ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 19

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 52
23 stycznia 2009


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 55/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

1

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 56/2009 z dnia 21 stycznia 2009 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej

3

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 57/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych

5

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 58/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustalające maksymalną stawkę refundacji wywozowej w odniesieniu do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych otwartego rozporządzeniem (WE) nr 619/2008

9

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 59/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustalające maksymalną stawkę refundacji wywozowej w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych otwartego rozporządzeniem (WE) nr 619/2008

11

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustanawiające refundacje wywozowe dla sektora wołowiny i cielęciny

12

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 61/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze wieprzowiny

16

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 62/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze jaj

18

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 63/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze mięsa drobiowego

20

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 64/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95

22

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 65/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu

24

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 66/2009 z dnia 22 stycznia 2009 r. ustalające stawki refundacji stosowane do mleka i produktów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu

26

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/121/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych (Przekształcenie) ( 1 )

29

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Parlament Europejski i Rada

 

 

2009/45/WE

 

*

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności zgodnie z pkt 27 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

49

 

 

Komisja

 

 

2009/46/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 19 grudnia 2008 r. wyłączająca niektóre usługi w sektorze pocztowym w Szwecji z zakresu stosowania dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 8409)  ( 1 )

50

 

 

2009/47/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 2008 r. stanowiąca, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych nie ma zastosowania w odniesieniu do wytwarzania energii elektrycznej w Republice Czeskiej (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 8569)  ( 1 )

57

 

 

2009/48/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 22 stycznia 2009 r. przyznająca niektórym stronom zwolnienie z rozszerzenia na niektóre części rowerowe cła antydumpingowego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93, ostatnio utrzymanego i zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1095/2005 oraz znosząca zawieszenie płatności cła antydumpingowego rozszerzonego na niektóre części rowerowe pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej przyznane niektórym stronom zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 88/97 (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 157)

62

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 55/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

IL

138,6

JO

78,3

MA

45,4

TN

139,0

TR

110,6

ZZ

102,4

0707 00 05

JO

155,5

MA

116,0

TR

152,1

ZZ

141,2

0709 90 70

MA

163,7

TR

136,6

ZZ

150,2

0805 10 20

EG

49,7

IL

56,3

MA

64,4

TN

49,3

TR

55,7

ZZ

55,1

0805 20 10

MA

83,3

TR

54,0

ZZ

68,7

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

CN

63,3

EG

88,5

IL

72,4

JM

105,5

PK

46,6

TR

74,1

ZZ

75,1

0805 50 10

EG

52,5

MA

67,1

TR

61,3

ZZ

60,3

0808 10 80

CN

84,7

MK

32,6

TR

67,5

US

103,4

ZZ

72,1

0808 20 50

CN

60,8

TR

97,0

US

111,8

ZZ

89,9


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/3


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 56/2009

z dnia 21 stycznia 2009 r.

dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która została ustanowiona specyficznymi przepisami wspólnotowymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej Ogólnych reguł, towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku powinien być klasyfikowany do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

(4)

Należy zagwarantować, by wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez otrzymującego, przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku musi być klasyfikowany w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.

Artykuł 2

Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal stosowana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

László KOVÁCS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

(2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Opis towarów

Klasyfikacja (kod CN)

Uzasadnienie

(1)

(2)

(3)

Torba wykonana z tkaniny z pasków polipropylenowych o szerokości mniejszej niż 5 mm, w kształcie prostopadłościanu, o wymiarach ok. 54,5 cm × 74 cm × 25 cm, z dwoma mocnymi uchwytami wykonanymi z takiego samego materiału, przyszytymi do dwóch długich boków torby, z których każdy sięga spodu torby.

Obie powierzchnie torby są w widoczny sposób pokryte folią z tworzywa sztucznego, wewnątrz torby nie ma żadnych przegródek i można ją zamknąć na górze za pomocą suwaka. Krawędzie wzmocnione są przyszytą taśmą.

(pojemnik podobny do torby na zakupy)

(zob. fotografia nr 649) (1)

4202 92 19

Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, uwagę 2 (m) do działu 39, uwagę dodatkową 1 do działu 42 oraz brzmienie kodów CN 4202, 4202 92 i 4202 92 19.

