ISSN 1725-5139

doi:10.3000/17255139.L_2011.090.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 90

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 54
6 kwietnia 2011


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

 

 

2011/213/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii

1

Umowa o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii

2

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 327/2011 z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla wentylatorów napędzanych silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW ( 1 )

8

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 328/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania, w odniesieniu do statystyk dotyczących przyczyn zgonu, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 w sprawie statystyk Wspólnoty w zakresie zdrowia publicznego oraz zdrowia i bezpieczeństwa w pracy ( 1 )

22

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 329/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

25

 

 

DECYZJE

 

 

2011/214/UE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 1 kwietnia 2011 r. zmieniająca załączniki II–IV do dyrektywy Rady 2009/158/WE w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych (notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2068)  ( 1 )

27

 

 

2011/215/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do przeładunku w granicznym posterunku kontroli, przez który wprowadzono przesyłki, przesyłek produktów przeznaczonych do przywozu do Unii lub do państw trzecich (notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2067)  ( 1 )

50

 

 

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

 

 

2011/216/UE

 

*

Decyzja nr 1/2011 Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie zmiany załącznika 3 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi

53

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

6.4.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 90/1


DECYZJA RADY

z dnia 9 marca 2011 r.

w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii

(2011/213/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 186 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowę o współpracy naukowej i technicznej z rządem Japonii.

(2)

Umowa ta została podpisana przez przedstawicieli Stron w dniu 30 listopada 2009 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

(3)

W wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

(4)

Umowę należy zawrzeć w imieniu Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii.

Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Komisja przyjmuje stanowisko, które ma zająć Unia we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 6 ust. 1 umowy w odniesieniu do zmian umowy dokonywanych zgodnie z jej art. 13 ust. 5.

Artykuł 3

Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 13 ust. 1 umowy oraz przekazuje rządowi Japonii następujące oświadczenie:

„W wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. Traktatu z Lizbony Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, i od tego dnia wykonuje wszystkie prawa i obowiązki Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym odesłania do »Wspólnoty Europejskiej« w tekście umowy odczytuje się, w stosownych przypadkach, jako odesłania do »Unii Europejskiej«”.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 9 marca 2011 r.

W imieniu Rady

CSÉFALVAY Z.

Przewodniczący


UMOWA

o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Japonii

WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,

oraz

RZĄD JAPONII,

PRAGNĄC dalej promować obecne bliskie i przyjazne stosunki między Japonią a Wspólnotą oraz uwzględniając szybki rozwój wiedzy naukowej i jej pozytywny wkład w promowanie współpracy dwustronnej i międzynarodowej,

WYRAŻAJĄC życzenie poszerzenia zakresu współpracy naukowej i technicznej w wielu obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania poprzez stworzenie owocnego partnerstwa służącego osiągnięciu pokojowych celów i obopólnych korzyści,

WIERZĄC, że taka współpraca i zastosowanie jej wyników przyczyni się do gospodarczego i społecznego rozwoju Japonii i Wspólnoty,

PRAGNĄC ustanowić formalne ramy dla realizacji całościowych wspólnych działań, które wzmocnią współpracę naukową i techniczną między Stronami,

UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

1.   Strony wspierają, rozwijają i ułatwiają wspólne działania w ramach niniejszej umowy w obszarach nauki i techniki w celach pokojowych.

2.   Wspólne działania w ramach niniejszej umowy odbywają się w oparciu o następujące zasady:

a)

obopólnych i równych nakładów i korzyści;

b)

wzajemnego dostępu do programów i projektów badawczo-rozwojowych oraz obiektów dla zaproszonych pracowników naukowych;

c)

terminowej wymiany informacji, które mogą mieć wpływ na wspólne działania w ramach niniejszej umowy;

d)

promowania społeczeństwa opartego na wiedzy na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego Japonii i Wspólnoty.

Artykuł 2

1.   Na wspólne działania w ramach niniejszej umowy składają się bezpośrednie wspólne działania i pośrednie wspólne działania.

2.   Na użytek niniejszej umowy:

a)

termin „Strony” oznacza rząd Japonii i Wspólnotę;

b)

termin „bezpośrednie wspólne działania” oznacza wspólne działania Stron lub ich agencji;

c)

termin „pośrednie wspólne działania” oznacza wspólne działania osób z Japonii i Wspólnoty realizowane w ramach programów i projektów badawczych i rozwojowych;

d)

termin „programy i projekty badawcze i rozwojowe” oznacza program ramowy na rzecz badań i rozwoju technologicznego realizowany przez Wspólnotę lub programy i projekty badawcze i rozwojowe mające konkurencyjny system finansowania realizowane przez rząd Japonii, jego agencje lub oficjalne instytucje;

e)

termin „osoby” oznacza:

(i)

w odniesieniu do Japonii, wszelkich obywateli Japonii lub wszelkie osoby prawne utworzone zgodnie z prawem krajowym Japonii; oraz

(ii)

w odniesieniu do Wspólnoty, wszelkich obywateli państw członkowskich Wspólnoty lub wszelkie osoby prawne utworzone zgodnie z prawem krajowym państw członkowskich Wspólnoty lub z prawem wspólnotowym;

f)

termin „agencje” oznacza:

(i)

w odniesieniu do Japonii – agencje rządowe Japonii; oraz

(ii)

w odniesieniu do Wspólnoty – Komisję Europejską;

g)

termin „oficjalne instytucje” oznacza oficjalne instytucje, których budżety i plany operacyjne są zatwierdzane przez właściwych ministrów rządu Japonii, i których programy i projekty badawcze i rozwojowe mające konkurencyjny system finansowania zostały za ich zgodą włączone do programów i projektów dotyczących pośrednich wspólnych działań;

h)

termin „prawa własności intelektualnej” otrzymuje znaczenie nadane „własności intelektualnej” w art. 2 Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, sporządzonej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r.

Artykuł 3

1.   Formy bezpośrednich wspólnych działań mogą obejmować:

a)

różne formy spotkań, takie jak spotkania ekspertów, w celu dyskusji i wymiany informacji dotyczących aspektów naukowych i technicznych zagadnień ogólnych lub szczegółowych oraz w celu określenia projektów i programów badawczych i rozwojowych, które można realizować z obopólną korzyścią;

b)

wymianę informacji na temat działań, strategii politycznych, zwyczajów oraz przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących badań i rozwoju;

c)

wizyty i wymianę naukowców, personelu technicznego lub innych ekspertów dotyczące ogólnych lub szczegółowych zagadnień;

d)

wdrażanie wszelkich innych form wspólnych działań, które może określić, zaproponować i o których może zadecydować Wspólny Komitet ds. Współpracy Naukowej i Technicznej, o którym mowa w art. 6 niniejszej umowy.

2.   W celu opracowania pośrednich wspólnych działań, każda osoba danej Strony może uczestniczyć w programach i projektach badawczych i rozwojowych realizowanych przez drugą Stronę, jej agencje lub instytucje zgodnie z przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi tej drugiej Strony, z zastrzeżeniem załączników I i II do niniejszej umowy.

Artykuł 4

Szczegóły i procedury dotyczące każdego wspólnego działania w ramach niniejszej umowy mogą ustalać Strony, ich agencje lub instytucje zaangażowane w dane wspólne działanie.

Artykuł 5

W odniesieniu do bezpośrednich wspólnych działań w ramach niniejszej umowy, każda Strona lub jej agencje mogą zezwolić, w stosownych przypadkach, na uczestnictwo pracowników naukowych i organizacji ze wszystkich sektorów badań naukowych, w tym z sektora prywatnego, za zgodą drugiej Strony lub jej agencji.

Artykuł 6

1.   W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia niniejszej umowy Strony ustanawiają Wspólny Komitet ds. Współpracy Naukowej i Technicznej (zwany dalej „wspólnym komitetem”). Wspólnemu komitetowi przewodniczą wspólnie urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Japonii oraz Komisji Europejskiej.

2.   Do zadań wspólnego komitetu należą:

a)

wymiana informacji i poglądów na temat zagadnień związanych z polityką naukową i techniczną;

b)

określanie, proponowanie oraz podejmowanie decyzji dotyczących wspólnych działań w ramach niniejszej umowy;

c)

przegląd i omawianie osiągnięć wspólnych działań w ramach niniejszej umowy;

d)

udzielanie Stronom porad i zachęty w odniesieniu do wdrażania niniejszej umowy;

e)

regularne przeglądy wzajemnego dostępu do programów i projektów badawczych i rozwojowych oraz ustaleń dotyczących zaproszonych pracowników naukowych oraz sprawdzanie określonych środków celem poprawy tego dostępu i zapewnienia skuteczności zasady wzajemności, o której mowa w art. 1 niniejszej umowy.

3.   Decyzje wspólnego komitetu zapadają za obopólną zgodą.

4.   Wspólny komitet spotyka się w terminach odpowiadających obydwu Stronom, najlepiej co najmniej raz na dwa lata.

5.   Rząd Japonii i Wspólnota są na zmianę gospodarzami posiedzeń wspólnego komitetu, o ile nie ustalono inaczej.

6.   W przypadku posiedzeń wspólnego komitetu każda ze Stron ponosi koszty podróży i zakwaterowania swoich uczestników. Pozostałe koszty związane z posiedzeniami wspólnego komitetu ponosi Strona będąca gospodarzem spotkania.

7.   Wspólny komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

8.   Wspólny komitet może podejmować decyzje na drodze dyplomatycznej, gdy nie odbywa się jego posiedzenie.

Artykuł 7

Wdrożenie niniejszej umowy zależy od dostępności przyznanych środków finansowych i podlega stosownym przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron.

Artykuł 8

1.   Niechronione prawem informacje naukowe i techniczne pochodzące z bezpośrednich wspólnych działań mogą zostać publicznie udostępnione przez każdą ze Stron za pośrednictwem przyjętych zwyczajowo kanałów oraz zgodnie z normalnymi procedurami uczestniczących agencji.

2.   Prawa własności intelektualnej i inne informacje niejawne pochodzące ze wspólnych działań, wprowadzone w ich trakcie lub uzyskane poprzez wspólne działania w ramach niniejszej umowy traktuje się zgodnie z postanowieniami załącznika II do niniejszej umowy.

Artykuł 9

Każda ze Stron dokłada wszelkich starań w ramach swoich przepisów ustawowych i wykonawczych w celu przyznania osobom realizującym wspólne działania w ramach niniejszej umowy wszelkich możliwych udogodnień mających na celu ułatwienie swobodnego przemieszczania się i pobytu pracowników naukowych biorących udział w tych wspólnych działaniach oraz ułatwienie przywozu na swoje terytorium i wywozu z niego materiałów, danych lub urządzeń przeznaczonych do wykorzystania w tych wspólnych działaniach.

Artykuł 10

Postanowienia niniejszej umowy pozostają bez uszczerbku dla praw i obowiązków dotyczących obowiązujących i przyszłych umów o współpracy między Stronami lub między rządem Japonii a rządem któregokolwiek z państw członkowskich Wspólnoty.

Artykuł 11

Wszystkie pytania lub spory związane z wykładnią lub wdrażaniem niniejszej umowy rozstrzygane są w drodze wzajemnych konsultacji miedzy Stronami.

Artykuł 12

Załączniki I i II do niniejszej umowy stanowią integralną część niniejszej umowy.

Artykuł 13

1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie z dniem wymiany przez Strony not dyplomatycznych wzajemnie informujących, że odpowiednie wewnętrzne procedury Stron niezbędne do wejścia umowy w życie zostały zakończone.

2.   Niniejsza umowa pozostaje w mocy przez pięć lat i obowiązuje w okresie późniejszym, chyba że zostanie wypowiedziana przez jedną ze Stron na koniec początkowego okresu pięciu lat lub w każdej chwili w okresie późniejszym poprzez przekazanie drugiej Stronie, z co najmniej sześciomiesięcznym wyprzedzeniem, pisemnego powiadomienia o zamiarze wypowiedzenia niniejszej umowy.

3.   Wypowiedzenie niniejszej umowy nie ma wpływu na realizację wspólnych działań podjętych w ramach niniejszej umowy, które w chwili jej wypowiedzenia nie zostały w pełni zrealizowane, ani na szczególne prawa i obowiązki powstałe zgodnie z załącznikiem II do niniejszej umowy.

4.   Każda ze Stron może co pięć lat dokonać oceny wpływu niniejszej umowy oraz działań prowadzonych w jej ramach, a Strona, która przeprowadza ocenę, powiadamia drugą Stronę o jej wynikach. Każda ze Stron dołoży wszelkich starań w celu ułatwienia oceny prowadzonej przez drugą Stronę.

5.   Niniejsza umowa może zostać zmieniona za porozumieniem Stron w drodze wymiany not dyplomatycznych. Zmiany wchodzą w życie na takich samych warunkach jak te, o których mowa w ust. 1 powyżej, o ile nie uzgodniono inaczej.

Niniejszą umowę oraz załączniki I i II do niniejszej umowy sporządzono w dwóch egzemplarzach w każdym z następujących języków: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i japońskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny. W przypadku rozbieżności interpretacji wersje angielska i japońska mają pierwszeństwo przed innymi wersjami językowymi.

NA DOWÓD CZEGO, niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni przez, odpowiednio, Wspólnotę Europejską i rząd Japonii, podpisali niniejszą umowę.

Sporządzono w Brukseli dnia trzydziestego listopada 2009 r.

