ISSN 1725-5139

doi:10.3000/17255139.L_2010.223.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 223

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 53
25 sierpnia 2010


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

 

 

2010/465/UE

 

*

Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

1

Protokół zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskmi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r.

3

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 756/2010 z dnia 24 sierpnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do załączników IV i V ( 1 )

20

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 757/2010 z dnia 24 sierpnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do załączników I i III ( 1 )

29

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 758/2010 z dnia 24 sierpnia 2010 r. zmieniające, w odniesieniu do substancji walnemulina, załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego ( 1 )

37

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 759/2010 z dnia 24 sierpnia 2010 r. zmieniające, w odniesieniu do substancji tildipirozyn, załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego ( 1 )

39

 

 

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 760/2010 z dnia 24 sierpnia 2010 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

42

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz.U. L 316 z 2.12.2009)

44

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

25.8.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 223/1


DECYZJA RADY I PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ ZEBRANYCH W RADZIE

z dnia 24 czerwca 2010 r.

w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony

(2010/465/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZEBRANI W RADZIE,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W Umowie o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (zwanej dalej „umową”), podpisanej w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., znalazł się zapis zobowiązujący obie strony do rozpoczęcia drugiego etapu negocjacji.

(2)

W wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

(3)

Komisja wynegocjowała w imieniu Unii i państw członkowskich protokół zmieniający umowę o transporcie lotniczym (zwany dalej „protokołem”), zgodnie z art. 21 tej umowy.

(4)

Protokół parafowano w dniu 25 marca 2010 r.

(5)

Protokół jest w pełni zgodny z przepisami Unii, w szczególności z systemem handlu uprawnieniami do emisji UE.

(6)

Wynegocjowany przez Komisję protokół powinien zostać podpisany i być tymczasowo stosowany przez Unię i państwa członkowskie, w zakresie, na jaki pozwala prawo krajowe, z zastrzeżeniem możliwości jego zawarcia w późniejszym terminie.

(7)

Konieczne jest określenie procedur podjęcia, w stosownym przypadku, decyzji dotyczącej sposobu zaprzestania tymczasowego stosowania protokołu oraz sposobu przyjmowania środków zgodnie z art. 21 ust. 5 umowy zmienionej protokołem. Konieczne jest również określenie procedur zawieszenia wzajemnego uznawania warunków prawnych dotyczących oceny sprawności operacyjnej przedsiębiorstwa lotniczego i jego przynależności państwowej, zgodnie z art. 6bis ust. 2 umowy zmienionej protokołem, oraz procedury wdrażania niektórych postanowień umowy, w tym postanowień dotyczących środowiska, zgodnie z art. 15 ust. 5 umowy zmienionej protokołem,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Podpisanie i tymczasowe stosowanie

1.   Niniejszym zatwierdza się podpisanie w imieniu Unii Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskim, z drugiej strony (zwanego dalej „protokołem”), z zastrzeżeniem zawarcia tego protokołu.

Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

2.   Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) upoważnionej (upoważnionych) do podpisania protokołu w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jego zawarcia.

3.   Do czasu jego wejścia w życie, protokół jest tymczasowo stosowany przez Unię i jej państwa członkowskie, w zakresie, na jaki pozwala prawo krajowe, od dnia jego podpisania.

4.   Decyzję o zaprzestaniu tymczasowego stosowania protokołu i przekazaniu powiadomienia o tym Stanom Zjednoczonym Ameryki zgodnie z art. 9 ust. 2 protokołu oraz decyzję o cofnięciu takiego powiadomienia podejmuje w imieniu Unii i państw członkowskich Rada stanowiąca jednomyślnie zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.

Artykuł 2

Zawieszenie wzajemnego uznawania

Decyzję o zawieszeniu wzajemnego uznawania warunków prawnych dotyczących oceny sprawności operacyjnej przedsiębiorstwa lotniczego i jego przynależności państwowej oraz o informowaniu o tym Stanów Zjednoczonych Ameryki zgodnie z art. 6bis ust. 2 umowy zmienionej protokołem podejmuje w imieniu Unii i państw członkowskich Rada stanowiąca jednomyślnie zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.

Artykuł 3

Wspólny komitet

1.   Unię i państwa członkowskie reprezentowane są we wspólnym komitecie, ustanowionym na mocy art. 18 umowy zmienionej protokołem, przez przedstawicieli Komisji i państw członkowskich.

2.   W kwestiach, które wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii i które nie wymagają przyjęcia decyzji mającej skutki prawne, stanowisko, jakie ma przyjąć Unia i jej państwa członkowskie we wspólnym komitecie, przyjmowane jest przez Komisję oraz przekazywane z wyprzedzeniem Radzie i państwom członkowskim.

3.   W przypadku decyzji dotyczących spraw wchodzących w zakres kompetencji Unii stanowisko, jakie ma przyjąć Unia i jej państwa członkowskie we wspólnym komitecie, przyjmowane jest przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, chyba że mające zastosowanie procedury głosowania określone w Traktacie stanowią inaczej.

4.   W przypadku decyzji dotyczących spraw, które wchodzą w zakres kompetencji państw członkowskich, stanowisko, jakie ma przyjąć Unia i jej państwa członkowskie we wspólnym komitecie, przyjmowane jest przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji lub któregokolwiek z państw członkowskich, chyba że w ciągu jednego miesiąca od przyjęcia tego stanowiska jedno z państw członkowskich poinformuje Sekretariat Generalny Rady, że może zaakceptować decyzję wspólnego komitetu tylko za zgodą swoich organów prawodawczych, w szczególności ze względu na zastrzeżenie parlamentarne.

5.   Stanowisko Unii i państw członkowskich we wspólnym komitecie przedstawia Komisja, z wyjątkiem kwestii wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji państw członkowskich, w którym to przypadku stanowisko takie przedstawia prezydencja Rady lub, jeśli Rada tak postanowi, Komisja.

Artykuł 4

Decyzje przyjmowane zgodnie z art. 21 ust. 5 umowy

Decyzję o nieudzieleniu przedsiębiorstwom lotniczym drugiej Strony zezwolenia na obsługę dodatkowych rejsów na danej trasie lub na wejście na nowe rynki na podstawie umowy oraz o przekazaniu powiadomienia o tym Stanom Zjednoczonym Ameryki, lub o zgodzie na wycofanie każdej takiej decyzji, podjętej zgodnie z art. 21 ust. 5 umowy zmienionej protokołem, przyjmuje w imieniu Unii i państw członkowskich Rada stanowiąca jednomyślnie zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.

Artykuł 5

Informacje przekazywane Komisji

Państwa członkowskie natychmiast informują Komisję o wszelkich wnioskach lub powiadomieniach przekazanych lub otrzymanych przez nie na podstawie art. 15 umowy zmienionej protokołem.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2010 r.

W imieniu Rady

J. BLANCO LÓPEZ

Przewodniczący


PROTOKÓŁ

zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskmi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r.

STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI (zwane dalej „Stanami Zjednoczonymi”),

z jednej strony, oraz

KRÓLESTWO BELGII,

REPUBLIKA BUŁGARII,

REPUBLIKA CZESKA,

KRÓLESTWO DANII,

REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

REPUBLIKA ESTOŃSKA,

IRLANDIA,

REPUBLIKA GRECKA,

KRÓLESTWO HISZPANII,

REPUBLIKA FRANCUSKA,

REPUBLIKA WŁOSKA,

REPUBLIKA CYPRYJSKA,

REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

REPUBLIKA LITEWSKA,

WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

REPUBLIKA WĘGIERSKA,

MALTA,

KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

REPUBLIKA AUSTRII,

RZECZPOSPOLITA POLSKA,

REPUBLIKA PORTUGALSKA,

RUMUNIA,

REPUBLIKA SŁOWENII,

REPUBLIKA SŁOWACKA,

REPUBLIKA FINLANDII,

KRÓLESTWO SZWECJI,

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,

będące stronami Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz będące państwami członkowskimi Unii Europejskiej (zwane dalej „państwami członkowskimi”),

oraz UNIA EUROPEJSKA,

z drugiej strony,

ZAMIERZAJĄC wykorzystać ramy ustanowione w Umowie o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (zwanej dalej „umową”), podpisanej w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., aby osiągnąć cel polegający na otwarciu dostępu do rynków i zapewnieniu maksymalnych korzyści konsumentom, przedsiębiorstwom lotniczym, pracownikom i społeczeństwom po obu stronach Atlantyku;

WYPEŁNIAJĄC przewidziany w art. 21 umowy mandat upoważniający do szybkiego przeprowadzenia drugiego etapu negocjacji dotyczących umowy z myślą o osiągnięciu tego celu;

UZNAJĄC, że w wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i stała się jej następcą prawnym oraz że od tego dnia wszystkie prawa i zobowiązania oraz wszelkie odniesienia do Wspólnoty Europejskiej w umowie mają zastosowanie do Unii Europejskiej,

UZGODNIŁY NASTĘPUJĄCE ZMIANY W UMOWIE:

Artykuł 1

Definicje

W art. 1 umowy wprowadza się następujące zmiany:

1)

po punkcie drugim dodaje się nową definicję w brzmieniu:

„2 bis   »Ocena przynależności państwowej« oznacza ustalenie, że przewoźnik lotniczy, który zamierza wykonywać usługi objęte niniejszą umową, spełnia wymogi określone w art. 4 dotyczące jego struktury własności, skutecznej kontroli i głównego miejsca prowadzenia działalności;”;

2)

po punkcie trzecim dodaje się nową definicję w brzmieniu:

„3 bis   »Ocena sprawności operacyjnej« oznacza ustalenie, że przewoźnik lotniczy, który zamierza wykonywać usługi objęte niniejszą umową, dysponuje wystarczającą zdolnością finansową i odpowiednią wiedzą z zakresu zarządzania, by wykonywać takie usługi, oraz że jest gotów przestrzegać przepisów ustawowych i wykonawczych oraz wymogów, które regulują wykonywanie takich usług;”.

Artykuł 2

Wzajemne uznawanie warunków prawnych dotyczących oceny sprawności operacyjnej i przynależności państwowej przedsiębiorstw lotniczych

Po artykule 6 dodaje się artykuł 6 bis w brzmieniu:

„Artykuł 6 bis

Wzajemne uznawanie warunków prawnych dotyczących oceny sprawności operacyjnej i przynależności państwowej przedsiębiorstw lotniczych

1.   Po otrzymaniu wniosku o zezwolenie eksploatacyjne od przewoźnika lotniczego jednej ze Stron, zgodnie z art. 4, władze lotnicze drugiej Strony uznają każdą ocenę sprawności operacyjnej i przynależności państwowej, dokonaną przez władze lotnicze pierwszej Strony w odniesieniu do tego przewoźnika lotniczego, tak jak gdyby ocena taka została dokonana przez jej własne władze lotnicze i nie występują o dodatkowe wyjaśnienia w tych kwestiach, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w lit. a) poniżej:

a)

Jeżeli po otrzymaniu wniosku o zezwolenie eksploatacyjne od przedsiębiorstwa lotniczego lub po przyznaniu takiego zezwolenia władze lotnicze Strony przyjmującej mają szczególny powód do obaw, że, pomimo oceny dokonanej przez władze lotnicze drugiej Strony, warunki określone w art. 4 dotyczące przyznawania odpowiednich zezwoleń nie zostały spełnione, informują o tym niezwłocznie te władze, podając konkretne powody swoich obaw. W takim przypadku każda ze Stron może zainicjować konsultacje, które powinny obejmować przedstawicieli odpowiednich władz lotniczych, i/lub wystąpić o dodatkowe informacje dotyczące tych obaw, a wnioski tego rodzaju rozpatruje się w możliwie najkrótszym terminie. Jeżeli kwestia pozostaje nierozstrzygnięta, każda ze Stron może wnieść sprawę do rozpatrzenia na forum wspólnego komitetu.

b)

Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do ocen dokonywanych w odniesieniu do certyfikatów lub licencji dotyczących bezpieczeństwa, uzgodnień w dziedzinie ochrony oraz ochrony ubezpieczeniowej.

2.   Za pośrednictwem wspólnego komitetu każda ze Stron informuje drugą Stronę, w miarę możliwości z wyprzedzeniem, a w przeciwnym przypadku najszybciej jak to możliwe, o wszelkich istotnych zmianach w stosowanych przez nią kryteriach dokonywania ocen, o których mowa w ust. 1 powyżej. Jeżeli Strona przyjmująca zwraca się z wnioskiem o konsultacje na temat jakiejkolwiek takiej zmiany, odbywają się one w ramach wspólnego komitetu w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku, chyba że Strony zadecydują inaczej. Jeżeli po przeprowadzeniu konsultacji Strona przyjmująca uważa, że zmienione kryteria drugiej Strony nie są wystarczające do celów wzajemnego uznawania warunków prawnych dotyczących oceny, Strona przyjmująca może poinformować drugą Stronę o zawieszeniu stosowania ust. 1. Strona przyjmująca może w dowolnym momencie uchylić to zawieszenie. Wspólny komitet jest odpowiednio informowany.”.

