ISSN 1725-5139

doi:10.3000/17255139.L_2010.166.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 166

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 53
1 lipca 2010


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 573/2010 z dnia 30 czerwca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 185/2010 ustanawiające szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego ( 1 )

1

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 574/2010 z dnia 30 czerwca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1126/2008 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 1 i MSSF 7 ( 1 )

6

 

 

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 575/2010 z dnia 30 czerwca 2010 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

9

 

 

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 576/2010 z dnia 30 czerwca 2010 r. ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 1 lipca 2010 r.

11

 

 

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 577/2010 z dnia 30 czerwca 2010 r. zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/10

14

 

 

DECYZJE

 

 

2010/364/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Radą Ministrów Republiki Albanii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

16

 

 

2010/365/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie stosowania w Republice Bułgarii i w Rumunii przepisów dorobku Schengen związanych z systemem informacyjnym Schengen

17

 

 

2010/366/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Rumunii

21

 

 

2010/367/UE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie wdrożenia przez państwa członkowskie programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4190)  ( 1 )

22

 

 

2010/368/UE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. zmieniająca decyzję 2006/771/WE w sprawie harmonizacji widma radiowego na potrzeby urządzeń bliskiego zasięgu (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4313)  ( 1 )

33

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 884/2009 z dnia 23 września 2009 r. ustanawiającego formę i treść informacji rachunkowych, które należy przedłożyć Komisji do celów rozliczania rachunków EFRG i EFRROW, jak również w celu monitorowania i prognozowania (Dz.U. L 254 z 26.9.2009)

42

 

*

Sprostowanie do dyrektywy Komisji 2003/125/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania konfliktów interesów (Dz.U. L 339 z 24.12.2003) (Polskie wydanie specjalne, rozdział 6, tom 6, s. 351)

43

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 573/2010

z dnia 30 czerwca 2010 r.

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 185/2010 ustanawiające szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 4. ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 Komisja powinna przyjąć szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm, o których mowa w art. 4 ust. 1, oraz ogólnych środków uzupełniających wspólne podstawowe normy, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia.

(2)

Środki te, jeśli obejmują one poufne środki ochrony, powinny być traktowane jako informacje niejawne UE w rozumieniu decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom z dnia 29 listopada 2001 r. zmieniającej jej regulamin wewnętrzny (2), zgodnie z art. 18 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 300/2008, a zatem nie powinny być publikowane. Środki te powinny zostać przyjęte oddzielnie w drodze decyzji skierowanej do wszystkich państw członkowskich.

(3)

Rozporządzenie (WE) nr 300/2008 stosuje się w pełni od daty określonej w przepisach wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurami określonymi w art. 4 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, lecz nie później niż od dnia 29 kwietnia 2010 r. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem obowiązywać od dnia 29 kwietnia 2010 r. w celu ujednolicenia stosowania rozporządzenia (WE) nr 300/2008 oraz przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia.

(4)

Należy zatem uchylić następujące rozporządzenia Komisji: rozporządzenie (WE) nr 1217/2003 z dnia 4 lipca 2003 r. ustanawiające wspólne specyfikacje dla krajowych programów kontroli jakości bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym (3), rozporządzenie (WE) nr 1486/2003 z dnia 22 sierpnia 2003 r. ustanawiające procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego (4), rozporządzenie (WE) nr 1138/2004 z dnia 21 czerwca 2004 r. ustanawiające wspólną definicję części krytycznych stref zastrzeżonych w portach lotniczych (5) oraz rozporządzenie (WE) nr 820/2008 z dnia 8 sierpnia 2008 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego (6); wszystkie one wdrażały rozporządzenie (WE) 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego (7).

(5)

Pomimo obowiązującej ogólnej zasady, że Komisja publikuje środki mające bezpośredni wpływ na pasażerów, art. 18 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 zezwala, aby określone środki zawierające poufne informacje w zakresie ochrony lotnictwa były traktowane jako informacje niejawne, zgodnie z decyzją 2001/844/WE, EWWiS, Euratom, a tym samym nie były publikowane. Środki te powinny zostać przyjęte oddzielnie w drodze decyzji skierowanej do wszystkich państw członkowskich. Część decyzji zawierająca poufne środki i procedury ochrony nie powinna być publikowana i powinna zostać udostępniona tylko operatorom i podmiotom posiadającym prawnie uzasadniony interes. W szczególności środki te obejmują określone szczegółowe procedury i odstępstwa od nich w zakresie sposobów kontroli statków powietrznych, pojazdów, osób, bagażu, poczty i ładunku w momencie przekraczania stref zastrzeżonych lotniska lub podczas przebywania w nich, a także techniczne specyfikacje urządzeń (sprzętu) do kontroli bezpieczeństwa.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ochrony Lotnictwa Cywilnego ustanowionego na mocy art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 300/2008,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji, które zagrażają bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego, a także ogólne środki uzupełniające wspólne podstawowe normy.

Artykuł 2

Przepisy wykonawcze

1.   Środki, o których mowa w art. 1, są określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

2.   Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 krajowe programy ochrony lotnictwa cywilnego odpowiednio uwzględniają przepisy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie i stosuje się od dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 72.

(2)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1.

(3)  Dz.U. L 169 z 8.7.2003, s. 44.

(4)  Dz.U. L 213 z 23.8.2003, s. 3.

(5)  Dz.U. L 221 z 22.6.2004, s. 6.

(6)  Dz.U. L 221 z 19.8.2008, s. 8.

(7)  Dz.U. L 355 z 30.12.2002, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

W załączniku do rozporządzenia (UE) nr 185/2010 (1) wprowadza się następujące zmiany:

A.

W rozdziale 4 dodaje się pkt 4.1.1.2 lit. c):

„c)

psy do wykrywania materiałów wybuchowych w połączeniu z lit. a).”.

B.

W rozdziale 4 dodaje się pkt 4.1.1.9:

„4.1.1.9.

Psy do wykrywania materiałów wybuchowych mogą być stosowane tylko jako uzupełniający środek kontroli bezpieczeństwa.”.

C.

W rozdziale 4 dodaje się pkt 4.1.2.3 lit. d):

„d)

psy do wykrywania materiałów wybuchowych w połączeniu z lit. a).”.

D.

W rozdziale 5 dodaje się pkt 5.1.1 lit. e):

„e)

psy do wykrywania materiałów wybuchowych.”.

E.

W rozdziale 12 dodaje się pkt 9:

„12.9.   PSY DO WYKRYWANIA MATERIAŁÓW WYBUCHOWYCH

12.9.1.   Zasady ogólne

12.9.1.1.

Pies do wykrywania materiałów wybuchowych (PWMW) jest w stanie wykryć i wskazać określone materiały wybuchowe w podanych lub wyższych ilościach.

12.9.1.2.

Wykrycie materiałów wybuchowych nie jest uzależnione od ich kształtu, ułożenia lub rozmieszczenia.

12.9.1.3.

PWMW sygnalizuje, w formie reakcji pasywnej, wykrycie materiałów wybuchowych określonych w dodatku 12-D do odrębnej decyzji Komisji.

12.9.1.4.

PWMW i jego przewodnik mogą być wykorzystani w kontroli bezpieczeństwa, jeśli obydwaj zostali zatwierdzeni niezależnie i łącznie jako zespół.

12.9.1.5.

PWMW i jego przewodnik podlegają wstępnemu i okresowemu szkoleniu w celu zapewnienia zdobycia i utrzymania przez nich wymaganych umiejętności i, w razie konieczności, zdobycia nowych.

12.9.1.6.

Warunkiem zatwierdzenia zespołu z PWMW, składającego się z PWMW i jego przewodnika(-ów), jest pomyślne przejście szkolenia.

12.9.1.7.

Zespół z PWMW zatwierdzany jest przez właściwy organ lub w jego imieniu, zgodnie z dodatkami 12-E i 12-F do odrębnej decyzji Komisji.

12.9.1.8.

Po zatwierdzeniu przez właściwy organ zespól z PWMW może być wykorzystywany w kontroli bezpieczeństwa z zastosowaniem metody klasycznej detekcji węchowej (»metody klasycznej«) lub detekcji węchowej materiałów wybuchowych z pobranych próbek osmologicznych (»metody osmologicznej«).

12.9.2.   Normy dotyczące psów do wykrywania materiałów wybuchowych

12.9.2.1.

Wymogi dotyczące skuteczności PWMW określono w dodatku 12-D do odrębnej decyzji Komisji.

12.9.2.2.

Zespół z PWMW wykorzystywany w kontroli bezpieczeństwa osób, bagażu kabinowego, przedmiotów przenoszonych przez osoby niebędące pasażerami, pojazdów, statków powietrznych, zaopatrzenia pokładowego i zaopatrzenia portu lotniczego, a także stref zastrzeżonych lotniska odpowiada normie 1 w zakresie wykrywania materiałów wybuchowych.

12.9.2.3.

Zespół z PWMW wykorzystywany w kontroli bezpieczeństwa bagażu rejestrowanego, poczty przewoźnika lotniczego, materiałów przewoźnika lotniczego, ładunku i poczty odpowiada normie 2 w zakresie wykrywania materiałów wybuchowych.

12.9.2.4.

Zespół z PWMW zatwierdzony do wykrywania materiałów wybuchowych z zastosowaniem metody osmologicznej może być wykorzystywana wyłącznie w kontroli bezpieczeństwa ładunku i nie może być wykorzystywana w żadnej innej kategorii objętej normą 2.

12.9.2.5.

PWMW wykorzystywany w kontroli bezpieczeństwa mającej na celu wykrycie materiałów wybuchowych wyposażony jest w odpowiednie środki umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację.

12.9.2.6.

W trakcie wykonywania zadań związanych z wykrywaniem materiałów wybuchowych PWMW zawsze towarzyszy przewodnik zatwierdzony do pracy z tym PWMW.

12.9.2.7.

PWMW zatwierdzonemu do pracy z zastosowaniem metody klasycznej towarzyszy tylko jeden przewodnik. Jeden przewodnik może zostać zatwierdzony do prowadzenia maksymalnie dwóch PWMW.

12.9.2.8.

PWMW zatwierdzony do wykrywania materiałów wybuchowych z zastosowaniem metody osmologicznej prowadzony jest przez maksymalnie dwóch przewodników.

12.9.3.   Wymogi szkoleniowe

Ogólne obowiązki szkoleniowe

12.9.3.1.

Szkolenie zespołu z PWMW obejmuje elementy teoretyczne, praktyczne, a także szkolenie na stanowisku pracy.

12.9.3.2.

Zakres szkoleń określa lub zatwierdza właściwy organ.

12.9.3.3.

Szkolenie przeprowadzane jest przez właściwy organ lub w jego imieniu, przez instruktorów posiadających kwalifikacje zgodnie z pkt 11.5 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 185/2010.

12.9.3.4.

Psy szkolone w zakresie wykrywania materiałów wybuchowych są psami przeznaczonymi tylko do tego celu.

12.9.3.5.

W trakcie szkolenia wykorzystuje się pomoce szkoleniowe przedstawiające materiały wybuchowe.

12.9.3.6.

Szkoleniom podlegają wszelkie osoby mające kontakt z pomocami szkoleniowymi w celu zapobieżenia zanieczyszczeniu.

Wstępne szkolenie dla zespołu z PWMW

12.9.3.7.

Zespół z PWMW podlega wstępnemu szkoleniu, które opiera się na kryteriach określonych w pkt 12.9.3 odrębnej decyzji Komisji.

12.9.3.8.

Wstępne szkolenie dla zespołu z PWMW obejmuje praktyczne ćwiczenia w warunkach przyszłego środowiska pracy.

Okresowe szkolenie dla zespołu z PWMW

12.9.3.9.

PWMW i przewodnik podlegają okresowym szkoleniom, indywidualnie i wspólnie jako zespół.

12.9.3.10.

Okresowe szkolenie utrzymuje posiadane już umiejętności, zgodnie z wymogami wstępnego szkolenia, a także umiejętności zdobyte w związku z rozwojem stosowanych metod w zakresie ochrony.

12.9.3.11.

Okresowe szkolenie dla zespołu z PWMW przeprowadza się w odstępach przynajmniej sześciotygodniowych. Minimalny czas trwania okresowego szkolenia wynosi co najmniej 4 godziny w każdym okresie sześciotygodniowym.

12.9.3.12.

Punktu 11 nie stosuje się w przypadku, gdy przynajmniej raz w tygodniu PWMW podlega szkoleniu w zakresie rozpoznawania wszystkich materiałów wybuchowych wymienionych w dodatku 12-D do odrębnej decyzji Komisji.

Rejestry szkoleń dla zespołów z PWMW

12.9.3.13.

Rejestry szkoleń, zarówno wstępnych, jak i okresowych, przechowuje się zarówno dla PWMW, jak i dla ich przewodników przez co najmniej czas trwania ich umowy o zatrudnienie i na żądanie udostępnia się je właściwemu organowi.

Szkolenie bieżące dla zespołów z PWMW

12.9.3.14.

W sytuacji gdy PWMW wykorzystywany jest do zadań związanych z kontrolą bezpieczeństwa, podlega on szkoleniu bieżącemu w celu upewnienia się, że spełnia wymogi skuteczności określone w dodatku 12-D do odrębnej decyzji.

12.9.3.15.