W imieniu Wspólnoty Europejskiej

Image

W imieniu rządu Japonii

Image

ZAŁĄCZNIK I

WARUNKI UDZIAŁU OSÓB W PROGRAMACH I PROJEKTACH BADAWCZYCH I ROZWOJOWYCH

I.

W przypadku gdy w ramach niniejszej umowy Strona, jej agencje lub instytucje zawierają z osobą drugiej Strony umowę dotyczącą programów i projektów badawczych i rozwojowych, druga Strona, na wniosek, stara się udzielić wszelkiej uzasadnionej i wykonalnej pomocy, która może być niezbędna lub przydatna pierwszej Stronie, jej agencjom lub instytucjom celem ułatwienia sprawnego wdrażania takiej umowy.

II.

Osoby z Japonii mogą uczestniczyć w programie ramowym na rzecz badań i rozwoju technologicznego realizowanym przez Wspólnotę. Taki udział osób z Japonii odbywa się zgodnie z zasadami udziału w programie ramowym, zasadami jego rozpowszechniania i realizacji.

III.

Osoby ze Wspólnoty mogą uczestniczyć w programach i projektach badawczo-rozwojowych mających konkurencyjny system finansowania realizowanych przez rząd Japonii, jego agencje lub instytucje w dziedzinach nauki i techniki podobnych do programów i projektów programu ramowego na rzecz badań i rozwoju technologicznego. Taki udział osób ze Wspólnoty odbywa się zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Japonii oraz odpowiednimi zasadami udziału w określonym programie lub projekcie, zasadami jego rozpowszechniania i realizacji.

ZAŁĄCZNIK II

PRAWA WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ ORAZ INFORMACJE NIEJAWNE

I.   Prawa własności intelektualnej stron w przypadku bezpośrednich wspólnych działań

1.

Do praw własności intelektualnej wynikających z bezpośrednich wspólnych działań, z wyjątkiem praw autorskich i praw pokrewnych, o których mowa w pkt 3 poniżej, stosuje się następujące zasady:

a)

Prawa własności intelektualnej stanowią własność Strony lub jej agencji, które tworzą własność intelektualną. W przypadku gdy własność intelektualna została wytworzona wspólnie, Strony lub ich agencje prowadzą konsultacje celem osiągnięcia porozumienia co do własności lub rozdziału praw własności intelektualnej uwzględniając odpowiednio wkład pracy Stron lub ich agencji.

b)

Strona lub jej agencje będące właścicielami praw własności intelektualnej udzielają drugiej Stronie lub jej agencjom licencji na używanie takich praw w celu realizacji jakiegokolwiek bezpośredniego wspólnego działania, jeśli jest to potrzebne, celem umożliwienia drugiej Stronie lub jej agencjom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy. W przypadku patentów i wzorów użytkowych licencji takiej udziela się nieodpłatnie. Przyznanie licencji na używanie praw własności intelektualnej na mocy niniejszej litery podlega odpowiednim przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron oraz warunkom uzgodnionym przez Strony lub ich agencje przed rozpoczęciem projektu.

2.

Strona lub jej agencje będące właścicielami praw własności intelektualnej powstałych w trakcie bezpośrednich wspólnych działań udzielają drugiej Stronie lub jej agencjom licencji na używanie takich praw w celu realizacji jakiegokolwiek bezpośredniego wspólnego działania, jeśli jest to potrzebne celem umożliwienia drugiej Stronie lub jej agencjom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy. Przyznanie licencji na używanie praw własności intelektualnej na mocy niniejszego punktu podlega odpowiednim przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron oraz warunkom uzgodnionym przez Strony lub ich agencje przed rozpoczęciem projektu.

3.

Do praw autorskich i praw pokrewnych Stron lub ich agencji stosuje się następujące zasady:

a)

W przypadku gdy Strona lub jej agencje publikują wynikające z bezpośrednich wspólnych działań dane naukowe i techniczne, informacje i wyniki w periodykach, artykułach, sprawozdaniach, książkach, na taśmach wideo i za pomocą cyfrowych urządzeń do przechowywania danych, Strona ta dokłada wszelkich starań w celu otrzymania przez drugą Stronę niewyłącznych, nieodwołalnych i bezpłatnych licencji we wszystkich krajach, w których istnieje ochrona praw autorskich, obejmujących tłumaczenie, powielanie, adaptację, przekazywanie i powszechną dystrybucję takich prac.

b)

Na wszystkich publicznie rozpowszechnianych egzemplarzach dzieła chronionego prawami autorskimi zgodnie z postanowieniami lit. a) powyżej należy podać nazwisko (nazwiska) autora (autorów) dzieła, chyba że autor wyraźnie odmówi zgody na podanie nazwiska. Będą one również zawierać wyraźne potwierdzenie wsparcia udzielanego przez Strony w ramach współpracy.

II.   Informacje niejawne dotyczące bezpośrednich wspólnych działań

Do informacji niejawnych Stron lub ich agencji stosuje się następujące zasady:

1.

Przekazując drugiej Stronie lub jej agencjom informacje konieczne do prowadzenia bezpośrednich wspólnych działań, każda ze Stron określa, które informacje chce zachować jako niejawne.

2.

Strona lub jej agencje, które otrzymują informacje niejawne, mogą, na własną odpowiedzialność, podać takie informacje niejawne swoim agencjom lub osobom w tych agencjach lub przez nie zatrudnionym, jeśli są one potrzebne w celu umożliwienia tym agencjom lub osobom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy.

3.

Za uprzednią pisemną zgodą Strony lub jej agencji dostarczających informacji niejawnych, druga Strona lub jej agencje mogą rozpowszechniać takie informacje niejawne w szerszym zakresie niż jest to dopuszczone w pkt 2 powyżej. Strony lub ich agencje współpracują ze sobą w zakresie opracowywania procedur wnioskowania o uprzednią pisemną zgodę i otrzymywania takiej zgody na tego rodzaju szersze rozpowszechnienie; każda Strona udziela takiej zgody w zakresie dopuszczonym jej krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

4.

Informacje uzyskane w ramach seminariów, innych posiedzeń, delegowania pracowników oraz wykorzystania środków przewidzianych w ramach niniejszej umowy, pozostają poufne, w przypadku gdy osoba otrzymująca takie informacje niejawne lub inne poufne bądź zastrzeżone informacje została powiadomiona o poufnym charakterze przekazywanych informacji w momencie przekazania takich informacji zgodnie z pkt 1 powyżej, i są traktowane zgodnie z postanowieniami pkt 2 i 3 powyżej.

5.

W przypadku gdy jedna ze Stron stwierdzi, że stanie się lub może się stać niezdolna do spełnienia ograniczeń i warunków dotyczących rozpowszechniania informacji zawartych w pkt 2, 3 i 4 powyżej, niezwłocznie informuje o tym drugą Stronę. Strony następnie przeprowadzają konsultacje w celu określenia odpowiednich metod postępowania.

III.   Prawa własności intelektualnej osób uczestniczących w pośrednich wspólnych działaniach

Każda ze Stron zapewnia, aby prawa własności intelektualnej osób drugiej Strony uczestniczących w programach i projektach badawczych i rozwojowych realizowanych przez pierwszą Stronę, jej agencje lub instytucje oraz pokrewne prawa i obowiązki wynikające z takiego uczestnictwa, były zgodne z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi, wiążącymi dla rządu Japonii i Wspólnoty lub jej wszystkich państw członkowskich, w tym z Porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej – załącznik 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) sporządzonego w Marrakeszu, jak również Aktem paryskim Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych sporządzonym w Paryżu dnia 24 lipca 1971 r. oraz Aktem sztokholmskim zmieniającym Konwencję paryską o ochronie własności przemysłowej sporządzonym dnia 14 lipca 1967 r.


ROZPORZĄDZENIA

6.4.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 90/8


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 327/2011

z dnia 30 marca 2011 r.

w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla wentylatorów napędzanych silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (1), w szczególności jej art. 15 ust. 1,

po konsultacji z Forum Konsultacyjnym ds. Ekoprojektu,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z dyrektywą 2009/125/WE wymogi dotyczące ekoprojektu powinny być określane przez Komisję dla produktów związanych z energią, których wielkość sprzedaży jest znacząca, które mają istotny wpływ na środowisko naturalne i które posiadają znaczący potencjał w zakresie poprawy ich ekologiczności bez pociągania za sobą nadmiernych kosztów.

(2)

Artykuł 16 ust. 2 dyrektywy 2009/125/WE stanowi, że zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 3 i z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 15 ust. 2 oraz po konsultacji z Forum Konsultacyjnym Komisja wprowadza odpowiednio środek wykonawczy dla produktów wykorzystywanych w systemach o napędzie elektrycznym.

(3)

Wentylatory napędzane silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW stanowią ważny element różnych produktów przeznaczonych do obróbki gazu. Wymagania dotyczące minimalnej sprawności energetycznej silników elektrycznych, w tym dla silników wyposażonych w układ regulacji prędkości obrotowej, określono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 640/2009 z 22 lipca 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla silników elektrycznych (2). Mają one również zastosowanie do silników wchodzących w skład zespołu wentylatora z silnikiem. Wiele wentylatorów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia występuje jednak w połączeniu z silnikami, których nie obejmuje rozporządzenie (WE) nr 640/2009.

(4)

Łączna wielkość zużycia energii elektrycznej przez wentylatory napędzane silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW wynosi 344 TWh rocznie, a jeżeli aktualne tendencje na rynku unijnym utrzymają się, to do 2020 r. osiągnie ona poziom 560 TWh. Dzięki odpowiedniej konstrukcji technicznej możliwe jest opłacalne ekonomicznie zmniejszenie wielkości zużycia prognozowanego na rok 2020 o ok. 34 TWh rocznie, co odpowiada redukcji emisji o 16 Mt CO2. Oznacza to, że wentylatory o poborze mocy od 125 W do 500 kW stanowią produkt, w odniesieniu do którego należy określić wymogi w zakresie ekoprojektu.

(5)

Wiele wentylatorów stanowi integralny element konstrukcyjny innych produktów – nie wprowadza się ich jako oddzielnych produktów do obrotu ani do użytkowania w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2009/125/WE i dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE (3). Aby umożliwić wykorzystanie w stopniu maksymalnym potencjału w zakresie opłacalnych ekonomicznie oszczędności energii oraz ułatwić wykonanie środka, wentylatory od 125 W do 500 kW stanowiące element konstrukcji innych produktów należy również włączyć w zakres niniejszego rozporządzenia.

(6)

Wiele wentylatorów stanowi część systemów wentylacji zainstalowanych w budynkach. Przepisy krajowe oparte na dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (4) mogą ustanawiać nowe, ściślejsze wymogi w zakresie sprawności energetycznej takich systemów wentylacji, stosując metody obliczeniowe i pomiarowe zdefiniowane w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do sprawności wentylatorów.

(7)

Komisja wykonała analizę przygotowawczą, w której ramach zbadano techniczne, środowiskowe i ekonomiczne aspekty wentylatorów. Badanie przeprowadzono przy udziale zainteresowanych stron z UE i państw trzecich, a jego wyniki zostały podane do publicznej wiadomości. Dalsze analizy i konsultacje wykazały, że zakres ten można dodatkowo poszerzyć, z zastrzeżeniem wyłączeń dla określonych zastosowań, w przypadku których wymogi te nie byłyby właściwe.

(8)

Jak wykazała analiza przygotowawcza, do obrotu w Unii Europejskiej wprowadzane są w znacznych ilościach wentylatory napędzane silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW, w przypadku których, spośród wszystkich faz cyklu życia, największe znaczenie pod względem oddziaływania na środowisko ma zużycie energii w fazie użytkowania.

(9)

W badaniu przygotowawczym stwierdzono, że zużycie energii elektrycznej podczas użytkowania jest jedynym znaczącym parametrem dotyczącym ekoprojektu związanym z projektem produktu, o którym mowa w dyrektywie 2009/125/WE.

(10)

Poprawę efektywności energetycznej wentylatorów napędzanych silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW należy osiągnąć poprzez zastosowanie istniejących, niezastrzeżonych i oszczędnych rozwiązań technicznych, co doprowadzi do zmniejszenia łącznych wydatków na zakup i eksploatację urządzeń.

(11)

Wymogi dotyczące ekoprojektu powinny harmonizować wymogi dotyczące sprawności energetycznej wentylatorów napędzanych silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW w całej Unii, co przyczyni się do funkcjonowania rynku wewnętrznego i podniesienia efektywności środowiskowej tych produktów.

(12)

Małe wentylatory (pośrednio) napędzane silnikiem elektrycznym o mocy od 125 W do 3 kW, którego podstawowa funkcja jest inna, nie są objęte niniejszym rozporządzeniem. Przykładowo niniejsze rozporządzenie nie obejmuje małego wentylatora chłodzącego silnik elektryczny piły łańcuchowej, nawet jeśli moc samego silnika piły łańcuchowej (napędzającego również wentylator) jest większa niż 125 W.

(13)

Producenci powinni mieć wystarczająco dużo czasu na zmodyfikowanie konstrukcji swoich produktów oraz odpowiednie dostosowanie linii produkcyjnych. Harmonogram należy określić tak, aby uniknąć negatywnych skutków dla podaży wentylatorów napędzanych silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW oraz uwzględnić wpływ na koszty ponoszone przez producentów (w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa), przy jednoczesnym zapewnieniu terminowego osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia.

