ISSN 1725-5139

doi:10.3000/17255139.L_2009.201.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 201

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 52
1 sierpnia 2009


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 695/2009 z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

1

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 696/2009 z dnia 31 lipca 2009 r. ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 1 sierpnia 2009 r.

3

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 697/2009 z dnia 31 lipca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1913/2006 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie, w odniesieniu do terminów operacyjnych w ramach programu Owoce w szkole i ustanawiające odstępstwa od tego rozporządzenia

6

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 698/2009 z dnia 31 lipca 2009 r. wprowadzające odstępstwo, w odniesieniu do programów informacyjnych i promocyjnych dotyczących mleka i przetworów mlecznych skierowanych na rynek wewnętrzny, od rozporządzenia Komisji (WE) nr 501/2008 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3/2008 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich

8

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 699/2009 z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiające zakaz połowów halibuta niebieskiego w wodach WE obszaru IIa i IV oraz wodach WE i wodach międzynarodowych obszaru VI przez statki pływające pod banderą Hiszpanii

9

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/66/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie układów kierowniczych kołowych ciągników rolniczych i leśnych (wersja ujednolicona) ( 1 )

11

 

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/76/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi (wersja ujednolicona) ( 1 )

18

 

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/79/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowych pojazdów silnikowych (wersja ujednolicona) ( 1 )

29

 

*

Dyrektywa Komisji 2009/90/WE z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiająca, na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód ( 1 )

36

 

*

Dyrektywa Komisji 2009/91/WE z dnia 31 lipca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia tetraboranu disodu jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy ( 1 )

39

 

*

Dyrektywa Komisji 2009/92/WE z dnia 31 lipca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia bromadiolonu jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy ( 1 )

43

 

*

Dyrektywa Komisji 2009/93/WE z dnia 31 lipca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia alfachloralozy jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy ( 1 )

46

 

*

Dyrektywa Komisji 2009/94/WE z dnia 31 lipca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia kwasu borowego jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy ( 1 )

50

 

*

Dyrektywa Komisji 2009/95/WE z dnia 31 lipca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia fosforku glinu uwalniającego fosfinę jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy ( 1 )

54

 

*

Dyrektywa Komisji 2009/96/WE z dnia 31 lipca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia tetrahydratu oktaboranu disodu jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy ( 1 )

58

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Rada

 

 

2009/583/WE, Euratom

 

*

Decyzja Rady z dnia 27 lipca 2009 r. w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Węgier

62

 

 

Komisja

 

 

2009/584/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiająca grupę sterującą wysokiego szczebla ds. SafeSeaNet (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 5924)  ( 1 )

63

 

 

2009/585/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 31 lipca 2009 r. zmieniająca decyzję 2008/965/WE w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty na rok 2009 na rzecz określonych wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w dziedzinie zdrowia zwierząt i żywych zwierząt (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 5947)

65

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 695/2009

z dnia 31 lipca 2009 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

MK

27,8

XS

31,8

ZZ

29,8

0707 00 05

MK

25,2

TR

100,7

ZZ

63,0

0709 90 70

TR

98,7

ZZ

98,7

0805 50 10

AR

57,8

UY

54,4

ZA

63,0

ZZ

58,4

0806 10 10

EG

146,9

MA

136,8

TR

87,6

ZA

127,1

ZZ

124,6

0808 10 80

AR

74,7

BR

76,7

CL

89,2

CN

81,7

NZ

101,3

US

105,4

ZA

89,2

ZZ

88,3

0808 20 50

AR

83,2

CL

77,9

TR

153,3

ZA

106,6

ZZ

105,3

0809 20 95

CA

324,1

TR

267,9

US

318,6

ZZ

303,5

0809 30

TR

159,0

ZZ

159,0

0809 40 05

BA

39,5

ZZ

39,5


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/3


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 696/2009

z dnia 31 lipca 2009 r.

ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 1 sierpnia 2009 r.

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 (2), w szczególności jego art. 2 ust.1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, że należność celna przywozowa na produkty oznaczone kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002, ex 1005 inne niż ziarna hybrydowe oraz ex 1007 inne niż hybrydy do siewu, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej na takie produkty w przywozie, powiększonej o 55 %, minus cena importowa cif stosowana wobec danej przesyłki. Należności te nie mogą jednak przekroczyć konwencyjnej stawki celnej określonej na podstawie Nomenklatury Scalonej.

(2)

Artykuł 136 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że do celów obliczenia należności celnych przywozowych, o których mowa w ust. 1 wspomnianego artykułu, reprezentatywne ceny przywozowe cif ustanawiane są regularnie dla produktów określonych w tym ustępie.

(3)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, ceną do obliczania należności przywozowej produktów oznaczonych kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00, 1005 10 90, 1005 90 00 i 1007 00 90 jest dzienna reprezentatywna cena cif w przywozie ustalona w sposób określony w art. 4 wspomnianego rozporządzenia.

(4)

Należy ustalić należności celne przywozowe na okres od dnia 1 sierpnia 2009 r., mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Od dnia 1 sierpnia 2009 r. należności celne przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, ustala się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia na podstawie czynników określonych w załączniku II.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 161 z 29.6.1996, s. 125.


ZAŁĄCZNIK I

Należności celne przywozowe na produkty, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, mające zastosowanie od dnia 1 sierpnia 2009 r.

Kod CN

Wyszczególnienie towarów

Należność przywozowa (1)

(EUR/t)

1001 10 00

PSZENICA twarda wysokiej jakości

0,00

średniej jakości

0,00

niskiej jakości

0,00

1001 90 91

PSZENICA zwyczajna, do siewu

0,00

ex 1001 90 99

PSZENICA zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu

0,00

1002 00 00

ŻYTO

65,86

1005 10 90

KUKURYDZA siewna, inna niż hybryda

33,54

1005 90 00

KUKURYDZA, inna niż do siewu (2)

33,54

1007 00 90

Ziarno SORGO, inne niż hybryda do siewu

70,85


(1)  W przypadku towarów przywożonych do Wspólnoty przez Ocean Atlantycki lub przez Kanał Sueski, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, importer może skorzystać z obniżki należności celnych o:

3 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się na Morzu Śródziemnym,

2 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się w Danii, Estonii, Irlandii, na Łotwie, Litwie, w Polsce, Finlandii, Szwecji, Wielkiej Brytanii lub na atlantyckim wybrzeżu Półwyspu Iberyjskiego.

(2)  Importer może skorzystać z obniżki o stałą stawkę zryczałtowaną w wysokości 24 EUR/t, jeśli spełnione zostały warunki ustanowione w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1249/96.


ZAŁĄCZNIK II

Czynniki uwzględnione przy obliczaniu należności ustalonych w załączniku I

16.7.2009-30.7.2009

1)

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

(EUR/t)

 

Pszenica zwyczajna (1)

Kukurydza

Pszenica twarda wysokiej jakości

Pszenica twarda średniej jakości (2)

Pszenica twarda niskiej jakości (3)

Jęczmień

Giełda

Minnéapolis

Chicago

Notowanie

169,99

88,81

Cena FOB USA

170,60

160,60

140,60

71,58

Premia za Zatokę

18,56

Premia za Wielkie Jeziora

6,22

2)

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

Koszt frachtu: Zatoka Meksykańska–Rotterdam:

21,11 EUR/t

Koszt frachtu: Wielkie Jeziora–Rotterdam:

19,59 EUR/t


(1)  Premia dodatnia w wysokości 14 EUR/t włączona (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(2)  Premia ujemna w wysokości 10 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(3)  Premia ujemna w wysokości 30 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/6


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 697/2009

z dnia 31 lipca 2009 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1913/2006 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie, w odniesieniu do terminów operacyjnych w ramach programu „Owoce w szkole” i ustanawiające odstępstwa od tego rozporządzenia

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro (1), w szczególności jego art. 9,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (2) oraz (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (3) zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 13/2009 (4) ustanawiają współfinansowany przez Wspólnotę program „Owoce w szkole”.

(2)

Przydziały środków pomocowych z budżetu Wspólnoty, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 288/2009 z dnia 7 kwietnia 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do pomocy wspólnotowej przeznaczonej na dostarczanie dzieciom w placówkach oświatowych owoców i warzyw świeżych i przetworzonych oraz produktów z bananów w ramach programu „Owoce w szkole” (5) są wyrażone w euro. Należy zatem ustanowić terminy operacyjne dla kursów wymiany walut państw członkowskich, które nie przyjęły euro.

(3)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1913/2006 (6) przewiduje terminy operacyjne dla kursów wymiany stosowanych w prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym wdrażania wspólnej polityki rolnej. Właściwe jest zatem, by przewidzieć terminy operacyjne związane w szczególności z wdrażaniem programu „Owoce w szkole”. Dla okresu od dnia 1 sierpnia 2009 r. do dnia 31 lipca 2010 r. należy jednak przewidzieć specjalny termin operacyjny.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1913/2006.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1913/2006, po art. 5 wprowadza się art. 5a w następującym brzmieniu:

„Artykuł 5a

Kwoty i płatności pomocy związane z wdrażaniem programu »Owoce w szkole«

W odniesieniu do pomocy przyznawanej na dostarczanie dzieciom świeżych i przetworzonych owoców i warzyw oraz produktów z bananów, o której mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 288/2009 (7), terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest dzień 1 stycznia poprzedzający okres, o którym mowa w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia.

Artykuł 2

W drodze odstępstwa od art. 5a rozporządzenia (WE) nr 1913/2006 zmienionego niniejszym rozporządzeniem, terminem operacyjnym dla okresu od dnia 1 sierpnia 2009 r. do dnia 31 lipca 2010 r. przewidzianym w tym artykule jest dzień 31 maja 2009 r.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 349 z 24.12.1998, s. 1.

(2)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 1.

(3)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(4)  Dz.U. L 5 z 9.1.2009, s. 1.

(5)  Dz.U. L 94 z 8.4.2009, s. 38.

(6)  Dz.U. L 365 z 21.12.2006, s. 52.

(7)  Dz.U. L 94 z 8.4.2009, s. 38.”.


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/8


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 698/2009

z dnia 31 lipca 2009 r.

wprowadzające odstępstwo, w odniesieniu do programów informacyjnych i promocyjnych dotyczących mleka i przetworów mlecznych skierowanych na rynek wewnętrzny, od rozporządzenia Komisji (WE) nr 501/2008 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3/2008 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3/2008 z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich (1), w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 15,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3/2008 przewiduje, że sektory lub produkty, które mogą zostać objęte działaniami informacyjnymi i promocyjnymi finansowanymi w całości lub częściowo z budżetu Wspólnoty, ustala się z uwzględnieniem w szczególności konieczności rozwiązywania specyficznych lub przejściowych trudności w poszczególnych sektorach.

(2)

Sektor mleka i przetworów mlecznych w chwili obecnej doświadcza poważnych trudności gospodarczych, które mogą zagrozić ekonomicznemu przetrwaniu wielu gospodarstw.

(3)

W tym kontekście należy umożliwić organizacjom branżowym w sektorze mleka i przetworów mlecznych korzystanie ze współfinansowania wspólnotowego w ramach rozporządzenia (WE) nr 3/2008 i przedkładanie w tym celu właściwym organom państw członkowskich programów informacyjnych i promocyjnych w najbliższych tygodniach w celu dokonania ich wyboru oraz, w stosownych przypadkach, przyjęcia przez Komisję przed końcem tego roku, odstępując w ten sposób od rocznych terminów przyjmowania programów i normalnego harmonogramu ustalonego w art. 8 i 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 501/2008 (2).

(4)

Należy zatem wprowadzić odstępstwo w odniesieniu do programów informacyjnych i promocyjnych dotyczących mleka i przetworów mlecznych skierowanych na rynek wewnętrzny na rok 2009 r. od przepisów art. 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 501/2008.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Bez uszczerbku dla normalnego rocznego harmonogramu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 501/2008, w odniesieniu do programów informacyjnych i promocyjnych dotyczących mleka i przetworów mlecznych skierowanych na rynek wewnętrzny, które organizacje branżowe we wspomnianym sektorze przedstawią państwom członkowskim do dnia 15 października 2009 r. wprowadza się następujące odstępstwa od wspomnianego harmonogramu:

a)

w drodze odstępstwa od art. 11 ust. 1 akapit pierwszy państwa członkowskie przekazują Komisji tymczasowy wykaz wybranych programów, najpóźniej do dnia 31 października;

b)

w drodze odstępstwa od art. 11 ust. 3 akapit drugi najpóźniej do dnia 15 grudnia Komisja podejmuje decyzję, które z programów mogą być współfinansowane.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 3 z 5.1.2008, s. 1.

(2)  Dz.U. L 147 z 6.6.2008, s. 3.


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/9


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 699/2009

z dnia 31 lipca 2009 r.

ustanawiające zakaz połowów halibuta niebieskiego w wodach WE obszaru IIa i IV oraz wodach WE i wodach międzynarodowych obszaru VI przez statki pływające pod banderą Hiszpanii

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 26 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (2), w szczególności jego art. 21 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 43/2009 z dnia 16 stycznia 2009 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2009 r. i związane z nimi warunki dla pewnych stad ryb i grup stad ryb, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (3), określa kwoty na rok 2009.

(2)

Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2009 r.

(3)

Należy zatem zakazać połowów, przechowywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wyczerpanie kwoty

Kwotę połowową przyznaną na 2009 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do stada w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.

Artykuł 2

Zakazy

Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów stada określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim. Zakazuje się przechowywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada złowionych przez te statki po tej dacie.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Fokion FOTIADIS

Dyrektor Generalny ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa


(1)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.

(2)  Dz.U. L 261 z 20.10.1993, s. 1.

(3)  Dz.U. L 22 z 26.1.2009, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Nr

4/T&Q

Państwo członkowskie

Hiszpania

Stado

GHL/2A-C46

Gatunek

Halibut niebieski (Reinhardtius hippoglossoides)

Obszar

Wody WE obszarów IIa i IV; wody WE i wody międzynarodowe obszaru VI

Data

15 czerwca 2009 r.


DYREKTYWY

1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/11


DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2009/66/WE

z dnia 13 lipca 2009 r.

w sprawie układów kierowniczych kołowych ciągników rolniczych i leśnych

(wersja ujednolicona)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa Rady 75/321/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych kołowych ciągników rolniczych lub leśnych (3) została kilkakrotnie znacząco zmieniona (4). W celu zapewnienia jasności i zrozumiałości tej dyrektywy należy ją zatem ujednolicić.

(2)

Dyrektywa 75/321/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących systemu homologacji typu WE, przewidzianego w dyrektywie Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, zastąpionej przez dyrektywę 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi (5) i określa normy techniczne dotyczące projektowania i budowy kołowych ciągników rolniczych i leśnych odnoszące się do układów kierowniczych. Te normy techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w celu umożliwienia stosowania dla wszystkich typów ciągników procedury homologacji typu WE przewidzianej w dyrektywie 2003/37/WE. W związku z tym przepisy dyrektywy 2003/37/WE odnoszące się do ciągników rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi stosują się do niniejszej dyrektywy.

(3)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku II część B,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

1.   „Ciągnik rolniczy lub leśny” oznacza każdy pojazd silnikowy wyposażony w koła lub gąsienice, mający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany w celu holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie. Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.

2.   Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie jedynie do ciągników określonych w ust. 1, które są wyposażone w ogumienie pneumatyczne i mają maksymalną prędkość konstrukcyjną między 6 a 40 km/godz.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie nie mogą odmówić udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu przewidzianego w art. 2 lit. u) dyrektywy 2003/37/WE lub udzielenia krajowej homologacji typu ciągnika z przyczyn odnoszących się do układu kierowniczego, jeżeli spełnia on wymogi określone w załączniku I.

