ISSN 1725-5139

doi:10.3000/17255139.L_2009.150.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 150

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 52
13 czerwca 2009


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 497/2009 z dnia 12 czerwca 2009 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

1

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 498/2009 z dnia 12 czerwca 2009 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 639/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z ochroną żywego bydła w czasie transportu

3

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Komisji 2009/56/WE z dnia 12 czerwca 2009 r. zawierająca sprostowanie do dyrektywy 2008/126/WE zmieniającej dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, w odniesieniu do daty jej transpozycji ( 1 )

5

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Rada

 

 

2009/458/WE

 

*

Decyzja Rady z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie przyznania Rumunii pomocy wzajemnej

6

 

 

2009/459/WE

 

*

Decyzja Rady z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie udzielenia Rumunii średnioterminowej pomocy finansowej Wspólnoty

8

 

 

Komisja

 

 

2009/460/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 5 czerwca 2009 r. dotycząca przyjęcia wspólnej metody oceny bezpieczeństwa służącej stwierdzeniu, czy osiągnięto wymagania bezpieczeństwa, o której mowa w art. 6 dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4246)  ( 1 )

11

 

 

2009/461/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie powołania przedstawiciela Komisji do Zarządu Europejskiej Agencji Leków

20

 

 

2009/462/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 12 czerwca 2009 r. wprowadzająca odstępstwo od pkt 1 lit. d) załącznika do decyzji 2006/133/WE, zmienionej decyzją 2009/420/WE, w zakresie daty rozpoczęcia stosowania w odniesieniu do podatnego drewna pochodzącego spoza wyznaczonych obszarów (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4515)

21

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

13.6.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 150/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 497/2009

z dnia 12 czerwca 2009 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 czerwca 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 czerwca 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

MA

37,3

MK

35,9

TR

41,3

ZA

28,0

ZZ

35,6

0707 00 05

JO

162,3

MK

31,4

TR

162,3

ZZ

118,7

0709 90 70

TR

85,9

ZZ

85,9

0805 50 10

AR

54,7

TR

87,8

ZA

65,6

ZZ

69,4

0808 10 80

AR

82,8

BR

76,6

CL

79,2

CN

99,5

NZ

100,2

US

117,5

ZA

78,8

ZZ

90,7

0809 10 00

TN

146,2

TR

168,7

ZZ

157,5

0809 20 95

TR

505,0

ZZ

505,0

0809 30

TR

133,0

US

340,6

ZZ

236,8

0809 40 05

CL

118,9

ZZ

118,9


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


13.6.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 150/3


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 498/2009

z dnia 12 czerwca 2009 r.

zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 639/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z ochroną żywego bydła w czasie transportu

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 170 w związku z art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 639/2003 (2) odwołuje się do zgodności z przepisami prawa wspólnotowego dotyczącymi ochrony zwierząt podczas transportu jako warunku wypłaty refundacji wywozowych.

(2)

W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 17 stycznia 2008 r. w połączonych sprawach C-37/06 i C-58/06 oraz wyroku z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie C-96/06 należy wyjaśnić powiązanie między rozporządzeniem (WE) nr 639/2003 a rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającym dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (3).

(3)

Należy doprecyzować przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt określone w rozporządzeniu (WE) nr 1/2005, które skierowane są do podmiotów gospodarczych i które, w razie ich naruszenia, prowadzą do utraty refundacji w związku z tym naruszeniem. W tym kontekście art. 2, 3 i 4–9 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 oraz załączniki, o których mowa w wymienionych artykułach, ustanawiają przepisy skierowane do podmiotów mających bezpośredni związek z celem ochrony zwierząt, podczas gdy inne przepisy wymienionego rozporządzenia dotyczą zasad administracyjnych.

(4)

Artykuł 168 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz rozporządzenie (WE) nr 639/2003 stanowią, że warunkiem wypłaty refundacji wywozowych jest przestrzeganie przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt. Należy zatem jasno określić, że bez uszczerbku dla przypadków siły wyższej uznanych przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości naruszenie przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt nie prowadzi do obniżki, ale do utraty refundacji wywozowej w odniesieniu do liczby zwierząt, w których przypadku wymogi dotyczące ich dobrostanu nie były przestrzegane. Z wymienionych przepisów oraz z przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt zawartych w art. 2, 3 oraz 4–9 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 oraz w załącznikach, o których mowa w wymienionych artykułach wynika również, że utrata refundacji wywozowej następuje w odniesieniu do zwierząt, w których przypadku przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt nie były przestrzegane, niezależnie od ich konkretnego stanu fizycznego.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 639/2003 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Płatność refundacji wywozowych za żywe bydło objęte kodem CN 0102 (zwane dalej zwierzętami), zgodnie z art. 168 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 jest uzależniona od spełnienia podczas transportu zwierząt do ich pierwszego miejsca rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia warunku zgodności z przepisami art. 2, 3 i 4–9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 (4) oraz załącznikami, o których mowa w wymienionych artykułach, oraz przepisami niniejszego rozporządzenia.

2)

w art. 5 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Łączna kwota refundacji wywozowej na zwierzę obliczona zgodnie z akapitem drugim nie jest wypłacana za:

a)

zwierzęta, które padły podczas transportu, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2;

b)

zwierzęta, które urodziły lub poroniły podczas transportu przed pierwszym rozładunkiem w państwie trzecim przeznaczenia;

c)

zwierzęta, w odniesieniu do których, w świetle dokumentów, o których mowa w art. 4 ust. 2 i/lub wszystkich innych dostępnych właściwemu organowi elementów dotyczących zgodności z niniejszym rozporządzeniem, organ ten stwierdzi nieprzestrzeganie art. 2, 3 i 4–9 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 oraz załączników, o których mowa w wymienionych artykułach.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zgłoszeń wywozowych przyjmowanych od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 czerwca 2009 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 93 z 10.4.2003, s. 10.

(3)  Dz.U. L 3 z 5.1.2005, s. 1.

(4)  Dz.U. L 3 z 5.1.2005, s. 1.”;


DYREKTYWY

13.6.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 150/5


DYREKTYWA KOMISJI 2009/56/WE

z dnia 12 czerwca 2009 r.

zawierająca sprostowanie do dyrektywy 2008/126/WE zmieniającej dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, w odniesieniu do daty jej transpozycji

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylającą dyrektywę Rady 82/714/EWG (1), w szczególności jej art. 20 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 2 dyrektywy Komisji 2008/126/WE z dnia 19 grudnia 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej (2) państwa członkowskie zobowiązane są dokonać transpozycji dyrektywy 2008/126/WE ze skutkiem od dnia 30 grudnia 2008 r.

(2)

Z przyczyn technicznych dyrektywa 2008/126/WE nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przed wymienioną datą. W związku z czym dyrektywa 2008/126/WE wymaga sprostowania w odniesieniu do daty jej transpozycji.

(3)

W celu uniknięcia przypadków zakłócenia konkurencji, jak również różnego poziomu bezpieczeństwa, zmiany w dyrektywie 2006/87/WE powinny być wprowadzone tak szybko, jak tylko to możliwe. Jednakże po opublikowaniu dyrektywy 2008/126/WE dnia 31 stycznia 2009 r. należy przewidzieć rozsądny czas na jej transpozycję.