(14)

Przewiduje się poddanie niniejszego rozporządzenia przeglądowi nie później niż cztery lata po jego wejściu w życie. Jeśli Komisja otrzyma istotne w tym względzie informacje, proces przeglądu może zostać zainicjowany wcześniej. W jego ramach należy w szczególności ocenić możliwość ustanawiania wymogów niezależnych od technologii, potencjał użycia układów regulacji prędkości obrotowej oraz konieczną liczbę i zakres wyłączeń, a także uwzględnienie wentylatorów o poborze mocy ze źródła energii elektrycznej wynoszącym poniżej 125 W.

(15)

Będącą miarą energooszczędności sprawność energetyczną wentylatorów napędzanych silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW należy określić przy pomocy niezawodnych, dokładnych i powtarzalnych metod pomiarowych, uwzględniających powszechnie uznane najnowocześniejsze metody, w tym, o ile to możliwe, zharmonizowane normy przyjęte przez europejskie organy normalizacyjne wymienione w załączniku I do dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (5).

(16)

Niniejsze rozporządzenie powinno spowodować wzrost penetracji rynku przez technologie służące ograniczeniu wpływu cyklu życia wentylatorów napędzanych silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW na środowisko, co pozwali uzyskać do 2020 r. oszczędności energii elektrycznej o szacowanej wielkości 34 TWh, w porównaniu ze scenariuszem zakładającym niepodejmowanie żadnych działań.

(17)

Zgodnie z art. 8 dyrektywy 2009/125/WE w niniejszym rozporządzeniu należy określić stosowne procedury oceny zgodności.

(18)

Aby ułatwić przeprowadzanie kontroli zgodności, producenci powinni mieć obowiązek przedstawiania informacji w dokumentacji technicznej określonej w załącznikach IV i V do dyrektywy 2009/125/WE.

(19)

W celu dalszego ograniczenia oddziaływania wentylatorów napędzanych silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW na środowisko producenci powinni dostarczyć stosowne informacje dotyczące demontażu, recyklingu lub usuwania takich wentylatorów po zakończeniu ich eksploatacji.

(20)

Należy określić parametry wzorcowe dla obecnie dostępnych typów wentylatorów o wysokiej sprawności energetycznej. Przyczyni się to do zapewnienia powszechnego i łatwego dostępu do informacji, szczególnie dla MŚP i bardzo małych przedsiębiorstw, co dodatkowo ułatwi wykorzystanie technologii o najlepszym projekcie oraz opracowywanie bardziej energooszczędnych produktów przyczyniających się do zmniejszenia zużycia energii.

(21)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 19 ust. 1 dyrektywy 2009/125/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres zastosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie określa wymogi dotyczące ekoprojektu w zakresie wprowadzania do obrotu lub użytkowania wentylatorów, łącznie z wentylatorami stanowiącymi element innych produktów związanych z energią, objętych dyrektywą 2009/125/WE.

2.   Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wentylatorów stanowiących element:

(i)

produktu z pojedynczym silnikiem elektrycznym o mocy 3 kW lub mniejszej, jeśli wentylator jest zamontowany na tym samym wałku, który zapewnia napęd na potrzeby podstawowej funkcji;

(ii)

pralek i pralko-suszarek o maksymalnej mocy pobieranej ze źródła energii elektrycznej ≤ 3 kW;

(iii)

wyciągów kuchennych o całkowitej maksymalnej mocy pobieranej ze źródła energii elektrycznej przypisywanej wentylatorowi(-om) < 280 W.

3.   Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wentylatorów, które są:

a)

przeznaczone specjalnie do stosowania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 94/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6);

b)

przeznaczone wyłącznie do zastosowań awaryjnych, do pracy krótkotrwałej, z zastrzeżeniem wymagań bezpieczeństwa pożarowego określonych w dyrektywie Rady 89/106/WE (7);

c)

przeznaczone specjalnie do pracy:

(i)

(a)

w warunkach temperatury roboczej przetłaczanego gazu powyżej 100 °C;

(b)

w warunkach roboczej temperatury otoczenia silnika napędowego znajdującego się poza strumieniem gazu powyżej 65 °C;

(ii)

przy średniorocznej temperaturze przetłaczanego gazu lub roboczej temperaturze otoczenia silnika napędowego znajdującego się poza strumieniem gazu poniżej – 40 °C;

(iii)

przy napięciu zasilania > 1 000 V dla zasilania przemiennoprądowego lub > 1 500 V dla zasilania stałoprądowego;

(iv)

w warunkach narażenia na czynniki toksyczne, silnie żrące lub łatwopalne lub w warunkach narażenia na substancje ścierne;

d)

wprowadzone do obrotu przed dniem 1 stycznia 2015 r. jako zamienniki takich samych wentylatorów stanowiących elementy produktów wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 stycznia 2013 r.;

z tym wyjątkiem, że opakowanie, informacja o produkcie i dokumentacja techniczna muszą jasno wskazywać w odniesieniu do lit. a), b) i c), że wentylatora można używać jedynie do tych celów, do których został zaprojektowany, oraz w odniesieniu do lit. d), produkt(-y), dla którego(-ych) wentylator jest przeznaczony.

Artykuł 2

Definicje

W uzupełnieniu definicji wymienionych w dyrektywie 2009/125/WE stosuje się następujące definicje:

1)

„wentylator” oznacza maszynę posiadającą wprawiane w ruch obrotowy łopatki, której przeznaczeniem jest podtrzymywanie stałego przepływu przetłaczanego gazu, zwykle powietrza, której praca na jednostkę masy nie przekracza 25 kJ/kg, i która:

przeznaczona jest do stosowania z silnikiem elektrycznym o poborze mocy od 125 W do 500 kW (≥ 125 W i ≤ 500 kW), stanowiącym źródło napędu wirnika w punkcie optimum sprawności energetycznej, lub w silnik taki jest wyposażona,

jest wentylatorem osiowym, promieniowym, poprzecznym, lub o przepływie mieszanym,

w chwili wprowadzenia do obrotu lub użytkowania może być wyposażona w silnik elektryczny,

2)

„wirnik” oznacza element wentylatora, który przekazuje energię strumieniowi gazu;

3)

„wentylator osiowy” oznacza wentylator, w którym przepływ gazu odbywa się w kierunku równoległym do osi obrotu wirnika lub wirników, które obracając się, wprawiają je w ruch wirowy po obwodzie. Wentylator osiowy może posiadać cylindryczną obudowę, kierownicę łopatkową na wlocie lub wylocie, płytę mocującą lub pierścień mocujący;

4)

„kierownica łopatkowa na wlocie” oznacza zespół łopatek umieszczonych przed wirnikiem, których przeznaczeniem jest skierowanie strumienia gazu na wirnik i które mogą być regulowane;

5)

„kierownica łopatkowa na wylocie” oznacza zespół łopatek umieszczonych za wirnikiem, których przeznaczeniem jest kierowanie strumienia gazu z wirnika i które mogą być regulowane;

6)

„płyta mocująca” oznacza płytę z otworem, w którym umieszczony jest wentylator, umożliwiającą zamocowanie wentylatora do innych konstrukcji;

7)

„pierścień mocujący” oznacza pierścień z otworem, w którym umieszczony jest wentylator, umożliwiający zamocowanie wentylatora do innych konstrukcji;

8)

„wentylator promieniowy” oznacza wentylator, w którego przypadku wlot gazu do wirnika następuje w kierunku zasadniczo równoległym do osi, zaś wylot – w kierunku prostopadłym do osi. Wirnik może posiadać jeden lub dwa wloty oraz obudowę;

9)

„wentylator promieniowy o łopatkach promienistych” oznacza wentylator promieniowy, w którym kierunek łopatek wirnika na zewnątrz na obwodzie biegnie promieniście względem osi obrotu;

10)

„wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do przodu” oznacza wentylator promieniowy, w którym kierunek łopatek wirnika na zewnątrz na obwodzie jest nachylony do przodu względem kierunku obrotu;

11)

„wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do tyłu bez obudowy” oznacza wentylator promieniowy, w którym kierunek łopatek wirnika na zewnątrz na obwodzie jest nachylony do tyłu względem kierunku obrotu, i który nie posiada obudowy;

12)

„obudowa” oznacza osłonę wirnika, która kieruje strumień gazu wpływający, przepływający i wyrzucany z wirnika;

13)

„wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do tyłu w obudowie” oznacza wentylator promieniowy z wirnikiem, w którym kierunek łopatek na obwodzie jest nachylony do tyłu względem kierunku obrotu, i który posiada obudowę;

14)

„wentylator poprzeczny” oznacza wentylator, w którym kierunek przepływu gazu przez wirnik jest zasadniczo prostopadły do osi wirnika oraz strumień powietrza wpływa do wirnika i zostaje z niego wyrzucony na jego obwodzie;

15)

„wentylator o przepływie mieszanym” oznacza wentylator, w którego przypadku kierunek przepływu gazu przez wirnik jest pośredni w stosunku do kierunku przepływu gazu w wentylatorach typu promieniowego i osiowego;

16)

„praca krótkotrwała” oznacza pracę silnika elektrycznego przy stałym obciążeniu, na tyle krótką, by nie została osiągnięta równowaga temperatur;

17)

„wentylator przeznaczony do systemów wentylacji” oznacza wentylator, który nie jest stosowany w następujących produktach związanych z energią:

pralki i pralko-suszarki o maksymalnej mocy pobieranej ze źródła energii elektrycznej > 3 kW,

umieszczane wewnątrz budynków urządzenia wchodzące w skład systemów klimatyzacyjnych do użytku domowego oraz umieszczane wewnątrz budynków klimatyzatory domowe o maksymalnej mocy klimatyzacji ≤ 12 kW,

produkty technologii informatycznej;

18)

„współczynnik charakterystyczny” oznacza stosunek ciśnienia spiętrzenia zmierzonego na wylocie z wentylatora do ciśnienia spiętrzenia na wlocie do wentylatora w punkcie optimum sprawności energetycznej wentylatora.

Artykuł 3

Wymogi dotyczące ekoprojektu

1.   Wymogi dotyczące ekoprojektu dla wentylatorów określono w załączniku I.

2.   Każdy określony w załączniku I sekcja 2 wymóg dotyczący sprawności energetycznej wentylatorów ma zastosowanie zgodnie z następującym harmonogramem:

a)   etap pierwszy: od dnia 1 stycznia 2013 r. wentylatory przeznaczone do systemów wentylacji nie mogą mieć docelowej sprawności energetycznej o wartości niższej niż określona w załączniku I sekcja 2 tabela 1;

b)   etap drugi: od dnia 1 stycznia 2015 r. żadne wentylatory nie mogą mieć docelowej sprawności energetycznej o wartości niższej niż określona w załączniku I sekcja 2 tabela 2.

3.   Wymogi dotyczące informacji o produkcie w odniesieniu do wentylatorów oraz sposobie umieszczenia takich informacji określono w załączniku I, sekcja 3. Wymogi te stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

4.   Określone w załączniku I sekcja 2 wymogi dotyczące sprawności energetycznej wentylatorów nie mają zastosowania do wentylatorów przeznaczonych do pracy:

a)

o optimum sprawności energetycznej przy 8 tys. obr./min lub więcej;

b)

w zastosowaniach, w których przypadku „współczynnik charakterystyczny” wynosi ponad 1,11;

c)

jako wentylatory odpylające używane do transportu substancji niegazowych w określonych zastosowaniach związanych z procesami przemysłowymi;

5.   W przypadku wentylatorów podwójnego zastosowania, przeznaczonych zarówno do wentylacji w normalnych warunkach, jak i do zastosowań awaryjnych, do pracy krótkotrwałej, z zastrzeżeniem wymagań bezpieczeństwa pożarowego określonych w dyrektywie 89/106/WE, wartości odpowiednich współczynników sprawności określone w sekcji 2 załącznika I ogranicza się o 10 % dla tabeli 1 i o 5 % dla tabeli 2.

6.   Ocenę zgodności z wymogami dotyczącymi ekoprojektu należy przeprowadzić na podstawie wymogów określonych w załączniku II, wykonując stosowne pomiary i obliczenia.

Artykuł 4

Ocena zgodności

Procedurę oceny zgodności, o której mowa w art. 8 dyrektywy 2009/125/WE, stanowi wewnętrzna kontrola projektu określona w załączniku IV do tej dyrektywy lub system zarządzania służący ocenie zgodności określony w załączniku V do tej dyrektywy.

Artykuł 5

Procedura weryfikacji do celów nadzoru rynku

Podczas przeprowadzania kontroli w ramach nadzoru rynku, o których mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/125/WE, organy państw członkowskich stosują procedurę weryfikacji określoną w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 6

Parametry wzorcowe

Parametry wzorcowe dla wentylatorów o najlepszej charakterystyce sprawnościowej dostępnych na rynku w chwili wejścia niniejszego rozporządzenia w życie, określono w załączniku IV.

Artykuł 7

Zmiany

Przed upływem czterech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja dokonuje jego przeglądu i przedstawia wyniki tego przeglądu Forum Konsultacyjnemu ds. Ekoprojektu. W ramach przeglądu ocenia się w szczególności wykonalność ograniczenia liczby typów wentylatorów w celu wzmocnienia konkurencji pod względem sprawności energetycznej wentylatorów mogących pełnić porównywalne funkcje. Ocenia się także, czy można ograniczyć zakres wyłączeń, w tym zwolnień dotyczących wentylatorów podwójnego zastosowania.

Artykuł 8

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 marca 2011 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10.

(2)  Dz.U. L 191 z 23.7.2009, s. 26.

(3)  Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 24.

(4)  Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13.

(5)  Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37.

