartrazyna jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

19140

Numer wg EINECS

217-699-5

Nazwa chemiczna

5-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylo)-4-(4-sulfonianofenylazo)-H-pirazolo-3-karboksylan trisodowy

Wzór chemiczny

C16H9N4Na3O9S2

Masa cząsteczkowa

534,37

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową.

Formula 530 przy ok. 426 nm w roztworze wodnym

Opis

Jasnopomarańczowy proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Żółty

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 426 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 1,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 4-hydrazynobenzeno sulfonowy

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonowy

Kwas 5-okso-1-(4-sulfofenylo)-2-pirazolino-3-karboksylowy

4,4′-diazoaminodi(benzenosulfonowy kwas)

Kwas tetrahydroksybursztynowy

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 104 ŻÓŁCIEŃ CHINOLINOWA

Nazwy synonimowe

CI żółcień spożywcza 13

Definicja

Żółcień chinolinowa jest otrzymywana w wyniku sulfonowania 2- (2-chinolilo)indan-1,3-dionu lub mieszaniny zawierającej około dwóch trzecich 2-(2-chinolilo)indano-1,3-dionu oraz jedną trzecią 2-(2-(6-metylochinolilo))indan-1,3-dionu. Żółcień chinolinowa składa się głównie z soli sodowych mieszaniny disulfonianów (głównie), monosulfonianów i trisulfonianów powyższego związku i dodatkowych substancji barwiących, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Żółcień chinolinowa jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

47005

Numer wg EINECS

305-897-5

Nazwa chemiczna

Sól disodowa disulfonianów 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu (główny składnik)

Wzór chemiczny

C18H9N Na2O8S2 (główny składnik)

Masa cząsteczkowa

477,38 (główny składnik)

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową.

Żółcień chinolinowa ma następujący skład:

W odniesieniu do wszystkich obecnych substancji barwiących:

nie mniej niż 80 % soli sodowej disulfonianów 2-(2-chinolilo)indan-1,3-dionu

nie więcej niż 15 % soli sodowej monosulfonianów 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu

nie więcej niż 7,0 % soli trisodowej trisulfonianu 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu

Formula 865 (główny składnik) przy około 411 nm w wodnym roztworze kwasu octowego

Opis

Żółty proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Żółty

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodnym roztworze kwasu octowego o pH 5 przy około 411 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 4,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

2-metylochinolina

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Kwas 2-metylochinolinosulfonowy

Kwas ftalowy

2,6-dimetylochinolina

Kwas 2,6-dimetylochinolinosulfonowy

2-(2-chinolilo)indan-1,3-dion

Nie więcej niż 4 mg/kg

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 110 ŻÓŁCIEŃ POMARAŃCZOWA FCF

Nazwy synonimowe

CI żółcień spożywcza 3; żółcień pomarańczowa S

Definicja

Żółcień pomarańczowa FCF zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylazo)naftaleno-6-sulfonian disodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Żółcień pomarańczowa FCF jest otrzymywana w wyniku diazotowania kwasu 4-aminobenzenosulfonowego przy użyciu kwasu chlorowodorowego i azotynu sodu lub kwasu siarkowego i azotynu sodu. Związek diazowy jest sprzęgany z kwasem 6-hydroksy-2-naftaleno-sulfonowym. Barwnik jest izolowany jako sól sodowa i suszony.

Żółcień pomarańczowa FCF jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

15985

Numer wg EINECS

220-491-7

Nazwa chemiczna

2-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylazo)naftaleno-6-sulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C16H10N2Na2O7S2

Masa cząsteczkowa

452,37

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową.

Formula 555 przy około 485 nm w roztworze wodnym o pH 7

Opis

Pomarańczowoczerwony proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Pomarańczowy

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 485 nm i pH 7

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 5,0 %

1-(fenylazo)-2-naftol (Sudan I)

Nie więcej niż 0,5 mg/kg

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonowy

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy

Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy

4,4′-diazoaminodi(benzenosulfonowy kwas)

6,6′-oksydi(naftaleno-2-sulfonowy kwas)

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 120 KOSZENILA, KWAS KARMINOWY, KARMINY

Nazwy synonimowe

CI czerwień naturalna 4

Definicja

Karminy i kwas karminowy są otrzymywane w wyniku wodnej, wodnoalkoholowej lub alkoholowej ekstrakcji koszenili, tj. wysuszonych żeńskich osobników owadów Dactylopius coccus Costa.

Głównym składnikiem barwiącym jest kwas karminowy.

Można uzyskać również laki glinowe kwasu karminowego (karminów), w których stosunek molowy glinu i kwasu karminowego będzie wynosił 1:2.

W produktach handlowych składnik barwiący występuje w połączeniach z kationami amonu, wapnia, potasu lub sodu, pojedynczo lub łącznie, a kationy te mogą być również obecne w nadmiarze.

Produkty handlowe mogą również zawierać substancje białkowe pochodzące z owadów, mogą również zawierać wolne karminiany lub niewielkie ilości niezwiązanych kationów glinu.

Numer wg Colour Index

75470

Numer wg EINECS

Koszenila: 215-680-6; kwas karminowy: 215-023-3; karminy: 215-724-4

Nazwa chemiczna

Kwas 7-β-D-glukopiranozylo-3,5,6,8-tetrahydroksy-1-metylo-9,10-dioksoantraceno-2-karboksylowy (kwas karminowy); karmin jest wodzianem chelatu glinowego tego kwasu

Wzór chemiczny

C22H20O13 (kwas karminowy)

Masa cząsteczkowa

492,39 (kwas karminowy)

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 2,0% kwasu karminowego w ekstraktach zawierających kwas karminowy, nie mniej niż 50% kwasu karminowego w związkach chelatowych.

Opis

Krucha substancja stała lub proszek o barwie czerwonej do ciemnoczerwonej. Ekstrakt koszenili jest zazwyczaj ciemnoczerwoną cieczą, może też występować w postaci wysuszonej jako proszek.

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodnym roztworze amoniaku przy około 518 nm

Maksimum w rozcieńczonym roztworze kwasu chlorowodorowego przy około 494 nm dla kwasu karminowego

Formula 139 w piku przy około 494 nm w rozcieńczonym kwasie chlorowodorowym dla kwasu karminowego

Czystość

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 122 AZORUBINA, KARMOIZYNA

Nazwy synonimowe

CI czerwień spożywcza 3

Definicja

Azorubina zawiera głównie 4-hydroksy-3-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-1-sulfonian disodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Azorubina jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

14720

Numer wg EINECS

222-657-4

Nazwa chemiczna

4-hydroksy-3-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-1-sulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C20H12N2Na2O7S2

Masa cząsteczkowa

502,44

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

Formula 510 przy około 516 nm w roztworze wodnym

Opis

Proszek lub granulki o barwie czerwonej do kasztanowej

Barwa roztworu wodnego

Czerwony

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 516 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 1 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Kwas 4-hydroksynaftaleno-1-sulfonowy

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 123 AMARANT

Nazwy synonimowe

CI czerwień spożywcza 9

Definicja

Amarant zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-3,6-disulfonian trisodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Amarant otrzymuje się w wyniku sprzężenia kwasu 4-amino-1-naftalenosulfonowego z kwasem 3-hydroksy-2,7-naftalenodisulfonowym.

Amarant jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

16185

Numer wg EINECS

213-022-2

Nazwa chemiczna

2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-3,6-disulfonian trisodowy

Wzór chemiczny

C20H11N2Na3O10S3

Masa cząsteczkowa

604,48

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

Formula 440 przy około 520 nm w roztworze wodnym

Opis

Czerwonawobrązowy proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Czerwony

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 520 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 3,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy

Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy

Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-6-trisulfonowy

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 124 PĄS 4R, CZERWIEŃ KOSZENILOWA A

Nazwy synonimowe

CI czerwień spożywcza 7; nowa kokcyna

Definicja

Pąs 4R zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-6,8-disulfonian trisodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Pąs 4R otrzymuje się w wyniku sprzężenia diazotowanego kwasu naftonowego z kwasem G (kwas 2-naftolo-6,8-disulfonowy) i przekształcenia produktu sprzężenia do soli trisodowej.

Pąs 4R jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

16255

Numer wg EINECS

220-036-2

Nazwa chemiczna

2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-6,8-disulfonian trisodowy

Wzór chemiczny

C20H11N2Na3O10S3

Masa cząsteczkowa

604,48

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na sól sodową

Formula 430 przy około 505 nm w roztworze wodnym

Opis

Czerwonawy proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Czerwony

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 505 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 1,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy

Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy

Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-6-trisulfonowy

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 127 ERYTROZYNA

Nazwy synonimowe

CI czerwień spożywcza 14

Definicja

Erytrozyna zawiera głównie monowodzian 2-(2,4,5,7-tetrajodo-3-oksydo-6-oksoksanten-9-ylo)benzoesanu disodowego i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z wodą, chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Erytrozynę otrzymuje się w wyniku jodynowania fluoresceiny, produktu kondensacji rezorcynolu i bezwodnika ftalowego.

Erytrozyna jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

45430

Numer wg EINECS

240-474-8

Nazwa chemiczna

Monowodzian 2-(2,4,5,7-tetrajodo-3-oksydo-6-oksoksanten-9-ylo)benzoesanu disodowego

Wzór chemiczny

C20H6I4Na2O5 H2O

Masa cząsteczkowa

897,88

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 87 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na bezwodną sól sodową

Formula1 100 przy około 526 nm w roztworze wodnym o pH 7

Opis

Czerwony proszek lub granulki.

Barwa roztworu wodnego

Czerwony

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 526 nm i pH 7

Czystość

Nieorganiczne jodki

Nie więcej niż 0,1 % (w przeliczeniu na jodek sodu)

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące (z wyjątkiem fluoresceiny)

Nie więcej niż 4,0 %

Fluoresceina

Nie więcej niż 20 mg/kg

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Trijodorezorcynol

Nie więcej niż 0,2 %

Kwas 2-(2,4-dihydroksy-3,5-dijodobenzoilo)benzoesowy

Nie więcej niż 0,2 %

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Z roztworu o pH od 7 do 8, nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 129 CZERWIEŃ ALLURA AC

Nazwy synonimowe

CI czerwień spożywcza 17

Definicja

Czerwień Allura AC zawiera głównie 2-hydroksy-1-(2-metoksy-5-metylo-4-sulfonianofenylazo)naftaleno-6-sulfonian disodowy i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Czerwień Allura AC otrzymuje się w wyniku sprzężenia diazowanego kwasu 5-amino-4-metoksy-2-toluenosulfonowego z kwasem 6-hydroksy-2-naftalenosulfonowym.

Czerwień Allura AC jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

16035

Numer wg EINECS

247-368-0

Nazwa chemiczna

2-hydroksy-1-(2-metoksy-5-metylo-4-sulfonianofenylazo)naftaleno-6-sulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C18H14N2Na2O8S2

Masa cząsteczkowa

496,42

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

Formula 540 przy około 504 nm w roztworze wodnym o pH 7

Opis

Ciemnoczerwony proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Czerwony

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 504 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 3,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Sól sodowa kwasu 6-hydroksy-2-naftalenosulfonowego

Nie więcej niż 0,3 %

Kwas 4-amino-5-metoksy-2-metylobenezenosulfonowy

Nie więcej niż 0,2 %

Sól disodowa 6,6-oksybis kwasu (2-naftalenosulfonowego)

Nie więcej niż 1,0 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Z roztworu o pH 7, nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 131 BŁĘKIT PATENTOWY V

Nazwy synonimowe

CI błękit spożywczy 5

Definicja

Błękit patentowy V zawiera głównie wapniowy lub sodowy związek [4-(α-(4-dietyloaminofenylo)-5-hydroksy-2,4-disulfofenylo-metylideno)-2,5-cyckloheksadien-1-yliden] dietyloamoniowego wodorotlenku soli wewnętrznej i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu albo siarczanem wapnia jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Dozwolona jest również sól potasowa.

Numer wg Colour Index

42051

Numer wg EINECS

222-573-8

Nazwa chemiczna

Wapniowy lub sodowy związek [4-(α-(4-dietyloaminofenylo)-5-hydroksy-2,4-disulfofenylo-metylideno)-2,5-cykloheksadien-1-yliden] dietyloamoniowego wodorotlenku soli wewnętrznej

Wzór chemiczny

Związek wapniowy: C27H31N2O7S2Ca1/2

Związek sodowy: C27H31N2O7S2Na

Masa cząsteczkowa

Związek wapniowy: 579,72

Związek sodowy: 582,67

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

Formula2 000 przy około 638 nm w roztworze wodnym o pH 5

Opis

Ciemnoniebieski proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Niebieski

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy 638 nm i pH 5

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 2,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

3-hydroksybenzaldehyd

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Kwas 3-hydroksybenzoesowy

Kwas 3-hydroksy-4-sulfobenzoesowy

Kwas Ν,Ν-dietyloaminobenzenosulfonowy

Leukozwiązek

Nie więcej niż 4,0 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Z roztworu o pH 5 nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 132 INDYGOTYNA, INDYGOKARMIN

Nazwy synonimowe

CI błękit spożywczy 1

Definicja

Indygotyna zawiera głównie mieszaninę 3,3'diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,5'-disulfonianu disodowego i 3,3'-diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,7'-disulfonianu disodowego i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Indygotyna jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Indygokarmin otrzymuje się w wyniku sulfonowania indygo. Odbywa się to w wyniku ogrzewania indygo (lub pasty indygo) w obecności kwasu siarkowego. Barwnik jest izolowany i poddawany oczyszczaniu.

Numer wg Colour Index

73015

Numer wg EINECS

212-728-8

Nazwa chemiczna

3,3'-diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,5'-disulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C16H8N2Na2O8S2

Masa cząsteczkowa

466,36

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową;

3,3'-diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,7'-disulfonian disodowy: nie więcej niż 18 %

Formula 480 przy około 610 nm w roztworze wodnym

Opis

Ciemnoniebieski proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Niebieski

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 610 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Oprócz 3,3'-diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,7'-disulfonianu disodowego: nie więcej niż 1,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas izatyno-5-sulfonowy

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Kwas 5-sulfoantranilowy

Kwas antranilowy

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 133 BŁĘKIT BRYLANTOWY FCF

Nazwy synonimowe

CI błękit spożywczy 2

Definicja

Błękit brylantowy FCF zawiera głównie α-(4-(N-etylo-3-sulfonianobenzylamino)fenylo)-α-(4-N-etylo-3-sulfonianobenzylamino)cykloheksa-2,5-dienylideno)tolueno-2-sulfonian disodowy oraz jego izomery i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Błękit brylantowy FCF jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

42090

Numer wg EINECS

223-339-8

Nazwa chemiczna

α-(4-(N-etylo-3-sulfonianobenzylamino)fenylo)-α-(4-N-etylo-3-sulfonianobenzylamino)cykloheksa-2,5-dienylideno)tolueno-2-sulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C37H34N2Na2O9S3

Masa cząsteczkowa

792,84

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

Formula1 630 przy około 630 nm w roztworze wodnym

Opis

Czerwonawoniebieski proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Niebieski

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 630 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 6,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwasy 2-, 3- i 4-formylobenzenosulfonowe łącznie

Nie więcej niż 1,5 %

Kwas 3-((etylo)(4-sulfofenylo)amino)metylobenzenosulfonowy

Nie więcej niż 0,3 %

Leukozwiązek

Nie więcej niż 5,0 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % przy pH 7

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 140 (i) CHLOROFILE

Nazwy synonimowe

CI zieleń naturalna 3; chlorofil magnezowy; feofityna magnezowa

Definicja

Chlorofile są otrzymywane w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. Podczas usuwania rozpuszczalników naturalnie występujący magnez koordynacyjny może być całkowicie lub częściowo usunięty z chlorofili i utworzyć odpowiednio feofityny. Głównymi składnikami barwiącymi są feofityny i chlorofile magnezowe. Produkt otrzymany w wyniku ekstrakcji, z którego usunięto rozpuszczalnik, zawiera zarówno inne pigmenty, takie jak karotenoidy, jak i olejki, tłuszcze i woski pochodzące z surowca. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, 2-propanol i heksan.