(4)

Środek przewidziany w niniejszej dyrektywie jest zgodny z opinią komitetu, o którym mowa w art. 7 dyrektywy Rady 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewozu rzeczy i osób żeglugą śródlądową (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2008/126/WE wyrazy „30 grudnia 2008 r.” zastępuje się wyrazami „30 czerwca 2009 r.”.

Artykuł 2

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich, które posiadają śródlądowe drogi wodne, o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/87/WE.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 czerwca 2009 r.

W imieniu Komisji

Antonio TAJANI

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 389 z 30.12.2006, s. 1.

(2)  Dz.U. L 32 z 31.1.2009, s. 1.

(3)  Dz.U. L 373 z 31.12.1991, s. 29.


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Rada

13.6.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 150/6


DECYZJA RADY

z dnia 6 maja 2009 r.

w sprawie przyznania Rumunii pomocy wzajemnej

(2009/458/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 119,

uwzględniając zalecenie Komisji przedstawione po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rumuński rynek kapitałowy i rynek finansowy znalazły się ostatnio pod presją w następstwie światowego pogorszenia koniunktury gospodarczej oraz w związku z coraz większymi obawami co do rumuńskiej gospodarki w obliczu znacznego deficytu bilansu płatniczego, a także wobec gwałtownie rosnącego deficytu publicznego. Wzrosła również presja na kurs walutowy, co oznacza zagrożenie dla stabilności sektora bankowego.

(2)

W reakcji na powyższą sytuację rząd oraz Narodowy Bank Rumunii (NBR) opracowały kompleksową strategię w celu ustabilizowania polityki makroekonomicznej i zmniejszenia presji na rynku finansowym oraz przedstawiły tę strategię w liście intencyjnym, który Komisja otrzymała w dniu 27 kwietnia 2009 r. Kluczowym elementem programu gospodarczego jest zmniejszenie deficytu budżetowego z 5,4 % PKB w 2008 r. do 5,1 % PKB w 2009 r. i do poziomu poniżej 3 % PKB do 2011 r. W celu udzielenia pomocy na rzecz osiągnięcia trwałego niższego deficytu budżetowego podjęte zostaną środki ukierunkowane na udoskonalenie strategii i procedury budżetowej. Powyższy program gospodarczy, a w szczególności wyznaczone w nim cele budżetowe, znajdą swoje odzwierciedlenie w budżecie państwa i w programie konwergencji.

(3)

Rada dokonuje regularnie przeglądów polityk gospodarczych wdrażanych przez Rumunię, w szczególności w kontekście corocznych przeglądów zaktualizowanego programu konwergencji Rumunii i realizacji krajowego programu reform oraz systematycznego przeglądu postępów Rumunii w kontekście sprawozdania z konwergencji i rocznego sprawozdania z postępów.

(4)

Przewiduje się, że finansowanie zewnętrzne pozostanie pod znaczną presją, ponieważ bezpośrednie inwestycje zagraniczne i inne napływy kapitałowe i finansowe w latach 2009–2011 prawdopodobnie nie w pełni pokryją utrzymujący się, choć malejący, deficyt obrotów bieżących oraz konieczność prolongowania znacznego, krótko- i długoterminowego długu denominowanego w walucie obcej. Szacuje się, że potrzeby Rumunii w zakresie finansowania zewnętrznego w okresie do pierwszego kwartału 2011 r. wyniosą 20 mld EUR. Przyjmuje się, że po przyznaniu wzajemnej pomocy stopa prolongowania ekspozycji banków zagranicznych na Rumunię wyniesie 100 %, zgodnie z wymaganym zobowiązaniem głównych zagranicznych banków do utrzymania ich narażenia na Rumunię (jak potwierdzono w ich wspólnym oświadczeniu z dnia 26 marca 2009 r.), natomiast stopa prolongowania zadłużenia zewnętrznego podmiotów korporacyjnych wobec ich instytucji macierzystych oraz zadłużenia zewnętrznego banków rumuńskich w 2009 r. wyniosłaby 50 %. Na lata 2010 i 2011 zakłada się, że wszystkie dobiegające terminu zapadalności zobowiązania zagraniczne zostaną w 100 % prolongowane zgodnie z przewidywaną stabilizacją rynku finansowego oraz początkiem poprawy sytuacji na największych rynkach eksportowych Rumunii. Oprócz wystarczająco wysokiego docelowego poziomu rezerw walutowych (wynoszącego ponad 100 % pozostałego do spłaty krótkoterminowego zadłużenia zewnętrznego) przyjęto również konserwatywne założenia dotyczące innych odpływów kapitałowych, takich jak odpływy depozytów nierezydentów, spadek kredytów kupieckich i odpływ inwestycji portfelowych w celu włączenia dodatkowych buforów do obliczeń.

(5)

Władze Rumunii zwróciły się do UE oraz do międzynarodowych instytucji finansowych o udzielenie znacznej pomocy finansowej na potrzeby wsparcia równowagi bilansu płatniczego i osiągnięcia poziomu rezerw dewizowych zgodnego z zasadą ostrożności.

(6)

Równowaga bilansu płatniczego Rumunii jest w poważnym stopniu zagrożona, w związku z czym uzasadnione jest pilne udzielenie przez Wspólnotę wzajemnej pomocy finansowej. Ponadto, mając na uwadze pilny charakter sprawy, konieczne jest przyznanie wyjątku do sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w ust. I pkt 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Wspólnota udziela Rumunii wzajemnej pomocy.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 maja 2009 r.

W imieniu Rady

V. TOŠOVSKÝ

Przewodniczący


13.6.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 150/8


DECYZJA RADY

z dnia 6 maja 2009 r.

w sprawie udzielenia Rumunii średnioterminowej pomocy finansowej Wspólnoty

(2009/459/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 332/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. ustanawiające instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich (1), w szczególności jego art. 3 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzją 2009/458/WE (2) Rada zadecydowała o przyznaniu pomocy wzajemnej.

(2)

Mimo spodziewanej poprawy na rachunku obrotów bieżących, w marcu 2009 r. Komisja, Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i władze Rumunii oszacowały, że potrzeby Rumunii w zakresie finansowania zewnętrznego w okresie do pierwszego kwartału 2011 r. wyniosą około 20 mld EUR, z uwagi na to, że niedawny rozwój sytuacji na rynkach finansowych może pociągnąć za sobą poważne niekorzystne zmiany na rachunku obrotów kapitałowych i rachunku finansowym w bilansie płatniczym.

(3)

Właściwe jest udzielenie Rumunii wsparcia wspólnotowego do maksymalnej wysokości 5 mld EUR w ramach instrumentu średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich, który został ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 332/2002. Pomocy tej należy udzielić w powiązaniu z pożyczką MFW w wysokości 11,443 mld SDR (ok. 12,95 mld EUR) na podstawie promesy kredytowej MFW, która ma zostać zatwierdzona w dniu 6 maja 2009 r. Bank Światowy również zgodził się udzielić Rumunii pożyczki w wysokości 1 mld EUR, a Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) i Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR) zapewnią ogółem 1 mld EUR dodatkowego wsparcia.