(6)  Dz.U. L 100 z 19.4.1994, s. 1.

(7)  Dz.U. L 40 z 11.2.1989, s. 12.


ZAŁĄCZNIK I

WYMOGI DOTYCZĄCE EKOPROJEKTU DLA WENTYLATORÓW

1.   Definicje mające zastosowane do celów załącznika I

1)

„Kategoria pomiarowa” oznacza konfigurację prób, pomiarów lub użytkowania, określającą warunki na wlocie i wylocie z badanego wentylatora;

2)

„kategoria pomiarowa A” oznacza konfigurację, w której pomiary wykonuje się przy wolnym wlocie i wylocie z wentylatora;

3)

„kategoria pomiarowa B” oznacza konfigurację, w której pomiary wykonuje się przy wolnym wlocie i przewodzie powietrznym przyłączonym do wylotu z wentylatora;

4)

„kategoria pomiarowa C” oznacza konfigurację, w której pomiary wykonuje się przy przewodzie powietrznym przyłączonym do wlotu wentylatora oraz wolnym wylocie;

5)

„kategoria pomiarowa D” oznacza konfigurację, w której pomiary wykonuje się przy przewodzie powietrznym przyłączonym do wlotu i do wylotu z wentylatora;

6)

„kategoria sprawności” oznacza postać energii strumienia gazu wyrzucanego z wentylatora, stosowaną do określenia sprawności energetycznej wentylatora, statycznej lub całkowitej, gdzie:

a)

„ciśnienie statyczne” (psf) wentylatora zastosowano do wyznaczenia mocy użytecznej wentylatora w równaniu sprawności dla sprawności statycznej wentylatora oraz

b)

„ciśnienie całkowite” (pf) wentylatora zastosowano do wyznaczenia mocy użytecznej wentylatora w równaniu sprawności dla sprawności całkowitej wentylatora;

7)

„sprawność statyczna” oznacza sprawność energetyczną wentylatora, wyznaczoną ze zmierzonego „ciśnienia statycznego” (psf);

8)

„ciśnienie statyczne” (psf) oznacza ciśnienie całkowite wentylatora (pf) pomniejszone o ciśnienie dynamiczne wentylatora skorygowane o współczynnik Macha;

9)

„ciśnienie spiętrzenia” oznacza ciśnienie mierzone w punkcie znajdującym się w przepływającym gazie, jak gdyby stał się on nieruchomy w drodze przemiany izentropowej;

10)

„ciśnienie dynamiczne” oznacza ciśnienie wyznaczone z masowego natężenia przepływu, średniej gęstości gazu na wylocie i powierzchni wylotu wentylatora;

11)

„współczynnik Macha” współczynnik korekcyjny stosowany do ciśnienia dynamicznego w punkcie, definiowany jako stosunek różnicy ciśnienia spiętrzenia i ciśnienia względem zerowego ciśnienia wzorcowego, wywieranego w punkcie znajdującym się w spoczynku względem otaczającego gazu, do ciśnienia dynamicznego;

12)

„sprawność całkowita” oznacza sprawność energetyczną wentylatora, wyznaczoną z pomiaru ciśnienia całkowitego wentylatora (pf);

13)

„ciśnienie całkowite wentylatora” (pf) oznacza różnicę ciśnienia spiętrzenia na wylocie z wentylatora i ciśnienia spiętrzenia na wlocie do wentylatora;

14)

„współczynnik sprawności” to parametr obliczeniowy stosowany przy wyznaczaniu docelowej sprawności energetycznej wentylatora o określonym poborze mocy ze źródła energii elektrycznej w punkcie optimum sprawności energetycznej (wyrażany jako „N” w obliczeniach sprawności energetycznej wentylatora);

15)

„docelowa sprawność energetyczna” ηtarget to minimalna sprawność energetyczna, jaką wentylator musi osiągnąć w celu spełnienia wymogów, zależna od mocy pobieranej przez wentylator ze źródła energii elektrycznej w punkcie optimum sprawności energetycznej, gdzie ηtarget to wynik właściwego z równań z sekcji 3 załącznika II, uzyskany z zastosowaniem odpowiedniej wartości całkowitej współczynnika sprawności N (załącznik I, sekcja 2, tabele 1 i 2) oraz mocy Pe(d) wyrażonej w kW, pobieranej przez wentylator ze źródła energii elektrycznej w punkcie optimum sprawności energetycznej we właściwym wzorze na sprawność energetyczną;

16)

„układ regulacji prędkości obrotowej” oznacza przekształtnik elektroniczny zintegrowany lub działający w ramach jednego układu z silnikiem elektrycznym i wentylatorem, który w sposób ciągły dostosowuje energię elektryczną doprowadzaną do silnika, regulując w ten sposób ilość energii mechanicznej oddawanej przez silnik, w zależności od charakterystyki prędkościowej momentu obrotowego odbiornika energii mechanicznej z silnika, przy czym nie obejmuje on układów regulacji napięcia, jeżeli regulowane jest wyłącznie napięcie zasilania silnika;

17)

„sprawność ogólna” to „sprawność statyczna” lub „sprawność całkowita”, zależnie od sytuacji.

2.   Wymogi dotyczące sprawności energetycznej wentylatorów

W tabelach 1 i 2 przedstawiono wymagania dotyczące minimalnej sprawności energetycznej wentylatorów.

Tabela 1

Wymagania dotyczące minimalnej sprawności energetycznej wentylatorów – etap 1 od dnia 1 stycznia 2013 r.

Typ wentylatora

Kategoria pomiarowa

(A–D)

Kategoria sprawności

(statyczna/całkowita)

Przedział mocy (P) w kW

Docelowa sprawność energetyczna

Współczynnik sprawności

(N)

Wentylator osiowy

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 2,74 · ln(P) – 6,33 + N

36

10 < P ≤ 500

ηtarget = 0,78 · ln(P) – 1,88 + N

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 2,74 · ln(P) – 6,33 + N

50

10 < P ≤ 500

ηtarget = 0,78 · ln(P) – 1,88 + N

Wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do przodu oraz wentylator promieniowy o łopatkach promienistych

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 2,74 · ln(P) – 6,33 + N

37

10 < P ≤ 500

ηtarget = 0,78 · ln(P) – 1,88 + N

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 2,74 · ln(P) – 6,33 + N

42

10 < P ≤ 500

ηtarget = 0,78 · ln(P) – 1,88 + N

Wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do tyłu bez obudowy

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

58

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

Wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do tyłu w obudowie

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

58

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

61

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

Wentylator o przepływie mieszanym

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

47

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

58

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

Wentylator poprzeczny

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 1,14 · ln(P) – 2,6 + N

13

10 < P ≤ 500

ηtarget = N


Tabela 2

Wymagania dotyczące minimalnej sprawności energetycznej wentylatorów – etap 2 od dnia 1 stycznia 2015 r.

Typ wentylatora

Kategoria pomiarowa

(A-D)

Kategoria sprawności

(statyczna/całkowita)

Przedział mocy (P) w kW

Docelowa sprawność energetyczna

Współczynnik sprawności

(N)

Wentylator osiowy

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 2,74 · ln(P) – 6,33 + N

40

10 < P ≤ 500

ηtarget = 0,78 · ln(P) – 1,88 + N

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 2,74 · ln(P) – 6,33 + N

58

10 < P ≤ 500

ηtarget = 0,78 · ln(P) – 1,88 + N

Wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do przodu oraz wentylator promieniowy o łopatkach promienistych

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 2,74 · ln(P) – 6,33 + N

44

10 < P ≤ 500

ηtarget = 0,78 · ln(P) – 1,88 + N

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 2,74 · ln(P) – 6,33 + N

49

10 < P ≤ 500

ηtarget = 0,78 · ln(P) – 1,88 + N

Wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do tyłu bez obudowy

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

62

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

Wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do tyłu w obudowie

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

61

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

64

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

Wentylator o przepływie mieszanym

A, C

statyczna

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

50

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

62

10 < P ≤ 500

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

Wentylator poprzeczny

B, D

całkowita

0,125 ≤ P ≤ 10

ηtarget = 1,14 · ln(P) – 2,6 + N

21

10 < P ≤ 500

ηtarget = N

3.   Wymogi dotyczące informacji o produkcie dla wentylatorów

1.

Informacje na temat wentylatorów określone w pkt 2 ppkt 1–14 muszą być przedstawione w widoczny sposób:

a)

w dokumentacji technicznej wentylatorów;

b)

na ogólnodostępnych stronach internetowych producentów wentylatorów.

2.

Wymaga się przedstawienia następujących informacji:

1)

sprawność ogólna (η), zaokrąglona do jednego miejsca po przecinku;

2)

kategoria pomiarowa stosowana do określenia sprawności energetycznej (A-D);

3)

kategoria sprawności (statyczna lub całkowita);

4)

współczynnik sprawności w punkcie optimum sprawności energetycznej;

5)

czy w obliczeniu sprawności wentylatora uwzględniono zastosowanie układu regulacji prędkości obrotowej, a jeżeli tak, to czy układ regulacji prędkości obrotowej jest trwale połączony z wentylatorem czy też zachodzi konieczność domontowania do wentylatora;

6)

rok produkcji;

7)

nazwa lub znak towarowy producenta, numer rejestru handlowego oraz miejsce produkcji;

8)

numer modelu produktu;

9)

znamionowy pobór mocy silnika (kW), natężenie przepływu i ciśnienie w punkcie optimum sprawności energetycznej;

10)

obroty na minutę w punkcie optimum sprawności energetycznej;

11)

„współczynnik charakterystyczny”;

12)

informacje istotne dla ułatwienia demontażu, recyklingu lub usuwania po zakończeniu eksploatacji;

13)

informacje istotne do celów minimalizacji oddziaływania na środowisko i zapewnienia optymalnej długości okresu eksploatacji odnoszące się do montażu, eksploatacji i obsługi technicznej wentylatora;

14)

opis dodatkowych elementów stosowanych przy określaniu sprawności energetycznej wentylatora, takich jak przewody powietrzne, których opisu nie uwzględniono w ramach kategorii pomiarowej i które nie są dostarczane z wentylatorem.

3.

Informacje w dokumentacji technicznej przedstawia się w porządku określonym w pkt 2, ppkt 1–14. Nie ma konieczności dokładnego powtarzania sformułowań użytych w wykazie. Zamiast tekstu mogą być użyte wykresy, rysunki lub symbole.

4.

Informacje wymienione w pkt 2 ppkt 1, 2, 3, 4 i 5 muszą być trwale oznaczone na tabliczce znamionowej wentylatora lub w jej pobliżu, a w przypadku pkt 2 ppkt 5 wymaga się użycia następujących sformułowań, stosownie do przypadku:

„Wymaga się montażu układu regulacji prędkości obrotowej dla wentylatora”, lub

„Układ regulacji prędkości obrotowej stanowi element konstrukcji wentylatora”.

5.

Producent zamieszcza w instrukcji obsługi informacje o szczególnych środkach ostrożności zalecanych przy montażu, instalacji i czynnościach obsługowych. Jeśli z informacji wymienionych w pkt 2 ppkt 5 (wymogi dotyczące informacji o produkcie) wynika, że w wentylatorze musi być zamontowany układ regulacji prędkości obrotowej, producent przedstawia szczegółowe dane dotyczące charakterystyki takiego układu w celu zapewnienia optymalnej eksploatacji po montażu.


ZAŁĄCZNIK II

POMIARY I OBLICZENIA

1.   Definicje do celów załącznika II

1)

„natężenie objętościowe przepływu na wlocie” (q) oznacza miarę objętości gazu przepływającego przez wentylator w jednostce czasu, wyrażaną w m3/s i obliczaną dla stosunku masy gazu przetłaczanego przez wentylator (w kg/s) do gęstości tego gazu na wlocie wentylatora (w kg/m3);

2)

„współczynnik ściśliwości” to bezwymiarowy parametr określający zakres ściśliwości strumienia gazu podczas próby, wyrażany jako stosunek pracy mechanicznej wykonanej przez wentylator na strumieniu gazu do pracy, jaka zostałaby wykonana na nieściśliwym płynie o tym samym masowym natężeniu przepływu, gęstości na wlocie i współczynniku ciśnienia, przyjmując, że ciśnienie wentylatora to ciśnienie całkowite (kp) lub ciśnienie statyczne (kps);

3)

kps oznacza współczynnik ściśliwości stosowany do obliczenia statycznej mocy użytecznej wentylatora;

4)

kp oznacza współczynnik ściśliwości stosowany do obliczenia całkowitej mocy użytecznej wentylatora;

5)

„zespół kompletny” oznacza zespół gotowego lub składanego na miejscu wentylatora wyposażonego we wszystkie elementy służące do przekształcania energii elektrycznej w moc użyteczną wentylatora, bez konieczności domontowania dodatkowych części i elementów;

6)

„zespół częściowo zmontowany” oznacza zespół części wentylatora, w tym co najmniej wirnika, w którego przypadku przekształcanie energii elektrycznej w moc użyteczną wentylatora nie jest możliwe bez domontowania co najmniej jednego elementu nie dostarczonego wraz z wentylatorem;

7)

„napęd bezpośredni” oznacza taki układ napędu wentylatora, w którym wirnik jest zamocowany na wale silnika, bezpośrednio lub poprzez sprzęgło współosiowe, a prędkość wirnika jest równa prędkości obrotowej silnika;

8)

„przeniesienie napędu” oznacza układ napędu wentylatora, który nie jest napędem bezpośrednim w myśl powyższej definicji. Układ taki może być realizowany poprzez przekładnię pasową, przekładnię zębatą lub sprzęgło poślizgowe;

9)

„przekładnia o niskiej sprawności” oznacza mechanizm przeniesienia napędu posiadający pas o szerokości mniejszej niż jego trzykrotna wysokość lub taki mechanizm, w którym przenoszenie napędu odbywa się na innej zasadzie i który nie jest przekładnią o wysokiej sprawności;

10)

„przekładnia o wysokiej sprawności” oznacza mechanizm przeniesienia napędu posiadający pas o szerokości równej co najmniej jego trzykrotnej wysokości lub taki mechanizm, w którym przenoszenie napędu odbywa się poprzez pas zębaty lub koła zębate.