Szkolenie bieżące przeprowadza się wyrywkowo na zasadzie kontynuacji, w okresie wykorzystywania PWMW, a skuteczność PWMW w zakresie wykrywania materiałów wybuchowych ocenia się z użyciem zatwierdzonych pomocy szkoleniowych.

12.9.4.   Procedury zatwierdzania

12.9.4.1.

Procedura zatwierdzania zapewnia weryfikację następujących umiejętności:

a)

zdolności spełnienia przez PWMW wymogów w zakresie skuteczności wykrywania materiałów wybuchowych, określonych w dodatku 12-D do odrębnej decyzji Komisji;

b)

zdolności PWMW do pasywnej reakcji na obecność materiałów wybuchowych;

c)

zdolności PWMW i jego przewodnika (-ów) do efektywnej pracy jako zespołu; oraz

d)

zdolności przewodnika do prawidłowego prowadzenia PWMW, właściwego interpretowania reakcji PWMW na obecność materiału wybuchowego, a także umiejętności odpowiedniego postępowania w takich sytuacjach.

12.9.4.2.

Procedura zatwierdzania symuluje każdy z obszarów pracy, w których pracować będzie zespół z PWMW.

12.9.4.3.

Zespół z PWMW kończy z wynikiem pozytywnym szkolenie w każdym z obszarów, dla którego ubiega się o zatwierdzenie.

12.9.4.4.

Procedury zatwierdzania przeprowadza się zgodnie z dodatkami 12-E i 12-F do odrębnej decyzji Komisji.

12.9.4.5.

Okres ważności każdego zatwierdzenia nie przekracza 12 miesięcy.

12.9.5.   Kontrola jakości

12.9.5.1.

Zespół z PWMW podlega środkom kontroli jakości określonym w dodatku 12-G do odrębnej decyzji Komisji.

12.9.6.   Metodyka kontroli bezpieczeństwa

Dodatkowe, szczegółowe wymogi znajdują się w odrębnej decyzji Komisji.”


(1)  Dz.U. L 55 z 5.3.2010, s. 1.


1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/6


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 574/2010

z dnia 30 czerwca 2010 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1126/2008 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 1 i MSSF 7

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (1), w szczególności jego art. 3 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 (2) przyjęto określone międzynarodowe standardy rachunkowości oraz ich interpretacje istniejące w dniu 15 października 2008 r.

(2)

W dniu 28 stycznia 2010 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) opublikowała dokument Ograniczone zwolnienie jednostek stosujących MSSF po raz pierwszy z ujawniania informacji porównawczych zgodnie z MSSF 7, zawierający zmianę do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 1, zwaną dalej „zmianą do MSSF 1”. W obliczu faktu, że jednostki stosujące MSSF po raz pierwszy nie mają dotychczas możliwości korzystania ze zwolnienia z ujawniania informacji porównawczych dotyczących wyceny według wartości godziwej i ryzyka płynności, przewidzianego w MSSF 7 dla okresów porównawczych kończących się przed dniem 31 grudnia 2009 r., celem zmiany do MSSF 1 jest zapewnienie takiego opcjonalnego zwolnienia również tym jednostkom.

(3)

Konsultacje z Grupą Ekspertów Technicznych (TEG) z Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG) potwierdziły, że zmiana do MSSF 1 spełnia techniczne kryteria przyjęcia określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002. Zgodnie z decyzją Komisji 2006/505/WE z dnia 14 lipca 2006 r. powołującą Grupę Kontrolującą Opinie Dotyczące Standardów Rachunkowości z zadaniem doradzania Komisji w kwestii obiektywizmu i neutralności opinii Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG) (3), Grupa Kontrolująca Opinie Dotyczące Standardów Rachunkowości przeanalizowała opinię EFRAG w sprawie przyjęcia zmian i poinformowała Komisję, że opinia ta ma wyważony charakter i jest obiektywna.

(4)

Przyjęcie zmiany do MSSF 1 pociąga za sobą konieczność wprowadzenia zmian do Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 7 celem zapewnienia spójności międzynarodowych standardów rachunkowości.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1126/2008.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Rachunkowości,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1126/2008 wprowadza się następujące zmiany:

(1)

Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 1 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;

(2)

MSSF 7 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Wszystkie przedsiębiorstwa stosują zmiany do MSSF 1 i MSSF 7 zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia najpóźniej wraz z rozpoczęciem swojego pierwszego roku obrotowego rozpoczynającego się po dniu 30 czerwca 2010 r.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2010 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1.

(2)  Dz.U. L 320 z 29.11.2008, s. 1.

(3)  Dz.U. L 199 z 21.7.2006, s. 33.


ZAŁĄCZNIK

MIĘDZYNARODOWE STANDARDY RACHUNKOWOŚCI

MSSF 1

Zmiana do MSSF 1 Ograniczone zwolnienie jednostek stosujących MSSF po raz pierwszy z ujawniania informacji porównawczych zgodnie z MSSF 7

MSSF 7

Zmiana do MSSF 7 Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji

Powielanie dozwolone w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Wszystkie istniejące prawa są zastrzeżone poza EOG, z wyjątkiem prawa do powielania na użytek własny lub w innych uczciwych celach. Więcej informacji można uzyskać na stronie RMSR www.iasb.org

OGRANICZONE ZWOLNIENIE JEDNOSTEK STOSUJĄCYCH MSSF PO RAZ PIERWSZY Z UJAWNIANIA INFORMACJI PORÓWNAWCZYCH ZGODNIE Z MSSF 7

(Zmiana do MSSF 1)

Zmiana do MSSF 1

Zastosowanie Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej po raz pierwszy

Paragraf 39C został dodany.

DATA WEJŚCIA W ŻYCIE

39C

Paragraf E3 został dodany na podstawie opublikowanego w styczniu 2010 r. dokumentu Ograniczone zwolnienie jednostek stosujących MSSF po raz pierwszy z ujawniania informacji porównawczych zgodnie z MSSF 7 (Zmiana do MSSF 1). Jednostka stosuje tę zmianę w odniesieniu do okresów rocznych rozpoczynających się 1 lipca 2010 r. i później. Wcześniejsze zastosowanie jest dozwolone. Jeżeli jednostka zastosuje tę zmianę w odniesieniu do wcześniejszego okresu, fakt ten ujawnia.

Dodatek E

Krótkoterminowe zwolnienia ze stosowania innych MSSF

Nagłówek, paragraf E3 i przypis zostały dodane.

Ujawnianie informacji dotyczących instrumentów finansowych

E3

Jednostka stosująca MSSF po raz pierwszy może stosować przepisy przejściowe określone w paragrafie 44G MSSF 7. (1)

Załącznik

Zmiana do MSSF 7

Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji

Paragraf 44G został zmieniony (nowy tekst jest podkreślony, a usunięty tekst został przekreślony) i uzupełniony przypisem.

DATA WEJŚCIA W ŻYCIE I PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

44G

Dokument Udoskonalenie wymogów dotyczących ujawnień dotyczących instrumentów finansowych (Zmiany do MSSF 7) opublikowany w marcu 2009 r. zmienił paragrafy 27, 39 i B11 oraz dodał paragrafy 27A, 27B, B10A oraz B11A–B11F. Jednostka stosuje te zmiany w odniesieniu do rocznych okresów sprawozdawczych rozpoczynających się 1 stycznia 2009 r. i później. Jednostka nie musi ujawniać informacji wymaganych na mocy tych zmian w przypadku:

(a)

okresów rocznych lub śródrocznych, w tym sprawozdań z sytuacji finansowej, prezentowanych w trakcie rocznego okresu porównawczego kończącego się przed 31 grudnia 2009 r., lub

(b)

sprawozdań z sytuacji finansowej prezentowanych z początkiem najwcześniejszego okresu porównawczego w terminie przed 31 grudnia 2009 r.

Wcześniejsze zastosowanie jest dozwolone. Jeżeli jednostka zastosuje te zmiany w odniesieniu do wcześniejszego okresu, fakt ten ujawnia. (2)


(1)  Paragraf E3 dodano w następstwie opublikowania w styczniu 2010 r. dokumentu Ograniczone zwolnienie jednostek stosujących MSSF po raz pierwszy z ujawniania informacji porównawczych zgodnie z MSSF 7 (Zmiana do MSSF 1). Aby uniknąć ewentualnego wykorzystania wiedzy zdobytej post factum i zapewnić równe traktowanie jednostek stosujących MSSF po raz pierwszy oraz jednostek, które sporządzają już sprawozdania finansowe zgodnie z MSSF, Rada postanowiła, że jednostki stosujące MSSF po raz pierwszy powinny mieć możliwość stosowania tych samych przepisów przejściowych, zawartych w dokumencie Udoskonalenie wymogów dotyczących ujawnień dotyczących instrumentów finansowych (Zmiany do MSSF 7), co jednostki sporządzające już sprawozdania finansowe zgodnie z MSSF.

(2)  Paragraf 44G zmieniono w następstwie opublikowania w styczniu 2010 r. dokumentu Ograniczone zwolnienie jednostek stosujących MSSF po raz pierwszy z ujawniania informacji porównawczych zgodnie z MSSF 7 (zmiana do MSSF 1). Rada zmieniła paragraf 44G celem sprecyzowania jego konkluzji i zamierzonych przepisów przejściowych dla dokumentu Udoskonalenie wymogów dotyczących ujawnień dotyczących instrumentów finansowych (Zmiana do MSSF 7).


1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/9


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 575/2010

z dnia 30 czerwca 2010 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2010 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

MA

44,4

MK

31,8

TR

53,0

ZZ

43,1

0707 00 05

MK

41,0

TR

118,9

ZZ

80,0

0709 90 70

TR

106,7

ZZ

106,7

0805 50 10

AR

85,3

TR

97,3

US

84,1

ZA

94,5

ZZ

90,3

0808 10 80

AR

107,5

BR

90,2

CA

118,4

CL

95,2

CN

60,1

NZ

112,2

US

102,5

ZA

100,8

ZZ

98,4

0809 10 00

TR

231,7

ZZ

231,7

0809 20 95

TR

303,6

ZZ

303,6

0809 30

AR

133,5

TR

155,8

ZZ

144,7

0809 40 05

AU

258,9

IL

210,4

US

319,2

ZZ

262,8


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/11


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 576/2010

z dnia 30 czerwca 2010 r.

ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 1 lipca 2010 r.

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 (2), w szczególności jego art. 2 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, że należność celna przywozowa na produkty oznaczone kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002, ex 1005 inne niż ziarna hybrydowe oraz ex 1007 inne niż hybrydy do siewu, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej na takie produkty w przywozie, powiększonej o 55 %, minus cena importowa CIF stosowana wobec danej przesyłki. Należności te nie mogą jednak przekroczyć konwencyjnej stawki celnej określonej na podstawie Nomenklatury Scalonej.

(2)

Artykuł 136 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że do celów obliczenia należności celnych przywozowych, o których mowa w ust. 1 wspomnianego artykułu, reprezentatywne ceny przywozowe CIF ustanawiane są regularnie dla produktów określonych w tym ustępie.

(3)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, ceną do obliczania należności przywozowej produktów oznaczonych kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00, 1005 10 90, 1005 90 00 i 1007 00 90 jest dzienna reprezentatywna cena CIF w przywozie ustalona w sposób określony w art. 4 wspomnianego rozporządzenia.

(4)

Należy ustalić należności celne przywozowe na okres od dnia 1 lipca 2010 r., mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Od dnia 1 lipca 2010 r. należności celne przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, ustala się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia na podstawie czynników określonych w załączniku II.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2010 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 161 z 29.6.1996, s. 125.


ZAŁĄCZNIK I

Należności celne przywozowe na produkty, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, mające zastosowanie od dnia 1 lipca 2010 r.

Kod CN

Wyszczególnienie towarów

Należność przywozowa (1)

(EUR/t)

1001 10 00

PSZENICA twarda wysokiej jakości

0,00

średniej jakości

0,00

niskiej jakości

0,00

1001 90 91

PSZENICA zwyczajna, do siewu

0,00

ex 1001 90 99

PSZENICA zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu

0,00

1002 00 00

ŻYTO

11,79

1005 10 90

KUKURYDZA siewna, inna niż hybryda

5,34

1005 90 00

KUKURYDZA, inna niż do siewu (2)

5,34

1007 00 90

Ziarno SORGO, inne niż hybryda do siewu

11,79


(1)  W przypadku towarów przywożonych do Wspólnoty przez Ocean Atlantycki lub przez Kanał Sueski, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, importer może skorzystać z obniżki należności celnych o:

3 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się na Morzu Śródziemnym lub na Morzu Czarnym,

2 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się w Danii, Estonii, Irlandii, na Łotwie, Litwie, w Polsce, Finlandii, Szwecji, Zjednoczonym Królestwie lub na atlantyckim wybrzeżu Półwyspu Iberyjskiego.

(2)  Importer może skorzystać z obniżki o stałą stawkę zryczałtowaną w wysokości 24 EUR/t, jeśli spełnione zostały warunki ustanowione w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1249/96.