(4)

Pomoc wspólnotowa powinna być zarządzana przez Komisję. Szczegółowe warunki dotyczące polityki gospodarczej, uzgodnione z władzami Rumunii po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, powinny zostać określone w protokole ustaleń. Szczegółowe warunki finansowe powinny zostać określone przez Komisję w umowie pożyczki.

(5)

Komisja powinna w regularnych odstępach czasu weryfikować poprzez misje i regularne sprawozdania władz Rumunii, czy związane z pomocą finansową warunki dotyczące polityki gospodarczej są spełnione.

(6)

Podczas realizacji programu Komisja będzie zapewniała wskazówki w zakresie polityki oraz pomoc techniczną w specyficznych dziedzinach.

(7)

Bez uszczerbku dla art. 27 Protokołu ustanawiającego Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, Europejski Trybunał Obrachunkowy ma prawo do przeprowadzania wszelkich kontroli i audytów finansowych, które uzna za konieczne w kontekście zarządzania tą pomocą. Komisja, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, ma prawo kierowania swoich urzędników lub należycie upoważnionych przedstawicieli do przeprowadzenia technicznych lub finansowych kontroli lub audytów, które uzna za niezbędne w kontekście zarządzania środkami średnioterminowej pomocy finansowej Wspólnoty.

(8)

Niezależnie od czasu trwania i ram programu wsparcia, Komisja, stosując odpowiednie istniejące procedury, w tym mechanizm współpracy i weryfikacji, będzie również kontynuować monitorowanie postępu w dziedzinach mających wkład w przejrzyste i efektywne wydatkowanie publiczne, w szczególności w zakresie sprawiedliwości i wdrażania funduszy strukturalnych, aby ułatwić Rumunii wzmocnienie efektu wsparcia Wspólnoty.

(9)

Celem udzielanej pomocy finansowej powinno być wsparcie równowagi bilansu płatniczego w Rumunii i przyczynienie się w ten sposób do zrealizowania rządowego programu gospodarczego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Wspólnota udziela Rumunii średnioterminowej pożyczki do maksymalnej wysokości 5 mld EUR, przy czym średni okres wymagalności pożyczki wynosi nie więcej niż siedem lat.

2.   Pomoc finansowa Wspólnoty udostępniona jest przez okres trzech lat, począwszy od pierwszego dnia po dacie, kiedy niniejsza decyzja staje się skuteczna.

Artykuł 2

1.   Pomocą zarządza Komisja w sposób zgodny ze zobowiązaniami Rumunii i zaleceniami Rady, zwłaszcza z zaleceniami dla poszczególnych państw w kontekście realizacji krajowego programu reform oraz programu konwergencji.

2.   Komisja uzgadnia z władzami Rumunii, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, szczegółowe warunki dotyczące polityki gospodarczej związane z pomocą finansową, zgodnie z art. 3 ust. 5. Warunki te są określane w protokole ustaleń zgodnie z zobowiązaniami i zaleceniami, o których mowa w ust. 1. Szczegółowe warunki finansowe są określane przez Komisję w umowie pożyczki.

3.   Komisja weryfikuje w regularnych odstępach czasu, we współpracy z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, czy związane z pomocą finansową warunki dotyczące polityki gospodarczej są spełnione. W tym celu władze Rumunii przedkładają do dyspozycji Komisji wszelkie niezbędne informacje i w pełni z nią współpracują. Komisja informuje Komitet Ekonomiczno-Finansowy o ewentualnym refinansowaniu pożyczek lub zmianie warunków finansowych.

4.   Rumunia jest gotowa do przyjęcia i wprowadzenia w życie dodatkowych środków konsolidacyjnych mających na celu zapewnienie stabilności makrofinansowej, w przypadku gdy takie środki okażą się niezbędne w okresie objętym pomocą. Władze Rumunii z wyprzedzeniem konsultują z Komisją ewentualne przyjęcie takich dodatkowych środków.

Artykuł 3

1.   Pomoc finansowa Wspólnoty zostaje przekazana Rumunii przez Komisję w nie więcej niż pięciu transzach, których wysokość zostanie określona w protokole ustaleń.

2.   Warunkiem uruchomienia pierwszej transzy jest wejście w życie umowy pożyczki i protokołu ustaleń.

3.   Jeżeli będzie to wymagane w celu finansowania pożyczki, dozwolone jest ostrożne dokonywanie transakcji swapów procentowych z kontrahentami posiadającymi najwyższą wiarygodność kredytową.

4.   Komisja podejmuje decyzję o uruchomieniu kolejnych transz po uzyskaniu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.

5.   Wypłata każdej następnej transzy uzależniona jest od zadowalających wyników realizacji nowego programu gospodarczego rządu Rumunii, który ma być włączony do programu konwergencji Rumunii i krajowego programu reform, a w szczególności od spełnienia szczegółowych warunków dotyczących polityki gospodarczej, które zostały określone w protokole ustaleń. Należą do nich między innymi:

a)

przyjęcie przejrzyście określonego, średniookresowego programu polityki fiskalnej, mającego na celu obniżenie do 2011 r. deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu nieprzekraczającego określonej w Traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB;

b)

przyjęcie i wykonanie zmienionego budżetu na 2009 r. (do drugiego kwartału 2009 r.) z docelowym deficytem instytucji rządowych i pozarządowych nie wyższym niż 5,1 % PKB według ESA 95;

c)

obniżenie w ujęciu nominalnym wartości płac w sektorze publicznym w porównaniu z poziomem z 2008 r. poprzez przewidziane na 2009 r. podwyżki płac w sektorze publicznym (ogółem 5 % w ujęciu nominalnym) (lub równoważne dalsze cięcia zatrudnienia) i ograniczenie zatrudnienia publicznego, w tym poprzez zastępowanie tylko jednego z siedmiu odchodzących pracowników;

d)

wprowadzenie dodatkowych ograniczeń wydatków na towary i usługi oraz zmniejszenie dotacji dla przedsiębiorstw publicznych;

e)

udoskonalenie zarządzania budżetem poprzez przyjmowanie i wdrażanie wiążących średniookresowych ram budżetowych, nałożenie ograniczeń dotyczących wprowadzania zmian do budżetu w danym roku budżetowym, włączenie zasad fiskalnych i stworzenia rady fiskalnej celem zapewnienia niezależnego i eksperckiego nadzoru;

f)

zreformowanie publicznego systemu wynagrodzeń, w tym poprzez ujednolicenie i uproszczenie skali płac i zreformowanie systemu premii;

g)

zreformowanie kluczowych parametrów systemu emerytalnego poprzez dążenie do indeksacji wysokości emerytur na cenach konsumpcyjnych, a nie płacach, stopniowe podnoszenie wieku emerytalnego powyżej obecnie uzgodnionego poziomu, zwłaszcza dla kobiet, a także wprowadzenie składek emerytalnych dla grup pracowników sektora publicznego, którzy obecnie nie podlegają takim składkom;