2.   Metoda pomiaru

Dla celów zgodności i weryfikacji zgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia pomiarów i obliczeń dokonuje się w drodze niezawodnej, dokładnej i powtarzalnej procedury, uwzględniającej powszechnie uznane najnowocześniejsze metody pomiarowe, których wyniki uznaje się za charakteryzujące się niską niepewnością, w tym metody określone w dokumentach, których numery referencyjne zostały opublikowane w tym celu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

3.   Metoda obliczeniowa

Metoda określania sprawności energetycznej danego wentylatora oparta jest na obliczeniu stosunku mocy użytecznej wentylatora do mocy pobieranej przez napędowy silnik elektryczny, gdzie moc użyteczna wentylatora stanowi iloczyn natężenia objętościowego przepływu gazu i różnicy ciśnień w wentylatorze. Ciśnienie odpowiada ciśnieniu statycznemu lub całkowitemu, które stanowi sumę ciśnienia statycznego i dynamicznego, w zależności od kategorii pomiarowej i kategorii sprawności.

3.1

W przypadku wentylatorów dostarczonych jako zespół kompletny należy zmierzyć moc użyteczną wentylatora i jego pobór mocy ze źródła energii elektrycznej w punkcie optimum sprawności energetycznej:

a)

jeżeli wentylator nie posiada układu regulacji prędkości obrotowej, sprawność ogólną wyznacza się z równania:

ηe = Pu(s) / Pe

gdzie:

 

ηe – sprawność ogólna;

 

Pu(s) – moc użyteczna wentylatora, obliczona zgodnie z ppkt 3.3, dla wentylatora pracującego przy optimum sprawności energetycznej;

 

Pe – moc zmierzona na zaciskach łączących silnik elektryczny ze źródłem zasilania, dla wentylatora pracującego przy optimum sprawności energetycznej;

b)

jeżeli wentylator posiada układ regulacji prędkości obrotowej, sprawność ogólną wyznacza się z równania:

ηe = (Pu(s) / Ped) · Cc

gdzie:

 

ηe – sprawność ogólna;

 

Pu(s) – moc użyteczna wentylatora, obliczona zgodnie z ppkt 3.3, dla wentylatora pracującego przy optimum sprawności energetycznej;

 

Ped – moc zmierzona na zaciskach łączących układ regulacji prędkości obrotowej ze źródłem zasilania, dla wentylatora pracującego przy optimum sprawności energetycznej;

 

Cc – współczynnik kompensacji obciążenia częściowego, o wartości:

jeżeli silnik posiada układ regulacji prędkości obrotowej oraz Ped ≥ 5 kW, to Cc = 1,04

jeżeli silnik posiada układ regulacji prędkości obrotowej oraz Ped < 5 kW, to Cc = – 0,03 ln(Ped) + 1,088.

3.2.

W przypadku wentylatorów dostarczanych jako zespół częściowo zmontowany sprawność ogólną wentylatora wyznacza się w punkcie optimum sprawności energetycznej wirnika, z równania:

ηe = ηr · ηm · ηT · Cm · Cc

gdzie:

 

ηe – sprawność ogólna;

 

ηr – sprawność wirnika wentylatora, zgodnie z Pu(s) / Pa,

gdzie:

 

Pu(s) – moc użyteczna wentylatora określona w punkcie optimum sprawności energetycznej wirnika oraz zgodnie z ppkt 3.3 poniżej;

 

Pa – moc na wale wentylatora określona w punkcie optimum sprawności energetycznej wirnika;

 

ηm – sprawność nominalna silnika zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 640/2009, jeśli ma zastosowanie. Jeżeli silnik nie jest objęty rozporządzeniem (UE) nr 640/2009 lub w przypadku, gdy silnik nie znajduje się w zestawie, sprawność domyślną ηm oblicza się dla silnika w następujący sposób:

jeżeli zalecana moc pobierana ze źródła energii elektrycznej Pe ≥ 0,75 kW,

ηm = 0,000278*(x3) – 0,019247*(x2) + 0,104395*x + 0,809761

gdzie x = Lg (Pe)

a Pe zdefiniowano w ppkt 3.1 lit. a);

jeżeli zalecana moc pobierana Pe < 0,75 kW,

ηm = 0,1462*ln(Pe) + 0,8381

a Pe zdefiniowano w ppkt 3.1 lit. a), przy czym moc pobierana Pe zalecana przez producenta wentylatora powinna być wystarczająca dla osiągnięcia przez wentylator optimum sprawności energetycznej, z uwzględnieniem ewentualnych strat w przekładni;

 

ηT – sprawność układu napędu, dla którego stosuje się następujące wartości domyślne:

dla napędu bezpośredniego ηT = 1,0;

w przypadku przekładni o niskiej sprawności, zdefiniowanej w sekcji 1 pkt 9 powyżej oraz

Pa ≥ 5 kW, ηT = 0,96 lub

1 kW < Pa < 5 kW, ηT = 0,0175 * Pa + 0,8725 lub

Pa ≤ 1 kW, ηT = 0,89

w przypadku przekładni o wysokiej sprawności, zdefiniowanej w sekcji 1 pkt (10) powyżej oraz

Pa ≥ 5 kW, ηT = 0,98 lub

1 kW < Pa < 5 kW, ηT = 0,01 * Pa + 0,93 lub

Pa ≤ 1 kW, ηT = 0,94

 

Cm – współczynnik kompensacji stosowany w celu uwzględnienia dopasowania elementów = 0,9;

 

Cc – współczynnik kompensacji obciążenia częściowego:

jeżeli silnik nie posiada układu regulacji prędkości obrotowej, to Cc = 1,0;

jeżeli silnik posiada układ regulacji prędkości obrotowej oraz Ped ≥ 5 kW, to Cc = 1,04;

jeżeli silnik posiada układ regulacji prędkości obrotowej oraz Ped < 5 kW, to Cc = – 0,03 ln(Ped) + 1,088.

3.3

Moc użyteczną wentylatora Pu(s) (kW) oblicza się metodą dla danej kategorii pomiarowej wybraną przez producenta wentylatora:

a)

jeżeli pomiaru dokonano zgodnie z wymogami kategorii pomiarowej A, oblicza się statyczną moc użyteczną wentylatora Pus, z równania: Pus = q · psf · kps;

b)

jeżeli pomiaru dokonano zgodnie z wymogami kategorii pomiarowej B, oblicza się moc użyteczną wentylatora Pu, z równania: Pu = q · pf · kp;

c)

jeżeli pomiaru dokonano zgodnie z wymogami kategorii pomiarowej C, oblicza się statyczną moc użyteczną wentylatora Pus, z równania: Pus = q · psf · kps;

d)

jeżeli pomiaru dokonano zgodnie z wymogami kategorii pomiarowej D, oblicza się moc użyteczną wentylatora Pu, z równania: Pu = q · pf · kp.

4.   Metodyka obliczania docelowej sprawności energetycznej

Docelowa sprawność energetyczna to sprawność energetyczna, jaką wentylator danego typu musi osiągnąć w celu spełnienia wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu (wyrażonych jako pełne punkty procentowe). Docelową sprawność energetyczną oblicza się ze wzorów na sprawność, w których występuje moc pobierana ze źródła energii elektrycznej Pe(d), oraz minimalny współczynnik sprawności zdefiniowany w załączniku I. Dwa wzory obejmują cały zakres wartości mocy – jeden wzór dotyczący wentylatorów o poborze mocy ze źródła energii elektrycznej od 0,125 kW do 10 kW włącznie, drugi zaś – wentylatorów o poborze mocy powyżej 10 kW do 500 kW włącznie.

Istnieją trzy serie typów wentylatorów, dla których stosowane są wzory na sprawność energetyczną odpowiednio uwzględniające odmienną charakterystykę poszczególnych rodzajów urządzeń:

4.1.

Docelową sprawność energetyczną wentylatorów osiowych, promieniowych o łopatkach wygiętych do przodu oraz promieniowych o łopatkach promienistych (o konstrukcji osiowej) oblicza się przy pomocy następujących równań:

Przedział mocy (P) od 0,125 kW do 10 kW

Przedział mocy (P) od 10 kW do 500 kW

ηtarget = 2,74 · ln(P) – 6,33 + N

ηtarget = 0,78 · ln(P) – 1,88 + N

gdzie moc pobierana P to moc pobierana ze źródła energii elektrycznej, Pe(d), a N jest liczbą całkowitą określającą wymagany współczynnik sprawności energetycznej.

4.2.

Docelową sprawność energetyczną wentylatorów promieniowych o łopatkach wygiętych do tyłu bez obudowy, wentylatorów promieniowych o łopatkach wygiętych do tyłu w obudowie oraz wentylatorów o przepływie mieszanym oblicza się przy pomocy następujących równań:

Przedział mocy (P) od 0,125 kW do 10 kW

Przedział mocy (P) od 10 kW do 500 kW

ηtarget = 4,56 · ln(P) – 10,5 + N

ηtarget = 1,1 · ln(P) – 2,6 + N

gdzie moc pobierana P to moc pobierana ze źródła energii elektrycznej, Pe(d), a N jest liczbą całkowitą określającą wymagany współczynnik sprawności energetycznej.

4.3.

Docelową sprawność energetyczną wentylatorów poprzecznych oblicza się przy pomocy następujących równań:

Przedział mocy (P) od 0,125 kW do 10 kW

Przedział mocy (P) od 10 kW do 500 kW

ηtarget = 1,14 · ln(P) – 2,6 + N

ηtarget = N

gdzie moc pobierana P to moc pobierana ze źródła energii elektrycznej, Pe(d), a N jest liczbą całkowitą określającą wymagany współczynnik sprawności energetycznej.

5.   Zastosowanie docelowej sprawności energetycznej

Aby spełnione były minimalne wymagania w zakresie sprawności energetycznej, sprawność ogólna wentylatora ηe obliczona właściwą z metod przedstawionych w sekcji 3 załącznika II musi być większa lub równa wartości docelowej ηtarget określonej przez współczynnik sprawności.


ZAŁĄCZNIK III

PROCEDURA WERYFIKACJI DO CELÓW NADZORU RYNKU

Podczas przeprowadzania kontroli w ramach nadzoru rynku, o których mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/125/WE, organy państw członkowskich stosują następującą procedurę weryfikacji dla wymogów określonych w załączniku I.

1.

Organy państw członkowskich przeprowadzają próbę jednego urządzenia.

2.

Model zostaje uznany za zgodny z przepisami niniejszego rozporządzenia, jeżeli sprawność ogólna wentylatora (ηe) jest równa co najmniej docelowej sprawności energetycznej*0,9 obliczonej z wzorów zamieszczonych w załączniku II (sekcja 3) z zastosowaniem odpowiednich współczynników sprawności określonych w załączniku I.

3.

W przypadku nieosiągnięcia wyniku określonego w pkt 2 powyżej:

przez modele produkowane w liczbie mniejszej niż pięć rocznie, model uznaje się za niezgodny z niniejszym rozporządzeniem,

przez modele produkowane w liczbie pięciu lub większej rocznie, organ nadzoru rynku wykonuje badania trzech dodatkowych urządzeń wybranych losowo.

4.

Model uznaje się za zgodny z przepisami niniejszego rozporządzenia, jeżeli średnia sprawność ogólna (ηe) trzech urządzeń, o których mowa w pkt 3 powyżej, jest równa co najmniej docelowej sprawności energetycznej*0,9 obliczonej z wzorów zamieszczonych w załączniku II (sekcja 3) z zastosowaniem odpowiednich współczynników sprawności określonych w załączniku I.

5.

Jeżeli wyniki, o których mowa w pkt 4 nie zostaną uzyskane, uznaje się, że model nie spełnia wymogów niniejszego rozporządzenia.


ZAŁĄCZNIK IV

PARAMETRY WZORCOWE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 6

W tabeli 1 podano parametry najlepszych rozwiązań technicznych w zakresie wentylatorów dostępnych na rynku w dniu przyjęcia niniejszego rozporządzenia. Osiągnięcie wspomnianych parametrów może nie zawsze być możliwe we wszystkich zastosowaniach lub w całym przedziale mocy objętym niniejszym rozporządzeniem.

Tabela 1

Parametry wzorcowe dla wentylatorów

Typ wentylatora

Kategoria pomiarowa (A–D)

Kategoria sprawności

(statyczna/całkowita)

Współczynnik sprawności

Wentylator osiowy

A, C

statyczna

65

B, D

całkowita

75

Wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do przodu oraz wentylator promieniowy o łopatkach promienistych

A, C

statyczna

62

B, D

całkowita

65

Wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do tyłu bez obudowy

A, C

statyczna

70

Wentylator promieniowy o łopatkach wygiętych do tyłu w obudowie

A, C

statyczna

72

B, D

całkowita

75

Wentylator o przepływie mieszanym

A,C

statyczna

61

B,D

całkowita

65

Wentylator poprzeczny

B, D

całkowita

32


6.4.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 90/22


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 328/2011

z dnia 5 kwietnia 2011 r.

w sprawie wykonania, w odniesieniu do statystyk dotyczących przyczyn zgonu, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 w sprawie statystyk Wspólnoty w zakresie zdrowia publicznego oraz zdrowia i bezpieczeństwa w pracy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie statystyk Wspólnoty w zakresie zdrowia publicznego oraz zdrowia i bezpieczeństwa w pracy (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1338/2008 ustanawia wspólne ramy dla systematycznego tworzenia statystyk europejskich dotyczących zdrowia publicznego oraz bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy.