2.   Państwa członkowskie nie mogą wydawać dokumentu, o którym mowa w art. 2 lit. u) dyrektywy 2003/37/WE, w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu ciągnika, który nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3

Państwa członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ani zakazać sprzedaży, pierwszego wprowadzenia do eksploatacji lub użytkowania ciągników z przyczyn odnoszących się do układu kierowniczego, jeśli spełnia on wymogi określone w załączniku I.

Artykuł 4

Zmiany niezbędne w celu dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych w załączniku I przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 20 ust. 3 dyrektywy 2003/37/WE.

Artykuł 5

Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 6

Dyrektywa 75/321/EWG, zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku II, części A, traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku II, części B.

Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku III.

Artykuł 7

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r.

Artykuł 8

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 13 lipca 2009 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

H.-G. PÖTTERING

Przewodniczący

W imieniu Rady

E. ERLANDSSON

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 161 z 13.7.2007, s. 38.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 19 czerwca 2007 r. (Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s. 73) oraz decyzja Rady z dnia 22 czerwca 2009 r.

(3)  Dz.U. L 147 z 9.6.1975, s. 24.

(4)  Zob. załącznik II część A.

(5)  Dz.U. L 171 z 9.7.2003, s. 1.


ZAŁĄCZNIK I

1.   DEFINICJE

1.1.   Układ kierowniczy

„Układ kierowniczy” oznacza wszystkie urządzenia, których funkcją jest zmiana kierunku jazdy ciągnika.

Układ kierowniczy może zawierać:

element sterujący,

przekładnię kierowniczą,

koła kierowane,

w konkretnym przypadku specjalne urządzenia do wytwarzania mocy uzupełniającej lub niezależnej.

1.1.1.   Element sterujący

„Element sterujący” oznacza część wprawianą w ruch bezpośrednio przez kierowcę w celu kierowania ciągnikiem.

1.1.2.   Przekładnia kierownicza

„Przekładnia kierownicza” obejmuje wszystkie elementy znajdujące się między elementem sterującym i kołami kierowanymi, z wyjątkiem urządzeń specjalnych określonych w 1.1.4. Przekładnia kierownicza może być mechaniczna, hydrauliczna, pneumatyczna, elektryczna lub złożona.

1.1.3.   Koła kierowane

„Koła kierowane” oznaczają:

koła, których położenie może być zmieniane bezpośrednio lub pośrednio w celu osiągnięcia zmiany kierunku jazdy ciągnika,

wszystkie koła ciągnika przegubowego,

koła na tej samej osi, których prędkość może być zmieniana w celu zmiany kierunku jazdy ciągnika.

Koła samonastawne nie są kołami kierowanymi.

1.1.4.   Urządzenia specjalne

„Urządzenia specjalne” oznaczają tę część urządzeń sterujących, która wytwarza dodatkową lub niezależną moc. Dodatkowa lub niezależna moc może być wytwarzana przez każdy układ mechaniczny, hydrauliczny, pneumatyczny, elektryczny lub złożony (np. przez pompę olejową, pompę powietrza lub akumulator itp.).

1.2.   Różne kategorie układów kierowniczych

1.2.1.

W zależności od źródła mocy, która jest niezbędna do skręcenia kół kierowanych, wyróżnia się następujące rodzaje układów:

1.2.1.1.

Układy kierownicze sterowane ręcznie, w których moc kierująca pochodzi jedynie z siły mięśni kierowcy;

1.2.1.2.

Wspomagane układy kierownicze, w których moc kierująca pochodzi zarówno z siły mięśni kierowcy, jak i ze specjalnych urządzeń określonych w 1.1.4.

Układy kierownicze, w których moc kierująca pochodzi jedynie ze specjalnych urządzeń określonych w 1.1.4, ale które w przypadku awarii specjalnych urządzeń pozwalają wykorzystać siłę mięśni do kierowania, uznaje się za „wspomagane układy kierownicze”;

1.2.1.3.

Układy kierownicze wspomagane siłowo, w których moc sterująca pochodzi tylko i wyłącznie ze specjalnych urządzeń określonych w 1.1.4.

1.3.   Siła kierowania

„Siła kierowania” oznacza siłę wywieraną przez kierowcę na układ kierowniczy w celu kierowania ciągnikiem.

2.   BUDOWA, MOCOWANIE I WYMAGANIA KONTROLNE

2.1.   Wymagania ogólne

2.1.1.

Układy kierownicze muszą zapewnić łatwe i bezpieczne kierowanie ciągnikiem i muszą spełniać szczegółowe wymagania określone w 2.2.

2.2.   Wymagania szczegółowe

2.2.1.   Urządzenia sterujące

2.2.1.1.

Urządzenia sterujące muszą być łatwe w użyciu i wygodne do trzymania. Muszą być zaprojektowane w taki sposób, aby możliwa była stopniowa zmiana kierunku jazdy. Kierunek skręcania urządzeń sterujących musi odpowiadać zmianie kierunku jazdy ciągnika.

2.2.1.2.

Siła kierowania konieczna do wykonania okręgu o promieniu 12 m, rozpoczynając od jazdy na wprost, nie może przekroczyć 25 daN. W przypadku wspomaganego układu kierowniczego, który nie jest połączony z innymi urządzeniami, jeśli doszło do awarii zasilania pomocniczego, siła kierowania nie może przekroczyć 60 daN.

2.2.1.3.

W celu sprawdzenia zgodności z wymogami określonymi w 2.2.1.2, ciągnik porusza się ruchem spiralnym z prędkością 10 km/godz., zaczynając jazdą na wprost na drodze o suchej powierzchni i dobrych warunkach przyczepności opon. Siła kierowania na urządzeniach sterujących jest mierzona do momentu, gdy ciągnik zacznie wchodzić w skręt o promieniu 12 m. Czas trwania manewru (okres między momentem kiedy urządzenia sterujące są po raz pierwszy wprawione w skręt oraz momentem dokonywania pomiarów) nie może przekroczyć pięciu sekund w normalnych warunkach i ośmiu sekund w przypadku awarii zasilania pomocniczego. Jeden manewr wykonuje się w lewo i jeden w prawo.

Do celów badania ciągnik musi być tak obciążony, aby osiągnął swoją technicznie dopuszczalną masę maksymalną; ciśnienie opon i rozkład obciążenia osi musi być zgodny z zaleceniami producenta.

2.2.2.   Przekładnia kierownicza

2.2.2.1.

Układ kierowniczy nie może obejmować elektrycznej lub całkowicie pneumatycznej przekładni kierowniczej.

2.2.2.2.

Przekładnia kierownicza musi być tak zaprojektowana, aby mogła spełniać inne wymogi użytkowe. Dostęp do niej musi był łatwy w celach kontroli i konserwacji.

2.2.2.3.

W przypadku przekładni kierowniczej, która nie jest w pełni hydrauliczna, musi być możliwe kierowanie ciągnikiem nawet w przypadku całkowitej awarii jej hydraulicznych lub pneumatycznych części składowych.

2.2.2.4.

Przekładnia kierownicza, która działa wyłącznie na zasadzie hydraulicznej, oraz specjalne urządzenia określone w 1.1.4 muszą spełniać następujące wymogi:

2.2.2.4.1.

Jedno lub więcej urządzeń ograniczających ciśnienie musi chronić całość lub część obwodu przed nadmiernym ciśnieniem;

2.2.2.4.2.

Urządzenia ograniczające ciśnienie muszą być tak ustawione, aby nie zostało przekroczone ciśnienie T równe maksymalnemu ciśnieniu roboczemu podanemu przez producenta;

2.2.2.4.3.

Właściwości i wymiary wszystkich przewodów muszą być takie, aby wytrzymały one ciśnienie czterokrotnie wyższe od ciśnienia T (dozwalane przez urządzenia ograniczające ciśnienie) i muszą być chronione w takich miejscach i ułożone w taki sposób, aby ryzyko zniszczenia wskutek uderzeń i oddziaływań innych urządzeń było ograniczone do minimum, a ryzyko zniszczenia przez tarcie było pomijalne.

2.2.3.   Koła kierowane

2.2.3.1.

Wszystkie koła mogą być kołami kierowanymi.

2.2.4.   Urządzenia specjalne

2.2.4.1.

Urządzenia specjalne określone w 1.1.4, stosowane we wszystkich typach urządzeń sterujących określonych w 1.2.1.2 oraz 1.2.1.3, są dopuszczalne w następujących okolicznościach:

2.2.4.1.1.

Jeżeli ciągnik wyposażony jest we wspomagany układ kierowniczy określony w 1.2.1.2, kierowanie nim musi być możliwe nawet w przypadku awarii specjalnych urządzeń, jak to stwierdzono powyżej w 2.2.1.2. Jeżeli wspomagany układ kierowniczy nie ma własnego źródła mocy, musi zostać wyposażony w rezerwę mocy. Rezerwa ta może zostać zastąpiona niezależnym urządzeniem zasilającym, przy czym układy kierownicze muszą mieć pierwszeństwo przed innymi układami, które są podłączone do wspólnego źródła energii. Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 76/432/EWG z dnia 6 kwietnia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych (1), jeżeli istnieje połączenie hydrauliczne między hydraulicznym układem kierowniczym i hydraulicznym układem hamulcowym oraz jeżeli oba zasilane są z tego samego źródła, siła konieczna do uruchomienia układu kierowniczego nie przekracza 40 daN w przypadku awarii któregokolwiek z układów. Jeżeli źródłem mocy jest sprężone powietrze, zbiornik powietrza musi być chroniony za pomocą zaworu jednokierunkowego.

W przypadku gdy moc sterująca normalnie pochodzi jedynie ze specjalnych urządzeń określonych w 1.1.4, wspomagany układ kierowniczy musi być zamontowany wraz z urządzeniem, które w przypadku awarii specjalnych urządzeń, oraz gdy siła kierowania przekracza 25 daN, da wzrokowy lub dźwiękowy sygnał informujący o awarii.

2.2.4.1.2.

Jeżeli ciągnik wyposażony jest w układ kierowniczy wspomagany siłowo, określony w ppkt 1.2.1.3, oraz w przypadku gdy taki układ posiada całkowicie hydrauliczną przekładnię kierowniczą, musi być możliwe, w przypadku awarii specjalnego urządzenia lub silnika, przeprowadzenie dwóch manewrów określonych w ppkt 2.2.1.3 za pomocą specjalnego urządzenia pomocniczego. Specjalne urządzenie pomocnicze może stanowić zbiornik sprężonego powietrza lub gazu. Pompa olejowa lub sprężarka mogą być użyte jako specjalne urządzenie pomocnicze, jeżeli urządzenie to jest wprawiane w ruch obrotem kół ciągnika i nie może od nich zostać odłączone. O awarii specjalnego urządzenia ostrzega sygnał wzrokowy lub dźwiękowy.

2.2.4.1.2.1.

W przypadku gdy specjalne urządzenie jest pneumatyczne, musi być zamontowane ze zbiornikiem sprężonego powietrza chronionego zaworem jednokierunkowym. Pojemność zbiornika ze sprężonym powietrzem musi być tak obliczona, aby było możliwe przynajmniej kilka pełnych obrotów kołem kierownicy (między skrajnymi położeniami) zanim ciśnienie w zbiorniku spadnie do połowy swego ciśnienia roboczego; badanie musi być przeprowadzone z kołami kierowanymi niedotykającymi ziemi.


(1)  Dz.U. L 122 z 8.5.1976, s. 1.


ZAŁĄCZNIK II

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa i jej kolejne zmiany

(o których mowa w art. 6)

Dyrektywa Rady 75/321/EWG

(Dz.U. L 147 z 9.6.1975, s. 24)

 

Dyrektywa Rady 82/890/EWG

(Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 45)

wyłącznie w odniesieniu do art. 1 ust. 1 dyrektywy 75/321/EWG

Dyrektywa Komisji 88/411/EWG

(Dz.U. L 200 z 26.7.1988, s. 30)

 

Dyrektywa 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 277 z 10.10.1997, s. 24)

wyłącznie w odniesieniu do art. 1 tiret pierwsze dyrektywy 75/321/EWG

Dyrektywa Komisji 98/39/WE

(Dz.U. L 170 z 16.6.1998, s. 15)

 

CZĘŚĆ B

Lista terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania

(o których mowa w art. 6)

Dyrektywa

Termin transpozycji

Data rozpoczęcia stosowania

75/321/EWG

22 listopada 1976 r.

82/890/EWG

22 czerwca 1984 r.

88/411/EWG

30 września 1988 r. (1)

97/54/WE

22 września 1998 r.

23 września 1998 r.

98/39/WE

30 kwietnia 1999 r. (2)


(1)  Zgodnie z art. 2 dyrektywy 88/411/EWG:

„1.   Od dnia 1 października 1988 r. żadne państwo członkowskie nie może:

odmówić w odniesieniu do typu ciągnika udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub

zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników,

jeżeli układ kierowniczy tego typu ciągnika jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.

2.   Od dnia 1 października 1989 r. państwa członkowskie

nie mogą już wydawać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, którego układ kierowniczy nie jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy,

mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, którego układ kierowniczy nie jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.”

(2)  Zgodnie z art. 2 dyrektywy 98/39/WE:

„1.   Od dnia 1 maja 1999 r. żadne państwo członkowskie nie może:

odmówić, w odniesieniu do typu ciągnika, udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy Rady 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub

zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników,

jeżeli spełniają one wymogi dyrektywy 75/321/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.

2.   Od dnia 1 października 1999 r. państwa członkowskie:

nie mogą już wydawać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymogów dyrektywy 75/321/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,

mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, którego układ kierowniczy nie spełnia wymogów dyrektywy 75/321/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.”


ZAŁĄCZNIK III

Tabela korelacji

Dyrektywa 75/321/EWG

Dyrektywa 98/39/WE

Niniejsza dyrektywa

art. 1

 

art. 1

 

art. 2

art. 2

art. 3 i 4

 

art. 3 i 4

art. 5 ust. 1

 

art. 5 ust. 2

 

art. 5

 

art. 6

 

art. 7

art. 6

 

art. 8

załącznik

 

załącznik I

 

załącznik II

 

załącznik III


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/18


DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2009/76/WE

z dnia 13 lipca 2009 r.

w sprawie poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi

(wersja ujednolicona)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 77/311/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 marca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego kołowymi ciągnikami rolniczymi lub leśnymi (3) została kilkakrotnie znacząco zmieniona (4). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać sporządzona jej wersja ujednolicona.

(2)

Dyrektywa 77/311/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących systemu homologacji typu WE, o którym mowa w dyrektywie Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, zastąpionej przez dyrektywę 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi (5), w której określono normy techniczne dotyczące projektowania i budowy ciągników rolniczych i leśnych odnoszące się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierowcę. Te normy techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich, mającego na celu umożliwienie stosowania dla wszystkich typów traktorów procedury homologacji typu WE, o której mowa w dyrektywie 2003/37/WE. W związku z tym przepisy dyrektywy 2003/37/WE odnoszące się do ciągników rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi stosuje się do niniejszej dyrektywy.

(3)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku IV część B,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

1.   Na użytek niniejszej dyrektywy „ciągnik” (rolniczy lub leśny) oznacza pojazd silnikowy, wyposażony w koła lub gąsienice, mający co najmniej dwie osie, którego główna funkcja polega na mocy pociągowej i który został specjalnie skonstruowany do holowania, pchania, przewożenia lub napędzania niektórych narzędzi, maszyn lub przyczep przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie. Może on być wyposażony w celu przewożenia rzeczy i osób.

2.   Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie jedynie do ciągników określonych w ust. 1, które są wyposażone w ogumienie pneumatyczne i posiadają maksymalną prędkość konstrukcyjną między 6 a 40 km/godz.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika ze względu na poziom hałasu odczuwanego przez kierującego, jeżeli poziom ten mieści się w następujących granicach:

90 dB(A) przy pomiarze zgodnie z załącznikiem I,

lub

86 dB(A) przy pomiarze zgodnie z załącznikiem II.