Numer wg Colour Index

75810

Numer wg EINECS

Chlorofile: 215-800-7, Chlorofil a: 207-536-6, Chlorofil b: 208-272-4

Nazwa chemiczna

Głównymi składnikami barwiącymi są:

Fityl(132R,17S,18S,)-3-(8-etylo-132-metoksykarbonylo-2,7,12,18-tetrametylo-13'-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryn-17-ylo)propionian, (Feofityna a) lub jako kompleks magnezowy (Chlorofil a)

Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-7-formylo-132-metoksykarbonylo-2,12,18-trimetylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian, (Feofityna b) lub jako kompleks magnezowy (Chlorofil b)

Wzór chemiczny

Chlorofil a (kompleks magnezowy): C55H72MgN4O5

Chlorofil a: C55H74N4O5

Chlorofil b (kompleks magnezowy): C55H70MgN4O6

Chlorofil b: C55H72N4O6

Masa cząsteczkowa

Chlorofil a (kompleks magnezowy): 893,51

Chlorofil a: 871,22

Chlorofil b (kompleks magnezowy): 907,49

Chlorofil b: 885,20

Oznaczenie zawartości

Łączna zawartość chlorofili i ich kompleksów magnezowych wynosi nie mniej niż 10 %

Formula 700 przy około 409 nm w chloroformie

Opis

Woskowa substancja stała o barwie od oliwkowozielonej do ciemnozielonej w zależności od zawartości magnezu koordynacyjnego

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w chloroformie przy około 409 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Keton etylowo-metylowy

Metanol

Etanol

2-propanol

Heksan

Dichlorometan:

Nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 140 (ii) CHLOROFILINY

Nazwy synonimowe

CI zieleń naturalna 5; chlorofilina sodowa; chlorofilina potasowa

Definicja

Sole zasadowe chlorofilin otrzymuje się w wyniku zmydlania ekstraktów odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. W wyniku zmydlania zostają usunięte grupy estrowe metylowe i fitolowe, a pierścienie cyklopentenylowe mogą ulec częściowemu rozszczepieniu. Grupy kwasowe ulegają neutralizacji tworząc sole potasowe lub sodowe.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, 2-propanol i heksan.

Numer wg Colour Index

75815

Numer wg EINECS

287-483-3

Nazwa chemiczna

Głównymi składnikami barwiącymi w formach kwasowych są:

3-(10-karboksylato-4-etylo-1,3,5,8-tetrametylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo)propionian (chlorofilina a)

oraz

3-(10-karboksylato-4-etylo-3-formylo-1,5,8-trimetylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo)propionian (chloroflina b)

W zależności od stopnia hydrolizy pierścień cyklopentenylowy może zostać rozszczepiony, prowadząc do utworzenia trzeciej funkcji karboksylowej.

Mogą być również obecne kompleksy magnezowe.

Wzór chemiczny

Chlorofilina a (postać kwasowa): C34H34N4O5

Chlorofilina b (postać kwasowa): C34H32N4O6

Masa cząsteczkowa

Chlorofilina a: 578,68

Chlorofilina b: 592,66

Każda z ww. wartości może ulec powiększeniu o 18 daltonów, jeżeli nastąpi rozszczepienie pierścienia cyklopentenylowego.

Oznaczenie zawartości

Łączna zawartość chlorofilin wynosi nie mniej niż 95 % próbki suszonej w temperaturze około 100 °C przez 1 godzinę.

Formula 700 przy około 405 nm w roztworze wodnym o pH 9

Formula 140 przy około 653 nm w roztworze wodnym o pH 9

Opis

Proszek o barwie ciemnozielonej do niebieskoczarnej

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodnym buforze fosforanowym o pH 9 przy około 405 nm i przy około 653 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Keton etylowo-metylowy

Metanol

Etanol

2-propanol

Heksan

Dichlorometan:

nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 141 (i) KOMPLEKSY MIEDZIOWE CHROLOFILI

Nazwy synonimowe

CI zieleń naturalna 3; chlorofil miedziowy; feofityna miedziowa

Definicja

Chlorofile miedziowe otrzymuje się w wyniku dodania soli miedzi do substancji otrzymanej przez ekstrakcję rozpuszczalnikami odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. Produkt, z którego został usunięty rozpuszczalnik, zawiera zarówno inne pigmenty, takie jak karotenoidy, jak i tłuszcze i woski pochodzące z surowca. Głównymi składnikami barwiącymi są feofityny miedziowe. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, 2-propanol i heksan.

Numer wg Colour Index

75810

Numer wg EINECS

Chlorofil miedziowy a: 239-830-5; chlorofil miedziowy b: 246-020-5

Nazwa chemiczna

[Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-132-metoksykarbonylo-2,7,12,18-tetrametylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian] miedzi (II) (chlorofil miedziowy a)

[Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-7-formylo-132-metoksykarbonylo-2,12,18-trimetylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian] miedzi (II) (chlorofil miedziowy b)

Wzór chemiczny

Chlorofil miedziowy a: C55H72Cu N4O5

Chlorofil miedziowy b: C55H70Cu N4O6

Masa cząsteczkowa

Chlorofil miedziowy a: 932,75

Chlorofil miedziowy b: 946,73

Oznaczenie zawartości

Łączna zawartość chlorofili miedziowych wynosi nie mniej niż 10 %.

Formula 540 przy około 422 nm w chloroformie

Formula 300 przy około 652 nm w chloroformie

Opis

Woskowa substancja stała o barwie od niebieskozielonej do ciemnozielonej w zależności od surowca

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w chloroformie przy około 422 nm i przy około 652 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Keton etylowo-metylowy

Metanol

Etanol

2-propanol

Heksan

Dichlorometan:

nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Jony miedziowe

Nie więcej niż 200 mg/kg

Miedź całkowita

Nie więcej niż 8,0 % feofityn miedziowych ogółem

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 141 (ii) KOMPLEKSY MIEDZIOWE CHLOROFILIN

Nazwy synonimowe

chlorofilina sodowo-miedziowa; chlorofilina potasowo-miedziowa; CI zieleń naturalna 5

Definicja

Sole zasadowe chlorofilin miedziowych otrzymuje się w wyniku dodania miedzi do produktu otrzymanego przez zmydlanie ekstraktów odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. W wyniku zmydlania zostają usunięte grupy estrowe metylowe i fitolowe, a pierścienie cyklopentenylowe mogą ulec częściowemu rozszczepieniu. Po dodaniu miedzi do oczyszczonych chlorofilin grupy kwasowe ulegają neutralizacji tworząc sole potasowe lub sodowe.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, 2-propanol i heksan.

Numer wg Colour Index

75815

Numer wg EINECS

 

Nazwa chemiczna

Główne składniki barwiące w postaci kwasowej to: 3-(10-karboksylano-4-etylo-1,3,5,8-tetrametylo-9-okso-2-winyloforbin-7-yl)propionian, kompleks miedziowy (chlorofilina miedziowa a) oraz 3-(10-karboksylano-4-etylo-3-formylo-1,5,8-trimetyl-9-okso-2-winyloforbin-7-yl)propionian, kompleks miedziowy (chlorofilina miedziowa b)

Wzór chemiczny

Chlorofilina miedziowa a (postać kwasowa): C34H32Cu N4O5

Chlorofilina miedziowa b (postać kwasowa): C34H30Cu N4O6

Masa cząsteczkowa

Chlorofilina miedziowa a: 640,20

Chlorofilina miedziowa b: 654,18

Każda z ww. wartości może ulec powiększeniu o 18 daltonów, jeżeli nastąpi rozszczepienie pierścienia cyklopentenylowego.

Oznaczenie zawartości

Łączna zawartość chlorofilin miedziowych wynosi nie mniej niż 95 % próbki suszonej w temperaturze 100 °C przez 1 godz.

Formula 565 przy około 405 nm w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5

Formula 145 przy ok. 630 nm w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5

Opis

Proszek o barwie ciemnozielonej do niebieskoczarnej

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5 przy około 405 nm i przy 630 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Keton etylowo-metylowy

Metanol

Etanol

2-propanol

Heksan

Dichlorometan:

nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Jony miedziowe

Nie więcej niż 200 mg/kg

Miedź całkowita

Nie więcej niż 8,0 % chlorofilin miedziowych ogółem

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 142 ZIELEŃ S

Nazwy synonimowe

CI zieleń spożywcza 4; zieleń brylantowa BS

Definicja

Zieleń S zawiera głównie N-[4-[[4-(dimetyloamino)fenylo] 2-hydroksy-3,6-disulfo-1-naftalenylo)metyleno]-2,5-cykloheksadien-1-ylideno]-N-metylometanoaminian sodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Zieleń S jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

44090

Numer wg EINECS

221-409-2

Nazwa chemiczna

N-[4-[[4-(dimetyloamino)fenylo](2-hydroksy-3,6-disulfo-1-naftalenylo)metyleno]2,5-cykloheksadien-1-ylideno]-N-metylometanaminian sodowy; 5-[4-dimetyloamino-α-(4-dimetyloiminocykloheksa-2,5-dienylidenobenzylo]-6-hydroksy-7-sulfonianonaftaleno-2-sulfonian sodowy (alternatywna nazwa chemiczna)

Wzór chemiczny

C27H25N2NaO7S2

Masa cząsteczkowa

576,63

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową.

Formula1 720 przy około 632 nm w roztworze wodnym

Opis

Ciemnoniebieski lub ciemnozielony proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Niebieski lub zielony

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 632 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 1,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Alkohol 4,4′-bis(dimetyloamino)-benzhydrylowy

Nie więcej niż 0,1 %

4,4'-bis(dimetyloamino)-benzofenon

Nie więcej niż 0,1 %

Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

Nie więcej niż 0,2 %

Leukozwiązek

Nie więcej niż 5,0 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 150a KARMEL

Nazwy synonimowe

Karmel kaustyczny

Definicja

Karmel otrzymuje się w drodze kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępnych w handlu środków spożywczych o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą, będących monomerami glukozy i fruktozy lub ich polimerami, np. syropy glukozowe, sacharoza lub syropy inwertowane i dekstroza). W celu ułatwienia karmelizacji można zastosować kwasy, zasady i sole, z wyjątkiem związków amonu oraz siarczynów.

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

232-435-9

Nazwa chemiczna

 

Wzór chemiczny

 

Masa cząsteczkowa

 

Oznaczenie zawartości

 

Opis

Ciecz lub substancja stała o barwie ciemnobrązowej do czarnej

Identyfikacja

 

Czystość

Barwnik związany przez celulozę DEAE

Nie więcej niż 50 %

Barwnik związany przez fosforylocelulozę

Nie więcej niż 50 %

Intensywność barwy (1)

0,01–0,12

Azot ogółem

Nie więcej niż 0,1 %

Siarka ogółem

Nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 150b KARMEL SIARCZYNOWY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Karmel siarczynowy otrzymuje się w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępnych w handlu środków spożywczych o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą, które są monomerami glukozy i fruktozy lub ich polimerami, np. syropy glukozowe, sacharoza lub syropy inwertowane i dekstroza) z dodatkiem kwasów lub zasad lub bez, w obecności związków siarczynowych (kwas siarkawy, siarczyn potasu, disiarczyn potasu, siarczyn sodu i disiarczyn sodu); związki amonu nie są stosowane.

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

232-435-9

Nazwa chemiczna

 

Wzór chemiczny

 

Masa cząsteczkowa

 

Oznaczenie zawartości

 

Opis

Ciecz lub substancja stała o barwie ciemnobrązowej do czarnej

Identyfikacja

 

Czystość

Barwnik związany przez celulozę DEAE

Więcej niż 50 %

Intensywność barwy (2)

0,05–0,13

Azot ogółem

Nie więcej niż 0,3 % (3)

Dwutlenek siarki

Nie więcej niż 0,2 % (3)

Siarka ogółem

0,3–3,5 % (3)

Siarka związana przez celulozę DEAE

Więcej niż 40 %

Stosunek absorbancji barwnika związanego przez celulozę DEAE

19–34

Stosunek absorbancji (A 280/560)

Większy niż 50

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 150c KARMEL AMONIAKALNY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Karmel amoniakalny otrzymuje się w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępnych w handlu środków spożywczych o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą, które są monomerami glukozy i fruktozy lub ich polimerami, np. syropy glukozowe, sacharoza, lub syropy inwertowane, i cukier gronowy) z dodatkiem kwasów lub zasad lub bez, w obecności związków amonu (wodorotlenek amonu, węglan amonu, wodorowęglan amonu i fosforan amonu); związki siarczynowe nie są stosowane.

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

232-435-9

Nazwa chemiczna

 

Wzór chemiczny

 

Masa cząsteczkowa

 

Oznaczenie zawartości

 

Opis

Ciecz lub substancja stała o barwie ciemnobrązowej do czarnej

Identyfikacja

 

Czystość

Barwnik związany przez celulozę DEAE

Nie więcej niż 50 %

Barwnik związany przez fosforylocelulozę

Więcej niż 50 %

Intensywność barwy (4)

0,08–0,36

Azot amoniakalny

Nie więcej niż 0,3 % (5)

4-metyloimidazol

Nie więcej niż 200 mg/kg (5)

2-acetylo-4-tetrahydroksy-butylomidazol

Nie więcej niż 10 mg/kg (5)

Siarka ogółem

Nie więcej niż 0,2 % (5)

Azot ogółem

0,7–3,3 % (5)

Stosunek absorbancji barwnika związanego przez fosforylocelulozę

13–35

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 150d KARMEL AMONIAKALNO-SIARCZYNOWY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Karmel amoniakalno-siarczynowy otrzymuje się w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępnych w handlu środków spożywczych o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą, które są monomerami glukozy i fruktozy lub ich polimerami, np. syropy glukozowe, sacharoza lub syropy inwertowane i dekstroza) z dodatkiem kwasów lub zasad lub bez, w obecności zarówno związków amonu, jak i siarczynowych (kwas siarkawy, siarczyn potasu, disiarczyn potasu, siarczyn sodu, disiarczyn sodu, wodorotlenek amonu, węglan amonu, wodorowęglan amonu, fosforan amonu, siarczan amonu, siarczyn amonu oraz wodorosiarczyn amonu).

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

232-435-9

Nazwa chemiczna

 

Wzór chemiczny

 

Masa cząsteczkowa

 

Oznaczenie zawartości

 

Opis

Ciecz lub substancja stała o barwie ciemnobrązowej do czarnej

Identyfikacja

 

Czystość

Barwnik związany przez celulozę DEAE

Więcej niż 50 %

Intensywność barwy (6)

0,10–0,60

Azot amoniakalny

Nie więcej niż 0,6 % (7)

Dwutlenek siarki

Nie więcej niż 0,2 % (7)

4-metyloimidazol

Nie więcej niż 250 mg/kg (7)

Azot ogółem

0,3–1,7 % (7)

Siarka ogółem

0,8–2,5 % (7)

Stosunek azot/siarka w osadzie alkoholowym

0,7–2,7

Stosunek absorbancji osadu alkoholowego (8)

8–14

Stosunek absorbancji (A 280/560)

Nie wyższy niż 50

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 151 CZERŃ BRYLANTOWA BN, CZERŃ PN

Nazwy synonimowe

CI czerń spożywcza 1

Definicja

Czerń brylantowa BN zawiera głównie 4-acetamido-5-hydroksy-6-[7-sulfoniano-4-(4-sulfonianofenylazo)-1-naftylazo]naftaleno-1,7-disulfonian tetrasodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Czerń brylantowa BN jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

28440

Numer wg EINECS

219-746-5

Nazwa chemiczna

4-acetamido-5-hydroksy-6-[7-sulfoniano-4-(4-sulfonianofenylazo)-1-naftylazo]naftaleno-1,7-disulfonian tetrasodowy

Wzór chemiczny

C28H17N5Na4O14S4

Masa cząsteczkowa

867,69

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową.

Formula 530 przy około 570 nm w roztworze

Opis

Czarny proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Czarnoniebieskawy

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 570 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 4 % (w przeliczeniu na zawartość barwnika)

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 4-acetamido-5-hydroksynaftaleno-1,7-disulfonowy

Ogółem nie więcej niż 0,8 %

Kwas 4-amino-5-hydroksynaftaleno-1,7-disulfonowy

Kwas 8-aminonaftaleno-2-sulfonowy

Kwas 4,4′-diazoaminodi-(benzenosulfonowy)

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 153 WĘGIEL ROŚLINNY

Nazwy synonimowe

Czerń roślinna

Definicja

Aktywny węgiel roślinny jest otrzymywany w wyniku karbonizacji surowców roślinnych, takich jak drewno, pozostałości celulozy, torf, skorupki orzechów kokosowych i innych. Tak wyprodukowany węgiel aktywny jest mielony młynkiem walcowym, a powstały w wyniku tego procesu proszek węglowy o wysokiej aktywności jest traktowany cyklonem. Drobna frakcja z cyklonu jest oczyszczana przez przemywanie kwasem chlorowodorowym, neutralizowana, a następnie suszona. Otrzymany produkt jest tradycyjnie określany jako czerń roślinna. Produkty o wyższej sile barwiącej są otrzymywane z drobnej frakcji przez dalszą obróbkę cyklonem lub dodatkowe mielenie, a następnie przemywane kwasem, neutralizowane i suszone. Węgiel roślinny zawiera głównie miałki węgiel. Może zawierać niewielkie ilości azotu, wodoru i tlenu. Po wytworzeniu produkt może wchłonąć pewną ilość wilgoci.

Numer wg Colour Index

77266

Numer wg EINECS

231-153-3

Nazwa chemiczna

Węgiel

Wzór chemiczny

C

Masa atomowa

12,01

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 95 % węgla w przeliczeniu na bezwodną i wolną od popiołu masę

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 12 % (120 °C, 4 godz.)