h)

zmiana przepisów dotyczących banków i likwidacji, tak aby umożliwić terminową i skuteczną reakcję w przypadku trudności finansowych banku. Kluczowym celem tych zmian będzie wzmocnienie uprawnień zarządców banków, które zostały poddane specjalnemu zarządowi. Dodatkowo do rozwiązań związanych z bankami, należy wzmocnić uprawnienia naprawcze Narodowego Banku Rumunii (NBR) poprzez wprowadzenie przepisów umożliwiających mu zwrócenie się do znaczących udziałowców o podwyższenie ich kapitału zakładowego i udzielenie wsparcia finansowego dla banku. Nadzór finansowy zostanie wzmocniony zgodnie z odpowiednim prawodawstwem UE. Dodatkowo wprowadzone zostaną bardziej szczegółowe wymogi dotyczące sprawozdawczości na temat płynności. Ponadto należy zmienić procedury uruchamiania gwarancji depozytów bankowych w celu uproszczenia i przyspieszenia wypłat. Na mocy zmienionych przepisów gwarancje depozytów będą uruchamiane w terminie 20 dni po podjęciu decyzji przez NBR. Co więcej, w celu zagwarantowania wystarczającej płynności NBR zobowiązał się do poszerzenia zakresu aktywów akceptowanych jako zabezpieczenie. Uwzględniając szczególne okoliczności, minimalny ustawowy współczynnik adekwatności kapitałowej powinien wzrosnąć z 8 % do 10 % we właściwym czasie;

i)

wprowadzenie środków reformy strukturalnej w dziedzinach polityki określonych w zaleceniach dla poszczególnych państw przedstawionych w ramach strategii lizbońskiej. Reformy będą obejmowały środki ukierunkowane na podniesienie wydajności i skuteczności administracji publicznej, polepszenie jakości wydatków publicznych, odpowiednie wykorzystanie i rosnącą absorpcję funduszy wspólnotowych, ograniczenie obciążeń administracyjnych, podatkowych i prawnych nakładanych na przedsiębiorstwa oraz zwalczanie niezarejestrowanej pracy, poszerzając w ten sposób podstawę opodatkowania.

6.   W celu zapewnienia sprawnej realizacji warunków programu oraz celem odpowiedniego przywrócenia równowagi Komisja będzie na bieżąco zapewniać porady i wskazówki dotyczące polityki budżetowej, rynku finansowego i reform strukturalnych.

7.   Rumunia otwiera specjalny rachunek prowadzony przez NBR do celów administrowania środkami otrzymanymi w ramach średnioterminowej pomocy finansowej Wspólnoty.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do Rumunii.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 maja 2009 r.

W imieniu Rady

V. TOŠOVSKÝ

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 53 z 23.2.2002, s. 1.

(2)  Zob. s. 6 niniejszego Dziennika Urzędowego.


Komisja

13.6.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 150/11


DECYZJA KOMISJI

z dnia 5 czerwca 2009 r.

dotycząca przyjęcia wspólnej metody oceny bezpieczeństwa służącej stwierdzeniu, czy osiągnięto wymagania bezpieczeństwa, o której mowa w art. 6 dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4246)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/460/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei) (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1,

uwzględniając zalecenie Europejskiej Agencji Kolejowej dotyczące wspólnych metod oceny bezpieczeństwa stosowanych przy obliczaniu, ocenie i egzekwowaniu wspólnych wymagań bezpieczeństwa w ramach pierwszego pakietu, przedstawione Komisji w dniu 29 kwietnia 2008 r.,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z dyrektywą 2004/49/WE wspólne wymagania bezpieczeństwa („CST”) i wspólne metody oceny bezpieczeństwa („CSM”) należy wprowadzać stopniowo, aby zapewnić zachowanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz jego poprawę, tam gdzie jest to konieczne i możliwe.

(2)

Komisja Europejska powinna przyjąć wspólne metody oceny bezpieczeństwa zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE. Metody te powinny opisywać, między innymi oraz zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2004/49/WE, w jaki sposób dokonuje się oceny poziomu bezpieczeństwa i osiągnięcia wspólnych wymagań bezpieczeństwa.

(3)

W celu zagwarantowania, że bezpieczeństwo systemu kolejowego nie ulegnie pogorszeniu w żadnym państwie członkowskim, należy wprowadzić pierwszy pakiet wspólnych wymagań bezpieczeństwa. Powinien on opierać się na ocenie obecnych wymagań i poziomu bezpieczeństwa systemów kolejowych w państwach członkowskich.

(4)

Ponadto w celu utrzymania obecnego poziomu bezpieczeństwa systemu kolejowego niezbędna jest harmonizacja poziomów bezpieczeństwa całych krajowych systemów kolejowych pod względem kryteriów akceptacji ryzyka. Zgodność z poziomami bezpieczeństwa należy monitorować w poszczególnych państwach członkowskich.

(5)

W celu ustanowienia pierwszego pakietu CST zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2004/49/WE niezbędne jest ilościowe określenie obecnego poziomu bezpieczeństwa systemów kolejowych państw członkowskich za pomocą krajowych wartości referencyjnych („NRV”), obliczanych i wykorzystywanych przez Europejską Agencję Kolejową („Agencję”) i Komisję. NRV powinny być obliczane wyłącznie w 2009 r. dla opracowania pierwszego pakietu CST i w 2011 r. dla opracowania drugiego pakietu CST.

(6)

W celu zapewnienia spójności NRV i uniknięcia nadmiernych obciążeń, z zakresu niniejszej decyzji należy wyłączyć systemy kolei lekkiej, sieci funkcjonalnie wyodrębnione, prywatną infrastrukturę kolejową wykorzystywaną wyłącznie przez właściciela oraz koleje zabytkowe, muzealne i turystyczne.

(7)

Ze względu na brak zharmonizowanych, wiarygodnych danych dotyczących poziomu bezpieczeństwa części systemu kolejowego, o których mowa w art. 7 ust 4 dyrektywy 2004/49/WE, stwierdzono, że opracowanie pierwszego pakietu CST wyrażonych w kryteriach akceptacji ryzyka dla określonych kategorii osób i ogółu społeczeństwa jest obecnie możliwe tylko dla całości systemu kolejowego, a nie jego części.

(8)

W związku z postępującą harmonizacją krajowych danych statystycznych dotyczących wypadków i ich skutków, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 91/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie statystyki transportu kolejowego (2) i dyrektywy 2004/49/WE, przy opracowaniu wspólnych metod monitorowania i oceniania poziomu osiągnięcia bezpieczeństwa dla systemów kolejowych w państwach członkowskich należy uwzględnić brak pewności statystycznej i konieczność zastosowania kryterium oceny pozwalającego stwierdzić, czy poziom bezpieczeństwa danego państwa członkowskiego jest utrzymany.