ZAŁĄCZNIK II

Czynniki uwzględnione przy obliczaniu należności ustalonych w załączniku I

16.6.2010-29.6.2010

1)

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

(EUR/t)

 

Pszenica zwyczajna (1)

Kukurydza

Pszenica twarda wysokiej jakości

Pszenica twarda średniej jakości (2)

Pszenica twarda niskiej jakości (3)

Jęczmień

Giełda

Minneapolis

Chicago

Notowanie

170,70

111,08

Cena FOB USA

139,88

129,88

109,88

86,97

Premia za Zatokę

14,26

Premia za Wielkie Jeziora

40,50

2)

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

Koszt frachtu: Zatoka Meksykańska–Rotterdam:

26,36 EUR/t

Koszt frachtu: Wielkie Jeziora–Rotterdam:

58,26 EUR/t


(1)  Premia dodatnia w wysokości 14 EUR/t włączona (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(2)  Premia ujemna w wysokości 10 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(3)  Premia ujemna w wysokości 30 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).


1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/14


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 577/2010

z dnia 30 czerwca 2010 r.

zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/10

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru (2), w szczególności jego art. 36 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Kwoty cen reprezentatywnych oraz dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego oraz niektórych syropów zostały ustalone na rok gospodarczy 2009/10 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 877/2009 (3). Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 572/2010 (4).

(2)

Zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006 dane, którymi dysponuje obecnie Komisja, stanowią podstawę do korekty wymienionych kwot,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne mające zastosowanie w ramach przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone na rok gospodarczy 2009/10 rozporządzeniem (WE) nr 877/2009, zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2010 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 178 z 1.7.2006, s. 24.

(3)  Dz.U. L 253 z 25.9.2009, s. 3.

(4)  Dz.U. L 163 z 30.6.2010, s. 39.


ZAŁĄCZNIK

Zmienione kwoty cen reprezentatywnych i dodatkowych należności celnych przywozowych dla cukru białego, cukru surowego oraz produktów objętych kodem CN 1702 90 95, obowiązujące od dnia 1 lipca 2010 r.

(EUR)

Kod CN

Kwota ceny reprezentatywnej za 100 kg netto produktu

Kwota dodatkowej należności za 100 kg netto produktu

1701 11 10 (1)

41,21

0,00

1701 11 90 (1)

41,21

2,54

1701 12 10 (1)

41,21

0,00

1701 12 90 (1)

41,21

2,24

1701 91 00 (2)

42,49

4,72

1701 99 10 (2)

42,49

1,59

1701 99 90 (2)

42,49

1,59

1702 90 95 (3)

0,42

0,27


(1)  Stawka dla jakości standardowej określonej w pkt III załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(2)  Stawka dla jakości standardowej określonej w pkt II załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)  Stawka dla zawartości sacharozy wynoszącej 1 %.


DECYZJE

1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/16


DECYZJA RADY

z dnia 24 czerwca 2010 r.

w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Radą Ministrów Republiki Albanii dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

(2010/364/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) oraz art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

(2)

Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Republiką Albanii dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej „umową”) zgodnie z mechanizmami i dyrektywami zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

(3)

Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 5 maja 2006 r., z zastrzeżeniem możliwości zawarcia jej w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2006/716/WE (1).

(4)

W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska powinna notyfikować Republice Albanii, że Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską oraz jest jej następcą prawnym.

(5)

Umowa powinna zostać zatwierdzona,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Umowa między Wspólnotą Europejską a Radą Ministrów Republiki Albanii dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii (2).

Artykuł 2

Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 umowy oraz do przekazania następującego oświadczenia:

„W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony dnia 1 grudnia 2009 r., Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, w związku z czym od tej daty wykonuje wszelkie prawa i ponosi wszelkie obowiązki Wspólnoty Europejskiej. Z tego względu odniesienia w tekście umowy do »Wspólnoty Europejskiej« uznaje się, w odpowiednich przypadkach, za odniesienia do »Unii Europejskiej«.”

Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2010 r.

W imieniu Rady

J. BLANCO LÓPEZ

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 294 z 25.10.2006, s. 51.

(2)  Umowa między Wspólnotą Europejską a Radą Ministrów Republiki Albanii dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych została opublikowana w Dz.U. L 294 z 25.10.2006, s. 52 wraz z decyzją w sprawie jej podpisania.


1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/17


DECYZJA RADY

z dnia 29 czerwca 2010 r.

w sprawie stosowania w Republice Bułgarii i w Rumunii przepisów dorobku Schengen związanych z systemem informacyjnym Schengen

(2010/365/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Akt przystąpienia z 2005 r., w szczególności jego art. 4 ust. 2,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. przewiduje, że przepisy dorobku Schengen inne niż przepisy wymienione w załączniku II do tego aktu mają zastosowanie w Bułgarii i Rumunii wyłącznie na mocy decyzji Rady podjętej w tym celu po sprawdzeniu, czy spełnione zostały warunki niezbędne do stosowania tego dorobku.

(2)

Rada sprawdziła, czy Bułgaria i Rumunia zapewniają zadowalający poziom ochrony danych; zastosowała w tym celu następujące działania:

Do Bułgarii i Rumunii skierowano wyczerpujący kwestionariusz z dziedziny ochrony danych, ich odpowiedzi zarejestrowano, a ponadto w tych państwach członkowskich przeprowadzono w zakresie ochrony danych stosowne wizytacje sprawdzające i oceniające zgodnie z mającymi zastosowanie procedurami oceny Schengen, które przedstawiono w decyzji komitetu wykonawczego ustanawiającej stały komitet ds. oceny i wdrażania Schengen (SCH/Com-ex (98) 26 def.) (2).

(3)

W dniu 26 kwietnia 2010 r. Rada stwierdziła, że Bułgaria i Rumunia spełniły stosowne warunki w wyżej wspomnianej dziedzinie. Można zatem ustalić termin, od którego w tych państwach członkowskich możliwe będzie stosowanie przepisów dorobku Schengen związanych z systemem informacyjnym Schengen (SIS).

(4)

Wejście w życie niniejszej decyzji powinno pozwolić na przekazywanie Bułgarii i Rumunii rzeczywistych danych SIS. Konkretny sposób wykorzystania tych danych powinien pozwolić Radzie sprawdzić – dzięki mającym zastosowanie procedurom oceny Schengen przedstawionym w dok. SCH/Com-ex (98) 26 def. – czy Bułgaria i Rumunia prawidłowo stosują przepisy dorobku Schengen dotyczące SIS. Po przeprowadzeniu takich ocen Rada powinna podjąć decyzję o zniesieniu kontroli na wewnętrznych granicach z tymi państwami członkowskimi.

(5)

Rada powinna podjąć osobną decyzję, w której wyznaczy termin zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych. Do daty określonej w tej decyzji, w korzystaniu z SIS powinny obowiązywać pewne ograniczenia.

(6)

W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja rozwija – w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (3) – przepisy dorobku Schengen, które wchodzą w zakres art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE (4) w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy.

(7)

W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja rozwija – w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (5) – przepisy dorobku Schengen, które wchodzą w zakres art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/149/WSiSW (6) i art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (7),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Od dnia 15 października 2010 r. do Republiki Bułgarii i do Rumunii mają zastosowanie przepisy dorobku Schengen dotyczące SIS, o których mowa w załączniku I; przepisy te obowiązują w stosunkach między tymi dwoma państwami oraz w ich stosunkach z Królestwem Belgii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Republiką Węgierską, Maltą, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji, a także Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską.

2.   Przepisy dorobku Schengen dotyczące SIS, o których mowa w załączniku II, mają zastosowanie do Republiki Bułgarii i do Rumunii od daty przewidzianej w tych przepisach; przepisy te obowiązują w stosunkach między tymi dwoma państwami oraz w stosunkach tych dwóch państw z Królestwem Belgii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Republiką Węgierską, Maltą, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji, a także Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską.

3.   Od dnia 29 czerwca 2010 r. Bułgarii i Rumunii można przekazywać rzeczywiste dane SIS.

Od dnia 15 października 2010 r. Bułgaria i Rumunia, podobnie jak państwa członkowskie, w których dorobek Schengen już wdrożono, mogą wprowadzać dane do SIS oraz korzystać z danych SIS – z zastrzeżeniem ust. 4.

4.   Do dnia zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych z Bułgarią i Rumunią te państwa członkowskie:

a)

nie są zobowiązane odmawiać zgody na wjazd na swoje terytorium obywatelom państw trzecich, którzy są objęci dokonanym przez inne państwo członkowskie wpisem do SIS do celów odmowy wjazdu, ani nie są zobowiązane wydalać takich obywateli;

b)

powstrzymują się od wprowadzania danych objętych postanowieniami art. 96 Konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (dalej zwanej „konwencją z Schengen”) (8).

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 29 czerwca 2010 r.

W imieniu Rady

E. ESPINOSA

Przewodniczący


(1)  Opinia z dnia 17 czerwca 2010 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 138.

(3)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

(4)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

(5)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

(6)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 50.

(7)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.

(8)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.


ZAŁĄCZNIK I

Wykaz przepisów dorobku Schengen, które dotyczą SIS w rozumieniu art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. i które mają mieć zastosowanie do Bułgarii i Rumunii

1.

Postanowienia konwencji z Schengen:

art. 64 i art. 92–119 konwencji z Schengen.

2.

Inne przepisy dotyczące SIS:

a)

decyzje komitetu wykonawczego ustanowionego na mocy konwencji z Schengen:

decyzja komitetu wykonawczego z dnia 15 grudnia 1997 r. zmieniająca rozporządzenie finansowe w sprawie systemu C.SIS (SCH/Com-ex (97) 35) (1);

b)

deklaracje komitetu wykonawczego ustanowionego na mocy konwencji z Schengen:

(i)

deklaracja komitetu wykonawczego z dnia 18 kwietnia 1996 r. w sprawie definicji cudzoziemca (SCH/Com-ex (96) decl. 5) (2);

(ii)

deklaracja komitetu wykonawczego z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie struktury SIS (SCH/Com-ex (99) decl. 2 rev) (3);

c)

inne akty prawne:

(i)

decyzja Rady 2000/265/WE z dnia 27 marca 2000 r. w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty budżetowe zarządzania, przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, umowami zawartymi przez niego, w imieniu niektórych państw członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, Sisnet (4);

(ii)

podręcznik SIRENE (5),

(iii)

rozporządzenie Rady (WE) nr 871/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące wprowadzenia niektórych nowych funkcji systemu informacyjnego Schengen, włączając walkę z terroryzmem (6), oraz wszelkie późniejsze decyzje o terminie zastosowania tych funkcji;

(iv)

decyzja Rady 2005/211/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. dotycząca wprowadzenia kilku nowych funkcji do systemu informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem (7), oraz wszelkie późniejsze decyzje o terminie zastosowania tych funkcji;

(v)

rozporządzenie (WE) nr 1160/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, w zakresie dostępu służb odpowiedzialnych w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do systemu informacyjnego Schengen (8);

(vi)

art. 5 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) oraz przepisy jego tytułu II i załączniki do niego dotyczące systemu informacyjnego Schengen (9);

(vii)

rozporządzenie Rady (WE) nr 1104/2008 z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (10);

(viii)

decyzja Rady 2008/839/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (11).


(1)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 444.

(2)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 458.

(3)  Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 459.

(4)  Dz.U. L 85 z 6.4.2000, s. 12.

(5)  Części podręcznika SIRENE zostały opublikowane w Dz.U. C 38 z 17.2.2003, s. 1. Podręcznik został zmieniony decyzjami Komisji 2006/757/WE (Dz.U. L 317 z 16.11.2006, s. 1) i 2006/758/WE (Dz.U. L 317 z 16.11.2006, s. 41).

(6)  Dz.U. L 162 z 30.4.2004, s. 29.

(7)  Dz.U. L 68 z 15.3.2005, s. 44.

(8)  Dz.U. L 191 z 22.7.2005, s. 18.

(9)  Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

(10)  Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 1.

(11)  Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 43.


ZAŁĄCZNIK II

Wykaz przepisów dorobku Schengen, które dotyczą SIS w rozumieniu art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. i które mają mieć zastosowanie do Bułgarii i Rumunii od daty przewidzianej w tych przepisach

1.

Rozporządzenie (WE) nr 1986/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dostępu służb odpowiedzialnych w państwach członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (1).

2.

Rozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (2).

3.

Decyzja Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (3).


(1)  Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 1.

(2)  Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4.

(3)  Dz.U. L 205 z 7.8.2007, s. 63.


1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/21


DECYZJA RADY

z dnia 29 czerwca 2010 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Rumunii

(2010/366/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Rumunii,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE i 2010/29/UE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. (1).

(2)

Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Cristiana ANGHELA,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r., na stanowisko członka Komitetu Regionów zostaje niniejszym mianowany:

Romeo STAVARACHE

Primarul municipiului Bacău, județul Bacău

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 29 czerwca 2010 r.

W imieniu Rady

E. ESPINOSA

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22 i Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/22


DECYZJA KOMISJI

z dnia 25 czerwca 2010 r.

w sprawie wdrożenia przez państwa członkowskie programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa

(notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4190)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2010/367/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 10 ust. 4,

uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG (2), w szczególności jej art. 4 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ptasia grypa jest wirusową chorobą zakaźną ptaków, w tym drobiu. Zakażenie drobiu wirusem ptasiej grypy powoduje rozwój jednej z dwóch postaci tej choroby, różniącej się zjadliwością. Postać o niskiej zjadliwości wywołuje zwykle jedynie łagodne objawy, natomiast postać o wysokiej zjadliwości jest przyczyną bardzo wysokiej śmiertelności u większości gatunków drobiu. Choroba ta może mieć bardzo poważny wpływ na rentowność gospodarstw drobiarskich.