Artykuł 3

Środowisko

Uchyla się cały art. 15 umowy i zastępuje się go artykułem w brzmieniu:

„Artykuł 15

Środowisko

1.   Strony uznają znaczenie ochrony środowiska przy opracowywaniu i wdrażaniu polityki w zakresie lotnictwa międzynarodowego, starannie porównując w trakcie opracowywania tej polityki stosunek kosztów środków mających na celu ochronę środowiska do korzyści z nich płynących, a w stosownych przypadkach wspólnie wspierają w skali globalnej skuteczne rozwiązania. W związku z powyższym Strony wyrażają zamiar podjęcia współpracy na rzecz ograniczenia lub zmniejszenia – w sposób rozsądny z ekonomicznego punktu widzenia – wpływu międzynarodowego transportu lotniczego na środowisko.

2.   Jeżeli jedna ze Stron rozważa propozycje środków z zakresu ochrony środowiska na szczeblu regionalnym, krajowym lub lokalnym, powinna ocenić ich ewentualny niekorzystny wpływ na korzystanie z praw zawartych w niniejszej umowie oraz, jeżeli przyjęto takie środki, powinna podjąć odpowiednie kroki służące złagodzeniu wszelkiego takiego niekorzystnego wpływu. Na wniosek jednej ze Stron, druga Strona dostarcza opis takich działań służących ocenie i złagodzeniu tego niekorzystnego wpływu.

3.   Przy określaniu środków z zakresu ochrony środowiska należy kierować się normami ochrony środowiska dotyczącymi lotnictwa, przyjętymi przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w załącznikach do konwencji, z wyjątkiem przypadków, w których zgłoszone zostały różnice. Strony stosują wszelkie środki z zakresu ochrony środowiska mające wpływ na usługi lotnicze objęte niniejszą umową zgodnie z art. 2 i art. 3 ust. 4 niniejszej umowy.

4.   Strony potwierdzają zobowiązanie państw członkowskich i Stanów Zjednoczonych do stosowania zasady zrównoważonego podejścia.

5.   W odniesieniu do nakładania nowych obowiązkowych ograniczeń działalności spowodowanych poziomem hałasu w portach lotniczych, w których w każdym roku kalendarzowym dokonuje się więcej niż 50 000 operacji cywilnymi poddźwiękowymi samolotami odrzutowymi, zastosowanie mają następujące postanowienia:

a)

Właściwe organy danej Strony zapewniają możliwość uwzględnienia opinii zainteresowanych stron w procesie podejmowania decyzji.

b)

Powiadomienie o wprowadzeniu jakiegokolwiek nowego ograniczenia działalności udostępnia się drugiej Stronie co najmniej 150 dni przed datą wejścia w życie tego ograniczenia. Na wniosek tej drugiej Strony przedkłada się jej niezwłocznie pisemne sprawozdanie zawierające powody wprowadzenia ograniczenia działalności, cel z zakresu ochrony środowiska uzgodniony dla portu lotniczego oraz opis środków, które mają służyć osiągnięciu tego celu. Sprawozdanie zawiera stosowną ocenę przewidywanych kosztów różnych rozpatrywanych środków i wypływających z nich korzyści.

c)

Ograniczenia działalności muszą być (i) niedyskryminacyjne; (ii) restrykcyjne tylko w stopniu, w jakim jest to konieczne, aby osiągnąć cel z zakresu ochrony środowiska uzgodniony dla danego portu lotniczego; oraz (iii) niearbitralne.

6.   Strony zatwierdzają i wspierają wymianę informacji i regularny dialog między ekspertami, prowadzony zwłaszcza poprzez istniejące już kanały komunikacji, w celu zacieśnienia współpracy – zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi – w zakresie ograniczania oddziaływania międzynarodowego transportu lotniczego na środowisko oraz łagodzenia jego szkodliwego wpływu. Współpraca ta obejmuje:

a)

badania i rozwój ekologicznych technologii lotniczych;

b)

badania naukowe mające na celu lepsze zrozumienie oddziaływania emisji pochodzących z lotnictwa, które umożliwi bardziej świadome podejmowanie decyzji politycznych;

c)

innowacje w dziedzinie zarządzania ruchem lotniczym mające na celu zmniejszenie oddziaływania lotnictwa na środowisko;

d)

badania i rozwój w dziedzinie zrównoważonych alternatywnych paliw w lotnictwie; oraz

e)

wymianę poglądów na temat różnych kwestii i możliwości na forach międzynarodowych zajmujących się oddziaływaniem lotnictwa na środowisko, w tym, w stosownych przypadkach, koordynację stanowisk.

7.   Na wniosek Stron wspólny komitet, wspierany przez ekspertów, opracowuje zalecenia w odniesieniu do kwestii ewentualnego pokrywania się i wzajemnej spójności środków rynkowych dotyczących emisji pochodzących z lotnictwa, wdrażanych przez Strony w celu uniknięcia powielania środków i kosztów oraz zmniejszenia w możliwie największym zakresie obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw lotniczych. Wdrożenie takich zaleceń uzależnione jest od przeprowadzenia wewnętrznej procedury zatwierdzenia lub ratyfikacji, która może stanowić wymóg każdej ze Stron.

8.   Jeśli jedna ze Stron uważa, że kwestia związana z ochroną środowiska w zakresie transportu lotniczego, w tym nowe proponowane środki, budzi obawy w odniesieniu do stosowania lub wdrażania niniejszej umowy, może ona zażądać zwołania posiedzenia wspólnego komitetu, jak przewidziano w art. 18, w celu rozpatrzenia tej kwestii oraz opracowania właściwych odpowiedzi na obawy uznane za uzasadnione.”.

Artykuł 4

Wymiar społeczny

Po art. 17 dodaje się nowy art. 17 bis w brzmieniu:

„Artykuł 17 bis

Wymiar społeczny

1.   Strony uznają znaczenie społecznego wymiaru umowy oraz korzyści, które powstają w sytuacji, gdy otwarciu rynków towarzyszą wysokie standardy pracy. Możliwości stworzone dzięki umowie nie mają na celu podważenia standardów pracy ani praw i zasad związanych z pracą przewidzianych w ustawodawstwach każdej ze Stron.

2.   Zasady określone w ust. 1 stanowią punkt odniesienia dla Stron podczas wdrażania umowy, w tym również, zgodnie z art. 18, regularnego rozważania społecznych skutków stosowania umowy oraz opracowania właściwych odpowiedzi na obawy uznane za uzasadnione.”.

Artykuł 5

Wspólny komitet

Uchyla się art. 18 ust. 3, 4 i 5 w całości i zastępuje się je ustępami w brzmieniu:

„3.   Wspólny komitet dokonuje w miarę potrzeb przeglądu ogólnego wdrażania umowy, w tym wszelkich skutków ograniczeń w zakresie infrastruktury lotniczej na korzystanie z praw przewidzianych w art. 3, wpływu środków ochrony podjętych na mocy art. 9, wpływu na warunki konkurencji, w tym w obszarze komputerowych systemów rezerwacji, oraz wszelkich społecznych skutków wdrażania umowy. Wspólny komitet regularnie rozważa również poszczególne kwestie i wnioski, które w opinii jednej ze Stron mają rzeczywisty lub potencjalny wpływ na działania objęte umową, takie jak sprzeczne wymogi regulacyjne.

4.   Wspólny komitet rozwija również współpracę poprzez:

a)

rozważanie ewentualnych obszarów dalszego rozwoju umowy, w tym zalecenia dotyczące zmian umowy;

b)

uwzględnianie społecznych skutków wdrażanej umowy oraz opracowywanie właściwych odpowiedzi na obawy uznane za uzasadnione;

c)

prowadzenie spisu kwestii związanych z subsydiami i pomocą państwa zgłaszanych przez strony w ramach wspólnego komitetu;

d)

podejmowanie w drodze konsensusu decyzji dotyczących wszelkich kwestii odnoszących się do stosowania art. 11 ust. 6;

e)

podejmowanie – na wniosek Stron – ustaleń dotyczących wzajemnego uznawania warunków prawnych dotyczących oceny;

f)

zacieśnianie współpracy między właściwymi organami stron w ramach wysiłków zmierzających do rozwoju ich systemów zarządzania ruchem lotniczym w celu zapewnienia optymalnej interoperacyjności i kompatybilności tych systemów, zmniejszenia kosztów i zwiększenia ich bezpieczeństwa, zdolności i efektywności środowiskowej;

g)

promowanie opracowywania wniosków dotyczących wspólnych projektów i inicjatyw w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa, w tym z państwami trzecimi;

h)

zachęcanie do stałej ścisłej współpracy między właściwymi organami ds. ochrony lotnictwa Stron, obejmującej inicjatywy dotyczące procedur ochrony, których celem jest ułatwianie przewozu pasażerów i ładunków bez uszczerbku dla ochrony;

i)

rozważenie, czy odpowiednie przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki Stron w dziedzinach objętych załącznikiem 9 konwencji (Ułatwienia) mogą mieć wpływ na wykonywanie praw przewidzianych w niniejszej umowie;

j)

wspieranie wymiany na poziomie ekspertów w przypadku nowych inicjatyw i projektów w zakresie prawodawstwa lub regulacji, w tym w dziedzinach ochrony, bezpieczeństwa, środowiska, infrastruktury lotniczej (łącznie z przydziałami czasu na start lub lądowanie) oraz ochrony konsumentów;

k)

zachęcanie do konsultacji, w stosownych przypadkach, w kwestiach transportu lotniczego, którymi zajmują się organizacje międzynarodowe, i w stosunkach z państwami trzecimi, w tym podejmowanie decyzji dotyczących przyjęcia wspólnego podejścia; oraz

l)

podejmowanie, na zasadzie konsensusu, decyzji, o których mowa w art. 1 ust. 3 oraz w art. 2 ust. 3 załącznika 4.

5.   Strony podzielają zamiar kontynuowania starań o zapewnienie maksymalnych korzyści, jakie dla konsumentów, przedsiębiorstw lotniczych, pracowników i społeczeństw po obu stronach Atlantyku może przynieść objęcie niniejszą umową państw trzecich. W tym celu wspólny komitet rozważa, w stosownych przypadkach, warunki i procedury, w tym wszelkie konieczne zmiany niniejszej umowy, które byłyby konieczne w celu umożliwienia państwom trzecim przystąpienia do niniejszej umowy.”.

Artykuł 6

Dalszy rozwój możliwości prowadzenia działalności

Uchyla się art. 21 w całości i zastępuje się go artykułem w brzmieniu:

„Artykuł 21

Dalszy rozwój możliwości prowadzenia działalności

1.   Strony wspólnie przyjmują za cel dalsze usuwanie przeszkód w dostępie do rynków, aby zapewnić maksymalne korzyści dla konsumentów, przedsiębiorstw lotniczych, pracowników i społeczeństw po obu stronach Atlantyku, w tym ułatwianie ich przedsiębiorstwom lotniczym dostępu do światowych rynków kapitałowych w sposób lepiej odzwierciedlający realia światowej branży lotniczej, umacnianie systemu transatlantyckich przewozów lotniczych oraz ustanowienie ram, które zachęcą inne państwa do otwarcia swoich rynków usług lotniczych.

2.   Zgodnie ze wspólnym celem określonym w ust. 1 oraz wypełniając swoje zobowiązania określone w art. 18, polegające na kontroli wdrażania niniejszej umowy, wspólny komitet dokonuje co rok przeglądu sytuacji, w tym również pod kątem zmian przepisów, o których mowa w niniejszym artykule. Wspólny komitet opracowuje w tym celu procedurę współpracy, polegającą między innymi na wydawaniu Stronom stosownych zaleceń. Po potwierdzeniu przez wspólny komitet, że przepisy ustawowe i wykonawcze Stanów Zjednoczonych umożliwiają państwom członkowskim lub ich obywatelom posiadanie większościowych pakietów własnościowych ich przedsiębiorstw lotniczych i sprawowanie skutecznej kontroli nad nimi, Unia Europejska i jej państwa członkowskie na zasadzie wzajemności umożliwiają Stanom Zjednoczonym lub ich obywatelom posiadanie większościowych pakietów własnościowych swoich przedsiębiorstw lotniczych i sprawowanie skutecznej kontroli nad nimi.