(9)

Aby umożliwić sprawiedliwe i przejrzyste porównanie poziomów bezpieczeństwa systemów kolejowych w różnych państwach członkowskich, państwa członkowskie powinny dokonywać własnych ocen na podstawie wspólnego podejścia w zakresie określania wymagań bezpieczeństwa systemu kolejowego oraz wykazywania zgodności z tymi wymaganiami.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego zgodnie z art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza decyzja ustanawia wspólną metodę oceny bezpieczeństwa stosowaną przez Europejską Agencję Kolejową (zwaną dalej „Agencją”) w celu dokonania wyliczenia i oceny, na ile osiągnięte zostały wspólne wymagania bezpieczeństwa („CST”) zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE.

Artykuł 2

Zakres

Niniejsza decyzja ma zastosowanie do całego systemu kolejowego w każdym państwie członkowskim. Jednakże nie ma ona zastosowania do:

a)

metra, tramwajów i innych systemów kolei lekkiej;

b)

sieci, które są funkcjonalnie wyodrębnione z systemu kolejowego i przeznaczone są tylko na potrzeby pasażerskich przewozów lokalnych, miejskich lub podmiejskich, a także przedsiębiorstw kolejowych prowadzących działalność wyłącznie w obrębie tych sieci;

c)

infrastruktury kolejowej należącej do właścicieli prywatnych, która jest użytkowana wyłącznie w ramach ich własnej działalności w zakresie transportu towarów;

d)

pojazdów zabytkowych eksploatowanych w sieciach krajowych, pod warunkiem że spełniają one krajowe przepisy i regulacje dotyczące bezpieczeństwa, aby zapewnić bezpieczne działanie tego rodzaju pojazdów;

e)

kolei zabytkowych, muzealnych i turystycznych działających w ramach własnej sieci, łącznie z warsztatami, pojazdami i personelem.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje dyrektywy 2004/49/WE i rozporządzenia (WE) nr 91/2003.

Stosuje się ponadto następujące definicje:

a)

„krajowa wartość referencyjna (NRV)” oznacza wartość referencyjną wskazującą, dla przedmiotowego państwa członkowskiego, maksymalny tolerowany poziom dla kategorii ryzyka kolejowego;

b)

„kategoria ryzyka” oznacza jedną z kategorii ryzyka kolejowego określonych w art. 7 ust. 4 lit. a) i b) dyrektywy 2004/49/WE;

c)

„plan poprawy bezpieczeństwa” oznacza harmonogram wdrożenia struktury organizacyjnej, zadań, procedur, działań, możliwości i zasobów wymaganych dla zmniejszenia ryzyka w jednej lub większej ilości kategorii ryzyka;

d)

„ofiary śmiertelne i ważone poważne obrażenia (FWSI)” oznaczają pomiar skutków poważnych wypadków obejmujących ofiary śmiertelne i poważne obrażenia, gdzie 1 poważne obrażenie uznaje się za statystyczny odpowiednik 0,1 ofiary śmiertelnej;

e)

„użytkownicy przejazdu kolejowego” oznaczają wszystkie osoby korzystające z przejazdu kolejowego w celu przekroczenia linii kolejowej za pomocą wszelkich środków transportu lub pieszo;

f)

„personel” lub „pracownicy, łącznie z personelem podwykonawców” oznaczają wszystkie osoby, których zatrudnienie ma związek z koleją i które w czasie wypadku znajdują się w pracy; terminy te obejmują załogę pociągu oraz osoby odpowiadające za obsługę taboru kolejowego i elementów infrastruktury;

g)

„nieupoważnione osoby na terenie kolei” oznaczają wszystkie osoby obecne na należącym do kolei terenie w przypadku, w którym taka obecność jest niedozwolona, z wyjątkiem osób przekraczających przejazdy kolejowe;

h)

„inne osoby (osoby trzecie)” oznaczają wszystkie osoby, które nie zostały zdefiniowane jako „pasażerowie”, „pracownicy, łącznie z personelem podwykonawców”, „użytkownicy przejazdu kolejowego” lub „nieupoważnione osoby na terenie kolei”;

i)

„ryzyko dla ogółu społeczeństwa” oznacza łączne ryzyko dotyczące wszystkich kategorii osób wymienionych w art. 7 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2004/49/WE;

j)

„pociąg pasażerski-km” oznacza jednostkę miary odpowiadającą ruchowi pociągu pasażerskiego na odcinku jednego kilometra; pod uwagę brany jest jedynie odcinek na terytorium kraju zgłaszającego;

k)

„tor-km” oznacza długość sieci kolejowej w państwach członkowskich w kilometrach, uwzględniającą każdy tor wielotorowej linii kolejowej.

Artykuł 4

Metodyka obliczania NRV i CST w celu oceny poziomu ich osiągnięcia

1.   W celu obliczenia i oceny poziomu osiągnięcia NRV i CST stosuje się metodykę opisaną w załączniku.

2.   Agencja proponuje Komisji NRV obliczone zgodnie z sekcją 2.1 załącznika oraz CST oparte na KRW, zgodnie z metodyką określoną w sekcji 2.2 załącznika. Po przyjęciu NRV i CST przez Komisję Agencja ocenia poziom ich osiągnięcia przez państwa członkowskie zgodnie z rozdziałem 3 załącznika.

3.   Ocena szacunkowych kosztów i korzyści wynikających z CST, o których mowa w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2004/49/WE, ogranicza się do tych państw członkowskich, których NRV, dla którejkolwiek kategorii ryzyka, są wyższe niż odpowiadające im CST.

Artykuł 5

Działania w zakresie egzekwowania

Uwzględniając różne wyniki końcowe oceny poziomu osiągnięcia bezpieczeństwa, o których mowa w pkt 3.1.5 załącznika, podjęte zostaną następujące działania w zakresie egzekwowania:

a)

w przypadku „możliwego pogorszenia poziomu bezpieczeństwa”: zainteresowane państwa członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie wyjaśniające prawdopodobne przyczyny otrzymanych wyników;

b)

w przypadku „prawdopodobnego pogorszenia poziomu bezpieczeństwa”: zainteresowane państwa członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie wyjaśniające prawdopodobne przyczyny otrzymanych wyników oraz, w razie konieczności, przedstawiają plan poprawy bezpieczeństwa.

W celu oceny informacji i dowodów dostarczonych przez państwa członkowskie zgodnie z procesem, o którym mowa w lit. a) i b), Komisja może poprosić Agencję o przedstawienie opinii technicznych.

Artykuł 6

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 5 czerwca 2009 r.

W imieniu Komisji

Antonio TAJANI

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 164 z 30.4.2004, s. 44.

(2)  Dz.U. L 14 z 21.1.2003, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

1.   Źródła statystyczne i jednostki obliczeniowe służące obliczaniu NRV i CST

1.1.   Źródła statystyczne

1.1.1.

NRV i CST oblicza się na podstawie danych dotyczących wypadków kolejowych i ich skutków, przedłożonych zgodnie z wymaganiami załącznika H do rozporządzenia (WE) nr 91/2003 oraz art. 5, 18 i załącznika I do dyrektywy 2004/49/WE.

1.1.2.

Przy określaniu pierwszego pakietu CST, w przypadku rozbieżności między danymi pochodzącymi z dwóch źródeł, o których mowa w pkt 1.1.1, dane przedłożone zgodnie z załącznikiem H do rozporządzenia (WE) nr 91/2003 mają pierwszeństwo przed innymi danymi.