2.   W odniesieniu do pojazdów, które nie spełniają wymogów określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem niniejszej dyrektywy:

nie udzielają homologacji typu WE;

mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu.

3.   W odniesieniu do nowych pojazdów, które nie spełniają wymogów określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem niniejszej dyrektywy:

uznają świadectwa zgodności, w jakie zaopatrzone są nowe pojazdy zgodnie z dyrektywą 2003/37/WE, za już nieobowiązujące do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy;

mogą odmówić rejestracji, zakazać sprzedaży lub odmówić dopuszczenia do eksploatacji tych nowych pojazdów.

4.   Państwa członkowskie nie mogą odmówić rejestracji ani zakazać sprzedaży, dopuszczenia do eksploatacji lub stosowania jakiegokolwiek ciągnika ze względu na poziom hałasu odczuwanego przez kierującego, jeżeli poziom ten mieści się w następujących granicach:

90 dB(A) przy pomiarze zgodnie z załącznikiem I,

lub

86 dB(A) przy pomiarze zgodnie z załącznikiem II.

Artykuł 3

Do celów niniejszej dyrektywy „kabina” oznacza każdą strukturę zbudowaną ze sztywnych elementów, przezroczystych lub nie, która całkowicie zamyka kierowcę i izoluje go od otoczenia oraz która może być stale zamknięta podczas pracy.

Artykuł 4

Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, iż zarówno w prezentacji handlowej, jak i reklamie nie znajduje się nic, co mogłoby sugerować, że ciągniki mają takie cechy dotyczące poziomu hałasu odczuwanego przez kierującego, których w rzeczywistości nie mają.

Artykuł 5

Zmiany niezbędne w celu dostosowania wymogów określonych w załącznikach I, II i III do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 20 ust. 3 dyrektywy 2003/37/WE.

Artykuł 6

Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 7

Dyrektywa 77/311/EWG, zmieniona aktami wymienionymi w załączniku IV część A, traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku IV część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.

Artykuł 8

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą dyrektywę stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r.

Artykuł 9

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 13 lipca 2009 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

H.-G. PÖTTERING

Przewodniczący

W imieniu Rady

E. ERLANDSSON

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 120 z 16.5.2008, s. 15.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 19 lutego 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 25 czerwca 2009 r.

(3)  Dz.U. L 105 z 28.4.1977, s. 1.

(4)  Zob. załącznik IV część A.

(5)  Dz.U. L 171 z 9.7.2003, s. 1.


ZAŁĄCZNIK I

APARATURA, WARUNKI I SPOSÓB POMIARU

1.   JEDNOSTKA POMIAROWA ORAZ APARATURA POMIAROWA

1.1.   Jednostka pomiarowa

Poziom hałasu LA mierzony jest w dB według skali A, oznaczany jako dB(A).

1.2.   Aparatura pomiarowa

Poziom hałasu odczuwanego przez kierującego mierzony jest za pomocą miernika poziomu głośności, określonego w pierwszym wydaniu publikacji 179/1965 Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej.

W przypadku zmiennych odczytów brana jest średnia wartości maksymalnych.

2.   WARUNKI POMIARU

Pomiary przeprowadzane są w następujących warunkach:

2.1.

ciągnik musi być nieobciążony, tzn. bez dodatkowego wyposażenia, ale musi posiadać ciecz chłodzącą, środki smarujące, pełen zbiornik paliwa, narzędzia oraz kierowcę. Kierowca nie powinien być ubrany w żadne szczególnie grube ubrania, szalik lub nakrycie głowy. Na ciągniku nie może znajdować się żaden przedmiot, który mógłby zniekształcić poziom hałasu;

2.2.

ogumienie musi być napompowane do ciśnienia zalecanego przez producenta, silnik, przekładnia i przednie osie muszą zostać doprowadzone do temperatury roboczej, a przesłony chłodnicy, jeżeli występują, muszą być otwarte podczas dokonywania pomiarów;

2.3.

jeżeli dodatkowe urządzenia zasilane silnikiem lub o własnym źródle zasilania, takie jak wycieraczki szyby przedniej, dmuchawa układu ogrzewania lub dodatkowy napęd, mogą wpłynąć na poziom hałasu, muszą być wyłączone podczas dokonywania pomiarów. Natomiast części, które zwykle działają jednocześnie z silnikiem, takie jak np. wentylator silnika, muszą być włączone podczas wykonywania pomiarów;

2.4.

obszar, na którym przeprowadzany jest pomiar, powinien znajdować się w otwartym i wystarczająco cichym miejscu; może mieć kształt np. otwartej przestrzeni o promieniu 50 m, ze środkową częścią o promieniu 20 m, która jest praktycznie płaska lub posiada utwardzoną drogę o płaskiej powierzchni z możliwie jak najmniejszą ilością dziur. Droga musi być możliwie jak najczystsza i sucha (tzn. bez żwiru, liści, śniegu itd.). Nachylenia i nierówności są akceptowane tylko wówczas, jeżeli powstałe w ich wyniku zmiany w poziomie hałasu mieszczą się w granicach tolerancji błędu urządzenia pomiarowego;

2.5.

powierzchnia drogi musi być taka, aby nie powodowała zbyt dużego hałasu opon;

2.6.

pogoda musi być ładna i sucha, bezwietrzna lub z niewielkim wiatrem.

Poziom hałasu otoczenia odczuwany przez kierującego spowodowany wiatrem lub innymi źródłami hałasu musi być co najmniej o 10 dB(A) niższy od poziomu hałasu emitowanego przez ciągnik;

2.7.

jeżeli do pomiarów używany jest pojazd, musi być holowany lub kierowany w wystarczającej odległości od ciągnika, aby uniknąć wszelkiego nakładania się hałasu. Podczas pomiarów, w odległości 20 m od każdej strony odcinka testowego drogi ani mniej niż 20 m z przodu lub z tyłu ciągnika, nie może znajdować się żaden przedmiot zniekształcający wynik pomiarów ani powierzchnia odbijająca dźwięk. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli zmiany poziomu hałasu przez nie wywołane mieszczą się w granicach tolerancji błędu; jeżeli nie, pomiary muszą zostać przerwane na okres występującego zakłócenia;

2.8.

wszystkie pomiary z danej serii muszą być przeprowadzone na tym samym odcinku testowym drogi.

3.   SPOSÓB POMIARU

3.1.

Mikrofon musi znajdować się w odległości 250 mm od środkowej płaszczyzny siedzenia, po stronie o wyższym poziomie hałasu.

Membrana mikrofonu musi być skierowana przodem do punktu odniesienia siedzenia określonego w załączniku III oraz w odległości 790 mm nad i 150 mm od wymienionego punktu. Należy unikać nadmiernych drgań mikrofonu.

3.2.

Maksymalny poziom hałasu w dB(A) mierzony jest w następujący sposób:

3.2.1.

wszystkie elementy otwierane (tzn. drzwi, okna) w ciągniku wyposażonym w seryjnie produkowaną kabinę muszą pozostawać zamknięte podczas początkowej serii pomiarów;

3.2.1.1.

Podczas drugiej serii pomiarów elementy te muszą być otwarte, pod warunkiem że gdy są otwarte, nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa na drodze, lecz składana szyba przednia musi pozostać zamknięta;

3.2.2.

hałas musi być mierzony za pomocą miernika poziomu głośności przy obciążeniu odpowiadającym maksymalnemu poziomowi hałasu emitowanego na biegu dającym prędkość najbardziej zbliżoną do 7,5 km/h;

Regulator dźwigni nastawczej musi być całkowicie otwarty. Początkowo bez obciążenia, stosowane obciążenie musi być stopniowo zwiększane, aż do osiągnięcia maksymalnego poziomu hałasu. Po każdym zwiększeniu obciążenia przed przeprowadzeniem pomiaru należy odczekać aż do pełnej stabilizacji dźwięku;

3.2.3.

hałas musi być mierzony za pomocą miernika poziomu głośności przy obciążeniu odpowiadającym maksymalnemu poziomowi hałasu na każdym innym biegu niż ten określony w ppkt 3.2.2, na którym poziom zmierzonego hałasu wynosi co najmniej 1 dB(A) powyżej hałasu na biegu określonym w ppkt 3.2.2.

Regulator dźwigni nastawczej musi być w pełni otwarty. Początkowo bez obciążenia, stosowane obciążenie musi być stopniowo zwiększane, aż do osiągnięcia maksymalnego poziomu hałasu. Po każdym zwiększeniu obciążenia przed przeprowadzeniem pomiaru należy odczekać aż do pełnej stabilizacji dźwięku;

3.2.4.

hałas musi być mierzony przy maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nieobciążonego ciągnika.

3.3.

Sprawozdanie z przeprowadzonej próby zawiera wyniki pomiarów poziomu hałasu przeprowadzonych w następujących warunkach:

3.3.1.

na biegu pozwalającym osiągnąć prędkość najbardziej zbliżoną do 7,5 km/h;

3.3.2.

na każdym biegu, w przypadku gdy warunki określone w ppkt 3.2.3. są spełnione;

3.3.3.

przy maksymalnej prędkości konstrukcyjnej.

4.   KRYTERIA OCENY

Wyniki pomiarów określonych w ppkt 3.2.1, 3.2.2, 3.2.3 i 3.2.4 nie mogą przekroczyć wartości ustanowionych w art. 2.


ZAŁĄCZNIK II

APARATURA, WARUNKI I SPOSÓB POMIARU

1.   JEDNOSTKA POMIAROWA ORAZ APARATURA POMIAROWA

1.1.   Jednostka pomiarowa

Poziom hałasu LA mierzony jest w dB według skali A, oznaczany jako dB(A)

1.2.   Aparatura pomiarowa

Poziom hałasu odczuwanego przez kierującego mierzony jest za pomocą miernika poziomu głośności, określonego w pierwszym wydaniu publikacji 179/1965 Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej.

W przypadku zmiennych odczytów brana jest średnia wartości maksymalnych.

2.   WARUNKI POMIARU

Pomiary przeprowadzane są w następujących warunkach:

2.1.

ciągnik musi być nieobciążony, tzn. bez dodatkowego wyposażenia, ale musi posiadać ciecz chłodzącą, środki smarujące, pełen zbiornik paliwa, narzędzia oraz kierowcę. Kierowca nie powinien być ubrany w żadne szczególnie grube ubrania, szalik lub nakrycie głowy. Na ciągniku nie może znajdować się żaden przedmiot, który mógłby zniekształcić poziom hałasu;

2.2.

ogumienie musi być napompowane do ciśnienia zalecanego przez producenta, silnik, przekładnia i przednie osie muszą zostać doprowadzone do temperatury roboczej, a przesłony chłodnicy, jeżeli występują, muszą być otwarte podczas dokonywania pomiarów;

2.3.

jeżeli dodatkowe urządzenia zasilane silnikiem lub o własnym źródle zasilania, takie jak wycieraczki szyby przedniej, dmuchawa układu ogrzewania lub dodatkowy napęd, mogą wpłynąć na poziom hałasu, muszą być wyłączone podczas dokonywania pomiarów. Natomiast części, które zwykle działają jednocześnie z silnikiem, takie jak np. wentylator silnika, muszą być włączone podczas wykonywania pomiarów;

2.4.

obszar, na którym przeprowadzany jest pomiar, powinien znajdować się w otwartym i wystarczająco cichym miejscu; może mieć kształt np. otwartej przestrzeni o promieniu 50 m, ze środkową częścią o promieniu 20 m, która jest praktycznie płaska lub posiada utwardzoną drogę o płaskiej powierzchni z możliwie jak najmniejszą ilością dziur. Droga musi być możliwie jak najczystsza i sucha (tzn. bez żwiru, liści, śniegu itd.). Nachylenia i nierówności są akceptowane tylko wówczas, jeżeli powstałe w ich wyniku zmiany w poziomie hałasu mieszczą się w granicach tolerancji błędu urządzenia pomiarowego;

2.5.

powierzchnia drogi musi być taka, aby nie powodowała zbyt dużego hałasu opon;

2.6.

pogoda musi być ładna i sucha, bezwietrzna lub z niewielkim wiatrem.

Poziom hałasu otoczenia odczuwany przez kierującego spowodowany wiatrem lub innymi źródłami hałasu musi być co najmniej o 10 dB(A) niższy od poziomu hałasu emitowanego przez ciągnik;

2.7.

jeżeli do pomiarów używany jest pojazd, musi być holowany lub kierowany w wystarczającej odległości od ciągnika, aby uniknąć wszelkiego nakładania się hałasu. Podczas pomiarów, w odległości 20 m od każdej strony odcinka testowego drogi ani mniej niż 20 m z przodu lub z tyłu ciągnika, nie może znajdować się żaden przedmiot zniekształcający wynik pomiarów ani powierzchnia odbijająca dźwięk. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli zmiany poziomu hałasu przez nie wywołane mieszczą się w granicach tolerancji błędu; jeżeli nie, pomiary muszą zostać przerwane na okres występującego zakłócenia;

2.8.

wszystkie pomiary z danej serii muszą być przeprowadzane na tym samym odcinku testowym drogi.

3.   SPOSÓB POMIARU

3.1.

Mikrofon musi znajdować się w odległości 250 mm od środkowej płaszczyzny siedzenia, po stronie o wyższym poziomie hałasu.

Membrana mikrofonu musi być skierowana przodem do punktu odniesienia siedzenia określonego w załączniku III oraz w odległości 790 mm nad i 150 mm od wymienionego punktu. Należy unikać nadmiernych drgań mikrofonu.

3.2.

Poziom hałasu określa się w następujący sposób:

3.2.1.

ciągnik musi jechać wzdłuż odcinka z tą samą prędkością testową co najmniej trzy razy przez co najmniej 10 sekund;

3.2.2.

wszystkie elementy otwierane (tzn. drzwi, okna) w ciągniku wyposażonym w seryjnie produkowaną kabinę muszą pozostawać zamknięte podczas początkowej serii pomiarów.

3.2.2.1.

Podczas drugiej serii pomiarów elementy te muszą być otwarte, pod warunkiem że gdy są otwarte, nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa na drodze, lecz składana szyba przednia musi pozostać zamknięta;

3.2.3.

hałas musi być mierzony przy maksymalnych obr./min za pomocą miernika poziomu głośności, tj. na biegu dającym prędkość najbardziej zbliżoną do 7,5 km/h przy znamionowych obr./min. Ciągnik nie może być obciążony w trakcie dokonywania pomiarów.

4.   KRYTERIA OCENY

Wyniki pomiarów określonych w ppkt 3.2.2 i ppkt 3.2.3 nie mogą przekroczyć wartości ustanowionych w art. 2.


ZAŁĄCZNIK III

OKREŚLENIE POŁOŻENIA PUNKTU ODNIESIENIA SIEDZENIA

1.   DEFINICJA

1.1.

Punktem odniesienia siedzenia (S) jest punkt znajdujący się na środkowej wzdłużnej płaszczyźnie siedzenia w punkcie przecięcia płaszczyzny stycznej oparcia z płaszczyzną poziomą. Ta płaszczyzna pozioma przecina powierzchnię pokrywy dolnej siedzenia w odległości 150 mm od punktu odniesienia siedzenia.

2.   OKREŚLENIE PUNKTU ODNIESIENIA SIEDZENIA

2.1.

Punkt odniesienia siedzenia określa się przy użyciu urządzenia przedstawionego na rys. 1 i 2 dodatku do niniejszego załącznika, które umożliwiają symulacje obciążenia wywołanego ciężarem pasażera.

2.2.