(2)

W dyrektywie 2005/94/WE ustanowiono środki kontroli ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI) oraz nisko zjadliwej grypy ptaków wywoływanej przez wirusy podtypu H5 oraz H7 (LPAI), zgodnie z definicjami w tej dyrektywie, u drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli. Dyrektywa 2005/94/WE przewiduje również niektóre środki zapobiegawcze związane z nadzorem w zakresie grypy ptaków i jej wczesnym wykrywaniem.

(3)

Dyrektywa 2005/94/WE stanowi, że państwa członkowskie wdrażają obowiązkowe programy nadzoru. Programy nadzoru mają na celu wykrycie obecności wirusów LPAI u drobiu, w szczególności u drobiu wodnego, zanim się rozprzestrzenią w populacji drobiu, tak aby możliwe było zastosowanie środków kontroli, żeby w miarę możliwości zapobiec mutacji wirusa do postaci o wysokiej zjadliwości, co mogłoby mieć fatalne konsekwencje.

(4)

Dyrektywa 2005/94/WE przewiduje również realizację programów nadzoru obejmujących dzikie ptactwo w celu wzbogacenia, na podstawie regularnie uaktualnianej oceny ryzyka, aktualnej wiedzy o zagrożeniach ze strony dzikiego ptactwa w związku z wszelkimi występującymi u ptactwa wirusami grypy pochodzącymi od ptaków.

(5)

Decyzję Komisji 2007/268/WE z dnia 13 kwietnia 2007 r. w sprawie wdrażania programów nadzoru nad ptasią grypą u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich i zmieniającą decyzję 2004/450/WE (3) przyjęto w celu ustanowienia wytycznych dotyczących wdrażania takich programów nadzoru.

(6)

Od daty przyjęcia tej decyzji doświadczenia zebrane przez państwa członkowskie podczas realizacji programów nadzoru oraz przyrost wiedzy naukowej i wniosków z badań wskazują, że niektóre gatunki drobiu i kategorie produkcyjne drobiu cechuje wyższe ryzyko zakażenia wirusami grypy ptaków, również biorąc pod uwagę położenie gospodarstwa i inne czynniki ryzyka.

(7)

Ryzyko wprowadzenia wirusa HPAI podtypu H5N1 z Azji Południowo-Wschodniej do Europy przez jego rozprzestrzenianie się na zachód w roku 2005 przyspieszyło przyjęcie dodatkowych środków gotowości i wczesnego wykrywania wirusa tego typu u drobiu i dzikiego ptactwa.

(8)

Decyzja Komisji 2005/731/WE z dnia 17 października 2005 r. ustanawiająca dodatkowe wymogi dla nadzoru obecności ptasiej grypy wśród dzikiego ptactwa (4) zobowiązuje państwa członkowskie do powiadamiania właściwych organów o wszelkich nietypowych przypadkach śmiertelności lub dużych ogniskach choroby występujących u dzikiego ptactwa, w szczególności u dzikiego ptactwa wodnego. Należy również przeprowadzać pobieranie próbek i badania laboratoryjne na obecność wirusów ptasiej grypy.

(9)

Zasadne jest włączenie wymogów ustanowionych w decyzji 2005/731/WE do niniejszej decyzji.

(10)

Od 2006 do 2009 r. pobrano próbki od ponad 350 000 sztuk dzikiego ptactwa, które przebadano na obecność ptasiej grypy. Zwykle nadzór w państwach członkowskich był prowadzony w drodze pobierania próbek: w 75 % – od ptaków żywych, a w 25 % – od ptaków chorych lub padłych.

(11)

W ciągu czterech lat badanie dało wynik dodatni dla HPAI podtypu H5N1 u ponad 1 000 ptaków padłych lub chorych, natomiast badanie ptaków żywych uważanych za zdrowe, od których pobrano próbki, dało wynik dodatni na obecność wirusa tylko u około pięciu osobników. Z próbek pobranych od żywych ptaków izolowano niemal wyłącznie podtypy LPAI.

(12)

Wnioski przedstawiane przez laboratorium referencyjne UE ds. ptasiej grypy w rocznych sprawozdaniach na temat nadzoru w zakresie ptasiej grypy (5) w Unii, opinie naukowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (6), (7), (8) oraz prace niedawno ustanowionej grupy zadaniowej ds. nadzoru w zakresie chorób zwierząt (TFADS) uwidoczniły konieczność wprowadzenia zmian do aktualnej strategii nadzoru obejmującej drób i dzikie ptactwo, aby popularyzować podejście oparte na ryzyku, które uważane jest za najbardziej odpowiednią strategię nadzoru pozwalającą na informowanie właściwych organów celem zapobiegania i kontroli chorób, a w rezultacie ochrony gospodarstw drobiarskich i innych gospodarstw zajmujących się hodowlą ptaków żyjących w niewoli.

(13)

Nadzór oparty na ryzyku powinien uzupełniać systemy wczesnego wykrywania zakażeń ptasią grypą u drobiu, takie jak systemy ustanowione na mocy art. 2 decyzji Komisji 2005/734/WE z dnia 19 października 2005 r. ustanawiającej środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidującej system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka (9) oraz rozdziału II pkt 2 załącznika do decyzji Komisji 2006/437/WE z dnia 4 sierpnia 2006 r. zatwierdzającej podręcznik diagnostyczny dotyczący grypy ptaków, przewidziany w dyrektywie Rady 2005/94/WE (10).

(14)

W świetle uzyskanych doświadczeń i wiedzy naukowej należy zatem poddać przeglądowi wytyczne dotyczące nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa, ustanowione w decyzji 2007/268/WE, i zastąpić je wytycznymi ustanowionymi w niniejszej decyzji.

(15)

W interesie spójności prawa unijnego pobieranie próbek i badania laboratoryjne powinny być przeprowadzane zgodnie z procedurami ustanowionymi w decyzji 2006/437/WE, o ile nie postanowiono inaczej.

(16)

W interesie spójności prawa unijnego podczas realizacji programów nadzoru obejmujących dzikie ptactwo należy zwrócić szczególną uwagę na wymogi dyrektywy 2009/147/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (11), w szczególności w odniesieniu do projektu nadzoru i procedur pobierania próbek, opisanych w sekcjach 2 oraz 3 części 1 załącznika II do niniejszej decyzji.

(17)

Należy uchylić decyzje 2005/731/WE oraz 2007/268/WE.

(18)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że właściwe organy prowadzą stosowną współpracę z organizacjami zajmującymi się obserwacją i obrączkowaniem dzikiego ptactwa, organizacjami myśliwskimi oraz innymi odpowiednimi organizacjami, gwarantującą, że organizacje te spełniają wymóg niezwłocznego powiadamiania właściwych organów o wszelkich nietypowych przypadkach śmiertelności lub znaczących ogniskach choroby występujących u dzikiego ptactwa, w szczególności dzikiego ptactwa wodnego.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy, po otrzymaniu informacji przewidzianych w art. 1, w przypadku gdy nie stwierdzono jednoznacznie innej przyczyny choroby niż ptasia grypa, niezwłocznie zaleciły:

a)

pobranie odpowiednich próbek od padłych ptaków oraz, jeśli to możliwe, od innych ptaków, które miały styczność z padłymi ptakami;

b)

poddanie tych próbek badaniom laboratoryjnym na obecność wirusa ptasiej grypy.

2.   Pobieranie próbek i procedury badania przeprowadza się zgodnie z rozdziałami II–VIII podręcznika diagnostycznego dotyczącego grypy ptaków, zatwierdzonego decyzją 2006/437/WE.

3.   Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję w przypadku dodatnich wyników badań laboratoryjnych na obecność wirusa wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI), przewidzianych w ust. 1 lit. b).

Artykuł 3

Realizacja programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2005/94/WE, jest zgodna z wytycznymi określonymi w załącznikach I i II do niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Nie naruszając wymogów przewidzianych w prawie unijnym, właściwe organy dopilnowują, aby wszystkie dodatnie i ujemne wyniki badań serologicznych i wirusologicznych na obecność ptasiej grypy, uzyskane w ramach programów nadzoru obejmujących drób i dzikie ptactwo, były przesyłane Komisji co sześć miesięcy. Wyniki przesyła się za pośrednictwem systemu internetowego Komisji co roku do dnia 31 lipca za poprzedzające sześć miesięcy (od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca) oraz do dnia 31 stycznia za poprzedzające sześć miesięcy (od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia).

Artykuł 5

Decyzje 2005/731/WE i 2007/268/WE tracą moc.

Artykuł 6

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 czerwca 2010 r.

W imieniu Komisji

John DALLI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.

(2)  Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16.

(3)  Dz.U. L 115 z 3.5.2007, s. 3.

(4)  Dz.U. L 274 z 20.10.2005, s. 93.

(5)  Strona internetowa Komisji Europejskiej: http://ec.europa.eu/food/animal/diseases/controlmeasures/avian/eu_resp_surveillance_en.htm

(6)  The EFSA Journal (2005) 266, s. 1-21; Opinia naukowa na temat ptasiej grypy w kontekście zdrowia i dobrostanu zwierząt.

(7)  The EFSA Journal (2008) 715, s. 1-161; Opinia naukowa na temat ptasiej grypy w kontekście zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz ryzyka pojawienia się tej choroby w gospodarstwach drobiarskich w UE.

(8)  The EFSA Journal (2006) 357, s. 1-46; Opinia na temat ptaków migrujących i ich prawdopodobnej roli w rozprzestrzenianiu wysoce zjadliwej grypy ptaków.

(9)  Dz.U. L 274 z 20.10.2005, s. 105.

(10)  Dz.U. L 237 z 31.8.2006, s. 1.

(11)  Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.


ZAŁĄCZNIK I

Wytyczne dotyczące wdrażania programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu

1.   Cele programów nadzoru

Celem programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu jest dostarczanie właściwym organom informacji o występowaniu wirusa ptasiej grypy celem kontrolowania choroby zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE za pomocą rocznego wykrywania poprzez aktywny nadzór nad:

a)

nisko zjadliwą grypą ptaków (LPAI) podtypu H5 i H7 u ptaków grzebiących (kur, indyków, perlic, bażantów, kuropatw i przepiórek) oraz ptaków bezgrzebieniowych, uzupełniając w ten sposób inne istniejące systemy wczesnego wykrywania;

b)

nisko zjadliwą grypą ptaków (LPAI) podtypu H5 i H7 oraz wysoce zjadliwą grypą ptaków (HPAI) u domowego ptactwa wodnego (kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek przeznaczonych do odnowy populacji zwierzyny łownej).

2.   Projekt nadzoru

Pobieranie próbek i badania serologiczne w gospodarstwach drobiarskich przeprowadza się w celu wykrycia obecności przeciwciał na wirusy grypy ptaków, jak określono w dyrektywie 2005/94/WE.

Aktywny nadzór uzupełnia systemy wczesnego wykrywania już obowiązujące w państwach członkowskich, ustanowione na mocy decyzji 2005/734/WE oraz rozdziału II podręcznika diagnostycznego dotyczącego grypy ptaków, zatwierdzonego decyzją Komisji 2006/437/WE („podręcznik diagnostyczny”), w szczególności systemy wdrożone w gospodarstwach drobiarskich uznawanych za gospodarstwa wysokiego ryzyka w odniesieniu do ptasiej grypy.

Istnieją dwie międzynarodowo uznane metody nadzoru w zakresie chorób zwierząt: a) nadzór oparty na ryzyku; oraz b) nadzór oparty na pobieraniu próbek reprezentatywnych.

2.1.   Nadzór oparty na ryzyku

Nadzór oparty na ryzyku jest preferowaną metodą prowadzenia nadzoru w zakresie ptasiej grypy w sposób ukierunkowany i przy efektywnym wykorzystaniu zasobów.

Państwa członkowskie wybierające tę metodę określają główne drogi zakażenia dla stad drobiu oraz zakres pobierania próbek w gospodarstwach drobiarskich, które uznano za gospodarstwa wysokiego ryzyka zakażenia ptasią grypą.

Kryteria oraz czynniki ryzyka wymienione w sekcji 4.1 nie są wyczerpujące, dają jednak ogólne pojęcie, w jaki sposób podchodzić do pobierania próbek od różnych gatunków i kategorii produkcyjnych drobiu w różnych systemach hodowli oraz do ich badania. Zależnie od sytuacji w zakresie zdrowia zwierząt w poszczególnych państwach członkowskich może zaistnieć konieczność różnego ważenia tych kryteriów i czynników ryzyka.

2.2.   Nadzór oparty na pobieraniu próbek reprezentatywnych

Jeżeli państwo członkowskie nie jest w stanie skutecznie przeprowadzać opartej na dowodach oceny dróg zakażenia dla stad drobiu na swoim terytorium, wdraża nadzór oparty na pobieraniu próbek reprezentatywnych. Liczba gospodarstw drobiarskich, w których pobiera się próbki, odpowiada danym w tabelach 1 i 2, zależnie od gatunku drobiu.

Na całym obszarze państwa członkowskiego przeprowadzane jest warstwowanie próbek do badań serologicznych na obecność ptasiej grypy, tak aby próbki można było uznać za reprezentatywne dla całego państwa członkowskiego.