1.1.3.

Szeregi czasowe danych stosowane przy kwalifikowaniu wartości dla NRV i CST obejmują cztery ostatnie lata, za które złożono sprawozdania. Najpóźniej do dnia 31 stycznia 2011 r. Agencja złoży Komisji wniosek dotyczący przyjęcia uaktualnionych wartości dla NRV i CST obliczonych na podstawie danych z sześciu ostatnich lat, za które złożono sprawozdania.

1.2.   Jednostki obliczeniowe dla NRV

1.2.1.

Jednostki obliczeniowe dla NRV wyraża się zgodnie z matematyczną definicją ryzyka. Skutki wypadków rozważane dla każdej kategorii ryzyka wyraża się w FWSI.

1.2.2.

Jednostki obliczeniowe stosowane dla ilościowego określenia NRV dla każdej kategorii ryzyka są określone w dodatku 1 i wynikają z zastosowania zasad i definicji, o których mowa w pkt 1.2.1 oraz, w stosownych przypadkach, w pkt 1.2.3. Dla celów normalizacji NRV jednostki obliczeniowe uwzględniają podstawy wzorcowania wymienione w dodatku 1.

1.2.3.

Dla kategorii ryzyka „pasażerowie” i „użytkownicy przejazdu kolejowego” ustanowione zostaną dwie różne NRV stosujące dwie różne jednostki obliczeniowe, o których mowa w dodatku 1. Dla celów oceny poziomu osiągnięcia bezpieczeństwa, o której mowa w rozdziale 3, zgodność z co najmniej jedną z tych NRV uznaje się za wystarczającą.

1.3.   Jednostki obliczeniowe dla CST

1.3.1.

Jednostki obliczeniowe stosowane dla ilościowego określenia CST dla każdej kategorii ryzyka są takie same jak jednostki opisane w sekcji 1.2 dla NRV.

2.   Metodyka obliczania NRV i wyprowadzania CST

2.1.   Metodyka obliczania NRV

2.1.1.

NRV dla każdego państwa członkowskiego i dla każdej kategorii ryzyka oblicza się poprzez zastosowanie następującego procesu według kolejności:

a)

obliczenie wartości wynikających z odpowiednich jednostek obliczeniowych wymienionych w dodatku 1 poprzez rozważenie danych i przepisów, o których mowa w sekcji 1.1;

b)

analiza wyników procesu opisanego w lit. a) w celu sprawdzenia obecności i ponownego wystąpienia wartości zerowych dla FWSI dla obserwowanego poziomu bezpieczeństwa w przedmiotowych latach;

c)

jeżeli występują nie więcej niż dwie wartości zerowe, o których mowa w lit. b), oblicza się średnią ważoną wartości, o której mowa w lit. a), zgodnie z sekcją 2.3, zaś wynikła wartość jest przyjmowana jako NRV;

d)

jeżeli występują więcej niż dwie wartości zerowe, o których mowa w lit. b), Agencja nadaje NRV wartość uznaniową ustaloną w wyniku konsultacji z przedmiotowym państwem członkowskim.

2.2.   Metodyka wyprowadzania CST z NRV

2.2.1.

Po obliczeniu NRV dla każdego państwa członkowskiego zgodnie z procedurą określoną w sekcji 2.1 dla każdej kategorii ryzyka odpowiednim CST nadaje się wartość równą niższej spomiędzy poniższych wartości:

a)

najwyższa wartość NRV w państwach członkowskich;

b)

wartość równa dziesięciokrotnej średniej europejskiej wartości ryzyka, którego dotyczy dana NRV.

2.2.2.

Europejska średnia, o której mowa w pkt 2.2.1 lit. b), jest obliczana poprzez zebranie stosownych danych ze wszystkich państw członkowskich oraz zastosowanie odpowiednich jednostek obliczeniowych wymienionych w dodatku 1 oraz średniej ważonej opisanej w sekcji 2.3.

2.3.   Proces obliczania średniej ważonej w celu wyliczenia NRV

2.3.1.

Dla każdego państwa członkowskiego oraz dla każdej kategorii ryzyka, do której można zastosować średnią ważoną zgodnie z pkt 2.1.1 lit. c) stosuje się następujące kroki w celu wyliczenia NRVY w roku Y (gdzie Y = 2009 i 2011):

a)

obliczenie rocznych obserwacji OBSi (gdzie i to rok obserwacji) wynikających z odpowiednich jednostek obliczeniowych wymienionych w dodatku 1, po wprowadzeniu jako danych wejściowych danych z ostatnich n lat, dla których złożono sprawozdanie zgodnie z pkt 2.1.1. lit a) [początkowo n = 4; od 2011 r. n = 6];

b)

obliczenie średniej arytmetycznej (AV) obserwacji rocznych OBSi dla roku n;

c)

obliczenie wartości bezwzględnej różnicy ABSDIFFi między każdą obserwacją roczną OBSi oraz AV. Jeżeli ABSDIFFi < 0,01 * AV, wtedy ABSDIFFi przypisuje się stałą wartość równą 0,01* AV;

d)

obliczenie wagi (Wi ) dla każdego pojedynczego roku i, poprzez zastosowanie odwrotności ABSDIFFi ;

e)

obliczenie NRVY w formie średniej ważonej w następujący sposób:

Formula;

gdzie i jest liczbą naturalną oraz

jezeli Y = 2009: x = Y – 5; N = Y – 2

jezeli Y = 2011: x = Y – 7; N = Y – 2

3.   Model ramowy oceny osiągnięcia NRV i CST

3.1.   Metodyka oceny osiągnięcia NRV i CST

3.1.1.

Ocena osiągnięcia NRV i CST przeprowadzana jest za pomocą następujących zasad:

a)

dla każdego państwa członkowskiego i dla każdej kategorii ryzyka, których odpowiednia NRV jest równa lub niższa od odpowiedniego CST, osiągnięcie NRV oznacza automatycznie osiągnięcie CST. Ocenę osiągnięcia NRV przeprowadza się zgodnie z procedurą opisaną w sekcji 3.2, zaś NRV stanowi maksymalny tolerowany poziom ryzyka, do którego się odnosi, nie naruszając przepisów dotyczących zakresu tolerancji określonych w pkt 3.2.3;

b)

dla każdego państwa członkowskiego i dla każdej kategorii ryzyka, których odpowiednia NRV jest wyższa od odpowiedniego CST, CST stanowi maksymalny tolerowany poziom ryzyka, do którego się odnosi. Ocenę osiągnięcia CST przeprowadza się zgodnie z wymaganiami oceny skutków oraz, w stosownych przypadkach, harmonogramem stopniowej implementacji CST zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2004/49/WE.

3.1.2.

Dla każdego państwa członkowskiego i dla każdej kategorii ryzyka ocenę osiągnięcia NRV i CST przeprowadza dorocznie Agencja, biorąc pod uwagę cztery ostatnie lata, za które złożono sprawozdania.

3.1.3.

Agencja przekazuje Komisji sprawozdanie dotyczące wyników oceny osiągnięcia NRV i CST najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku.