Siedzenie musi być umieszczone w środkowym punkcie zakresu regulacji pionowej, niezależnej od regulacji poziomej. W celu określenia położenia mikrofonu, określonego w sekcji 3 załączników I i II, siedzenie musi być przy środkowym punkcie zakresu regulacji poziomej lub możliwie jak najbliżej niego.

3.   OPIS URZĄDZENIA

3.1.

Urządzenie, określone w ppkt 2.1, składa się z płyty obciążającej siedzenie i dwóch części oparcia pod plecy.

3.2.

Niższa część oparcia jest połączona przegubami w okolicy górnej części pleców (okolice łopatek) (A) oraz dolnej (część lędźwiowa) (B), przy czym istnieje możliwość pionowej regulacji przegubu (B) (zob. rys. 2).

4.   USTAWIANIE URZĄDZENIA

Urządzenie ustawia się w następujący sposób:

4.1.

urządzenie kładzie się na siedzeniu;

4.2.

obciążone zostaje siłą 550 N w punkcie znajdującym się 50 mm od przegubu (A) w kierunku przednim, a dwie części oparcia są lekko dociśnięte do oparcia siedzenia;

4.3.

jeżeli nie jest możliwe określenie dokładnej stycznej do niższej części oparcia, niższa tylna część oparcia znajdująca się w pozycji pionowej musi się lekko opierać o oparcie siedzenia;

4.4.

w przypadku siedzeń z zawieszeniem, dostosowujących się do ciężaru kierowcy, zawieszenie to ma być tak ustawione, aby siedzenie znajdowało się w punkcie równo oddalonym od dwóch skrajnych pozycji.

Dodatek

Image

Image


ZAŁĄCZNIK IV

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa i wykaz jej kolejnych zmian

(określone w art. 7)

Dyrektywa Rady 77/311/EWG

(Dz.U. L 105 z 28.4.1977, s. 1)

 

Dyrektywa Rady 82/890/EWG

(Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 45)

jedynie w zakresie, w jakim art. 1 ust. 1 odnosi się do przepisów dyrektywy 77/311/EWG

Dyrektywa 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 277 z 10.10.1997, s. 24)

jedynie w zakresie, w jakim art. 1 tiret pierwsze odnosi się do przepisów dyrektywy 77/311/EWG

Decyzja Komisji 96/627/WE

(Dz.U. L 282 z 1.11.1996, s. 72)

 

Decyzja Komisji 2000/63/WE

(Dz.U. L 22 z 27.1.2000, s. 66)

 

Decyzja Komisji 2006/26/WE

(Dz.U. L 65 z 7.3.2006, s. 22)

jedynie art. 2 i załącznik II

CZĘŚĆ B

Lista terminów przeniesienia do prawa krajowego i stosowania

(określonych w art. 7)

Akt prawny

Termin przeniesienia

Data stosowania

77/311/EWG

1 października 1978 r.

82/890/EWG

22 czerwca 1984 r.

97/54/WE

22 września 1998 r.

23 września 1998 r.

96/627/WE

29 września 1999 r.

2000/63/WE

30 września 2001 r.

2006/26/WE

31 grudnia 2006 r. (1)


(1)  Zgodnie z art. 5 dyrektywy 2006/26/WE:

„1.   Od dnia 1 stycznia 2007 r. w odniesieniu do pojazdów, które spełniają wymogi określone odpowiednio w dyrektywach 74/151/EWG, 78/933/EWG, 77/311/EWG i 89/173/EWG zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy:

a)

nie będą odmawiać udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu;

b)

nie będą zabraniać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu takiego pojazdu.

2.   Od dnia 1 lipca 2007 r. w odniesieniu do pojazdów, które nie spełniają wymogów określonych odpowiednio w dyrektywach 74/151/EWG, 78/933/EWG, 77/311/EWG i 89/173/EWG zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy:

a)

nie będą udzielać homologacji typu WE;

b)

mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu.

3.   Od dnia 1 lipca 2009 r. w odniesieniu do pojazdów, które nie spełniają wymogów określonych odpowiednio w dyrektywach 74/151/EWG, 78/933/EWG, 77/311/EWG i 89/173/EWG zmienionych niniejszą dyrektywą, państwa członkowskie, z przyczyn związanych z przedmiotem danej dyrektywy:

a)

uznają świadectwa zgodności, w jakie zaopatrzone są nowe pojazdy, zgodnie z przepisami dyrektywy 2003/37/WE, za już nieobowiązujące do celów art. 7 ust. 1;

b)

mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu tych nowych pojazdów.”.


ZAŁĄCZNIK V

Tabela korelacji

Dyrektywa 77/311/EWG

Dyrektywa 2006/26/WE

Niniejsza dyrektywa

Artykuł 1

 

Artykuł 1

Artykuł 2 ust. 1 akapit pierwszy

 

Artykuł 2 ust. 1 i 4

Artykuł 2 ust. 1 akapit drugi

 

Artykuł 2 ust. 2

 

 

Artykuł 5 ust. 2

Artykuł 2 ust. 2

 

Artykuł 5 ust. 3

Artykuł 2 ust. 3

Artykuły 3, 4 i 5

 

Artykuły 3, 4 i 5

Artykuł 6 ust. 1

 

Artykuł 6 ust. 2

 

Artykuł 6

 

Artykuł 7

 

Artykuł 8

Artykuł 7

 

Artykuł 9

Załącznik I

 

Załącznik I

Załącznik II

 

Załącznik II

Załącznik III

 

Załącznik III

 

Załącznik IV

 

Załącznik V


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/29


DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2009/79/WE

z dnia 13 lipca 2009 r.

w sprawie uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowych pojazdów silnikowych

(wersja ujednolicona)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa Rady 93/32/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowych pojazdów silnikowych (3) została znacząco zmieniona (4). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna więc zostać sporządzona jej wersja ujednolicona.

(2)

Dyrektywa 93/32/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących systemu homologacji typu WE, przewidzianego w dyrektywie Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych zastąpionej dyrektywą 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych (5), i określa wymogi techniczne dotyczące projektowania i wykonywania dwukołowych pojazdów silnikowych w odniesieniu do uchwytów ręcznych dla pasażerów. Te wymogi techniczne dotyczyły zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich, mającego na celu umożliwienie stosowania wspólnotowej procedury homologacji typu przewidzianej w dyrektywie 2002/24/WE, w stosunku do wszystkich typów pojazdów. W związku z tym przepisy dyrektywy 2002/24/WE odnoszące się do układów, części i odrębnych jednostek technicznych pojazdu stosują się do niniejszej dyrektywy.

(3)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie udzielanie wspólnotowej homologacji części w stosunku do uchwytu ręcznego dla pasażera dwukołowego pojazdu silnikowego, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i w związku z tym, z uwagi na skalę i skutki działania, można ten cel lepiej osiągnąć na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.

(4)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i rozpoczęcia stosowania dyrektyw określonych w załączniku II część B,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł l

Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do uchwytów ręcznych dla pasażerów we wszystkich typach dwukołowych pojazdów silnikowych, o których mowa w art. 1 dyrektywy 2002/24/WE.

Artykuł 2

Procedurę udzielania homologacji typu WE części w stosunku do uchwytu ręcznego dla pasażera dwukołowego pojazdu silnikowego i warunki swobodnego przepływu takich pojazdów określają rozdziały II i III dyrektywy 2002/24/WE.

Artykuł 3

Zmiany niezbędne do dostosowania wymagań załącznika I do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 ust. 2 dyrektywy 2002/24/WE.

Artykuł 4

1.   Państwa członkowskie nie mogą z przyczyn dotyczących uchwytów ręcznych dla pasażerów:

odmówić udzielenia homologacji typu WE w odniesieniu do typu pojazdu dwukołowego lub typu uchwytu ręcznego dla pasażera,

zabronić rejestracji, sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania dwukołowych pojazdów silnikowych bądź zabronić sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania uchwytów ręcznych dla pasażera,

jeżeli uchwyty dla pasażerów odpowiadają wymogom niniejszej dyrektywy.

2.   Państwa członkowskie odmawiają udzielenia homologacji typu WE w odniesieniu do wszelkich typów dwukołowych pojazdów mechanicznych z przyczyn związanych z uchwytami ręcznymi dla pasażerów lub w odniesieniu do wszelkich typów uchwytów ręcznych dla pasażerów, jeżeli nie są spełnione wymogi niniejszej dyrektywy.

3.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 5

Dyrektywa 93/32/EWG, zmieniona dyrektywą wymienioną w załączniku II część A, zostaje uchylona bez naruszenia zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i rozpoczęcia stosowania dyrektyw określonych w załączniku II część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.

Artykuł 6

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą dyrektywę stosuje się od 1 stycznia 2010 r.

Artykuł 7

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 13 lipca 2009 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

H.-G. PÖTTERING

Przewodniczący

W imieniu Rady

E. ERLANDSSON

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 234 z 30.9.2003, s. 19.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 września 2007 r. (Dz.U. C 219 E z 28.8.2008, s. 65) i decyzja Rady z dnia 7 lipca 2009 r.

(3)  Dz.U. L 188 z 29.7.1993, s. 28.

(4)  Zob. załącznik II część A.

(5)  Dz.U. L 124 z 9.5.2002, s.1.


ZAŁĄCZNIK I

1.   WYMOGI OGÓLNE

W przypadku gdy umożliwia się przewóz pasażera, pojazd musi być wyposażony w system ręcznego chwytu dla pasażera w postaci paska, uchwytu lub uchwytów.

1.1.   Pasek

Pasek musi być przymocowany do siedzenia lub do innych elementów, zamocowanych do ramy, w taki sposób, aby pasażer mógł z niego łatwo korzystać. Pasek i jego mocowanie muszą być zaprojektowane w sposób gwarantujący wytrzymanie, bez pęknięcia, działania siły uciągu o wartości 2 000 N, przyłożonej pionowo, statycznie pośrodku jego powierzchni, przy maksymalnym nacisku wynoszącym 2 Mpa.

1.2.   Uchwyt ręczny

Przy zastosowaniu uchwytu umieszcza się go blisko podpory i symetrycznie w stosunku do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu.

Uchwyt ten musi być tak zaprojektowany, żeby wytrzymał bez uszkodzenia pionową siłę uciągu 2 000 N, przyłożoną statycznie do środka powierzchni tego uchwytu przy maksymalnym nacisku 2 MPa.

Przy zastosowaniu dwóch uchwytów umieszcza się je symetrycznie po jednym z każdej strony.

Uchwyty te muszą być tak zaprojektowane, by każdy z nich wytrzymał bez uszkodzenia pionową siłę uciągu 1 000 N, przyłożoną statycznie do środka powierzchni tego uchwytu przy maksymalnym nacisku 1 MPa.

Dodatek 1

Dokument informacyjny w sprawie uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowego pojazdu silnikowego

(załączyć do wniosku o udzielenie wspólnotowej homologacji części, jeżeli taki wniosek składa się oddzielnie od wniosku o wspólnotową homologację typu pojazdu)

Zamówienie nr (wyznaczone przez wnioskodawcę): …

Wniosek o udzielenie wspólnotowej homologacji części w odniesieniu do uchwytów ręcznych dla pasażera dwukołowego pojazdu silnikowego musi zawierać dane określone w załączniku II do dyrektywy 2002/24/WE w następujących punktach:

część 1, sekcja A, punkty:

0.1,

0.2,

0.4–0.6,

część 1, sekcja B, punkty:

1.4–1.4.2.

Dodatek 2

Nazwa organu

Świadectwo homologacji typu WE części w odniesieniu do uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowego pojazdu silnikowego

WZÓR

Protokół nr …, wydane przez serwis techniczny … dnia …

Nr homologacji typu WE części: … Nr rozszerzenia: …

1.

Znak towarowy lub marka pojazdu: …

2.

Typ pojazdu: …

3.

Nazwa i adres producenta: …

4.

Nazwa i adres przedstawiciela producenta (jeśli jest): …

5.

Data przekazania pojazdu do badań: …

6.

Udzielono/odmówiono udzielenia homologacji typu WE części (1):

7.

Miejsce: …

8.

Data: …

9.

Podpis: …


(1)  Niepotrzebne skreślić.


ZAŁĄCZNIK II

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa i jej zmiana

(o których mowa w art. 5)

Dyrektywa Rady 93/32/EWG

(Dz.U. L 188 z 29.7.1993, s. 28)

Dyrektywa Komisji 1999/24/WE

(Dz.U. L 104 z 21.4.1999, s. 16)

CZĘŚĆ B

Lista terminów transpozycji do prawa krajowego i rozpoczęcia stosowania

(o których mowa w art. 5)

Dyrektywa

Termin transpozycji

Data rozpoczęcia stosowania

93/32/EWG

14 grudnia 1994 r.

14 czerwca 1995 r. (1)

1999/24/WE

31 grudnia 1999 r.

1 stycznia 2000 r. (2)


(1)  Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 93/32/EWG:

„Od dnia wymienionego w akapicie pierwszym państwa członkowskie nie mogą z powodów związanych z uchwytami dla pasażerów zabronić wstępnego wprowadzenia do eksploatacji pojazdów zgodnych z niniejszą dyrektywą.”.

Wspomniana data to 14 grudnia 1994 r.; zob. art. 4 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 93/32/EWG.

(2)  Zgodnie z art. 2 dyrektywy 1999/24/WE:

„1.   Z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r. państwa członkowskie nie mogą z przyczyn dotyczących uchwytów ręcznych dla pasażerów:

odmówić udzielenia homologacji typu WE dla typu pojazdu dwukołowego lub typu uchwytu ręcznego dla pasażera,

zabronić rejestracji, sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania dwukołowych pojazdów silnikowych bądź zabronić sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania uchwytów ręcznych dla pasażera,

jeżeli uchwyty dla pasażerów odpowiadają wymogom dyrektywy 93/32/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.

2.   Z mocą od dnia 1 lipca 2000 r. państwa członkowskie odmawiają udzielenia homologacji typu WE dla wszelkich typów dwukołowych pojazdów mechanicznych z przyczyn związanych z uchwytami ręcznymi dla pasażerów lub z wszelkimi typami uchwytów ręcznych dla pasażerów, jeżeli nie są spełnione wymogi dyrektywy Rady 93/32/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.”.


ZAŁĄCZNIK III

Tabela korelacji

Dyrektywa 93/32/EWG

Dyrektywa 1999/24/WE

Niniejsza dyrektywa

art. 1, 2 i 3

 

art. 1, 2 i 3

art. 4 ust. 1

 

 

art. 2 ust. 1

art. 4 ust. 1

 

art. 2 ust. 2

art. 4 ust. 2

art. 4 ust. 2

 

art. 4 ust. 3

 

art. 5

 

art. 6

art. 5

 

art. 7

załącznik

 

załącznik I

dodatek 1

 

dodatek 1

dodatek 2

 

dodatek 2

 

załącznik II

 

załącznik III


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/36


DYREKTYWA KOMISJI 2009/90/WE

z dnia 31 lipca 2009 r.

ustanawiająca, na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1), w szczególności jej art. 8 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Należy zapewnić jakość i porównywalność wyników analiz uzyskiwanych w laboratoriach wyznaczonych przez właściwe organy państw członkowskich w celu prowadzenia monitorowania stanu chemicznego wód zgodnie z art. 8 dyrektywy 2000/60/WE. Norma EN ISO/IEC-17025 „Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących” zawiera odpowiednie międzynarodowe standardy służące walidacji stosowanych metod analizy.

(2)

W celu spełniania wymogów walidacji wszystkie metody analizy stosowane przez państwa członkowskie do celów programów monitorowania stanu chemicznego wód powinny spełniać określone minimalne kryteria w zakresie wyników, w tym zasady dotyczące niepewności pomiarów i granicy oznaczalności tych metod. W celu zapewnienia porównywalności wyników monitorowania stanu chemicznego wód granicę oznaczalności należy określać zgodnie ze wspólnie uzgodnioną definicją.