3.   Po otrzymaniu pisemnego potwierdzenia od wspólnego komitetu, zgodnie z art. 18 ust. 6, że przepisy ustawowe i wykonawcze każdej ze Stron umożliwiają drugiej Stronie lub jej obywatelom posiadanie większościowych pakietów własnościowych i przedsiębiorstw lotniczych pierwszej Strony i sprawowanie skutecznej kontroli nad nimi:

a)

przestaje mieć zastosowanie sekcja 3 załącznika 1 do umowy;

b)

przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych mają prawo do wykonywania regularnych łączonych przewozów pasażerskich między punktami w Unii Europejskiej i jej państwach członkowskich a pięcioma krajami, bez konieczności lądowania na terytorium Stanów Zjednoczonych. Kraje te określa wspólny komitet w terminie jednego roku od daty podpisania niniejszego protokołu. Wspólny komitet może zmienić wykaz tych krajów lub zwiększyć ich liczbę; oraz

c)

przestaje obowiązywać art. 2 załącznika 4 do umowy (»Własność i sprawowanie kontroli nad przedsiębiorstwami lotniczymi państw trzecich«), a w jego miejsce w odniesieniu do przedsiębiorstw lotniczych państw trzecich, należących do Stanów Zjednoczonych lub ich obywateli i będących pod ich kontrolą, zaczyna obowiązywać załącznik 6 do umowy.

4.   Po otrzymaniu pisemnego potwierdzenia od wspólnego komitetu, zgodnie z art. 18 ust. 6, że przepisy ustawowe i wykonawcze Unii Europejskiej i jej państw członkowskich dotyczące ograniczeń działalności spowodowanych poziomem hałasu w portach lotniczych, w których rocznie dokonuje się więcej niż 50 000 operacji cywilnymi poddźwiękowymi samolotami odrzutowymi, przewidują, że Komisja Europejska jest uprawniona do dokonania przeglądu procedury przed wprowadzeniem takich środków, oraz, w przypadku gdy uzna, że nie zastosowano odpowiednich procedur zgodnie z mającymi zastosowanie zobowiązaniami, do podjęcia stosownych działań prawnych dotyczących danych środków przed ich wprowadzeniem:

a)

przedsiębiorstwa lotnicze z Unii Europejskiej mają prawo do wykonywania regularnych łączonych przewozów pasażerskich między punktami w Stanach Zjednoczonych a pięcioma dodatkowymi krajami, bez konieczności lądowania na terytorium Unii Europejskiej i jej państw członkowskich. Kraje te określa wspólny komitet w terminie jednego roku od daty podpisania niniejszego protokołu. Wspólny komitet może zmienić wykaz tych krajów lub zwiększyć ich liczbę; oraz

b)

przestaje obowiązywać art. 2 załącznika 4 do umowy (»Własność i sprawowanie kontroli nad przedsiębiorstwami lotniczymi państw trzecich«), a w jego miejsce w odniesieniu do przedsiębiorstw lotniczych państw trzecich, należących do państw członkowskich lub ich obywateli i będących pod ich kontrolą, zaczyna obowiązywać załącznik 6 do umowy.

5.   Po otrzymaniu pisemnego potwierdzenia od wspólnego komitetu, że dana Strona spełniła warunki określone w ust. 3 i 4, które mają do niej zastosowanie, może ona wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji na wysokim szczeblu w odniesieniu do wdrażania niniejszego artykułu. Konsultacje takie rozpoczynają się w terminie 60 dni od daty dostarczenia wniosku, chyba że Strony zadecydują inaczej. Strony dokładają wszelkich starań, aby rozstrzygnąć kwestie będące przedmiotem konsultacji. Jeżeli Strona, która złożyła wniosek o konsultacje, jest niezadowolona z ich wyniku, może złożyć kanałami dyplomatycznymi pisemne powiadomienie o swojej decyzji, zgodnie z którą żadne przedsiębiorstwo lotnicze drugiej Strony nie będzie obsługiwać dodatkowych rejsów na danej trasie ani nie wejdzie na nowe rynki na mocy niniejszej umowy. Każda taka decyzja wchodzi w życie w terminie 60 dni od daty powiadomienia. W okresie tym druga Strona może podjąć decyzję, zgodnie z którą żadne przedsiębiorstwo lotnicze pierwszej Strony nie będzie obsługiwać dodatkowych rejsów na danej trasie ani nie wejdzie na nowe rynki na mocy niniejszej umowy. Decyzja taka staje się skuteczna w tym samym dniu, co decyzja pierwszej Strony. Każdą taką decyzję Strony można uchylić za porozumieniem obu Stron, pisemnie potwierdzonym przez wspólny komitet.”.

Artykuł 7

Przewozy na zlecenie administracji federalnej USA

Uchyla się załącznik 3 do umowy w całości i zastępuje się go załącznikiem w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK 3

Dotyczący przewozów na zlecenie administracji federalnej USA

Wspólnotowe przedsiębiorstwa lotnicze mają prawo do przewożenia pasażerów i ładunków w ramach lotów regularnych i lotów czarterowych, dla których departament cywilny administracji federalnej USA, agencja administracji federalnej USA lub oficjalnych organów cywilnych administracji fegeralnej USA:

1)

nabywają usługę dla siebie samych lub w ramach umowy przewidującej, że zapłata dokonywana jest przez administrację federalną lub z funduszy pozostających do jej dyspozycji; lub

2)

zapewniają przewóz bez zapłaty do lub na rzecz kraju trzeciego albo organizacji międzynarodowej lub innej,

oraz gdy taki przewóz odbywa się:

a)

między dowolnym punktem w Stanach Zjednoczonych a dowolnym punktem poza Stanami Zjednoczonymi, w zakresie, w jakim przewóz taki jest dozwolony na mocy art. 3 ust. 1 lit. c), z wyjątkiem sytuacji – w przypadku pasażerów uprawnionych do korzystania z taryfy wynikającej z umowy o połączeniu między miastami – gdy odbywa się on między punktami, których dotyczy taryfa wynikająca z umowy o połączeniu między miastami; lub

b)

między dwoma dowolnymi punktami poza terytorium Stanów Zjednoczonych.

Niniejszy załącznik nie ma zastosowania do przewozu nabytego lub opłacanego przez Sekretarza Obrony lub sekretarza departamentu wojskowego.”.

Artykuł 8

Załączniki

Tekst dodatku do niniejszego protokołu dołączony jest do umowy jako załącznik 6.

Artykuł 9

Tymczasowe stosowanie

1.   W oczekiwaniu na wejście w życie niniejszego protokołu Strony zgadzają się stosować go tymczasowo od dnia jego podpisania, w zakresie, na jaki pozwala na to mające zastosowanie prawo krajowe.

2.   Każda ze Stron może w dowolnym momencie powiadomić pisemnie na drodze dyplomatycznej drugą Stronę o decyzji o zaprzestaniu stosowania niniejszego protokołu. W takim przypadku stosowanie niniejszego protokołu ustaje o północy czasu GMT na koniec sezonu lotniczego Zrzeszenia Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA), który obowiązuje po upływie roku od daty pisemnego powiadomienia, chyba że powiadomienie zostaje cofnięte przed upływem tego terminu za zgodą Stron. W przypadku gdy ustaje tymczasowe stosowanie umowy, zgodnie z art. 25 ust. 2 umowy, równocześnie ustaje tymczasowe stosowanie niniejszego protokołu.

Artykuł 10

Wejście w życie

Niniejszy protokół wchodzi w życie w późniejszym z następujących terminów:

1)

w dniu wejścia w życie umowy; oraz

2)

po upływie jednego miesiąca od daty ostatniej noty w ramach wymiany not dyplomatycznych między Stronami, potwierdzającej, że wszystkie procedury niezbędne do wejścia w życie niniejszego protokołu zostały zakończone.

Do celów tej wymiany not dyplomatycznych, noty dyplomatyczne przekazywane lub otrzymywane przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie przekazuje się Unii Europejskiej lub od niej, w zależności od przypadku. Nota dyplomatyczna lub noty dyplomatyczne przekazywane przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie zawierają złożone przez każde państwo członkowskie potwierdzenie, że jego procedury niezbędne do wejścia w życie niniejszego protokołu zostały zakończone.

NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, odpowiednio upoważnieni, podpisali niniejszą umowę.

Съставено в Люксембург на двадесет и четвърти юни две хиляди и десета година.

Hecho en Luxemburgo, el veinticuatro de junio de dos mil diez.

V Lucemburku dne dvacátého čtvrtého června dva tisíce deset.

Udfærdiget i Luxembourg den fireogtyvende juni to tusind og ti.

Geschehen zu Luxemburg am vierundzwanzigsten Juni zweitausendzehn.

Kahe tuhande kümnenda aasta juunikuu kahekümne neljandal päeval Luxembourgis.

'Εγινε στo Λουξεμβούργο, στις είκοσι τέσσερις Ιουνίου δύο χιλιάδες δέκα.

Done at Luxembourg on the twenty-fourth day of June in the year two thousand and ten.

Fait à Luxembourg, le vingt-quatre juin deux mille dix.

Fatto a Lussemburgo, addì ventiquattro giugno duemiladieci.

Luksemburgā, divi tūkstoši desmitā gada divdesmit ceturtajā jūnijā.

Priimta du tūkstančiai dešimtų metų birželio dvidešimt ketvirtą dieną Liuksemburge.

Kelt Luxembourgban, a kétezer-tizedik év június havának huszonnegyedik napján.

Magħmul fil-Lussemburgu, fl-erbgħa u għoxrin jum ta' Ġunju tas-sena elfejn u għaxra.

Gedaan te Luxemburg, de vierentwintigste juni tweeduizend tien.

Sporządzono w Luksemburgu dnia dwudziestego czwartego czerwca roku dwa tysiące dziesiątego.

Feito no Luxemburgo, em vinte e quatro de Junho de dois mil e dez.

Întocmit la Luxemburg, la douăzeci și patru iunie două mii zece.

V Luxemburgu dňa dvadsiateho štvrtého júna dvetisícdesať.

V Luxembourgu, dne štiriindvajsetega junija leta dva tisoč deset.

Tehty Luxemburgissa kahdentenakymmenentenäneljäntenä päivänä kesäkuuta vuonna kaksituhattakymmenen.

Som skedde i Luxemburg den tjugofjärde juni tjugohundratio.

За Репyблика Бългaрия

Image

Voor het Koninkrijk België

Pour le Royaume de Belgique

Für das Königreich Belgien

Image

Deze handtekening verbindt eveneens het Vlaamse Gewest, het Waalse Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Cette signature engage également la Région wallonne, la Région flamande et la Région de Bruxelles-Capitale.

Diese Unterschrift bindet zugleich die Wallonische Region, die Flämische Region und die Region Brüssel-Hauptstadt.

Za Českou republiku

Image

På Kongeriget Danmarks vegne

Image

Für die Bundesrepublik Deutschland

Image

Eesti Vabariigi nimel

Image

Για την Ελληνική Δημοκρατία

Image

Por el Reino de España

Image

Pour la République française

Image

Thar cheann Na hÉireann

For Ireland

Image

Per la Repubblica italiana

Image

Για την Κυπριακή Δημοκρατία

Image

Latvijas Republikas vārdā

Image

Lietuvos Respublikos vardu

Image

Pour le Grand-Duché de Luxembourg

Image

A Magyar Köztársaság részéről

Image

Għal Malta

Image

Voor het Koninkrijk der Nederlanden

Image

Für die Republik Österreich

Image

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Image

Pela República Portuguesa

Image

Pentru România

Image

Za Republiko Slovenijo

Image

Za Slovenskύ republiku

Image

Suomen tasavallan puolesta

Image

För Konungariket Sverige

Image

For the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland

Image

За Европейския съюз

Por la Unión Europea

Za Evropskou unii

For Den Europæiske Union

Für die Europäische Union

Euroopa Liidu nimel

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση

For the European Union

Pour l’Union européenne

Per l’Unione europea

Eiropas Savienības vārdā

Europos Sajungos vardu

Az Európai Unió részéről

Għall-Unjoni Ewropea

Voor de Europese Unie

W imieniu Unii Europejskiej

Pela União Europeia

Pentru Uniunea Europeană

Za Eurόpsku úniu

Za Evropsko unijo

Euroopan unionin puolesta

För Europeiska unionen

Image

Image

For the United States of America

Image

Dodatek do Protokołu

ZAŁĄCZNIK 6

Własność i sprawowanie kontroli nad przedsiębiorstwami lotniczymi państw trzecich

1.

Żadna ze Stron nie wykonuje żadnego z przysługujących jej na mocy porozumień o przewozach lotniczych z państwem trzecim praw do odmowy wydania, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia zezwoleń eksploatacyjnych lub zezwoleń technicznych jakiemukolwiek przedsiębiorstwu lotniczemu tego państwa trzeciego w oparciu o fakt posiadania przeważającej części własności w takim przedsiębiorstwie lotniczym przez drugą Stronę i/lub jej obywateli.

2.