(2)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2008 należy przyjąć środki wykonawcze w celu określenia danych i metadanych dotyczących przyczyn zgonu, które mają zostać dostarczone, objętych załącznikiem III do wspomnianego rozporządzenia, oraz w celu wyznaczenia okresów odniesienia i częstotliwości dostarczania tych danych.

(3)

Poufne dane przesyłane Komisji przez państwa członkowskie (Eurostatowi) powinny być przetwarzane zgodnie z zasadą poufności informacji statystycznych określoną w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej (2) i zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (3).

(4)

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1338/2008 przeprowadzono i oceniono analizę kosztów i korzyści.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Systemu Statystycznego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zakres

Statystyka europejska w zakresie przyczyn zgonu dotyczy wszystkich zarejestrowanych zgonów i urodzeń martwych w każdym państwie członkowskim, zachowując podział na rezydentów i nierezydentów.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a)

„zgon” oznacza nieodwracalny zanik wszystkich oznak życia w dowolnym momencie po urodzeniu żywym (ustanie funkcji życiowych po urodzeniu bez możliwości resuscytacji). Powyższa definicja wyklucza urodzenia martwe;

b)

„urodzenie martwe” oznacza zgon płodu, tzn. zgon następujący przed całkowitym wydaleniem lub wydobyciem z ustroju matki, niezależnie od długości ciąży. O zgonie świadczy to, że po takim wydaleniu lub wydobyciu płód nie oddycha ani nie wykazuje żadnego innego znaku życia, jak czynność serca, tętnienie pępowiny lub wyraźne skurcze mięśni zależnych od woli;

c)

„wiek ciąży” oznacza czas trwania ciąży, licząc od pierwszego dnia ostatniego normalnego krwawienia miesięcznego. Wiek ciąży wyraża się w pełnych dniach lub pełnych tygodniach;

d)

„zgon neonatalny” oznacza zgon wśród urodzeń żywych w ciągu pierwszych 28 pełnych dni życia (w 0–27 dniu życia);

e)

„liczba porodów” oznacza liczbę wcześniejszych urodzeń żywych lub martwych (0, 1, 2, 3 lub więcej wcześniejszych urodzeń żywych lub martwych);

f)

„inne zgony” oznaczają zgony, które nastąpiły po okresie neonatalnym, tzn. po 28 pełnym dniu życia;

g)

„wyjściowa przyczyna zgonu” oznacza chorobę lub uraz, który zapoczątkował łańcuch zdarzeń chorobowych prowadzących bezpośrednio do śmierci lub okoliczności wypadku lub użycia przemocy, które spowodowały śmiertelny uraz;

h)

„rezydent” oznacza osobę mającą zwyczajowe miejsce zamieszkania w miejscu, w którym osoba ta zazwyczaj spędza czas przeznaczony na odpoczynek, niezależnie od czasowych nieobecności związanych z wypoczynkiem, urlopem, odwiedzinami u przyjaciół i krewnych, interesami, leczeniem lub pielgrzymkami religijnymi.

Jedynie następujące osoby uważa się za rezydentów danego obszaru geograficznego:

(i)

osoby, które mieszkały w miejscu zamieszkania nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy przed datą odniesienia; lub

(ii)

osoby, które przybyły do miejsca zamieszkania w ciągu 12 miesięcy przed datą odniesienia z zamiarem przebywania tam przez co najmniej rok.

Jeżeli ustalenie okoliczności opisanych w ppkt (i) lub (ii) nie jest możliwe, wówczas „miejsce zamieszkania” oznacza miejsce zameldowania.

Artykuł 3

Wymagane dane

Państwa członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) wykaz zmiennych określony w załączniku. Gdy to możliwe, statystyki obejmują zgony rezydentów, które nastąpiły za granicą.

W przypadku urodzeń martwych stosuje się co najmniej jedno z trzech kryteriów sprawozdawczości w następującej kolejności: 1) waga urodzeniowa; 2) wiek ciążowy; i 3) długość od ciemienia do stóp. Gromadzenie danych ogranicza się do następujących grup:

a)

o wadze urodzeniowej wynoszącej od 500 g do 999 g lub, jeżeli waga urodzeniowa nie ma zastosowania, o wieku ciąży wynoszącym od 22 do 27 pełnych tygodni, lub, jeżeli żadne z powyższych dwóch nie ma zastosowania, o długości od ciemienia do stóp wynoszącej od 25 do 34 cm (zmienna 9); oraz

b)

o wadze urodzeniowej równej lub większej niż 1 000 g lub, jeżeli waga urodzeniowa nie ma zastosowania, o wieku ciąży powyżej 27 pełnych tygodni, lub, jeżeli żadne z powyższych dwóch nie ma zastosowania, o długości od ciemienia do stóp wynoszącej 35 cm lub więcej (zmienna 10).

Artykuł 4

Okres odniesienia

Okresem odniesienia jest rok kalendarzowy.

Państwa członkowskie dostarczają Komisji (Eurostatowi) dane określone w niniejszym rozporządzeniu w ciągu 24 miesięcy od końca roku odniesienia.

Pierwszym rokiem odniesienia jest rok 2011.

Artykuł 5

Metadane

Państwa członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) istotne informacje, w tym informacje o krajowych różnicach odnoszących się do definicji, zakresu danych, zmianie i stosowanych aktualizacjach Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD) oraz zautomatyzowanych systemach kodowania, a także informacje o wyborze i zmianie wyjściowej przyczyny zgonu.

Artykuł 6

Dostarczanie danych i metadanych Komisji (Eurostatowi)

Państwa członkowskie dostarczają zagregowane dane lub mikrodane (sfinalizowane, zatwierdzone i zaakceptowane) oraz metadane wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia, zgodnie ze standardem wymiany określonym przez Komisję (Eurostat). Dane i metadane są dostarczane Eurostatowi przez pojedynczy punkt wprowadzania danych.

Artykuł 7

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 kwietnia 2011 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 70.

(2)  Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 164.

(3)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Wykaz zmiennych, które należy przesłać Komisji (Eurostatowi)

Zmienne

Rezydenci

Nierezydenci, których zgon nastąpił w państwie zgłaszającym

Urodzenia martwe

Zgony neonatalne

Inne zgony

Urodzenia martwe

Zgony neonatalne

Inne zgony

1)

Rok zgonu (data nastąpienia zgonu)

C

C

C

C

C

C

2)

Płeć

V

C

C

V

C

C

3)

Wyjściowa przyczyna zgonu zgodnie z ICD (4 znaki)

V

C

C

V

C

C

4)

Wiek (0 dni, 1, 2, 3, 4, 5, 6 dni, 7–27 dni, 28–365 dni, 1 rok, 2, 3, 4, 5–9, …85–89, …105+)

X

C

C

X

C

C

5)

Państwo, w którym nastąpił zgon

V

C

C

V

C

C

6)

Region, w którym nastąpił zgon (NUTS 2)

V

C (1)

C (1)

V

C

C

7)

Region zamieszkania (NUTS 2)/region zamieszkania matki (NUTS 2)

V

C

C

V

V

V

8)

Państwo zamieszkania/państwo zamieszkania matki

X

X

X

V

C

C

9)

Pierwsza grupa urodzeń martwych

waga urodzeniowa od 500 g do 999 lub, jeżeli waga urodzeniowa nie ma zastosowania,

wiek ciąży wynoszący od 22 do 27 pełnych tygodni lub, jeżeli żadne z powyższych dwóch nie ma zastosowania,

długość od ciemienia do stóp wynosząca od 25 do 34 cm

V

X

X

V

X

X

10)

Druga grupa urodzeń martwych

waga urodzeniowa równa lub większa niż 1 000 g lub, jeżeli waga urodzeniowa nie ma zastosowania,

wiek ciąży powyżej 27 pełnych tygodni lub, jeżeli żadne z dwóch powyższych nie ma zastosowania,

długość od ciemienia do stóp wynosząca 35 cm lub więcej

V

X

X

V

X

X

11)

Wiek matki wg grup wiekowych (poniżej 15 roku życia, następnie 5 grup wiekowych do 49 roku życia oraz od 50 roku życia włącznie)

V

V

X

V

V

X

12)

Liczba porodów

V

V

X

V

V

X

Uwaga: C – obowiązkowe, V – dobrowolne, X – nie dotyczy


(1)  Dobrowolne w przypadku rezydentów, których zgon nastąpił za granicą.


6.4.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 90/25


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 329/2011

z dnia 5 kwietnia 2011 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2011 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 kwietnia 2011 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

IL

61,9

JO

71,2

MA

51,5

TN

104,8

TR

92,5

ZZ

76,4

0707 00 05

EG

158,2

TR

144,9

ZZ

151,6

0709 90 70

MA

85,6

TR

123,5

ZA

28,9

ZZ

79,3

0805 10 20

EG

63,1

IL

76,5

MA

53,1

TN

47,6

TR

73,3

US

49,1

ZZ

60,5

0805 50 10

TR

52,7

ZZ

52,7

0808 10 80

AR

96,2

BR

81,9

CA

107,4

CL

90,7

CN

104,9

MK

50,2

US

165,6

UY

76,4

ZA

83,9

ZZ

95,2

0808 20 50

AR

96,4

CL

106,2

CN

67,7

US

174,8

ZA

102,3

ZZ

109,5


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


DECYZJE

6.4.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 90/27


DECYZJA KOMISJI

z dnia 1 kwietnia 2011 r.

zmieniająca załączniki II–IV do dyrektywy Rady 2009/158/WE w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych

(notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2068)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2011/214/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2009/158/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych (1), w szczególności jej art. 34,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dyrektywie 2009/158/WE ustanowiono warunki zdrowotne zwierząt regulujące handel wewnątrzunijny i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych. W załączniku II do tej dyrektywy określono zasady zatwierdzania zakładów do celów handlu wewnątrzunijnego tymi towarami. W rozdziałach II, III i IV tego załącznika określono warunki dotyczące obiektów i działalności zakładów, programów nadzoru choroby oraz kryteria zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia dla zakładu, co obejmuje badania w zakresie niektórych mikroorganizmów, bakterii Salmonella i Mycoplasma, które muszą być przeprowadzane w zakładach zatwierdzonych do celów handlu wewnątrz Unii.

(2)

Z doświadczenia zdobytego podczas wdrażania przepisów dotyczących zakładów i działania obiektów, zawartych w rozdziale II załącznika II do dyrektywy 2009/158/WE wynika, że właściwe jest dostosowanie ich do obecnych praktyk stosowanych w tym sektorze, szczególnie w odniesieniu do zachowań w okresie nieśności różnych gatunków drobiu.

(3)

Dodatkowo należy zmienić rozdziały III i IV załącznika II do dyrektywy 2009/158/WE, aby uwzględnić postęp naukowy w technikach diagnostycznych w badaniach nad bakterią Mycoplasma zgodnie z rozdziałem 2.3.5 Podręcznika testów diagnostycznych i szczepionek Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt, a także zmiany w nazewnictwie Salmonelli zgodnie ze skróconym diagnostycznym schematem antygenowej budowy serotypów Salmonelli wg White’a-Kauffmanna-Le Minora z 2007 r. opracowanym w Referencyjnym i Badawczym Ośrodku Współpracującym Światowej Organizacji Zdrowia ds. badań nad Salmonellą oraz zgodnie z rozdziałem 2.3.11. Podręcznika Testów Diagnostycznych i Szczepionek Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt.

(4)

W załączniku III do dyrektywy 2009/158/WE określone są warunki szczepienia drobiu. Załącznik ten powinien zostać zmieniony w celu uwzględnienia szczególnych warunków szczepień przeciwko Salmonelli.

(5)

Konieczna jest także zmiana niektórych odniesień dotyczących szczepień przeciwko grypie ptaków we wzorach świadectw weterynaryjnych zamieszczonych w załączniku IV do dyrektywy 2009/158/WE.

(6)

W rozporządzeniu (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania Salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (2) ustanowione zostały przepisy mające na celu dopilnowanie, aby podjęte zostały odpowiednie i skuteczne środki w celu wykrycia i zwalczania Salmonelli i innych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych. Rozporządzenie to stanowi, że stada i pogłowia pochodzenia określonych gatunków wymienionych w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia powinny być badane w zakresie konkretnych chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przed wysyłką żywych zwierząt lub jaj wylęgowych z przedsiębiorstwa żywnościowego pochodzenia. Datę i wyniki badań należy zamieścić w odpowiednich świadectwach weterynaryjnych przewidzianych w prawodawstwie unijnym, w tym w dyrektywie 2009/158/WE.

(7)

W załączniku IV do dyrektywy 2009/158/WE zawarte są wzory świadectw weterynaryjnych dla wewnątrzunijnego handlu drobiem i jajami wylęgowymi.