(3)

Jeśli nie są dostępne metody spełniające minimalne kryteria w zakresie wyników, monitorowanie należy prowadzić w oparciu o najlepsze dostępne techniki niepociągające za sobą nadmiernych wydatków.

(4)

Przy obliczaniu średnich wartości należy uwzględniać wyniki pomiarów leżące poniżej granicy oznaczalności metod analizy. Należy określić zasady, które mają być stosowane w tym zakresie.

(5)

Operacje techniczne służące zapewnieniu jakości i porównywalności wyników analiz powinny być zgodne z przyjętymi na poziomie międzynarodowym praktykami systemu zarządzania jakością. W tym celu właściwe są praktyki określone w normie EN ISO/IEC-17025. Należy zadbać o to, by laboratoria prowadzące analizy chemiczne dowiodły swoich kompetencji poprzez uczestnictwo w uznawanych na szczeblu międzynarodowym i krajowym programach badania biegłości laboratorium oraz poprzez stosowanie dostępnych materiałów referencyjnych. Z uwagi na harmonizację postępowania na szczeblu Wspólnoty podstawą organizacji programów badania biegłości laboratorium powinny być odpowiednie normy międzynarodowe. Stosowne wskazówki w tym zakresie zawiera przewodnik ISO/IEC nr 43 cz. 1 „Badanie biegłości poprzez porównania międzylaboratoryjne – Projektowanie i realizacja programów badania biegłości”. Wyniki tych programów powinny być oceniane na podstawie międzynarodowo uznanych systemów punktacji. Stosowne wytyczne w tym zakresie zawiera norma ISO-13528 dotycząca metod statystycznych stosowanych w badaniu biegłości poprzez porównania międzylaboratoryjne.

(6)

Dnia 15 maja 2008 r. skonsultowano się z komitetem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE, i który wydał pozytywną opinię w sprawie projektu dyrektywy Komisji ustanawiającej, na mocy dyrektywy 2000/60/WE, specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód. Dnia 6 czerwca 2008 r. Komisja przedłożyła omawiany projekt w celu poddania go kontroli przez Parlament Europejski i Radę. Parlament Europejski nie wyraził sprzeciwu wobec projektu środków w wyznaczonym terminie. Rada sprzeciwiła się przyjęciu projektu przez Komisję, stwierdzając, że proponowane środki wykraczają poza uprawnienia wykonawcze przewidziane w dyrektywie 2000/60/WE. W związku z tym Komisja nie przyjęła projektu środków i przedstawiła zmieniony projekt omawianej dyrektywy komitetowi, o którym mowa w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE. Komitet, z którym skonsultowano się w ramach procedury pisemnej rozpoczętej dnia 28 stycznia 2009 r., wydał pozytywną opinię w sprawie omawianego projektu.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE. Ustanawia ona minimalne kryteria w zakresie wyników w odniesieniu do metod analizy, które państwa członkowskie stosują w ramach monitorowania stanu wód, osadów oraz fauny i flory, jak również zasady wykazywania jakości wyników analiz.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)

„granica wykrywalności” oznacza sygnał wyjściowy lub wartość stężenia, powyżej których można stwierdzić – z określoną pewnością – że próbka różni się od próbki ślepej nie zawierającej odnośnej substancji oznaczanej;

2)

„granica oznaczalności” oznacza określoną wielokrotność granicy wykrywalności przy danym stężeniu substancji oznaczanej, możliwą do wyznaczenia z akceptowalną dokładnością i precyzją. Granica oznaczalności może być obliczana przy pomocy odpowiedniej normy lub próbki i może zostać wyznaczona na podstawie najniższego punktu kalibracji na krzywej kalibracyjnej bez próbki ślepej;

3)

„niepewność pomiaru” oznacza parametr nieujemny charakteryzujący rozkład wartości ilościowych przyporządkowanych wielkości mierzalnej na podstawie wykorzystanych informacji.

Artykuł 3

Metody analizy

Państwa członkowskie dbają o to, by wszystkie metody analizy, w tym metody laboratoryjne, polowe i on-line, stosowane do celów programów monitorowania stanu chemicznego wód realizowanych zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE, były walidowane i dokumentowane zgodnie z normą EN ISO/IEC-17025 lub innymi równorzędnymi normami przyjętymi na poziomie międzynarodowym.

Artykuł 4

Minimalne kryteria w zakresie wyników dla metod analizy

1.   Państwa członkowskie dbają o to, by w przypadku wszystkich stosowanych metod analizy minimalne kryteria w zakresie wyników opierały się na niepewności pomiaru równej 50 % lub mniejszej od tej wartości (k = 2), szacowanej na poziomie odpowiednich norm jakości środowiska, zaś granica oznaczalności była równa wartości 30 % odnośnych norm jakości środowiska lub mniejsza od tej wartości.

2.   Jeśli dla danego parametru nie istnieje odpowiednia norma jakości środowiska lub jeśli nie istnieje metoda analizy spełniająca minimalne kryteria w zakresie wyników określone w ust. 1, państwa członkowskie dbają o to, by monitorowanie było prowadzone przy wykorzystaniu najlepszych dostępnych technik niepociągających za sobą nadmiernych wydatków.

Artykuł 5

Obliczanie średnich wartości

1.   W przypadku gdy wartości fizykochemicznych lub chemicznych wielkości mierzalnych w danej próbce znajdują się poniżej granicy oznaczalności, w celu obliczenia średnich wartości wyniki pomiaru są ustalane na poziomie połowy wartości danej granicy oznaczalności.

2.   W przypadku gdy obliczona średnia wartość wyników pomiaru, o których mowa w ust. 1, znajduje się poniżej granicy oznaczalności, wartość ta określana jest jako „poniżej granicy oznaczalności”.

3.   Ustępu 1 nie stosuje się do wielkości mierzalnych, które stanowią sumy całkowite danej grupy parametrów fizykochemicznych lub chemicznych wielkości mierzalnych, łącznie z ich odnośnymi metabolitami oraz produktami degradacji i reakcji. W tych przypadkach wyniki poniżej granicy oznaczalności poszczególnych substancji ustala się na poziomie zerowym.

Artykuł 6

Zapewnienie i kontrola jakości

1.   Państwa członkowskie dbają o to, by laboratoria lub podmioty pracujące na zlecenie laboratoriów stosowały praktyki systemu zarządzania jakością zgodnie z normą EN ISO/IEC-17025 lub innymi równorzędnymi normami przyjętymi na poziomie międzynarodowym.

2.   Państwa członkowskie dbają o to, by laboratoria lub podmioty pracujące na zlecenie laboratoriów dowiodły swoich kompetencji do analizowania odnośnych fizykochemicznych lub chemicznych wielkości mierzalnych poprzez:

a)

uczestnictwo w programach badania biegłości laboratorium obejmujących metody analizy, o których mowa w art. 3 niniejszej dyrektywy i które dotyczą wielkości mierzalnych w przedziałach stężeń reprezentatywnych dla programów monitorowania stanu chemicznego realizowanych zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE; oraz

b)

analizę dostępnych materiałów referencyjnych reprezentatywnych dla zebranych próbek zawierających odpowiednie przedziały stężenia w stosunku do odpowiednich norm jakości środowiska, o których mowa w art. 4 ust. 1.

3.   Programy badania biegłości laboratorium, o których mowa w ust. 2 lit. a), są organizowane przez akredytowane organizacje lub organizacje uznawane na szczeblu międzynarodowym i krajowym, spełniające wymogi zawarte w przewodniku ISO/IEC nr 43 cz. 1 lub w innych równorzędnych normach przyjętych na poziomie międzynarodowym.

Wyniki uczestnictwa w tych programach są oceniane na podstawie systemów punktacji określonych w przewodniku ISO/IEC nr 43 cz. 1 lub w normie ISO-13528 lub w innych równorzędnych normach przyjętych na poziomie międzynarodowym.

Artykuł 7

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej dwa lata od dnia jej wejścia w życie. Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekażą Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 8

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 9

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Stavros DIMAS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/39


DYREKTYWA KOMISJI 2009/91/WE

z dnia 31 lipca 2009 r.

zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia tetraboranu disodu jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 16 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu prac, o którym mowa w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten obejmuje tetraboran disodu.

(2)

Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 tetraboran disodu został oceniony zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE pod kątem stosowania w produktach typu 8, „środki konserwacji drewna”, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.

(3)

Niderlandy zostały wyznaczone jako państwo pełniące rolę sprawozdawcy i w dniu 7 lipca 2006 r. przedłożyły Komisji sprawozdanie właściwego organu wraz z zaleceniem, zgodnie z art. 14 ust. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007.

(4)

Sprawozdanie właściwego organu zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję. Zgodnie z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 w dniu 20 lutego 2009 r. wyniki analizy zostały włączone do sprawozdania z oceny przez Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych.

(5)

Na podstawie przeprowadzonych badań można oczekiwać, iż produkty biobójcze zawierające tetraboran disodu, stosowane jako środki konserwacji drewna, spełniają wymogi ustanowione w art. 5 dyrektywy 98/8/WE. Włączenie tetraboranu disodu do załącznika I jest zatem uzasadnione w celu stworzenia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania, zmieniania lub cofania zezwoleń na stosowanie produktów biobójczych zawierających tetraboran disodu jako środków konserwacji drewna, zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE.

(6)

Zidentyfikowano jednak niedopuszczalne ryzyko w przypadku impregnowania drewna in situ oraz w przypadku impregnowanego drewna narażonego na szkodliwe działanie czynników atmosferycznych. Nie należy zatem zezwalać na stosowanie produktów do tych celów, chyba że przedstawiono wystarczające dane świadczące o tym, że stosowanie produktów nie wiąże się z niedopuszczalnym ryzykiem dla środowiska.

(7)

Nie wszystkie potencjalne zastosowania zostały ocenione na poziomie wspólnotowym. Dlatego stosowne jest, aby państwa członkowskie dokonały oceny ryzyka w odniesieniu do środowisk i populacji nieuwzględnionych w odpowiedni sposób we wspólnotowej ocenie ryzyka, oraz, aby w momencie wydawania zezwoleń na produkty zapewniły podjęcie odpowiednich środków lub nałożenie obowiązku spełnienia szczególnych warunków w celu ograniczenia zidentyfikowanych rodzajów ryzyka do dopuszczalnego poziomu.

(8)

W świetle ustaleń zawartych w sprawozdaniu z oceny, konieczne jest wprowadzenie na poziomie wydawania zezwoleń na produkty zawierające tetraboran disodu, stosowane jako środki konserwacji drewna, wymogu stosowania szczególnych środków ograniczających ryzyko. W szczególności należy podjąć odpowiednie środki w celu ochrony gleby i wód, ponieważ w trakcie oceny zidentyfikowano niedopuszczalne ryzyko dla tych środowisk. Produkty należy stosować przy użyciu odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej, jeśli nie można ograniczyć zidentyfikowanego ryzyka dla użytkowników profesjonalnych i przemysłowych za pomocą innych środków.

(9)

Ważne jest, aby przepisy niniejszej dyrektywy były stosowane jednocześnie we wszystkich państwach członkowskich, tak, aby zapewnić równe traktowanie produktów biobójczych zawierających substancję czynną tetraboran disodu na rynku oraz ułatwić właściwe ogólne funkcjonowanie rynku produktów biobójczych.

(10)

Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, aby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia oraz aby zagwarantować wnioskodawcom, którzy przygotowali dokumenty, możliwość pełnego wykorzystania 10-letniego okresu ochrony informacji, który – zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) dyrektywy 98/8/WE – rozpoczyna się od dnia włączenia.

(11)

Po włączeniu państwom członkowskim należy przyznać odpowiednią ilość czasu na wprowadzenie w życie przepisów art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, w szczególności na udzielenie, zmianę lub cofnięcie zezwoleń na produkty biobójcze należące do typu 8, zawierające tetraboran disodu, tak aby zapewnić ich zgodność z dyrektywą 98/8/WE.

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 98/8/WE.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do dyrektywy 98/8/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2010 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 września 2011 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Stavros DIMAS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

(2)  Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3.


ZAŁĄCZNIK

Do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE dodaje się pozycję nr „24” w brzmieniu:

Nr

Nazwa zwyczajowa

Nazwa IUPAC

Numery identyfikacyjne

Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

Data włączenia

Termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3

(oprócz produktów zawierających więcej niż jedną substancję czynną; w przypadku takich produktów obowiązuje termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3 określony w ostatniej z decyzji dotyczących włączenia substancji czynnych wchodzących w skład danego produktu)

Data wygaśnięcia włączenia

Typ produktu

Przepisy szczególne (1)

„24

Tetraboran disodu

Tetraboran disodu

Nr WE: 215-540-4

Nr CAS (bezwodny): 1330-43-4

Nr CAS (pięciowodny): 12267-73-1

Nr CAS (dziesięciowodny): 1303-96-4

990 g/kg

1 września 2011 r.

31 sierpnia 2013 r.

31 sierpnia 2021 r.

8

Przy dokonywaniu oceny wniosku o zezwolenie na stosowanie produktu zgodnie z art. 5 i załącznikiem VI państwa członkowskie dokonują, jeśli jest to właściwe dla określonego produktu, oceny tych populacji, które mogą być narażone na działanie produktu, oraz tych scenariuszy zastosowań/narażenia, które nie zostały należycie uwzględnione w ocenie ryzyka na poziomie Wspólnoty.

Przy wydawaniu zezwolenia na dany produkt państwa członkowskie dokonują oceny ryzyka i następnie zapewniają podjęcie właściwych środków lub nałożenie szczególnych warunków w celu ograniczenia zidentyfikowanego ryzyka.

Zezwolenie może zostać wydane jedynie pod warunkiem wykazania we wniosku, że ryzyko może zostać ograniczone do poziomu dopuszczalnego.

Państwa członkowskie dbają o to, by zezwolenia spełniały następujące warunki:

1)

Produkty posiadające zezwolenie na zastosowania profesjonalne i przemysłowe należy stosować przy użyciu odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej, chyba że można wykazać we wniosku o zezwolenie na stosowanie produktu, że ryzyko dla użytkowników profesjonalnych i przemysłowych może zostać ograniczone do dopuszczalnego poziomu za pomocą innych środków.

2)

Z uwagi na zidentyfikowane ryzyko dla gleby i wód nie zezwala się na stosowanie produktów do celów impregnowania drewna in situ ani drewna, które będzie narażone na szkodliwe działanie czynników atmosferycznych, chyba że przedstawione zostaną dane wykazujące, że produkt spełnia wymogi art. 5 i załącznika VI, w razie potrzeby poprzez zastosowanie środków ograniczających ryzyko. W szczególności etykiety i/lub karty danych dotyczących bezpieczeństwa, stosowane na produktach dopuszczonych do użytku przemysłowego, muszą zawierać informację, że drewno po impregnacji należy przechowywać w pomieszczeniu i/lub na nieprzepuszczalnym, twardym podłożu w celu zapobieżenia bezpośredniemu przedostawaniu się substancji do gleby lub wody, oraz że wszelkie pozostałości substancji muszą być zebrane celem ponownego użycia lub unieszkodliwienia.”


(1)  Do celów wdrożenia wspólnych zasad załącznika VI zawartość sprawozdań z oceny i wnioski z nich są dostępne na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/comm/environment/biocides/index.htm


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/43


DYREKTYWA KOMISJI 2009/92/WE

z dnia 31 lipca 2009 r.

zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia bromadiolonu jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 16 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten obejmuje bromadiolon.

(2)

Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 bromadiolon został oceniony zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE pod kątem jego użycia w produktach typu 14, „rodentycydy”, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.

(3)

Szwecja została wyznaczona jako państwo będące sprawozdawcą i w dniu 30 czerwca 2006 r. przedłożyła Komisji sprawozdanie właściwego organu, wraz z zaleceniem, zgodnie z art. 14 ust. 4 i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007.