Opis

Czarny, bezwonny proszek

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych

Palność

Ogrzewany do czerwoności pali powoli bez płomienia

Czystość

Popiół (ogółem)

Nie więcej niż 4,0 % (temperatura zapłonu: 625 °C)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne

Benzo(a)piren mniej niż 50 μg/kg w ekstrakcie, otrzymany w wyniku ekstrakcji 1 g produktu 10 g czystego cykloheksanu przy zastosowaniu ciągłej ekstrakcji.

Substancje rozpuszczalne w zasadach

Przesącz otrzymany w wyniku gotowania 2 g próbki w 20 ml N wodorotlenku sodu i przefiltrowania powinien być bezbarwny.

E 155 BRĄZ HT

Nazwy synonimowe

CI brąz spożywczy 3

Definicja

Brąz HT zawiera głównie 4,4′-(2,4-dihydroksy-5-hydroksymetylo-1,3-fenyleno-bisazo)di(naftaleno-1-sulfonian) disodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Brąz HT jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Numer wg Colour Index

20285

Numer wg EINECS

224-924-0

Nazwa chemiczna

4,4′-(2,4-dihydroksy-5-hydroksymetylo-1,3-fenyleno-bisazo)di(naftaleno-1-sulfonian) disodowy

Wzór chemiczny

C27H18N4Na2O9S2

Masa cząsteczkowa

652,57

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową.

Formula 403 przy około 460 nm w roztworze wodnym o pH 7

Opis

Czerwonawobrązowy proszek lub granulki

Barwa roztworu wodnego

Brązowy

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie o pH 7 przy około 460 nm

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 10 % (metoda TLC)

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 4-aminonaftaleno1-sulfonowy

Nie więcej niż 0,7 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w roztworze o pH 7

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 160 a (i) BETA-KAROTEN

Nazwy synonimowe

CI pomarańcz spożywczy 5

Definicja

Niniejsze specyfikacje dotyczą głównie wszystkich izomerów trans beta-karotenu łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Rozcieńczone i stabilizowane preparaty mogą charakteryzować się różnymi stosunkami izomerów trans/cis.

Numer wg Colour Index

40800

Numer wg EINECS

230-636-6

Nazwa chemiczna

Beta-karoten; beta, beta-karoten

Wzór chemiczny

C40H56

Masa cząsteczkowa

536,88

Oznaczenie zawartości

Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem (w przeliczeniu na beta-karoten)

Formula2 500 przy około 440 nm do 457 nm w cykloheksanie

Opis

Kryształy lub proszek krystaliczny o barwie czerwonej do brązowawoczerwonej

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 453 nm do 456 nm

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Dodatkowe substancje barwiące

Karotenoidy inne niż beta-karoten: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

E 160 a (ii) KAROTENY OTRZYMYWANE Z ROŚLIN

Nazwy synonimowe

CI pomarańcz spożywczy 5

Definicja

Mieszaninę otrzymywaną z roślin uzyskuje się w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami odmian roślin jadalnych, marchwi, olejów roślinnych, trawy, alfalfy (lucerny) oraz pokrzywy.

Głównym składnikiem barwiącym są karotenoidy, z których większą część stanowi beta-karoten. Mogą być obecne również alfa-, gamma-karoten i inne pigmenty. Oprócz pigmentów barwiących substancja może zawierać oleje, tłuszcze i woski naturalnie występujące w surowcach.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, metanol, etanol, 2-propanol, heksan (9), dichlorometan oraz dwutlenek węgla.

Numer wg Colour Index

75130

Numer wg EINECS

230-636-6

Nazwa chemiczna

 

Wzór chemiczny

Beta-karoten: C40H56

Masa cząsteczkowa

Beta-karoten: 536,88

Oznaczenie zawartości

Zawartość karotenów (w przeliczeniu na beta-karoten) nie mniej niż 5 %. Dla produktów otrzymanych przez ekstrakcję olejów roślinnych: nie mniej niż 0,2 % w tłuszczach jadalnych.

Formula2 500 przy około 440 nm do 457 nm w cykloheksanie

Opis

 

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 440 nm do 457 nm i 470 nm do 486 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Keton etylowo-metylowy

Metanol

2-propanol

Heksan

Etanol

Dichlorometan

Nie więcej niż 10 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

E 160 a (iii) BETA-KAROTEN OTRZYMYWANY Z Blakeslea trispora

Nazwy synonimowe

CI pomarańcz spożywczy 5

Definicja

Otrzymywany w procesie fermentacji z użyciem mieszanej kultury fizjologicznie różnych osobników typów (+) i (-) odmian grzyba Blakeslea trispora. Beta-karoten jest ekstrahowany z biomasy za pomocą octanu etylu lub octanu izobutylu i 2-propanolu, a następnie krystalizowany. Skrystalizowany produkt zawiera głównie trans beta-karoten. W wyniku naturalnego procesu około 3 % produktu zawiera mieszaninę karotenoidów, co jest specyficzne dla produktu.

Numer wg Colour Index

40800

Numer wg EINECS

230-636-6

Nazwa chemiczna

Beta-karoten; beta, beta-karoten

Wzór chemiczny

C40H56

Masa cząsteczkowa

536,88

Oznaczenie zawartości

Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem (w przeliczeniu na beta-karoten)

Formula2 500 przy około 440 nm do 457 nm w cykloheksanie

Opis

Kryształy lub proszek krystaliczny o barwie czerwonej, brązowawoczerwonej lub purpurowofioletowej (barwa zależy od użytego rozpuszczalnika ekstrakcyjnego i warunków krystalizacji)

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 453 nm do 456 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Octan etylu

Nie więcej niż 0,8 %, pojedynczo lub łącznie

Etanol

Octan izobutylu: Nie więcej niż 1,0%

2-propanol: Nie więcej niż 0,1%

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Karotenoidy inne niż beta-karoten: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Kryteria mikrobiologiczne

Pleśnie

Nie więcej niż 100 kolonii na gram

Drożdże

Nie więcej niż 100 kolonii na gram

Salmonella spp.

Nieobecne w 25 g

Escherichia coli

Nieobecne w 5 g

E 160 a (iv) KAROTENY OTRZYMYWANE Z ALG

Nazwy synonimowe

CI pomarańcz spożywczy 5

Definicja

Mieszanina karotenów może być również otrzymywana z odmian alg Dunaliella salina, rozwijających się w dużych słonych jeziorach położonych w Whyalla, w południowej Australii. Beta-karoten jest ekstrahowany przy użyciu olejków eterycznych. Preparat jest zawiesiną o stężeniu 20–30 % w oleju jadalnym. Stosunek izomerów trans-cis mieści się w zakresie 50/50 do 71/29.

Głównym składnikiem barwiącym są karotenoidy, z których większą część stanowi beta-karoten. Mogą być również obecne alfa-karoten, luteina, zeaksantyna i beta-kryptoksantyna. Oprócz pigmentów barwiących substancja może zawierać oleje, tłuszcze i woski naturalnie występujące w surowcach.

Numer wg Colour Index

75130

Numer wg EINECS

 

Nazwa chemiczna

 

Wzór chemiczny

Beta-karoten: C40H56

Masa cząsteczkowa

Beta-karoten: 536,88

Oznaczenie zawartości

Zawartość karotenów (w przeliczeniu na beta-karoten) nie mniej niż 20 %.

Formula2 500 przy około 440 nm do 457 nm w cykloheksanie

Opis

 

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 440 nm do 457 nm i 474 nm do 486 nm

Czystość

Naturalne tokoferole w oleju jadalnym

Nie więcej niż 0,3 %

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

E 160 b ANNATO, BIKSYNA, NORBIKSYNA

(I)   BIKSYNA I NORBIKSYNA EKSTRAHOWANE PRZY UŻYCIU ROZPUSZCZALNIKÓW

Nazwy synonimowe

CI pomarańcz naturalny 4

Definicja

Biksynę otrzymuje się w wyniku ekstrakcji zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.) przy użyciu jednego lub kilku z następujących rozpuszczalników: aceton, metanol, heksan lub dichlorometan, dwutlenek węgla, a następnie usunięciu rozpuszczalnika.

Norbiksynę otrzymuje się w wyniku hydrolizy ekstraktu biksyny wodnym roztworem zasady.

Biksyna i norbiksyna mogą zawierać inne substancje wyekstrahowane z nasion annato.

Biksyna w proszku zawiera kilka składników barwnych, głównym z nich jest biksyna, która może występować w formach cis-i trans-. Mogą również występować produkty rozkładu termicznego biksyny.

Norbiksyna w proszku jako główne składniki barwiące zawiera produkty hydrolizy biksyny w postaci soli sodowej lub potasowej. Mogą występować formy cis i trans.

Numer wg Colour Index

75120

Numer wg EINECS

Annato: 215-735-4, ekstrakt z nasion annato: 289-561-2; biksyna: 230-248-7

Nazwa chemiczna

Biksyna:

6'-metylowodoro-9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian

6'-metylowodoro-9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian

Norbiksyna:

Kwas 9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy

Kwas 9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy

Wzór chemiczny

Biksyna:

C25H30O4

Norbiksyna:

C24H28O4

Masa cząsteczkowa

Biksyna:

394,51

Norbiksyna:

380,48

Oznaczenie zawartości

Zawartość biksyny w proszku nie mniej niż 75 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na biksynę.

Zawartość norbiksyny w proszku nie mniej niż 25 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na norbiksynę

Biksyna:

Formula

2 870 przy około 502 nm w chloroformie

Norbiksyna:

Formula

2 870 przy około 482 nm w roztworze KOH

Opis

Czerwonawobrązowy proszek, zawiesina lub roztwór

Identyfikacja

Spektrometria

Biksyna:

Maksimum w chloroformie przy około 502 nm

Norbiksyna:

Maksimum w rozcieńczonym roztworze KOH przy około 482 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Metanol

Heksan

Dichlorometan:

nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

(II)   ANNATO EKSTRAHOWANE PRZY UŻYCIU ZASAD

Nazwy synonimowe

CI pomarańcz naturalny 4

Definicja

Annato rozpuszczalne w wodzie otrzymuje się w wyniku ekstrakcji wodnym roztworem zasad (wodorotlenku sodu lub potasu) zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.).

Głównym składnikiem barwiącym annato rozpuszczalnego w wodzie jest norbiksyna, produkt hydrolizy biksyny, w postaci soli sodowej lub potasowej. Mogą występować formy cis i trans.

Numer wg Colour Index

75120

Numer wg EINECS

Annato: 215-735-4, ekstrakt z nasion annato: 289-561-2; biksyna: 230-248-7

Nazwa chemiczna

Biksyna:

6'-metylowodoro-9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian

6'-metylowodoro-9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian

Norbiksyna:

Kwas 9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy

Kwas 9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy

Wzór chemiczny

Biksyna:

C25H30O4

Norbiksyna:

C24H28O4

Masa cząsteczkowa

Biksyna:

394,51

Norbiksyna:

380,48

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 0,1 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na norbiksynę

Norbiksyna:

Formula

2 870 przy około 482 nm w roztworze KOH

Opis

Czerwonawobrązowy proszek, zawiesina lub roztwór

Identyfikacja

Spektrometria

Biksyna:

Maksimum w chloroformie przy około 502 nm

Norbiksyna:

Maksimum w rozcieńczonym roztworze KOH przy około 482 nm

Czystość

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

(III)   ANNATO EKSTRAHOWANE PRZY UŻYCIU OLEJU

Nazwy synonimowe

CI pomarańcz naturalny 4

Definicja

Ekstrakty annato w oleju w postaci roztworu lub zawiesiny otrzymuje się w wyniku ekstrakcji zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.) przy użyciu jadalnych olejów roślinnych. Ekstrakt annato w oleju zawiera szereg składników barwnych, z których głównym jest biksyna, występująca w formach cis- i trans-. Mogą również występować produkty rozkładu termicznego biksyny.

Numer wg Colour Index

75120

Numer wg EINECS

Annato: 215-735-4, ekstrakt z nasion annato: 289-561-2; biksyna: 230-248-7

Nazwa chemiczna

Biksyna:

6'-metylowodoro-9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian

6'-metylowodoro-9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian

Norbiksyna:

Kwas 9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy

Kwas 9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy

Wzór chemiczny

Biksyna:

C25H30O4

Norbiksyna:

C24H28O4

Masa cząsteczkowa

Biksyna:

394,51

Norbiksyna:

380,48

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 0,1 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na biksynę

Biksyna:

Formula

2 870 przy około 502 nm w chloroformie

Opis

Czerwonawobrązowy proszek, zawiesina lub roztwór

Identyfikacja

Spektrometria

Biksyna:

Maksimum w chloroformie przy około 502 nm

Norbiksyna:

Maksimum w rozcieńczonym roztworze KOH przy około 482 nm

Czystość

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 160 c EKSTRAKT Z PAPRYKI, KAPSANTYNA, KAPSORUBINA

Nazwy synonimowe

Oleożywica z papryki

Definicja

Ekstrakt z papryki otrzymuje się w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami zmielonych strąków różnych odmian papryki Capsicum annuum L. z pestkami lub bez, zawierających główne składniki barwiące tej przyprawy. Głównymi substancjami barwiącymi są kapsantyna i kapsorubina. Występują również liczne inne składniki barwiące.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: metanol, etanol, aceton, heksan, dichlorometan, octan etylu, 2-propanol oraz dwutlenek węgla.

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

Kapsantyna: 207-364-1, kapsorubina: 207-425-2

Nazwa chemiczna

Kapsantyna: (3R, 3'S, 5'R)-3,3'-dihydroksy-β,κ-karoten-6-on

Kapsorubina: (3S, 3'S, 5R, 5R')-3,3'-dihydroksy-κ,κ-karoten-6,6'-dion

Wzór chemiczny

Kapsantyna:

C40H56O3

Kapsorubina:

C40H56O4

Masa cząsteczkowa

Kapsantyna:

584,85

Kapsorubina:

600,85

Oznaczenie zawartości

Ekstrakt z papryki: zawiera nie mniej niż 7,0 % karotenoidów

Kapsantyna/kapsorubina: nie mniej niż 30 % karotenoidów ogółem

Formula2 100 przy około 462 nm w acetonie

Opis

Ciemnoczerwona lepka ciecz

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w acetonie przy około 462 nm

Reakcja barwna

Po dodaniu jednej kropli kwasu siarkowego do jednej kropli próbki w 2-3 kroplach chloroformu powstaje głębokie niebieskie zabarwienie.

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Octan etylu

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Metanol

Etanol

Aceton

Heksan

2-propanol

Dichlorometan:

nie więcej niż 10 mg/kg

Kapsaicyna

Nie więcej niż 250 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 160 d LIKOPEN

(i)   LIKOPEN SYNTETYCZNY

Nazwy synonimowe

Likopen otrzymywany w drodze syntezy chemicznej

Definicja

Likopen syntetyczny, będący mieszaniną geometrycznych izomerów likopenu, otrzymuje się, poddając kondensacji Wittiga syntetyczne produkty pośrednie wykorzystywane powszechnie do produkcji innych karotenoidów stosowanych w żywności. Likopen syntetyczny zawiera głównie all-trans-likopen, łącznie z 5-cis-likopenem i niewielkimi ilościami innych izomerów. Dostępne w handlu preparaty likopenu przeznaczone do stosowania w żywności mogą mieć postać zawiesin w olejach jadalnych albo proszku rozprowadzanego wodą lub rozpuszczalnego w wodzie.

Numer wg Colour Index

75125

Numer wg EINECS

207-949-1

Nazwa chemiczna

ψ,ψ-karoten, all-trans-likopen, (all-E-likopen), (all-E) 2,6,10,14,19,23,27,31-oktametylo-dotriakonta-2,6,8,10,12,14,16,18,20,22,24,26,30-tridekaen

Wzór chemiczny

C40H56

Masa cząsteczkowa

536,85

Oznaczenie zawartości

Nie mniej niż 96 % całkowitej zawartości likopenów (nie mniej niż 70 % all-trans-likopenu).

Formula przy 465–475 nm w heksanie (dla 100 % czystego all-trans-likopenu) wynosi 3 450

Opis

Czerwony krystaliczny proszek

Identyfikacja

Spektrofotometria

Roztwór w heksanie wykazuje maksimum absorpcji przy około 470 nm.

Próba na obecność karotenoidów

Barwa roztworu próbki w acetonie znika po stopniowym dodaniu 5 % roztworu azotynu sodu i 1N kwasu siarkowego

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie, dobrze rozpuszczalny w chloroformie

Właściwości 1 % roztworu w chloroformie

Przejrzysty, o intensywnie czerwonopomarańczowej barwie

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (40 °C, 4 godz. pod ciśnieniem 20 mm Hg)

Apo-12’-likopenal

Nie więcej niż 0,15%

Tlenek trifenylofosfiny

Nie więcej niż 0,01%

Pozostałości rozpuszczalników

Metanol: nie więcej niż 200 mg/kg,

Heksan, 2-propanol: nie więcej niż 10 mg/kg każdy.

Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg (wyłącznie w preparatach dostępnych w handlu)

Ołów

Nie więcej niż 1 mg/kg

(ii)   LIKOPEN OTRZYMYWANY Z CZERWONYCH POMIDORÓW

Nazwy synonimowe

Żółcień naturalna 27

Definicja

Likopen otrzymuje się przez ekstrakcję rozpuszczalnikami czerwonych pomidorów (Lycopersicon esculentum L.), a następnie usunięcie rozpuszczalnika. Można używać jedynie następujących rozpuszczalników: dwutlenek węgla, octan etylu, aceton, 2-propanol, metanol, etanol i heksan. Głównym składnikiem barwiącym pomidorów jest likopen, mogą również występować niewielkie ilości innych pigmentów karotenoidowych. Oprócz pigmentów produkt może zawierać oleje, tłuszcze, woski oraz składniki smakowe naturalnie występujące w pomidorach.

Numer wg Colour Index

75125

Numer wg EINECS

207-949-1

Nazwa chemiczna

Ψ,Ψ-karoten, all-trans-likopen, (all-E)-likopen, (all-E)-2,6,10,14,19,23,27,31-oktametylo-2,6,8,10,12,14,16,18,20,22,24,26,30-dotriakontatridekaen

Wzór chemiczny

C40H56

Masa cząsteczkowa

536,85

Oznaczenie zawartości

Formula przy 465–475 nm w heksanie (dla 100 % czystego all-trans-likopenu) wynosi 3 450.

Zawiera nie mniej niż 5 % substancji barwiących ogółem.

Opis

Ciemnoczerwona lepka ciecz

Identyfikacja

Spektrofotometria

Maksimum w heksanie przy około 472 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

2-propanol

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Heksan

Aceton

Etanol

Metanol

Octan etylu

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 1 %

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

(iii)   LIKOPEN OTRZYMYWANY Z BLAKESLEA TRISPORA

Nazwy synonimowe

Żółcień naturalna 27

Definicja

Likopen z Blakeslea trispora jest ekstrahowany z biomasy grzybów i oczyszczany poprzez krystalizację i filtrowanie. Zawiera głównie all-trans-likopen. Zawiera również niewielkie ilości innych karotenoidów. Jedynymi rozpuszczalnikami stosowanymi do produkcji są 2-propanol i octan izobutylu. Dostępne w handlu preparaty likopenu przeznaczone do stosowania w żywności mogą mieć postać zawiesin w olejach jadalnych albo proszku rozprowadzanego wodą lub rozpuszczalnego w wodzie.

Numer wg Colour Index

75125

Numer wg EINECS

207-949-1

Nazwa chemiczna

Ψ,Ψ-karoten, all-trans-likopen, (all-E)-likopen, (all-E)-2,6,10,14,19,23,27,31-oktametylo-2,6,8,10,12,14,16,18,20,22,24,26,30-dotriakontatridekaen

Wzór chemiczny

C40H56

Masa cząsteczkowa

536,85

Oznaczenie zawartości

Nie mniej niż 95 % całkowitej zawartości likopenów i nie mniej niż 90 % all-trans-likopenu w stosunku do całkowitej zawartości substancji barwiących

Formula przy 465–475 nm w heksanie (dla 100 % czystego all-trans-likopenu) wynosi 3 450.

Opis

Czerwony krystaliczny proszek

Identyfikacja

Spektrofotometria

Roztwór w heksanie wykazuje maksimum absorpcji przy około 470 nm.

Próba na obecność karotenoidów

Barwa roztworu próbki w acetonie znika po stopniowym dodaniu 5 % roztworu azotynu sodu i 1N kwasu siarkowego

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie, dobrze rozpuszczalny w chloroformie

Właściwości 1 % roztworu w chloroformie

Przejrzysty, o intensywnie czerwonopomarańczowej barwie

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (40 °C, 4 godz. pod ciśnieniem 20 mm Hg)

Pozostałe karotenoidy

Nie więcej niż 5%

Pozostałości rozpuszczalników

2-propanol: Nie więcej niż 0,1%

Octan izobutylu: Nie więcej niż 1,0%

Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg (wyłącznie w preparatach dostępnych w handlu)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,3 %

Ołów

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 160 e BETA-APO-8′-KAROTENAL (C30)

Nazwy synonimowe

CI pomarańcz spożywczy 6

Definicja

Niniejsza specyfikacja dotyczy głównie all-trans izomerów β-apo-8′-karotenalu łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja ta obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty β-apo-8′-karotenalu łącznie z roztworami lub zawiesinami β-apo-8′-karotenalu w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą charakteryzować się różnym stosunkiem izomerów cis/trans.

Numer wg Colour Index

40820

Numer wg EINECS

214-171-6

Nazwa chemiczna

β-apo-8'-karotenal, aldehyd trans-β-apo-8 'karotenowy

Wzór chemiczny

C30H40O

Masa cząsteczkowa

416,65

Oznaczenie zawartości

Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem

Formula2 640 przy 460–462 nm w cykloheksanie

Opis

Ciemnofioletowe kryształy o metalicznym połysku lub krystaliczny proszek

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 460–462 nm

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Dodatkowe substancje barwiące

Karotenoidy inne niż β-apo-8′-karotenal:

nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 161 b LUTEINA

Nazwy synonimowe

Mieszanina karotenoidów, ksantofile

Definicja

Luteinę otrzymuje się w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami różnych odmian jadalnych owoców i roślin, trawy, lucerny (alfalfy) i Tagetes erecta. Głównymi składnikami barwiącymi są karotenoidy, których większą część stanowi luteina i jej estry z kwasami tłuszczowymi. Mogą być również obecne zmienne ilości karotenów. Luteina może zawierać tłuszcze, oleje i woski naturalnie występujące w surowcu roślinnym.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: metanol, etanol, 2-propanol, heksan, aceton, keton etylowo-metylowy i dwutlenek węgla.

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

204-840-0

Nazwa chemiczna

3,3′-dihydroksy-d-karoten

Wzór chemiczny

C40H56O2

Masa cząsteczkowa

568,88

Oznaczenie zawartości

Zawartość substancji barwiących ogółem nie mniej niż 4 % w przeliczeniu na luteinę.

Formula2 550 przy około 445 nm w mieszaninie chloroform/etanol (10 + 90) lub w mieszaninie heksan/etanol/aceton (80 + 10 + 10)

Opis

Ciemna żółtawobrązowa ciecz

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w mieszaninie chloroform/etanol (1:9) przy około 445 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Keton etylowo-metylowy

Metanol

Etanol

2-propanol

Heksan

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 3 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 161g KANTAKSANTYNA

Nazwy synonimowe

CI pomarańcz spożywczy 8

Definicja

Niniejsza specyfikacja dotyczy głównie all-trans izomerów kantaksantyny łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja ta obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty kantaksantyny łącznie z roztworami lub zawiesinami kantaksantyny w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą charakteryzować się różnym stosunkiem izomerów cis/trans.

Numer wg Colour Index

40850

Numer wg EINECS

208-187-2

Nazwa chemiczna

β-karoten-4,4'-dion; kantaksantyna, 4,4'-diokso-b-karoten

Wzór chemiczny

C40H52O2

Masa cząsteczkowa

564,86

Oznaczenie zawartości

Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem(w przeliczeniu na kantaksantynę).

Formula

2 200

przy około 485 nm w chloroformie

przy 468–472 nm w cykloheksanie

przy 464–467 nm w eterze naftowym

Opis

Ciemnofioletowe kryształy lub krystaliczny proszek

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w chloroformie przy około 485 nm

Maksimum w cykloheksanie przy 468–472 nm

Maksimum w eterze naftowym przy 464–467 nm

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Dodatkowe substancje barwiące

Karotenoidy inne niż kantaksantyna: nie więcej niż 5,0 % substancji barwiących ogółem

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 162 CZERWIEŃ BURACZANA, BETANINA

Nazwy synonimowe

Czerwień buraczana

Definicja

Czerwień buraczaną otrzymuje się z korzenia różnych odmian buraka ćwikłowego (Beta vulgaris L. var. rubra) w wyniku wyciskania soku z utartych buraków lub ekstrakcji wodnej poszatkowanych korzeni buraka, a następnie wzbogacania w składniki aktywne. Barwnik zawiera różne pigmenty należące do klasy betalain. Głównymi składnikami barwiącymi są betacyjaniny (czerwień), z których betanina stanowi 75–95 %. Mogą być także obecne niewielkie ilości betaksantyny (żółcień) i produkty rozpadu betalain (jasny brąz).

Oprócz barwiących pigmentów sok lub ekstrakt zawiera cukry, sole lub białka naturalnie występujących w buraku ćwikłowym. Roztwór może być zagęszczony, a niektóre produkty mogą być oczyszczane w celu usunięcia większości cukrów, soli i białek.

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

231-628-5

Nazwa chemiczna

Kwas (S-(R',R')-4-(2-(2-karboksy-5(β-D-glukopiranozyloksy)-2,3-dihydro-6-hydroksy-1H-indolo-1-ylo)etenylo)-2,3-dihydro-2,6-pirydyno-dikarboksylowy; 1-(2-(2,6-dikarboksy-1,2,3,4-tetrahydro-4-pirydylideno) etylideno)-5-β-D-glukopiranozyloksy)-6-hydroksyindolo-2-karboksylan

Wzór chemiczny

Betanina: C24H26N2O13

Masa cząsteczkowa

550,48

Oznaczenie zawartości

Zawartość barwnika czerwonego (w przeliczeniu na betaninę) nie mniej niż 0,4 %.

Formula1 120 przy około 535 nm w roztworze wodnym o pH 5

Opis

Czerwona lub ciemnoczerwona ciecz, pasta, proszek lub substancja stała

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie o pH 5 przy około 535 nm

Czystość

Azotany

Nie więcej niż 2 g anionu azotanowego/g czerwonego barwnika (obliczonego podczas oznaczania zawartości)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 163 ANTOCYJANY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Antocyjany otrzymuje się w wyniku maceracji lub ekstrakcji wodą siarczynowaną, zakwaszoną wodą, ditlenkiem węgla, metanolem lub etanolem różnych odmian jadalnych warzyw i jadalnych owoców, a następnie, w razie konieczności, zagęszczania lub oczyszczania. Uzyskany produkt można przekształcić na proszek w drodze przemysłowego procesu suszenia. Antocyjany zawierają wspólny składnik surowca zwany antocyjanem, a także kwasy organiczne, garbniki, cukry, składniki mineralne itp., ale niekoniecznie w takich samych proporcjach, w jakich występują one w surowcu. Etanol może być naturalnie obecny w wyniku procesu maceracji. Głównym składnikiem barwiącym jest antocyjan. Produkty są wprowadzane do obrotu zgodnie z siłą barwiącą, określoną podczas oznaczania zawartości. Zawartość barwnika nie jest wyrażana przy zastosowaniu jednostek ilościowych.

Numer wg Colour Index

 

Numer wg EINECS

208-438-6 (cyjanidyna); 205-125-6 (peonidyna); 208-437-0 (delfinidyna); 211-403-8 (malwidyna); 205-127-7 (pelargonidyna); 215-849-4 (petunidyna)

Nazwa chemiczna

chlorek 3,3′,4′,5,7-pentahydroksyflawilu (cyjanidyna)

chlorek 3,4′,5,7-tetrahydroksy-3′-metoksyflawilu (peonidyna)

chlorek 3,4′,5,7-tetrahydroksy-3′,5′-dimetoksyflawilu (malwidyna)

chlorek 3,5,7-trihydroksy-2-(3,4,5,trihydroksyfenylo)-1-benzopirylu (delfinidyna)

chlorek 3,3′4′,5,7-pentahydroksy-5′-metoksyflawilu (petunidyna)

chlorek 3,5,7-trihydroksy-2-(4-hydroksyfenylo)-1-benzopirylu (pelargonidyna)

Wzór chemiczny

Cyjanidyna: C15H11O6Cl

Peonidyna: C16H13O6Cl

Malwidyna: C17H15O7Cl

Delfinidyna: C15H11O7Cl

Petunidyna: C16H13O7Cl

Pelargonidyna: C15H11O5Cl

Masa cząsteczkowa

Cyjanidyna: 322,6

Peonidyna: 336,7

Malwidyna: 366,7

Delfinidyna: 340,6

Petunidyna: 352,7

Pelargonidyna: 306,7

Oznaczenie zawartości

Formula

300 dla czystego pigmentu przy 515–535 nm i pH 3,0

Opis

Fioletowawoczerwona ciecz, proszek lub pasta o słabym charakterystycznym zapachu

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w metanolu z 0,01 % stężonego HCl

Cyjanidyna: 535 nm

Peonidyna: 532 nm

Malwidyna: 542 nm

Delfinidyna: 546 nm

Petunidyna: 543 nm

Pelargonidyna: 530 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Metanol

Nie więcej niż 50 mg/kg

Etanol

Nie więcej niż 200 mg/kg

Dwutlenek siarki

Nie więcej niż 1 000 mg/kg na procent barwnika

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 170 WĘGLAN WAPNIA

Nazwy synonimowe

CI Pigment biały 18; kreda

Definicja

Węglan wapnia jest produktem otrzymanym z rozdrobnionego wapienia lub w wyniku wytrącania jonów wapnia jonami węglanowymi.

Numer wg Colour Index

77220

Numer wg EINECS

Węglan wapnia: 207-439-9

Wapień: 215-279-6

Nazwa chemiczna

Węglan wapnia

Wzór chemiczny

CaCO3

Masa cząsteczkowa

100,1

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 %w przeliczeniu na bezwodną masę.

Opis

Biały proszek, krystaliczny lub amorficzny, bez zapachu i smaku

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Praktycznie nierozpuszczalny w wodzie i alkoholu. Rozpuszcza się musując w rozcieńczonym kwasie octowym, rozcieńczonym kwasie chlorowodorowym i rozcieńczonym kwasie azotowym, a powstałe roztwory, po zagotowaniu, dają wynik dodatni próby na obecność wapnia.

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 2,0 % (200 °C, 4 godz.)

Substancje nierozpuszczalne w kwasach

Nie więcej niż 0,2 %

Sole magnezu i sole zasadowe

Nie więcej niż 1 %

Fluorki

Nie więcej niż 50 mg/kg

Antymon (Sb)

Nie więcej niż 100 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Miedź (Cu)

Chrom (Cr)

Cynk (Zn)

Bar (Ba)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 3 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 171 DWUTLENEK TYTANU

Nazwy synonimowe

CI pigment biały 6

Definicja

Dwutlenek tytanu zawiera głównie czysty anataz lub rutyl ditlenku tytanu, który może być pokryty niewielkimi ilościami glinu lub krzemu w celu poprawy właściwości technologicznych produktu.

Postacie anatazowe pigmentu ditlenku tytanu można otrzymać wyłącznie metodą siarczanową, w wyniku której powstają duże ilości kwasu siarkowego jako produktu ubocznego. Postacie rutylowe ditlenku tytanu są zwykle otrzymywane metodą chlorkową.

Niektóre postacie rutylowe ditlenku tytanu są produkowane przy użyciu miki (zwanej również glinokrzemianem potasu) jako wzorca w celu utworzenia podstawowej struktury płytkowej. Powierzchnia miki jest powlekana ditlenkiem tytanu przy zastosowaniu specjalistycznego, opatentowanego procesu.

Postać rutylowa ditlenku tytanu w formie płytek jest wytwarzana przez poddawanie miki pokrytej perłowym pigmentem ditlenku tytanu (rutylem) ekstrakcyjnemu rozpuszczaniu w kwasie, a następnie ekstrakcyjnemu rozpuszczaniu w zasadzie. Podczas tego procesu mika jest w całości usuwana, a powstały produkt to postać rutylowa ditlenku tytanu w formie płytkowej.

Numer wg Colour Index

77891

Numer wg EINECS

236-675-5

Nazwa chemiczna

Dwutlenek tytanu

Wzór chemiczny

TiO2

Masa cząsteczkowa

79,88

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na masę wolną od glinu i krzemu

Opis

Biały lub lekko zabarwiony proszek

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych. Rozpuszcza się powoli w kwasie fluorowodorowym i w gorącym, stężonym kwasie siarkowym.

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (105 °C, 3 godz.)

Strata przy prażeniu

Nie więcej niż 1,0 % w przeliczeniu na masę wolną od substancji lotnych (800 °C)

Tlenek glinu lub dwutlenek krzemu

Ogółem nie więcej niż 2,0 %

Substancje rozpuszczalne w 0,5 N HCl

Nie więcej niż 0,5 % w przeliczeniu na masę wolną od glinu i krzemu, dodatkowo, dla produktów zawierających glin lub krzem, nie więcej niż 1,5 % w przeliczeniu na masę produktu handlowego.

Substancje rozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,5 %

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl.

Antymon

Nie więcej niż 2 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl.

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl.

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl.

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl.