(8)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 584/2008 z dnia 20 czerwca 2008 r. wykonującym rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wspólnotowego celu ograniczenia częstości występowania Salmonelli Enteritidis i Salmonelli Typhimurium u indyków (3) ustalono, że od dnia 1 stycznia 2010 r. wymogi w zakresie badań stosuje się także do stad indyków i z tego względu należy odpowiednio zmienić odpowiednie wzory świadectw weterynaryjnych zawarte w załączniku IV do dyrektywy 2009/158/WE.

(9)

Z powyższych względów załączniki II, III i IV do dyrektywy 2009/158/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załącznikach II, III i IV do dyrektywy 2009/158/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 1 kwietnia 2011 r.

W imieniu Komisji

John DALLI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 74.

(2)  Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 1.

(3)  Dz.U. L 162 z 21.6.2008, s. 3.


ZAŁĄCZNIK

W załącznikach II, III i IV do dyrektywy 2009/158/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:

a)

w rozdziale II wprowadza się następujące zmiany:

(i)

w sekcji A pkt 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

Jaja muszą być:

(i)

często zbierane, przynajmniej raz dziennie, jak najszybciej po ich zniesieniu;

(ii)

jak najszybciej oczyszczone i zdezynfekowane, chyba że dezynfekcja ma miejsce w wylęgarni w tym samym państwie członkowskim;

(iii)

umieszczone w nowym lub czystym i zdezynfekowanym opakowaniu.”;

(ii)

w sekcji B pkt 2 lit. e) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:

„—

jaja, w okresie między momentem ich przywozu do wylęgarni a procesem inkubacji lub w czasie ich wysyłki na handel wewnątrz Unii lub wywozu do państwa trzeciego, chyba że były one wcześniej zdezynfekowane w zakładzie hodowli pochodzenia.”;

b)

rozdziały III i IV otrzymują brzmienie:

„ROZDZIAŁ III

PROGRAM NADZORU CHOROBY

Bez uszczerbku dla środków ochrony zdrowia oraz dla art. 16 i 17, program nadzoru choroby musi przynajmniej obejmować nadzór nad zakażeniami i gatunkami wymienionymi w sekcjach A–D.

A.   Zakażenia Salmonellą pullorum  (1), Salmonellą Gallinarum (2) i Salmonellą arizonae  (3)

1.   Gatunki, których dotyczą zakażenia:

a)

Salmonellą Pullorum i Salmonellą Gallinarum: kury domowe, indyki, perliczki, przepiórki, bażanty, kuropatwy i kaczki;

b)

Salmonellą arizonae: indyki.

2.   Program nadzoru choroby

a)

Testy serologiczne lub bakteriologiczne są stosowane do określenia, czy zakażenie wystąpiło (4).

b)

Próbki do testów są pobierane, w zależności od przypadku, z krwi, zarodków, które się nie wykluły (tj. zarodków zmarłych w skorupce), od kurcząt drugiej kategorii, ze smółki, z poubojowych tkanek, szczególnie wątroby, śledziony, jajnika/jajowodów i połączenia krętniczo-kątniczego (5).

c)

W przypadku próbek kału/smółki i jelita należy zastosować bezpośrednie wzbogacanie podłoża bulionem z seleninem i cysteiną. W przypadku próbek (takich jak zarodki zmarłe w skorupce), w których poziom konkurencyjnej flory jest minimalny, można zastosować wstępne, nieselektywne wzbogacanie podłoża, a następnie wzbogacanie selektywne bulionem RVS wg Rappaport-Vassiliadis z soją lub bulionem MKTTn wg Mullera-Kauffmanna z czterotionianem i nowobiocyną (6), (7).

d)

Kiedy próbki krwi pobierane są ze stada do badań serologicznych na Salmonellę Pullorum i Salmonellę Gallinarum lub Salmonellę arizonae, informacja na temat rozpowszechniania się choroby w danym państwie członkowskim i jej dotychczasowa częstotliwość występowania w zakładzie jest udostępniana dla określenia liczby próbek do pobrania. Niemniej jednak, aby wykryć zakażenie, zawsze musi zostać pobrana statystycznie istotna liczba próbek do badań serologicznych lub bakteriologicznych.

e)

Stada muszą być kontrolowane w każdym okresie nieśności, w najlepszym czasie do wykrycia choroby.

f)

Próbki do badań bakteriologicznych nie mogą być pobierane od drobiu lub z jaj, wobec których zastosowano przeciwdrobnoustrojowe produkty lecznicze na 2–3 tygodnie przed badaniem.

g)

Techniki wykrywania muszą umożliwić rozróżnienie reakcji serologicznej na zakażenie Salmonellą Pullorum i Salmonellą Gallinarum od reakcji serologicznej spowodowanej szczepionką przeciwko Salmonelli Enteritidis, w przypadku gdy zastosowano tę szczepionkę (8). Nie wolno zatem stosować takiej szczepionki, jeśli ma być wprowadzone monitorowanie serologiczne. Jeżeli zastosowano szczepionkę, musi zostać przeprowadzone badanie bakteriologiczne, ale metoda potwierdzenia musi umożliwić rozróżnienie żywych szczepów szczepionkowych od szczepów dzikich.

B.   Zakażenia bakterią Mycoplasma gallisepticum i Mycoplasma meleagridis

1.   Gatunki, których dotyczą zakażenia:

a)

bakterią Mycoplasma gallisepticum: kury domowe i indyki;

b)

bakterią Mycoplasma meleagridis: indyki.

2.   Program nadzoru choroby

a)

Obecność zakażenia musi zostać zbadana w drodze zatwierdzonych badań serologicznych, bakteriologicznych lub molekularnych. Obecność zmian w worku powietrznym u jednodniowych piskląt i młodych indyków sugeruje wystąpienie zakażenia Mycoplasma i wymaga dalszej analizy.

b)

Próbki do badań na obecność zakażenia bakterią Mycoplasma muszą być pobrane, odpowiednio, z krwi, od jednodniowych piskląt i młodych indyków, z nasienia, lub z wymazu pobranego z tchawicy, kloaki lub worka powietrznego; w szczególności próbki do badania na obecność bakterii Mycoplasma meleagridis muszą być pobrane z jajowodu lub prącia indyka.

c)

Badania na obecność bakterii Mycoplasma gallisepticum lub Mycoplasma meleagridis są przeprowadzane na reprezentatywnej próbce, aby umożliwić stały nadzór nad zakażeniem w czasie chowu i w okresie nieśności, tj. tuż przed rozpoczęciem okresu nieśności i później co trzy miesiące.

C.   Wyniki i wprowadzane środki

Jeżeli żaden ptak nie wykazuje reakcji dodatniej, wynik badania uważa się za ujemny. W przeciwnym razie istnieje podejrzenie choroby w stadzie i należy zastosować środki określone w rozdziale IV.

D.   W przypadku gospodarstw składających się z przynajmniej dwóch oddzielnych jednostek produkcyjnych, właściwy organ weterynaryjny może odstąpić od środków określonych w pkt 3 lit. b) rozdziału IV wymaganych do przywrócenia zatwierdzenia w odniesieniu do wolnych od choroby jednostek produkcyjnych w gospodarstwie, które jest zakażone, pod warunkiem że zatwierdzony lekarz weterynarii potwierdzi, że struktura i wielkość tych jednostek produkcyjnych i podjęte w nich działania zapewniają zupełnie oddzielne urządzenia do zakwaterowania i karmienia tak, aby choroba, o której mowa, nie mogła się przenosić z jednej jednostki produkcyjnej do drugiej.

ROZDZIAŁ IV

KRYTERIA ZAWIESZENIA LUB COFNIĘCIA ZEZWOLENIA DLA ZAKŁADU

1.

Zezwolenie przyznane dla zakładu jest zawieszane w przypadku:

a)

gdy warunki ustanowione w rozdziale II nie są już spełniane;

b)

gdy nie zostało zakończone dochodzenie właściwe danej chorobie:

jeżeli:

istnieje podejrzenie, że w zakładzie wystąpiło ognisko grypy ptaków lub rzekomego pomoru drobiu,

zakład otrzymał drób lub jaja wylęgowe z gospodarstwa podejrzanego o wystąpienie ogniska grypy ptaków lub rzekomego pomoru drobiu lub w którym ognisko takie wystąpiło,

ujawnił się kontakt odpowiedzialny za przenoszenie zakażenia między zakładem a ogniskiem grypy ptaków lub rzekomego pomoru drobiu;

c)

do czasu wykonania nowych badań, jeśli wyniki nadzoru przeprowadzonego zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozdziale II i III na zakażenie Salmonellą Pullorum, Salmonellą Gallinarum, Salmonellą arizonae, bakterią Mycoplasma gallisepticum lub Mycoplasma meleagridis dały powód do podejrzenia wystąpienia ogniska;

d)

do czasu zakończenia wprowadzania właściwych środków wymaganych przez urzędowego lekarza weterynarii, jeśli stwierdzi się, że zakład nie spełnia wymogów rozdziału I pkt 1 lit. a), b) i c).

2.

Zezwolenie powinno być cofnięte, jeżeli:

a)

potwierdzono, że w zakładzie wystąpiło ognisko grypy ptaków lub rzekomego pomoru drobiu;

b)

drugie badanie odpowiedniego typu potwierdza wystąpienie ogniska zakażenia Salmonellą Pullorum, Salmonellą Gallinarum, Salmonellą arizonae, bakterią Mycoplasma gallisepticum lub Mycoplasma meleagridis;

c)

po drugim ostrzeżeniu osoby odpowiedzialnej za zakład przez urzędowego lekarza weterynarii nie zostały podjęte działania, by doprowadzić zakład do stanu zgodnego z wymogami rozdziału I pkt 1 lit. a), b) i c).

3.

Warunki przywrócenia zezwolenia:

a)

jeśli zezwolenie zostało cofnięte z powodu wystąpienia grypy ptaków lub rzekomego pomoru drobiu, może być ono przywrócone 21 dni po przeprowadzeniu czyszczenia i dezynfekcji, w przypadku jeśli został przeprowadzony ubój sanitarny;

b)

jeśli zezwolenie zostało cofnięte w wyniku wystąpienia ogniska spowodowanego przez:

Salmonellę Pullorum i Salmonellę Gallinarum lub Salmonellę arizonae, może zostać ono przywrócone po otrzymaniu negatywnych wyników podczas dwóch badań przeprowadzonych w zakładzie w odstępie co najmniej 21 dni po sanitarnym uboju zakażonego stada i po dezynfekcji, której skuteczność została sprawdzona odpowiednim badaniem na suchej powierzchni,

bakterię Mycoplasma gallisepticum lub Mycoplasma meleagridis, może zostać ono przywrócone po otrzymaniu negatywnych wyników odnotowanych podczas dwóch badań przeprowadzonych na całym stadzie w odstępie co najmniej 60 dni lub po otrzymaniu negatywnych wyników podczas dwóch badań przeprowadzonych w zakładzie w odstępie co najmniej 21 dni po dezynfekcji przeprowadzonej po sanitarnym uboju całego zakażonego stada.”;

2)

w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Szczepionki używane do szczepienia drobiu lub stad produkujących jaja wylęgowe muszą posiadać pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, wydane przez właściwy organ dowolnego państwa członkowskiego.”;

b)

dodaje się pkt 3 w brzmieniu:

„3.

W odniesieniu do szczepionek przeciwko dowolnemu serotypowi Salmonelli muszą być spełnione następujące warunki:

a)

programy szczepień przeciwko Salmonelli nie mogą kolidować z badaniami serologicznymi wykonywanymi na miejscu lub dawać wyniki fałszywie dodatnie;

b)

żywe szczepionki Salmonelli nie mogą być stosowane w ramach krajowych programów kontroli:

(i)

w przypadku drobiu rozpłodowego lub produkcyjnego w okresie reprodukcji lub nieśności, chyba że wykazano, że ich stosowanie jest bezpieczne i zostało one zatwierdzone w tym celu zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9);

(ii)

jeśli producent nie przedstawi właściwej metody rozróżniania bakteriologicznego dzikich szczepów Salmonelli od szczepów szczepionki.

3)

załącznik IV otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK IV

ŚWIADECTWA ZDROWIA DLA HANDLU WEWNĄTRZ UNII

(Wzory 1–6)

WZÓR 1

Image

Image

Image

WZÓR 2

Image

Image

Image

WZÓR 3

Image

Image

Image

WZÓR 4

Image

Image

Image

WZÓR 5

Image

Image

Image

WZÓR 6

Image

Image


(1)  Salmonella Pullorum oznacza Salmonellę enterica podgatunek enterica serotyp Gallinarum wariant biochemiczny (biotyp) Pullorum.

(2)  Salmonella Gallinarum oznacza Salmonellę enterica podgatunek enterica serotyp Gallinarum wariant biochemiczny (biotyp) Gallinarum.

(3)  Salmonella arizonae oznacza Salmonellę enterica podgatunek arizonae grupa serologiczna K (O18) arizonae.

(4)  Należy zauważyć, że badania serologiczne gatunków ptaków innych niż kury domowe mogą czasami dawać niedopuszczalny odsetek wyników fałszywie dodatnich.

(5)  Należy zauważyć, że próbki środowiskowe na ogół nie są odpowiednie do niezawodnego wykrycia Salmonelli Pullorum lub Salmonelli Gallinarum.

(6)  Należy zauważyć, że do diagnozy przydatny jest również bezpośredni posiew z aseptycznie pobranych tkanek na minimalnie selektywne podłoże agarowe, takie jak agar MacConkeya.