3.   Populacje docelowe

Program nadzoru obejmuje pobieranie próbek od następujących gatunków i kategorii produkcyjnych drobiu:

a)

kury nioski;

b)

kury nioski chowane na wolnym wybiegu;

c)

kurczęta rozpłodowe;

d)

indyki rozpłodowe;

e)

kaczki rozpłodowe;

f)

gęsi rozpłodowe;

g)

indyki rzeźne;

h)

kaczki rzeźne;

i)

gęsi rzeźne;

j)

ptactwo łowne utrzymywane w warunkach fermowych (ptaki grzebiące), zwłaszcza dorosłe ptaki, na przykład ptaki rozpłodowe;

k)

ptactwo łowne utrzymywane w warunkach fermowych (ptactwo wodne);

l)

ptaki bezgrzebieniowe.

W wyjątkowych, podanych poniżej okolicznościach programem nadzoru można również objąć następujące kategorie drobiu:

m)

brojlery, tylko wówczas, gdy: (i) chowane są w dużej liczbie na wolnym wybiegu; oraz (ii) uznawane są za objęte wysokim ryzykiem zakażenia ptasią grypą;

n)

stada przydomowe: zwykle odgrywają niewielką rolę w krążeniu i rozprzestrzenianiu się wirusa, a pobieranie od nich próbek wymaga dużych nakładów. W wielu państwach członkowskich stada przydomowe mogą być jednak objęte wysokim ryzykiem ptasiej grypy ze względu na ich znaczną liczebność, niewielką odległość od komercyjnych gospodarstw drobiarskich, udział w handlu lokalnym lub regionalnym oraz kryteria i czynniki ryzyka zgodnie z wykazem w sekcji 4.1, w szczególności w odniesieniu do składu gatunkowego.

W przypadku dostarczenia dobrze udokumentowanego uzasadnienia dotyczącego poziomu ryzyka dla danej kategorii produkcyjnej drobiu (np. kurczęta rozpłodowe trzymane w warunkach wysokiego bezpieczeństwa biologicznego) możliwe jest wyłączenie tej kategorii drobiu z pobierania próbek.

4.   Metoda nadzoru opartego na ryzyku

Wybór metody nadzoru opartego na ryzyku dokonywany jest na podstawie oceny na poziomie państwa członkowskiego, która uwzględnia co najmniej następujące kryteria i czynniki ryzyka:

4.1.   Kryteria i czynniki ryzyka

4.1.1.   Kryteria i czynniki ryzyka wprowadzenia wirusa do gospodarstw drobiarskich w wyniku bezpośredniej lub pośredniej styczności z dzikim ptactwem, w szczególności z jego „gatunkami docelowymi”

a)

Położenie gospodarstwa drobiarskiego w pobliżu mokradeł, stawów, bagien, jezior, rzek lub brzegu morza, gdzie może gromadzić się migrujące dzikie ptactwo wodne.

b)

Położenie gospodarstwa drobiarskiego na obszarze o wysokim zagęszczeniu migrującego dzikiego ptactwa, w szczególności ptaków określonych jako „gatunki docelowe” dla wykrywania HPAI podtypu H5N1 i wymienionych w części 2 załącznika II.

c)

Położenie gospodarstwa drobiarskiego w pobliżu miejsc odpoczynku i lęgowisk migrującego dzikiego ptactwa wodnego, w szczególności na obszarach połączonych przemieszczaniem się ptaków migrujących z obszarami, gdzie HPAI podtypu H5N1 występuje u dzikiego ptactwa lub drobiu.

d)

Gospodarstwa drobiarskie prowadzące chów na wolnym wybiegu lub gospodarstwa drobiarskie, gdzie drób lub inne ptaki żyjące w niewoli są trzymane na wolnym powietrzu na obszarze, gdzie nie można skutecznie zapobiec styczności drobiu z dzikim ptactwem.

e)

Niski poziom bezpieczeństwa biologicznego w gospodarstwie drobiarskim, w tym w zakresie metody przechowywania paszy oraz korzystania z wody powierzchniowej.

4.1.2.   Kryteria i czynniki ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa w obrębie gospodarstw drobiarskich oraz pomiędzy nimi, a także konsekwencje (skutki) rozprzestrzeniania się ptasiej grypy między drobiem oraz między gospodarstwami drobiarskimi

a)

Obecność więcej niż jednego gatunku drobiu w tym samym gospodarstwie drobiarskim, w szczególności domowych kaczek i gęsi łącznie z innymi gatunkami drobiu.

b)

Rodzaj produkcji drobiarskiej oraz gatunków drobiu w gospodarstwach, dla których dane z nadzoru wykazały podwyższoną częstość wykrywania zakażeń ptasią grypą w danym państwie członkowskim, takich jak gospodarstwa zajmujące się hodowlą kaczek i drobiu przeznaczonego do odnowy populacji zwierzyny łownej (w szczególności kaczek krzyżówek utrzymywanych w warunkach fermowych).

c)

Położenie gospodarstw drobiarskich na obszarach o wysokim zagęszczeniu takich gospodarstw.

d)

Struktura handlu, w tym przywóz i związana z nim intensywność przemieszczania, zarówno bezpośredniego jak i pośredniego, drobiu oraz inne czynniki, w tym pojazdy, wyposażenie i osoby.

e)

Obecność w gospodarstwie kategorii drobiu długożyjącego oraz zróżnicowanych wiekowo grup drobiu (np. nioski).

4.2.   Typowanie populacji ryzyka

Poziom typowania musi odzwierciedlać liczbę i lokalne wagi czynników ryzyka obecnych w gospodarstwie drobiarskim.

Właściwe organy podczas opracowywania projektu nadzoru mogą w swojej ocenie rozważyć inne czynniki ryzyka, które należy odpowiednio opisać i uzasadnić w programie nadzoru.

4.3.   Typowanie gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki

Jako podstawę do określenia liczby gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki, na populację ryzyka można przyjąć dane z tabeli 1 i 2.

5.   Metoda pobierania próbek reprezentatywnych

Jeżeli stosowana jest metoda pobierania próbek reprezentatywnych, opisana w sekcji 2.2, liczba gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki, obliczana jest na podstawie danych z tabeli 1 i 2 według gatunków drobiu obecnych w gospodarstwie drobiarskim.

5.1.   Liczba gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki do badań serologicznych na obecność ptasiej grypy

5.1.1.   Liczba gospodarstw drobiarskich (z wyjątkiem gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek), z których pobiera się próbki

Dla każdej kategorii produkcyjnej drobiu, z wyjątkiem kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, liczba gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki, określana jest w sposób pozwalający na wykrycie co najmniej jednego zakażonego gospodarstwa drobiarskiego, jeżeli odsetek zakażonych gospodarstw drobiarskich wynosi co najmniej 5 %, przy przedziale ufności 95 %.

Pobieranie próbek przeprowadza się zgodnie z tabelą 1:

Tabela 1

Liczba gospodarstw drobiarskich (z wyjątkiem gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek), z których pobiera się próbki w każdej kategorii produkcyjnej drobiu

Liczba gospodarstw dla każdej kategorii produkcyjnej drobiu w danym państwie członkowskim

Liczba gospodarstw, z których pobiera się próbki

do 34

wszystkie

35–50

35

51–80

42

81–250

53

> 250

60

5.1.2.   Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których pobiera się próbki  (1)

Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których pobiera się próbki, określana jest w sposób pozwalający na wykrycie co najmniej jednego zakażonego gospodarstwa drobiarskiego, jeżeli odsetek zakażonych gospodarstw drobiarskich wynosi co najmniej 5 %, przy przedziale ufności 99 %.

Pobieranie próbek przeprowadza się zgodnie z tabelą 2:

Tabela 2

Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których pobiera się próbki

Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek w danym państwie członkowskim

Liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których pobiera się próbki

do 46

wszystkie

47–60

47

61–100

59

101–350

80

> 350

90

5.2.   Liczba drobiu (ptaków), od których pobiera się próbki w gospodarstwie drobiarskim

Liczby podane w pkt 5.2.1 i 5.2.2 dotyczą zarówno gospodarstw drobiarskich, z których pobiera się próbki w ramach nadzoru opartego na ryzyku, jak i gospodarstw, z których pobiera się próbki w ramach pobierania próbek reprezentatywnych.

5.2.1.   Liczba ptaków (z wyjątkiem kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek), od których pobiera się próbki w gospodarstwie drobiarskim

Liczba ptaków, od których pobiera się próbki w każdym gospodarstwie drobiarskim, określana jest w sposób pozwalający na uzyskanie 95 % prawdopodobieństwa wykrycia co najmniej jednego ptaka zakażonego ptasią grypą, jeżeli odsetek występowania ptaków seropozytywnych wynosi ≥ 30 %.

Próbki krwi do badań serologicznych pobiera się od wszystkich kategorii produkcyjnych drobiu i gatunków drobiu, przynajmniej od 5–10 ptaków (z wyjątkiem kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek) z każdego gospodarstwa drobiarskiego oraz z różnych kurników, jeżeli w danym gospodarstwie jest ich więcej niż jeden.

W przypadku kilku kurników próbki pobiera się od co najmniej pięciu ptaków z każdego kurnika.

5.2.2.   Liczba kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, z których należy pobrać próbki w gospodarstwie

Liczba kaczek, gęsi i kaczek krzyżówek, od których pobiera się próbki w gospodarstwie drobiarskim, określana jest w sposób pozwalający na 95 % prawdopodobieństwo wykrycia co najmniej jednego ptaka zakażonego ptasią grypą, jeżeli odsetek występowania ptaków seropozytywnych wynosi ≥ 30 %.

Do badań serologicznych pobiera się dwadzieścia próbek krwi (2) z każdego wytypowanego gospodarstwa drobiarskiego.

6.   Procedury pobierania próbek do badań serologicznych

Okres pobierania próbek w gospodarstwie drobiarskim jest zbieżny z okresem produkcji sezonowej dla każdej kategorii produkcyjnej drobiu, a pobieranie próbek można przeprowadzać również w rzeźni. Pobieranie próbek nie może naruszać wymogów podejścia opartego na ryzyku zgodnie z kryteriami i czynnikami ryzyka wymienionymi w sekcji 4.1.

W celu optymalizacji skuteczności oraz unikania niepotrzebnej obecności osób trzecich na terenie gospodarstwa drobiarskiego pobieranie próbek odbywa się w miarę możliwości jednocześnie z pobieraniem próbek do innych celów, np. w ramach programów kontroli zakażeń bakteriami Salmonella i Mycoplasma. Nie może to jednak naruszać wymogów nadzoru opartego na ryzyku.

7.   Pobieranie próbek do badań wirusologicznych

Pobieranie próbek do badań wirusologicznych na obecność ptasiej grypy nie jest stosowane jako metoda alternatywna wobec badań serologicznych, ale wyłącznie w ramach dochodzeń przeprowadzanych w rezultacie uzyskania dodatnich wyników badań serologicznych na obecność ptasiej grypy.

8.   Częstotliwość i okres badania

Pobieranie próbek w gospodarstwach drobiarskich przeprowadza się co roku. Na podstawie oceny ryzyka państwa członkowskie mogą jednak zadecydować o częstszym pobieraniu próbek i przeprowadzaniu badań. Uzasadnienie takiej decyzji musi być szczegółowo opisane w programie nadzoru.

Pobieranie próbek przeprowadzane jest zgodnie z zatwierdzonym programem nadzoru od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia w roku realizacji tego programu.

9.   Badania laboratoryjne

Badanie próbek odbywa się w krajowych laboratoriach referencyjnych ds. ptasiej grypy (KLR) w państwach członkowskich bądź w innych laboratoriach upoważnionych przez właściwe organy i pozostających pod kontrolą KLR.

Badania laboratoryjne przeprowadza się zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym ustanawiającym procedury diagnostyczne służące do potwierdzenia oraz rozpoznawania różnicowego ptasiej grypy.

Jeżeli jednak państwo członkowskie zamierza zastosować badania laboratoryjne, które nie zostały ustanowione w podręczniku diagnostycznym ani nie zostały opisane w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), przed zastosowaniem badania te muszą zostać najpierw uznane za odpowiednie do tego celu przez laboratorium referencyjne UE, w oparciu o dane z walidacji.

Wszystkie dodatnie wyniki badań serologicznych są potwierdzane przez KLR metodą hamowania hemaglutynacji (HI) z użyciem wyznaczonych szczepów dostarczonych przez laboratorium referencyjne UE:

a)

dla podtypu H5:

(i)

wstępne badanie przy użyciu szczepu teal/England/7894/06 (H5N3);

(ii)

badanie wszystkich próbek dodatnich przy użyciu szczepu chicken/Scotland/59(H5N1) celem wyeliminowania przeciwciał reagujących krzyżowo z N3;

b)

dla podtypu H7:

(i)

wstępne badanie przy użyciu szczepu turkey/England/647/77 (H7N7);

(ii)

badanie wszystkich próbek dodatnich przy użyciu szczepu African starling/983/79 (H7N1) celem wyeliminowania przeciwciał reagujących krzyżowo z N7.

Następstwem wszystkich dodatnich wyników badań serologicznych jest dochodzenie epidemiologiczne w gospodarstwie drobiarskim oraz ponowne pobranie próbek do badań wirusologicznych w celu określenia, czy w danym gospodarstwie drobiarskim występuje aktywne zakażenie wirusem ptasiej grypy. Wnioski z wszystkich dochodzeń przekazuje się Komisji.