E 172 TLENKI ŻELAZA I WODOROTLENKI ŻELAZA

Nazwy synonimowe

Żółty tlenek żelaza: CI pigment żółty 42 i 43

Czerwony tlenek żelaza: CI pigment czerwony 101 i 102

Czarny tlenek żelaza: CI pigment czarny 11

Definicja

Tlenki i wodorotlenki żelaza są otrzymywane w wyniku syntezy chemicznej i zawierają głównie bezwodne lub uwodnione tlenki żelaza. Odcienie barwy obejmują żółcie, czerwienie, brązy i czernie. Tlenki żelaza o czystości nadającej się do produktów żywnościowych od technicznych tlenków żelaza odróżnia stosunkowo niski poziom zanieczyszczenia innymi metalami. Uzyskuje się to przez selekcję i kontrolę źródeł żelaza lub przez zwiększenie stopnia oczyszczenia chemicznego podczas procesu wytwarzania.

Numer wg Colour Index

Żółty tlenek żelaza:

77492

Czerwony tlenek żelaza:

77491

Czarny tlenek żelaza:

77499

Numer wg EINECS

Żółty tlenek żelaza:

257-098-5

Czerwony tlenek żelaza:

215-168-2

Czarny tlenek żelaza:

235-442-5

Nazwa chemiczna

Żółty tlenek żelaza: uwodniony tlenek żelazowy, uwodniony tlenek żelaza(III)

Czerwony tlenek żelaza: bezwodny tlenek żelazowy, bezwodny tlenek żelaza(III)

Czarny tlenek żelaza: tlenek żelazawo-żelazowy, tlenek żelaza(II, III)

Wzór chemiczny

Żółty tlenek żelaza:

FeO(OH) · H2O

Czerwony tlenek żelaza:

Fe2O3

Czarny tlenek żelaza:

FeO.Fe2O3

Masa cząsteczkowa

88,85:

FeO(OH)

159,70:

Fe2O3

231,55:

FeO.Fe2O3

Oznaczenie zawartości

Żółty nie mniej niż 60 %, czerwony i czarny nie mniej niż 68 % żelaza ogółem, w przeliczeniu na żelazo

Opis

Proszek o barwie żółtej, czerwonej, brązowej lub czarnej.

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych

Rozpuszczalny w stężonych kwasach mineralnych

Czystość

Substancje rozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 1,0 %

Po całkowitym roztworzeniu

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Chrom

Nie więcej niż 100 mg/kg

Miedź

Nie więcej niż 50 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Nikiel

Nie więcej niż 200 mg/kg

Cynk

Nie więcej niż 100 mg/kg

E 173 GLIN

Nazwy synonimowe

CI pigment metaliczny

Definicja

Proszek glinowy otrzymuje się w wyniku rozdrobnienia kawałków glinu. Rozdrabnianie może (ale nie musi) być wykonywane w obecności jadalnych olejów roślinnych lub kwasów tłuszczowych spełniających kryteria stawiane dodatkom do żywności. Jest wolny od domieszek substancji innych niż jadalne tłuszcze roślinne lub kwasy tłuszczowe spełniające kryteria czystości substancji dodatków do żywności.

Numer wg Colour Index

77000

Numer wg EINECS

231-072-3

Nazwa chemiczna

Glin

Wzór chemiczny

Al

Masa atomowa

26,98

Oznaczenie zawartości

Nie mniej niż 99 % jako Al w przeliczeniu na masę wolną od tłuszczów

Opis

Srebrnoszary proszek lub drobne listki

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych. Rozpuszczalny w rozcieńczonym kwasie chlorowodorowym.

Próba na obecność glinu

Próbka rozpuszczona w rozcieńczonym kwasie chlorowodorowym daje wynik dodatni.

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (105 °C, do stałej masy)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 174 SREBRO

Nazwy synonimowe

Argentum

Definicja

Numer wg Colour Index

77820

Numer wg EINECS

231-131-3

Nazwa chemiczna

Srebro

Wzór chemiczny

Ag

Masa atomowa

107,87

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,5 % Ag

Opis

Srebrny proszek lub drobne listki

Identyfikacja

 

Czystość

 

E 175 ZŁOTO

Nazwy synonimowe

Pigment metaliczny 3; Aurum

Definicja

Numer wg Colour Index

77480

Numer wg EINECS

231-165-9

Nazwa chemiczna

Złoto

Wzór chemiczny

Au

Masa atomowa

197,0

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 90 % Au

Opis

Złoty proszek lub drobne listki

Identyfikacja

 

Czystość

Srebro

Nie więcej niż 7 %

po całkowitym rozpuszczeniu

Miedź

Nie więcej niż 4 %

E 180 CZERWIEŃ LITOLOWA BK

Nazwy synonimowe

CI pigment czerwony 57; pigment rubinowy; karmin 6B

Definicja

Czerwień litolowa BK zawiera głównie 3-hydroksy-4-(4-metylo-2-sulfonianofenylazo)-2-naftalenokarboksylan wapnia i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Numer wg Colour Index

15850:1

Numer wg EINECS

226-109-5

Nazwa chemiczna

3-hydroksy-4-(4-metylo-2-sulfonianofenylazo)-2-naftalenokarboksylan wapnia

Wzór chemiczny

C18H12CaN2O6S

Masa cząsteczkowa

424,45

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 90 % substancji barwiących ogółem.

Formula 200 przy około 442 nm w dimetyloformamidzie

Opis

Czerwony proszek

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w dimetyloformamidzie przy około 442 nm

Czystość

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 0,5 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 2-amino-5-metylobenzenosulfonowy, sól wapniowa

Nie więcej niż 0,2 %

Kwas 3-hydroksy-2-naftalenokarboksylowy, sól wapniowa

Nie więcej niż 0,4 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Z roztworu o pH 7, nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 200 KWAS SORBOWY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

203-768-7

Nazwa chemiczna

Kwas sorbowy; kwas trans, trans-2,4-heksadienowy

Wzór chemiczny

C6H8O2

Masa cząsteczkowa

112,12

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Bezbarwne igiełki lub biały, sypki proszek o lekkim, charakterystycznym zapachu, niezmieniający barwy po ogrzewaniu przez 90 minut w temp. 105 °C

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

Między 133 °C a 135 °C, po suszeniu w próżni przez cztery godziny w eksykatorze z kwasem siarkowym

Spektrometria

Roztwór 2-propanolu (1:4 000 000) wykazuje maksimum absorbancji przy 254 ± 2 nm

Próba na obecność podwójnych wiązań

Wynik dodatni

Rozpuszczalność

Słabo rozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w etanolu.

Czystość

Zawartość wody

Nie więcej niż 0,5 % (metoda Karla Fischera)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,2 %

Aldehydy

Nie więcej niż 0,1 % (w przeliczeniu na formaldehyd)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 202 SORBINIAN POTASU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

246-376-1

Nazwa chemiczna

Sorbinian potasu; (E,E)-2,4-heksadienian potasu; sól potasowa kwasu trans, trans-2,4-heksadienowego

Wzór chemiczny

C6H7O2K

Masa cząsteczkowa

150,22

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na suchą masę.

Opis

Biały, krystaliczny proszek niezmieniający barwy po ogrzewaniu przez 90 minut w temp. 105 °C

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia kwasu sorbowego

Zakres temperatur topnienia kwasu sorbowego otrzymanego w wyniku zakwaszenia i niepoddanego rekrystalizacji wynosi 133–135 °C, po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym.

Próba na obecność potasu

Wynik dodatni

Próba na obecność podwójnych wiązań

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 1,0 % (105 °C, 3 godz.)

Kwasowość lub zasadowość

Nie więcej niż około 1,0 % (w przeliczeniu na kwas sorbowy lub K2CO3)

Aldehydy

Nie więcej niż 0,1 % w przeliczeniu na formaldehyd

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 203 SORBINIAN WAPNIA

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

231-321-6

Nazwa chemiczna

Sorbinian wapnia; sól wapniowa kwasu trans, trans-2,4-heksadienowego

Wzór chemiczny

C12H14O4Ca

Masa cząsteczkowa

262,32

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na suchą masę.

Opis

Drobny, biały, krystaliczny proszek niezmieniający barwy po ogrzewaniu przez 90 minut w temp. 105 °C

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia kwasu

Zakres temperatur topnienia kwasu sorbowego otrzymanego w wyniku zakwaszenia i niepoddanego rekrystalizacji wynosi 133–135 °C, po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym.

Próba na obecność wapnia

Wynik dodatni

Próba na obecność podwójnych wiązań

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 2,0 % oznaczone po suszeniu w próżni przez cztery godziny w eksykatorze z kwasem siarkowym

Aldehydy

Nie więcej niż 0,1 % (w przeliczeniu na formaldehyd)

Fluorki

Nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 210 KWAS BENZOESOWY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

200-618-2

Nazwa chemiczna

Kwas benzoesowy; kwas benzenokarboksylowy; kwas fenylokarboksylowy

Wzór chemiczny

C7H6O2

Masa cząsteczkowa

122,12

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,5 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Biały krystaliczny proszek

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

121,5–123,5 °C

Sublimation test

Wynik dodatni

Próba na obecność benzoesanów

Wynik dodatni

pH

Około 4 (roztwór wodny)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (3 godz., nad kwasem siarkowym)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,05 %

Chlorowane związki organiczne

Nie więcej niż 0,07 % w przeliczeniu na chlorki, co odpowiada 0,3 % w przeliczeniu na kwas monochlorobenzoesowy

Substancje łatwo ulegające utlenieniu

Do 100 ml wody dodać 1,5 ml kwasu siarkowego, ogrzać do wrzenia i dodawać kroplami 0,1 Ν KMnO4, dopóki różowy kolor nie będzie utrzymywał się przez 30 sekund. 1 g próbki odważonej z dokładnością do mg rozpuścić w ogrzewanym roztworze i miareczkować 0,1 Ν KMnO4, dopóki różowy kolor nie będzie utrzymywał się przez 15 sekund. Ilość zużytej substancji nie powinna przekraczać 0,5 ml.

Substancje łatwo ulegające zwęgleniu

Barwa chłodnego roztworu 0,5 g kwasu benzoesowego w 5 ml 94,5–95,5 % kwasu siarkowego nie może być intensywniejsza niż barwa płynu wzorcowego zawierającego 0,2 ml chlorku kobaltu TSC (10), 0,3 ml chlorku żelazowego TSC (11), 0,1 ml siarczanu miedziowego TSC (12) i 4,4 ml wody

Kwasy wielopierścieniowe

Temperatura topnienia pierwszego osadu uzyskanego w wyniku frakcyjnego zakwaszenia zobojętnionego roztworu kwasu benzoesowego nie może się różnić od temperatury topnienia kwasu benzoesowego.

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 211 BENZOESAN SODU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

208-534-8

Nazwa chemiczna

Benzoesan sodu; sól sodowa kwasu benzenokarboksylowego; sól sodowa kwasu fenylokarboksylowego

Wzór chemiczny

C7H5O2Na

Masa cząsteczkowa

144,11

Oznaczenie zawartości

Nie mniej niż 99 % C7H5O2Na po suszeniu w temperaturze 105 °C przez cztery godziny

Opis

Biały, prawie bezwonny, krystaliczny proszek lub granulki

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Dobrze rozpuszczalny w wodzie, trudno rozpuszczalny w etanolu

Zakres temperatur topnienia kwasu benzoesowego

Zakres temperatur topnienia kwasu benzoesowego wyizolowanego w wyniku zakwaszania i niepoddanego rekrystalizacji wynosi 121,5–123,5°C, po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym

Próba na obecność benzoesanów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 1,5 % (105°C, 4 godz.)

Substancje łatwo ulegające utlenieniu

Do 100 ml wody dodać 1,5 ml kwasu siarkowego, ogrzać do wrzenia i dodawać kroplami 0,1 Ν KMnO4, dopóki różowy kolor nie będzie utrzymywał się przez 30 sekund. 1 g próbki odważonej z dokładnością do mg rozpuścić w ogrzewanym roztworze i miareczkować 0,1 Ν KMnO4, dopóki różowy kolor nie będzie utrzymywał się przez 15 sekund. Ilość zużytej substancji nie powinna przekraczać 0,5 ml.

Kwasy wielopierścieniowe

Temperatura topnienia pierwszego osadu uzyskanego w wyniku frakcyjnego zakwaszenia (zobojętnionego) roztworu kwasu benzoesowego nie może się różnić od temperatury topnienia kwasu benzoesowego.

Chlorowane związki organiczne

Nie więcej niż 0,06 % w przeliczeniu na chlorki, co odpowiada wartości 0,25 % w przeliczeniu na kwas monochlorobenzoesowy.

Kwasowość lub zasadowość

Ilość 0,1 NaOH lub 0,1 N HCl potrzebna do zobojętnienia 1 g benzoesanu sodu w obecności fenoloftaleiny nie może być większa niż 0,25 ml

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 212 BENZOESAN POTASU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

209-481-3

Nazwa chemiczna

Benzoesan potasu; sól potasowa kwasu benzenokarboksylowego; sól potasowa kwasu fenylokarboksylowego

Wzór chemiczny

C7H5KO2·3H2O

Masa cząsteczkowa

214,27

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % C7H5KO2 po suszeniu w temperaturze 105 °C do stałej masy

Opis

Biały krystaliczny proszek

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia kwasu benzoesowego

Zakres temperatur topnienia kwasu benzoesowego otrzymanego w wyniku zakwaszenia i niepoddanego rekrystalizacji wynosi 121,5–123,5 °C, po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym.

Próba na obecność benzoesanów

Wynik dodatni

Próba na obecność potasu

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 26,5 % (105 °C, 4 godz.)

Chlorowane związki organiczne

Nie więcej niż 0,06 % w przeliczeniu na chlorki, co odpowiada wartości 0,25 % w przeliczeniu na kwas monochlorobenzoesowy.

Substancje łatwo ulegające utlenieniu

Do 100 ml wody dodać 1,5 ml kwasu siarkowego, ogrzać do wrzenia i dodawać kroplami 0,1 Ν KMnO4, dopóki różowy kolor nie będzie utrzymywał się przez 30 sekund. 1 g próbki odważonej z dokładnością do mg rozpuścić w ogrzewanym roztworze i miareczkować 0,1 Ν KMnO4, dopóki różowy kolor nie będzie utrzymywał się przez 15 sekund. Ilość zużytej substancji nie powinna przekraczać 0,5 ml.

Substancje łatwo ulegające zwęgleniu

Barwa chłodnego roztworu 0,5 g kwasu benzoesowego w 5 ml 94,5–95,5 % kwasu siarkowego nie może być intensywniejsza niż barwa płynu wzorcowego zawierającego 0,2 ml chlorku kobaltu TSC, 0,3 ml chlorku żelazowego TSC, 0,1 ml siarczanu miedziowego TSC i 4,4 ml wody

Kwasy wielopierścieniowe

Zakres temperatur topnienia pierwszego osadu uzyskanego w wyniku frakcyjnego zakwaszenia (zobojętnionego) roztworu benzoesanu potasu nie może się różnić od zakresu temperatur topnienia kwasu benzoesowego.

Kwasowość lub zasadowość

Ilość 0,1 NaOH lub 0,1 N HCl potrzebna do zobojętnienia 1 g benzoesanu potasu w obecności fenoloftaleiny nie może być większa niż 0,25 ml

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 213 BENZOESAN WAPNIA

Nazwy synonimowe

Benzoesan monowapniowy

Definicja

Numer wg EINECS

218-235-4

Nazwa chemiczna

Benzoesan wapnia; dibenzoesan wapnia

Wzór chemiczny

Bezwodny:

C14H10O4Ca

Jednowodzian:

C14H10O4Ca·H2O

Trójwodzian:

C14H10O4Ca·3H2O

Masa cząsteczkowa

Bezwodny:

282,31

Jednowodzian:

300,32

Trójwodzian:

336,36

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % po suszeniu w temperaturze 105 °C

Opis

Białe lub bezbarwne kryształy lub biały proszek

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia kwasu benzoesowego

Zakres temperatur topnienia kwasu benzoesowego otrzymanego w wyniku zakwaszenia i niepoddanego rekrystalizacji wynosi 121,5–123,5 °C, po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym.

Próba na obecność benzoesanów

Wynik dodatni

Próba na obecność wapnia

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 17,5 % (105 °C, do stałej masy)

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,3 %

Chlorowane związki organiczne

Nie więcej niż 0,06 % w przeliczeniu na chlorek, odpowiadające 0,25 % w przeliczeniu na kwas monochlorobenzoesowy

Substancje łatwo ulegające utlenieniu

Do 100 ml wody dodać 1,5 ml kwasu siarkowego, ogrzać do wrzenia i dodawać kroplami 0,1 Ν KMnO4, dopóki różowy kolor nie będzie utrzymywał się przez 30 sekund. 1 g próbki odważonej z dokładnością do mg rozpuścić w ogrzewanym roztworze i miareczkować 0,1 Ν KMnO4, dopóki różowy kolor nie będzie utrzymywał się przez 15 sekund. Ilość zużytej substancji nie powinna przekraczać 0,5 ml.