3.1.4.

Zgodnie z przepisami określonymi w pkt 1.1.3 od roku 2012 Agencja przeprowadza dorocznie ocenę osiągnięcia NRV i CST, biorąc pod uwagę pięć ostatnich lat, za które złożono sprawozdania.

3.1.5.

Wynik oceny osiągnięcia, o której mowa w pkt 3.1.1, klasyfikuje się w następujący sposób:

a)

dopuszczalny poziom bezpieczeństwa;

b)

możliwe pogorszenie poziomu bezpieczeństwa;

c)

prawdopodobne pogorszenie poziomu bezpieczeństwa.

3.2.   Stopniowany opis procedury, o której mowa w pkt 3.1.1 lit. a)

3.2.1.

Procedura oceny osiągnięcia NRV składa się z czterech etapów opisanych poniżej. W dodatku 2 umieszczono ogólny schemat procesu decyzyjnego, w którym strzałki przedstawiające decyzje pozytywne i negatywne odpowiadają pozytywnemu lub negatywnemu wynikowi poszczególnych etapów oceny.

3.2.2.

W pierwszym etapie oceny sprawdza się, czy obserwowany poziom bezpieczeństwa jest zgodny z NRV. Obserwowany poziom bezpieczeństwa mierzy się za pomocą jednostek obliczeniowych wymienionych w dodatku 1 oraz danych, o których mowa w sekcji 1.1, za pomocą szeregów czasowych obejmujących ostatnie lata obserwacji zgodnie z sekcją 3.1. Obserwowany poziom bezpieczeństwa wyraża się za pomocą:

a)

poziomu bezpieczeństwa obserwowanego w jednym, ostatnim roku, za który złożono sprawozdanie;

b)

ważonej średniej kroczącej (MWA) określonej w sekcji 3.3.

Wartości uzyskane poprzez zastosowanie lit. a) i b) porównuje się następnie z NRV i jeżeli jedna z tych wartości nie przekracza NRV, poziom bezpieczeństwa zostaje uznany za dopuszczalny. W przeciwnym przypadku należy przejść do drugiego etapu oceny.

3.2.3.

W drugim etapie oceny poziom bezpieczeństwa uznaje się za dopuszczalny, jeżeli MWA nie przekracza NRV plus 20 % zakresu tolerancji. Jeżeli warunek ten nie zostanie spełniony, Agencja zwraca się do organu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo w zainteresowanym państwie członkowskim o przekazanie danych dotyczących wypadku o najpoważniejszych skutkach (pod względem FWSI) w ostatnich latach obserwacji, zgodnie z sekcją 3.1, z wyjątkiem lat stosowanych do określenia NRV.

Jeżeli ten pojedynczy wypadek ma poważniejsze skutki niż najpoważniejszy pojedynczy wypadek ujęty w danych służących do ustalenia NRV, zostaje on wyłączony ze statystyk. MWA jest następnie obliczana ponownie w celu sprawdzenia, czy znajduje się w wyżej wymienionym zakresie tolerancji. Jeżeli tak, poziom bezpieczeństwa zostaje uznany za dopuszczalny. W przeciwnym przypadku należy przejść do trzeciego etapu oceny.

3.2.4.

Trzeci etap oceny ma na celu sprawdzenie, czy fakt, że w drugim etapie oceny nie ustalono dopuszczalnego poziomu bezpieczeństwa, wystąpił po raz pierwszy w ciągu ostatnich trzech lat. Jeżeli tak, wynik trzeciego etapu oceny klasyfikuje się jako „pozytywny”. Bez względu na wynik trzeciego etapu należy przejść do etapu czwartego.

3.2.5.

W czwartym etapie oceny sprawdza się, czy liczba poważnych wypadków na pociąg-km w odniesieniu do poprzednich lat była stała (lub malała). Należy ocenić, czy nastąpił znaczący wzrost liczby poważnych wypadków na pociąg-km. Oceny dokonuje się z zastosowaniem górnego pułapu tolerancji rozkładu Poissona, który określi dopuszczalną zmienność w oparciu o liczbę wypadków, które miały miejsce w poszczególnych państwach członkowskich.

Jeżeli liczba poważnych wypadków na pociąg-km nie przekroczy powyższego górnego pułapu tolerancji, zakłada się, że nie nastąpił statystycznie istotny wzrost, a wynik etapu oceny uznaje się za „pozytywny”.

W zależności od kategorii ryzyka, do której odnoszą się poszczególne oceniane NRV, poważne wypadki, które należy uwzględnić w tym etapie oceny, są następujące:

a)

ryzyko w przypadku pasażerów: wszystkie odnośne poważne wypadki;

b)

ryzyko w przypadku personelu lub pracowników, łącznie z personelem podwykonawców: wszystkie odnośne poważne wypadki;

c)

ryzyko w przypadku użytkowników przejazdu kolejowego: wszystkie odnośne poważne wypadki w kategorii „wypadki na przejazdach kolejowych”;

d)

ryzyko w przypadku nieupoważnionych osób na terenie kolei: wszystkie odnośne poważne wypadki w kategorii „wypadki z udziałem osób, spowodowane przez poruszający się tabor kolejowy”;

e)

ryzyko w przypadku innych osób: wszystkie odnośne poważne wypadki;

f)

ryzyko dla ogółu społeczeństwa: wszystkie poważne wypadki.

3.3.   Proces obliczania ważonej średniej kroczącej w celu dorocznej oceny osiągnięcia NRV

3.3.1.

W przypadku każdego państwa członkowskiego i każdej kategorii ryzyka, do których stosuje się ważoną średnią kroczącą (MWA) dla przeprowadzenia, w każdym roku Y (począwszy od Y = 2010 r.), etapów oceny opisanych w sekcji 3.2, dla obliczenia MWAY stosuje się następujące etapy:

a)

obliczenie obserwacji rocznych OBSi wynikających z odpowiednich wskaźników wymienionych w dodatku 1, po wprowadzeniu jako danych wejściowych danych pozyskanych ze źródeł, o których mowa w sekcji 1.1 za odpowiednie lata (indeks i przyjmuje wartości określone wg poniższego wzoru);

b)

obliczenie średniej arytmetycznej (AV) obserwacji rocznych OBSi dla roku n [początkowo n = 4; od 2012 r. n = 5];

c)

obliczenie wartości bezwzględnej różnicy ABSDIFFi między każdą obserwacją roczną OBSi oraz AV. Jeżeli ABSDIFFi < 0,01 * AV, wtedy ABSDIFFi przypisuje się stałą wartość równą 0,01* AV;

d)

obliczenie wagi Wi , poprzez zastosowanie odwrotności ABSDIFFi ;

e)

obliczenie MWAY w następujący sposób:

Formula;

gdzie i jest liczbą naturalną oraz

jezeli Y = 2010 lub 2011: x = Y – 5; N = Y – 2

jezeli Y ≥ 2012: x = Y – 6; N = Y – 2

DODATEK 1

Jednostki obliczeniowe dla NRV i CST

Kategoria ryzyka

Jednostka obliczeniowa

Podstawa wzorcowania

1.