Wszystkie izolaty wirusa ptasiej grypy przekazuje się do laboratorium referencyjnego UE zgodnie z prawem unijnym oraz funkcjami i zadaniami krajowych laboratoriów referencyjnych, określonych w załączniku VIII dyrektywy 2005/94/WE, o ile nie przyznano odstępstwa przewidzianego w ust. 4 lit. d) rozdziału V podręcznika diagnostycznego. Wirusy podtypu H5/H7 zostają niezwłocznie przesłane do laboratorium referencyjnego UE i poddane standardowym badaniom klasyfikującym (sekwencjonowanie nukleotydów/IVPI) zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.

Stosuje się dostarczone przez laboratorium referencyjne UE protokoły przekazywania próbek i materiałów diagnostycznych. Właściwe organy dopilnowują skuteczności przepływu informacji między laboratorium referencyjnym UE a krajowym laboratorium referencyjnym.


(1)  Istnieją dowody, że programy nadzoru pasywnego lub systemy wczesnego ostrzegania dają mniejsze prawdopodobieństwo wykrycia gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek i gęsi, w których występuje zakażenie, w porównaniu z gospodarstwami zajmującymi się hodowlą ptaków grzebiących; z tego względu dla wykrywania gospodarstw zajmujących się hodowlą kaczek i gęsi, w których występuje zakażenie, stosuje się wyższy poziom ufności.

(2)  Większa liczba próbek w porównaniu z pkt 5.2.1 jest konieczna ze względu na niższą czułość testu diagnostycznego u ptactwa wodnego.


ZAŁĄCZNIK II

CZĘŚĆ 1

Wytyczne dotyczące wdrażania programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u dzikiego ptactwa

1.   Cele nadzoru

Celem programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u dzikiego ptactwa jest wczesne wykrycie HPAI podtypu H5N1 u dzikiego ptactwa w celu ochrony drobiu w gospodarstwach drobiarskich oraz weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego.

2.   Projekt nadzoru

a)

Nadzór oparty na ryzyku wdraża się jako system nadzoru pasywnego w drodze badań laboratoryjnych u konającego dzikiego ptactwa oraz padłych ptaków. W szczególności nadzór ten obejmuje dzikie ptactwo wodne.

b)

W szczególności nadzorem objęte jest dzikie ptactwo, zwłaszcza migrujące dzikie ptactwo wodne, które objęte jest wyższym ryzykiem zakażenia i przeniesienia wirusa HPAI podtypu H5N1, tzw. „gatunki docelowe”.

c)

Nadzorem objęte są obszary w pobliżu mórz, jezior i dróg wodnych, na których znaleziono padłe ptaki, zwłaszcza jeżeli obszary te znajdują się w pobliżu gospodarstw drobiarskich, szczególnie gdy obszary te charakteryzują się wysokim zagęszczeniem gospodarstw drobiarskich.

d)

Do celów opracowania programów nadzoru, pomocy w określaniu gatunków i optymalizacji pobierania próbek stosownie do sytuacji krajowej zapewnia się ścisłą współpracę między epidemiologami, ornitologami i właściwym organem ds. ochrony przyrody.

e)

Jeżeli wymaga tego sytuacja epidemiologiczna w odniesieniu do wirusa HPAI podtypu H5N1, nadzór uzupełniany jest przez działania uświadamiające oraz aktywne poszukiwanie i monitorowanie dzikiego ptactwa padłego lub konającego, w szczególności ptaków należących do gatunków docelowych. Powodem może być wykrycie wirusa HPAI podtypu H5N1 u drobiu lub dzikiego ptactwa w sąsiadujących państwach członkowskich i krajach trzecich lub w krajach, które są powiązane przemieszczaniem się migrującego dzikiego ptactwa, w szczególności ptaków należących do gatunków docelowych, do danego państwa członkowskiego. W takim przypadku uwzględnia się szczegółowe trasy migracji oraz gatunki dzikiego ptactwa, które mogą być różne w różnych państwach członkowskich.

3.   Procedury pobierania próbek

a)

Procedury pobierania próbek przeprowadza się zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.

b)

Pobiera się próbki z kloaki i tchawicy lub jamy ustno-gardłowej albo pobiera się próbki tkanek dzikich ptaków padłych lub konających do badań metodą PCR lub izolacji wirusa.

c)

Podczas przechowywania i transportu próbek podejmuje się szczególne środki ostrożności zgodnie z ust. 5 i 6 rozdziału IV podręcznika diagnostycznego. Wszystkie izolaty wirusa ptasiej grypy wykrytego u dzikiego ptactwa przekazuje się do laboratorium referencyjnego UE, o ile nie przyznano odstępstwa przewidzianego w ust. 4 lit. d) rozdziału V podręcznika diagnostycznego. Wirusy podtypu H5/H7 zostają niezwłocznie przesłane do laboratorium referencyjnego UE i poddane standardowym badaniom klasyfikującym (sekwencjonowanie nukleotydów/IVPI) zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.

d)

Pobieranie próbek odbywa się nie dłużej niż do dnia 31 grudnia roku realizacji programu nadzoru.

4.   Badania laboratoryjne

Badania laboratoryjne przeprowadza się zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.

Badanie próbek odbywa się w krajowych laboratoriach referencyjnych (KLR) w państwach członkowskich bądź w innych laboratoriach upoważnionych przez właściwe organy i pozostających pod kontrolą KLR.

Jeżeli jednak państwo członkowskie zamierza zastosować badania laboratoryjne, które nie zostały ustanowione w podręczniku diagnostycznym ani nie zostały opisane w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), przed zastosowaniem badania te muszą zostać najpierw uznane za odpowiednie dla tego celu przez laboratorium referencyjne UE, w oparciu o dane z walidacji.

Przeprowadza się wstępne badania przesiewowe metodą PCR dla genu M, a wyniki dodatnie poddaje się następnie szybkim badaniom na obecność H5, przeprowadzanym w okresie nie dłuższym niż dwa tygodnie. W przypadku potwierdzenia H5 najszybciej jak to możliwe przeprowadza się analizę miejsca rozszczepienia, aby określić, czy jest to wysoce zjadliwa grypa ptaków (HPAI) czy nisko zjadliwa grypa ptaków (LPAI). Jeżeli obecność wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5 zostanie potwierdzona, należy szybko przeprowadzić dodatkowe badania na określenie typu N, nawet jeżeli tym sposobem możliwe jest tylko wykluczenie typu N1.

5.   Dalsze działania

W razie potwierdzenia zakażenia HPAI podtypu H5(N1) (1) zastosowanie mają środki kontroli ustanowione w decyzji Komisji 2006/563/WE z dnia 11 sierpnia 2006 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 wśród dzikiego ptactwa we Wspólnocie i uchylającej decyzję 2006/115/WE (2).

Jako część dochodzenia epidemiologicznego należy zidentyfikować obszary powiązane z takimi przypadkami, aby można było przewidzieć w przyszłości pojawienie się wirusa ptasiej grypy, w szczególności obszary istotne dla produkcji drobiu, takie jak obszary o wysokim zagęszczeniu gospodarstw drobiarskich.

CZĘŚĆ 2

Wykaz gatunków dzikiego ptactwa, od których pobiera się próbki do badań na obecność ptasiej grypy – „gatunki docelowe”

Lp.

Nazwa naukowa

Nazwa zwyczajowa

1.

Accipiter gentilis

Jastrząb gołębiarz

2.

Accipiter nisus

Krogulec

3.

Anas acuta

Rożeniec

4.

Anas clypeata

Płaskonos

5.

Anas crecca

Cyraneczka

6.

Anas penelope

Świstun

7.

Anas platyrhynchos

Kaczka krzyżówka

8.

Anas querquedula

Cyranka

9.

Anas strepera

Krakwa

10.

Anser albifrons albifrons

Gęś białoczelna (rasa europejska)

11.

Anser anser

Gęś gęgawa

12.

Anser brachyrhynchus

Gęś krótkodzioba

13.

Anser erythropus

Gęś mała

14.

Anser fabalis

Gęś zbożowa

15.

Ardea cinerea

Czapla siwa

16.

Aythya ferina

Głowienka

17.

Aythya fuligula

Czernica

18.

Branta bernicla

Bernikla obrożna

19.

Branta canadensis

Bernikla kanadyjska

20.

Branta leucopsis

Bernikla białolica

21.

Branta ruficollis

Bernikla rdzawoszyja

22.

Bubo bubo

Puchacz

23.

Buteo buteo

Myszołów zwyczajny

24.

Buteo lagopus

Myszołów włochaty

25.

Cairina moschata

Piżmówka amerykańska

26.

Ciconia ciconia

Bocian biały

27.

Circus aeruginosus

Błotniak stawowy

28.

Cygnus columbianus

Łabędź czarnodzioby

29.

Cygnus cygnus

Łabędź krzykliwy

30.

Cygnus olor

Łabędź niemy

31.

Falco peregrinus

Sokół wędrowny

32.

Falco tinnunculus

Pustułka

33.

Fulica atra

Łyska

34.

Larus canus

Mewa pospolita

35.

Larus ridibundus

Mewa śmieszka

36.

Limosa limosa

Rycyk

37.

Marmaronetta angustirostris

Marmurka

38.

Mergus albellus

Tracz bielaczek

39.

Milvus migrans

Kania czarna

40.

Milvus milvus

Kania ruda

41.

Netta rufina

Hełmiatka

42.

Phalacrocorax carbo

Kormoran czarny

43.

Philomachus pugnax

Batalion

44.

Pica pica

Sroka

45.

Pluvialis apricaria

Siewka złota

46.

Podiceps cristatus

Perkoz dwuczuby

47.

Podiceps nigricollis

Perkoz zausznik

48.

Porphyrio porphyrio

Modrzyk

49.

Tachybaptus ruficollis

Perkozek

50.

Vanellus vanellus

Czajka


(1)  Środki kontroli choroby wdraża się na podstawie potwierdzonych przypadków HPAI podtypu H5 oraz podejrzeń zakażenia podtypem N1.

(2)  Dz.U. L 222 z 15.8.2006, s. 11.


1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/33


DECYZJA KOMISJI

z dnia 30 czerwca 2010 r.

zmieniająca decyzję 2006/771/WE w sprawie harmonizacji widma radiowego na potrzeby urządzeń bliskiego zasięgu

(notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4313)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2010/368/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

Uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając decyzję nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) (1), w szczególności jej art. 4 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja Komisji 2006/771/WE (2) służy harmonizacji technicznych warunków użytkowania widma na potrzeby różnorodnych urządzeń bliskiego zasięgu, takich jak systemy alarmowe, urządzenia łączności lokalnej, mechanizmy do otwierania drzwi oraz implanty medyczne. Urządzenia bliskiego zasięgu to zwykle produkty wytwarzane na skalę masową lub urządzenia przenośne, które bez trudu mogą być przewożone za granicę i tam wykorzystywane; różnice w warunkach dostępu do częstotliwości utrudniają ich swobodny przepływ, zwiększają ich koszty produkcji oraz stwarzają ryzyko szkodliwych zakłóceń innych zastosowań i służb radiokomunikacyjnych.

(2)

W związku z szybkim postępem technicznym i zmieniającymi się potrzebami społeczeństwa mogą się jednak pojawiać nowe zastosowania urządzeń bliskiego zasięgu, które będą wymagać okresowej aktualizacji warunków harmonizacji widma radiowego.

(3)

W dniu 5 lipca 2006 r. Komisja, zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji nr 676/2002/WE, udzieliła Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT) stałego mandatu w zakresie aktualizacji załącznika do decyzji 2006/771/WE w związku z rozwojem technologii i rynku w zakresie urządzeń bliskiego zasięgu.

(4)

Decyzjami Komisji 2008/432/WE (3) oraz 2009/381/WE (4) zmieniono już zharmonizowane warunki techniczne dla urządzeń bliskiego zasięgu zamieszczone w decyzji 2006/771/WE, zastępując jej załącznik.

(5)

W przedłożonym na podstawie wyżej wspomnianego mandatu sprawozdaniu z listopada 2009 r. (5) CEPT zaleciła Komisji zmianę szeregu aspektów technicznych w załączniku do decyzji 2006/771/WE.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do decyzji 2006/771/WE.

(7)

Urządzenia, które pracują zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, muszą również spełniać wymogi dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (6), tak aby możliwe było efektywne wykorzystanie widma radiowego oraz uniknięcie zakłóceń, co należy wykazać przez zgodność z normami zharmonizowanymi albo przez spełnienie alternatywnych procedur oceny zgodności.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Widma Radiowego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik do decyzji 2006/771/WE zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2010 r.

W imieniu Komisji

Neelie KROES

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 1.

(2)  Dz.U. L 312 z 11.11.2006, s. 66.

(3)  Dz.U. L 151 z 11.6.2008, s. 49.

(4)  Dz.U. L 119 z 14.5.2009, s. 32.

(5)  Sprawozdanie CEPT nr 35, RSCOM 09-68.

(6)  Dz.U. L 91 z 7.4.1999, s. 10.