Stany Zjednoczone nie wykonują żadnego z przysługujących im na mocy porozumień o przewozach lotniczych praw do odmowy wydania, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia zezwoleń eksploatacyjnych lub zezwoleń technicznych jakiemukolwiek przedsiębiorstwu lotniczemu Księstwa Liechtensteinu, Konfederacji Szwajcarskiej, członkowi WEOL od dnia podpisania niniejszej umowy, lub przedsiębiorstwu lotniczemu z jakiegokolwiek państwa afrykańskiego, które wdraża umowę o „otwartym niebie” w przewozach lotniczych ze Stanami Zjednoczonymi w dniu podpisania niniejszej umowy, w oparciu o fakt sprawowania skutecznej kontroli nad tym przedsiębiorstwem lotniczym przez państwo członkowskie lub państwa członkowskie i/lub jego/ich obywateli.

3.

Żadna ze Stron nie wykonuje żadnego z przysługujących jej na mocy porozumień o przewozach lotniczych z państwem trzecim praw do odmowy wydania, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia zezwoleń eksploatacyjnych lub zezwoleń technicznych jakiemukolwiek przedsiębiorstwu lotniczemu tego państwa trzeciego w oparciu o fakt sprawowania skutecznej kontroli nad takim przedsiębiorstwem lotniczym przez drugą Stronę i/lub jej obywateli, pod warunkiem że dane państwo trzecie posiada historię współpracy w dziedzinie przewozów lotniczych z obiema Stronami.

4.

Wspólny komitet prowadzi wykaz państw trzecich, które według obu Stron posiadają historię współpracy w dziedzinie przewozów lotniczych.

Wspólne oświadczenie

Przedstawiciele Stanów Zjednoczonych oraz Unii Europejskiej i jej państw członkowskich potwierdzili, że autentyczność Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, parafowanego w Brukseli dnia 25 marca 2010 r., ma zostać poświadczona w innych wersjach językowych w drodze wymiany listów, przed podpisaniem protokołu, lub w drodze decyzji wspólnego komitetu, po jego podpisaniu.

Niniejsze wspólne oświadczenie stanowi integralną część protokołu.

W imieniu Stanów Zjednoczonych:

John BYERLY (podpis)

dnia 25 marca 2010 r.

W imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich:

Daniel CALLEJA (podpis)

dnia 25 marca 2010 r.

PROTOKÓŁ KONSULTACJI

1.

Delegacje reprezentujące Unię Europejską i jej państwa członkowskie oraz Stany Zjednoczone Ameryki spotkały się w Brukseli w dniach 23–25 marca 2010 r., by zakończyć drugi etap negocjacji w sprawie umowy o transporcie lotniczym. Listy członków delegacji załączono jako dodatek A.

2.

Delegacje osiągnęły porozumienie ad referendum w sprawie Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. („Protokół”, dołączony jako dodatek B), oraz parafowały jego tekst. Zamiarem delegacji jest przedstawienie projektu protokołu swoim właściwym organom do zatwierdzenia, tak by wszedł on w życie w najbliższej przyszłości.

3.

Odniesienia w niniejszym protokole do umowy oraz do artykułów, ustępów i załączników są odniesieniami do umowy zmienionej protokołem.

4.

Delegacja UE potwierdziła, że w wyniku wejścia w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i stała się jej następcą prawnym oraz że od tego dnia wszystkie prawa i zobowiązania oraz wszystkie odniesienia do Wspólnoty Europejskiej w umowie odnoszą się do Unii Europejskiej.

5.

Delegacje potwierdziły, że celem procedur dotyczących wzajemnego uznawania warunków prawnych dotyczących oceny zdolności technicznych przewoźnika lotniczego i jego przynależności państwowej, określonych w nowym art. 6 bis, nie jest zmiana warunków przewidzianych na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych stosowanych zwykle przez Strony w odniesieniu do wykonywania międzynarodowych przewozów lotniczych, o których mowa w art. 4 umowy.

6.

W odniesieniu do art. 9 delegacje wyraziły chęć dalszej współpracy między UE a USA w dziedzinie ochrony lotnictwa, aby, tam gdzie jest to możliwe, osiągnąć maksymalne zaufanie do środków ochrony drugiej Strony, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi, w celu zmniejszenia niepotrzebnego powielania takich środków.

7.

Delegacje odnotowały, że współpraca w dziedzinie ochrony powinna obejmować regularne konsultacje dotyczące zmian obowiązujących wymogów, w miarę możliwości przed ich wdrożeniem, ścisłą koordynację działań związanych z oceną portów lotniczych oraz, tam gdzie jest możliwe i stosowne, inspekcje przewoźników lotniczych, a także wymianę informacji na temat nowych technologii i procedur w zakresie ochrony.

8.

Delegacje odnotowały korzyści płynące z szybkich oraz – tam gdzie jest to możliwe – skoordynowanych reakcji na nowe zagrożenia, dzięki którym można zapewnić efektywniejsze wykorzystanie dostępnych środków, zwiększyć poziom ochrony i wspierać wprowadzanie ułatwień.

9.

Obie delegacje odnotowały, że protokół nie ma wpływu na postanowienia odpowiednich konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania dochodów i kapitału, pozostających w mocy między państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi.

10.

W odniesieniu do art. 15 ust. 7 delegacja UE odnotowała, że kwestie, które należy uwzględnić w pracach w tej dziedzinie, powinny obejmować między innymi efektywność ekologiczną i integralność technologiczną odpowiednich środków, konieczność unikania zakłóceń konkurencji i zapobiegania ucieczce emisji oraz, w stosownych przypadkach, czy i jak takie środki można ze sobą połączyć lub zintegrować. Delegacja USA odnotowała, że przy opracowywaniu zaleceń należałoby skoncentrować się między innymi na spójności z konwencją chicagowską i na propagowaniu celów umowy.

11.

Obie delegacje podkreśliły, że żadne z postanowień umowy nie ma jakiegokolwiek wpływu na ich stanowiska prawne i polityczne w różnych kwestiach związanych ze środowiskiem w lotnictwie.

12.

Aby podkreślić wspólne cele w zakresie ochrony środowiska, delegacje opracowały wspólne oświadczenie w sprawie współpracy dotyczącej środowiska, które dołączono jako dodatek C do niniejszego protokołu konsultacji.

13.

Delegacja UE ponownie potwierdziła, że UE zamierza kontynuować prace prowadzone w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, których celem jest ustanowienie dla lotnictwa międzynarodowego globalnych celów w zakresie ograniczania emisji.

14.

Delegacje USA i UE ponownie potwierdziły, że USA i UE zamierzają kontynuować prace prowadzone w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), których celem jest ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w sektorze lotnictwa międzynarodowego. Obie delegacje zwróciły również uwagę na wkład przedstawicieli przemysłu lotniczego w tym zakresie.

15.

Obie delegacje przyznały, że odniesienia do „zrównoważonego podejścia” w art. 15 ust. 4 odnoszą się do rezolucji A35-5, która została jednomyślnie przyjęta na 35. sesji Zgromadzenia ICAO. Delegacje podkreśliły, że wszystkie aspekty dotyczące zasady zrównoważonego podejścia, ustanowionej w tej rezolucji, są istotne i ważne, w tym uznanie, że „państwa posiadają odpowiednie zobowiązania prawne, obowiązujące umowy i przepisy oraz ustanowione polityki, które mogą mieć wpływ na wprowadzanie w życie opracowanej przez ICAO zasady zrównoważonego podejścia”.

16.

Obie delegacje podkreśliły, że popierają stosowanie opracowanych przez ICAO „Wskazówek dotyczących stosowania zasady zrównoważonego podejścia w odniesieniu do hałasu powodowanego przez statki powietrzne”, które opublikowano w dokumencie ICAO 9829 (drugie wydanie).

17.

W odniesieniu do art. 15 ust. 5 lit. a) delegacja UE stwierdziła, że zgodnie z definicją „zainteresowanych stron” zamieszczoną w art. 2 lit. f) dyrektywy 2002/30/WE, „zainteresowane strony” oznaczają „osoby fizyczne lub prawne, które są dotknięte lub które zostaną prawdopodobnie dotknięte przez lub mające uzasadniony interes we wprowadzeniu środków redukcji hałasu, w tym ograniczeń działalności”. Delegacja UE zauważyła również, że na mocy art. 10 tej dyrektywy państwa członkowskie muszą zapewnić, w celu wykonania art. 5 i 6, ustanowienie procedur konsultacji z zainteresowanymi stronami, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa krajowego.

18.

Uznając wyzwania związane z coraz większą transgraniczną mobilnością pracowników i strukturą przedsiębiorstw, delegacja UE stwierdziła, że Komisja Europejska uważnie monitoruje sytuację i rozważa podjęcie kolejnych inicjatyw mających na celu zapewnienie lepszego wdrażania, stosowania i egzekwowania przepisów w tej dziedzinie. Delegacja UE nawiązała również do prowadzonych przez Komisję Europejską prac nad ponadnarodowymi porozumieniami przedsiębiorstw i potwierdziła, że jest ona gotowa, by w stosowanych przypadkach poinformować wspólny komitet o tych i innych powiązanych inicjatywach.

19.

Delegacja USA zauważyła, że stosowana w Stanach Zjednoczonych zasada wyboru jednego przedstawiciela pracowników przedsiębiorstwa lotniczego stanowiących określoną grupę lub wykonujących określone obowiązki umożliwiła zarówno personelowi pokładowemu, jak i personelowi naziemnemu zdobycie większych praw w zakresie organizowania się oraz prowadzenia negocjacji w sprawie zbiorowych układów pracy i ich wdrażania.

20.

Obie delegacje przyznały, że w przypadku gdy jedna ze Stron podejmie środki sprzeczne z umową, w tym z art. 21, druga Strona może skorzystać z możliwości podjęcia wszelkich stosownych i proporcjonalnych środków, zgodnie z prawem międzynarodowym, w tym także z umową.

21.

W odniesieniu do art. 21 ust. 4 delegacja UE stwierdziła, że przegląd, o którym mowa w tym ustępie, zostanie wykonany przez Komisję Europejską z urzędu lub ex parte.

22.

Delegacje przyznały, że prawa do wykonywania przewozów, o których mowa w art. 21 ust. 4 lit. a), będą stanowić uzupełnienie praw przyznanych Unii Europejskiej i jej państwom członkowskim na mocy art. 3 umowy.

23.

Delegacje wyraziły zadowolenie z przewidzianej w umowie współpracy między amerykańskim Departamentem Transportu a Komisją Europejską, która ma na celu pogłębienie przez każdą ze Stron zrozumienia przepisów, procedur i praktyk przewidzianych w prawie konkurencji drugiej Strony oraz wpływu, jaki zmiany w sektorze transportu lotniczego miały lub prawdopodobnie będą mieć na konkurencję w tym sektorze.

24.

Delegacje potwierdziły zobowiązanie odpowiednich organów ds. konkurencji do prowadzenia dialogu i współpracy oraz ich zaangażowanie na rzecz zasady przejrzystości, zgodnie z wymogami prawnymi, w tym z wymogami dotyczącymi ochrony poufnych informacji handlowych. Delegacje potwierdziły również gotowość odpowiednich organów ds. konkurencji do udzielenia w stosownych przypadkach pomocy w zakresie wymogów proceduralnych.

25.

Delegacje stwierdziły, że w ramach każdego kontaktu ze wspólnym komitetem lub innymi podmiotami w sprawie współpracy, o której mowa w załączniku 2, należy przestrzegać przepisów dotyczących ujawniania informacji poufnych lub wrażliwych z punktu widzenia rynku.

26.

Do celów załącznika 6 ust. 4 delegacje oczekują, że w terminie jednego roku od dnia podpisania protokołu wspólny komitet opracuje odpowiednie kryteria oceny tego, czy poszczególne państwa posiadają historię współpracy w dziedzinie usług lotniczych.

27.

Delegacje z zadowoleniem przyjęły udział przedstawicieli Islandii i Norwegii jako obserwatorów delegacji UE oraz stwierdziły, że w ramach wspólnego komitetu kontynuowane będą prace nad wnioskiem dotyczącym warunków i procedur przystąpienia Islandii i Norwegii do umowy zmienionej protokołem.

28.

Obie delegacje wyraziły nadzieję, że ich odpowiednie władze lotnicze będą zezwalać na przeprowadzanie operacji zgodnych z postanowieniami niniejszej umowy zmienionej protokołem, przy wzajemnym poszanowaniu praw i na zasadzie wzajemności, lub zgodnie z przepisami administracyjnymi, od dnia podpisania protokołu.