(4)

Sprawozdanie właściwego organu zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję. Zgodnie z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 w dniu 30 maja 2008 r. wyniki analizy zostały włączone do sprawozdania z oceny przez Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych.

(5)

Na podstawie przeprowadzonych badań można oczekiwać, iż produkty biobójcze zawierające bromadiolon, stosowane jako rodentycydy, nie stwarzają zagrożenia dla ludzi, z wyjątkiem wypadków z udziałem dzieci. Stwierdzono ryzyko w odniesieniu do zwierząt innych niż docelowe oraz związane z oddziaływaniem substancji na środowisko. Niemniej jednak docelowe gryzonie są szkodnikami i stanowią zagrożenie dla zdrowia publicznego. Ponadto istnienie alternatywnych substancji, o takiej samej skuteczności i mniejszej niż bromadiolon szkodliwości dla środowiska, nie zostało dotychczas stwierdzone. Zgodnie z pkt 63 i 96 załącznika VI do dyrektywy 98/8/WE należy zatem włączyć bromadiolon do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE na czas określony, tak aby zapewnić we wszystkich państwach członkowskich możliwość udzielania, zmieniania lub cofania zezwoleń na produkty biobójcze zawierające bromadiolon i stosowane jako rodentycydy, zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE.

(6)

W świetle ustaleń zawartych w sprawozdaniu z oceny środków należy wymagać stosowania szczególnych środków ograniczających zagrożenie na poziomie wydawania zezwoleń na produkty zawierające bromadiolon, stosowane jako rodentycydy. Środki te powinny być ukierunkowane na ograniczenie zagrożenia związanego z pierwotnym i wtórnym narażeniem ludzi i zwierząt innych niż docelowe oraz długofalowych skutków oddziaływania substancji na środowisko.

(7)

W związku ze stwierdzonymi zagrożeniami i właściwościami substancji, które sprawiają, że jest ona trwała, wykazująca zdolność do bioakumulacji i toksyczna lub bardzo trwała i wykazująca bardzo dużą zdolność do bioakumulacji, substancja ta powinna być włączona do załącznika I jedynie na okres 5 lat i powinna podlegać porównawczej ocenie ryzyka zgodnie z art. 10 ust. 5 ppkt (i) akapit drugi dyrektywy 98/8/WE przed przedłużeniem przedmiotowego okresu.

(8)

Ważne jest, aby przepisy niniejszej dyrektywy zostały zastosowane jednocześnie we wszystkich państwach członkowskich tak, aby zapewnić równe traktowanie produktów biobójczych zawierających substancję czynną bromadiolon na rynku oraz właściwe funkcjonowanie rynku produktów biobójczych w ogóle.

(9)

Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, aby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia oraz aby zagwarantować wnioskodawcom, którzy przygotowali dokumenty, możliwość pełnego wykorzystania 10-letniego okresu ochrony informacji, który – zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) dyrektywy 98/8/WE – rozpoczyna się od dnia włączenia.

(10)

Po włączeniu państwom członkowskim należy przyznać rozsądny okres na wprowadzenie w życie przepisów art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, w szczególności na udzielenie, zmianę lub cofnięcie zezwoleń na produkty biobójcze należące do produktów typu 14 zawierające bromadiolon, tak aby zapewnić ich zgodność z dyrektywą 98/8/WE.

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 98/8/WE.

(12)

Po konsultacjach, które miały miejsce w dniu 30 maja 2008 r., Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych wydał pozytywną opinię na temat projektu dyrektywy Komisji zmieniającej dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia bromadiolonu jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy. W dniu 11 czerwca 2008 r. Komisja przedłożyła Parlamentowi i Radzie przedmiotowy projekt do kontroli. Parlament Europejski nie wyraził sprzeciwu wobec projektu środków w wyznaczonym terminie. Rada sprzeciwiła się przyjęciu projektu przez Komisję wskazując, że proponowane środki przekraczają uprawnienia wykonawcze przewidziane w dyrektywie 98/8/WE. W wyniku powyższego, Komisja nie przyjęła projektu środków, a następnie przedłożyła zmieniony projekt dotyczący przedmiotowej dyrektywy Stałemu Komitetowi ds. Produktów Biobójczych. Konsultacje ze Stałym Komitetem dotyczące przedmiotowego projektu miały miejsce w dniu 20 lutego 2009 r.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do dyrektywy 98/8/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 2010 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2011 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Stavros DIMAS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

(2)  Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3.


ZAŁĄCZNIK

Do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE dodaje się następującą pozycję nr „17”:

Nr

Nazwa zwyczajowa

Nazwa IUPAC

Numery identyfikacyjne

Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

Data włączenia

Termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3

(oprócz produktów zawierających więcej niż jedną substancję czynną; w przypadku takich produktów obowiązuje termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3 określony w ostatniej z decyzji dotyczących włączenia substancji czynnych wchodzących w skład danego produktu)

Data wygaśnięcia włączenia

Typ produktu

Przepisy szczególne (1)

„17

bromadiolon

3-[3-(4’-bromo[1,1’-bifenyl]-4-ylo)-3-hydroksy-1-fenylopropylo]-4-hydroksy-2H-1-benzopiran-2-on

Nr WE: 249-205-9

Nr CAS: 28772-56-7

969 g/kg

1 lipca 2011 r.

30 czerwca 2013 r.

30 czerwca 2016 r.

14

W związku ze stwierdzonymi zagrożeniami i właściwościami substancji, które sprawiają, że jest ona trwała, wykazująca zdolność do bioakumulacji i toksyczna lub bardzo trwała i wykazująca bardzo dużą zdolność do bioakumulacji, substancja ta powinna być włączona do załącznika I jedynie na okres 5 lat i powinna podlegać porównawczej ocenie ryzyka zgodnie z art. 10 ust. 5 ppkt (i) akapit drugi dyrektywy 98/8/WE przed przedłużeniem przedmiotowego okresu.

Państwa członkowskie dbają o to, by zezwolenia spełniały następujące warunki:

1)

Stężenie nominalne substancji czynnej w produktach nie przekracza 50 mg/kg oraz dozwolone jest stosowanie wyłącznie gotowych przynęt.

2)

Produkty zawierają czynnik zapobiegawczy i w stosownych przypadkach, barwnik.

3)

Produktu nie stosuje się jako proszku śladowego.

4)

Pierwotne i wtórne narażenie ludzi, zwierząt innych niż docelowe i narażenie środowiska jest zminimalizowane poprzez uwzględnienie i zastosowanie wszystkich odpowiednich i dostępnych środków ograniczających zagrożenie. Obejmuje to między innymi ograniczenie stosowania produktu do celów profesjonalnych, określenie maksymalnej wielkości opakowania oraz ustanowienie obowiązku używania zaplombowanych i bezpiecznych pudełek na przynęty.”


(1)  Do celów wdrożenia wspólnych zasad załącznika VI zawartość sprawozdań z oceny i wnioski z nich są dostępne na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/comm/environment/biocides/index.htm


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/46


DYREKTYWA KOMISJI 2009/93/WE

z dnia 31 lipca 2009 r.

zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia alfachloralozy jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 16 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten obejmuje alfachloralozę.

(2)

Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 alfachloraloza została oceniona zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE pod kątem jej użycia w produktach typu 14 – „Rodentycydy”, zgodnie z ich definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.

(3)

Portugalia została wyznaczona jako państwo pełniące rolę sprawozdawcy i w dniu 14 listopada 2006 r. przedłożyła Komisji sprawozdanie właściwego organu, wraz z zaleceniem, zgodnie z art. 14 ust. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007.

(4)

Sprawozdanie właściwego organu zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję. Zgodnie z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 w dniu 30 maja 2008 r. wyniki analizy zostały włączone do sprawozdania z oceny przez Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych.

(5)

Na podstawie przeprowadzonych badań można oczekiwać, iż produkty biobójcze zawierające alfachloralozę, stosowane jako rodentycydy, spełniają wymogi ustanowione w art. 5 dyrektywy 98/8/WE. Należy zatem włączyć alfachloralozę do załącznika I w celu stworzenia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania, zmieniania lub cofania zezwoleń na stosowanie produktów biobójczych zawierających alfachloralozę jako rodentycydy, zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE.

(6)

Nie wszystkie potencjalne zastosowania zostały ocenione na poziomie wspólnotowym. Dlatego stosowne jest, aby państwa członkowskie dokonały oceny ryzyka w odniesieniu do działów i populacji nieuwzględnionych w odpowiedni sposób we wspólnotowej ocenie ryzyka oraz aby w momencie wydawania zezwoleń na produkty zapewniły podjęcie odpowiednich środków lub nałożenie obowiązku spełnienia szczególnych warunków w celu ograniczenia stwierdzonych rodzajów ryzyka do dopuszczalnego poziomu.

(7)

W świetle wniosków zawartych w sprawozdaniu z oceny należy wymagać stosowania szczególnych środków zmniejszających ryzyko na poziomie wydawania zezwoleń na produkty zawierające alfachloralozę i stosowane jako rodentycydy. Środki te powinny być ukierunkowane na ograniczenie zagrożenia związanego z pierwotnym i wtórnym narażeniem ludzi i zwierząt innych niż docelowe oraz długofalowych skutków oddziaływania substancji na środowisko.

(8)

Ważne jest, aby przepisy niniejszej dyrektywy były stosowane jednocześnie we wszystkich państwach członkowskich, tak aby zapewnić równe traktowanie produktów biobójczych zawierających substancję czynną alfachloralozę na rynku oraz ułatwić właściwe ogólne funkcjonowanie rynku produktów biobójczych.

(9)

Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, aby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia oraz aby zagwarantować wnioskodawcom, którzy przygotowali dokumenty, możliwość pełnego wykorzystania 10-letniego okresu ochrony informacji, który – zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) dyrektywy 98/8/WE – rozpoczyna się od dnia włączenia.

(10)

Po włączeniu państwom członkowskim należy przyznać rozsądny okres na wprowadzenie w życie przepisów art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, w szczególności na udzielenie, zmianę lub cofnięcie zezwoleń na produkty biobójcze należące do produktów typu 14 zawierające alfachloralozę, tak aby zapewnić ich zgodność z dyrektywą 98/8/WE.

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 98/8/WE.

(12)

Po konsultacjach, które miały miejsce w dniu 30 maja 2008 r., Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych wydał pozytywną opinię na temat projektu dyrektywy Komisji zmieniającej dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia alfachloralozy jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy. W dniu 11 czerwca Komisja przedłożyła Parlamentowi i Radzie przedmiotowy projekt do kontroli. Parlament Europejski nie wyraził sprzeciwu wobec projektu środków w wyznaczonym terminie. Rada sprzeciwiła się przyjęciu projektu przez Komisję, wskazując, że proponowane środki przekraczają uprawnienia wykonawcze przewidziane w dyrektywie 1998/8/WE. W wyniku powyższego Komisja nie przyjęła projektu środków, a następnie przedłożyła zmieniony projekt dotyczący przedmiotowej dyrektywy Stałemu Komitetowi ds. Produktów Biobójczych. Konsultacje ze Stałym Komitetem dotyczące przedmiotowego projektu miały miejsce w dniu 20 lutego 2009 r.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do dyrektywy 98/8/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 2010 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2011 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Stavros DIMAS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

(2)  Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3.


ZAŁĄCZNIK

Do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE dodaje się następującą pozycję nr „15”:

Nr

Nazwa zwyczajowa

Nazwa IUPAC

Numery identyfikacyjne

Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

Data włączenia

Termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3

(oprócz produktów zawierających więcej niż jedną substancję czynną; w przypadku takich produktów obowiązuje termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3 określony w ostatniej z decyzji dotyczących włączenia substancji czynnych wchodzących w skład danego produktu)

Data wygaśnięcia włączenia

Typ produktu

Przepisy szczególne (1)

„15

alfachloraloza

(R)-1,2-O-(2,2,2-trichloroetylideno)-α-D-glukofuranoza

nr WE: 240-016-7

nr CAS: 15879-93-3

825 g/kg

1 lipca 2011 r.

30 czerwca 2013 r.

z dnia 30 czerwca 2021 r.

14

Przy dokonywaniu oceny wniosku o zezwolenie na stosowanie produktu zgodnie z art. 5 i załącznikiem VI państwa członkowskie dokonują, jeśli jest to właściwe dla określonego produktu, oceny tych populacji, które mogą być narażone na działanie produktu, oraz tych scenariuszy zastosowań/narażenia, które nie zostały należycie uwzględnione w ocenie ryzyka na poziomie Wspólnoty.

Przy wydawaniu zezwolenia na dany produkt państwa członkowskie dokonują oceny zagrożenia i następnie zapewniają podjęcie właściwych środków lub nałożenie szczególnych warunków w celu ograniczenia stwierdzonych zagrożeń.

Zezwolenie może zostać wydane jedynie pod warunkiem wykazania we wniosku, że zagrożenia mogą być ograniczone do poziomu dopuszczalnego.

W szczególności nie można wydać zezwolenia na stosowanie produktów na zewnątrz pomieszczeń, o ile nie zostaną przedstawione dane wykazujące, że produkt spełnia wymogi art. 5 i załącznika VI, w razie potrzeby poprzez zastosowanie odpowiednich środków ograniczających zagrożenie.

Państwa członkowskie dbają o to, by zezwolenia spełniały następujące warunki:

1)

Stężenie nominalne substancji czynnej w produktach nie przekracza 40 g/kg.

2)

Produkty zawierają czynnik zapobiegawczy i barwnik.

3)

Dopuszcza się wyłącznie produkty do stosowania w szczelnie zamkniętych i zabezpieczonych pojemnikach z przynętą.”


(1)  Do celów wdrożenia wspólnych zasad załącznika VI, zawartość sprawozdań z oceny i wnioski z nich są dostępne na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/comm/environment/biocides/index.htm


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/50


DYREKTYWA KOMISJI 2009/94/WE

z dnia 31 lipca 2009 r.

zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia kwasu borowego jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 16 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu prac, o którym mowa w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten obejmuje kwas borowy.

(2)

Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 kwas borowy został oceniony zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE pod kątem stosowania w produktach typu 8, „środki konserwacji drewna”, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.

(3)

Niderlandy zostały wyznaczone jako państwo pełniące rolę sprawozdawcy i w dniu 7 lipca 2006 r. przedłożyły Komisji sprawozdanie właściwego organu, wraz z zaleceniem, zgodnie z art. 14 ust. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007.

(4)

Sprawozdanie właściwego organu zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję. Zgodnie z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 w dniu 20 lutego 2009 r. wyniki analizy zostały włączone do sprawozdania z oceny przez Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych.

(5)

Na podstawie przeprowadzonych badań można oczekiwać, iż produkty biobójcze zawierające kwas borowy, stosowane jako środki konserwacji drewna, spełniają wymogi ustanowione w art. 5 dyrektywy 98/8/WE. Włączenie kwasu borowego do załącznika I jest zatem uzasadnione w celu stworzenia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania, zmieniania lub cofania zezwoleń na stosowanie produktów biobójczych zawierających kwas borowy jako środków konserwacji drewna, zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE.

(6)

Stwierdzono jednak niedopuszczalne ryzyko w przypadku impregnowania drewna na wolnym powietrzu oraz w przypadku impregnowanego drewna narażonego na szkodliwe działanie czynników atmosferycznych. Nie należy zatem zezwalać na stosowanie produktów do tych celów, chyba że przedstawiono wystarczające dane świadczące o tym, że stosowanie produktów nie wiąże się z niedopuszczalnym ryzykiem dla środowiska.