(7)  Salmonella Pullorum i Salmonella Gallinarum nie wzrastają szybko w zmodyfikowanej półpłynnej pożywce wg Rappaport-Vassiliadis (MRSV), która jest stosowana do monitorowania odzwierzęcej Salmonelli spp. w Unii.

(8)  Należy zauważyć, że obecnie nie ma badania, które pozwoliłoby rozróżnić reakcję na zakażenie Salmonellą Pullorum i Salmonellą Gallinarum od szczepionki przeciwko temu serotypowi.

(9)  Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 1.”;


6.4.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 90/50


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 4 kwietnia 2011 r.

w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do przeładunku w granicznym posterunku kontroli, przez który wprowadzono przesyłki, przesyłek produktów przeznaczonych do przywozu do Unii lub do państw trzecich

(notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2067)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2011/215/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (1), w szczególności jej art. 9 ust. 2 i art. 11 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 97/78/WE przewiduje przeprowadzanie przez państwa członkowskie, zgodnie z tą dyrektywą, kontroli weterynaryjnych produktów pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktów roślinnych z państw trzecich wprowadzanych na obszar Unii. Stanowi ona również, że państwa członkowskie zapewnią, by przesyłki zawierające takie produkty wprowadzane były na obszar Unii przez graniczny posterunek kontroli.

(2)

Artykuł 9 dyrektywy 97/78/WE ustanawia procedury przewidziane do zastosowania w granicznym posterunku kontroli, przez który wprowadzane są przesyłki, w przypadku przesyłek przeznaczonych do przywozu do Unii poprzez inny graniczny posterunek kontroli, ale przeładowywanych w punkcie kontroli granicznej, przez który są wprowadzone, na obszarze celnym tego samego portu lotniczego lub morskiego w Unii.

(3)

Artykuł 11 dyrektywy 97/78/WE dotyczy przesyłek pochodzących z państwa trzeciego przeładowywanych w granicznym posterunku kontroli przy wjeździe, na obszarze celnym tego samego portu lotniczego lub morskiego w Unii, ale przeznaczonych dla innego państwa trzeciego, poprzez terytorium Unii przez inny graniczny posterunek kontroli lub bezpośrednio do państwa trzeciego bez wprowadzania poprzez inny graniczny posterunek kontroli.

(4)

Oprócz tego art. 9 i 11 dyrektywy 97/78/WE przewidują pewne odstępstwa od ogólnych przepisów dotyczących kontroli weterynaryjnych przeprowadzanych w granicznym posterunku kontroli, przez który przesyłka została wprowadzona. Odstępstwa te mają różny zakres i nie są związane z ostatecznym miejscem przeznaczenia przesyłek ani z okresem składowania przesyłek podczas procedury przeładunku w granicznym posterunku kontroli, do którego przybyła przesyłka.

(5)

Okres taki określa się w odniesieniu do minimalnego i maksymalnego okresu składowania, ustalanych zgodnie z procedurą, o której mowa w dyrektywie 97/78/WE.

(6)

Decyzja Komisji 2000/25/WE z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania art. 9 dyrektywy Rady 97/78/WE dotyczącego przeładunku produktów w punkcie kontroli granicznej, jeśli przesyłki przeznaczone są do ewentualnego przywozu na terytorium Wspólnoty Europejskiej, i zmieniająca decyzję Komisji 93/14/EWG (2) ustanawia okresy minimalne i maksymalne obowiązujące w przypadkach, gdy przesyłki przeznaczone są do przywozu do Unii poprzez inny punkt kontroli granicznej zlokalizowany na tym samym terytorium bądź na terytorium innego państwa członkowskiego.

(7)

Decyzja 2000/25/WE nie daje pełnej jasności co do zakresu przepisów dotyczących przesyłek przeładowywanych z jednego samolotu do innego bądź z jednego statku na inny na obszarze celnym tego samego portu lotniczego lub morskiego w ramach tranzytu do państwa trzeciego bez dalszych przystanków na terytorium Unii lub poprzez terytorium Unii. W związku z powyższym konieczne jest ustanowienie niniejszą decyzją przepisów, które doprecyzują przepisy określone już w decyzji 2000/25/WE, w tym w zakresie minimalnych okresów.

(8)

Dla zapewnienia ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt urzędowy lekarz weterynarii w granicznym posterunku kontroli, przez który została wprowadzona przesyłka, powinien otrzymać odpowiednie informacje w przypadku przesyłek objętych art. 9 i 11 dyrektywy 97/78/WE. Dlatego należy ustanowić przepisy dotyczące informacji, jakie ma przekazać osoba odpowiedzialna za ładunek w czasie przybycia przesyłki do punktu kontroli granicznej.

(9)

Minimalny okres, po jakim muszą zostać przeprowadzone kontrole weterynaryjne przesyłek przeładowywanych z jednego statku na drugi w tym samym porcie oraz które przeznaczone są do przywozu lub do tranzytu do państw trzecich zgodnie z art. 9 i 11 dyrektywy 97/78/WE, wynosi siedem dni.

(10)

W przypadku przesyłek przeładowywanych z jednego statku na drugi w tym samym porcie w granicznym posterunku kontroli, do którego przybyły, oraz przeznaczonych bezpośrednio dla państwa trzeciego bez dalszych przystanków na terytorium Unii, zagrożenia dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego na terytorium Unii są ograniczone, ponieważ ograniczona jest styczność przesyłek z terytorium Unii. W takich przypadkach właściwe może być wydłużenie okresu minimalnego, o którym mowa w art. 9 i 11 dyrektyw 97/78/WE.

(11)

Wydłużenie takie powinno być dokonane z zastrzeżeniem odpowiednich gwarancji ze strony państwa członkowskiego, w którym zlokalizowany jest graniczny posterunek kontroli, do którego przybyła przesyłka. W szczególności państwa członkowskie powinny zapewnić, by nie było możliwości przemieszczenia takich przesyłek do innego portu na terytorium Unii oraz by wysyłane były bezpośrednio do państwa trzeciego. Oprócz tego takie państwo członkowskie powinno przekazać Komisji i pozostałym państwom członkowskim stosowne informacje na temat takich gwarancji, w tym informacje o systemie monitorowania stosowanym w celu zapewnienia przestrzegania okresów i ustaleń w zakresie dalszego transportu do określonego miejsca przeznaczenia zgodnie z informacjami zawartymi w zgłoszeniu przesyłki.

(12)

Oprócz tego należy podać, że przesyłki muszą zostać poddane wszystkim kontrolom weterynaryjnym określonym w dyrektywie 97/78/WE po upływie okresów maksymalnych określonych w niniejszej decyzji.

(13)

Dla zachowania jasności i spójności prawodawstwa unijnego należy uchylić decyzję 2000/25/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją.

(14)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przy przedstawianiu przesyłki w granicznym posterunku kontroli do dalszego przeładunku osoba odpowiedzialna za ładunek powiadamia urzędowego lekarza weterynarii w tym granicznym posterunku kontroli o:

a)

szacunkowym czasie rozładunku przesyłki;

b)

granicznym posterunku kontroli przeznaczenia w Unii, w przypadku przywozu lub tranzytu przez terytorium Unii, lub o państwie trzecim przeznaczenia w przypadku tranzytu bezpośrednio do państwa trzeciego;

c)

dokładnej lokalizacji przesyłki, jeżeli nie jest załadowana bezpośrednio do samolotu lub na statek do dalszego miejsca przeznaczenia;

d)

szacunkowy czas załadunku przesyłki do samolotu lub na statek do dalszego miejsca przeznaczenia.

Zgłoszenia takiego dokonuje się z chwilą przybycia przesyłki do granicznego posterunku kontroli w sposób ustalony przez właściwy organ.

Artykuł 2

1.   Okres minimalny, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lit. b) ppkt (i) dyrektywy 97/78/WE, wynosi:

a)

12 godzin dla portu lotniczego;

b)

siedem dni dla portu morskiego.

2.   Okres maksymalny, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lit. b) ppkt (i) dyrektywy 97/78/WE, wynosi:

a)

48 godzin dla portu lotniczego;

b)

20 dni dla portu morskiego.

Artykuł 3

1.   Do celów stosowania art. 11 dyrektywy 97/78/WE okres minimalny, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy, wynosi:

a)

12 godzin dla portu lotniczego;

b)

siedem dni dla portu morskiego.

2.   Do celów stosowania art. 11 ust. 1 oraz ust. 2 lit. b) tiret drugie dyrektywy 97/78/WE okres minimalny, o którym mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, może zostać wydłużony przez państwa członkowskie do 14 dni, pod warunkiem że:

a)

przesyłki pochodzą z państwa trzeciego i przeznaczone są dla innego państwa trzeciego bez dalszych przystanków na terytoriach wymienionych w załączniku I do dyrektywy 97/78/WE;

b)

przesyłki są przeładowywane z jednego statku na drugi w granicznym posterunku kontroli na obszarze celnym tego samego portu w Unii;

c)

zainteresowane państwo członkowskie przedstawi Komisji i pozostałym państwom członkowskim w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt szczegółowe uzasadnienie, zawierające informację, że przedsięwzięto wszelkie niezbędne środki zapobiegające przemieszczeniu takich przesyłek do innego portu unijnego zamiast przeładunku bezpośrednio do państwa trzeciego.

W zakres takich środków wchodzi system monitorowania zapewniający przestrzeganie okresów i dalszych miejsc przeznaczenia określonych w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 1.

Artykuł 4

W przypadkach, w których upłynął okres maksymalny określony w art. 2 ust. 2, przesyłkę poddaje się kontrolom tożsamości i fizycznym zgodnie z art. 4 dyrektywy 97/78/WE w granicznym posterunku kontroli, przez który została wprowadzona przesyłka.

Artykuł 5

Decyzja 2000/25/WE traci moc.

Artykuł 6

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2011 r.

Artykuł 7

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 4 kwietnia 2011 r.

W imieniu Komisji

John DALLI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 24 z 30.1.1998, s. 9.

(2)  Dz.U. L 9 z 13.1.2000, s. 27.


AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

6.4.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 90/53


DECYZJA NR 1/2011 WSPÓLNEGO KOMITETU DS. ROLNICTWA USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ A KONFEDERACJĄ SZWAJCARSKĄ DOTYCZĄCEJ HANDLU PRODUKTAMI ROLNYMI

z dnia 31 marca 2011 r.

w sprawie zmiany załącznika 3 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi

(2011/216/UE)

WSPÓLNY KOMITET DS. ROLNICTWA,

uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi (1), zwaną dalej „Umową”, w szczególności jej art. 11,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Umowa weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r.

(2)

Załącznik 3 do Umowy przewiduje koncesje dotyczące serów, w szczególności w celu stopniowej liberalizacji handlu serami w okresie pięciu lat po wejściu w życie Umowy.

(3)

Unia Europejska i Konfederacja Szwajcarska postanawiają dodać do Umowy nowy załącznik 12 w sprawie ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, co wymaga uzgodnienia specyfikacji, w szczególności w przypadku serów.

(4)

Należy zatem zmienić załącznik 3 w celu uwzględnienia zarówno pełnej liberalizacji dwustronnego handlu serami, która nastąpiła w dniu 1 czerwca 2007 r., jak i ochrony oznaczeń geograficznych, która ma być przewidziana w nowym załączniku 12,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik 3 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi oraz jego dodatki zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia przez Wspólny Komitet.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2011 r.

W imieniu Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa

Jacques CHAVAZ

Przewodniczący i Szef Delegacji Szwajcarii

Nicolas VERLET

Przewodniczący Delegacji UE

Chantal MOSER

Sekretarz Komitetu


(1)  Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 132.


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK 3

1.

Z dniem 1 czerwca 2007 r. następuje pełna liberalizacja dwustronnego handlu wszystkimi produktami objętymi pozycją 0406 Zharmonizowanego Systemu przez zniesienie wszystkich taryf i kontyngentów.

2.

Unia Europejska nie stosuje refundacji wywozowych dla serów wywożonych do Szwajcarii. Szwajcaria nie stosuje subsydiów wywozowych (1) dla serów wywożonych do Unii Europejskiej.

3.

Wszystkie produkty objęte kodem CN 0406, pochodzące z Unii Europejskiej lub ze Szwajcarii i będące przedmiotem handlu między Stronami, są zwolnione z obowiązku przedstawienia pozwolenia na przywóz.

4.

Unia Europejska i Szwajcaria zapewniają, by korzyści, które sobie wzajemnie zapewniają, nie były podważane poprzez inne środki mające wpływ na przywóz i wywóz.

5.

Jeśli zmiany cen lub przywóz towarów prowadzą do zakłóceń na rynku którejkolwiek ze Stron, w celu znalezienia odpowiednich rozwiązań i na wniosek którejkolwiek ze Stron jak najszybciej odbywają się konsultacje w ramach Komitetu ustanowionego na mocy art. 6 Umowy. W tym celu Strony niniejszym postanawiają okresowo wymieniać informacje na temat cen i inne istotne informacje dotyczące rynku produkowanych lokalnie i przywożonych serów.


(1)  Podstawowe kwoty, na podstawie których zlikwidowano subsydia wywozowe, zostały obliczone za obopólną zgodą Stron na podstawie różnicy cen instytucjonalnych mleka, które prawdopodobnie obowiązywały w momencie wejścia w życie Umowy, powiększonej o dodatkową kwotę za mleko przetworzone na ser, uzyskaną na podstawie ilości mleka potrzebnego do wyrobu danych serów, i pomniejszonej (z wyjątkiem przypadku serów objętych kontyngentami) o obniżenie cła stosowanego przez Wspólnotę.”