W imieniu delegacji Unii Europejskiej i jej państw członkowskich

Daniel CALLEJA

W imieniu delegacji Stanów Zjednoczonych Ameryki

John BYERLY

Dodatek C

Wspólne oświadczenie w sprawie współpracy w zakresie środowiska

Delegacje Stanów Zjednoczonych oraz Unii Europejskiej i jej państw członkowskich potwierdziły, że ograniczenie wpływu lotnictwa międzynarodowego na środowisko jest kwestią o decydującym znaczeniu. Delegacje podkreśliły swoje wspólne zobowiązanie do realizacji celów z zakresu środowiska, które ustanowiono na 35. sesji Zgromadzenia Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO). Cele te obejmują podjęcie wysiłków na rzecz:

a)

ograniczenia lub zmniejszenia liczy osób narażonych na znaczący hałas powodowany przez statki powietrzne;

b)

ograniczenia lub zmniejszenia wpływu emisji pochodzących z lotnictwa na jakość powietrza w skali lokalnej; oraz

c)

ograniczenia lub zmniejszenia wpływu gazów cieplarnianych pochodzących z lotnictwa na klimat w skali światowej.

Delegacje uznały wyniki 15. konferencji stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu oraz porozumienie kopenhaskie, podzielając tym samym pogląd naukowy, zgodnie z którym wzrost temperatury na świecie nie powinien przekroczyć 2 stopni Celsjusza.

Delegacje potwierdziły, że Strony wyrażają chęć i gotowość do współpracy opartej na postępach poczynionych podczas posiedzenia wysokiego szczebla w sprawie lotnictwa międzynarodowego i zmiany klimatu, zorganizowanego przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), i obejmującej wspólne działania z partnerami międzynarodowymi na forum ICAO, polegające na ustanowieniu ambitniejszego planu działań, w tym także ambitniejszych celów, stworzeniu ram dla podejmowania środków rynkowych oraz uwzględnieniu specjalnych potrzeb krajów rozwijających się.

Obie Strony potwierdziły gotowość do współpracy w ramach komitetu ICAO ds. ochrony środowiska w zakresie lotnictwa (CAEP), której celem jest terminowe i skuteczne przedstawienie planu prac tego komitetu, obejmującego przyjęcie globalnej normy emisji CO2 w lotnictwie oraz innych środków dotyczących zmiany klimatu, hałasu i jakości powietrza.

Delegacje podkreśliły znaczenie zmniejszania wpływu lotnictwa na środowisko poprzez:

dalszą współpracę w zakresie programów modernizacji sytemu zarządzania ruchem lotniczym NextGen i SESAR, obejmującą również atlantycką inicjatywę w dziedzinie interoperacyjności na rzecz ograniczenia emisji (AIRE),

wspieranie i, w stosownych przypadkach, przyspieszanie rozwoju i procesu wdrażania nowych technologii lotniczych i alternatywnych paliw produkowanych z poszanowaniem zasady zrównoważonego rozwoju, w tym w ramach wspólnej inicjatywy technologicznej „Czyste niebo”, programu na rzecz niskiego zużycia energii oraz niskiego poziomu emisji i hałasu (CLEEN), inicjatywy dotyczącej paliw alternatywnych w lotnictwie komercyjnym (CAAFI) oraz inicjatywy na rzecz zrównoważonych metod pozyskiwania alternatywnych paliw i energii w lotnictwie (SWAFEA), oraz

współpracę ze środowiskiem naukowym, na przykład w ramach działającej przy komitecie CAEP Grupy ds. Skutków w Kontekście Naukowym, aby lepiej zrozumieć charakter i skalę wpływu, jaki lotnictwo ma na środowisko, w tym wpływu na zdrowie i niezwiązanego z emisją CO2 wpływu na klimat.


ROZPORZĄDZENIA

25.8.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 223/20


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 756/2010

z dnia 24 sierpnia 2010 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do załączników IV i V

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG (1), w szczególności jego art. 7 ust. 4 lit. a) i art. 7 ust. 5 oraz art. 14,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 wdraża do prawa Unii zobowiązania Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwanej dalej „Konwencją”) zatwierdzonej decyzją Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotyczącą zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (2) oraz zobowiązania Protokołu do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwanego dalej „Protokołem”) zatwierdzonego decyzją Rady 2004/259/WE z dnia 19 lutego 2004 r. dotyczącą zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych (3).

(2)

Po otrzymaniu od Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz Norwegii i Meksyku nazw wskazanych przez nie substancji Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, ustanowiony na mocy Konwencji, zakończył pracę nad dziewięcioma proponowanymi substancjami, w odniesieniu do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w Konwencji. Na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji w dniach 4–8 maja 2009 r. (zwanym dalej „COP4”) uzgodniono, że wszystkie dziewięć substancji zostanie dodanych do załączników do Konwencji.

(3)

Należy zmienić załączniki IV i V do rozporządzenia (WE) nr 850/2004, aby uwzględnić nowe substancje włączone podczas COP4.

(4)

Podczas COP4 zdecydowano o włączeniu chlordekonu, heksabromobifenylu i heksachlorocykloheksanu łącznie z lindanem do załącznika A (eliminacja) do Konwencji. Substancje te są już uwzględnione w załącznikach IV i V do rozporządzenia (WE) nr 850/2004, ponieważ są one wymienione w Protokole.

(5)

Podczas COP4 zdecydowano o włączeniu pentachlorobenzenu do załącznika A (eliminacja) do Konwencji. Pentachlorobenzen należy zatem włączyć do załączników IV i V do rozporządzenia (WE) nr 850/2004, zaznaczając odpowiednie maksymalne dopuszczalne stężenia, które określono, stosując metodę ustanawiania dopuszczalnych wartości dla trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwanych dalej „POP”) z rozporządzenia Rady (WE) nr 1195/2006 z dnia 18 lipca 2006 r. zmieniającego załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (4) i z rozporządzenia Rady (WE) nr 172/2007 z dnia 16 lutego 2007 r. zmieniającego załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (5). Te tymczasowe wartości maksymalnego dopuszczalnego stężenia powinny podlegać przeglądowi w świetle wyników badania nad wdrożeniem przepisów rozporządzenia (WE) nr 850/2004 związanych z odpadami, które to badanie ma być przeprowadzone w imieniu Komisji.

(6)

Podczas COP4 zdecydowano o włączeniu kwasu perfluorooktanosulfonowego i jego pochodnych (zwanych dalej „PFOS”) do załącznika B (ograniczenie) do Konwencji z kilkoma wyjątkami dla określonych zastosowań. Stosowanie PFOS jest obecnie dozwolone dla określonych zastosowań. Ze względu na długi okres przydatności wyrobów zawierających PFOS będą one jeszcze przez kilka lat wchodzić w skład odpadów, chociaż ich ilość będzie maleć. Mogą pojawić się praktyczne problemy ze wskazaniem niektórych materiałów zawierających PFOS w określonym strumieniu odpadów. Dane dotyczące ilości i stężenia PFOS w wyrobach i odpadach są w dalszym ciągu niewystarczające. Przedłużenie zawartego w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004 zobowiązania do niszczenia lub nieodwracalnego przekształcenia zawartości trwałego zanieczyszczenia organicznego w odniesieniu do PFOS w odpadach, w których stężenie przekracza wartości dopuszczalne zawarte w załączniku IV, może mieć wpływ na istniejące systemy recyklingu, co z kolei może podważyć inny priorytet środowiskowy, jakim jest zapewnienie zrównoważonego wykorzystania zasobów. W świetle powyższego PFOS umieszcza się w załącznikach IV i V bez wskazywania dopuszczalnych wartości stężenia.

(7)

Podczas COP4 zdecydowano o włączeniu eteru tetrabromodifenylu, eteru pentabromodifenylu, eteru heksabromodifenylu i eteru heptabromodifenylu, zwanych dalej „polibromowanymi eterami difenylowymi”, do załącznika A (eliminacja) do Konwencji. Wprowadzanie do obrotu i stosowanie eteru pentabromodifenylu i eteru oktabromodifenylu zostało ograniczone w Unii na mocy załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów (6) z najwyższym dopuszczalnym poziomem stężenia 0,1 % wagowo. Eter pentabromodifenylu, eter heksabromodifenylu, eter heptabromodifenylu i eter tetrabromodifenylu nie są obecnie wprowadzane do obrotu w Unii, ponieważ jest to ograniczone przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 552/2009 z dnia 22 czerwca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do załącznika XVII (7) i przepisami dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (8). Jednakże ze względu na długi okres przydatności produktów zawierających wymienione polibromowane etery difenylowe wycofane z użycia produkty zawierające wymienione substancje będą jeszcze przez kilka lat wchodzić w skład strumienia odpadów. Biorąc pod uwagę praktyczne problemy ze wskazaniem materiałów zawierających polibromowane etery difenylowe w mieszanej frakcji odpadów oraz obecny brak wyczerpujących danych naukowych na temat ilości i poziomu stężenia polibromowanych eterów difenylowych w wyrobach i odpadach, przedłużenie zobowiązania do niszczenia i nieodwracalnego przekształcenia zawartości trwałego zanieczyszczenia organicznego w odniesieniu do tych nowych substancji w odpadach, w których stężenie przekracza wartości dopuszczalne zawarte w załączniku IV, może zagrażać istniejącym systemom recyklingu, a tym samym utrudniać zrównoważone wykorzystanie zasobów. Istnienie tego problemu uznano podczas COP4 i uzgodniono specjalne wyłączenia dla stałego recyklingu odpadów, które zawierają wymienione polibromowane etery difenylowe, nawet jeżeli może to prowadzić do recyklingu trwałych zanieczyszczeń organicznych. Wyjątki te należy zatem odzwierciedlić w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004.

(8)

Aby uniknąć zakłóceń na rynku wewnętrznym, w Unii potrzebne są jednolite wartości maksymalnego dopuszczalnego stężenia. W załącznikach IV i V do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 ustanowiono, na podstawie dostępnych danych i na zasadzie ostrożnościowej, tymczasowe wartości maksymalnego dopuszczalnego stężenia pentachlorobenzenu.

(9)

W świetle braku wyczerpujących informacji naukowych na temat ilości i stężenia w wyrobach i odpadach, a także scenariuszy narażenia, na tym etapie nie wyznacza się w załącznikach IV i V do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 wartości maksymalnego dopuszczalnego stężenia dla PFOS i polibromowanych eterów difenylowych. Do czasu aż dostępne będą dalsze informacje oraz dokonania przez Komisję przeglądu, maksymalny dopuszczalny poziom stężenia dla dziewięciu substancji będących trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi będzie proponowany zgodnie z celami rozporządzenia w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych.

(10)

Zgodnie z art. 22 Konwencji zmiany do załączników A, B i C do Konwencji wchodzą w życie w terminie jednego roku od daty przekazania zmiany przez depozytariusza, co przypada w dniu 26 sierpnia 2010 r. Ze względu na spójność niniejsze rozporządzenie powinno zatem stosować się, począwszy od tej samej daty.

(11)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy Rady 75/442/EWG (9). Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w trybie pilnym,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.

2.   W załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 26 sierpnia 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 sierpnia 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7.

(2)  Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1.

(3)  Dz.U. L 81 z 19.3.2004, s. 35.

(4)  Dz.U. L 217 z 8.8.2006, s. 1.

(5)  Dz.U. L 55 z 23.2.2007, s. 1.

(6)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

(7)  Dz.U. L 164 z 26.6.2009, s. 7.

(8)  Dz.U. L 37 z 13.2.2003, s. 19.

(9)  Dz.U. L 194 z 25.7.1975, s. 39.