(7)

Nie wszystkie potencjalne zastosowania zostały ocenione na poziomie wspólnotowym. Dlatego stosowne jest, aby państwa członkowskie dokonały oceny ryzyka w odniesieniu do działów i populacji nieuwzględnionych w odpowiedni sposób we wspólnotowej ocenie ryzyka oraz aby w momencie wydawania zezwoleń na produkty zapewniły podjęcie odpowiednich środków lub nałożenie obowiązku spełnienia szczególnych warunków w celu ograniczenia stwierdzonych rodzajów ryzyka do dopuszczalnego poziomu.

(8)

W świetle ustaleń zawartych w sprawozdaniu z oceny konieczne jest wprowadzenie na poziomie wydawania zezwoleń na produkty zawierające kwas borowy i stosowane jako środki konserwacji drewna wymogu stosowania szczególnych środków ograniczających ryzyko. W szczególności należy podjąć odpowiednie środki w celu ochrony gleby i wód, ponieważ w trakcie oceny stwierdzono niedopuszczalne ryzyko dla tych środowisk. Produkty należy stosować przy użyciu odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej, jeśli nie można ograniczyć stwierdzonego ryzyka dla użytkowników profesjonalnych i przemysłowych za pomocą innych środków.

(9)

Ważne jest, aby przepisy niniejszej dyrektywy były stosowane jednocześnie we wszystkich państwach członkowskich, tak aby zapewnić równe traktowanie produktów biobójczych zawierających substancję czynną kwas borowy na rynku oraz ułatwić właściwe ogólne funkcjonowanie rynku produktów biobójczych.

(10)

Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, aby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia oraz aby zagwarantować wnioskodawcom, którzy przygotowali dokumenty, możliwość pełnego wykorzystania 10-letniego okresu ochrony informacji, który – zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) dyrektywy 98/8/WE – rozpoczyna się od dnia włączenia.

(11)

Po włączeniu państwom członkowskim należy przyznać odpowiednią ilość czasu na wprowadzenie w życie przepisów art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, w szczególności na udzielenie, zmianę lub cofnięcie zezwoleń na produkty biobójcze należące do typu 8 zawierające kwas borowy, tak aby zapewnić ich zgodność z dyrektywą 98/8/WE.

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 98/8/WE.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do dyrektywy 98/8/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2010 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 września 2011 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Stavros DIMAS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

(2)  Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3.


ZAŁĄCZNIK

Do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE dodaje się następującą pozycję „Nr 22”:

Nr

Nazwa zwyczajowa

Nazwa IUPAC

Numery identyfikacyjne

Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

Data włączenia

Termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3

(oprócz produktów zawierających więcej niż jedną substancję czynną w przypadku takich produktów obowiązuje termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3 określony w ostatniej z decyzji dotyczących włączenia substancji czynnych wchodzących w skład danego produktu)

Data wygaśnięcia włączenia

Typ produktu

Przepisy szczególne (1)

„22

kwas borowy

kwas borowy

Nr WE: 233-139-2

Nr CAS: 10043-35-3

990 g/kg

1 września 2011 r.

31 sierpnia 2013 r.

31 sierpnia 2021 r.

8

Przy dokonywaniu oceny wniosku o zezwolenie na stosowanie produktu zgodnie z art. 5 i załącznikiem VI państwa członkowskie dokonują, jeśli jest to właściwe dla określonego produktu, oceny tych populacji, które mogą być narażone na działanie produktu, oraz tych scenariuszy zastosowań/narażenia, które nie zostały należycie uwzględnione w ocenie ryzyka na poziomie Wspólnoty.

Przy wydawaniu zezwolenia na dany produkt państwa członkowskie dokonują oceny ryzyka i następnie zapewniają podjęcie właściwych środków lub nałożenie szczególnych warunków w celu ograniczenia stwierdzonego ryzyka.

Zezwolenie może zostać wydane jedynie pod warunkiem wykazania we wniosku, że ryzyko może być ograniczone do poziomu dopuszczalnego.

Państwa członkowskie dbają o to, by zezwolenia spełniały następujące warunki:

1)

Produkty posiadające zezwolenie na zastosowania profesjonalne i przemysłowe należy stosować przy użyciu odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej, chyba że można wykazać we wniosku o zezwolenie na stosowanie produktu, że ryzyko dla użytkowników profesjonalnych i przemysłowych może zostać ograniczone do dopuszczalnego poziomu za pomocą innych środków.

2)

Z uwagi na rozpoznane ryzyko dla gleby i wód nie zezwala się na stosowanie produktów do celów impregnowania drewna na wolnym powietrzu ani drewna, które będzie narażone na szkodliwe działanie czynników atmosferycznych, chyba że przedstawione zostaną dane wykazujące, że produkt spełnia wymogi art. 5 i załącznika VI, w razie potrzeby poprzez zastosowanie środków ograniczających ryzyko. W szczególności etykiety i/lub karty danych dotyczących bezpieczeństwa, stosowane na produktach dopuszczonych do użytku przemysłowego, muszą zawierać informację, że drewno po impregnacji należy przechowywać w pomieszczeniu i/lub na nieprzepuszczalnym, twardym podłożu w celu zapobieżenia bezpośredniemu przedostawaniu się substancji do gleby lub wody, oraz że wszelkie pozostałości substancji muszą być zebrane celem ponownego użycia lub unieszkodliwienia.”


(1)  Do celów wdrożenia wspólnych zasad załącznika VI zawartość sprawozdań z oceny i wnioski z nich są dostępne na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/comm/environment/biocides/index.htm


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/54


DYREKTYWA KOMISJI 2009/95/WE

z dnia 31 lipca 2009 r.

zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia fosforku glinu uwalniającego fosfinę jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 16 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten obejmuje fosforek glinu.

(2)

Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 fosforek glinu został oceniony zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE pod kątem jego użycia w produktach typu 14, „rodentycydy”, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.

(3)

Niemcy zostały wyznaczone jako państwo pełniące rolę sprawozdawcy i w dniu 19 lipca 2006 r. przedłożyły Komisji sprawozdanie właściwego organu wraz z zaleceniem, zgodnie z art. 14 ust. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007.

(4)

Sprawozdanie właściwego organu zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję. Zgodnie z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 w dniu 30 maja 2008 r. wyniki analizy zostały włączone do sprawozdania z oceny przez Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych.

(5)

Na podstawie przeprowadzonych badań można oczekiwać, iż produkty biobójcze zawierające fosforek glinu, stosowane jako rodentycydy, spełniają wymogi ustanowione w art. 5 dyrektywy 98/8/WE. Należy zatem włączyć fosforek glinu do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania, zmieniania lub cofania zezwoleń na stosowanie produktów biobójczych zawierających fosforek glinu jako rodentycydów, zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE.

(6)

Nie wszystkie potencjalne zastosowania zostały ocenione na poziomie wspólnotowym. Dlatego stosowne jest, aby państwa członkowskie dokonały oceny ryzyka w odniesieniu do środowisk i populacji nieuwzględnionych w odpowiedni sposób we wspólnotowej ocenie ryzyka oraz aby w momencie wydawania zezwoleń na produkty zapewniły podjęcie odpowiednich środków lub nałożenie obowiązku spełnienia szczególnych warunków w celu ograniczenia zidentyfikowanych rodzajów ryzyka do dopuszczalnego poziomu.

(7)

W świetle wniosków ze sprawozdania z oceny należy wprowadzić wymóg, by zezwolenia dotyczące stosowania produktów zawierających fosforek glinu jako rodentycydów były wydawane wyłącznie w odniesieniu do stosowania ich przez wyszkolonych profesjonalistów, zgodnie z art. 10 ust. 2 ppkt (i) lit. e) dyrektywy 98/8/WE, oraz by na poziomie wydawania zezwoleń na takie produkty stosowane były szczególne środki ograniczające ryzyko. Środki te powinny być ukierunkowane na ograniczenie do dopuszczalnego poziomu ryzyka związanego z narażeniem ludzi i zwierząt innych niż docelowe na działanie fosforku glinu.

(8)

Ważne jest, aby przepisy niniejszej dyrektywy były stosowane jednocześnie we wszystkich państwach członkowskich, tak aby zapewnić równe traktowanie produktów biobójczych zawierających substancję czynną fosforek glinu na rynku oraz właściwe ogólne funkcjonowanie rynku produktów biobójczych.

(9)

Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, aby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia oraz aby zagwarantować wnioskodawcom, którzy przygotowali dokumenty, możliwość pełnego wykorzystania 10-letniego okresu ochrony informacji, który – zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) dyrektywy 98/8/WE – rozpoczyna się od dnia włączenia.

(10)

Po włączeniu państwom członkowskim należy przyznać odpowiednią ilość czasu na wprowadzenie w życie przepisów art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, w szczególności na udzielenie, zmianę lub cofnięcie zezwoleń na produkty biobójcze należące do produktów typu 14 zawierające fosforek glinu, tak aby zapewnić ich zgodność z dyrektywą 98/8/WE.

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 98/8/WE.

(12)

Po konsultacjach, które miały miejsce w dniu 30 maja 2008 r., Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych wydał pozytywną opinię na temat projektu dyrektywy Komisji zmieniającej dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia fosforku glinu jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy. W dniu 11 czerwca Komisja przedłożyła Parlamentowi i Radzie przedmiotowy projekt do kontroli. Parlament Europejski nie wyraził sprzeciwu wobec projektu środków w wyznaczonym terminie. Rada sprzeciwiła się przyjęciu projektu przez Komisję, wskazując, że proponowane środki przekraczają uprawnienia wykonawcze przewidziane w dyrektywie 98/8/WE. W wyniku powyższego Komisja nie przyjęła projektu środków, a następnie przedłożyła zmieniony projekt dotyczący przedmiotowej dyrektywy Stałemu Komitetowi ds. Produktów Biobójczych. Konsultacje ze Stałym Komitetem dotyczące przedmiotowego projektu miały miejsce w dniu 20 lutego 2009 r.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do dyrektywy 98/8/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2010 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 września 2011 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Stavros DIMAS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

(2)  Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3.


ZAŁĄCZNIK

Do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE dodaje się pozycję nr „20” w brzmieniu:

Nr

Nazwa zwyczajowa

Nazwa IUPAC

Numery identyfikacyjne

Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

Data włączenia

Termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3

(oprócz produktów zawierających więcej niż jedną substancję czynną, w przypadku takich produktów obowiązuje termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3 określony w ostatniej z decyzji dotyczących włączenia substancji czynnych wchodzących w skład danego produktu)

Data wygaśnięcia włączenia

Typ produktu

Przepisy szczególne (1)

„20

Fosforek glinu uwalniający fosfinę

Fosforek glinu

Nr WE: 244-088-0

Nr CAS: 20859-73-8

830 g/kg

1 września 2011 r.

31 sierpnia 2013 r.

31 sierpnia 2021 r.

14

Przy dokonywaniu oceny wniosku o zezwolenie na stosowanie produktu zgodnie z art. 5 i załącznikiem VI państwa członkowskie dokonują, jeśli jest to właściwe dla określonego produktu, oceny tych populacji, które mogą być narażone na działanie produktu, oraz tych scenariuszy zastosowań/narażenia, które nie zostały należycie uwzględnione w ocenie ryzyka na poziomie Wspólnoty.

Przy wydawaniu zezwolenia na dany produkt państwa członkowskie dokonują oceny ryzyka i następnie zapewniają podjęcie właściwych środków lub nałożenie szczególnych warunków w celu ograniczenia zidentyfikowanego ryzyka.

Zezwolenie może zostać wydane jedynie pod warunkiem wykazania we wniosku, że ryzyko może zostać ograniczone do dopuszczalnego poziomu. W szczególności nie należy wydawać zezwoleń na stosowanie produktów w pomieszczeniach, chyba że przedstawione zostaną dane wykazujące, że produkt spełnia wymogi art. 5 i załącznika VI, w razie potrzeby poprzez zastosowanie środków ograniczających ryzyko.

Państwa członkowskie dbają o to, by zezwolenia spełniały następujące warunki:

1)

Produkty mogą być sprzedawane wyłącznie profesjonalistom z odpowiednim wyszkoleniem, i tylko przez nich używane.

2)

Z uwagi na zidentyfikowane ryzyko dla operatorów należy stosować odpowiednie środki ograniczające ryzyko. Należą do nich stosowanie odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej, stosowanie aplikatorów oraz stosowanie postaci produktu pozwalającej na zredukowanie narażenia operatora do dopuszczalnego poziomu.

3)

Z uwagi na rozpoznane ryzyko dla zwierząt lądowych innych niż zwierzęta docelowe należy stosować odpowiednie środki ograniczające ryzyko. Należy do nich między innymi niestosowanie produktów na obszarach, gdzie występują ssaki kopiące nory inne niż gatunek docelowy.”


(1)  Do celów wdrożenia wspólnych zasad załącznika VI, zawartość sprawozdań z oceny i wnioski z nich są dostępne na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/comm/environment/biocides/index.htm.


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/58


DYREKTYWA KOMISJI 2009/96/WE

z dnia 31 lipca 2009 r.

zmieniająca dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia tetrahydratu oktaboranu disodu jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 16 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu prac, o którym mowa w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten zawiera tetrahydrat oktaboranu disodu.

(2)

Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 tetrahydrat oktaboranu disodu został oceniony zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE pod kątem stosowania w produktach typu 8, „środki konserwacji drewna”, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.

(3)

Niderlandy zostały wyznaczone jako państwo pełniące rolę sprawozdawcy i w dniu 7 lipca 2006 r. przedłożyły Komisji sprawozdanie właściwego organu wraz z zaleceniem, zgodnie z art. 14 ust. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007.

(4)

Sprawozdanie właściwego organu zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję. Zgodnie z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 w dniu 20 lutego 2009 r. wyniki analizy zostały włączone do sprawozdania z oceny przez Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych.

(5)

Na podstawie przeprowadzonych badań można oczekiwać, iż produkty biobójcze zawierające tetrahydrat oktaboranu disodu, stosowane jako środki konserwacji drewna, spełniają wymogi ustanowione w art. 5 dyrektywy 98/8/WE. Włączenie tetrahydratu oktaboranu disodu do załącznika I jest zatem uzasadnione w celu stworzenia we wszystkich państwach członkowskich możliwości udzielania, zmieniania lub cofania zezwoleń na stosowanie produktów biobójczych zawierających tetrahydrat oktaboranu disodu jako środków konserwacji drewna, zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE.

(6)

Zidentyfikowano jednak niedopuszczalne ryzyko w przypadku konserwacji drewna in situ oraz w przypadku impregnowanego drewna narażonego na szkodliwe działanie czynników atmosferycznych. Nie należy zatem zezwalać na stosowanie produktów do tych celów, chyba że przedstawiono wystarczające dane świadczące o tym, że stosowanie produktów nie wiąże się z niedopuszczalnym ryzykiem dla środowiska.

(7)

Nie wszystkie potencjalne zastosowania zostały ocenione na poziomie wspólnotowym. Dlatego stosowne jest, aby państwa członkowskie dokonały oceny ryzyka w odniesieniu do środowisk i populacji nieuwzględnionych w odpowiedni sposób we wspólnotowej ocenie ryzyka oraz aby w momencie wydawania zezwoleń na produkty zapewniły podjęcie odpowiednich środków lub nałożenie obowiązku spełnienia szczególnych warunków w celu ograniczenia zidentyfkowanych rodzajów ryzyka do dopuszczalnego poziomu.

(8)

W świetle ustaleń zawartych w sprawozdaniu z oceny konieczne jest wprowadzenie na poziomie wydawania zezwoleń na produkty zawierające tetrahydrat oktaboranu disodu wymogu stosowania szczególnych środków ograniczających ryzyko. W szczególności należy podjąć odpowiednie środki w celu ochrony gleby i wód, ponieważ w trakcie oceny stwierdzono niedopuszczalne ryzyko dla tych środowisk. Produkty należy stosować przy użyciu odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej, jeśli nie można ograniczyć stwierdzonego ryzyka dla użytkowników profesjonalnych i przemysłowych za pomocą innych środków.