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK

Zharmonizowane zakresy częstotliwości i parametry techniczne urządzeń bliskiego zasięgu

Rodzaj urządzenia bliskiego zasięgu

Zakres częstotliwości (1)

Maksymalna moc/natężenie pola/gęstość mocy (2)

Dodatkowe parametry (przepisy dotyczące rozkładu kanałów i/lub przepisy dotyczące dostępu do kanału i jego zajętości) (3)

Inne ograniczenia (4)

Data wdrożenia

Urządzenia bliskiego zasięgu ogólnego stosowania (5)

6 765–6 795 kHz

42 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

13,553–13,567 MHz

42 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

26,957–27,283 MHz

10 mW zastępczej mocy promieniowanej (e.r.p.), która wynosi 42 dBμA/m w odległości 10 metrów

 

Z wyjątkiem transmisji sygnałów wizyjnych

1 czerwca 2007 r.

40,660–40,700 MHz

10 mW e.r.p.

 

Z wyjątkiem transmisji sygnałów wizyjnych

1 czerwca 2007 r.

Urządzenia bliskiego zasięgu ogólnego stosowania (cd.)

433,050–434,040 (6) MHz

1 mW e.r.p.

oraz gęstość mocy -13 dBm/10 kHz dla sygnałów zmodulowanych o szerokości pasma powyżej 250 kHz

Transmisja głosu dozwolona przy zastosowaniu zaawansowanych technik osłabiania zakłóceń

Z wyjątkiem transmisji sygnałów akustycznych i wizyjnych

1 listopada 2010 r.

10 mW e.r.p.

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 10 %

Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów akustycznych innych niż głos. Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów wizyjnych

1 listopada 2010 r.

434,040–434,790 (6) MHz

1 mW e.r.p.

oraz gęstość mocy -13 dBm/10 kHz dla sygnałów zmodulowanych o szerokości pasma powyżej 250 kHz

Transmisja głosu dozwolona przy zastosowaniu zaawansowanych technik osłabiania zakłóceń

Z wyjątkiem transmisji sygnałów akustycznych i wizyjnych

1 listopada 2010 r.

10 mW e.r.p.

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 10 %

Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów akustycznych innych niż głos. Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów wizyjnych

1 listopada 2010 r.

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 100 % przy odstępie sąsiedniokanałowym do 25 kHz

Transmisja głosu dozwolona przy zastosowaniu zaawansowanych technik osłabiania zakłóceń

Z wyjątkiem transmisji sygnałów akustycznych i wizyjnych

1 listopada 2010 r.

Urządzenia bliskiego zasięgu ogólnego stosowania (cd.)

863,000–865,000 MHz

25 mW e.r.p.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE. Jako alternatywę można zastosować ograniczenie aktywności nadajnika (7) na poziomie 0,1 %.

Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów akustycznych innych niż głos. Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów wizyjnych

1 listopada 2010 r.

865,000–868,000 MHz

25 mW e.r.p.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE. Jako alternatywę można zastosować ograniczenie aktywności nadajnika (7) na poziomie 1 %.

Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów akustycznych innych niż głos. Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów wizyjnych

1 listopada 2010 r.

868,000–868,600 MHz

25 mW e.r.p.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE. Jako alternatywę można zastosować ograniczenie aktywności nadajnika (7) na poziomie 1 %.

Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów wizyjnych

1 listopada 2010 r.

868,700–869,200 MHz

25 mW e.r.p.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE. Jako alternatywę można zastosować ograniczenie aktywności nadajnika (7) na poziomie 0,1 %.

Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów wizyjnych

1 listopada 2010 r.

Urządzenia bliskiego zasięgu ogólnego stosowania (cd.)

869,400–869,650 (6) MHz

500 mW e.r.p.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE. Jako alternatywę można zastosować ograniczenie aktywności nadajnika (7) na poziomie 10 %.

Odstęp sąsiedniokanałowy musi wynosić 25 kHz, z wyjątkiem sytuacji, kiedy cały zakres może być również używany jako jeden kanał dla szybkiej transmisji danych

Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów wizyjnych

1 listopada 2010 r.

25 mW e.r.p.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE. Jako alternatywę można zastosować ograniczenie aktywności nadajnika (7) na poziomie 0,1 %.

Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów akustycznych innych niż głos. Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów wizyjnych

1 listopada 2010 r.

869,700–870,000 (6) MHz

5 mW e.r.p.

Transmisja głosu dozwolona przy zastosowaniu zaawansowanych technik osłabiania zakłóceń

Z wyjątkiem transmisji sygnałów akustycznych i wizyjnych

1 czerwca 2007 r.

25 mW e.r.p.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE. Jako alternatywę można zastosować ograniczenie aktywności nadajnika (7) na poziomie 1 %.

Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów akustycznych innych niż głos. Z wyjątkiem analogowych transmisji sygnałów wizyjnych

1 listopada 2010 r.

Urządzenia bliskiego zasięgu ogólnego stosowania (cd.)

2 400–2 483,5 MHz

10 mW zastępczej mocy promieniowanej izotropowo (e.i.r.p.)

 

 

1 czerwca 2007 r.

5 725–5 875 MHz

25 mW e.i.r.p.

 

 

1 czerwca 2007 r.

24,150–24,250 GHz

100 mW e.i.r.p.

 

 

1 października 2008 r.

61,0–61,5 GHz

100 mW e.i.r.p.

 

 

1 października 2008 r.

Szerokopasmowe systemy transmisji danych

2 400–2 483,5 MHz

100 mW e.i.r.p.

oraz gęstość mocy 100 mW/100 kHz e.i.r.p. dla modulacji ze skakaniem po częstotliwościach (frequency hopping), gęstość mocy 10 mW/MHz e.i.r.p. dla innych rodzajów modulacji

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE

 

1 listopada 2009 r.

57,0–66,0 GHz

40 dBm e.i.r.p.

oraz gęstość mocy 13 dBm/MHz e.i.r.p.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE

Z wyjątkiem instalacji stałych zlokalizowanych na zewnątrz budynków

1 listopada 2010 r.

Systemy alarmowe

868,600–868,700 MHz

10 mW e.r.p.

Odstęp sąsiedniokanałowy: 25 kHz

Cały zakres częstotliwości może być również używany jako jeden kanał dla szybkiej transmisji danych

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 1,0 %

 

1 października 2008 r.

869,250–869,300 MHz

10 mW e.r.p.

Odstęp sąsiedniokanałowy: 25 kHz

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 0,1 %

 

1 czerwca 2007 r.

869,300–869,400 MHz

10 mW e.r.p.

Odstęp sąsiedniokanałowy: 25 kHz

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 1,0 %

 

1 października 2008 r.

869,650–869,700 MHz

25 mW e.r.p.

Odstęp sąsiedniokanałowy: 25 kHz

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 10 %

 

1 czerwca 2007 r.

Urządzenia alarmowe pomocy socjalnej (8)

869,200–869,250 MHz

10 mW e.r.p.

Odstęp sąsiedniokanałowy: 25 kHz

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 0,1 %

 

1 czerwca 2007 r.

Urządzenia do zastosowań indukcyjnych (9)

9,000–59,750 kHz

72 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 listopada 2010 r.

59,750–60,250 kHz

42 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 czerwca 2007 r.

60,250–70,000 kHz

69 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 czerwca 2007 r.

70–119 kHz

42 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 czerwca 2007 r.

119–127 kHz

66 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 czerwca 2007 r.

127–140 kHz

42 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

140–148,5 kHz

37,7 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

148,5–5 000 kHz

W następujących zakresach obowiązują wyższe wartości natężenia pola oraz dodatkowe ograniczenia wykorzystania:

– 15 dBμA/m w odległości 10 m w każdej szerokości pasma wynoszącej 10 Hz

Ponadto w przypadku systemów pracujących z szerokością pasma przekraczającą 10 kHz, sumaryczne natężenie pola wynosi – 5 dΒμΑ/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

Urządzenia do zastosowań indukcyjnych (cd.)

400–600 kHz

– 8 dBμA/m w odległości 10 m

 

Niniejsze warunki wykorzystania odnoszą się tylko do RFID (10)

1 października 2008 r.

3 155–3 400 kHz

13,5 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

5 000–30 000 kHz

W następujących zakresach obowiązują wyższe wartości natężenia pola oraz dodatkowe ograniczenia wykorzystania:

– 20 dBμA/m w odległości 10 m w każdej szerokości pasma wynoszącej 10 Hz

Ponadto w przypadku systemów pracujących z szerokością pasma przekraczającą 10 kHz sumaryczne natężenie pola wynosi – 5 dΒμΑ/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

6 765–6 795 kHz

42 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 czerwca 2007 r.

7 400–8 800 kHz

9 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

10 200–11 000 kHz

9 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

Urządzenia do zastosowań indukcyjnych (cd.)

13 553–13 567 kHz

42 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 czerwca 2007 r.

60 dBμA/m w odległości 10 m

 

Niniejsze warunki wykorzystania odnoszą się tylko do RFID (10) i EAS (11)

1 października 2008 r.

26 957–27 283 kHz

42 dBμA/m w odległości 10 m

 

 

1 października 2008 r.

Aktywne wyroby medyczne do implantacji (12)

9–315 kHz

30 dBμA/m w odległości 10 m

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 10 %

 

1 października 2008 r.

30,0–37,5 MHz

1 mW e.r.p.

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 10 %

Niniejsze warunki wykorzystania odnoszą się wyłącznie do medycznych implantów membranowych o bardzo małej mocy służących do pomiaru ciśnienia krwi

1 listopada 2010 r.

402–405 MHz

25 μW e.r.p.

Odstęp sąsiedniokanałowy: 25 kHz

Pojedyncze nadajniki mogą łączyć sąsiadujące kanały dla zwiększenia szerokości pasma do 300 kHz.

Możliwe jest wykorzystanie innych technik dostępu do widma i osłabiania zakłóceń, w tym dla pasm o szerokości większej niż 300 kHz, pod warunkiem że ich skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE, tak by zapewnić zgodność działania z innymi użytkownikami, a zwłaszcza z radiosondami meteorologicznymi

 

1 listopada 2009 r.

Aktywne wyroby medyczne do implantacji i związane z nimi urządzenia peryferyjne (13)

401–402 MHz

25 μW e.r.p.

Odstęp sąsiedniokanałowy: 25 kHz

Pojedyncze nadajniki mogą łączyć sąsiadujące kanały dla zwiększenia szerokości pasma do 100 kHz.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE. Jako alternatywę można (7) zastosować ograniczenie aktywności nadajnika na poziomie 0,1 %

 

1 listopada 2010 r.

405–406 MHz

25 μW e.r.p.

Odstęp sąsiedniokanałowy: 25 kHz

Pojedyncze nadajniki mogą łączyć sąsiadujące kanały dla zwiększenia szerokości pasma do 100 kHz.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE. Jako alternatywę można zastosować ograniczenie aktywności nadajnika (7) na poziomie 0,1 %

 

1 listopada 2010 r.

Urządzenia do implantacji stosowane u zwierząt (14)

315–600 kHz

– 5 dΒμΑ/m w odległości 10 m

Ograniczenie aktywności nadajnika (7) : 10 %

 

1 listopada 2010 r.

12,5–20,0 MHz

– 7 dΒμΑ/m w odległości 10 m w szerokości pasma wynoszącej 10 kHz

Ograniczenie aktywności nadajnika (7): 10 %

Niniejsze warunki wykorzystania odnoszą się tylko do urządzeń stosowanych wewnątrz budynków

1 listopada 2010 r.

Nadajniki FM o małej mocy (15)

87,5–108,0 MHz

50 nW e.r.p.

Odstęp sąsiedniokanałowy do 200 kHz

 

1 listopada 2010 r.

Bezprzewodowe urządzenia do transmisji sygnałów akustycznych (16)

863–865 MHz

10 mW e.r.p.

 

 

1 listopada 2010 r.

Urządzenia do radiolokacji (17)

2 400–2 483,5 MHz

25 mW e.i.r.p.

 

 

1 listopada 2009 r.

17,1–17,3 GHz

26 dBm e.i.r.p.

Należy zastosować techniki dostępu do widma oraz osłabiania zakłóceń, których skuteczność działania odpowiada co najmniej technikom przewidzianym w normach zharmonizowanych przyjętych na mocy dyrektywy 1999/5/WE

Niniejsze warunki wykorzystania odnoszą się tylko do systemów ziemskich

1 listopada 2009 r.

Radar sondujący poziom napełnienia zbiornika (18)

4,5–7,0 GHz

24 dBm e.i.r.p. (19)

 

 

1 listopada 2009 r.

8,5–10,6 GHz

30 dBm e.i.r.p. (19)

 

 

1 listopada 2009 r.

24,05–27,0 GHz

43 dBm e.i.r.p. (19)

 

 

1 listopada 2009 r.

57,0–64,0 GHz

43 dBm e.i.r.p. (19)

 

 

1 listopada 2009 r.

75,0–85,0 GHz

43 dBm e.i.r.p. (19)

 

 

1 listopada 2009 r.

Zdalne sterowanie modeli (20)

26 990–27 000 kHz

100 mW e.r.p.

 

 

1 listopada 2009 r.

27 040–27 050 kHz

100 mW e.r.p.

 

 

1 listopada 2009 r.

27 090–27 100 kHz

100 mW e.r.p.

 

 

1 listopada 2009 r.

27 140–27 150 kHz

100 mW e.r.p.

 

 

1 listopada 2009 r.

27 190–27 200 kHz

100 mW e.r.p.

 

 

1 listopada 2009 r.

Identyfikacja radiowa (RFID)

2 446–2 454 MHz

100 mW e.i.r.p.

 

 

1 listopada 2009 r.