ZAŁĄCZNIK I

„ZAŁĄCZNIK IV

Wykaz substancji objętych przepisami dotyczącymi gospodarowania odpadami określonymi w art. 7

Substancja

Nr CAS

Nr WE

Dopuszczalna wartość stężenia, o której mowa w art. 7 ust. 4 lit. a)

Eter tetrabromodifenylu C12H6Br4O

 

 

 

Eter pentabromodifenylu C12H5Br5O

 

 

 

Eter heksabromodifenylu C12H4Br6O

 

 

 

Eter heptabromodifenylu C12H3Br7O

 

 

 

Kwas perfluorookatnosulfonowy i jego pochodne (PFOS) C8F17SO2X

(X = OH, sole metali (O-M+), halogenek, amid i inne pochodne, w tym polimery)

 

 

 

Polichlorowane dibenzo-p-dioksyny i dibenzofurany (PCDD/PCDF)

 

 

15 μg/kg (1)

DDT (1,1,1-trichloro-2,2-bis(4-chlorofenylo)etan)

50-29-3

200-024-3

50 mg/kg

Chlordan

57-74-9

200-349-0

50 mg/kg

Heksachlorocykloheksan, łącznie z lindanem

58-89-9

210-168-9

50 mg/kg

319-84-6

200-401-2

319-85-7

206-270-8

608-73-1

206-271-3

Dieldryna

60-57-1

200-484-5

50 mg/kg

Endryna

72-20-8

200-775-7

50 mg/kg

Heptachlor

76-44-8

200-962-3

50 mg/kg

Heksachlorobenzen

118-74-1

200-273-9

50 mg/kg

Chlordekon

143-50-0

205-601-3

50 mg/kg

Aldryna

309-00-2

206-215-8

50 mg/kg

Pentachlorobenzen

608-93-5

210-172-5

50 mg/kg

Polichlorowane bifenyle (PCB)

1336-36-3 i inne

215-648-1

50 mg/kg (2)

Mireks

2385-85-5

219-196-6

50 mg/kg

Toksafen

8001-35-2

232-283-3

50 mg/kg

Heksabromobifenyl

36355-01-8

252-994-2

50 mg/kg


(1)  Dopuszczalną wartość oblicza się dla PCDD oraz PCDF zgodnie z następującymi współczynnikami toksyczności (TEFs):

PCDD

TEF

2,3,7,8-TeCDD

1

1,2,3,7,8-PeCDD

1

1,2,3,4,7,8-HxCDD

0,1

1,2,3,6,7,8-HxCDD

0,1

1,2,3,7,8,9-HxCDD

0,1

1,2,3,4,6,7,8-HpCDD

0,01

OCDD

0,0003

PCDF

TEF

2,3,7,8-TeCDF

0,1

1,2,3,7,8-PeCDF

0,03

2,3,4,7,8-PeCDF

0,3

1,2,3,4,7,8-HxCDF

0,1

PCDD

TEF

1,2,3,6,7,8-HxCDF

0,1

1,2,3,7,8,9-HxCDF

0,1

2,3,4,6,7,8-HxCDF

0,1

1,2,3,4,6,7,8-HpCDF

0,01

1,2,3,4,7,8,9-HpCDF

0,01

OCDF

0,0003

(2)  Tam gdzie to stosowne, wykorzystuje się metodę obliczeniową określoną w europejskich normach EN 12766-1 i EN 12766-2.”


ZAŁĄCZNIK II

W załączniku V część 2 do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 tabela otrzymuje brzmienie:

„Odpady sklasyfikowane w decyzji 2000/532/WE

Maksymalne dopuszczalne wartości stężenia substancji wymienionych w załączniku IV (1)

Działanie

10

ODPADY Z PROCESÓW TERMICZNYCH

Aldryna: 5 000 mg/kg;

Chlordan: 5 000 mg/kg;

Chlordekon:

5 000 mg/kg;

DDT (1,1,1-trichloro-2,2-bis(4-chlorofenylo) etan): 5 000 mg/kg;

Dieldryna: 5 000 mg/kg;

Endryna: 5 000 mg/kg;

Eter heptabromodifenylu (C12H5Br7O);

Heptachlor: 5 000 mg/kg;

Heksabromobifenyl: 5 000 mg/kg;

Eter heksabromodifenylu (C12H5Br6O);

Heksachlorobenzen: 5 000 mg/kg;

Heksachlorocykloheksan, łącznie z lindanem:

5 000 mg/kg;

Mireks: 5 000 mg/kg;

Eter pentabromodifenylu (C12H5Br5O);

Pentachlorobenzen: 5 000 mg/kg;

Kwas perfluorookatnosulfonowy i jego pochodne (PFOS)

(C8F17SO2X)

(X = OH, sole metali (O-M+), halogenek, amid i inne pochodne, w tym polimery);

Polichlorowane bifenyle (PCB) (5): 50 mg/kg;

Polichlorowane dibenzo-p-dioksyny i dibenzofurany (PCDD/PCDF) (6): 5 mg/kg;

Eter tetrabromodifenylu (C12H5Br4O);

Toksafen: 5 000 mg/kg;

Stałe składowanie jest dozwolone wyłącznie po spełnieniu następujących warunków:

1)

składowanie ma miejsce w jednym z następujących miejsc:

bezpiecznym, głębokim, podziemnym magazynie zbudowanym w twardej skale,

kopalniach soli,

składowisku odpadów niebezpiecznych (pod warunkiem że odpady zostały zestalone lub, tam gdzie to technicznie możliwe, częściowo zestabilizowane, zgodnie z wymogami klasyfikacji odpadów podanymi w podrozdziale 1903 decyzji 2000/532/WE;

2)

przestrzega się przepisów dyrektywy Rady 1999/31/WE (3) i decyzji Rady 2003/33/WE (4);

3)

zostało udowodnione, że wybrane działanie jest bardziej korzystne dla środowiska.

10 01

Odpady z elektrowni i innych zakładów energetycznego spalania paliw (z wyłączeniem grupy 19)

10 01 14* (2)

Popioły paleniskowe, żużle i pyły z kotłów z procesów współspalania zawierające substancje niebezpieczne

10 01 16 *

Popioły lotne z procesów współspalania zawierające substancje niebezpieczne

10 02

Odpady z hutnictwa żelaza i stali

10 02 07 *

Osady stałe z oczyszczania gazów zawierające substancje niebezpieczne

10 03

Odpady z hutnictwa aluminium

10 03 04 *

Żużle z produkcji pierwotnej

10 03 08 *

Słone żużle z produkcji wtórnej

10 03 09 *

Czarne kożuchy żużlowe z produkcji wtórnej

10 03 19 *

Pył z gazów spalinowych zawierający substancje niebezpieczne

10 03 21 *

Inne cząstki i pyły (łącznie z pyłami z młynów kulowych) zawierające substancje niebezpieczne

10 03 29 *

Odpady z przetwarzania słonych żużli i czarnych kożuchów żużlowych zawierające substancje niebezpieczne

10 04

Odpady z hutnictwa ołowiu

10 04 01 *

Żużle z produkcji pierwotnej i wtórnej

10 04 02 *

Kożuchy żużlowe i zgary z produkcji pierwotnej i wtórnej

10 04 04 *

Pyły z gazów spalinowych

10 04 05 *

Inne cząstki i pyły

10 04 06 *

Odpady stałe z oczyszczania gazów

10 05

Odpady z hutnictwa cynku

10 05 03 *

Pyły z gazów spalinowych

10 05 05 *

Odpady stałe z oczyszczania gazów

10 06

Odpady z hutnictwa miedzi

10 06 03 *

Pyły z gazów spalinowych

10 06 06 *

Odpady stałe z oczyszczania gazów

10 08

Odpady z hutnictwa pozostałych metali nieżelaznych

10 08 08 *

Słone żużle z produkcji pierwotnej i wtórnej

10 08 15 *

Pył z gazów spalinowych zawierający substancje niebezpieczne

10 09

Odpady z odlewnictwa żelaza

10 09 09 *

Pył z gazów spalinowych zawierający substancje niebezpieczne

16

ODPADY NIEUJĘTE W INNYCH GRUPACH W WYKAZIE

16 11

Zużyte wykładziny i materiały ogniotrwałe

16 11 01 *

Wykładziny węglowe i materiały ogniotrwałe z procesów hutniczych zawierające substancje niebezpieczne

16 11 03 *

Inne wykładziny i materiały ogniotrwałe z procesów hutniczych zawierające substancje niebezpieczne

17

ODPADY Z BUDOWY I ROZBIÓRKI (WŁĄCZNIE Z WYDOBYTĄ ZIEMIĄ Z MIEJSC SKAŻONYCH)

17 01

Beton, cegły, płyty i ceramika

17 01 06 *

Mieszanki lub oddzielne frakcje betonu, cegieł, płyt i ceramiki zawierające substancje niebezpieczne

17 05

Gleba włącznie z ziemią wydobytą z miejsc skażonych, kamienie i urobek z pogłębiania

17 05 03 *

Nieorganiczne cząstki gleby i kamieni zawierające substancje niebezpieczne

17 09

Inne odpady z budowy i rozbiórki

17 09 02 *

Odpady z budowy i rozbiórki zawierające PCB, z wyłączeniem wyposażenia zawierającego PCB

17 09 03 *

Inne odpady z budowy i rozbiórki zawierające substancje niebezpieczne

19

ODPADY Z URZĄDZEŃ DO GOSPODAROWANIA ODPADAMI ORAZ Z POZAZAKŁADOWYCH OCZYSZCZALNI ŚCIEKÓW I INSTALACJI UZDATNIANIA WODY PRZEZNACZONEJ DO SPOŻYCIA PRZEZ LUDZI ORAZ WODY DO CELÓW PRZEMYSŁOWYCH

19 01

Odpady z termicznego przekształcania odpadów

19 01 07 *

Odpady stałe z oczyszczania gazów

19 01 11 *

Żużle i popioły paleniskowe zawierające substancje niebezpieczne

19 01 13 *

Popioły lotne zawierające substancje niebezpieczne

19 01 15 *

Pył z kotłów zawierający substancje niebezpieczne

19 04

Odpady zeszklone oraz odpady z procesów zeszkliwiania

19 04 02 *

Popioły lotne i inne odpady z oczyszczania gazów spalinowych

19 04 03 *

Niezeszklona faza stała


(1)  Te dopuszczalne wartości mają zastosowanie wyłącznie do składowisk odpadów niebezpiecznych i nie mają zastosowania do stałych składowisk podziemnych odpadów niebezpiecznych, w tym kopalni soli.

(2)  Wszelkie odpady oznaczone gwiazdką * są uznawane za odpady niebezpieczne na mocy dyrektywy 91/689/EWG i podlegają przepisom tej dyrektywy.

(3)  Dz.U. L 182 z 16.7.1999, s. 1.

(4)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 27.

(5)  Tam gdzie to stosowne wykorzystuje się metodę obliczania określoną w europejskich normach EN 12766-1 i EN 12766-2.

(6)  Dopuszczalną wartość oblicza się dla PCDD oraz PCDF zgodnie z następującymi współczynnikami toksyczności (TEFs):

PCDD

TEF

2,3,7,8-TeCDD

1

1,2,3,7,8-PeCDD

1

1,2,3,4,7,8-HxCDD

0,1

1,2,3,6,7,8-HxCDD

0,1

1,2,3,7,8,9-HxCDD

0,1

1,2,3,4,6,7,8-HpCDD

0,01

OCDD

0,0003

PCDF

TEF

2,3,7,8-TeCDF

0,1

1,2,3,7,8-PeCDF

0,03

2,3,4,7,8-PeCDF

0,3

1,2,3,4,7,8-HxCDF

0,1

1,2,3,6,7,8-HxCDF

0,1

1,2,3,7,8,9-HxCDF

0,1

PCDD

TEF

2,3,4,6,7,8-HxCDF

0,1

1,2,3,4,6,7,8-HpCDF

0,01

1,2,3,4,7,8,9-HpCDF

0,01

OCDF

0,0003”


25.8.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 223/29


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 757/2010

z dnia 24 sierpnia 2010 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do załączników I i III

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG (1), w szczególności jego art. 14 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 wdraża do prawa Unii zobowiązania Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwanej dalej „Konwencją”) zatwierdzonej decyzją Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotyczącą zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (2) oraz zobowiązania Protokołu w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (zwanego dalej „Protokołem”) zatwierdzonego decyzją Rady 2004/259/WE z dnia 19 lutego 2004 r. dotyczącą zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych (3).

(2)

Po otrzymaniu od Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz Norwegii i Meksyku nazw wskazanych przez nie substancji Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, ustanowiony na mocy Konwencji, zakończył pracę nad dziewięcioma proponowanymi substancjami, w odniesieniu do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w Konwencji. Na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji w dniach 4–8 maja 2009 r. (zwanym dalej „COP4”) uzgodniono, że wszystkie dziewięć substancji zostanie dodanych do załączników do Konwencji.

(3)

W świetle decyzji podjętych na posiedzeniu COP4 należy uaktualnić załączniki I i III do rozporządzenia (WE) nr 850/2004. Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 należy zmienić tak, aby uwzględniał fakt, że substancje mogą być wymienione tylko w Konwencji.

(4)

Podczas COP4 zdecydowano o włączeniu ośmiu substancji do załącznika A (eliminacja) do Konwencji. Dziewiąta substancja – kwas perfluorooktanosulfonowy i jego pochodne (zwane dalej PFOS) – jest nadal szeroko stosowana na całym świecie i podczas COP4 zdecydowano o włączeniu jej do załącznika B (ograniczenie) z szeregiem wyjątków. Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 ma podobną strukturę w odniesieniu do załącznika I (zakaz) i załącznika II (ograniczenie). Konwencja zawiera zobowiązanie do zakazania lub ograniczenia produkcji, stosowania, przywozu i wywozu substancji wymienionych w załącznikach A i B. Poprzez uwzględnienie w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004 substancji, których dotyczyły decyzje podjęte podczas COP4, zakres ograniczenia jest zgodny z decyzją podjętą podczas COP4, ponieważ poza samym ograniczeniem wprowadzania do obrotu rozporządzenie (WE) nr 850/2004 zawiera dodatkowo warunki dotyczące produkcji, stosowania i gospodarowania odpadami.