Substancje łatwo ulegające zwęgleniu

Barwa chłodnego roztworu 0,5 g kwasu benzoesowego w 5 ml 94,5–95,5 % kwasu siarkowego nie może być intensywniejsza niż barwa płynu wzorcowego zawierającego 0,2 ml chlorku kobaltu TSC, 0,3 ml chlorku żelazowego TSC, 0,1 ml siarczanu miedziowego TSC i 4,4 ml wody.

Kwasy wielopierścieniowe

Zakres temperatur topnienia pierwszego osadu uzyskanego w wyniku frakcyjnego zakwaszenia (zobojętnionego) roztworu benzoesanu wapnia nie może się różnić od zakresu temperatur topnienia kwasu benzoesowego.

Kwasowość lub zasadowość

Ilość 0,1 NaOH lub 0,1 N HCl potrzebna do zobojętnienia 1 g benzoesanu wapnia w obecności fenoloftaleiny nie może być większa niż 0,25 ml.

Fluorki

Nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 214 p-HYDROKSYBENZOESAN ETYLU

Nazwy synonimowe

Etyloparaben; p-oksybenzoesan etylu

Definicja

Numer wg EINECS

204-399-4

Nazwa chemiczna

p-hydroksybenzoesan etylu; ester etylowy kwasu p-hydroksybenzoesowego

Wzór chemiczny

C9H10O3

Masa cząsteczkowa

166,8

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,5 % po suszeniu przez dwie godziny w temperaturze 80 °C

Opis

Prawie bezwonne, małe, bezbarwne kryształy lub biały, krystaliczny proszek

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

115 °C–118 °C

Próba na obecność p-hydroksybenzoesanu

Zakres temperatur topnienia dla kwasu p-hydroksybenzoesowego otrzymanego w wyniku zakwaszenia i niepoddanego rekrystalizacji: 213 °C do 217 °C, po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym

Próba na obecność alkoholu

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (80 °C, 2 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,05 %

Kwas p-hydroksybenzoesowy i kwas salicylowy

Nie więcej niż 0,35 % w przeliczeniu na kwas p-hydroksybenzoesowy

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 215 SÓL SODOWA p-HYDROKSYBENZOESANU ETYLU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

252-487-6

Nazwa chemiczna

Sól sodowa p-hydroksybenzoesanu etylu; związek sodowy estru etylowego kwasu p-hydroksybenzoesowego

Wzór chemiczny

C9H9O3Na

Masa cząsteczkowa

188,8

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 83 % estru etylowego kwasu p-hydroksybenzoesowego w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Biały, krystaliczny, higroskopijny proszek

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

115–118 °C, po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym

Próba na obecność p-hydroksybenzoesanu

Zakres temperatur topnienia kwasu p-hydroksybenzoesowego otrzymanego z próbki wynosi 213–217 °C

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

9,9–10,3 (0,1 % roztwór wodny)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 5 % (po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym)

Popiół siarczanowy

37 do 39 %

Kwas p-hydroksybenzoesowy i kwas salicylowy

Nie więcej niż 0,35 % w przeliczeniu na kwas p-hydroksybenzoesowy

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 218 p-HYDROKSYBENZOESAN METYLU

Nazwy synonimowe

Metyloparaben; p-oksybenzoesan metylu

Definicja

Numer wg EINECS

243-171-5

Nazwa chemiczna

p-hydroksybenzoesan metylu; ester metylowy kwasu p-hydroksybenzoesowego

Wzór chemiczny

C8H8O3

Masa cząsteczkowa

152,15

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % po suszeniu przez dwie godziny w temperaturze 80 °C

Opis

Prawie bezwonne, małe, bezbarwne kryształy lub biały krystaliczny proszek

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

125–128 °C

Próba na obecność p-hydroksybenzoesanu

Zakres temperatur topnienia kwasu p-hydroksybenzoesowego otrzymanego z próbki wynosi 213–217 °C, po suszeniu przez dwie godziny w temperaturze 80 °C

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (80 °C, 2 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,05 %

Kwas p-hydroksybenzoesowy i kwas salicylowy

Nie więcej niż 0,35 % w przeliczeniu na kwas p-hydroksybenzoesowy

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 219 SÓL SODOWA p-HYDROKSYBENZOESANU METYLU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

 

Nazwa chemiczna

Sól sodowa p-hydroksybenzoesanu metylu; związek sodowy estru metylowego kwasu p-hydroksybenzoesowego

Wzór chemiczny

C8H7O3Na

Masa cząsteczkowa

174,15

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,5 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Biały higroskopijny proszek

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

Zakres temperatur topnienia białego osadu otrzymanego w wyniku zakwaszenia kwasem chlorowodorowym 10 % (m/v) wodnego roztworu sodowej pochodnej p-hydroksybenzoesanu metylu (przy użyciu papierka lakmusowego jako wskaźnika), przemytego wodą i wysuszonego w temperaturze 80 °C przez dwie godziny, wynosi 125–128 °C

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

9,7–10,3 (0,1 % roztwór wodny wolny od ditlenku węgla)

Czystość

Zawartość wody

Nie więcej niż 5 % (metoda Karla Fischera)

Popiół siarczanowy

40–44,5 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Kwas p-hydroksybenzoesowy i kwas salicylowy

Nie więcej niż 0,35 % w przeliczeniu na kwas p-hydroksybenzoesowy

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 220 DWUTLENEK SIARKI

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

231-195-2

Nazwa chemiczna

Dwutlenek siarki; bezwodnik kwasu siarkawego

Wzór chemiczny

SO2

Masa cząsteczkowa

64,07

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 %

Opis

Bezbarwny, niepalny gaz o silnym, ostrym, duszącym zapachu

Identyfikacja

Próba na obecność związków siarkawych

Wynik dodatni

Czystość

Zawartość wody

Nie więcej niż 0,05 % (metoda Karla Fischera)

Pozostałości nielotne

Nie więcej niż 0,01 %

Tritlenek siarki

Nie więcej niż 0,1 %

Selen

Nie więcej niż 10 mg/kg

Inne gazy, które nie są normalnie obecne w powietrzu

Brak śladów

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 221 SIARCZYN SODU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

231-821-4

Nazwa chemiczna

Siarczyn sodu (bezwodny lub siedmiowodzian)

Wzór chemiczny

Bezwodny:

Na2SO3

Siedmiowodzian:

Na2SO37H2O

Masa cząsteczkowa

Bezwodny:

126,04

Siedmiowodzian:

252,16

Oznaczenie zawartości

Bezwodny:

Nie mniej niż 95 % Na2SO3 i nie mniej niż 48 % SO2

Siedmiowodzian:

Nie mniej niż 48 % Na2SO3 i nie mniej niż 24 % SO2

Opis

Biały krystaliczny proszek lub bezbarwne kryształy

Identyfikacja

Próba na obecność siarczynów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

8,5–11,5 (bezwodny: 10 % roztwór; siedmiowodzian: 20 % roztwór)

Czystość

Tiosiarczany

Nie więcej niż 0,1 % w przeliczeniu na zawartość SO2

Żelazo

Nie więcej niż 10 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Selen

Nie więcej niż 5 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 222 WODOROSIARCZYN SODU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

231-921-4

Nazwa chemiczna

Kwaśny siarczyn sodu; wodorosiarczyn sodu

Wzór chemiczny

NaHSO3 w roztworze wodnym

Masa cząsteczkowa

104,06

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 32 % m/m NaHSO3

Opis

Klarowny roztwór, bezbarwny do żółtego

Identyfikacja

Próba na obecność siarczynów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

2,5–5,5 (10 % roztwór wodny)

Czystość

Żelazo

Nie więcej niż 10 mg/kg Na2SO3 w przeliczeniu na SO2

Selen

Nie więcej niż 5 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 223 PIROSIARCZYN SODU

Nazwy synonimowe

Pirosiarczyn

Definicja

Numer wg EINECS

231-673-0

Nazwa chemiczna

Disiarczyn sodu; pentaoksodisiarczan disodowy

Wzór chemiczny

Na2S2O5

Masa cząsteczkowa

190,11

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 95 % Na2S2O5 i nie mniej niż 64 % SO2

Opis

Białe kryształy lub krystaliczny proszek

Identyfikacja

Próba na obecność siarczynów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

4,0–5,5 (10 % roztwór wodny)

Czystość

Tiosiarczany

Nie więcej niż 0,1 % w przeliczeniu na zawartość SO2

Żelazo

Nie więcej niż 10 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Selen

Nie więcej niż 5 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 224 PIROSIARCZYN POTASU

Nazwy synonimowe

Pirosiarczyn potasu

Definicja

Numer wg EINECS

240-795-3

Nazwa chemiczna

Disiarczyn potasu; pentaoksodisiarczan potasu

Wzór chemiczny

K2S2O5

Masa cząsteczkowa

222,33

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 90 % K2S2O5 i nie mniej niż 51,8 % SO2, pozostałość składa się prawie całkowicie z siarczanu potasu

Opis

Bezbarwne kryształy lub biały krystaliczny proszek

Identyfikacja

Próba na obecność siarczynów

Wynik dodatni

Próba na obecność potasu

Wynik dodatni

Czystość

Tiosiarczany

Nie więcej niż 0,1 % w przeliczeniu na zawartość SO2

Żelazo

Nie więcej niż 10 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Selen

Nie więcej niż 5 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 226 SIARCZYN WAPNIA

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

218-235-4

Nazwa chemiczna

Siarczyn wapnia

Wzór chemiczny

CaSO3·2H2O

Masa cząsteczkowa

156,17

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 95 % CaSO3·2H2O i nie mniej niż 39 % SO2

Opis

Białe kryształy lub biały krystaliczny proszek

Identyfikacja

Próba na obecność siarczynów

Wynik dodatni

Próba na obecność wapnia

Wynik dodatni

Czystość

Żelazo

Nie więcej niż 10 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Selen

Nie więcej niż 5 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 227 WODOROSIARCZYN WAPNIA

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

237-423-7

Nazwa chemiczna

Kwaśny siarczyn wapnia; wodorosiarczyn wapnia

Wzór chemiczny

Ca(HSO3)2

Masa cząsteczkowa

202,22

Oznaczenie zawartości

6–8 % (m/v) ditlenku siarki i 2,5–3,5 % (m/v) ditlenku wapnia odpowiadające 10–14 % (m/v) wodorosiarczynu wapnia [Ca(HSO3)2]

Opis

Klarowny, zielonkawożółty roztwór wodny o wyraźnym zapachu ditlenku siarki

Identyfikacja

Próba na obecność siarczynów

Wynik dodatni

Próba na obecność wapnia

Wynik dodatni

Czystość

Żelazo

Nie więcej niż 10 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Selen

Nie więcej niż 5 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 228 WODOROSIARCZYN POTASU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

231-870-1

Nazwa chemiczna

Kwaśny siarczyn potasu; wodorosiarczyn potasu

Wzór chemiczny

KHSO3 w roztworze wodnym

Masa cząsteczkowa

120,17

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 280 g KHSO3 na litr (lub 150 g SO2 na litr)

Opis

Klarowny, bezwonny roztwór wodny

Identyfikacja

Próba na obecność siarczynów

Wynik dodatni

Próba na obecność potasu

Wynik dodatni

Czystość

Żelazo

Nie więcej niż 10 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Selen

Nie więcej niż 5 mg/kg w przeliczeniu na zawartość SO2

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 234 NIZYNA

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Nizyna zawiera szereg ściśle powiązanych polipeptydów wytwarzanych przez szczepy Lactococcus lactis subsp. lactis

Numer wg EINECS

215-807-5

Nazwa chemiczna

 

Wzór chemiczny

C143H230N42O37S7

Masa cząsteczkowa

3 354,12

Oznaczenie zawartości

Koncentrat nizyny zawiera nie mniej niż 900 jednostek na mg mieszaniny składającej się z substancji stałych odtłuszczonego mleka i co najmniej 50 % chlorku sodu

Opis

Biały proszek

Identyfikacja

 

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 3 % (102–103 °C, do stałej masy)

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 1 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 235 NATAMYCYNA

Nazwy synonimowe

Pimarycyna

Definicja

Natamycyna jest środkiem przeciwgrzybiczym z grupy makrolidów polienowych wytwarzanym przez szczepy Streptomyces natalensis lub inne właściwe szczepy.

Numer wg EINECS

231-683-5

Nazwa chemiczna

Stereoizomer kwasu 22-(3-amino-3,6-dideoksy-β-D-mannopiranosiloksy)-1,3,26-trihydroksy-12-metyl-10-okso-6,11,28-trioksatricyklo[22.3.1.05,7]oktakoza-8,14,16,18,20-pentaene-25-karboksylowego

Wzór chemiczny

C33H47O13N

Masa cząsteczkowa

665,74

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 95 % w przeliczeniu na suchą masę.

Opis

Krystaliczny proszek o barwie białej do kremowobiałej

Identyfikacja

Reakcja barwna

W wyniku dodania kilku kryształów natamycyny na szkiełko podstawowe do kropli:

 

stężonego kwasu chlorowodorowego – powstaje niebieski kolor,

 

stężonego kwasu fosforowego – powstaje zielony kolor, który po kilku minutach przechodzi w bladoczerwony

Spektrometria

0,0005 % m/v roztwór w 1 % metanolowym roztworze kwasu octowego wykazuje maksima absorpcji przy około 290 nm, 303 nm i 318 nm, punkt przecięcia przy około 280 nm i wykazuje minima przy około 250 nm, 295,5 nm i 311 nm

pH

5,5–7,5 (1 % m/v roztwór w uprzednio zobojętnionej mieszaninie 20 części dimetyloformamidu i 80 części wody)

Skręcalność właściwa

[α]D 20 + 250° do + 295° (1 % m/v roztwór w lodowatym kwasie octowym, w temperaturze 20 °C i w przeliczeniu na suchą masę)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 8 % (nad P2O5 w próżni w temperaturze 60 °C do stałej masy)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,5 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kryteria mikrobiologiczne

Ogólna liczba drobnoustrojów

Nie więcej niż 100 kolonii na gram

Ε 239 HEKSAMETYLENOCZTEROAMINA

Nazwy synonimowe

Heksamina; urotropina

Definicja

Numer wg EINECS

202-905-8

Nazwa chemiczna

1,3,5,7-tetraazatricyklo [3.3.1.13,7]-dekan, heksametylenotetramina

Wzór chemiczny

C6H12N4

Masa cząsteczkowa

140,19

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Bezbarwny lub biały, krystaliczny proszek

Identyfikacja

Próba na obecność formaldehydów

Wynik dodatni

Próba na obecność amoniaku

Wynik dodatni

Punkt sublimacji:

Około 260 °C

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (w temp. 105 °C w próżni nad P2O5, przez 2 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,05 %

Siarczany

Nie więcej niż 0,005 % w przeliczeniu na SO4

Chlorki

Nie więcej niż 0,005 % w przeliczeniu na Cl

Sole amonowe

Niewykrywalne

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 242 DIMETYLODIWĘGLAN

Nazwy synonimowe

DMDC; pirowęglan dimetylowy

Definicja

Numer wg EINECS

224-859-8

Nazwa chemiczna

Diwęglan dimetylu; ester dimetylowy kwasu pirowęglowego

Wzór chemiczny

C4H6O5

Masa cząsteczkowa

134,09

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,8 %

Opis

Bezbarwna ciecz rozkładająca się w roztworze wodnym. Wykazuje właściwości żrące dla skóry i oczu oraz toksyczne w przypadku wdychania i spożywania.

Identyfikacja

Rozkład

Po rozpuszczeniu dodatni wynik próby na obecność CO2 i metanolu

Temperatura topnienia

17 °C

Temperatura wrzenia

172 °C z rozkładem

Gęstość w 20 °C

Około 1,25 g/cm3

Widmo absorpcji w podczerwieni

Maksima przy 1 156 i 1 832 cm– 1

Czystość

Węglan dimetylu

Nie więcej niż 0,2 %

Chlor ogółem

Nie więcej niż 3 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 249 AZOTYN POTASU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

231-832-4

Nazwa chemiczna

Azotyn potasu

Wzór chemiczny

KNO2

Masa cząsteczkowa

85,11

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 95 % w przeliczeniu na bezwodną masę (14)

Opis

Białe lub lekko żółte granulki rozpływające się pod wpływem wilgoci w powietrzu

Identyfikacja

Próba na obecność azotynów

Wynik dodatni

Próba na obecność potasu

Wynik dodatni

pH

6,0–9,0 (5 % roztwór)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 3 % (4 godz., nad żelem krzemionkowym)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 250 AZOTYN SODU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

231-555-9

Nazwa chemiczna

Azotyn sodu

Wzór chemiczny

NaNO2

Masa cząsteczkowa

69,00

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 97 % w przeliczeniu na bezwodną masę (15)

Opis

Biały, krystaliczny proszek lub żółtawe grudki

Identyfikacja

Próba na obecność azotynów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,25 % (4 godz., nad żelem krzemionkowym)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 251 AZOTAN SODU

I.   AZOTAN SODU W POSTACI STAŁEJ

Nazwy synonimowe

Saletra chilijska; azotan sodu lub saletra sodowa

Definicja

Numer wg EINECS

231-554-3

Nazwa chemiczna

Azotan sodu

Wzór chemiczny

NaNO3

Masa cząsteczkowa

85,00

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Biały, krystaliczny, lekko higroskopijny proszek

Identyfikacja

Próba na obecność azotanów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

5,5–8,3 (5 % roztwór)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 2 % (105 °C, 4 godz.)