Transport drogowy i telematyka ruchu drogowego

76,0–77,0 GHz

55 dBm szczytowa e.i.r.p oraz 50 dBm średnia e.i.r.p oraz 23,5 dBm średnia e.i.r.p dla radarów impulsowych

 

Niniejsze warunki wykorzystania odnoszą się tylko do pojazdów naziemnych i infrastruktury naziemnej

1 listopada 2010 r.


(1)  Państwa członkowskie muszą zezwolić na wykorzystanie sąsiadujących zakresów częstotliwości podanych w tej tabeli jako pojedynczy zakres częstotliwości, pod warunkiem że spełnione są warunki określone dla każdego z tych sąsiadujących zakresów częstotliwości.

(2)  Państwa członkowskie muszą zezwolić na wykorzystanie widma radiowego do maksymalnych wartości mocy nadawania, natężenia pola lub gęstości mocy podanych w niniejszej tabeli. Zgodnie z art. 3 ust. 3 decyzji 2006/771/WE państwa członkowskie mogą określić mniej restrykcyjne warunki, tj. zezwolić na wykorzystanie widma przy wyższych wartościach mocy nadawania, natężenia pola lub gęstości mocy.

(3)  Oprócz tych «dodatkowych parametrów (przepisów dotyczących rozkładu kanałów i/lub przepisów dotyczących dostępu do kanału i jego zajętości)» państwa członkowskie nie mogą określać żadnych innych parametrów ani wymagań dotyczących dostępu do widma oraz technik osłabiania zakłóceń. Możliwość określenia mniej restrykcyjnych warunków w rozumieniu art. 3 ust. 3 decyzji 2006/771/WE oznacza, że państwa członkowskie mogą w określonej komórce tabeli zupełnie zrezygnować z «dodatkowych parametrów (przepisów dotyczących rozkładu kanałów i/lub przepisów dotyczących dostępu do kanału i jego zajętości)» lub dopuścić wyższe wartości.

(4)  Oprócz tych «innych ograniczeń» państwa członkowskie nie mogą określać żadnych dodatkowych ograniczeń. Możliwość określenia mniej restrykcyjnych warunków w rozumieniu art. 3 ust. 3 decyzji 2006/771/WE oznacza, że państwa członkowskie mogą zrezygnować z jednego lub z większej liczby tych ograniczeń.

(5)  Kategoria ta jest dostępna dla każdego zastosowania, które spełnia warunki techniczne (typowe zastosowania to telemetria, zdalne sterowanie, systemy alarmowe, szeroko pojęta transmisja danych i inne podobne zastosowania).

(6)  Dla tego zakresu częstotliwości państwa członkowskie muszą umożliwić wszystkie alternatywne warunki wykorzystania.

(7)  «Aktywność nadajnika» oznacza wyrażoną w procentach ilość czasu w dowolnym jednogodzinnym przedziale, w którym urządzenie aktywnie nadaje. Możliwość określenia mniej restrykcyjnych warunków w rozumieniu art. 3 ust. 3 decyzji 2006/771/WE oznacza, że państwa członkowskie mogą dopuścić wyższe wartości dla «aktywności nadajnika».

(8)  Urządzenia alarmowe pomocy socjalnej służą ludziom starszym lub osobom niepełnosprawnym, umożliwiając uruchomienie alarmu w przypadku gdy osoby te znajdują się w stanie zagrożenia.

(9)  Kategoria ta obejmuje między innymi: urządzenia służące do unieruchamiania pojazdów, do identyfikacji zwierząt, systemy alarmowe, wykrywanie kabli, gospodarowanie odpadami, identyfikację osób, bezprzewodowe łącza głosowe, kontrolę dostępu, czujniki zbliżeniowe, systemy antykradzieżowe, w tym antykradzieżowe systemy indukcyjne RF, przesyłanie danych do urządzeń przenośnych, automatyczną identyfikację produktów, bezprzewodowe systemy sterowania i automatyczne pobieranie opłat drogowych.

(10)  Kategoria ta obejmuje zastosowania indukcyjne wykorzystywane w identyfikacji radiowej (Radio Frequency Identification, RFID).

(11)  Kategoria ta obejmuje zastosowania indukcyjne wykorzystywane w elektronicznej ochronie towarów (Electronic Article Surveillance, EAS).

(12)  Kategoria ta obejmuje elementy radiowe aktywnych wyrobów medycznych do implantacji zdefiniowanych w dyrektywie Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania (Dz.U. L 189 z 20.7.1990, s. 17).

(13)  Kategoria ta obejmuje systemy specjalnie zaprojektowane w celu zapewnienia komunikacji cyfrowej bez użycia głosu między aktywnymi wyrobami medycznymi do implantacji, określonymi w przypisie 12, oraz urządzenia noszone na ciele lub inne urządzenia znajdujące się poza ludzkim ciałem stosowane do przekazywania informacji fizjologicznych dotyczących poszczególnych pacjentów i niemających krytycznego znaczenia, jeśli chodzi o czas.

(14)  Kategoria ta obejmuje urządzenia nadawcze, które umieszcza się w ciele zwierzęcia w celach diagnostycznych i/lub leczniczych.

(15)  Kategoria ta obejmuje urządzenia łączące osobiste odtwarzacze audio, w tym telefony komórkowe, z samochodowymi lub domowymi systemami grającymi.

(16)  Zastosowania w bezprzewodowych urządzeniach do transmisji sygnałów akustycznych, m.in.: mikrofony bezprzewodowe, głośniki bezprzewodowe, słuchawki bezprzewodowe, słuchawki bezprzewodowe do urządzeń przenośnych, takich jak np. przenośny odtwarzacz CD, magnetofon lub odbiornik radiowy, słuchawki bezprzewodowe do użytku w pojazdach, np. z odbiornikiem radiowym lub telefonem komórkowym, douszne monitory odsłuchowe i mikrofony bezprzewodowe wykorzystywane do transmisji dźwięku podczas koncertów lub innych widowisk scenicznych.

(17)  Kategoria ta obejmuje urządzenia wykorzystywane do określania pozycji, prędkości lub innych właściwości obiektu, lub do uzyskiwana informacji związanych z tymi parametrami.

(18)  Radary sondujące poziom napełnienia zbiornika (TLPR) są to urządzenia radiolokacyjne, które wykorzystuje się do pomiarów poziomu napełniania zbiornika i które instaluje się w zbiornikach wykonanych z metalu lub zbrojonego betonu, lub w podobnych obiektach wykonanych z materiału o podobnych właściwościach tłumiących. Zbiornik przeznaczony do przechowywania danej substancji.

(19)  Ograniczenie mocy stosuje się wewnątrz zamkniętego zbiornika i odpowiada ono widmowej gęstości mocy wynoszącej -41,3 dBm/MHz e.i.r.p. mierzonej na zewnątrz 500-litrowego zbiornika testowego.

(20)  Kategoria ta obejmuje urządzenia wykorzystywane do kontrolowania ruchu modeli (głównie miniaturowych wersji pojazdów) w powietrzu, na lądzie lub na powierzchni wody/pod powierzchnią wody.”


Sprostowania

1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/42


Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 884/2009 z dnia 23 września 2009 r. ustanawiającego formę i treść informacji rachunkowych, które należy przedłożyć Komisji do celów rozliczania rachunków EFRG i EFRROW, jak również w celu monitorowania i prognozowania

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 254 z dnia 26 września 2009 r. )

1.

W całym tekście załącznika III:

zamiast:

„Wymagany format: +99 … 99,99 lub -99 … 99,99, gdzie 9 oznacza cyfrę od 0 do 9.”,

powinno być:

„Wymagany format: +99 … 99.99 lub -99 … 99.99, gdzie 9 oznacza cyfrę od 0 do 9.”.

2.

W całym tekście załącznika III:

zamiast:

„Wymagany format: +99 … 99,99 lub -99 … 99,99, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”,

powinno być:

„Wymagany format: +99 … 99.99 lub -99 … 99.99, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”.

3.

W całym tekście załącznika III:

zamiast:

„Wymagany format: +99 … 99,999 lub -99 … 99,999, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”,

powinno być:

„Wymagany format: +99 … 99.999 lub -99 … 99.999, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”.

4.

W całym tekście załącznika III:

zamiast:

„Wymagany format: 9 … 9,99, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”,

powinno być:

„Wymagany format: 9 … 9.99, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”.

5.

W całym tekście załącznika III:

zamiast:

„Wymagany format: 9 … 9,999999, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”,

powinno być:

„Wymagany format 9 … 9.999999, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”.

6.

W całym tekście załącznika III:

zamiast:

„Wymagany format: 99,99, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”,

powinno być:

„Wymagany format: 99.99, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”.

7.

Strona 50, załącznik III, pkt 7.2:

zamiast:

„Wymagany format: +99 … 990,99 lub -99 … 990,99, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”,

powinno być:

„Wymagany format: +99 … 99.99 lub -99 … 99.99, gdzie 9 oznacza dowolną cyfrę od 0 do 9.”.


1.7.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 166/43


Sprostowanie do dyrektywy Komisji 2003/125/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania konfliktów interesów

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 339 z dnia 24 grudnia 2003 r. )

(Polskie wydanie specjalne, rozdział 6, tom 6, s. 351)

1.

Strona 351, tytuł:

zamiast:

powinno być:

2.

W całym tekście, z dostosowaniem form gramatycznych:

zamiast:

„zalecenie”,

powinno być:

„rekomendacja”.

3.

Strona 351, motyw 7 zdanie trzecie:

zamiast:

„Jednakże niniejsza dyrektywa nie powinna wymagać od osób sporządzających inwestycyjne naruszania skutecznych barier informacyjnych, ustanowionych w celu zapobiegania i unikania konfliktów interesów.”,

powinno być:

„Jednakże niniejsza dyrektywa nie powinna wymagać od osób sporządzających rekomendacje inwestycyjne łamania obowiązujących barier informacyjnych, ustanowionych w celu zapobiegania konfliktom interesów i ich unikania.”.

4.

Strona 351, motyw 10 zdanie pierwsze:

zamiast:

„(…) instrumentów finansowych.”,

powinno być:

„(…) instrumentów finansowych na określony dzień.”.

5.

Strona 352, art. 2 ust. 2 akapit pierwszy:

zamiast:

„(…) aby jawna była tożsamość jej właściwych organów.”,

powinno być:

„(…) aby jawna była tożsamość właściwego organu w odniesieniu do tej osoby.”.

6.

Strona 352, art. 2 ust. 2 akapit drugi:

zamiast:

„(…) normom do swobodnego stosowania lub (…)”,

powinno być:

„(…) normom wewnętrznym lub (…)”.

7.

Strona 352, art. 2 ust. 3 zdanie pierwsze:

zamiast:

„(…) w przypadku zaleceń ustnych.”,

powinno być:

„(…) w przypadku rekomendacji w formie innej niż pisemna.”.

8.

Strona 353, art. 3 ust. 1 lit. c):

zamiast:

„wszelkie symulacje, przewidywania oraz (…)”,

powinno być:

„wszelkie przewidywania, prognozy oraz (…)”.

9.

Strona 353, art. 3 ust. 2:

zamiast:

„(…) w przypadku zaleceń ustnych.”,

powinno być:

„(…) w przypadku rekomendacji w formie innej niż pisemna.”.

10.

Strona 353, art. 4 ust. 1 lit. b):

zamiast:

„(…) lub wystawcy instrumentu finansowego (…)”,

powinno być:

„(…) lub emitenta instrumentu finansowego (…)”.

11.

Strona 353, art. 4 ust. 1 lit. f):

zamiast:

„(…) w okresie dwunastu miesięcy poprzedzających jego wydanie (…)”,

powinno być:

„(…) w okresie dwunastu miesięcy bezpośrednio poprzedzających jego wydanie (…)”.

12.

Strona 353, art. 4 ust. 3:

zamiast:

„(…) aby w przypadku zaleceń ustnych wymagania ust. 1 były dostosowane tak, aby nie były nieproporcjonalne w przypadku zaleceń ustnych.”,

powinno być:

„(…) aby w przypadku rekomendacji w formie innej niż pisemna wymagania ustanowione w ust. 1 były dostosowane tak, aby nie były nieproporcjonalne.”.

13.

Strona 353, art. 5 ust. 1 akapit pierwszy:

zamiast:

„(…) okoliczności, w przypadku zaistnienia których można w sposób uzasadniony przewidywać osłabienie obiektywizmu danego zalecenia, w szczególności (…)”,

powinno być:

„(…) okoliczności, które według zasadnej oceny mogą zagrażać obiektywizmowi danej rekomendacji, w szczególności (…)”.

14.

Strona 354, art. 5 ust. 4:

zamiast:

„(…) aby w przypadku zaleceń ustnych wymagania ustanowione w ust. 1 były dostosowane, aby nie były nieproporcjonalne w przypadku zaleceń ustnych.”,

powinno być:

„(…) aby w przypadku rekomendacji w formie innej niż pisemna, wymagania ustanowione w ust. 1 były dostosowane tak, aby nie były nieproporcjonalne.”.

15.

Strona 354, art. 6 ust. 6:

zamiast:

„(…) w przypadku zaleceń ustnych.”,

powinno być:

„(…) w przypadku rekomendacji w formie innej niż pisemna.”.

16.

Strona 355, art. 9 lit. a):

zamiast:

„nazwa właściwego organu danego przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej”,

powinno być:

„nazwa właściwego organu w odniesieniu do danego przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub instytucji kredytowej (…)”.