(5)

Wprowadzanie do obrotu i stosowanie PFOS zostało ograniczone w Unii na mocy załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (4). Istniejące w Unii ograniczenia dotyczące PFOS zawierają tylko kilka wyłączeń w porównaniu z decyzją podjętą podczas COP4. PFOS został także umieszczony w załączniku I do zmienionego Protokołu przyjętego dnia 18 grudnia 2009 r. PFOS powinien zatem zostać umieszczony wraz z pozostałymi ośmioma substancjami w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 850/2004. Odstępstwa mające zastosowanie do PFOS w okresie, gdy był on objęty załącznikiem XVII, zostają przeniesione i uwzględnione z niewielkimi zmianami w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 850/2004. Odstępstwa podlegają, jeśli to stosowne, zastosowaniu najlepszych dostępnych technik. Szczególne odstępstwo dotyczące stosowania PFOS jako środków zwilżających wykorzystywanych w kontrolowanych systemach galwanizacji jest ograniczone czasowo zgodnie z decyzją z COP4. Jeżeli jest to technicznie uzasadnione, termin ten może być przedłużony pod warunkiem zatwierdzenia tej decyzji przez Konferencję Stron Konwencji. Państwa członkowskie przedkładają co cztery lata sprawozdanie ze stosowania dozwolonych odstępstw. Unia Europejska, jako Strona Konwencji, przedkłada sprawozdanie oparte na sprawozdaniach poszczególnych państw członkowskich. Komisja nadal dokonuje przeglądów pozostałych odstępstw i dostępności bezpieczniejszych alternatywnych substancji lub technologii.

(6)

Przepisy art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 850/2004, dotyczące substancji występujących jako niezamierzone śladowe skażenie, należy bardziej szczegółowo określić dla PFOS, aby zapewnić jednolite egzekwowanie i jednolitą kontrolę wymienionego rozporządzenia, gwarantując jednocześnie zgodność z Konwencją. Na mocy załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 dopuszczono stosowanie PFOS w ilościach poniżej określonych poziomów. Do czasu aż dostępne będą dalsze informacje, wymienione w załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, poziomy zawartości PFOS w wyrobach odpowiadają poziomowi, poniżej którego zastosowanie PFOS nie może być znaczące przy jednoczesnym umożliwieniu kontroli i egzekwowania istniejącymi metodami. Poziomy te powinny zatem ograniczać stosowanie PFOS do poziomu odpowiadającego niezamierzonemu śladowemu skażeniu. Niniejsze rozporządzenie powinno ustanowić dla PFOS jako substancji lub w preparatach poziom odpowiadający podobnemu poziomowi. Aby wykluczyć zamierzone stosowanie, poziom ten powinien być niższy niż poziom, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006.

(7)

Wprowadzanie do obrotu i stosowanie eteru pentabromodifenylu i eteru oktabromodifenylu zostało ograniczone w Unii na mocy załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 z maksymalnym poziomem stężenia 0,1 % wagowo, poniżej którego nie uznaje się go jako ograniczony. Podczas COP4 zdecydowano o włączeniu kongenerów zawartych w handlowych postaciach eteru pentabromodifenylu i eteru oktabromodifenylu, posiadających cechy trwałego zanieczyszczenia organicznego. Ze względu na spójność wykaz w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004 powinien być wzorowany na załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w odniesieniu do pochodnych, które podczas COP4 uznano za posiadające cechy trwałego zanieczyszczenia organicznego; pochodne eteru heksabromodifenylu, eteru heptabromodifenylu, eteru tetrabromodifenylu i eteru pentabromodifenylu należy zatem umieścić w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 850/2004.

(8)

Przepisy art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 850/2004, dotyczące substancji występujących jako niezamierzone śladowe skażenie, należy bardziej szczegółowo określić dla polibromowanych eterów difenylowych (PBDE), aby zapewnić jednolite egzekwowanie i jednolitą kontrolę wymienionego rozporządzenia, gwarantując jednocześnie zgodność z Konwencją. W niniejszym rozporządzeniu powinno się ustanowić stały poziom uznawania jako niezamierzone śladowe skażenie zawartości PBDE w substancjach, preparatach i wyrobach. Do czasu aż dostępne będą dalsze informacje oraz dokonania przez Komisję przeglądu zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia, wymienione w załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 poziomy zawartości PBDE w wyrobach produkowanych z materiałów poddanych recyklingowi uznawane są za odpowiadające poziomowi, poniżej którego zastosowanie PBDE nie może być znaczące przy jednoczesnym umożliwieniu kontroli i egzekwowania istniejącymi metodami. Niniejsze rozporządzenie powinno ustanowić dla PBDE jako substancji, w preparatach lub w wyrobach, poziom odpowiadający podobnemu poziomowi.

(9)

Należy wyjaśnić, że zakaz na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 850/2004 nie ma zastosowania do wyrobów zwierających PBDE i PFOS już stosowanych w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(10)

DDT i heksachlorocykloheksan (HCH) łącznie z lindanem powinny zostać włączone bez odstępstw. W części A załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 zezwala się państwom członkowskim na utrzymanie istniejącej produkcji i stosowanie DDT do produkcji dikofolu. Żadne państwo członkowskie obecnie nie korzysta z tego odstępstwa. Ponadto zabroniono włączenia dikofolu do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (5) oraz do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (6). Odstępstwo to należy zatem skreślić. HCH łącznie z lindanem jest wymieniony w części B załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 z dwoma konkretnymi odstępstwami dla określonych specjalnych zastosowań. Odstępstwa przestały obowiązywać z dniem 1 września 2006 r. i z dniem 31 grudnia 2007 r.; należy zatem je skreślić.

(11)

Zgodnie z decyzjami podjętymi podczas COP4 należy dodać pentachlorobenzen do załączników I i III do rozporządzenia (WE) nr 850/2004, aby podlegał on ogólnemu zakazowi oraz przepisom dotyczącym ograniczeń jego uwalniania zawartym w wymienionym rozporządzeniu. Chlordekon i heksabromobifenyl powinny zostać przeniesione do części A załącznika I, ponieważ obecnie są wymienione w obu instrumentach międzynarodowych.

(12)

Zgodnie z art. 22 Konwencji zmiany do załączników A, B i C do Konwencji wchodzą w życie w terminie jednego roku od daty przekazania zmiany przez depozytariusza, co przypada w dniu 26 sierpnia 2010 r. Ze względu na spójność niniejsze rozporządzenie powinno zatem stosować się, począwszy od tej samej daty. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie w trybie pilnym.

(13)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 67/548/EWG,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załączniki I i III do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 26 sierpnia 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 sierpnia 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7.

(2)  Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1.

(3)  Dz.U. L 81 z 19.3.2004, s. 35.

(4)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

(5)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

(6)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

1.

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK I

Część A –   substancje wymienione w Konwencji i w Protokole oraz substancje wymienione tylko w Konwencji

Substancja

Nr CAS

Nr WE

Szczególne wyłączenie dla stosowania jako produkt pośredni lub inna specyfikacja

Eter tetrabromodifenylu

C12H6Br4O

 

 

1.

Do celów niniejszej pozycji art. 4 ust. 1 lit. b) ma zastosowanie do stężenia eteru tetrabromodifenylu równego 10 mg/kg lub mniejszego od tej wartości (wagowo 0,001 %), jeżeli występuje on w substancjach, preparatach lub wyrobach bądź wchodzi w skład części wyrobu o zmniejszonej palności.

2.

W drodze odstępstwa zezwala się na produkcję, wprowadzanie do obrotu i stosowanie następujących produktów:

a)

bez uszczerbku dla lit. b) wyrobów i preparatów o stężeniu eteru tetrabromodifenylu poniżej 0,1 % wagowo, jeżeli są one produkowane częściowo lub w całości z materiałów poddanych recyklingowi lub materiałów z odpadów przygotowanych do wtórnego użycia;

b)

sprzętu elektrycznego i elektronicznego objętego zakresem dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

3.

Wykorzystanie wyrobów będących w użyciu w Unii przed dniem 25 sierpnia 2010 r., zawierających eter tetrabromodifenylu jako składnik takich wyrobów, powinno być dozwolone. Artykuł 4 ust. 2 akapity trzeci i czwarty mają zastosowanie w odniesieniu do tych wyrobów.

Eter pentabromodifenylu

C12H5Br5O

 

 

1.

Do celów niniejszej pozycji art. 4 ust. 1 lit. b) ma zastosowanie do stężenia eteru pentabromodifenylu równego 10 mg/kg lub mniejszego od tej wartości (wagowo 0,001 %), jeżeli występuje on w substancjach, preparatach lub wyrobach bądź wchodzi w skład części wyrobu o zmniejszonej palności.

2.

W drodze odstępstwa zezwala się na produkcję, wprowadzanie do obrotu i stosowanie następujących produktów:

a)

bez uszczerbku dla lit. b) wyrobów i preparatów o stężeniu eteru pentabromodifenylu poniżej 0,1 % wagowo, jeżeli są one produkowane częściowo lub w całości z materiałów poddanych recyklingowi lub materiałów z odpadów przygotowanych do wtórnego użycia;

b)

sprzętu elektrycznego i elektronicznego objętego zakresem dyrektywy 2002/95/WE.

3.

Wykorzystanie wyrobów będących w użyciu w Unii przed dniem 25 sierpnia 2010 r., zawierających eter pentabromodifenylu jako składnik takich wyrobów, powinno być dozwolone. Artykuł 4 ust. 2 akapity trzeci i czwarty mają zastosowanie w odniesieniu do tych wyrobów.

Eter heksabromodifenylu

C12H4Br6O

 

 

1.

Do celów niniejszej pozycji art. 4 ust. 1 lit. b) ma zastosowanie do stężenia eteru heksabromodifenylu równego 10 mg/kg lub mniejszego od tej wartości (wagowo 0,001 %), jeżeli występuje on w substancjach, preparatach lub wyrobach bądź wchodzi w skład części wyrobu o zmniejszonej palności.

2.

W drodze odstępstwa zezwala się na produkcję, wprowadzanie do obrotu i stosowanie następujących produktów:

a)

bez uszczerbku dla lit. b) wyrobów i preparatów o stężeniu eteru heksabromodifenylu poniżej 0,1 % wagowo, jeżeli są one produkowane częściowo lub w całości z materiałów poddanych recyklingowi lub materiałów z odpadów przygotowanych do wtórnego użycia;

b)

sprzętu elektrycznego i elektronicznego objętego zakresem dyrektywy 2002/95/WE.

3.

Wykorzystanie wyrobów będących w użyciu w Unii przed dniem 25 sierpnia 2010 r., zawierających eter heksabromodifenylu jako składnik takich wyrobów, powinno być dozwolone. Artykuł 4 ust. 2 akapit trzeci i czwarty mają zastosowanie w odniesieniu do tych wyrobów.

Eter heptabromodifenylu

C12H3Br7O

 

 

1.

Do celów niniejszej pozycji art. 4 ust. 1 lit. b) ma zastosowanie do stężenia eteru heptabromodifenylu równego 10 mg/kg lub mniejszego od tej wartości (wagowo 0,001 %), jeżeli występuje on w substancjach, preparatach lub wyrobach bądź wchodzi w skład części wyrobu o zmniejszonej palności.

2.

W drodze odstępstwa zezwala się na produkcję, wprowadzanie do obrotu i stosowanie następujących produktów:

a)

bez uszczerbku dla lit. b) wyrobów i preparatów o stężeniu eteru heptabromodifenylu poniżej 0,1 % wagowo, jeżeli są one produkowane częściowo lub w całości z materiałów poddanych recyklingowi lub materiałów z odpadów przygotowanych do wtórnego użycia;

b)

sprzętu elektrycznego i elektronicznego objętego zakresem dyrektywy 2002/95/WE.

3.

Wykorzystanie wyrobów będących w użyciu w Unii przed dniem 25 sierpnia 2010 r., zawierających eter heptabromodifenylu jako składnik takich wyrobów, powinno być dozwolone. Artykuł 4 ust. 2 akapity trzeci i czwarty mają zastosowanie w odniesieniu do tych wyrobów.

Kwas perfluorooktanosulfonowy i jego pochodne (PFOS)

C8F17SO2X

(X = OH, sole metali (O-M+), halogenek, amid i inne pochodne, w tym polimery)

 

 

1.

Do celów niniejszej pozycji art. 4 ust. 1 lit. b) ma zastosowanie do stężenia PFOS równego 10 mg/kg lub mniejszego od tej wartości (wagowo 0,001 %), jeżeli występuje on w substancjach lub preparatach.

2.

Do celów niniejszej pozycji art. 4 ust. 1 lit. b) ma zastosowanie do stężenia PFOS w półproduktach lub wyrobach, lub ich częściach, jeżeli stężenie PFOS jest niższe niż 0,1 % masy obliczanej w stosunku do masy strukturalnie lub mikrostrukturalnie odrębnych części zawierających PFOS, lub w przypadku wyrobów włókienniczych bądź innych materiałów powlekanych, jeżeli gęstość PFOS jest mniejsza niż 1 μg/m2 powlekanego materiału.