Azotyny

Nie więcej niż 30 mg/kg w przeliczeniu na NaNO2

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

II.

AZOTAN SODU W POSTACI PŁYNNEJ

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Płynny azotan sodu jest roztworem wodnym azotanu sodu otrzymanym w wyniku reakcji chemicznej wodorotlenku sodu i kwasu azotowego w ilościach stechiometrycznych, bez późniejszej krystalizacji. Standardowe postacie przygotowane z płynnego azotanu sodu, zgodne z niniejszą specyfikacją, mogą zawierać kwas azotowy w nadmiernej ilości, jeżeli jest to wyraźnie stwierdzone i oznakowane

Numer wg EINECS

231-554-3

Nazwa chemiczna

Azotan sodu

Wzór chemiczny

NaNO3

Masa cząsteczkowa

85,00

Oznaczenie zawartości

Zawiera 33,5 %–40,0 % NaNO3

Opis

Jasna, bezbarwna ciecz

Identyfikacja

Próba na obecność azotanów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

1,5–3,5

Czystość

Wolny kwas azotowy

Nie więcej niż 0,01 %

Azotyny

Nie więcej niż 10 mg/kg w przeliczeniu na NaNO2

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 1 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 0,3 mg/kg

Specyfikacja dotyczy 35 % roztworu wodnego

Ε 252 AZOTAN POTASU

Nazwy synonimowe

Saletra chilijska; azotan sodu lub saletra sodowa

Definicja

Numer wg EINECS

231-818-8

Nazwa chemiczna

Azotan potasu

Wzór chemiczny

KNO3

Masa cząsteczkowa

101,11

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Biały, krystaliczny proszek lub przezroczyste graniastosłupy o orzeźwiającym, słonym, ostrym smaku

Identyfikacja

Próba na obecność azotanów

Wynik dodatni

Próba na obecność potasu

Wynik dodatni

pH

4,5–8,5 (5 % roztwór)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 1 % (105 °C, 4 godz.)

Azotyny

Nie więcej niż 20 mg/kg w przeliczeniu na KNO2

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 260 KWAS OCTOWY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

200-580-7

Nazwa chemiczna

Kwas octowy; kwas etanowy

Wzór chemiczny

C2H4O2

Masa cząsteczkowa

60,05

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,8 %

Opis

Klarowna, bezbarwna ciecz o ostrym, charakterystycznym zapachu

Identyfikacja

Temperatura wrzenia

118 °C przy ciśnieniu 760 mm (słupa rtęci)

Ciężar właściwy

Około 1049

Próba na obecność octanów

Roztwór trzykrotnie rozcieńczony daje dodatni wynik próby na obecność octanów

Temperatura krzepnięcia

Nie niższa niż 14,5 °C

Czystość

Pozostałości nielotne

Nie więcej niż 100 mg/kg

Kwas mrówkowy, mrówczany i inne substancje łatwo ulegające utlenieniu

Nie więcej niż 1 000 mg/kg w przeliczeniu na kwas mrówkowy

Substancje łatwo ulegające utlenieniu

W naczyniu ze szklanym korkiem rozcieńczyć 2 ml próbki w 10 ml wody i dodać 0,1 ml 0,1 N nadmanganianu potasu. Różowy kolor nie zmienia się na brązowy przez 30 minut.

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 0,5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 261 OCTAN POTASU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

204-822-2

Nazwa chemiczna

Octan potasu

Wzór chemiczny

C2H3O2K

Masa cząsteczkowa

98,14

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Bezbarwne kryształy rozpływające się pod wpływem wilgoci w powietrzu lub biały, krystaliczny proszek, bezwonny lub o słabym zapachu octu

Identyfikacja

pH

7,5–9,0 (5 % roztwór wodny)

Próba na obecność octanów

Wynik dodatni

Próba na obecność potasu

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 8 % (150 °C, 2 godz.)

Kwas mrówkowy, mrówczany i inne substancje łatwo ulegające utlenieniu

Nie więcej niż 1 000 mg/kg w przeliczeniu na kwas mrówkowy

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 262 (i) OCTAN SODU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

204-823-8

Nazwa chemiczna

Octan sodu

Wzór chemiczny

C2H3NaO2·nH2O (n = 0 lub 3)

Masa cząsteczkowa

Bezwodny:

82,03

Trójwodzian:

136,08

Oznaczenie zawartości

Zawiera (dla obu postaci: bezwodnej i trójwodzianu) nie mniej niż 98,5 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Bezwodny:

Biały, bezwonny, ziarnisty, higroskopijny proszek

Trójwodzian:

Bezbarwne, przezroczyste kryształy lub ziarnisty, krystaliczny proszek, bezwonny lub o słabym zapachu octu Traci wodę krystalizacyjną pod wpływem ciepłego, suchego powietrza.

Identyfikacja

pH

8,0–9,5 (1% roztwór wodny)

Próba na obecność octanów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Bezwodny:

Nie więcej niż 2 % (120 °C, 4 godz.)

Trójwodzian:

Między 36 a 42 % (120 °C, 4 godz.)

Kwas mrówkowy, mrówczany i inne substancje łatwo ulegające utlenieniu

Nie więcej niż 1 000 mg/kg w przeliczeniu na kwas mrówkowy

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 262 (ii) DIOCTAN SODU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Dioctan sodu jest molekularnym związkiem octanu sodu i kwasu octowego

Numer wg EINECS

204-814-9

Nazwa chemiczna

Wodorodioctan sodu

Wzór chemiczny

C4H7NaO4·nH2O (n = 0 lub 3)

Masa cząsteczkowa

142,09 (postać bezwodna)

Oznaczenie zawartości

Zawiera 39–41 % wolnego kwasu octowego i 58–60 % octanu sodu

Opis

Biała, higroskopijna, krystaliczna substancja stała o zapachu octu

Identyfikacja

pH

4,5–5,0 (10 % roztwór wodny)

Próba na obecność octanów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

Czystość

Zawartość wody

Nie więcej niż 2 % (metoda Karla Fischera)

Kwas mrówkowy, mrówczany i inne substancje łatwo ulegające utlenieniu

Nie więcej niż 1 000 mg/kg w przeliczeniu na kwas mrówkowy

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 263 OCTAN WAPNIA

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

200-540-9

Nazwa chemiczna

Octan wapnia

Wzór chemiczny

Bezwodny:

C4H6O4Ca

Jednowodzian:

C4H6O4Ca·H2O

Masa cząsteczkowa

Bezwodny:

158,17

Jednowodzian:

176,18

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na bezwodną masę.

Opis

Bezwodny octan wapnia jest białą, higroskopijną, objętościową, krystaliczną substancją stałą o lekko gorzkim smaku. Może posiadać słaby zapach kwasu octowego. Jednowodzian występuje w postaci igiełek, granulek lub proszku.

Identyfikacja

pH

6,0–9,0 (10 % roztwór wodny)

Próba na obecność octanów

Wynik dodatni

Próba na obecność wapnia

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 11 % (155 °C, do stałej masy, w przypadku jednowodzianu)

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,3 %

Kwas mrówkowy, mrówczany i inne substancje łatwo ulegające utlenieniu

Nie więcej niż 1 000 mg/kg w przeliczeniu na kwas mrówkowy

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 270 KWAS MLEKOWY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Zawiera mieszaninę kwasu mlekowego (C3H6O3) i mleczanu kwasu mlekowego C6H10O5). Jest otrzymywany w drodze fermentacji mlekowej cukrów lub wytwarzany syntetycznie.

Kwas mlekowy jest higroskopijny, a kiedy jest zatężany przez gotowanie, kondensuje do postaci mleczanu kwasu mlekowego, który w wyniku rozcieńczenia i ogrzania ulega hydrolizie do kwasu mlekowego.

Numer wg EINECS

200-018-0

Nazwa chemiczna

Kwas mlekowy; kwas 2-hydroksypropionowy; kwas 1-hydroksyetano-1-karboksylowy

Wzór chemiczny

C3H6O3

Masa cząsteczkowa

90,08

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 76 %

Opis

Bezbarwna lub żółtawa, prawie bezwonna ciecz o konsystencji syropu lub substancja stała

Identyfikacja

Próba na obecność mleczanów

Wynik dodatni

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Chlorki

Nie więcej niż 0,2 %

Siarczany

Nie więcej niż 0,25 %

Żelazo

Nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Uwaga: Niniejsza specyfikacja dotyczy 80 % roztworu wodnego; w przypadku słabszych roztworów wodnych należy wyliczyć wartości odpowiednio do zawartości kwasu mlekowego

Ε 280 KWAS PROPIONOWY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

201-176-3

Nazwa chemiczna

Kwas propionowy; kwas propanowy

Wzór chemiczny

C3H6O2

Masa cząsteczkowa

74,08

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,5 %

Opis

Bezbarwna lub lekko żółtawa, oleista ciecz o lekko ostrym zapachu

Identyfikacja

Temperatura topnienia

– 22 °C

Zakres temperatur destylacji

138,5 °C do 142,5 °C

Czystość

Pozostałości nielotne

Nie więcej niż 0,01 %, po suszeniu w temperaturze 140 °C do stałej masy

Aldehydy

Nie więcej niż 0,1 % w przeliczeniu na formaldehyd

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 281 PROPIONIAN SODU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

205-290-4

Nazwa chemiczna

Propionian sodu; propanian sodu

Wzór chemiczny

C3H5O2Na

Masa cząsteczkowa

96,06

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % po suszeniu przez dwie godziny w temperaturze 105 °C

Opis

Biały, krystaliczny, higroskopijny proszek lub drobny, biały proszek

Identyfikacja

Próba na obecność propionianów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

7,5–10,5 (10 % roztwór wodny)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 4 % (105 °C, 2 godz.)

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,1 %

Żelazo

Nie więcej niż 50 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 282 PROPIONIAN WAPNIA

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

223-795-8

Nazwa chemiczna

Propionian wapnia

Wzór chemiczny

C6H10O4Ca

Masa cząsteczkowa

186,22

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % po suszeniu przez dwie godziny w temperaturze 105 °C

Opis

Biały krystaliczny proszek

Identyfikacja

Próba na obecność propionianów

Wynik dodatni

Próba na obecność wapnia

Wynik dodatni

pH

6,0–9,0 (10 % roztwór wodny)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 4 % (105 °C, 2 godz.)

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,3 %

Żelazo

Nie więcej niż 50 mg/kg

Fluorki

Nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 283 PROPIONIAN POTASU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

206-323-5

Nazwa chemiczna

Propionian potasu; propanian potasu

Wzór chemiczny

C3H5KO2

Masa cząsteczkowa

112,17

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % po suszeniu przez dwie godziny w temperaturze 105 °C

Opis

Biały krystaliczny proszek

Identyfikacja

Próba na obecność propionianów

Wynik dodatni

Próba na obecność potasu

Wynik dodatni

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 4 % (105 °C, 2 godz.)

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,1 %

Żelazo

Nie więcej niż 30 mg/kg

Fluorki

Nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 284 KWAS BOROWY

Nazwy synonimowe

Kwas borny; kwas ortoborowy; borofaks

Definicja

Numer wg EINECS

233-139-2

Nazwa chemiczna

 

Wzór chemiczny

H3BO3

Masa cząsteczkowa

61,84

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,5 %

Opis

Bezbarwne, bezwonne, przezroczyste kryształy lub białe granulki lub proszek, lekko oleiste w dotyku; w naturze występują jako minerał sassolin

Identyfikacja

Temperatura topnienia

Przy około 171 °C

Próba palności

Pali się delikatnym, zielonym płomieniem

pH

3,8–4,8 (3,3 % roztwór wodny)

Czystość

Nadtlenki

Po dodaniu roztworu KI nie pojawia się zabarwienie

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 285 CZTEROBORAN SODU (BORAKS)

Nazwy synonimowe

Boran sodu

Definicja

Numer wg EINECS

215-540-4

Nazwa chemiczna

Tetraboran sodu; biboran sodu; piroboran sodu; bezwodny tetraboran

Wzór chemiczny

Na2B4O7

Na2B4O7·10H2O

Masa cząsteczkowa

201,27

Oznaczenie zawartości

 

Opis

Proszek lub podobne do szkła płytki, matowiejące pod wpływem powietrza; powoli rozpuszczalne w wodzie

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

Między 171 °C a 175 °C z rozkładem

Czystość

Nadtlenki

Po dodaniu roztworu KI nie pojawia się zabarwienie

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 290 DWUTLENEK WĘGLA

Nazwy synonimowe

Gazowy dwutlenek węgla; suchy lód (w postaci stałej); bezwodnik węglowy

Definicja

Numer wg EINECS

204-696-9

Nazwa chemiczna

Dwutlenek węgla

Wzór chemiczny

CO2

Masa cząsteczkowa

44,01

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % v/v w przeliczeniu na substancję gazową

Opis

W normalnych warunkach otoczenia bezbarwny gaz o lekko gryzącym zapachu. Dwutlenek węgla jako produkt handlowy jest transportowany i sprzedawany w postaci ciekłej w butlach ciśnieniowych lub systemach magazynowania luzem, lub w sprasowanych blokach jako „suchy lód”. W postaci stałej (suchy lód) zawiera zazwyczaj dodane substancje, takie jak glikol propylenowy lub olej mineralny, jako substancje wiążące.

Identyfikacja

Tworzenie osadu

Podczas przepuszczania strumienia próbki przez roztwór wodorotlenku baru powstaje biały osad, który musując rozpuszcza się w rozcieńczonym kwasie octowym.

Czystość

Kwasowość

915 ml gazu przepuszczonego przez 50 ml świeżo przegotowanej wody nie może wytworzyć więcej kwasu oznaczanego przy użyciu oranżu metylowego niż jest zawarte w 50 ml świeżo przegotowanej wody, do której dodano 1 ml kwasu chlorowodorowego (0,01 N).

Substancje redukujące, wodorofosforki i siarczki

915 ml gazu przepuszczonego przez 25 ml amoniakalnego azotanu srebra, do którego dodano 3 ml amoniaku, nie może powodować zmętnienia lub sczernienia roztworu.

Tlenek węgla

Nie więcej niż 10 μl/l

Oil content

Nie więcej niż 5 mg/kg

E 296 KWAS JABŁKOWY

Nazwy synonimowe

Kwas DL-jabłkowy

Definicja

Numer wg EINECS

230-022-8, 210-514-9, 202-601-5

Nazwa chemiczna

Kwas DL-jabłkowy; kwas hydroksybutanodiowy; kwas hydroksybursztynowy

Wzór chemiczny

C4H6O5

Masa cząsteczkowa

134,09

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,0 %

Opis

Biały lub prawie biały krystaliczny proszek lub granulki

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

127 °C–132 °C

Próba na obecność jabłczanów

Wynik dodatni

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Kwas fumarowy

Nie więcej niż 1,0 %

Kwas maleinowy

Nie więcej niż 0,05 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 297 KWAS FUMAROWY

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

203-743-0

Nazwa chemiczna

Kwas trans-butenediowy; kwas trans- 1,2-etylenodikarboksylowy

Wzór chemiczny

C4H4O4

Masa cząsteczkowa

116,07

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99,0 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Biały, krystaliczny proszek lub granulki

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

286 °C–302 °C (zamknięta kapilara, szybkie podgrzewanie)

Próba na obecność podwójnych wiązań

Wynik dodatni

Próba na obecność kwasu 1,2-dikarboksylowego

Wynik dodatni

pH

3,0–3,2 (0,05 % roztwór w temperaturze 25 °C)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (120 °C, 4 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Kwas maleinowy

Nie więcej niż 0,1 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 300 KWAS ASKORBINOWY, KWAS L-ASKORBINOWY

Nazwy synonimowe

Kwas L-ksylo-askorbinowy; kwas L(+)-askorbinowy

Definicja

Numer wg EINECS

200-066-2

Nazwa chemiczna

Kwas L-askorbinowy; kwas askorbinowy; 2,3-didehydro-L-treo-heksono-1,4-lakton; 3-keto-L-gulofuranolakton

Wzór chemiczny

C6H8O6

Masa cząsteczkowa

176,13

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % C6H8O6 po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym przez 24 godz.