(9)

Ważne jest, aby przepisy niniejszej dyrektywy były stosowane jednocześnie we wszystkich państwach członkowskich, tak aby zapewnić równe traktowanie produktów biobójczych zawierających substancję czynną tetrahydrat oktaboranu disodu na rynku oraz ułatwić właściwe ogólne funkcjonowanie rynku produktów biobójczych.

(10)

Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, aby umożliwić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia oraz aby zagwarantować wnioskodawcom, którzy przygotowali dokumenty, możliwość pełnego wykorzystania 10-letniego okresu ochrony informacji, który – zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) dyrektywy 98/8/WE – rozpoczyna się od dnia włączenia.

(11)

Po włączeniu państwom członkowskim należy przyznać odpowiednią ilość czasu na wprowadzenie w życie przepisów art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, w szczególności na udzielenie, zmianę lub cofnięcie zezwoleń na produkty biobójcze należące do typu 8 zawierające tetrahydrat oktaboranu disodu, tak aby zapewnić ich zgodność z dyrektywą 98/8/WE.

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 98/8/WE.

(13)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do dyrektywy 98/8/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2010 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 września 2011 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Stavros DIMAS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

(2)  Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3.


ZAŁĄCZNIK

Do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE dodaje się następującą pozycję nr „25”:

Nr

Nazwa zwyczajowa

Nazwa IUPAC

Numery identyfikacyjne

Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

Data włączenia

Termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3

(oprócz produktów zawierających więcej niż jedną substancję czynną, w przypadku takich produktów obowiązuje termin zapewnienia zgodności z art. 16 ust. 3 określony w ostatniej z decyzji dotyczących włączenia substancji czynnych wchodzących w skład danego produktu)

Data wygaśnięcia włączenia

Typ produktu

Przepisy szczególne (1)

„25

tetrahydrat oktaboranu disodu

tetrahydrat oktaboranu disodu

Nr WE: 234-541-0

Nr CAS: 12280-03-4

975 g/kg

1 września 2011 r.

31 sierpnia 2013 r.

31 sierpnia 2021 r.

8

Przy dokonywaniu oceny wniosku o zezwolenie na stosowanie produktu zgodnie z art. 5 i załącznikiem VI państwa członkowskie dokonują, jeśli jest to właściwe dla określonego produktu, oceny tych populacji, które mogą być narażone na działanie produktu, oraz tych scenariuszy zastosowań/narażenia, które nie zostały należycie uwzględnione w ocenie ryzyka na poziomie Wspólnoty.

Przy wydawaniu zezwolenia na dany produkt państwa członkowskie dokonują oceny ryzyka i następnie zapewniają podjęcie właściwych środków lub nałożenie szczególnych warunków w celu ograniczenia zidentyfikowanego ryzyka.

Zezwolenie może zostać wydane jedynie pod warunkiem wykazania we wniosku, że ryzyko może zostać ograniczone do dopuszczalnego poziomu.

Państwa członkowskie dbają o to, by zezwolenia spełniały następujące warunki:

1)

Produkty posiadające zezwolenie na zastosowania profesjonalne i przemysłowe należy stosować przy użyciu odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej, chyba że można wykazać we wniosku o zezwolenie na stosowanie produktu, że ryzyko dla użytkowników profesjonalnych i przemysłowych może zostać ograniczone do dopuszczalnego poziomu za pomocą innych środków.

2)

Z uwagi na zidentyfikowane ryzyko dla gleby i wód nie zezwala się na stosowanie produktów do celów konserwacji drewna in situ ani drewna, które będzie narażone na szkodliwe działanie czynników atmosferycznych, chyba że przedstawione zostaną dane wykazujące, że produkt spełnia wymogi art. 5 i załącznika VI, w razie potrzeby poprzez zastosowanie środków ograniczających ryzyko. W szczególności etykiety i/lub karty danych dotyczących bezpieczeństwa, stosowane na produktach dopuszczonych do użytku przemysłowego, muszą zawierać informację, że drewno po impregnacji należy przechowywać w pomieszczeniu i/lub na nieprzepuszczalnym, twardym podłożu w celu zapobieżenia bezpośredniemu przedostawaniu się substancji do gleby lub wody, oraz że wszelkie pozostałości substancji muszą być zebrane celem ponownego użycia lub unieszkodliwienia.”


(1)  Do celów wdrożenia wspólnych zasad załącznika VI, zawartość sprawozdań z oceny i wnioski z nich są dostępne na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/comm/environment/biocides/index.htm


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Rada

1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/62


DECYZJA RADY

z dnia 27 lipca 2009 r.

w sprawie mianowania do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego członka z Węgier

(2009/583/WE, Euratom)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,

uwzględniając decyzję nr 2006/524/WE, Euratom (1),

uwzględniając wniosek rządu Węgier,

uwzględniając opinię Komisji,

a także mając na uwadze, że stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku ze śmiercią Istvána GARAIA,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2010 r., zostaje mianowany József NAGY, GRUPA III – Inne podmioty.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 lipca 2009 r.

W imieniu Rady

C. BILDT

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 207 z 28.7.2006, s. 30.


Komisja

1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/63


DECYZJA KOMISJI

z dnia 31 lipca 2009 r.

ustanawiająca grupę sterującą wysokiego szczebla ds. SafeSeaNet

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 5924)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/584/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków (1), w szczególności jej załącznik III pkt 2.2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Komisja odpowiada, we współpracy z państwami członkowskimi, za zarządzanie na szczeblu politycznym centralnym systemem SafeSeaNet oraz za jego rozwój, jak również za nadzór nad tym systemem.

(2)

Punkt 2.2 załącznika III do dyrektywy 2002/59/WE stanowi, że Komisja ustanawia grupę sterującą wysokiego szczebla wspierającą ją w zarządzeniu systemem SafeSeaNet.

(3)

Należy zatem ustanowić grupę sterującą wysokiego szczebla oraz określić jej zadania i strukturę.

(4)

Grupa sterująca wysokiego szczebla powinna składać się z przedstawicieli państw członkowskich oraz Komisji.

(5)

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA), we współpracy z państwami członkowskimi i Komisją, jest odpowiedzialna za wdrożenie systemu SafeSeaNet pod względem technicznym; agencja ta powinna być zatem aktywnie zaangażowana w prace grupy sterującej wysokiego szczebla.

(6)

Konieczne wydaje się również rozpatrzenie strategicznych kwestii związanych z dalszym rozwojem systemu SafeSeaNet, biorąc pod uwagę w szczególności cele zintegrowanej polityki morskiej Unii Europejskiej oraz cele polityki transportu morskiego do 2018 r., przedstawione w komunikacie Komisji w sprawie strategicznych celów i zaleceń w zakresie polityki transportu morskiego UE do 2018 r. (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Grupa sterująca wysokiego szczebla ds. SafeSeaNet

Niniejszym ustanawia się grupę sterującą wysokiego szczebla ds. SafeSeaNet, zwaną dalej „grupą”.

Artykuł 2

Zadania

Komisja może konsultować się z grupą w każdej kwestii związanej z obecnym lub przyszłym rozwojem systemu SafeSeaNet, w tym jego całościowym wkładem w nadzór morski.

Do zadań grupy należy:

a)

wydawanie zaleceń w celu poprawy skuteczności i bezpieczeństwa SafeSeaNet;

b)

dostarczanie odpowiednich wskazówek dotyczących rozwoju SafeSeaNet;

c)

wspieranie Komisji w ramach przeglądu funkcjonowania SafeSeaNet;

d)

zatwierdzenie dokumentu dotyczącego interfejsu i kontroli funkcjonalności, o którym mowa w pkt 2.3 załącznika III do dyrektywy 2002/59/WE oraz wszelkich jego zmian.

Artykuł 3

Skład – powoływanie

1.   W skład grup wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego i jeden przedstawiciel Komisji.

2.   Państwa członkowskie wyznaczają swoich przedstawicieli do grupy oraz ich zastępców na trzyletnią odnawialną kadencję. Osoby te są wyższymi urzędnikami.

3.   Członkowie grupy, którzy zostaną wyznaczeni przez Komisję, są wyższymi urzędnikami.

4.   Przedstawiciel Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) uczestniczy w posiedzeniach grupy w charakterze obserwatora. Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu jest reprezentowana na wysokim szczeblu.

5.   Przedstawiciele członków Europejskiego Obszaru Gospodarczego mogą uczestniczyć w posiedzeniach grupy w charakterze obserwatorów.

6.   Członkowie pełnią swoje funkcje do czasu ich zastąpienia albo wygaśnięcia ich kadencji.

7.   Członkowie, którzy nie udzielają się już aktywnie w obradach grupy lub którzy złożą rezygnację, mogą zostać zastąpieni.

Artykuł 4

Działanie

1.   Grupie przewodniczy przedstawiciel Komisji.

2.   W porozumieniu z Komisją grupa może ustanowić podgrupy do badania szczegółowych kwestii podlegających zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę. Takie podgrupy są rozwiązywane niezwłocznie po wypełnieniu swojego mandatu.

3.   Przedstawiciel Komisji przewodniczący grupie może zaprosić do udziału w obradach grupy lub podgrupy ekspertów posiadających odpowiednią wiedzę na temat zagadnienia znajdującego się w porządku obrad, w przypadku gdy jest to pomocne lub konieczne.

4.   Jeżeli Komisja uzna, że informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy lub podgrupy mają charakter poufny, wówczas nie mogą one być ujawniane.

5.   Posiedzenia grupy i jej podgrup odbywają się zwykle w pomieszczeniach Komisji zgodnie z ustalonymi przez nią procedurami i harmonogramem. Komisja prowadzi sekretariat grupy.

6.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję.

7.   Komisja może publikować wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze związane z pracami grupy.

Artykuł 5

Koszty posiedzeń

Komisja zwraca koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez członków, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami grupy zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.

Członkowie grupy nie otrzymują wynagrodzenia za swoją działalność.

Koszty posiedzeń są refundowane w granicach rocznego budżetu przyznanego danej grupie przez właściwe służby Komisji.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Antonio TAJANI

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 10.

(2)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1.

(3)  COM(2009) 8 wersja ostateczna.


1.8.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 201/65


DECYZJA KOMISJI

z dnia 31 lipca 2009 r.

zmieniająca decyzję 2008/965/WE w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty na rok 2009 na rzecz określonych wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w dziedzinie zdrowia zwierząt i żywych zwierząt

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 5947)

(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)

(2009/585/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Rady 2009/470/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 31 ust. 2,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (2), w szczególności jego art. 32 ust. 7,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Na podstawie art. 31 ust. 1 decyzji 2009/470/WE wspólnotowe laboratoria referencyjne w dziedzinie zdrowia zwierząt i żywych zwierząt mogą otrzymywać pomoc wspólnotową.

(2)

Decyzją Komisji 2008/965/WE (3) przyznano pomoc finansową Wspólnoty do maksymalnej wysokości 400 000 EUR, obejmującą 100 % kosztów kwalifikowalnych zgodnie z ich definicją w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1754/2006 z dnia 28 listopada 2006 r. określającym mechanizmy udzielania pomocy finansowej Wspólnoty wspólnotowym laboratoriom referencyjnym zajmującym się paszami, środkami spożywczymi oraz działalnością w sektorze zdrowia zwierząt (4), które poniesie Veterinary Laboratories Agency (VLA), New Haw, Weybridge, Zjednoczone Królestwo, wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. ptasiej grypy, w związku z programem prac realizowanym w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2009 r.

(3)

Zatwierdzony program prac wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. ptasiej grypy przewiduje, że w świetle pojawiania się przypadków grypy u ptaków i innych zwierząt należy monitorować potencjalne ryzyko wystąpienia chorób odzwierzęcych, których przyczyną są te wirusy grypy.

(4)

Nowy wirus grypy A/H1N1, którego przypadki zanotowano ostatnio u ludzi w Meksyku, USA i innych krajach na świecie, zawiera materiał genetyczny wirusów grypy świń, ptaków i ludzi, jednak wydaje się różnić od innych wirusów H1N1, o których wiadomo, że występują u świń. Stwierdzenie obecności nowego wirusa grypy A/H1N1 w stadzie świń w Kanadzie jest pierwszym odnotowanym potencjalnym przypadkiem przeniesienia z człowieka na zwierzę tego konkretnego podtypu nowego wirusa. Waga tych ustaleń zostanie jednak w pełni zrozumiana i oceniona przez środowisko naukowe dopiero po zebraniu wystarczającej ilości danych naukowych.

(5)

Zbadanie dynamiki infekcji, patogenezy, podatności nosicieli i zdolności przenoszenia się obecnego nowego wirusa grypy A/H1N1 u różnych gatunków zwierząt, a w szczególności u świń, ma kluczowe znaczenie dla zebrania wystarczających dowodów naukowych do oceny ryzyka weterynaryjnego. Najważniejszym efektem badań będzie opracowanie „zestawu” odczynników i materiałów dla celów diagnostyki laboratoryjnej.

(6)

Badania te powinny zostać włączone w program prac na rok 2009 wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. ptasiej grypy, które opracowało już modele badania parametrów infekcji i wykonało testy z wirusami grypy pochodzącymi z różnych źródeł. Do badań uzupełniających wykorzystane zostaną świnie, a celem tych badań, poprzez zastosowanie kombinacji pomiarów wieloczynnikowych, będzie dostarczenie dowodów na podatność świń i potencjalne konsekwencje zakażenia ich nowym wirusem grypy A/H1N1. Wszystkie eksperymenty (zarówno na zwierzętach, jak i laboratoryjne) należy prowadzić przy ścisłym przestrzeganiu zasad bezpieczeństwa biologicznego stosowanych już we wspólnotowym laboratorium referencyjnym ds. ptasiej grypy.

(7)

Rozporządzenie (WE) nr 1754/2006 stanowi, że należy udzielić pomocy finansowej Wspólnoty, jeżeli zatwierdzone programy prac są skutecznie realizowane, a beneficjenci dostarczają wszelkich niezbędnych informacji w określonych terminach.

(8)

Komisja oceniła zmieniony uzupełniający program prac i odpowiadające mu zmienione prognozy budżetowe przedłożone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. ptasiej grypy.

(9)

W związku z powyższym wspólnotowemu laboratorium referencyjnemu ds. ptasiej grypy należy udzielić dodatkowej pomocy finansowej Wspólnoty na przeprowadzenie uzupełniających badań nad nowym wirusem grypy A/H1N1.

(10)

Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (5) programy zwalczania i kontroli chorób zwierzęcych (środki weterynaryjne) są finansowane w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG). Ponadto w art. 13 akapit drugi wymienionego rozporządzenia przewidziano, że w należycie uzasadnionych wyjątkowych przypadkach, w odniesieniu do środków i programów objętych decyzją Rady 90/424/EWG (6), koszty administracyjne i koszty zatrudnienia poniesione przez państwa członkowskie oraz przez beneficjentów otrzymujących pomoc z EFRG pokrywa Fundusz i w tym przypadku zaproponowany koszt kwalifikuje się jako uzasadniony. Do celów kontroli finansowej zastosowanie mają art. 9, 36 i 37 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.

(11)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W akapicie drugim art. 13 decyzji 2008/965/WE kwotę „400 000 EUR” zastępuje się kwotą „530 000 EUR”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Veterinary Laboratories Agency (VLA) Weybridge, New Haw, Addlestone, Surrey KT15 3NB, Zjednoczone Królestwo; pan Ian Brown, tel. +44 1932357339.

Sporządzono w Brukseli 31 lipca 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 155 z 18.6.2009, s. 30.

(2)  Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1.

(3)  Dz.U. L 344 z 20.12.2008, s. 112.

(4)  Dz.U. L 331 z 29.11.2006, s. 8.

(5)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 1.

(6)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 19.