Pasażerowie

1.1

Liczba FWSI wśród pasażerów rocznie wynikająca z poważnych wypadków/liczba jednostek „pociąg pasażerski-km” rocznie

pociąg pasażerski-km rocznie

1.2

Liczba FWSI wśród pasażerów rocznie wynikająca z poważnych wypadków/liczba jednostek „pasażer-km” rocznie

pasażer-km rocznie

2.

Pracownicy

Liczba FWSI wśród pracowników rocznie wynikająca z poważnych wypadków/liczba jednostek „pociąg-km” rocznie

pociąg-km rocznie

3.

Użytkownicy przejazdu kolejowego

3.1

Liczba FWSI wśród użytkowników przejazdu kolejowego rocznie wynikająca z poważnych wypadków/liczba jednostek „pociąg-km” rocznie

pociąg-km rocznie

3.2

Liczba FWSI wśród użytkowników przejazdu kolejowego rocznie wynikająca z poważnych wypadków/[(liczba jednostek „pociąg-km” rocznie * liczba przejazdów kolejowych)/tor-km)]

(liczba jednostek „pociąg-km” rocznie * liczba przejazdów kolejowych)/tor-km)

4.

Inne osoby

Roczna liczba FWSI wśród osób w kategorii „inne osoby” wynikająca z poważnych wypadków/liczba jednostek „pociąg-km” rocznie

pociąg-km rocznie

5.

Nieupoważnione osoby na terenie kolei

Liczba FWSI wśród nieupoważnionych osób na terenie kolei rocznie wynikająca z poważnych wypadków/liczba jednostek „pociąg-km” rocznie

pociąg-km rocznie

6.

Ogół społeczeństwa

Całkowita liczba FWSI rocznie wynikająca z poważnych wypadków/liczba jednostek „pociąg-km” rocznie

pociąg-km rocznie

DODATEK 2

Schemat procesu decyzyjnego procedury, o której mowa w pkt 3.1.1 lit. a) załącznika

Image


13.6.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 150/20


DECYZJA KOMISJI

z dnia 12 czerwca 2009 r.

w sprawie powołania przedstawiciela Komisji do Zarządu Europejskiej Agencji Leków

(2009/461/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (1), w szczególności jego art. 65,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 65 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 w skład Zarządu Europejskiej Agencji Leków (dalej: „Agencja”) wchodzi dwóch przedstawicieli Komisji.

(2)

Z powodu wygaśnięcia w dniu 2 czerwca 2009 r. mandatu obecnego przedstawiciela Komisji oraz jego zastępcy z Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu konieczne jest powołanie jednego członka Zarządu Agencji z Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu oraz jego zastępcy, który będzie go reprezentował w czasie nieobecności i głosował w jego imieniu,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Przedstawicielem Komisji w Zarządzie Europejskiej Agencji Leków jest osoba zajmująca następujące stanowisko i pełniąca następujące funkcje:

a)

dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu.

Zastępcą przedstawiciela jest osoba zajmująca następujące stanowisko i pełniąca następujące funkcje:

b)

dyrektor kierujący dyrekcją odpowiedzialną za zatwierdzanie produktów leczniczych na podstawie programu prac Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja ma zastosowanie do osób zajmujących, także tymczasowo, stanowiska, o których mowa w art. 1, w dniu przyjęcia niniejszej decyzji, lub do ich następców na tych stanowiskach.

Artykuł 3

Dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu podaje dyrektorowi zarządzającemu Europejskiej Agencji Leków nazwiska osób zajmujących stanowiska, o których mowa w art. 1, oraz informuje o ewentualnych zmianach na tych stanowiskach.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 czerwca 2009 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1.


13.6.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 150/21


DECYZJA KOMISJI

z dnia 12 czerwca 2009 r.

wprowadzająca odstępstwo od pkt 1 lit. d) załącznika do decyzji 2006/133/WE, zmienionej decyzją 2009/420/WE, w zakresie daty rozpoczęcia stosowania w odniesieniu do podatnego drewna pochodzącego spoza wyznaczonych obszarów

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4515)

(2009/462/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (1), w szczególności jej art. 16 ust. 3 zdanie czwarte,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 28 maja 2009 r. Komisja przyjęła decyzję 2009/420/WE zmieniającą decyzję 2006/133/WE zobowiązującą państwa członkowskie do tymczasowego podjęcia dodatkowych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorek sosnowiec) w odniesieniu do obszarów w Portugalii innych niż te, na których organizm ten nie występuje (2). W drodze wspomnianej decyzji z dniem 16 czerwca 2009 r. wprowadzono do decyzji Komisji 2006/133/WE (3) obowiązek poddawania materiału opakowaniowego z podatnego drewna niepochodzącego z wyznaczonych obszarów jednej z zatwierdzonych obróbek wyszczególnionych w załączniku I do międzynarodowej normy dla środków fitosanitarnych FAO nr 15 oraz oznakowania tego materiału zgodnie z załącznikiem II do wymienionej normy przed przemieszczeniem go z wyznaczonych obszarów do innych obszarów państw członkowskich lub krajów trzecich, jak również z części wyznaczonych obszarów, na których stwierdzono występowanie węgorka sosnowca, do części wyznaczonych obszarów pełniących rolę strefy buforowej.

(2)

Drewniany materiały opakowaniowy jest potrzebny w transporcie wielu rodzajów towarów. Produkcja i używanie materiału opakowaniowego z podatnego drewna, poddanego obróbce i oznakowanego zgodnie z załącznikami I i II do międzynarodowej normy dla środków fitosanitarnych FAO nr 15, nie są jednak jeszcze powszechne we Wspólnocie. W szczególności wydaje się, że nie ma możliwości udostępnienia w krótkim czasie takich ilości drewnianego materiału opakowaniowego zgodnego z międzynarodową normą dla środków fitosanitarnych FAO nr 15, które wystarczałyby do zaspokojenia potrzeb podmiotów gospodarczych handlujących towarami z Portugalii do innych państw członkowskich lub krajów trzecich.

(3)

W celu uniknięcia ryzyka nieproporcjonalnych zakłóceń handlu konieczne wydaje się wprowadzenie odstępstwa w zakresie daty rozpoczęcia stosowania wymogów określonych w decyzji 2006/133/WE, zmienionej decyzją 2009/420/WE, dotyczących obowiązku poddawania obróbce i oznakowania materiału opakowaniowego z podatnego drewna niepochodzącego z wyznaczonych obszarów zgodnie z załącznikami I i II do międzynarodowej normy dla środków fitosanitarnych FAO nr 15 przed przemieszczeniem go z wyznaczonych obszarów Portugalii do innych obszarów.

(4)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Punkt 1 lit. d) załącznika do decyzji 2006/133/WE, zmienionej decyzją 2009/420/WE, nie ma zastosowania do podatnego drewna pochodzącego spoza wyznaczonych obszarów.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 16 czerwca 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 czerwca 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 169 z 10.7.2000, s. 1.

(2)  Dz.U. L 135 z 30.5.2009, s. 29.

(3)  Dz.U. L 52 z 23.2.2006, s. 34.