3.

Wykorzystanie wyrobów będących w użyciu w Unii przed dniem 25 sierpnia 2010 r., zawierających PFOS jako składnik takich wyrobów, powinno być dozwolone. Artykuł 4 ust. 2 akapity trzeci i czwarty mają zastosowanie w odniesieniu do tych wyrobów.

4.

Pianki gaśnicze wprowadzone do obrotu przed dniem 27 grudnia 2006 r. mogą być stosowane do dnia 27 czerwca 2011 r.

5.

Jeżeli ilość uwalniana do środowiska jest ograniczona do minimum, zezwala się – pod warunkiem że państwa członkowskie przedłożą Komisji co cztery lata sprawozdanie z postępów w eliminowaniu PFOS – na produkcję i wprowadzanie do obrotu do następujących zastosowań:

a)

do dnia 26 sierpnia 2015 r. – jako środki zwilżające wykorzystywane w kontrolowanych systemach galwanizacji;

b)

powłoki fotolitograficzne lub antyrefleksyjne stosowane w procesach fotolitograficznych;

c)

powłoki fotograficzne stosowane do filmów, papieru lub płyt drukowych;

d)

filtry mgły olejowej stosowane w niedekoracyjnym twardym chromowaniu (VI) galwanicznym w układach pętli zamkniętej;

e)

ciecze hydrauliczne na potrzeby lotnictwa.

Jeżeli odstępstwa wymienione w lit. a)–e) powyżej dotyczą produkcji lub zastosowania w instalacjach objętych zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE (2), zastosowanie mają odpowiednie najlepsze techniki zapobiegania i minimalizowania emisji PFOS opisane w informacjach publikowanych przez Komisję na podstawie art. 17 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2008/1/WE.

Gdy tylko nowe szczegółowe informacje na temat zastosowań oraz bezpieczniejszych substancji lub technologii alternatywnych w przypadku zastosowań, o których mowa w lit. b)–e), stają się dostępne, Komisja dokonuje przeglądu każdego z odstępstw, o których mowa w akapicie drugim, tak aby:

(i)

PFOS zostały stopniowo wycofane z użycia, gdy tylko stosowanie bezpieczniejszych rozwiązań alternatywnych stanie się możliwe do wykonania z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia;

(ii)

odstępstwa mogły być nadal dopuszczane do niezbędnych zastosowań, dla których bezpieczniejsze rozwiązania alternatywne nie istnieją, pod warunkiem że przekazane zostaną informacje o tym, jakie działania podjęto w celu znalezienia bezpieczniejszych rozwiązań alternatywnych;

(iii)

emisja PFOS do środowiska została zminimalizowana poprzez zastosowanie najlepszych dostępnych technik.

6.

Jako metody badań służące do wykazania zgodności substancji, preparatów i wyrobów z przepisami ust. 1 i 2 stosowane są normy przyjęte przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN).

DDT (1,1,1-trichloro-2,2-bis(4-chlorofenylo)etan)

50-29-3

200-024-3

Chlordan

57-74-9

200-349-0

Heksachlorocykloheksan, łącznie z lindanem

58-89-9

200-401-2

319-84-6

206-270-8

319-85-7

206-271-3

608-73-1

210-168-9

Dieldryna

60-57-1

200-484-5

Endryna

72-20-8

200-775-7

Heptachlor

76-44-8

200-962-3

Heksachlorobenzen

118-74-1

200-273-9

Chlordekon

143-50-0

205-601-3

Aldryna

309-00-2

206-215-8

Pentachlorobenzen

608-93-5

210-172-5

Policholorowane bifenyle (PCB)

1336-36-3 i inne

215-648-1 i inne

Nie naruszając przepisów dyrektywy 96/59/WE, dopuszcza się stosowanie wyrobów znajdujących się już w użytkowaniu w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Mireks

2385-85-5

219-196-6

Toksafen

8001-35-2

232-283-3

Heksabromobifenyl

36355-01-8

252-994-2


Część B –   substancje wymienione tylko w Protokole

Substancja

Nr CAS

Nr WE

Szczególne wyłączenie dla stosowania jako produkt pośredni lub inna specyfikacja

—”

 

 

 

2.

W załączniku III dodaje się następującą substancję:

„Pentachlorobenzen (nr CAS 608-93-5)”


(1)  Dz.U. L 37 z 13.2.2003, s. 19.

(2)  Dz.U. L 24 z 29.1.2008, s. 8.


25.8.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 223/37


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 758/2010

z dnia 24 sierpnia 2010 r.

zmieniające, w odniesieniu do substancji walnemulina, załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w szczególności jego art. 14 w związku z jego art. 17,

uwzględniając opinię Europejskiej Agencji Leków wydaną przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Maksymalne limity pozostałości substancji farmakologicznie czynnych przeznaczonych do stosowania w Unii Europejskiej w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, bądź w produktach biobójczych stosowanych w produkcji zwierzęcej należy określać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 470/2009.

(2)

Substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikację w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego określono w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (2).

(3)

Obecnie walnemulina jest wymieniona w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 jako substancja dopuszczona do stosowania u świń, w zastosowaniu do mięśni, wątroby i nerek.

(4)

Do Europejskiej Agencji Leków złożono wniosek w sprawie rozszerzenia istniejącego wpisu dotyczącego walnemuliny, tak aby obejmował on stosowanie u królików.

(5)

Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych zalecił rozszerzenie tego wpisu, tak aby obejmował on stosowanie u królików w zastosowaniu do mięśni, wątroby i nerek.

(6)

Należy zatem zmienić wpis dotyczący walnemuliny w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010, tak aby obejmował on stosowanie u królików.

(7)

Należy zapewnić podmiotom, których to dotyczy, odpowiednią ilość czasu na wprowadzenie środków niezbędnych do spełnienia nowych wymogów w zakresie MLP.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 24 października 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 sierpnia 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11.

(2)  Dz.U. L 15 z 20.1.2010, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Wpis dotyczący walnemuliny w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 otrzymuje brzmienie:

Substancja farmakologicznie czynna

Pozostałość znacznikowa

Gatunki zwierząt

MLP

Tkanki docelowe

Inne przepisy (na podstawie art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 470/2009)

Klasyfikacja terapeutyczna

„Walnemulina

Walnemulina

Świnie, króliki

50 μg/kg

Mięśnie

BRAK

Środki przeciwzakaźne/antybiotyki”

500 μg/kg

Wątroba

100 μg/kg

Nerki


25.8.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 223/39


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 759/2010

z dnia 24 sierpnia 2010 r.

zmieniające, w odniesieniu do substancji tildipirozyn, załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w szczególności jego art. 14 w związku z jego art. 17,

uwzględniając opinię Europejskiej Agencji Leków wydaną przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Maksymalne limity pozostałości substancji farmakologicznie czynnych przeznaczonych do stosowania w Unii Europejskiej w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, bądź w produktach biobójczych stosowanych w produkcji zwierzęcej należy określać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 470/2009.

(2)

Substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikację w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego określono w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (2).

(3)

Do Europejskiej Agencji Leków złożono wniosek w sprawie określenia maksymalnego limitu pozostałości (zwanego dalej „MLP”) tildipirozynu w odniesieniu do bydła i świń.

(4)

Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych zalecił określenie tymczasowego MLP tildipirozynu w odniesieniu do bydła w zastosowaniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi. Tymczasowego MLP określonego dla mięśni nie stosuje się w odniesieniu do miejsca wstrzyknięcia, w którym poziomy pozostałości nie powinny przekraczać 11 500 μg/kg.

(5)

Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 470/2009 Europejska Agencja Leków powinna rozważyć zastosowanie MLP określonych dla substancji farmakologicznie czynnych dla danego środka spożywczego w odniesieniu do innego środka spożywczego uzyskanego z tego samego gatunku, lub MLP określonych dla substancji farmakologicznie czynnych dla jednego lub większej liczby gatunków w odniesieniu do innych gatunków. Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych zalecił określenie tymczasowych MLP tildipirozynu w odniesieniu do kóz na podstawie analogicznych wartości ustalonych dla bydła.

(6)

Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych zalecił określenie tymczasowych MLP tildipirozynu w odniesieniu do świń, w zastosowaniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek. Tymczasowego MLP określonego dla mięśni nie stosuje się w odniesieniu do miejsca wstrzyknięcia, w którym poziomy pozostałości nie powinny przekraczać 7 500 μg/kg.

(7)

Należy zatem zmienić tabelę 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010, tak aby włączyć do niej substancję tildipirozyn w odniesieniu do bydła, kóz i świń. Tymczasowe MLP określone w tej tabeli w odniesieniu do bydła, kóz i świń powinny obowiązywać do dnia 1 stycznia 2012 r.

(8)

Należy zapewnić podmiotom, których to dotyczy, odpowiednią ilość czasu na wprowadzenie środków niezbędnych do spełnienia nowych wymogów w zakresie MLP.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 24 października 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 sierpnia 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11.

(2)  Dz.U. L 15 z 20.1.2010, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Do tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 dodaje się następującą substancję, zachowując porządek alfabetyczny:

Substancja farmakologicznie czynna

Pozostałość znacznikowa

Gatunki zwierząt

MLP

Tkanki docelowe

Inne przepisy

(na podstawie art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 470/2009)

Klasyfikacja terapeutyczna

„Tildipirozyn

Tildipirozyn

Bydło, kozy

400 μg/kg

Mięśnie

Nie stosować u zwierząt, których mleko przeznaczone jest do spożycia przez ludzi.

MLP dla mięśni nie stosuje się w odniesieniu do miejsca wstrzyknięcia, w którym poziomy pozostałości nie przekraczają 11 500 μg/kg.

Tymczasowy MLP traci ważność z dniem 1 stycznia 2012 r.

Makrolid”

200 μg/kg

Tłuszcz

2 000 μg/kg

Wątroba

3 000 μg/kg

Nerki

Świnie

1 200 μg/kg

Mięśnie

MLP dla mięśni nie stosuje się w odniesieniu do miejsca wstrzyknięcia, w którym poziomy pozostałości nie przekraczają 7 500 μg/kg.

Tymczasowy MLP traci ważność z dniem 1 stycznia 2012 r.

800 μg/kg

Skóra i tłuszcz

5 000 μg/kg

Wątroba

10 000 μg/kg

Nerki


25.8.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 223/42


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 760/2010

z dnia 24 sierpnia 2010 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 sierpnia 2010 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

TR

103,0

ZZ

103,0

0707 00 05

TR

132,5

ZZ

132,5

0709 90 70

TR

122,5

ZZ

122,5

0805 50 10

AR

113,6

CL

123,2

TR

151,3

UY

118,5

ZA

139,7

ZZ

129,3

0806 10 10

BA

91,2

EG

281,8

TR

120,1

ZZ

164,4

0808 10 80

AR

114,0

BR

66,8

CL

91,6

CN

65,6

NZ

90,0

US

119,5

UY

95,9

ZA

94,6

ZZ

92,3

0808 20 50

AR

115,4

CL

150,5

CN

80,6

TR

133,1

ZA

94,5

ZZ

114,8

0809 30

TR

135,8

ZZ

135,8

0809 40 05

BA

59,9

IL

160,9

XS

59,4

ZA

191,2

ZZ

117,9


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


Sprostowania

25.8.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 223/44


Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r. )

1.

Strona 38, art. 37 ust. 2 akapit trzeci:

zamiast:

„Taka szczegółowa deklaracja wskazuje położenie całości posiadanego przez rolnika gruntu oraz gruntu przez niego wynajmowanego bądź użytkowanego na mocy jakichkolwiek uzgodnień (…)”,

powinno być:

„Taka szczegółowa deklaracja wskazuje położenie całości posiadanego przez rolnika gruntu oraz gruntu przez niego dzierżawionego bądź użytkowanego na mocy jakichkolwiek uzgodnień (…)”.

2.

Strona 38, art. 37 ust. 3:

zamiast:

„Właściwy organ krajowy może zażądać przedstawienia aktu własności, umowy wynajmu bądź pisemnej umowy między rolnikami (…)”,

powinno być:

„Właściwy organ krajowy może zażądać przedstawienia aktu własności, umowy dzierżawy bądź pisemnej umowy między rolnikami (…)”.

3.

Strona 39, art. 44 ust. 3:

zamiast:

„W przypadku przeniesienia w drodze przekazania gospodarstwa liczba praw przeniesionych bez kompensaty do rezerwy krajowej w żadnym wypadku nie może być mniejsza od jednego.”,

powinno być:

„W przypadku przeniesienia bez przekazania gospodarstwa liczba praw przeniesionych bez kompensaty do rezerwy krajowej w żadnym wypadku nie może być mniejsza od jednego.”.