Opis

Bezwonny, krystaliczny proszek o barwie białej do bladożółtej

Zakres temperatur topnienia

Między 189 °C a 193 °C z rozkładem

Identyfikacja

Próba na obecność kwasu askorbinowego

Wynik dodatni

pH

Między 2,4 a 2,8 (2 % roztwór wodny)

Skręcalność właściwa

[α]D 20 między + 20,5° a + 21,5° (10 % m/v roztwór wodny)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,4 % (w próżni nad kwasem siarkowym, przez 24 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 301 ASKORBINIAN SODU

Nazwy synonimowe

L-askorbinian sodu, sól monosodowa kwasu L-askorbinowego

Definicja

Numer wg EINECS

205-126-1

Nazwa chemiczna

Askorbinian sodu; L-askorbinian sodu; 2,3-didehydro-L-treo-heksono- 1,4-lakton enolanu sodowego; 3-keto-L-gulofurano-lakton enolanu sodowego

Wzór chemiczny

C6H7O6Na

Masa cząsteczkowa

198,11

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % C6H7O6Na askorbinianu sodu po suszeniu w próżni w eksykatorze z kwasem siarkowym przez 24 godz.

Opis

Bezwonny, krystaliczny proszek o barwie białej lub prawie białej, ciemniejący pod wpływem światła

Identyfikacja

Próba na obecność askorbinianów

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

Między 6,5 a 8,0 (10 % roztwór wodny)

Skręcalność właściwa

[α]D 20 między + 103° a + 106° (10 % m/v roztwór wodny)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,25 % (w próżni nad kwasem siarkowym, przez 24 godz.)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 302 ASKORBINIAN WAPNIA

Nazwy synonimowe

Diwodzian askorbinianu wapnia

Definicja

Numer wg EINECS

227-261-5

Nazwa chemiczna

Diwodzian askorbinianu wapnia; sól wapniowa 2,3-didehydro-L-treo-heksono-1,4-laktonu, diwodzian

Wzór chemiczny

C12H14O12Ca·2H2O

Masa cząsteczkowa

426,35

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na masę wolną od substancji lotnych

Opis

Bezwonny, krystaliczny proszek o barwie białej do lekko bladoszarawożółtej

Identyfikacja

Próba na obecność askorbinianów

Wynik dodatni

Próba na obecność wapnia

Wynik dodatni

pH

Między 6,0 a 7,5 (10 % roztwór wodny)

Skręcalność właściwa

[α]D 20 między + 95° a + 97° (5 % m/v roztwór wodny)

Czystość

Fluorki

Nie więcej niż 10 mg/kg (w przeliczeniu na fluor)

Substancje lotne

Nie więcej niż 0,3 % oznaczone po suszeniu w temperaturze pokojowej przez 24 godz. w eksykatorze z kwasem siarkowym lub pięciotlenkiem fosforu

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 304 (i) PALMITYNIAN ASKORBYLU

Nazwy synonimowe

Palmitynian L-askorbylu

Definicja

Numer wg EINECS

205-305-4

Nazwa chemiczna

Palmitynian askorbylu; palmitynian L-askorbylu; 2,3-didehydro-L-treo-heksono-1,4-laktono-6-palmitynian; 6-palmitoilo-3-keto-L-gulofuranolakton

Wzór chemiczny

C22H38O7

Masa cząsteczkowa

414,55

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na suchą masę.

Opis

Biały lub żółtawobiały proszek o zapachu cytrusowym

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

Między 107 °C a 117 °C

Skręcalność właściwa

[α]D 20 między + 21° a + 24° (5 % m/v roztwór metanolu)

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 2,0 % (piec próżniowy, 56 °C–60 °C, 1 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 304 (ii) STEARYNIAN ASKORBYLU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

246-944-9

Nazwa chemiczna

Stearynian askorbylu; stearynian L-askorbylu; 2,3-didehydro-L-treo-heksono-1,4-laktono-6-stearynian; 6-stearoilo-3-keto-L-gulofuranolakton

Wzór chemiczny

C24H42O7

Masa cząsteczkowa

442,6

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 %

Opis

Biały lub żółtawobiały proszek o zapachu cytrusopodobnym

Identyfikacja

Temperatura topnienia

Około 116 °C

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 2,0 % (piec próżniowy, 56 °C–60 °C, 1 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 306 MIESZANINA TOKOFEROLI

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Produkt otrzymywany w wyniku destylacji próżniowej z parą wodną jadalnych produktów zawierających oleje roślinne, składających się ze skoncentrowanych tokoferoli i tokotrienoli

Zawiera tokoferole takie, jak d-α-, d-β-, d-γ- i d-δ-tokoferole

Numer wg EINECS

 

Nazwa chemiczna

 

Wzór chemiczny

 

Masa cząsteczkowa

430,71 (d-α-tokoferol)

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 34 % tokoferoli ogółem

Opis

Klarowny, lepki olej o łagodnym, charakterystycznym zapachu i smaku, o barwie brązowawoczerwonej do czerwonej. Może wykazywać się nieznacznym rozdzieleniem składników woskopodobnych w formie mikrokryształków

Identyfikacja

Za pomocą odpowiedniej metody chromatografii gazowo-cieczowej

 

Skręcalność właściwa

[α]D 20 nie mniej niż + 20°

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie. Rozpuszczalny w etanolu. Miesza się z eterem

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 307 ALFA-TOKOFEROL

Nazwy synonimowe

dl-α-tokoferol; (all rac)-α-tokoferol

Definicja

Numer wg EINECS

233-466-0

Nazwa chemiczna

DL-5,7,8-trimetylotokol; DL-2,5,7,8-tetrametylo-2-(4',8',12'-trimetylotridecylo)-6-chromanol

Wzór chemiczny

C29H50O2

Masa cząsteczkowa

430,71

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 96 %

Opis

Prawie bezwonny, klarowny, lepki olej o barwie lekko żółtej do bursztynowej, utleniający się i ciemniejący pod wpływem powietrza lub światła

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie, dobrze rozpuszczalny w etanolu, miesza się z eterem

Spektrofotometria

W etanolu absolutnym maksimum absorpcji przy około 292 nm

Skręcalność właściwa

[α]D 25 0° ± 0,05° (1:10 roztwór w chloroformie)

Czystość

Współczynnik załamania światła

[n]D 20 1,503–1,507

Absorpcja specyficzna w etanolu

Formula (292 nm) 71–76

(0,01 g w 200 ml etanolu absolutnego)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Ε 308 GAMMA-TOKOFEROL

Nazwy synonimowe

dl-γ-tokoferol

Definicja

Numer wg EINECS

231-523-4

Nazwa chemiczna

2,7,8-trimetylo-2-(4’,8’,12’-trimetylotridecylo)-6-chromanol

Wzór chemiczny

C28H48O2

Masa cząsteczkowa

416,69

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 97 %

Opis

Klarowny, lepki olej o barwie bladożółtej, który utlenia się i ciemnieje pod wpływem powietrza lub światła

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum absorpcji w etanolu absolutnym przy około 298 nm i 257 nm

Czystość

Absorpcja specyficzna w etanolu

Formula (298 nm) między 91 a 97

Formula (257 nm) między 5,0 a 8,0

Współczynnik załamania światła

[n] D 20 1,503–1,507

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 309 DELTA-TOKOFEROL

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

204-299-0

Nazwa chemiczna

2,8-dimetylo-2-(4’,8’,12’-trimetyltridecylo)-6-chromanol

Wzór chemiczny

C27H46O2

Masa cząsteczkowa

402,7

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 97 %

Opis

Klarowny, lepki olej o barwie bladożółtej lub pomarańczowej, który utlenia się i ciemnieje pod wpływem powietrza lub światła

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum absorpcji w etanolu absolutnym przy około 298 nm i 257 nm

Czystość

Absorpcja specyficzna

Formula

w etanolu

Formula (298 nm) między 89 a 95

Formula (257 nm) między 3,0 a 6,0

Współczynnik załamania światła

[n] D 20 1,500–1,504

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 310 GALUSAN PROPYLU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

204-498-2

Nazwa chemiczna

Galusan propylu; ester propylowy kwasu galusowego; ester n-propylowy kwasu 3,4,5-trihydroksybenzoesowego

Wzór chemiczny

C10H12O5

Masa cząsteczkowa

212,20

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na bezwodną masę.

Opis

Krystaliczna, bezwonna substancja stała o barwie białej do kremowobiałej

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Słabo rozpuszczalny w wodzie, dobrze rozpuszczalny w etanolu, eterze i propan-l,2-diolu

Zakres temperatur topnienia

Między 146 °C a 150 °C po suszeniu w temperaturze 110 °C przez cztery godziny

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5% (110 °C, 4 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Wolny kwas

Nie więcej niż 0,5 % (w przeliczeniu na kwas galusowy)

Chlorowane związki organiczne

Nie więcej niż 100 mg/kg (w przeliczeniu na C1)

Absorpcja specyficzna w etanolu

Formula

(275 nm) nie mniej niż 485 i nie więcej niż 520

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 311 GALUSAN OKTYLU

Nazwy synonimowe

 

Definicja

Numer wg EINECS

213-853-0

Nazwa chemiczna

Galusan oktylu; ester oktylowy kwasu galusowego; ester n-oktylowy kwasu 3,4,5-trihydroksybenzoesowego

Wzór chemiczny

C15H22O5

Masa cząsteczkowa

282,34

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % po suszeniu w temperaturze 90 °C przez sześć godzin

Opis

Bezwonna substancja stała o barwie białej do kremowobiałej

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie, łatwo rozpuszczalny w etanolu, eterze i propano-1,2-diolu

Zakres temperatur topnienia

Między 99 °C a 102 °C po suszeniu w temperaturze 90 °C przez sześć godzin

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (90 °C, 6 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,05 %

Wolny kwas

Nie więcej niż 0,5 % (w przeliczeniu na kwas galusowy)

Chlorowane związki organiczne

Nie więcej niż 100 mg/kg (w przeliczeniu na C1)

Absorpcja specyficzna w etanolu

Formula

(275 nm) nie mniej niż 375 i nie więcej niż 390

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 312 GALUSAN DODECYLU

Nazwy synonimowe

Galusan laurylu

Definicja

Numer wg EINECS

214-620-6

Nazwa chemiczna

Galusan dodecylu; ester n-dodecylowy (lub laurylowy) kwasu 3,4,5-trihydroksybenzoesowego; ester dodecylowy kwasu galusowego

Wzór chemiczny

C19H30O5

Masa cząsteczkowa

338,45

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % po suszeniu w temperaturze 90 °C przez sześć godzin

Opis

Bezwonna substancja stała o barwie białej do kremowobiałej

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie, łatwo rozpuszczalny w etanolu i eterze

Zakres temperatur topnienia

Między 95 °C a 98 °C po suszeniu w temperaturze 90 °C przez sześć godzin

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (90 °C, 6 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,05 %

Wolny kwas

Nie więcej niż 0,5 % (w przeliczeniu na kwas galusowy)

Chlorowane związki organiczne

Nie więcej niż 100 mg/kg (w przeliczeniu na Cl)

Absorpcja specyficzna w etanolu

Formula

(275 nm) nie mniej niż 300 i nie więcej niż 325

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 315 KWAS IZOASKORBINOWY (ERYTROBOWY)

Nazwy synonimowe

Kwas d-araboaskorbinowy

Definicja

Numer wg EINECS

201-928-0

Nazwa chemiczna

g-lakton kwasu d-erytro-heks-2-enowego; kwas izoaskorbinowy; kwas d-izoaskorbinowy

Wzór chemiczny

C6H8O6

Masa cząsteczkowa

176,13

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na bezwodną masę.

Opis

Krystaliczna substancja stała o barwie białej do lekko żółtej, która ciemnieje stopniowo pod wpływem światła

Identyfikacja

Zakres temperatur topnienia

Około 164 °C do 172 °C z rozkładem

Próba na obecność kwasu askorbinowego / reakcja barwna

Wynik dodatni

Skręcalność właściwa

[α]D 2510 % (m/v) roztwór wodny między - 16,5° a - 18,0°

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,4 % po suszeniu (obniżone ciśnienie, na żelu krzemionkowym, przez 3 godz.)

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,3 %

Szczawiany

Do roztworu 1 g w 10 ml wody dodać 2 krople lodowatego kwasu octowego i 5 ml 10 % roztworu octanu wapnia. Roztwór powinien pozostać klarowny.

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Ε 316 IZOASKORBINIAN SODU

Nazwy synonimowe

Izoaskorbinian sodu

Definicja

Numer wg EINECS

228-973-9

Nazwa chemiczna

Izoaskorbinian sodu; sól sodowa kwasu d-izoaskorbinowego; sól sodowa 2,3-didehydro-d-erytro-heksono-1,4-laktonu 3-keto-d-gulofuranolakton enolanu sodowego, monowodzian

Wzór chemiczny

C6H7O6Na·H2O

Masa cząsteczkowa

216,13

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98 % po suszeniu w próżni w eksykatorze nad kwasem siarkowym przez 24 godz., w przeliczeniu na substancję jednowodną

Opis

Biała, krystaliczna substancja stała

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Dobrze rozpuszczalny w wodzie, bardzo słabo rozpuszczalny w etanolu

Próba na obecność kwasu askorbinowego / reakcja barwna

Wynik dodatni

Próba na obecność sodu

Wynik dodatni

pH

5,5–8,0 (10 % roztwór wodny)

Skręcalność właściwa

[α]D 25 10 % (m/v) roztwór wodny między + 95° a + 98°

Czystość

Strata przy suszeniu

Nie więcej niż 0,25 % po suszeniu (w próżni, nad kwasem siarkowym, przez 24 godz.)

Szczawiany

Do roztworu 1 g w 10 ml wody dodać 2 krople lodowatego kwasu octowego i 5 ml 10 % roztworu octanu wapnia. Roztwór powinien pozostać klarowny.

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 319 TERT-BUTYLOHYDROCHINON (TBHQ)

Nazwy synonimowe

TBHQ

Definicja

Numer wg EINECS

217-752-2

Nazwa chemiczna

Trzeciorzędowy butylo-1,4-benzenodiol; 2-(1,1-dimetyloetylo)-1,4-benzenodiol

Wzór chemiczny

C10H14O2

Masa cząsteczkowa

166,22

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 % C10H14O2

Opis

Biała, krystaliczna substancja stała o charakterystycznym zapachu

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Praktycznie nierozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w etanolu

Temperatura topnienia

Nie mniej niż 126,5 °C

Fenole

Około 5 mg próbki rozpuścić w 10 ml metanolu i dodać 10,5 ml roztworu dimetyloaminy (1:4). Powstaje roztwór o barwie czerwonej do różowej

Czystość

Tert-butylo-p-benzochinon

Nie więcej niż 0,2 %

2,5-di-(tert-butylo)-hydrochinon

Nie więcej niż 0,2 %

Hydroksychinon

Nie więcej niż 0,1 %

Toluen

Nie więcej niż 25 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

E 320 BUTYLOHYDROKSYANIZOL (BHA)

Nazwy synonimowe

BHA

Definicja

Numer wg EINECS

246-563-8

Nazwa chemiczna

3-trzeciorzędowy-butylo-4-hydroksyanisol; mieszanina 2-trzeciorzędowego-butylo-4-hydroksyanisolu z 3-trzeciorzędowym-butylo-4-hydroksyanisolem

Wzór chemiczny

C11H16O2

Masa cząsteczkowa

180,25

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 98,5 % C11H16O2 i nie mniej niż 85 % izomeru 3-trzeciorzędowego-butylo-4-hydroksy-anizolu

Opis

Płatki lub woskowata substancja stała o lekko aromatycznym zapachu, o barwie białej lub lekko żółtej

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie, łatwo rozpuszczalny w etanolu

Zakres temperatur topnienia

Między 48 °C a 63 °C

Reakcja barwna

Dodatni wynik próby na obecność grup fenolowych

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,05 % po prażeniu kalcynującym w temperaturze 800 ± 25 °C

Zanieczyszczenia fenolowe

Nie więcej niż 0,5 %

Absorpcja specyficzna

Formula (290 nm) nie mniej niż 190 i nie więcej niż 210

Formula (228 nm) nie mniej niż 326 i nie więcej niż 345

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ε 321 BUTYLOHYDROKSYTOLUEN (BHT)

Nazwy synonimowe

BHT

Definicja

Numer wg EINECS

204-881-4

Nazwa chemiczna

2,6-ditert-butylo-p-krezol; 4-metylo-2,6-ditertbutylofenol

Wzór chemiczny

C15H24O

Masa cząsteczkowa

220,36

Oznaczenie zawartości

Zawiera nie mniej niż 99 %

Opis

Substancja stała o barwie białej, krystaliczna lub w postaci płatków, bezwonna lub o charakterystycznym, słabym, aromatycznym zapachu

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie i propano-1,2-diolu

Dobrze rozpuszczalny w etanolu

Temperatura topnienia

W temperaturze 70 °C

Spektrometria

Absorpcja w zakresie 230–320 nm 2 cm warstwy roztworu 1:100 000 bezwodnego etanolu wykazuje maksimum tylko przy 278 nm

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,005 %

Zanieczyszczenia fenolowe

Nie więcej niż 0,5 %

Absorpcja specyficzna w etanolu

Formula

(278 nm) nie mniej niż 81 i nie więcej niż 88

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg