I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

11.2.2009

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 40/3

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 123/2009

z dnia 10 lutego 2009 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1266/2007 w zakresie warunków przemieszczeń zwierząt w obrębie takiej samej strefy zamkniętej oraz warunków zwolnienia z zakazu opuszczania przewidzianego w dyrektywie Rady 2000/75/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającą przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (1), w szczególności jej art. 9 ust. 1 lit. c), art. 11 i 12 oraz art. 19 akapit trzeci,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	W dyrektywie 2000/75/WE określono zasady kontroli i środki zwalczania choroby niebieskiego języka, w tym zasady dotyczące tworzenia stref ochrony i nadzoru, realizacji programów szczepienia oraz zakazu opuszczania tych stref przez zwierzęta.

(2)	W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1266/2007 (2) ustanowiono zasady dotyczące kontroli, monitorowania, nadzoru i ograniczeń przemieszczeń zwierząt, w związku z chorobą niebieskiego języka, wewnątrz i ze strefy ochrony i nadzoru („strefa zamknięta”).

(3)	W załączniku III do rozporządzenia ustanowiono także warunki zwolnienia z zakazu opuszczania, mającego zastosowanie do przemieszczeń zwierząt podatnych na zarażenie, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, wprowadzonego dyrektywą 2000/75/WE.

(4)	Według opinii panelu naukowego ds. zdrowia i dobrostanu zwierząt EFSA w sprawie wektorów i szczepionek (3), przyjętej w dniu 27 kwietnia 2007 r., szczepienie jest odpowiednim środkiem służącym kontroli choroby niebieskiego języka oraz zapobieganiu ogniskom tej choroby i ograniczania strat hodowców.

(5)

Szczepienie zwierząt przeciwko chorobie niebieskiego języka przynosi radykalną zmianę stanu odporności populacji podatnych na zakażenie. Państwa członkowskie powinny przedstawić dowody braku występowania ogólnych lub szczególnych serotypów wirusa choroby niebieskiego języka w części strefy zamkniętej na podstawie wyników programów monitorowania tej choroby wprowadzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1266/2007. W ramach takich programów należy prowadzić bierny nadzór kliniczny i aktywny nadzór laboratoryjny obejmujący przynajmniej monitorowanie przy użyciu zwierząt wskaźnikowych.

(6)	Nadzór laboratoryjny przy użyciu zwierząt wskaźnikowych nie powinien być ograniczony wyłącznie do testów serologicznych, lecz może również być realizowany poprzez inne metody diagnostyczne, a mianowicie test na obecność czynnika.

(7)

Szczepienia w przypadku braku występowania wirusa nie powinny być odradzane, a szczepienia ochronne w strefach zamkniętych, w których nie występuje wirus, powinny być kontynuowane. Jednakże zgodnie z dyrektywą 2000/75/WE szczepienie przeciwko chorobie niebieskiego języka jest dopuszczone wyłącznie w strefie ochrony. W art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1266/2007 przewidziano, że właściwy organ zezwala na przemieszczenia zwierząt wewnątrz tej samej strefy zamkniętej, w której występuje ten sam serotyp lub te same serotypy wirusa choroby niebieskiego języka, pod warunkiem, że zwierzęta podlegające przemieszczeniu nie wykazują żadnych objawów klinicznych choroby niebieskiego języka w dniu transportu, przyjmując, że zwierzęta te nie stanowią dodatkowego zagrożenia dla zdrowia zwierząt.

(8)

Obszary, gdzie zastosowano szczepienie oraz gdzie nie występuje przynajmniej jeden szczególny serotyp wirusa choroby niebieskiego języka, stanowią mniejsze zagrożenie niż inne obszary będące częścią strefy zamkniętej, w której występuje wirus. W związku z powyższym należy umożliwić państwom członkowskim wyznaczenie obszaru w ramach strefy ochrony, gdzie zastosowano szczepienie oraz gdzie nie występuje przynajmniej jeden szczególny serotyp wirusa choroby niebieskiego języka. Informacje na temat zamiaru wyznaczenia takich obszarów powinny zostać przekazane Komisji wraz ze wszystkimi danymi wskazującymi, że takie działanie jest uzasadnione. Inne państwa członkowskie również powinny być poinformowane o takim wyznaczeniu.

(9)

W art. 7 ust. 2 wymienionego rozporządzenia dopuszczono pod pewnymi warunkami przemieszczanie zwierząt ze strefy ochrony do strefy nadzoru. Przemieszczanie zwierząt w ramach tej samej strefy zamkniętej, z części takiej strefy, w której występuje wirus do części gdzie zastosowano szczepienie i gdzie nie występuje wirus, powinno być dopuszczone po spełnieniu warunków podobnych do tych, które obowiązują w przypadku przemieszczania zwierząt ze strefy ochrony do strefy nadzoru w ramach tej samej strefy zamkniętej, aby ograniczyć ryzyko rozprzestrzenienia wirusa w części strefy zamkniętej, gdzie zastosowano szczepienie i gdzie nie występuje wirus. Dlatego też należy zmienić obecne zasady przemieszczania zwierząt w ramach tej samej strefy zamkniętej, w której występuje przynajmniej jeden serotyp wirusa choroby niebieskiego języka.

(10)

Przemieszczanie zwierząt z części strefy zamkniętej, gdzie zastosowano szczepienie i gdzie nie występuje wirus, do obszaru poza strefą zamkniętą jest obecnie dopuszczone po spełnieniu takich samych warunków, jakie mają zastosowanie w przypadku przemieszczania ze strefy zamkniętej, gdzie występuje wirus, do obszaru poza strefą zamkniętą. Jednak mając na uwadze względnie niski poziom ryzyka wynikającego z przemieszczeń zwierząt z części strefy zamkniętej, gdzie zastosowano szczepienie i gdzie nie występuje wirus, właściwe jest dopuszczenie takiego przemieszczania po spełnieniu mniej rygorystycznych warunków w zakresie testu identyfikacyjnego wirusa, który jest wymagany w przypadku niektórych kategorii zwierząt poddanych szczepieniu. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1266/2007.

(11)	W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1266/2007.

(12)	Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1266/2007 wprowadza się następujące zmiany:

w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Państwa członkowskie mogą, na podstawie wyników oceny ryzyka obejmujących wystarczającą ilość danych epidemiologicznych otrzymanych podczas realizacji programów monitorowania przy użyciu zwierząt wskaźnikowych zgodnie z pkt 1.1.2.1 załącznika I, wyznaczyć strefę ochrony jako »strefę zamkniętą, gdzie zastosowano szczepienie i gdzie nie występuje przynajmniej jeden szczególny serotyp wirusa choroby niebieskiego języka« (»obszar niższego ryzyka«), pod warunkiem że:

(i)	szczepienie jest prowadzone we wskazanej części strefy ochrony w odniesieniu do przynajmniej jednego szczególnego serotypu wirusa choroby niebieskiego języka;

(ii)	we wskazanej części strefy ochrony nie występuje dany serotyp lub serotypy wirusa choroby niebieskiego języka;

Państwo członkowskie, które zamierza wyznaczyć część strefy ochrony jako »obszar niższego ryzyka«, informuje o tym Komisję. Takiemu powiadomieniu towarzyszą wszelkie niezbędne informacje i dane uzasadniające wyznaczenie obszaru, z uwzględnieniem sytuacji epidemiologicznej danej strefy, w szczególności w odniesieniu do wprowadzonego programu monitorowania choroby niebieskiego języka. Powiadamia ono również niezwłocznie o tym fakcie pozostałe państwa członkowskie.

Przemieszczanie zwierząt wewnątrz tej samej strefy zamkniętej z części, w której występuje ten sam serotyp lub te same serotypy wirusa choroby niebieskiego języka, do części tej samej strefy zamkniętej wyznaczonej jako »obszar niższego ryzyka« jest dopuszczone wyłącznie wtedy, gdy:

a)	zwierzęta spełniają warunki określone w załączniku III; lub

przed przemieszczeniem zwierzęta spełniają wszelkie inne stosowne warunki gwarancji ich zdrowia ustalone na podstawie pozytywnych wyników oceny ryzyka związanego ze stosowaniem środków przeciwko rozprzestrzenianiu się wirusa choroby niebieskiego języka i do ochrony zwierząt przed atakiem wektorów, wymagane przez właściwy organ w miejscu pochodzenia i zatwierdzone przez właściwy organ w miejscu przeznaczenia; lub

c)	zwierzęta przeznaczone są do natychmiastowego uboju.”;

ustępy 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Państwo członkowskie pochodzenia bezzwłocznie informuje Komisję i inne państwa członkowskie o gwarancjach zdrowia zwierząt, o których mowa w ust. 2 lit. b) lub 2a lit. b).

4. W odniesieniu do zwierząt, o których mowa w ust. 1, 2 i 2a niniejszego artykułu, do odpowiednich świadectw zdrowia ustanowionych w dyrektywach 64/432/EWG, 91/68/EWG i 92/65/EWG, lub o których mowa w decyzji 93/444/EWG dodaje się wyrażenie w brzmieniu:

„Zwierzęta spełniają wymogi … (art. 7 ust. 1 lub art. 7 ust. 2 lit. a) lub art. 7 ust. 2 lit. b) lub art. 7 ust. 2 lit. c) lub art. 7 ust. 2a lit. a) lub art. 7 ust. 2a lit. b) lub art. 7 ust. 2a lit. c) – oznaczyć odpowiednio) rozporządzenia (WE) nr 1266/2007.” ”;

w załączniku I pkt 1.1.2.1. otrzymuje następujące brzmienie:

1.1.2.1. Monitorowanie serologiczne przy użyciu zwierząt wskaźnikowych:

—

Monitorowanie serologiczne przy użyciu zwierząt wskaźnikowych obejmuje aktywny program roczny testowania zwierząt wskaźnikowych, mający na celu ocenę występowania wirusa choroby niebieskiego języka w obrębie strefy zamkniętej. W miarę możliwości zwierzętami wskaźnikowymi powinno być bydło. Zwierzęta te muszą znajdować się na obszarach strefy zamkniętej, gdzie, po przeprowadzeniu analizy ryzyka dotyczącej oceny entomologicznej i ekologicznej, potwierdzono obecność wektora lub stwierdzono obecność siedlisk sprzyjających namnażaniu się wektora,

—	W okresie aktywności wektora, o ile jest on znany, zwierzęta wskaźnikowe są poddawane testom co najmniej raz w miesiącu. W przypadku braku takich informacji zwierzęta wskaźnikowe są poddawane testom co najmniej raz w miesiącu przez cały rok,

—

Minimalna liczba zwierząt wskaźnikowych na każdy geograficzny obszar odniesienia na potrzeby monitorowania i nadzoru choroby niebieskiego języka musi być reprezentatywna i wystarczająca do wykazania miesięcznego występowania (*1) na poziomie 2 % przy poziomie ufności 95 % w każdym geograficznym obszarze odniesienia,

—

Badania laboratoryjne są planowane w taki sposób, aby po uzyskaniu pozytywnych wyników badań przesiewowych następowały serologiczne lub wirusologiczne testy ukierunkowane na wykrycie przynajmniej jednego szczególnego serotypu choroby niebieskiego języka, które są konieczne do określenia szczególnego serotypu występującego w każdym epidemiologicznym obszarze geograficznym.

(*1) Oszacowano, że normalny roczny wskaźnik serokonwersji w strefie zakażonej wynosi 20 %. Jednakże we Wspólnocie wirus występuje głównie w okresie obejmującym około sześć miesięcy w roku (koniec wiosny/połowa jesieni). Z tego względu poziom wynoszący 2 % jest zachowawczym oszacowaniem spodziewanego miesięcznego wskaźnika serokonwersji.”;"

w załączniku III, w sekcji A wprowadza się następujące zmiany:

punkt 5 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

zostały one zaszczepione szczepionką inaktywowaną co najmniej przed liczbą dni wystarczającą, aby zaczęła działać ochrona immunologiczna określona w specyfikacji szczepionki zatwierdzonej w programie szczepień, oraz zgodnie z »Podręcznikiem OIE dotyczącym zwierząt lądowych« zostały poddane testowi na obecność czynnika i uzyskały wynik negatywny, przy czym test ten przeprowadzono co najmniej 14 dni po rozpoczęciu działania ochrony immunologicznej określonej w specyfikacji szczepionki zatwierdzonej w programie szczepień Jednakże test na obecność czynnika nie jest konieczny w przypadku przemieszczania zwierząt z części strefy zamkniętej wyznaczonej jako »obszar o niższym zagrożeniu« zgodnie z art. 7 ust. 2a niniejszego rozporządzenia.”;

akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„W przypadku zwierząt ciężarnych, co najmniej jeden z warunków określonych w pkt 5, 6 i 7 musi być spełniony przed inseminacją lub kryciem albo musi być spełniony warunek określony w pkt 3. W przypadku zastosowania badania serologicznego, jak wskazano w pkt 3, badanie to musi zostać przeprowadzone nie wcześniej niż siedem dni przed datą przemieszczenia.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 10 lutego 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

(1) Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 74.

(2) Dz.U. L 283 z 27.10.2007, s. 37.

(3) Dziennik EFSA (2007) 479, s. 1–29.

11.2.2009

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 40/7

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 124/2009

z dnia 10 lutego 2009 r.

ustalające maksymalne zawartości w żywności kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego tymi substancjami pasz, dla których nie są one przeznaczone

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Kokcydiostatyki i histomonostatyki są substancjami mającymi na celu zniszczenie lub zahamowanie wzrostu pierwotniaków. Mogą one być między innymi dopuszczone do stosowania jako dodatki paszowe zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (2). W zezwoleniach na stosowanie kokcydiostatyków i histomonostatyków jako dodatków paszowych określone są szczególne warunki stosowania, takie jak docelowy gatunek lub kategoria zwierząt, dla których przeznaczone są dodatki.

(2)

Podmioty branży paszowej mogą w ramach jednego zakładu wytwarzać różnorodne pasze, a różne rodzaje produktów mogą być produkowane bezpośrednio po sobie na tej samej linii produkcyjnej. Może wystąpić sytuacja, w której nieuniknione śladowe ilości danego produktu pozostają wciąż na linii produkcyjnej w momencie rozpoczęcia produkcji innego produktu paszowego. Takie przeniesienie substancji z jednej partii produkcyjnej do drugiej określa się mianem „zanieczyszczenia krzyżowego”, a dojść do niego może na przykład przy stosowaniu kokcydiostatyków lub histomonostatyków jako dopuszczonego dodatku paszowego. W rezultacie kolejna produkowana pasza może ulec zanieczyszczeniu technicznie niemożliwymi do uniknięcia śladowymi ilościami wymienionych substancji obecnymi w paszy, w odniesieniu do której nie zezwolono na stosowanie kokcydiostatyków lub histomonostatyków, na przykład paszy przeznaczonej dla gatunków lub kategorii zwierząt nieprzewidzianych w zezwoleniu na stosowanie dodatku. Takie nieuniknione zanieczyszczenie krzyżowe może nastąpić na wszystkich etapach produkcji i przetwarzania pasz, a także podczas ich przechowywania i transportu.

(3)

W celu zapobieżenia przyjęciu przez państwa członkowskie przepisów krajowych dotyczących nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego dopuszczonymi kokcydiostatykami lub histomonostatykami pasz, dla których nie są one przeznaczone, i ich obecności w pochodnych środkach spożywczych, które to przepisy zakłócałyby funkcjonowanie rynku wewnętrznego, konieczne jest przyjęcie w tej dziedzinie zharmonizowanych przepisów wspólnotowych.

(4)

Substancje czynne występujące w dopuszczonych kokcydiostatykach i histomonostatykach pochodzące z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, uznaje się za substancje niepożądane w paszach zwierzęcych w rozumieniu dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3), a ich obecność nie powinna zagrażać zdrowiu zwierząt, ludzi i środowisku. Dlatego w dyrektywie Komisji 2009/8/WE zmieniającej załącznik I dyrektywy 2002/32/WE (4) ustalono maksymalne zawartości takich substancji w paszach zwierzęcych.

(5)

Obecność kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, nawet poniżej maksymalnych zawartości ustalonych na podstawie dyrektywy 2002/32/WE, może skutkować obecnością pozostałości tych substancji w produktach żywnościowych pochodzenia zwierzęcego. Wobec powyższego dla ochrony zdrowia publicznego oraz o ile nie ustalono jeszcze najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości (NDP) dla danego produktu żywnościowego zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającym wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (5) lub zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003, należy ustalić górne granice tolerancji substancji czynnych zawartych w kokcydiostatykach i histomonostatykach w żywności pochodzenia zwierzęcego, pochodzących z danej paszy, dla której nie są one przeznaczone, w kontekście rozporządzenia (EWG) nr 315/93 ustanawiającego procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności.

(6)

Na wniosek Komisji Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) wydał szereg opinii (6) w sprawie ryzyka dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w następstwie nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego dopuszczonymi jako dodatki paszowe kokcydiostatykami lub histomonostatykami pasz, dla których nie są one przeznaczone. W odniesieniu do każdego kokcydiostatyku lub histomonostatyku dopuszczonego jako dodatek paszowy Urząd wziął w swej ocenie pod uwagę hipotetyczne wielkości zanieczyszczenia krzyżowego paszy na poziomie 2 %, 5 % i 10 % substancjami pochodzącymi z paszy produkowanej wcześniej z zastosowaniem najwyższej dopuszczalnej dawki kokcydiostatyków lub histomonostatyków.

(7)

W świetle wniosków poszczególnych opinii naukowych można stwierdzić, że zdaniem Urzędu ogólnie mało prawdopodobne jest, by obecność kokcydiostatyków lub histomonostatyków dopuszczonych jako dodatki paszowe w paszach, dla których nie są one przeznaczone, w ilościach wynikających z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego, z uwzględnieniem wszelkich środków zapobiegawczych, wywoływała u zwierząt niepożądane skutki zdrowotne, a ryzyko dla zdrowia konsumenta związane ze spożyciem ich pozostałości w produktach pochodzących od zwierząt narażonych na zanieczyszczone pasze jest znikome.

(8)

Biorąc pod uwagę opinie Urzędu oraz różne rozwiązania stosowane obecnie w poszczególnych państwach członkowskich w odniesieniu do nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego, w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz dla ochrony zdrowia publicznego, proponuje się ustalenie maksymalnych zawartości w żywności zgodnie z załącznikami do niniejszego rozporządzenia. W celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowo-technicznej przepisy zawarte w załączniku należy poddać przeglądowi najpóźniej do dnia 1 lipca 2011 r.

(9)

Ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia maksymalne zawartości należy stale aktualizować odpowiednio do zmian najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości (NDP) ustalonego dla danego produktu żywnościowego zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 ustanawiającym wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego lub zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003. W świetle ewentualnego odstępu czasowego między tymi zmianami a późniejszą aktualizacją maksymalnych zawartości określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia należy uznać, że aktualizacja taka pozostaje bez uszczerbku dla wartości najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości kokcydiostatyków lub histomonostatyków ustalonych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 lub zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(10)

Z uwagi na to, że nieuniknione zanieczyszczenie krzyżowe kokcydiostatykami lub histomonostatykami pasz, dla których nie są one przeznaczone, może skutkować obecnością tych substancji jako zanieczyszczeń w żywności pochodnej, właściwym działaniem jest przyjęcie całościowego, zintegrowanego podejścia do tego problemu, które polega na jednoczesnym przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2009/8/WE ustalającej maksymalne zawartości kokcydiostatyków lub histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone.

(11)	Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1. Środków spożywczych wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia nie wprowadza się do obrotu, jeżeli zawartość któregoś z wymienionych w tym załączniku zanieczyszczeń w takich środkach spożywczych przekracza maksymalne zawartości określone w załączniku.

W przypadku stwierdzenia znaczącej pozostałości poniżej określonej w załączniku maksymalnej zawartości, zasadne jest, by właściwy organ przeprowadził badania w celu potwierdzenia, że obecność takiej pozostałości jest następstwem nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego paszy, nie zaś nielegalnego zastosowania kokcydiostatyku lub histomonostatyku.

Środków spożywczych, w przypadku których przestrzegane są określone w załączniku maksymalne zawartości, nie można mieszać ze środkami spożywczymi, w przypadku których takie maksymalne zawartości są przekroczone.

2. Przy stosowaniu maksymalnych zawartości, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, do środków spożywczych, które są suszone, rozcieńczone, przetworzone lub składają się z co najmniej dwu składników, należy uwzględnić zmianę stężenia zanieczyszczenia spowodowaną suszeniem, rozcieńczeniem lub przetworzeniem, a także wzajemny stosunek zawartości składników produktu.

3. Maksymalne zawartości ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia nie naruszają przepisów oraz pozostają bez uszczerbku dla NDP ustalonych rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 oraz NDP ustalonych rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 10 lutego 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

(1) Dz.U. L 37 z 13.2.1993, s. 1.

(2) Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(3) Dz.U. L 140 z 30.5.2002, s. 10.

(4) Zob. s. 19 niniejszego Dziennika Urzędowego.

(5) Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 1.

(6) Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego lasalocidem, dopuszczonym do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest on przeznaczony. Dziennik EFSA (2007) 553, s. 1–46.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/CONTAM_ej553_lasalocid_en.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego narazyną, dopuszczoną do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest ona przeznaczona. Dziennik EFSA (2007) 552, s. 1–35.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/CONTAM_ej552_narasin_en.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego maduramycyną, dopuszczoną do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest ona przeznaczona. Dziennik EFSA (2008) 594, s. 1–30.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej594_maduramicin_en.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego semduramycyną, dopuszczoną do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest ona przeznaczona. Dziennik EFSA (2008) 593, s. 1–27.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej593_semduramicin_en.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego salinomycyną, dopuszczoną do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest ona przeznaczona. Dziennik EFSA (2008) 591, s. 1–38.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej591_salinomycin_en.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego monenzyną, dopuszczoną do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest ona przeznaczona. Dziennik EFSA (2008) 592, s. 1–40.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej592_monensin_en.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego wodorobromkiem halofuginonu, dopuszczonym do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest on przeznaczony. Dziennik EFSA (2008) 657, s. 1–31.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej657_halofuginone_en.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego dekokwinatem, dopuszczonym do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest on przeznaczony. Dziennik EFSA (2008) 656, s. 1–26.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej656_decoquinate_en.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego robenidyną, dopuszczoną do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest ona przeznaczona. Dziennik EFSA (2008) 655, s. 1–29.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej655_robenidine_en,0.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego nikarbazyną, dopuszczoną do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest ona przeznaczona. Dziennik EFSA (2008) 690, s. 1–34.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej690_nicarbazin_en.pdf?ssbinary=true

Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego diklazurilem, dopuszczonym do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest on przeznaczony. Dziennik EFSA (2008) 716, s. 1–31.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej716_diclazuril_en.pdf?ssbinary=true

ZAŁĄCZNIK

Maksymalne zawartości w środkach spożywczych

Substancja

Środki spożywcze

Maksymalna zawartość w μg/kg (ppb) mokrej masy

1.	Sól sodowa lasalocidu

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż drób:

—

mleko

—	wątroba i nerki

—	pozostała żywność

Narazyna

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne:

—

jaja

—

mleko

—

wątroba

—	pozostała żywność

3.	Sól sodowa salinomycyny

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne i króliki rzeźne:

—

jaja

—

wątroba

—	pozostała żywność

4.	Sól sodowa monenzyny

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne, indyki i bydło (w tym bydło mleczne):

—

wątroba

—	pozostała żywność

5.	Semduramycyna

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne

6.	Maduramycyna

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne i indyki

7.	Robenidyna

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne, indyki i króliki rzeźne i hodowlane:

—

jaja

—	wątroba, nerki, skóra i tłuszcz

—	pozostała żywność

8.	Dekokwinat

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne, bydło i owce (z wyjątkiem zwierząt mlecznych)

9.	Halofuginon

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne, indyki i bydło (z wyjątkiem bydła mlecznego):

—

jaja

—	wątroba i nerki

—

mleko

—	pozostała żywność

10.	Nikarbazyna

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne:

—

jaja

100

—

mleko

—	wątroba i nerki

100

—	pozostała żywność

11.	Diklazuril

Żywność pochodzenia zwierzęcego, pochodząca od gatunków innych niż kurczęta rzeźne, indyki rzeźne, króliki rzeźne i hodowlane, przeżuwacze i świnie:

—

jaja

—	wątroba i nerki

—	pozostała żywność

11.2.2009

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 40/12

DYREKTYWA KOMISJI 2009/7/WE

z dnia 10 lutego 2009 r.

zmieniająca załączniki I, II, IV i V do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (1), w szczególności jej art. 14 akapit drugi lit. c) i d),

po konsultacji z zainteresowanymi państwami członkowskimi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Dyrektywa 2000/29/WE wyszczególnia organizmy szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych i ustanawia pewne środki ochronne przeciwko ich wprowadzaniu do państw członkowskich z innych państw członkowskich lub z krajów trzecich.

(2)

Na podstawie informacji udostępnionych przez państwa członkowskie oraz weryfikacji przez ekspertów załączników I, II, IV i V do dyrektywy 2000/29/WE należy zmienić wykazy organizmów szkodliwych w załącznikach I i II w celu poprawy ochrony przed wprowadzaniem takich organizmów na teren Wspólnoty. Wszystkie zmiany oparte są na dowodach technicznych i naukowych.

(3)

Biorąc pod uwagę wzrost międzynarodowych obrotów w handlu roślinami i produktami roślinnymi, we Wspólnocie konieczna jest ochrona fitosanitarna przed wprowadzaniem następujących organizmów szkodliwych, o których wiadomo, że nie występowały dotychczas we Wspólnocie: Dendrolimus sibiricus Tschetverikov; Rhynchophorus palmarum (L.); Agrilus planipennis Fairmaire na roślinach Fraxinus L., Juglans mandshurica Maxim., Ulmus davidiana Planch., Ulmus parvifolia Jacq. oraz Pterocarya rhoifolia Siebold & Zucc., występujące jedynie w Chinach, Kanadzie, Japonii, Mongolii, Republice Korei, Rosji, Stanach Zjednoczonych oraz na Tajwanie; Chrysanthemum stem necrosis virus na roślinach Dendranthema (DC.) Des Moul. i Lycopersicon lycopersicum (L.) Karsten ex Farw.; Scrobipalpopsis solanivora (Povolny) na bulwach Solanum tuberosum L. i Stegophora ulmea (Schweinitz: Fries) Sydow & Sydow na roślinach Ulmus L. i Zelkova L., przeznaczonych do sadzenia, z wyjątkiem nasion. Dodatkowo z tego samego powodu należy ograniczyć dalsze rozprzestrzenianie się Paysandisia archon (Burmeister), występującego na niektórych obszarach Wspólnoty na roślinach należących do 11 rodzajów z rodziny Palmae i urzędowo zwalczanego.

(4)

Nazwy Saissetia nigra (Nietm.) i Diabrotica virgifera Le Conte należy zmienić zgodnie ze zrewidowaną nomenklaturą naukową tych organizmów. Nazwę Saissetia nigra (Nietm.) zmieniono na Parasaissetia nigra (Nietner). Diabrotica virgifera Le Conte została podzielona na dwa podgatunki, a mianowicie na Diabrotica virgifera virgifera Le Conte, występujący w niektórych regionach Wspólnoty, oraz Diabrotica virgifera zeae Krysan & Smith, niewystępujący na obszarze Wspólnoty.

(5)	Należy zatem zmienić wykazy tych organizmów w załącznikach I i II do dyrektywy 2000/29/WE.

(6)	W związku z tym należy także zmienić odpowiednie wymogi w załącznikach IV i V do dyrektywy 2000/29/WE dotyczące przywozu lub przemieszczania roślin żywicielskich dla organizmów szkodliwych wymienionych w załącznikach I i II z uwzględnieniem zmienionych wykazów w załącznikach I i II.

(7)	W załączniku V część B należy zaktualizować kod CN drewna Acer saccharum Marsh. w celu uzupełnienia wykazu kodów CN drewna podlegającego kontroli przywozowej.

(8)	Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki I, II, IV i V do dyrektywy 2000/29/WE.

(9)	Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załącznikach I, II, IV oraz V do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1. Państwa członkowskie przyjmą i publikują, najpóźniej do dnia 31 marca 2009 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie zaczynają stosować te przepisy od dnia 1 kwietnia 2009 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 10 lutego 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

(1) Dz.U. L 169 z 10.7.2000, s. 1.

ZAŁĄCZNIK

W załącznikach I, II, IV i V do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się następujące zmiany:

w załączniku I część A wprowadza się następujące zmiany:

w sekcji I lit. a):

(i)

po pkt 10 dodaje się pkt 10.0 w brzmieniu:

„10.0.

Dendrolimus sibiricus Tschetverikov”;

(ii)

punkt 10.4 otrzymuje brzmienie:

„10.4.

Diabrotica virgifera zeae Krysan & Smith”;

(iii)

po pkt 19 dodaje się pkt 19.1 w brzmieniu:

„19.1.

Rhynchophorus palmarum (L.)”;

w sekcji II lit. a) przed pkt 1 dodaje się punkt 0.1 w brzmieniu:

„0.1.

Diabrotica virgifera virgifera Le Conte”.;

w załączniku II część A wprowadza się następujące zmiany:

w sekcji I lit. a):

(i)

po pkt 1 dodaje się pkt 1.1 w brzmieniu:

„1.1.

Agrilus planipennis Fairmaire

Rośliny przeznaczone do sadzenia, z wyjątkiem roślin w hodowlach tkankowych i nasion, drewno oraz kora Fraxinus L., Juglans mandshurica Maxim., Ulmus davidiana Planch., Ulmus parvifolia Jacq. i Pterocarya rhoifolia Siebold & Zucc., pochodzące z Chin, Japonii, Kanady, Mongolii, Republiki Korei, Rosji, Tajwanu i USA”;

(ii)	skreśla się pkt 24;

(iii)

po pkt 28 dodaje się pkt 28.1 w brzmieniu:

„28.1.

Scrobipalpopsis solanivora Povolny

Bulwy Solanum tuberosum L.”;

w sekcji I lit. c) po pkt 14 dodaje się pkt 14.1 w brzmieniu:

„14.1.

Stegophora ulmea (Schweinitz: Fries) Sydow & Sydow

Rośliny Ulmus L. i Zelkova L., przeznaczone do sadzenia, z wyjątkiem nasion”;

w sekcji I lit. d) po pkt 5 dodaje się pkt 5.1 w brzmieniu:

„5.1.

Chrysanthemum stem necrosis virus

Rośliny Dendranthema (DC.) Des Moul. i Lycopersicon lycopersicum (L.) Karsten ex Farw., przeznaczone do sadzenia, z wyjątkiem nasion”;

w sekcji II lit. a):

(i)

po pkt 6.2 dodaje się pkt 6.3 w brzmieniu:

„6.3.

Parasaissetia nigra (Nietner)

Rośliny Citrus L., Fortunella Swingle, Poncirus Raf. i ich hybrydy, z wyjątkiem owoców i nasion”;

(ii)

po pkt 9 dodaje się pkt 10 w brzmieniu:

„10.	Paysandisia archon (Burmeister)

Rośliny z rodziny Palmae, przeznaczone do sadzenia, o średnicy pnia przy podstawie ponad 5 cm, należące do następujących rodzajów: Brahea Mart., Butia Becc., Chamaerops L., Jubaea Kunth, Livistona R. Br., Phoenix L., Sabal Adans., Syagrus Mart., Trachycarpus H. Wendl., Trithrinax Mart., Washingtonia Raf.”;

w załączniku IV część A sekcja I wprowadza się następujące zmiany:

po pkt 2.2 dodaje się punkty 2.3, 2.4 i 2.5 w brzmieniu:

„2.3.

Bez względu na to, czy jest ono wymienione wśród kodów CN w załączniku V część B, drewno Fraxinus L., Juglans mandshurica Maxim., Ulmus davidiana Planch., Ulmus parvifolia Jacq. i Pterocarya rhoifolia Siebold & Zucc, inne niż drewno w postaci:

—	wiórów uzyskanych w całości lub w części z tych drzew,

—	drewnianych materiałów opakowaniowych w formie skrzyń, pudeł, klatek, bębnów oraz opakowań podobnych, palet, palet skrzyniowych oraz innych płyt ładunkowych, nadstawek paletowych, używanych do transportu wszystkich rodzajów ładunków,

—	drewna służącego do unieruchomienia lub zabezpieczenia ładunków niedrewnianych,

ale łącznie z drewnem, które nie zachowało swojej naturalnej zaokrąglonej powierzchni,

pochodzące z Chin, Japonii, Kanady, Mongolii, Republiki Korei, Rosji, Tajwanu i USA

Należy złożyć urzędowe oświadczenie, że drewno:

a)	pochodzi z obszarów uznanych przez krajową organizację ochrony roślin w kraju wywozu za wolne od Agrilus planipennis Fairmaire zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych; lub

b)	zostało obciosane aż do całkowitej utraty swojej zaokrąglonej powierzchni.

2.4.

Bez względu na to, czy jest ono wymienione wśród kodów CN w załączniku V część B, drewno w formie wiórów uzyskanych w całości lub w części z Fraxinus L., Juglans mandshurica Maxim., Ulmus davidiana Planch., Ulmus parvifolia Jacq. i Pterocarya rhoifolia Siebold & Zucc., pochodzące z Chin, Japonii, Kanady, Mongolii, Republiki Korei, Rosji, Tajwanu i USA

Należy złożyć urzędowe oświadczenie, że drewno:

a)	pochodzi z obszarów uznanych przez krajową organizację ochrony roślin w kraju wywozu za wolne od Agrilus planipennis Fairmaire zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych; lub

b)	zostało pocięte na kawałki o grubości i szerokości nie większej niż 2,5 cm.

2.5.	Odseparowana kora Fraxinus L., Juglans mandshurica Maxim., Ulmus davidiana Planch., Ulmus parvifolia Jacq. i Pterocarya rhoifolia Siebold & Zucc. pochodząca z Chin, Japonii, Kanady, Mongolii, Republiki Korei, Rosji, Tajwanu i USA

Należy złożyć urzędowe oświadczenie, że oddzielona kora:

a)	pochodzi z obszarów uznanych przez krajową organizację ochrony roślin w kraju wywozu za wolne od Agrilus planipennis Fairmaire zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych; lub

b)	zostało pocięte na kawałki o grubości i szerokości nie większej niż 2,5 cm.”;

po pkt 11.3 dodaje się pkt 11.4 w brzmieniu:

„11.4.

Rośliny Fraxinus L., Juglans mandshurica Maxim., Ulmus davidiana Planch., Ulmus parvifolia Jacq i Pterocarya rhoifolia Siebold & Zucc., przeznaczone do sadzenia, z wyjątkiem nasion i roślin w hodowlach tkankowych, pochodzące z Chin, Japonii, Kanady, Mongolii, Republiki Korei, Rosji, Tajwanu i USA

Należy złożyć urzędowe oświadczenie, że rośliny:

a)	były stale uprawiane na obszarze uznanym za wolny od Agrilus planipennis Fairmaire przez krajową organizację ochrony roślin zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych; lub

b)	przez okres co najmniej dwóch lat przed wywozem były uprawiane w miejscu, w którym nie zaobserwowano żadnych objawów występowania Agrilus planipennis Fairmaire podczas dwóch urzędowych inspekcji rocznie przeprowadzonych w odpowiednich porach, m.in. bezpośrednio przed wywozem.”;

w pkt 14 w tekście w prawej kolumnie wprowadza się następujące zmiany: „Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących roślin wymienionych w załączniku IV część A sekcja I pkt 11.4, należy złożyć urzędowe oświadczenie, że od początku ostatniego pełnego cyklu wegetacyjnego w miejscu uprawy lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie nie zaobserwowano żadnych objawów występowania mikoplazmy martwicy łyka wiązu.”;

po pkt 25.4 dodaje się pkt 25.4.1 i 25.4.2 w brzmieniu:

„25.4.1.

Bulwy Solanum tuberosum L., z wyjątkiem przeznaczonych do sadzenia

Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących bulw wymienionych w załączniku III część A pkt 12 oraz w załączniku IV część A sekcja I pkt 25.1, 25.2 i 25.3, należy złożyć urzędowe oświadczenie, że bulwy pochodzą z obszarów, na których nie stwierdzono występowania Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith.

25.4.2.

Bulwy Solanum tuberosum L.

Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących bulw wymienionych w załączniku III część A pkt 10, 11 i 12 oraz w załączniku IV część A sekcja I pkt 25.1, 25.2, 25.3, 25.4 i 25.4.1, należy złożyć urzędowe oświadczenie, że:

a)	bulwy pochodzą z kraju, w którym nie stwierdzono występowania Scrobipalpopsis solanivora Povolny; lub

b)	bulwy pochodzą z obszaru uznanego za wolny od Scrobipalpopsis solanivora Povolny przez krajową organizację ochrony roślin zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych.”;

e)	skreśla się pkt 25.8;

po pkt 28 dodaje się pkt 28.1 w brzmieniu:

„28.1.

Rośliny Dendranthema (DC.) Des Moul. i Lycopersicon lycopersicum (L.) Karsten ex Farw., przeznaczone do sadzenia, z wyjątkiem nasion

Z zastrzeżeniem wymogów dotyczących roślin wymienionych w załączniku III część A pkt 13, w załączniku IV część A sekcja I pkt 25.5, 25.6, 25.7, 27.1, 27.2 i 28, należy złożyć urzędowe oświadczenie, że:

a)	rośliny były stale uprawiane w kraju wolnym od Chrysanthemum stem necrosis virus; lub

b)	rośliny były stale uprawiane na obszarze uznanym przez krajową organizację ochrony roślin w kraju wywozu za wolny od Chrysanthemum stem necrosis virus zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych; lub

c)	rośliny były stale uprawiane w miejscu uznanym za wolne od Chrysanthemum stem necrosis virus i sprawdzanym w ramach urzędowych inspekcji oraz, w stosownych przypadkach, poprzez testy.”;

po pkt 37 dodaje się pkt 37.1 w brzmieniu:

„37.1.

Z zastrzeżeniem zakazów dotyczących roślin wymienionych w załączniku III część A pkt 17 i wymogów wymienionych w załączniku IV część A sekcja I pkt 37, należy złożyć urzędowe oświadczenie, że rośliny:

a)	były stale uprawiane w kraju, w którym nie stwierdzono występowania Paysandisia archon (Burmeister); lub

b)	były stale uprawiane na obszarze uznanym za wolny od Paysandisia archon (Burmeister) przez krajową organizację ochrony roślin zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych; lub

przez okres co najmniej dwóch lat przed wywozem były uprawiane w miejscu:

—	które jest zarejestrowane i podlega nadzorowi krajowej organizacji ochrony roślin w kraju pochodzenia, oraz

—	w którym rośliny znajdowały się w miejscu całkowicie chronionym fizycznie przed wprowadzeniem Paysandisia archon (Burmeister) lub z zastosowaniem odpowiednich procedur profilaktycznych, oraz

—	w którym podczas trzech urzędowych inspekcji rocznie przeprowadzonych w odpowiednich porach, m.in. bezpośrednio przed wywozem, nie zaobserwowano żadnych objawów występowania Paysandisia archon (Burmeister).”;

w załączniku IV część A sekcja II po pkt 19 dodaje się pkt 19.1 w następującym brzmieniu:

„19.1.

Należy złożyć urzędowe oświadczenie, że rośliny:

a)	były stale uprawiane na obszarze uznanym za wolny od Paysandisia archon (Burmeister) przez krajową organizację ochrony roślin zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych; lub

przez okres co najmniej dwóch lat przed przemieszczeniem były uprawiane w miejscu:

—	które jest zarejestrowane i podlega nadzorowi organu odpowiedzialnego w państwie członkowskim pochodzenia, oraz

—	w którym rośliny znajdowały się w miejscu całkowicie chronionym fizycznie przed wprowadzeniem Paysandisia archon (Burmeister) lub z zastosowaniem odpowiednich procedur profilaktycznych, oraz

—	w którym podczas trzech urzędowych inspekcji rocznie przeprowadzonych w odpowiednich porach nie zaobserwowano żadnych objawów występowania Paysandisia archon (Burmeister).”;

w załączniku V wprowadza się następujące zmiany:

w części A sekcja I po pkt 2.3 dodaje się pkt 2.3.1 w brzmieniu:

„2.3.1.

w części B sekcja I wprowadza się następujące zmiany:

(i)

w pkt 5 dodaje się tiret trzecie w brzmieniu:

„—	Fraxinus L., Juglans mandshurica Maxim., Ulmus davidiana Planch., Ulmus parvifolia Jacq. i Pterocarya rhoifolia Siebold & Zucc. pochodzące z Chin, Japonii, Kanady, Mongolii, Republiki Korei, Rosji, Tajwanu i USA.”;

(ii)

w pkt 6 lit. a) dodaje się tiret szóste w brzmieniu:

„—	Fraxinus L., Juglans mandshurica Maxim., Ulmus davidiana Planch., Ulmus parvifolia Jacq. i Pterocarya rhoifolia Siebold & Zucc. pochodzące z Chin, Japonii, Kanady, Mongolii, Republiki Korei, Rosji, Tajwanu i USA.”;

(iii)

w pkt 6 lit. b) skreśla się sekcję

„ex 4407 99

Drewno inne niż z drzew iglastych (z wyjątkiem drzew tropikalnych określonych we wpisie 1 przy podpozycji w rozdziale 44 lub innych drzew tropikalnych, dębowych (Quercus spp.) lub bukowych (Fagus spp.)), piłowane wzdłużnie, skrawane lub łuszczone, strugane lub nie, szlifowane lub łączone na zakładkę, o grubości powyżej 6 mm”

i zastępuje sekcjami w brzmieniu:

„ex 4407 93	Drewno Acer saccharum Marsh piłowane wzdłużnie, skrawane lub łuszczone, bez względu na to, czy strugane, szlifowane lub łączone na zakładkę, o grubości powyżej 6 mm
4407 95	Drewno jesionu (Fraxinus spp.) piłowane wzdłużnie, skrawane lub łuszczone, bez względu na to, czy strugane, szlifowane lub łączone na zakładkę, o grubości powyżej 6 mm
ex 4407 99	Drewno inne niż z drzew iglastych (z wyjątkiem drzew tropikalnych określonych we wpisie 1 przy podpozycji w rozdziale 44 lub innych drzew tropikalnych, dębowe (Quercus spp.), bukowe (Fagus spp.), klonowe (Acer spp), wiśniowe (Prunus spp.) lub jesionowe (Fraxinus spp.)), piłowane wzdłużnie, skrawane lub łuszczone, bez względu na to, czy strugane, szlifowane lub łączone na zakładkę, o grubości powyżej 6 mm”

11.2.2009

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 40/19

DYREKTYWA KOMISJI 2009/8/WE

z dnia 10 lutego 2009 r.

zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do maksymalnych zawartości kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (1), w szczególności jej art. 8 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

(2)

(3)

W rozporządzeniu (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającym wymagania dotyczące higieny pasz (3) określono szczególne wymagania wobec przedsiębiorstw paszowych stosujących w produkcji pasz kokcydiostatyki i histomonostatyki. Podmioty branży paszowej muszą podjąć wszelkie stosowne środki w odniesieniu do pomieszczeń i wyposażenia, produkcji, przechowywania i transportu w celu wyeliminowania możliwości zanieczyszczenia krzyżowego, zgodnie ze zobowiązaniami określonymi w art. 4 i 5 wymienionego rozporządzenia. Ustalenie maksymalnych zawartości kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, zgodnie z dyrektywą 2002/32/WE nie powinno przeszkadzać podmiotom branży paszowej w wykonywaniu ich podstawowego obowiązku, jakim jest przestrzeganie dobrych praktyk wytwarzania w celu uniknięcia takiego zanieczyszczenia krzyżowego. Wobec powyższego niezbędne są nieustające wysiłki ze strony takich podmiotów mające na celu uniknięcie obecności takich niepożądanych substancji w paszach.

(4)

Uwzględniając stosowanie dobrych praktyk wytwarzania, maksymalne zawartości kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, należy ustalić zgodnie z zasadą możliwie najniższej zawartości. W celu umożliwienia producentowi pasz kontroli nad takim nieuniknionym zanieczyszczeniem krzyżowym należy rozważyć zawartość zanieczyszczeń na poziomie około 3 % w stosunku do maksymalnej dopuszczalnej zawartości w odniesieniu do pasz dla mniej wrażliwych gatunków zwierząt, dla których pasza nie jest przeznaczona, natomiast w odniesieniu do pasz dla wrażliwych gatunków zwierząt, dla których pasza nie jest przeznaczona, oraz pasz na końcowy okres tuczu, tj. okres poprzedzający ubój, należy utrzymać zawartość zanieczyszczeń na poziomie około 1 % w stosunku do maksymalnej dopuszczalnej zawartości. Zawartość zanieczyszczeń na poziomie 1 % należy także rozważyć w odniesieniu do zanieczyszczenia krzyżowego innych, przeznaczonych dla gatunków docelowych, pasz, do których nie dodaje się kokcydiostatyków lub histomonostatyków, oraz w odniesieniu do pasz, dla których substancje te nie są przeznaczone, przeznaczonych dla zwierząt, od których stale pozyskuje się żywność, takich jak krowy mleczne czy kury nioski, w przypadku istnienia dowodów na przenoszenie zanieczyszczeń z paszy na żywność pochodzenia zwierzęcego. W przypadku bezpośredniego podawania zwierzętom materiałów paszowych lub stosowania mieszanek paszowych uzupełniających stosowanie ich w dziennej dawce pokarmowej nie powinno skutkować narażeniem zwierzęcia na zawartość kokcydiostatyków lub histomonostatyków wyższą niż maksymalny poziom narażenia wynikający ze stosowania w dziennej dawce pokarmowej wyłącznie pełnoporcjowych mieszanek paszowych.

(5)

(6)

Substancje czynne występujące w dopuszczonych kokcydiostatykach i histomonostatykach pochodzące z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, należy uznać za substancje niepożądane w paszach zwierzęcych w rozumieniu dyrektywy 2002/32/WE, a ich obecność nie powinna zagrażać zdrowiu zwierząt, ludzi i środowisku. W związku z powyższym, aby zapobiec niepożądanemu i szkodliwemu oddziaływaniu, w załączniku I do wymienionej dyrektywy należy określić maksymalne zawartości takich substancji w paszach zwierzęcych.

(7)

W przypadku określenia najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości (NDP) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającym wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (4) lub zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003 należy zapewnić zgodność z tymi przepisami przy ustalaniu maksymalnych zawartości kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone.

(8)

Obecność kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, nawet poniżej maksymalnych zawartości, jakie powinny zostać ustalone na podstawie dyrektywy 2002/32/WE, może skutkować obecnością pozostałości tych substancji w produktach żywnościowych pochodzenia zwierzęcego. Wobec powyższego, dla ochrony zdrowia publicznego oraz o ile nie ustalono jeszcze najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości (NDP) dla danego produktu żywnościowego, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 124/2009 z dnia 10 lutego 2009 r. ustalającym maksymalne zawartości w żywności kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego tymi substancjami pasz, dla których nie są one przeznaczone (5), w kontekście rozporządzenia Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiającego procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności (6), ustalono górne granice tolerancji substancji czynnych zawartych w kokcydiostatykach i histomonostatykach.

(9)

Na wniosek Komisji Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) wydał szereg opinii (7) w sprawie ryzyka dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w następstwie nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego dopuszczonymi jako dodatki paszowe kokcydiostatykami lub histomonostatykami pasz, dla których nie są one przeznaczone. W odniesieniu do każdego kokcydiostatyku lub histomonostatyku dopuszczonego jako dodatek paszowy Urząd wziął w swej ocenie pod uwagę hipotetyczne wielkości zanieczyszczenia krzyżowego paszy na poziomie 2 %, 5 % i 10 % substancjami pochodzącymi z paszy produkowanej wcześniej z zastosowaniem najwyższej dopuszczalnej dawki kokcydiostatyków lub histomonostatyków.

(10)

(11)

Biorąc pod uwagę opinie Urzędu oraz różne rozwiązania stosowane obecnie w poszczególnych państwach członkowskich w odniesieniu do nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego, w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz dla ochrony zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, proponuje się ustalenie maksymalnych zawartości w paszach zgodnie z załącznikami do niniejszej dyrektywy.

(12)

Maksymalne zawartości substancji niepożądanych w paszach zwierzęcych należy ustalić aktualizując załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Przy aktualizacji przepisów technicznych zawartych w załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE wzięto pod uwagę rozwój wiedzy naukowo-technicznej, uwzględniając opinie naukowe Urzędu oraz rozwój metod analitycznych w dziedzinie pasz. W celu uwzględnienia rozwoju wiedzy naukowo-technicznej przepisy zawarte w załączniku należy poddać przeglądowi najpóźniej do dnia 1 lipca 2011 r.

(13)

Ustalone w załączniku do niniejszej dyrektywy maksymalne zawartości należy stale aktualizować odpowiednio do warunków stosowania określonych w zezwoleniach na stosowanie kokcydiostatyków i histomonostatyków jako dodatków paszowych. W świetle ewentualnego odstępu czasowego między wydaniem, zmianą, zawieszeniem lub cofnięciem zezwolenia na stosowanie kokcydiostatyku lub histomonostatyku jako dodatku paszowego a późniejszą korektą maksymalnych zawartości określonych w załącznikach do dyrektywy, należy uznać, że korekta taka pozostaje bez uszczerbku dla zawartości kokcydiostatyków lub histomonostatyków dopuszczonych jako dodatki paszowe zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(14)

Z uwagi na to, że nieuniknione zanieczyszczenie krzyżowe kokcydiostatykami lub histomonostatykami pasz, dla których nie są one przeznaczone, może skutkować obecnością tych substancji jako zanieczyszczeń w żywności pochodnej, właściwym działaniem jest przyjęcie całościowego, zintegrowanego podejścia do tego problemu, które polega na jednoczesnym przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy ustalającej maksymalne zawartości kokcydiostatyków lub histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, oraz rozporządzenia Komisji określającego maksymalne zawartości takich substancji w żywności.

(15)	Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2009 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą. Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 10 lutego 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

(1) Dz.U. L 140 z 30.5.2002, s. 10.

(2) Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(3) Dz.U. L 35 z 8.2.2005, s. 1.

(4) Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 1.

(5) Zob. s. 7 niniejszego Dziennika Urzędowego.

(6) Dz.U. L 37 z 13.2.1993, s. 1.

(7) Opinia Panelu Naukowego ds. Zanieczyszczeń w Łańcuchu Żywnościowym wydana na wniosek Komisji Europejskiej w sprawie zanieczyszczenia krzyżowego lasalocidem, dopuszczonym do stosowania jako dodatek paszowy, pasz, dla których nie jest on przeznaczony. Dziennik EFSA (2007) 553, s. 1–46.

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/CONTAM_ej553_lasalocid_en.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/CONTAM_ej552_narasin_en.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej594_maduramicin_en.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej593_semduramicin_en.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej591_salinomycin_en.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej592_monensin_en.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej657_halofuginone_en.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej656_decoquinate_en.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej655_robenidine_en,0.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej690_nicarbazin_en.pdf?ssbinary=true

http://www.efsa.europa.eu/cs/BlobServer/Scientific_Opinion/contam_op_ej716_diclazuril_en.pdf?ssbinary=true

ZAŁĄCZNIK

W załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE dodaje się następujące punkty w brzmieniu:

„Niepożądane substancje

Produkty przeznaczone do żywienia zwierząt (*1)

Maksymalna zawartość w mg/kg (ppm) odpowiadająca paszy o zawartości wilgoci 12 %

1.	Sól sodowa lasalocidu

Materiały paszowe

1,25

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	psów, cieląt, królików, gatunków z rodziny koniowatych, zwierząt mlecznych, niosek, indyków (> 12 tygodni) oraz kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni),

1,25

—	kurcząt rzeźnych, kurcząt chowanych na nioski (< 16 tygodni) i indyków (< 12 tygodni) w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie soli sodowej lasalocidu (pasza na końcowy okres tuczu),

1,25

—	innych gatunków zwierząt.

3,75

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono soli sodowej lasalocidu.

(*2)

Narazyna

Materiały paszowe

0,7

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	indyków, królików, gatunków z rodziny koniowatych, niosek oraz kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni),

0,7

—	kurcząt rzeźnych w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie narazyny (pasza na końcowy okres tuczu),

0,7

—	innych gatunków zwierząt.

2,1

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono narazyny.

(*2)

3.	Sól sodowa salinomycyny

Materiały paszowe

0,7

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	gatunków z rodziny koniowatych, indyków, niosek oraz kurcząt chowanych na nioski (> 12 tygodni),

0,7

—	kurcząt rzeźnych, kurcząt chowanych na nioski (< 12 tygodni) i królików rzeźnych w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie soli sodowej salinomycyny (pasza na końcowy okres tuczu),

0,7

—	innych gatunków zwierząt.

2,1

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono soli sodowej salinomycyny.

(*2)

4.	Sól sodowa monenzyny

Materiały paszowe

1,25

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	gatunków z rodziny koniowatych, psów, małych przeżuwaczy (owiec i kóz), kaczek, bydła, bydła mlecznego, niosek, kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni) oraz indyków (> 16 tygodni),

1,25

—	kurcząt rzeźnych, kurcząt chowanych na nioski (< 16 tygodni) i indyków (< 16 tygodni) w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie soli sodowej monenzyny (pasza na końcowy okres tuczu),

1,25

—	innych gatunków zwierząt.

3,75

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono soli sodowej monoenzyny.

(*2)

5.	Sól sodowa semduramycyny

Materiały paszowe

0,25

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	niosek oraz kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni),

0,25

—	kurcząt rzeźnych w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie soli sodowej semduramycyny (pasza na końcowy okres tuczu),

0,25

—	innych gatunków zwierząt.

0,75

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono soli sodowej semduramycyny.

(*2)

6.	Maduramycyna amonu alfa

Materiały paszowe

0,05

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	gatunków z rodziny koniowatych, królików, indyków (> 16 tygodni), niosek oraz kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni),

0,05

—	kurcząt rzeźnych i indyków (< 16 tygodni) w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie maduramycyny amonu alfa (pasza na końcowy okres tuczu),

0,05

—	innych gatunków zwierząt.

0,15

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono maduramycyna amonu alfa.

(*2)

7.	Chlorowodorek robenidyny

Materiały paszowe

0,7

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	niosek oraz kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni),

0,7

—	kurcząt rzeźnych, królików rzeźnych i hodowlanych oraz indyków w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie chlorowodorku robenidyny (pasza na końcowy okres tuczu),

0,7

—	innych gatunków zwierząt.

2,1

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono chlorowodorku robenidyny.

(*2)

8.	Dekokwinat

Materiały paszowe

0,4

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	niosek oraz kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni),

0,4

—	kurcząt rzeźnych w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie dekokwinatu (pasza na końcowy okres tuczu),

0,4

—	innych gatunków zwierząt.

1,2

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono dekokwinatu.

(*2)

9.	Wodorobromek halofuginonu

Materiały paszowe

0,03

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	niosek, kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni) oraz indyków (> 12 tygodni),

0,03

—	kurcząt rzeźnych i indyków (< 12 tygodni) w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie wodorobromku halofuginonu (pasza na końcowy okres tuczu),

0,03

—	gatunków zwierząt innych niż kurczęta chowane na nioski (< 16 tygodni).

0,09

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono wodorobromku halofuginonu.

(*2)

10.	Nikarbazyna

Materiały paszowe

0,5

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	gatunków z rodziny koniowatych, niosek oraz kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni),

0,5

—	kurcząt rzeźnych w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie nikarbazyny (w połączeniu z narazyną) (pasza na końcowy okres tuczu),

0,5

—	innych gatunków zwierząt.

1,5

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono nikarbazyny (w połączeniu z narazyną).

(*2)

11.	Diklazuril

Materiały paszowe

0,01

Mieszanki paszowe przeznaczone dla:

—	niosek, kurcząt chowanych na nioski (> 16 tygodni) oraz indyków rzeźnych (> 12 tygodni),

0,01

—	królików rzeźnych i hodowlanych w okresie poprzedzającym ubój, w którym zabronione jest stosowanie diklazurilu (pasza na końcowy okres tuczu),

0,01

—	innych gatunków zwierząt, oprócz kurcząt chowanych na nioski (< 16 tygodni), kurcząt rzeźnych i indyków rzeźnych (< 12 tygodni).

0,03

Premiksy stosowane w paszach, dla których nie dopuszczono diklazurilu.

(*2)

(*1) Bez uszczerbku dla dopuszczonych zawartości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt.

(*2) Maksymalna zawartość substancji w premiksie oznacza takie stężenie, które nie skutkuje zawartością substancji przekraczającą 50 % maksymalnych zawartości ustalonych dla paszy przy przestrzeganiu instrukcji stosowania premiksu.”

II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

11.2.2009

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 40/26

DECYZJA KOMISJI

z dnia 9 lutego 2009 r.

w sprawie zorganizowania czasowego doświadczenia mającego na celu ustanowienie pewnych odstępstw w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu mieszanek materiału siewnego przeznaczonych na cele pastewne zgodnie z dyrektywą Rady 66/401/EWG, aby określić, czy niektóre gatunki niewymienione w dyrektywach Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/55/WE lub 2002/57/WE spełniają wymogi włączenia do art. 2 ust. 1 pkt A) dyrektywy 66/401/EWG

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 724)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/109/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych (1), w szczególności jej art. 13a,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Tradycyjna wiedza rolników w połączeniu z ostatnimi wynikami badań wskazują, że niektóre gatunki Leguminosae i Plantago lanceolata, niewymienione w dyrektywach Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG (2), 2002/55/WE (3) lub 2002/57/WE (4) (zwanych dalej „obowiązującym prawodawstwem”), zwłaszcza jeśli są używane w mieszankach z gatunkami objętymi obowiązującym prawodawstwem, są interesujące dla produkcji roślin pastewnych, umożliwiając zrównoważone karmienie zwierząt przez cały rok i przyczyniając się jednocześnie do rehabilitacji gleby na gruntach nieornych lub gruntach uprawnych o niższej przydatności produkcyjnej. Gatunki te to Biserrula pelecinus, Lotus glaber, Lotus uliginosus, Medicago italica, Medicago littoralis, Medicago murex, Medicago polymorpha, Medicago rugosa, Medicago scutelatta, Medicago truncatula, Ornithopus compressus, Ornithopus sativus, Plantago lanceolata, Trifolium fragiferum, Trifolium glanduliferum, Trifolium hirtum, Trifolium michelianum, Trifolium squarrosum, Trifolium subterraneum, Trifolium vesiculosum i Vicia benghalensis (zwane dalej „gatunkami, o których mowa w motywie 1”).

(2)

Zgodnie z art. 13 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 66/401/EWG jedynie nasiona gatunków roślin wymienionych w obowiązującym prawodawstwie, z wyjątkiem odmian wymienionych w art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 2002/53/WE (5), mogą być wprowadzone do obrotu we Wspólnocie w mieszankach materiału siewnego przeznaczonych na cele pastewne. W przypadku braku możliwości wprowadzenia do obrotu mieszanek zawierających materiał siewny gatunków, o których mowa w motywie 1, rolnicy, którzy chcieliby wykorzystać te gatunki, muszą przewieźć je i wysiać jako oddzielne gatunki lub, w niektórych przypadkach, przygotować mieszanki samemu w gospodarstwie, co pociąga za sobą dodatkowe koszty i nakład pracy. Ponadto istnieje zwiększone ryzyko, że różne gatunki znajdujące się w mieszance będą nierówno rozsiane, gdyż mieszanka nie została przygotowana przez specjalistę.

(3)	Aby umożliwić wprowadzenie do obrotu mieszanek zawierających gatunki, o których mowa w motywie 1, należy zmienić art. 2 ust. 1 pkt A dyrektywy 66/401/EWG, włączając te gatunki do przedmiotowego artykułu.

(4)

W celu zdecydowania o takiej zmianie art. 2 ust. 1 pkt A dyrektywy 66/401/EWG należy zebrać informacje na temat wprowadzania do obrotu mieszanek zawierających gatunki, o których mowa w motywie 1. W szczególności należy zweryfikować, czy jeśli gatunki te są używane w mieszankach, istnieje możliwość potwierdzenia w drodze urzędowej kontroli post factum, że zawartość procentowa materiału siewnego w każdym składniku wskazanym na etykiecie opakowania odpowiada składowi mieszanki, i czy mieszanki z tej samej partii są jednakowe we wszystkich wprowadzonych do obrotu opakowaniach. W przypadku braku takiej informacji niemożliwe będzie zagwarantowanie użytkownikom, że materiał siewny mieszanek zawierających gatunki, o których mowa w motywie 1, zapewni efekty wysokiej jakości.

(5)	W związku z powyższym, aby sprawdzić, czy gatunki, o których mowa w motywie 1, spełniają wymogi włączenia do art. 2 ust. 1 pkt A dyrektywy 66/401/EWG, należy zorganizować czasowe doświadczenie.

(6)

Państwa członkowskie biorące udział w tym doświadczeniu powinny być zwolnione z obowiązków określonych w art. 13 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 66/401/EWG odnośnie do gatunków, o których mowa w motywie 1. Państwa członkowskie powinny pozwalać na wprowadzenie do obrotu mieszanek zawierających te gatunki na określonych warunkach.

(7)

Należy ustanowić szczegółowe wymogi kwalifikacji gatunków, o których mowa w motywie 1, aby zapewnić, że materiał siewny tych gatunków spełnia te same wymogi we wszystkich państwach członkowskich biorących udział w doświadczeniu. Wymogi te powinny być opracowane na podstawie warunków określonych we wprowadzonych przez OECD Systemach Certyfikacji Odmianowej lub Kontroli Materiału Siewnego w Obrocie Międzynarodowym (zwane dalej „systemami OECD”) lub w normach krajowych państwa członkowskiego, w którym materiał ten jest produkowany.

(8)

Oprócz ogólnych warunków określonych w decyzji Komisji 2004/371/WE z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków wprowadzenia do obrotu mieszanek materiału siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne (6), należy ustalić szczegółowe warunki wprowadzenia do obrotu mieszanek objętych doświadczeniem. Warunki te powinny zapewnić zebranie wystarczających informacji do oceny doświadczenia. W związku z tym konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących etykietowania, monitorowania i sprawozdawczości.

(9)	Biorąc pod uwagę eksperymentalny charakter środka określonego w niniejszej decyzji, należy ustalić maksymalną ilość mieszanek materiału siewnego wprowadzanych do obrotu, uwzględniając potrzebę przebadania różnych mieszanek przy użyciu istniejących środków.

(10)

Aby umożliwić państwom członkowskim sprawdzenie, czy nie przekroczono maksymalnej ilości, przedsiębiorstwa mające zamiar wyprodukować takie mieszanki materiału siewnego powinny przekazać danemu państwu członkowskiemu dane dotyczące ilości, które mają być wyprodukowane. W związku z koniecznością badania różnych mieszanek bez przekroczenia maksymalnych ilości państwa członkowskie powinny mieć możliwość zakazu wprowadzenia do obrotu mieszanek materiału siewnego w przypadku stwierdzenia takiej konieczności.

(11)

Aby dostawcy mieli możliwość produkcji i wprowadzenia do obrotu wystarczającej ilości materiału siewnego, a właściwe władze mogły przeprowadzić kontrolę tego materiału i zebrać wystarczającą ilość porównywalnych informacji w celu przygotowania sprawozdania, doświadczenie powinno trwać przynajmniej pięć sezonów handlowych.

(12)	Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

Na szczeblu Wspólnoty organizuje się czasowe doświadczenie mające na celu ocenę, czy następujące gatunki: Biserrula pelecinus, Lotus glaber, Lotus uliginosus, Medicago italica, Medicago littoralis, Medicago murex, Medicago polymorpha, Medicago rugosa, Medicago scutelatta, Medicago truncatula, Ornithopus compressus, Ornithopus sativus, Plantago lanceolata, Trifolium fragiferum, Trifolium glanduliferum, Trifolium hirtum, Trifolium michelianum, Trifolium squarrosum, Trifolium subterraneum, Trifolium vesiculosum i Vicia benghalensis (zwane dalej „gatunkami, o których mowa w art. 1”), mogą być wprowadzone do obrotu jako mieszanki materiału siewnego lub w takich mieszankach, w celu zdecydowania, czy niektóre lub wszystkie wymienione gatunki powinny być włączone do wykazu roślin pastewnych w art. 2 ust. 1 pkt A dyrektywy 66/401/EWG.

Artykuł 2

Udział państw członkowskich

W doświadczeniu tym może uczestniczyć każde państwo członkowskie.

Państwa członkowskie, które zdecydują się na uczestnictwo w doświadczeniu (zwane dalej „państwami członkowskimi biorącymi udział w doświadczeniu”), poinformują odpowiednio Komisję.

Mogą one w każdej chwili zaprzestać uczestnictwa, informując o tym odpowiednio Komisję.

Artykuł 3

Zwolnienie

1. Do celów doświadczenia mieszanki materiału siewnego zawierające gatunki, o których mowa w art. 1, zawierające lub nie materiał siewny gatunków wymienionych w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/55/WE lub 2002/57/WE, mogą być wprowadzone do obrotu zgodnie z warunkami, o których mowa w art. 4 i 5.

2. Państwa członkowskie biorące udział w doświadczeniu są zwolnione z obowiązków określonych w art. 13 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 66/401/EWG.

Artykuł 4

Warunki dotyczące materiału siewnego gatunków, o których mowa w art. 1

Materiał siewny gatunków, o których mowa w art. 1, spełnia następujące warunki:

a)	należy do odmiany wymienionej w krajowym rejestrze odmian danego państwa członkowskiego lub na liście odmian dopuszczonych do kwalifikacji w systemie certyfikacji materiału siewnego OECD;

b)	jest kwalifikowany zgodnie z załącznikiem I;

c)	spełnia warunki określone w punkcie 1 załącznika II.

Artykuł 5

Warunki dotyczące mieszanek objętych doświadczeniem

Oprócz warunków określonych w decyzji 2004/371/WE, mieszanki objęte doświadczeniem spełniają warunki ustanowione w pkt 2 załącznika II.

Artykuł 6

Ograniczenia ilościowe

1. Państwa członkowskie biorące udział w doświadczeniu dbają o to, aby całkowita ilość materiału siewnego, który ma być użyty w mieszankach objętych doświadczeniem, nie przekraczała 1 000 ton rocznie.

2. Państwa członkowskie biorące udział w doświadczeniu dbają o to, aby przedsiębiorstwa zadeklarowały władzom, o których mowa w pkt A ppkt I lit. c) pozycja 2 załącznika IV do dyrektywy 66/401/EWG, ilość mieszanek materiału siewnego, którą mają zamiar wyprodukować.

Państwo członkowskie może zakazać wprowadzenia do obrotu mieszanki materiału siewnego, jeśli uzna, że – zważywszy na cel doświadczenia – wprowadzenie do obrotu dodatkowych ilości mieszanek materiału siewnego nie jest słuszne. Poinformuje o tym niezwłocznie zainteresowane przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa.

Artykuł 7

Monitorowanie

Władze państwa członkowskiego biorącego udział w doświadczeniu, o których mowa w punkcie A ppkt I lit. c) pozycja 2 załącznika IV do dyrektywy 66/401/EWG, monitorują doświadczenie.

Artykuł 8

Obowiązki w zakresie sprawozdawczości

1. Do dnia 31 marca każdego roku państwa członkowskie biorące udział w doświadczeniu przedstawiają Komisji i pozostałym państwom członkowskim coroczne sprawozdanie za miniony rok, obejmujące wykaz gatunków użytych w mieszankach objętych doświadczeniem oraz ilość każdej wprowadzonej do obrotu mieszanki. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o włączeniu do sprawozdania innych istotnych informacji.

2. Na zakończenie doświadczenia i zawsze w przypadku zakończenia uczestnictwa państwa członkowskie biorące udział w doświadczeniu przedstawiają Komisji i pozostałym państwom członkowskim, do dnia 31 marca kolejnego roku, sprawozdanie obejmujące informacje, o których mowa w pkt 3 załącznika II. Sprawozdanie może obejmować inne informacje, które państwa członkowskie uzna za istotne w związku z celem doświadczenia.

Artykuł 9

Czas trwania doświadczenia

Doświadczenie rozpocznie się dnia 1 czerwca 2009 r. i zakończy się dnia 31 maja 2014 r.

Artykuł 10

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 9 lutego 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

(1) Dz.U. 125 z 11.7.1966, s. 2298/66.

(2) Dz.U. 125 z 11.7.1966, s. 2309/66.

(3) Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 33.

(4) Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 74.

(5) Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 1.

(6) Dz.U. L 116 z 22.4.2004, s. 39.

ZAŁĄCZNIK I

GATUNKI, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1, ORAZ WARUNKI DOPUSZCZENIA DO KWALIFIKACJI

Gatunek	Minimalna zdolność kiełkowania (% czystego materiału siewnego (1))	Minimalna czystość laboratoryjna (% wagowo)	Maksymalna zawartość nasion innych gatunków roślin (% wagowo)	Maksymalna zawartość nasion innych gatunków roślin w próbce o masie określonej w kolumnie 7	Maksymalna masa partii (w tonach)	Minimalna masa próbki pobieranej z partii (w gramach)
1	2	3	4	5	6	7
Biserrula pelecinus	70 (w tym nasiona twarde)	98	0,5	(3) (4) (5)	10	30
Lotus uliginosus	75 (40)	97	0,5	(3) (4) (5)	10	25
Lotus glaber	75 (40)	97	0,5	(3) (4) (5)	10	30
Medicago murex	70 (30)	98	2,0	(3) (4) (5)	10	50
Medicago polymorpha	70 (30)	98	2,0	(3) (4) (5)	10	70
Medicago rugosa	70 (20)	98	2,0	(3) (4) (5)	10	180
Medicago scutellata	70	98	2,0	(3) (4) (5)	10	400
Medicago italica	70 (20)	98	2,0	(3) (4) (5)	10	100
Medicago littoralis	70	98	2,0	(3) (4) (5)	10	70
Medicago truncatula	70 (20)	98	2,0	(3) (4) (5)	10	100
Ornithopus compressus	75 (w tym nasiona twarde)	90	1,0	(3) (4) (5)	10	120
Ornithopus sativus	75 (w tym nasiona twarde)	90	1,0	(3) (4) (5)	10	90
Plantago lanceolata	75	85	1,5	(3) (4) (5)	5	20
Trifolium fragiferum	70	98	1,0	(3) (4) (5)	10	40
Trifolium glanduliferum	70 (30)	98	1,0	(3) (4) (5)	10	20
Trifolium hirtum	70	98	1,0	(3) (4) (5)	10	70
Trifolium. michelianum	75 (30)	98	1,0	(3) (4) (5)	10	25
Trifolium squarrosum	75 (20)	97	1,5	(3) (4) (5)	10	150
Trifolium subterraneum	80 (40)	97	0,5	(3) (4) (5)	10	250
Trifolium vesiculosum	70 (w tym nasiona twarde)	98	1,0	(3) (4) (5)	10	100
Vicia benghalensis	80 (20)	97 (2)	1,0	(3) (4) (5)	20	1 000

(1) Do maksymalnej wskazanej ilości, występujące nasiona twarde są uznawane za nasiona zdolne do kiełkowania.

(2) Maksymalna łączna masa nasion Vicia pannonica, Vicia villosa albo podobnych uprawianych gatunków równa 6 % w innym odpowiednim gatunku nie jest uznawana za zanieczyszczenie.

(3) Nasiona Avena fatua i Avena sterilis nie powinny występować w próbce o wskazanej masie.

(4) Obecność jednego nasiona Cuscuta spp. w próbce o podwójnej wskazanej masie nie jest uznawana za zanieczyszczenie, jeżeli druga próbka o podwójnej wskazanej masie nie wykaże obecności nasion Cuscuta spp.

(5) Obecność nasion Rumex spp., innych niż Rumex acetosella i Rumex maritimus, nie przekracza 10 w próbce o wskazanej masie.

ZAŁĄCZNIK II

WARUNKI PRZEPROWADZENIA DOŚWIADCZENIA

1. Warunki dotyczące materiału siewnego gatunków, o których mowa w art. 1

W przypadku gdy gatunki są objęte systemami OECD, należy przeprowadzić inspekcję polową zgodnie z tymi systemami; w przeciwnym przypadku inspekcję polową należy przeprowadzić zgodnie z krajowymi normami państwa członkowskiego, w którym dany materiał jest produkowany.

Państwa członkowskie dopilnują, aby wszystkie partie materiału siewnego były poddane inspekcji polowej, pobieraniu próbek i analizie materiału siewnego zgodnie z dyrektywą 66/401/EWG, zanim zostaną dodane do mieszanki, urzędowo lub pod kontrolą urzędową.

2. Warunki dotyczące mieszanek objętych doświadczeniem

Próbki materiału siewnego muszą być pobrane losowo z partii mieszanek materiału siewnego objętych doświadczeniem przez osoby upoważnione do pobierania próbek materiału siewnego. Próbki te zostaną wykorzystane jako próbki kontrolne do sprawdzenia składu mieszanek objętych doświadczeniem zgodnie z art. 4 decyzji 2004/371/WE.

Poziom i intensywność pobierania próbek i inspekcji przeprowadzanych zgodnie z art. 4 decyzji 2004/371/WE jest odpowiedni do celów doświadczenia.

Oprócz informacji wymaganych zgodnie z dyrektywą 66/401/EWG oraz decyzją 2004/371/WE, urzędowa etykieta zawiera następującą informację:

(i)	nazwy botaniczne wszystkich gatunków, o których mowa w art. 1 (w tym odmian, jeśli właściwe), zawartych w mieszance objętej doświadczeniem;

(ii)	skład procentowy masy różnych składników określony z podziałem na gatunki, o których mowa w art. 1, oraz, gdzie właściwe, z podziałem na odmiany;

(iii)

odniesienie do niniejszej decyzji.

Jeżeli informacja, o której mowa w ppkt (i) i (ii) jest nieczytelna na urzędowej etykiecie, mieszanka objęta doświadczeniem może być wprowadzona do obrotu pod nazwą mieszanki, pod warunkiem że informacje, o których mowa w ppkt (i) i (ii), zostały przekazane pisemnie kupcowi oraz oficjalnie zarejestrowane.

3. Zarejestrowane informacje

Nazwa gatunku (w tym odmiany, jeśli właściwe) użytego w mieszance objętej doświadczeniem.

Ilość każdej mieszanki materiału siewnego objętej doświadczeniem dopuszczonej do obrotu w zatwierdzonym okresie oraz państwo członkowskie, dla którego mieszanka była przeznaczona.

Skład mieszanek objętych doświadczeniem dopuszczonych do obrotu.

Procedury (normy), zgodnie z którymi kwalifikowano gatunki, o których mowa w art. 1 (systemy OECD lub normy krajowe).

Wyniki inspekcji polowych i testów laboratoryjnych mających na celu kwalifikację gatunków, o których mowa w art. 1, w przypadku gdy przeprowadzane są poza państwami członkowskimi.

Informacja o przywozie na mocy systemów OECD, zwłaszcza jeśli chodzi o ilość, skład mieszanek materiału siewnego objętych doświadczeniem, kraj pochodzenia i etykietowanie.

Wyniki badań przeprowadzonych zgodnie z ust. 2 lit. a) i b) dotyczące próbek kontrolnych.

Analiza kosztów i zysków przemawiająca za celem doświadczenia lub przeciw niemu.

11.2.2009

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 40/38

DECYZJA NR 1/2008 WSPÓLNEGO KOMITETU DS. TRANSPORTU LOTNICZEGO WSPÓLNOTA/SZWAJCARIA USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ A KONFEDERACJĄ SZWAJCARSKĄ W SPRAWIE TRANSPORTU LOTNICZEGO

z dnia 16 grudnia 2008 r.

zastępująca załącznik do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego

(2009/115/WE)

KOMITET DS. TRANSPORTU LOTNICZEGO WSPÓLNOTA/SZWAJCARIA,

uwzględniając umowę między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, zwaną dalej „umową”, w szczególności jej art. 23 ust. 4,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Załącznik do niniejszej decyzji zastępuje załącznik do umowy.

Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 2008 r.

W imieniu Wspólnego Komitetu

Daniel CALLEJA

Przewodniczący Delegacji Wspólnoty

Matthias SUHR

Przewodniczący Delegacji Szwajcarii

ZAŁĄCZNIK

Dla celów niniejszej umowy:

—	wszędzie tam, gdzie w aktach wymienionych w niniejszym załączniku znajdują się odniesienia do państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej lub wymóg nawiązania do nich, odniesienia rozumiane są dla celów umowy jako stosujące się jednakowo do Szwajcarii lub do wymogu nawiązania do Szwajcarii,

—

bez uszczerbku dla postanowień art. 15 niniejszej umowy termin „przewoźnik lotniczy Wspólnoty”, o którym mowa w podanych poniżej dyrektywach i rozporządzeniach wspólnotowych, oznacza również przewoźnika lotniczego, który posiada koncesję i którego główne miejsce prowadzenia działalności oraz siedziba statutowa, jeżeli takowa istnieje, znajduje się w Szwajcarii, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2407/92,

—	umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego zostaje rozszerzona na terytorium Bułgarii i terytorium Rumunii.

1. Trzeci pakiet lotniczy dotyczący liberalizacji i innych zasad lotnictwa cywilnego

nr 2407/92

Rozporządzenie Rady z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym

(artykuły 1–18)

W zakresie stosowania art. 13 ust. 3 odesłania do art. 226 Traktatu WE należy rozumieć jako odesłanie do mających zastosowanie procedur niniejszej umowy.

nr 2408/92

Rozporządzenie Rady z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych

(artykuły 1–10, 12–15)

(Załączniki zostają zmienione, tak aby obejmowały szwajcarskie porty lotnicze).

(Stosuje się: zmiany w załączniku I wynikające z załącznika II, rozdział 8 (Polityka transportowa), sekcja G (Transport powietrzny) pkt 1 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej).

nr 2409/92

Rozporządzenie Rady z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie taryf i stawek za usługi lotnicze

(artykuły 1–11)

nr 2000/79

Dyrektywa Rady z dnia 27 listopada 2000 r. dotycząca Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA)

nr 93/104

Dyrektywa Rady z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zmieniona:

—	dyrektywą (WE) nr 2000/34 z dnia 22 czerwca 2000 r.

nr 437/2003

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu lotniczego pasażerów, frachtu i poczty

nr 1358/2003

Rozporządzenie Komisji z dnia 31 lipca 2003 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu lotniczego pasażerów, frachtu i poczty oraz zmieniające jego załączniki I i II

nr 785/2004

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych

nr 91/670

Dyrektywa Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania licencji personelu pełniącego określone funkcje w lotnictwie cywilnym

(artykuły 1–8)

nr 95/93

Rozporządzenie Rady z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty (art. 1–12), zmienione:

—	rozporządzeniem nr 793/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. (art. 1–2)

nr 96/67

Dyrektywa Rady z dnia 15 października 1996 r. w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty

(artykuły 1–9, 11–23, 25)

nr 2027/97

Rozporządzenie Rady z dnia 9 października 1997 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych (art. 1–8), zmienione:

—	rozporządzeniem (WE) nr 889/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 maja 2002 r. (art. 1–2)

2. Reguły konkurencji

Każde zawarte w poniższych aktach prawnych odesłanie do art. 81 i 82 Traktatu należy rozumieć jako odesłanie do art. 8 i 9 niniejszej umowy.

nr 17/62

Rozporządzenie Rady z dnia 6 lutego 1962 r. wdrażające art. 81 i 82 Traktatu (art. 8 ust. 3), zmienione:

—	rozporządzeniem nr 59/62,

—	rozporządzeniem nr 118/63,

—	rozporządzeniem (EWG) nr 2822/71,

—	rozporządzeniem (WE) nr 1216/99,

—	rozporządzeniem (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. (art. 1–13, 15–45)

nr 2988/74

Rozporządzenie Rady z dnia 26 listopada 1974 r. dotyczące okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącymi transportu i konkurencji (art. 1–7), ostatnio zmienione:

—	rozporządzeniem (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. (art. 1–13, 15–45)

nr 3975/87

Rozporządzenie Rady z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego (art. 1–7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 9–11, art. 12 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14–19), zmienione:

—	rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1284/91 z dnia 14 maja 1991 r. (art. 1),

—	rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2410/92 z dnia 23 lipca 1992 r. (art. 1),

—	rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. (art. 1–13, 15–45)

nr 3976/87

Rozporządzenie Rady z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego (art. 1–5), ostatnio zmienione:

—	rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2344/90 z dnia 24 lipca 1990 r. (art. 1),

—	rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2411/92 z dnia 23 lipca 1992 r. (art. 1),

—	rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. (art. 1–13, 15–45)

nr 80/723

Dyrektywa Komisji z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi (art. 1–9), ostatnio zmieniona:

—	dyrektywą Komisji 85/413/EWG z dnia 24 lipca 1985 r. (art. 1–3)

nr 1/2003

Rozporządzenie Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (art. 1–13, 15–45)

(W zakresie, w jakim to rozporządzenie jest istotne dla stosowania niniejszej umowy. Dodanie tego rozporządzenia nie narusza podziału zadań według niniejszej umowy).

nr 773/2004

Rozporządzenie Komisji z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE

nr 139/2004

Rozporządzenie Rady z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw)

(artykuły 1–18, art. 19 ust. 1–2, art. 20–23)

W odniesieniu do art. 4 ust. 5 rozporządzenia w sprawie łączenia przedsiębiorstw, w stosunkach między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią stosuje się, co następuje:

w przypadku koncentracji określonej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 139/2004, która nie ma wymiaru wspólnotowego w rozumieniu art. 1 tego rozporządzenia i która może być rozpatrzona w ramach krajowego prawa konkurencji przynajmniej trzech państw członkowskich WE i Konfederacji Szwajcarskiej, osoby lub przedsiębiorstwa określone w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia mogą, przed zawiadomieniem właściwych organów, poinformować Komisję w drodze uzasadnionego wniosku, że koncentracja powinna zostać zbadana przez Komisję;

2)	Komisja WE bezzwłocznie przekazuje Konfederacji Szwajcarskiej wszystkie wnioski złożone zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 oraz zgodnie z poprzednim ustępem;

3)	jeżeli Konfederacja Szwajcarska wyraziła sprzeciw co do wniosku o przekazanie sprawy, właściwe szwajcarskie organy ochrony konkurencji zachowują swoją kompetencję w sprawie i nie zostaje ona przekazana przez Konfederację Szwajcarską zgodnie z niniejszym ustępem.

W odniesieniu do terminów, o których mowa w art. 4 ust. 4 i 5, art. 9 ust. 2 i 6 oraz art. 22 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw:

1)	Komisja WE bezzwłocznie przekazuje właściwym szwajcarskim organom ochrony konkurencji wszystkie odnośne dokumenty zgodnie z art. 4 ust. 4 i 5, art. 9 ust. 2 i 6 oraz art. 22 ust. 2;

2)	terminy określone w art. 4 ust. 4 i 5, w art. 9 ust. 2 i 6 oraz w art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 w odniesieniu do Konfederacji Szwajcarskiej zaczynają biec, począwszy od otrzymania odnośnych dokumentów przez właściwe szwajcarskie organy ochrony konkurencji.

nr 802/2004

Rozporządzenie Komisji z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw

(artykuły 1–24)

3. Bezpieczeństwo lotnicze

nr 3922/91

Rozporządzenie Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego (art. 1–3, art. 4 ust. 2, art. 5–11 i art. 13), ostatnio zmienione:

—	rozporządzeniem (WE) nr 1899/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r.,

—	rozporządzeniem (WE) nr 1900/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 8/2008 z dnia 11 grudnia 2007 r.

nr 94/56/WE

Dyrektywa Rady z dnia 21 listopada 1994 r. ustanawiająca podstawowe zasady regulujące postępowanie w dochodzeniu przyczyn wypadków i zdarzeń w lotnictwie cywilnym

(artykuły 1–13)

nr 2004/36

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty (art. 1–9 i 11–14)

nr 768/2006

Rozporządzenie Komisji z dnia 19 maja 2006 r. wprowadzające w życie dyrektywę 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie zbierania i wymiany informacji na temat bezpieczeństwa statków powietrznych korzystających z portów lotniczych Wspólnoty oraz zarządzania systemem informacyjnym

nr 2003/42

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie zgłaszania zdarzeń w lotnictwie cywilnym

(artykuły 1–12)

nr 1592/2002

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (zwane dalej „rozporządzeniem”), zmienione:

—	rozporządzeniem (WE) nr 1643/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1701/2003 z dnia 24 września 2003 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 334/2007 z dnia 28 marca 2007 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 103/2007 z dnia 2 lutego 2007 r. w sprawie przedłużenia okresu przejściowego określonego w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady

Agencja korzysta z uprawnień nadanych jej na mocy przepisów rozporządzenia również w Szwajcarii.

Komisja korzysta również w Szwajcarii z nadanych jej uprawnień w zakresie decyzji podejmowanych na podstawie art. 10 ust. 2, 4 i 6, art. 16 ust. 4, art. 29 ust. 3 lit. i), art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 5 i art. 53 ust. 4.

Nie naruszając dostosowań horyzontalnych zawartych w pierwszym tiret załącznika do umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, odniesień do „państw członkowskich” w art. 54 rozporządzenia lub w przepisach decyzji 1999/468/WE nie należy rozumieć jako stosujących się do Szwajcarii.

Żadnego z przepisów rozporządzenia nie interpretuje się jako upoważniającego EASA do działania w imieniu Szwajcarii w ramach umów międzynarodowych w celach innych niż wsparcie Szwajcarii w wypełnianiu jej zobowiązań nałożonych takimi umowami.

Dla celów umowy przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:

w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

(i)	w ust. 1 po słowie „Wspólnotą” dodaje się słowa „lub Szwajcarią”;

(ii)	w ust. 2 lit. a) po słowie „Wspólnotę” dodaje się słowa „lub Szwajcarię”;

(iii)

w ust. 2 skreśla się lit. b) i c);

(iv)

dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Prowadząc negocjacje z krajem trzecim w celu zawarcia umowy, zgodnie z którą państwo członkowskie lub Agencja będzie mogła wystawiać certyfikaty na podstawie certyfikatów wystawianych przez władze lotnicze danego kraju trzeciego, Wspólnota będzie każdorazowo podejmować starania w celu uzyskania dla Szwajcarii oferty zawarcia podobnej umowy z danym krajem trzecim.

Z kolei Szwajcaria podejmie starania w celu zawarcia z krajami trzecimi umów odpowiadających umowom zawartym przez Wspólnotę.”;

b)	w art. 20 dodaje się akapit w brzmieniu: „4. W drodze odstępstwa od art. 12 ust. 2 lit. a) Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, obywatele Szwajcarii korzystający z pełni praw obywatelskich mogą zostać zatrudnieni przez Dyrektora Zarządzającego Agencji.”;

c)	w art. 21 dodaje się ustęp w brzmieniu: „Szwajcaria będzie stosowała w odniesieniu do Agencji Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, stanowiący załącznik A do niniejszego załącznika, zgodnie z dodatkiem do załącznika A.”;

d)	w art. 28 dodaje się ustęp w brzmieniu: „Szwajcaria będzie w pełni uczestniczyć w zarządzie i będzie w nim miała te same prawa i obowiązki co państwa członkowskie UE, poza prawem do głosowania.”;

w art. 48 dodaje się akapit w brzmieniu:

„8. Szwajcaria wnosi wkład finansowy, o którym mowa w ust. 1 lit. a), według poniższego wzoru:

S (0,2/100) + S [1 – (a+b) 0,2/100] c/C

gdzie:

S	=	część budżetu Agencji niepokryta z opłat i należności wymienionych w ust. 1 lit. b) i c),
a	=	liczba państw stowarzyszonych,
b	=	liczba państw członkowskich UE,
c	=	wkład Szwajcarii do budżetu ICAO,
C	=	łączny wkład państw członkowskich UE i państw stowarzyszonych do budżetu ICAO.”;

f)	w art. 50 dodaje się ustęp w brzmieniu: „Postanowienia dotyczące finansowej kontroli sprawowanej przez Wspólnotę w Szwajcarii w odniesieniu do uczestników działań Agencji są przedstawione w załączniku B do niniejszego załącznika.”;

do załącznika II do rozporządzenia włącza się następujące statki powietrzne jako produkty wchodzące w zakres art. 2 ust. 3 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiającego zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących (1):

A/c - [HB IDJ] – typ CL600-2B19

A/c - [HB-IGM] – typ Gulfstream G-V-SP

A/c - [HB-IIS, HB-IIY, HB-IMJ, HB-IVL, HB-IVZ, HB-JES] – typ Gulfstream G-V

A/c - [HB-IBX, HB-IKR, HB-IMY, HB-ITF, HB-IWY] – typ Gulfstream G-IV

A/c - [HB-XJF, HB-ZCW, HB-ZDF, HB-ZDO] – typ MD 900.

nr 736/2006

Rozporządzenie Komisji z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie metodyki prowadzenia inspekcji standaryzacyjnych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego

nr 1702/2003

Rozporządzenie Komisji z dnia 24 września 2003 r. ustanawiające zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących, zmienione:

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 381/2005 z dnia 7 marca 2005 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 706/2006 z dnia 8 maja 2006 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 335/2007 z dnia 28 marca 2007 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 375/2007 z dnia 30 marca 2007 r.

Dla celów niniejszej umowy przepisy rozporządzeniem (WE) nr 1702/2003 rozumiane są jako przepisy z następującym dostosowaniem:

w art. 2 w ust. 3, 4, 6, 8, 10, 11, 13 i 14 dzień „ 28 września 2003 r. ” zastępuje się „dniem wejścia w życie decyzji Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria, która włącza rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 do załącznika do rozporządzenia.”.

nr 2042/2003

Rozporządzenie Komisji z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania, ostatnio zmienione:

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 707/2006 z dnia 8 maja 2006 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 376/2007 z dnia 30 marca 2007 r.

nr 104/2004

Rozporządzenie Komisji z dnia 22 stycznia 2004 r. ustanawiające zasady w sprawie organizacji i składu komisji odwoławczej Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego

nr 2111/2005

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty i informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz oraz uchylające art. 9 dyrektywy 2004/36/WE

nr 473/2006

Rozporządzenie Komisji z dnia 22 marca 2006 r. ustanawiające przepisy wykonawcze dotyczące wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady

nr 474/2006

Rozporządzenie Komisji z dnia 22 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy wykaz przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady, ostatnio zmienione:

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 715/2008 z dnia 24 lipca 2008 r.

Rozporządzenie to stosuje się w Szwajcarii tak długo, jak długo obowiązuje ono w UE.

nr 593/2007

Rozporządzenie Komisji z dnia 31 maja 2007 r. w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego

4. Ochrona lotnictwa

nr 2320/2002

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego (art. 1–8, 10–13), zmienione:

—	rozporządzeniem (WE) nr 849/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.

nr 622/2003

Rozporządzenie Komisji z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, zmienione:

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 68/2004 z dnia 15 stycznia 2004 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 781/2005 z dnia 24 maja 2005 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 857/2005 z dnia 6 czerwca 2005 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2006 z dnia 13 stycznia 2006 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 240/2006 z dnia 10 lutego 2006 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 831/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1448/2006 z dnia 29 września 2006 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1546/2006 z dnia 4 października 2006 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1862/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 437/2007 z dnia 20 kwietnia 2007 r.,

—	rozporządzeniem Komisji (WE) nr 358/2008 z dnia 22 kwietnia 2008 r.

nr 1217/2003

Rozporządzenie Komisji z dnia 4 lipca 2003 r. ustanawiające wspólne specyfikacje dla krajowych programów kontroli jakości bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym

nr 1486/2003

Rozporządzenie Komisji z dnia 22 sierpnia 2003 r. ustanawiające procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego

(artykuły 1–13, 15–18)

nr 1138/2004

Rozporządzenie Komisji z dnia 21 czerwca 2004 r. ustanawiające wspólną definicję części krytycznych stref zastrzeżonych w portach lotniczych

5. Zarządzanie ruchem lotniczym

nr 549/2004

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie ramowe)

Komisji przysługują w Szwajcarii prawa przyznane jej zgodnie z art. 6, art. 8 ust. 1 oraz art. 10, 11 i 12.

Nie naruszając dostosowań horyzontalnych zawartych w pierwszym tiret załącznika do umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, odniesień do „państw członkowskich” w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 lub w przepisach decyzji 1999/468/WE, o której mowa w tym artykule, nie należy rozumieć jako stosujących się do Szwajcarii.

nr 550/2004

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb żeglugi powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie w sprawie zapewniania służb)

Komisja w stosunku do Szwajcarii dysponować będzie prawami przyznanymi jej zgodnie z art. 16, z uwzględnieniem poniższych zmian.

dla celów umowy przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:

a)	artykuł 3 ust. 2, po słowie „Wspólnoty” dodaje się słowa „i Szwajcarii”;

b)	artykuł 7 ust. 1 i 6, po słowie „Wspólnoty” dodaje się słowa „i Szwajcarii”;

c)	artykuł 8 ust. 1, po słowie „Wspólnoty” dodaje się słowa „i Szwajcarii”;

d)	artykuł 10 ust. 1, po słowie „Wspólnoty” dodaje się słowa „i Szwajcarii”;

e)	artykuł 16 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Komisja kieruje swoją decyzję do państw członkowskich i informuje o tym instytucję zapewniającą służby, w dotyczącym jej zakresie prawnym.”.

nr 551/2004

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej).

Komisji przysługują w Szwajcarii prawa przyznane jej zgodnie z art. 2, art. 3 ust. 5 i art. 10.

nr 552/2004

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym (rozporządzenie w sprawie interoperacyjności)

Komisji przysługują w Szwajcarii prawa przyznane jej zgodnie z art. 4, 7 i art. 10 ust. 3.

Dla celów umowy przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:

a)	artykuł 5 ust. 2, po słowie „Wspólnocie” dodaje się słowa „lub Szwajcarii.”;

b)	artykuł 7 ust. 4, po słowie „Wspólnocie” dodaje się słowa „lub Szwajcarii.”;

c)	załącznik III sekcja 3 tiret drugie i ostatnie, po słowie „Wspólnocie” dodaje się słowa „lub Szwajcarii.”.

nr 2096/2005

Rozporządzenie Komisji z dnia 20 grudnia 2005 r. ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej

Komisji przysługują w Szwajcarii prawa przyznane jej zgodnie z art. 9.

nr 2150/2005

Rozporządzenie Komisji z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające wspólne zasady elastycznego użytkowania przestrzeni powietrznej

nr 1033/2006

Rozporządzenie Komisji z dnia 4 lipca 2006 r. ustanawiające wymogi dla procedur w zakresie przetwarzania planów lotu w fazie poprzedzającej lot dla Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej

nr 1032/2006

Rozporządzenie Komisji z dnia 6 lipca 2006 r. ustanawiające wymagania dla automatycznych systemów wymiany danych lotniczych dla celów powiadamiania, koordynacji i przekazywania kontroli nad lotem pomiędzy organami kontroli ruchu lotniczego

nr 2006/23

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie wspólnotowej licencji kontrolera ruchu lotniczego

nr 730/2006

Rozporządzenie Komisji z dnia 11 maja 2006 r. w sprawie klasyfikacji przestrzeni powietrznej i możliwości wykonywania lotów z widocznością w przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195

nr 219/2007

Rozporządzenie Rady z dnia 27 lutego 2007 r. w sprawie utworzenia wspólnego przedsięwzięcia w celu opracowania europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR)

nr 633/2007

Rozporządzenie Komisji z dnia 7 czerwca 2007 r. ustanawiające wymagania w zakresie stosowania protokołu przesyłania komunikatów lotniczych do celów powiadamiania, koordynowania i przekazywania lotów pomiędzy organami kontroli ruchu lotniczego

6. Środowisko naturalne i poziom hałasu

nr 2002/30

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty

(Stosuje się: zmiany w załączniku I wynikające z załącznika II, rozdział 8 (Polityka transportowa), sekcja G (Transport powietrzny) pkt 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej).

nr 80/51

Dyrektywa Rady z dnia 20 grudnia 1979 roku w sprawie ograniczenia emisji hałasu z samolotów poddźwiękowych (art. 1–9), zmieniona:

—	dyrektywą 83/206/EWG

nr 89/629

Dyrektywa Rady z dnia 4 grudnia 1989 r. w sprawie ograniczenia emisji hałasu z cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych

(artykuły 1–8)

nr 92/14

Dyrektywa Rady z dnia 2 marca 1992 roku w sprawie limitów operacyjnych samolotów objętych częścią II rozdział 2 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie 2 (1988)

(artykuły 1–11)

7. Ochrona konsumentów

nr 90/314

Dyrektywa Rady z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek

(artykuły 1–10)

nr 93/13

Dyrektywa Rady z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich

(artykuły 1–11)

nr 2299/89

Rozporządzenie Rady z dnia 24 lipca 1989 r. w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji (art. 1–22), zmienione:

—	rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3089/93,

—	rozporządzeniem Rady (WE) nr 323/1999 z dnia 8 lutego 1999 r.

nr 261/2004

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91

(artykuły 1–18)

8. Różne

nr 2003/96

Dyrektywa Rady z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej

(artykuł 14 ust. 1 lit. b) i art. 14 ust. 2)

9. Załączniki:

A:	Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich

B:	Postanowienia w sprawie kontroli finansowej dotyczącej szwajcarskich uczestników działań Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego

(1) Dz.U. L 243 z 27.9.2003, s. 6.

ZAŁĄCZNIK A

PROTOKÓŁ W SPRAWIE PRZYWILEJÓW I IMMUNITETÓW WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,

MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 28 Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich Wspólnoty te oraz Europejski Bank Inwestycyjny korzystają na terytorium państw członkowskich z przywilejów i immunitetów niezbędnych do wykonywania ich zadań,

PODJĘŁY następujące postanowienia, załączone do tego Traktatu.

ROZDZIAŁ I

MIENIE, FUNDUSZE, AKTYWA I OPERACJE WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

Artykuł 1

Lokale i budynki Wspólnot są nietykalne. Nie podlegają rewizji, rekwizycji, konfiskacie lub wywłaszczeniu.

Mienie i aktywa Wspólnot nie podlegają żadnym środkom przymusu administracyjnego lub prawnego bez upoważnienia Trybunału Sprawiedliwości.

Artykuł 2

Archiwa Wspólnot są nietykalne.

Artykuł 3

Wspólnoty, ich aktywa, przychody i inne mienie jest zwolnione ze wszelkich podatków bezpośrednich.

Rządy państw członkowskich, wszędzie tam gdzie jest to możliwe, podejmują odpowiednie środki w celu umorzenia lub zwrotu kwoty podatków pośrednich lub podatków z tytułu sprzedaży wliczone w cenę mienia ruchomego i nieruchomego, w przypadku gdy Wspólnoty dokonują, dla celów użytku służbowego, poważnych zakupów, których cena zawiera tego typu podatki. Jednakże stosowanie tych postanowień nie może spowodować zakłócenia konkurencji w obrębie Wspólnot.

Zwolnień nie udziela się w stosunku do podatków i opłat, których wysokość stanowi jedynie wynagrodzenie za korzystanie z usługi użyteczności publicznej.

Artykuł 4

Wspólnoty są zwolnione z wszelkich ceł, zakazów i ograniczeń przywozowych i wywozowych w odniesieniu do przedmiotów przeznaczonych do ich użytku służbowego: przedmioty przywiezione w ten sposób mogą zostać sprzedane, odpłatnie lub nieodpłatnie, na terytorium państwa, do którego zostały przywiezione, wyłącznie na warunkach zatwierdzonych przez rząd tego państwa.

Wspólnoty są także zwolnione z wszelkich ceł, zakazów i ograniczeń przywozowych i wywozowych w odniesieniu do swoich publikacji.

Artykuł 5

Europejska Wspólnota Węgla i Stali może posługiwać się dowolną walutą oraz prowadzić rozliczenia w dowolnej walucie.

ROZDZIAŁ II

KOMUNIKACJA I LAISSEZ-PASSER

Artykuł 6

W celu komunikacji służbowej i przekazywania wszelkich dokumentów instytucje Wspólnoty korzystają na terytorium każdego państwa członkowskiego z przywilejów przyznawanych przez dane państwo placówkom dyplomatycznym.

Korespondencja służbowa i inne środki komunikacji służbowej instytucji Wspólnot nie podlegają cenzurze.

Artykuł 7

1. Laissez-passer w postaci, która zostanie określona przez Radę, a które władze państwa członkowskiego uznają za ważne dokumenty podróży, mogą być wystawiane członkom i pracownikom instytucji Wspólnot przez szefów tych instytucji. Te laissez-passer wydawane są urzędnikom i innym pracownikom na warunkach określonych w regulaminie pracowniczym urzędników i warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot.

Komisja może zawierać umowy umożliwiające uznawanie laissez-passer jako ważnych dokumentów podróży na terytorium krajów trzecich.

2. Nadal stosuje się postanowienia art. 6 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali w stosunku do członków i pracowników instytucji, którzy w dniu wejścia w życie niniejszego Traktatu posiadają laissez-passer przewidziane w tym artykule, do czasu stosowania postanowień ust. 1 niniejszego artykułu.

ROZDZIAŁ III

CZŁONKOWIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Artykuł 8

Swoboda przemieszczania się członków Parlamentu Europejskiego podróżujących do lub z miejsca obrad Parlamentu Europejskiego nie podlega żadnym ograniczeniom administracyjnym ani innym.

W zakresie kontroli celnej i walutowej członkom Parlamentu Europejskiego przyznaje się:

a)	ze strony własnego rządu – takie same udogodnienia, jakie przyznawane są wyższym urzędnikom wyjeżdżającym za granicę na czasowe pobyty służbowe;

b)	ze strony rządów innych państw członkowskich – takie same udogodnienia, jakie przyznawane są przedstawicielom obcych rządów w związku z czasowym pobytem służbowym.

Artykuł 9

Wobec członków Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych.

Artykuł 10

Podczas sesji Parlamentu Europejskiego jego członkowie:

a)	korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

b)	nie mogą na terytorium innego państwa członkowskiego być zatrzymani ani nie mogą być wobec nich prowadzone postępowania sądowe.

Immunitet chroni także członków Parlamentu Europejskiego podczas ich podróży do i z miejsca, gdzie odbywa się posiedzenie Parlamentu Europejskiego.

Nie można powoływać się na immunitet w przypadku, gdy członek został ujęty na gorącym uczynku; immunitet nie może również stanowić przeszkody w wykonywaniu przez Parlament Europejski prawa uchylenia immunitetu w odniesieniu do któregokolwiek z jego członków.

ROZDZIAŁ IV

PRZEDSTAWICIELE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH BIORĄCY UDZIAŁ W PRACACH INSTYTUCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

Artykuł 11

Przedstawiciele państw członkowskich biorący udział w pracach instytucji Wspólnot, ich doradcy i eksperci techniczni korzystają w czasie wykonywania swoich funkcji i w podróży do i z miejsca obrad ze zwyczajowych przywilejów, immunitetów i udogodnień.

Niniejszy artykuł stosuje się również do członków organów doradczych Wspólnot.

ROZDZIAŁ V

URZĘDNICY I INNI PRACOWNICY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

Artykuł 12

Na terytorium każdego państwa członkowskiego i bez względu na swoją przynależność państwową, urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot:

z zastrzeżeniem przepisów Traktatów dotyczących z jednej strony reguł odpowiedzialności urzędników i innych pracowników w stosunku do Wspólnot oraz, z drugiej strony, właściwości Trybunału w sporach między Wspólnotami a ich urzędnikami i innymi pracownikami, korzystają z immunitetu jurysdykcyjnego co do dokonywanych przez nich czynności służbowych, obejmującego również wypowiedzi ustne lub pisemne. Korzystają oni z tego immunitetu również po zakończeniu pełnienia funkcji;

b)	nie podlegają ograniczeniom imigracyjnym i nie są objęci formalnościami dotyczącymi rejestracji cudzoziemców; dotyczy to również ich współmałżonków oraz członków rodziny pozostających na ich utrzymaniu;

c)	w zakresie przepisów walutowych korzystają z takich samych udogodnień, jakie są zwyczajowo przyznawane pracownikom organizacji międzynarodowych;

korzystają z prawa przywozu bez opłat swoich mebli i przedmiotów osobistego użytku przy podejmowaniu po raz pierwszy pracy w danym państwie, a także z prawa ponownego wywozu bez opłat swoich mebli i przedmiotów osobistego użytku po ustaniu funkcji w tym kraju, w obu przypadkach w stopniu uznanym przez rząd państwa, w którym prawo to jest wykonywane, za niezbędny;

korzystają z prawa przywozu bez opłat samochodu do użytku osobistego, nabytego w kraju ostatniego miejsca zamieszkania lub w państwie, którego są obywatelami, na zasadach rządzących rodzimym rynkiem tego kraju, a także z prawa ponownego wywozu bez opłat tego samochodu, w obu przypadkach w stopniu uznanym przez rząd państwa, w którym prawo to jest wykonywane, za niezbędny.

Artykuł 13

Urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot objęci są podatkiem na rzecz Wspólnot od dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych im przez Wspólnoty zgodnie z warunkami i procedurą określoną przez Radę stanowiącą na wniosek Komisji.

Są oni zwolnieni z krajowych podatków od dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych przez Wspólnoty.

Artykuł 14

Przy stosowaniu podatku dochodowego, podatku majątkowego oraz podatku od spadku, a także stosując konwencje o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte między państwami członkowskimi Wspólnot, urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot, którzy, wyłącznie w związku z wykonywaniem obowiązków na rzecz Wspólnot, osiedlają się na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo ich miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w momencie dołączenia do służb Wspólnot, są traktowani w obu wymienionych powyżej państwach jakby zachowali wcześniejsze miejsce zamieszkania, pod warunkiem że leży ono w państwie członkowskim Wspólnot. Postanowienie to stosuje się także do współmałżonka, w zakresie, w jakim nie wykonuje on działalności zawodowej, oraz do dzieci pozostających na utrzymaniu i pod opieką osób, o których jest mowa w niniejszym artykule.

Mienie ruchome należące do osób, o których mowa w akapicie pierwszym, znajdujące się na terytorium, na którym osoby te przebywają, jest zwolnione z podatku od spadku w tym państwie. W celu ustalenia takiego podatku takie mienie uznaje się za znajdujące się w kraju zamieszkania do celów podatkowych, z zastrzeżeniem praw krajów trzecich oraz ewentualnego stosowania postanowień międzynarodowych konwencji dotyczących unikania podwójnego opodatkowania.

Miejsce zamieszkania uzyskane wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji w innych organizacjach międzynarodowych nie jest brane pod uwagę przy stosowaniu postanowień niniejszego artykułu.

Artykuł 15

Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, określa system świadczeń socjalnych obejmujący urzędników i innych pracowników Wspólnot.

Artykuł 16

Rada, stanowiąc na wniosek Komisji i po konsultacji z innymi zainteresowanymi instytucjami, określa kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot, do których stosują się postanowienia art. 12, art. 13 akapit drugi i art. 14, częściowo lub w całości.

Nazwiska, stopnie służbowe i adresy urzędników i innych pracowników w poszczególnych kategoriach przekazywane są okresowo rządom państw członkowskich.

ROZDZIAŁ VI

PRZYWILEJE I IMMUNITETY PLACÓWEK DYPLOMATYCZNYCH KRAJÓW TRZECICH AKREDYTOWANYCH PRZY WSPÓLNOTACH EUROPEJSKICH

Artykuł 17

Państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się siedziba Wspólnot, udziela zwyczajowych immunitetów dyplomatycznych i przywilejów placówkom dyplomatycznym krajów trzecich akredytowanych przy Wspólnotach.

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 18

Przywileje, immunitety i inne udogodnienia przyznaje się urzędnikom i innym pracownikom Wspólnot wyłącznie w interesie Wspólnot.

Każda instytucja Wspólnot powinna uchylić immunitet udzielony urzędnikowi lub innemu pracownikowi, jeśli uzna, że uchylenie takiego immunitetu nie jest sprzeczne z interesami Wspólnot.

Artykuł 19

W celu stosowania niniejszego Protokołu instytucje wspólnotowe współpracują z właściwymi władzami zainteresowanych państw członkowskich.

Artykuł 20

Artykuły 12–15 i 18 mają zastosowanie do członków Komisji.

Artykuł 21

Artykuły 12–15 i 18 stosuje się wobec sędziów, rzeczników generalnych, sekretarza i sprawozdawców pomocniczych Trybunału Sprawiedliwości, bez uszczerbku dla postanowień art. 3 Protokołu ustanawiającego Statut Trybunału Sprawiedliwości, dotyczących immunitetu jurysdykcyjnego sędziów i rzeczników generalnych.

Artykuł 22

Niniejszy Protokół stosuje się także do Europejskiego Banku Inwestycyjnego, członków jego organów, jego pracowników i do przedstawicieli państw członkowskich biorących udział w jego działalności, bez uszczerbku dla postanowień Protokołu ustanawiającego statut Banku.

Europejski Bank Inwestycyjny jest również zwolniony z wszelkich form opodatkowania i obciążeń o podobnym charakterze związanych z podwyższeniem jego kapitału, jak również z różnych formalności, które mogą być z tym związane w państwie, w którym Bank ma swoją siedzibę. Podobnie jego rozwiązanie lub likwidacja nie stanowi podstawy do nałożenia opodatkowania. Ponadto działalność Banku i jego organów, prowadzona zgodnie z jego statutem, nie podlega żadnemu podatkowi obrotowemu.

Artykuł 23

Niniejszy Protokół stosuje się także do Europejskiego Banku Centralnego, do członków jego organów i do jego personelu, nie naruszając postanowień Protokołu ustanawiającego Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego.

Europejski Bank Inwestycyjny jest również zwolniony z wszelkich form opodatkowania i obciążeń o podobnym charakterze związanych z podwyższeniem jego kapitału, jak również z różnych formalności, które mogą być z tym związane w państwie, w którym Bank ma swoją siedzibę. Działalność Banku i jego organów, podejmowana zgodnie ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, nie podlega żadnemu podatkowi obrotowemu.

Powyższe postanowienia stosują się także do Europejskiego Instytutu Walutowego. Podobnie jego rozwiązanie lub likwidacja nie stanowi podstawy do nałożenia opodatkowania.

W DOWÓD CZEGO niżej wymienieni pełnomocnicy złożyli swoje podpisy pod niniejszym Protokołem.

Sporządzono w Brukseli, dnia ósmego kwietnia tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego piątego roku.

Dodatek do ZAŁĄCZNIKA A

SZCZEGÓŁOWE ZASADY STOSOWANIA W SZWAJCARII PROTOKOŁU W SPRAWIE PRZYWILEJÓW I IMMUNITETÓW WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

1. Rozszerzenie stosowania na Szwajcarię

Wszelkie odniesienia do państw członkowskich poczynione w Protokole w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (zwanym dalej „protokołem”) powinny być rozumiane jako obejmujące również Szwajcarię, chyba iż poniższe postanowienia stanowią inaczej.

2. Zwolnienie Agencji z podatków pośrednich (w tym z VAT-u)

Towary i usługi eksportowane ze Szwajcarii nie podlegają szwajcarskiemu podatkowi od wartości dodanej (VAT). W odniesieniu do towarów i usług dostarczanych Agencji w Szwajcarii do jej użytku służbowego, zwolnienie z VAT-u jest realizowane zgodnie z art. 3 akapit drugi protokołu poprzez zwrot jego kwoty. Zwolnienie z VAT-u dotyczy przypadków, gdy rzeczywista cena towarów i usług podana na fakturze lub innym równoważnym dokumencie wynosi co najmniej 100 franków szwajcarskich (wraz z podatkiem).

Zwrot VAT-u następuje po przedstawieniu odpowiednich szwajcarskich formularzy w Federalnej Administracji Podatkowej, w Dziale Głównym ds. Podatku VAT. Na ogół wnioski są rozpatrywane w terminie trzech miesięcy od daty złożenia wniosku o zwrot i odpowiednich dowodów zakupu.

3. Warunki stosowania zasad dotyczących personelu Agencji

W odniesieniu do art. 13 akapit drugi protokołu Szwajcaria, zgodnie z zasadami swoich wewnętrznych przepisów prawnych, zwalnia urzędników i innych pracowników Agencji w rozmienieniu art. 2 rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 (1) z podatków federalnych, kantonalnych i gminnych od wynagrodzeń, płac i poborów służbowych wypłacanych przez Wspólnotę i podlegających wewnętrznemu podatkowi na jej rzecz.

Dla celów stosowania art. 14 protokołu Szwajcaria nie jest uznawana za państwo członkowskie w znaczeniu pkt 1 niniejszego dodatku.

Urzędnicy oraz inni pracownicy Agencji a także członkowie ich rodzin, którzy są objęci systemem ubezpieczeń społecznych stosowanym wobec urzędników i innych pracowników Wspólnoty, nie podlegają obowiązkowi przystąpienia do szwajcarskiego systemu ubezpieczeń społecznych.

Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest jedynym organem właściwym do rozstrzygania wszelkich kwestii dotyczących stosunków między Agencją lub Komisją a ich personelem w odniesieniu do zastosowania rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (2) oraz pozostałych przepisów prawa wspólnotowego ustalających warunki pracy.

(1) Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, EWG) nr 549/69 z dnia 25 marca 1969 r. określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, do których mają zastosowanie przepisy art. 12, art. 13 akapit drugi i art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot (Dz.U. L 74 z 27.3.1969, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot oraz ustanawiające specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (warunki zatrudnienia innych pracowników) (Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1).

ZAŁĄCZNIK B

KONTROLA FINANSOWA DOTYCZĄCA SZWAJCARSKICH UCZESTNIKÓW DZIAŁAŃ EUROPEJSKIEJ AGENCJI BEZPIECZEŃSTWA LOTNICZEGO

Artykuł 1

Bezpośredni kontakt

Agencja i Komisja bezpośrednio kontaktują się z wszelkimi osobami lub podmiotami, które mają siedzibę w Szwajcarii i uczestniczą w działaniach Agencji jako kontrahenci, uczestnicy programu Agencji, osoby opłacane z budżetu Agencji lub Wspólnoty lub też jako podwykonawcy. Osoby te mogą bezpośrednio przekazywać Komisji lub Agencji wszelkie stosowne informacje i dokumenty, które są zobowiązane przedkładać na podstawie instrumentów prawnych, do których odnosi się niniejsza decyzja, a także na podstawie zawartych kontraktów lub umów oraz podjętych w ich ramach decyzji.

Artykuł 2

Kontrole

1. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1), rozporządzeniem finansowym przyjętym przez zarząd Agencji w dniu 26 marca 2003 r., rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2) oraz z innymi przepisami, które przywołuje niniejsza decyzja, kontrakty lub umowy zawarte z beneficjentami mającymi siedzibę w Szwajcarii oraz decyzje podjęte w odniesieniu do nich mogą przewidywać możliwość przeprowadzenia w dowolnym momencie audytów naukowych, finansowych, technologicznych i innych u beneficjentów lub ich podwykonawców, przeprowadzane przez urzędników Agencji i Komisji lub przez inne osoby przez nie upoważnione.

2. Pracownicy Agencji i Komisji oraz inne upoważnione przez nie osoby mają prawo do odpowiedniego dostępu do miejsc, prac, dokumentów, a także do wszelkich niezbędnych informacji, również w formie elektronicznej, jakie są im niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia audytów. Prawo dostępu jest jasno określane w kontraktach lub umowach zawieranych w celu zastosowania instrumentów, które przywołuje niniejsza decyzja.

3. Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich dysponuje tymi samymi prawami, co Komisja.

4. Audyty mogą mieć miejsce w ciągu pięciu lat od wygaśnięcia niniejszej decyzji lub w terminach wskazanych w kontraktach lub umowach oraz w podjętych decyzjach.

5. Szwajcarska Federalna Inspekcja Finansowa jest z wyprzedzeniem zawiadamiana o audytach, które mają być przeprowadzane na terytorium Szwajcarii. Zawiadomienie to nie jest ustawowym warunkiem przeprowadzenia przedmiotowych audytów.

Artykuł 3

Kontrole na miejscu

1. Zgodnie z niniejszą decyzją Komisja (OLAF) jest uprawniona do przeprowadzania kontroli i weryfikacji na miejscu, na terytorium Szwajcarii, zgodnie z warunkami rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (3).

2. Kontrole i weryfikacje na miejscu są przygotowywane i prowadzone przez Komisję w ścisłej współpracy ze szwajcarską Federalną Inspekcją Finansową lub z innymi właściwymi organami szwajcarskimi wskazanymi przez Federalną Inspekcję Finansową, które w stosownym czasie są informowane o przedmiocie, celu i podstawie prawnej kontroli i weryfikacji, w sposób umożliwiający im udzielenie niezbędnej pomocy. W związku z tym urzędnicy właściwych organów szwajcarskich mogą uczestniczyć w kontrolach i weryfikacjach na miejscu.

3. Jeżeli właściwe organy szwajcarskie wyrażą taką wolę, kontrole i weryfikacje na miejscu mogą być przeprowadzane wspólnie przez Komisję i przez te organy.

4. Jeżeli uczestnicy programu przeciwstawiają się kontroli lub weryfikacji na miejscu, organy szwajcarskie, zgodnie z przepisami krajowymi, udzielają kontrolerom Komisji wsparcia niezbędnego do przeprowadzenia wyznaczonych zadań kontroli i weryfikacji na miejscu.

5. Komisja możliwie jak najszybciej zawiadamia szwajcarską Federalną Inspekcję Finansową o wszelkich faktach lub podejrzeniach dotyczących nieprawidłowości, o których uzyska informację w ramach wykonywania kontroli lub weryfikacji na miejscu. W każdym przypadku Komisja jest zobowiązana poinformować wyżej wymienione organy władzy o wyniku przedmiotowych kontroli i weryfikacji.

Artykuł 4

Informowanie i konsultowanie

1. W celu prawidłowego wykonania postanowień niniejszego załącznika właściwe organy szwajcarskie i wspólnotowe regularnie dokonują wymiany informacji oraz, na wniosek jednej ze stron, przeprowadzają konsultacje.

2. Właściwe organy szwajcarskie bezzwłocznie informują Agencję i Komisję o wszelkich znanych im faktach lub nabytych przez nie podejrzeniach, które wskazują na istnienie nieprawidłowości dotyczących zawierania i wykonywania kontraktów lub umów zawartych w ramach instrumentów, do których odnosi się niniejsza decyzja.

Artykuł 5

Poufność

Informacje przekazane lub uzyskane na mocy postanowień niniejszego załącznika, niezależnie od ich postaci, są objęte tajemnicą służbową i ochroną przysługującą analogicznym informacjom zgodnie ze szwajcarskim prawem krajowym oraz odnośnymi przepisami stosowanymi w instytucjach wspólnotowych. Informacje takie mogą być przekazywane wyłącznie tym osobom, które potrzebują zapoznać się z nimi ze względu na swoje funkcje w instytucjach wspólnotowych, państwach członkowskich lub w Szwajcarii. Ponadto informacje takie nie mogą być wykorzystywane do celów innych niż skuteczna ochrona interesów finansowych umawiających się stron.

Artykuł 6

Środki i kary administracyjne

Bez uszczerbku dla stosowania szwajcarskiego prawa karnego Agencja lub Komisja mogą nakładać środki i kary administracyjne zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. i rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. oraz rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (4).

Artykuł 7

Ściąganie należności i egzekucja

Decyzje Agencji lub Komisji podjęte w ramach stosowania niniejszej decyzji, nakładające zobowiązania pieniężne na osoby inne niż państwa, stanowią w Szwajcarii tytuł egzekucyjny.

Nakaz wykonania musi być stosowany, bez przeprowadzania kontroli innych niż weryfikacja autentyczności tytułu, przez organ wskazany przez rząd szwajcarski, który zawiadamia o tym Agencję lub Komisję. Egzekucja przymusowa jest przeprowadzana zgodnie z zasadami procedur szwajcarskich. Legalność decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny podlega kontroli Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

Orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przyjmowane na mocy klauzuli arbitrażowej są egzekwowane na tych samych warunkach.

(1) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

(2) Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.

(3) Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.

(4) Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.

		ISSN 1725-5139
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		L 40

Wydanie polskie	Legislacja	Rocznik 52 11 lutego 2009

Spis treści		I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa	Strona
		ROZPORZĄDZENIA
		Rozporządzenie Komisji (WE) nr 122/2009 z dnia 10 lutego 2009 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw	1
	*	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 123/2009 z dnia 10 lutego 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1266/2007 w zakresie warunków przemieszczeń zwierząt w obrębie takiej samej strefy zamkniętej oraz warunków zwolnienia z zakazu opuszczania przewidzianego w dyrektywie Rady 2000/75/WE ( 1 )	3
	*	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/2009 z dnia 10 lutego 2009 r. ustalające maksymalne zawartości w żywności kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego tymi substancjami pasz, dla których nie są one przeznaczone ( 1 )	7
		DYREKTYWY
	*	Dyrektywa Komisji 2009/7/WE z dnia 10 lutego 2009 r. zmieniająca załączniki I, II, IV i V do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie	12
	*	Dyrektywa Komisji 2009/8/WE z dnia 10 lutego 2009 r. zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do maksymalnych zawartości kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone ( 1 )	19

	II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa
	DECYZJE
	Komisja
	2009/109/WE
*	Decyzja Komisji z dnia 9 lutego 2009 r. w sprawie zorganizowania czasowego doświadczenia mającego na celu ustanowienie pewnych odstępstw w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu mieszanek materiału siewnego przeznaczonych na cele pastewne zgodnie z dyrektywą Rady 66/401/EWG, aby określić, czy niektóre gatunki niewymienione w dyrektywach Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/55/WE lub 2002/57/WE spełniają wymogi włączenia do art. 2 ust. 1 pkt A) dyrektywy 66/401/EWG (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 724) ( 1 )	26
	2009/110/WE
*	Decyzja Komisji z dnia 10 lutego 2009 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty przeznaczonego na środki stosowane w stanach zagrożenia, służące zwalczaniu rzekomego pomoru drobiu w Niemczech w 2008 r. (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 712)	31
	2009/111/WE
*	Decyzja Komisji z dnia 10 lutego 2009 r. w sprawie publikacji odniesienia do normy EN 3-8:2006 Gaśnice przenośne – Część 8: Wymagania dodatkowe do EN 3-7 dotyczące konstrukcji, odporności na ciśnienie i badania mechaniczne gaśnic o maksymalnym dopuszczalnym ciśnieniu roboczym równym 30 bar lub niższym zgodnie z dyrektywą 97/23/WE dotyczącą urządzeń ciśnieniowych (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 739) ( 1 )	33
	ZALECENIA
	Rada
	2009/112/WE
*	Zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. dotyczące udzielenia Komisji absolutorium z realizacji operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (siódmy EFR) za rok budżetowy 2007	35
	2009/113/WE
*	Zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. dotyczące udzielenia Komisji absolutorium z realizacji operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (ósmy EFR) za rok budżetowy 2007	36
	2009/114/WE
*	Zalecenie Rady z dnia 10 lutego 2009 r. dotyczące udzielenia Komisji absolutorium z realizacji operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (dziewiąty EFR) za rok budżetowy 2007	37
	AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH
	Komisja
	2009/115/WE
*	Decyzja nr 1/2008 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 16 grudnia 2008 r. zastępująca załącznik do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego	38

	III Akty przyjęte na mocy Traktatu UE
	AKTY PRZYJĘTE NA MOCY TYTUŁU V TRAKTATU UE
*	Wspólne stanowisko Rady 2009/116/WPZiB z dnia 10 lutego 2009 r. przedłużające i zmieniające wspólne stanowisko 2004/133/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko ekstremistom z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (FYROM)	56

(EUR/100 kg)
Kod CN	Kod krajów trzecich (1)	Standardowa stawka celna w przywozie
0702 00 00	IL	195,3
	JO	68,6
	MA	43,0
	TN	134,4
	TR	98,0
	ZZ	107,9
0707 00 05	JO	170,1
	MA	134,2
	TR	169,4
	ZZ	157,9
0709 90 70	MA	113,5
	TR	148,2
	ZZ	130,9
0709 90 80	EG	103,6
0709 90 80	ZZ	103,6
0805 10 20	EG	50,9
	IL	53,0
	MA	64,2
	TN	47,6
	TR	63,1
	ZA	44,9
	ZZ	54,0
0805 20 10	IL	162,7
	MA	100,1
	TR	52,0
	ZZ	104,9
0805 20 30 , 0805 20 50 , 0805 20 70 , 0805 20 90	CN	72,2
	IL	86,9
	JM	101,6
	MA	153,9
	PK	50,9
	TR	65,7
	ZZ	88,5
0805 50 10	EG	64,1
	MA	67,1
	TR	56,7
	ZZ	62,6
0808 10 80	AR	91,9
	CA	90,4
	CL	67,8
	CN	89,1
	MK	32,6
	US	112,1
	ZZ	80,7
0808 20 50	AR	95,8
	CL	57,1
	CN	59,1
	US	125,0
	ZA	113,1
	ZZ	90,0

		Sprostowania
	*	Sprostowanie do rozporządzenia Rady (WE) nr 3/2008 z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich ( Dz.U. L 3 z 5.1.2008 )	58


	*	Nota do czytelnika (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki)	s3

Imię i nazwisko:	ADILI Gafur
Pseudonim:	Valdet Vardari
Data urodzenia:	5.1.1959
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Harandjell (Kičevo), Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Imię i nazwisko:	AHMET Hebib
Pseudonim:
Data urodzenia:	9.11.1981
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Brodec, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Imię i nazwisko:	HALILI Zaim
Pseudonim:
Data urodzenia:	18.9.1979
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Vaksinice, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Imię i nazwisko:	HYSENI Xhemail
Pseudonim:	Xhimi Shea
Data urodzenia:	15.8.1958
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Lojane (Lipkovo), Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Imię i nazwisko:	JAKUPI Avdil
Pseudonim:	Cakalla
Data urodzenia:	20.4.1974
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Tanuševci, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Imię i nazwisko:	KRASNIQI Agim
Pseudonim:
Data urodzenia:	15.9.1979
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Kondovo, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Imię i nazwisko:	LIMANI Fatmir
Pseudonim:
Data urodzenia:	14.1.1973
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Kičevo, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Imię i nazwisko:	MISIMI Naser
Pseudonim:
Data urodzenia:	8.1.1959
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Mala Rečica (Tetovo), Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Imię i nazwisko:	REXHEPI Daut
Pseudonim:	Leka
Data urodzenia:	6.1.1966
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Poroj, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Imię i nazwisko:	RUSHITI Sait
Pseudonim:
Data urodzenia:	7.7.1966
Miejsce urodzenia/pochodzenia:	Tetovo, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii”

Rozporządzenie (WE) nr 2702/1999	Niniejsze rozporządzenie
Artykuł 1	Artykuł 1
Artykuł 2	Artykuł 2
Artykuł 3	Artykuł 3 ustęp 2
Artykuł 4	Artykuł 4 ostatni akapit
Artykuł 5, ustęp 1	Artykuł 4 akapit pierwszy
Artykuł 5, ustęp 2	Artykuł 5 ustęp 2
Artykuł 6	Artykuł 6 ustęp 2
Artykuł 7 ustęp 1 akapit pierwszy	Artykuł 6 ustęp 1
Artykuł 7, ustęp 1 akapit drugi i ustęp 2	Artykuł 7 ustęp 1
Artykuł 7, ustęp 3	Artykuł 7 ustęp 2
Artykuł 7 ustępy 4 i 6	Artykuł 8
Artykuł 7 ustęp 5	Artykuł 11 ustęp 2
—	Artykuł 9
Artykuł 7a	Artykuł 10
Artykuł 8 ustępy 1 i 2	Artykuł 11 ustępy 1 i 3
Artykuł 8 ustępy 3 i 4	Artykuł 12
Artykuł 9 ustępy 1–4	Artykuł 13 ustępy 1–4
—	Artykuł 13 ustęp 5
Artykuł 9 ustęp 5	Artykuł 13 ustęp 6
Artykuł 10	Artykuł 14
Artykuł 11	Artykuł 15
Artykuł 12	Artykuł 16
Artykuł 12a	Artykuł 17
Artykuł 13	Artykuł 18
Artykuł 14	Artykuł 19
Artykuł 15	Artykuł 20

Rozporządzenie (WE) nr 2826/2000	Niniejsze rozporządzenie
Artykuł 1	Artykuł 1
Artykuł 2	Artykuł 2
Artykuł 3	Artykuł 3 ustęp 1
Artykuł 4	Artykuł 4 akapit pierwszy
Artykuł 5	Artykuł 5 ustęp 1
Artykuł 6 ustęp 1 akapit pierwszy	Artykuł 6 ustęp 1
Artykuł 6 ustęp 1 akapit drugi i ustęp 2	Artykuł 7 ustęp 1
Artykuł 6 ustęp 3	Artykuł 7 ustęp 2
Artykuł 6 ustępy 4 i 6	Artykuł 8
Artykuł 6 ustęp 5	Artykuł 11 ustęp 2
Artykuł 7	Artykuł 9
Artykuł 7a	Artykuł 10
Artykuł 8	Artykuł 11 ustęp 1
Artykuł 9	Artykuł 13
Artykuł 10 ustęp 1	Artykuł 11 ustęp 3
Artykuł 10 ustępy 2 i 3	Artykuł 12
Artykuł 11	Artykuł 14
Artykuł 12	Artykuł 15
Artykuł 13	Artykuł 16
Artykuł 13a	Artykuł 17
Artykuł 14	Artykuł 18
Artykuł 15	Artykuł 19
Artykuł 16	—
Artykuł 17	Artykuł 20”