Z uwagi na kształt prostopadłościanu, typowy dla toreb na zakupy, oraz wzmocnione uchwyty, umieszczone w sposób umożliwiający klientowi niesienie torby w rękach, a także z uwagi na fakt, iż folia z tworzywa sztucznego, suwak, wzmocnione brzegi i mocne uchwyty (umieszczone wzdłuż boków torby w celu wzmocnienia) umożliwiają jej przedłużone użytkowanie, torba posiada obiektywne cechy „pojemnika podobnego do torby na zakupy”.

Pojemniki podobne do torby na zakupy objęte są pozycją 4202 (zob. również Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego (HS) dot. pozycji 4202, akapit pierwszy, który wyraźnie wskazuje, że pozycja ta obejmuje wyłącznie artykuły w niej wymienione i podobne pojemniki).

Z uwagi na wspomniane wyżej cechy artykuł, o którym mowa, nie jest rodzajem pojemnika używanego powszechnie do pakowania lub przenoszenia wszelkiego rodzaju produktów, a zatem wyklucza się klasyfikację do pozycji 3923 w rozumieniu uwagi 2 (m) do działu 39 (zob. również Noty wyjaśniające do HS dot. pozycji 3923, akapit pierwszy, lit. (a) oraz akapit drugi).

Ponieważ zewnętrzna powierzchnia tego artykułu pokryta jest folią z tworzywa sztucznego widoczną gołym okiem, artykuł należy klasyfikować jako artykuł z zewnętrzną powierzchnią z folii z tworzywa sztucznego (zob. uwaga dodatkowa 1 do działu 42).

W rezultacie artykuł ten należy klasyfikować do kodu CN 4202 92 19.

Image


(1)  Fotografia ma jedynie charakter informacyjny.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/5


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 57/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2 w powiązaniu z jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w załączniku I część XVI wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać pokryta refundacjami wywozowymi.

(2)

Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustanowione zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 162, 163, 164, 167, 169 i 170 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)

Artykuł 164 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że refundacje wywozowe mogą zostać zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.

(4)

Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej (2), zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE (3) stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną. Z powyższych względów należy obniżyć refundacje wywozowe przyznane produktom wywożonym w ramach tego systemu o odpowiednią wartość procentową.

(5)

Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Refundacje wywozowe przewidziane w art. 164 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1282/2006 (4).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 218 z 6.8.1998, s. 46.

(3)  Dz.U. L 218 z 6.8.1998, s. 45.

(4)  Dz.U. L 234 z 29.8.2006, s. 4.


ZAŁĄCZNIK

Refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych stosowane od dnia 23 stycznia 2009 r.

Kod produktu

Miejsce przeznaczenia

Jednostka miary

Wysokość refundacji

0401 30 31 9100

L20

EUR/100 kg

8,60

0401 30 31 9400

L20

EUR/100 kg

13,42

0401 30 31 9700

L20

EUR/100 kg

14,80

0401 30 39 9100

L20

EUR/100 kg

8,60

0401 30 39 9400

L20

EUR/100 kg

13,42

0401 30 39 9700

L20

EUR/100 kg

14,80

0401 30 91 9100

L20

EUR/100 kg

16,87

0401 30 99 9100

L20

EUR/100 kg

16,87

0401 30 99 9500

L20

EUR/100 kg

24,79

0402 10 11 9000

L20 (1)

EUR/100 kg

17,00

0402 10 19 9000

L20 (1)

EUR/100 kg

17,00

0402 10 99 9000

L20

EUR/100 kg

17,00

0402 21 11 9200

L20

EUR/100 kg

17,00

0402 21 11 9300

L20

EUR/100 kg

23,63

0402 21 11 9500

L20

EUR/100 kg

24,53

0402 21 11 9900

L20 (1)

EUR/100 kg

26,00

0402 21 17 9000

L20

EUR/100 kg

17,00

0402 21 19 9300

L20

EUR/100 kg

23,63

0402 21 19 9500

L20

EUR/100 kg

24,53

0402 21 19 9900

L20 (1)

EUR/100 kg

26,00

0402 21 91 9100

L20

EUR/100 kg

26,15

0402 21 91 9200

L20 (1)

EUR/100 kg

26,28

0402 21 91 9350

L20

EUR/100 kg

26,53

0402 21 99 9100

L20

EUR/100 kg

26,15

0402 21 99 9200

L20 (1)

EUR/100 kg

26,28

0402 21 99 9300

L20

EUR/100 kg

26,53

0402 21 99 9400

L20

EUR/100 kg

27,79

0402 21 99 9500

L20

EUR/100 kg

28,23

0402 21 99 9600

L20

EUR/100 kg

30,00

0402 21 99 9700

L20

EUR/100 kg

30,97

0402 29 15 9200

L20

EUR/100 kg

17,00

0402 29 15 9300

L20

EUR/100 kg

23,63

0402 29 15 9500

L20

EUR/100 kg

24,53

0402 29 19 9300

L20

EUR/100 kg

23,63

0402 29 19 9500

L20

EUR/100 kg

24,53

0402 29 19 9900

L20

EUR/100 kg

26,00

0402 29 99 9100

L20

EUR/100 kg

26,15

0402 29 99 9500

L20

EUR/100 kg

27,79

0402 91 10 9370

L20

EUR/100 kg

2,58

0402 91 30 9300

L20

EUR/100 kg

3,05

0402 91 99 9000

L20

EUR/100 kg

16,87

0402 99 10 9350

L20

EUR/100 kg

6,64

0402 99 31 9300

L20

EUR/100 kg

8,60

0403 90 11 9000

L20

EUR/100 kg

17,00

0403 90 13 9200

L20

EUR/100 kg

17,00

0403 90 13 9300

L20

EUR/100 kg

23,63

0403 90 13 9500

L20

EUR/100 kg

24,53

0403 90 13 9900

L20

EUR/100 kg

26,00

0403 90 33 9400

L20

EUR/100 kg

23,63

0403 90 59 9310

L20

EUR/100 kg

8,60

0403 90 59 9340

L20

EUR/100 kg

13,42

0403 90 59 9370

L20

EUR/100 kg

14,80

0404 90 21 9120

L20

EUR/100 kg

14,50

0404 90 21 9160

L20

EUR/100 kg

17,00

0404 90 23 9120

L20

EUR/100 kg

17,00

0404 90 23 9130

L20

EUR/100 kg

23,63

0404 90 23 9140

L20

EUR/100 kg

24,53

0404 90 23 9150

L20

EUR/100 kg

26,00

0404 90 81 9100

L20

EUR/100 kg

17,00

0404 90 83 9110

L20

EUR/100 kg

17,00

0404 90 83 9130

L20

EUR/100 kg

23,63

0404 90 83 9150

L20

EUR/100 kg

24,53

0404 90 83 9170

L20

EUR/100 kg

26,00

0405 10 11 9500

L20

EUR/100 kg

43,90

0405 10 11 9700

L20

EUR/100 kg

45,00

0405 10 19 9500

L20

EUR/100 kg

43,90

0405 10 19 9700

L20

EUR/100 kg

45,00

0405 10 30 9100

L20

EUR/100 kg

43,90

0405 10 30 9300

L20

EUR/100 kg

45,00

0405 10 30 9700

L20

EUR/100 kg

45,00

0405 10 50 9500

L20

EUR/100 kg

43,90

0405 10 50 9700

L20

EUR/100 kg

45,00

0405 10 90 9000

L20

EUR/100 kg

46,65

0405 20 90 9500

L20

EUR/100 kg

41,16

0405 20 90 9700

L20

EUR/100 kg

42,80

0405 90 10 9000

L20

EUR/100 kg

54,49

0405 90 90 9000

L20

EUR/100 kg

45,00

0406 10 20 9640

L04

EUR/100 kg

11,78

L40

EUR/100 kg

14,72

0406 10 20 9650

L04

EUR/100 kg

9,82

L40

EUR/100 kg

12,27

0406 10 20 9830

L04

EUR/100 kg

7,03

L40

EUR/100 kg

8,79

0406 10 20 9850

L04

EUR/100 kg

6,85

L40

EUR/100 kg

8,56

0406 20 90 9913

L04

EUR/100 kg

8,54

L40

EUR/100 kg

10,68

0406 20 90 9915

L04

EUR/100 kg

11,61

L40

EUR/100 kg

14,51

0406 20 90 9917

L04

EUR/100 kg

12,34

L40

EUR/100 kg

15,42

0406 20 90 9919

L04

EUR/100 kg

13,79

L40

EUR/100 kg

17,24

0406 30 31 9730

L04

EUR/100 kg

5,29

L40

EUR/100 kg

6,61

0406 30 31 9930

L04

EUR/100 kg

5,69

L40

EUR/100 kg

7,11

0406 30 31 9950

L04

EUR/100 kg

5,17

L40

EUR/100 kg

6,46

0406 30 39 9500

L04

EUR/100 kg

4,62

L40

EUR/100 kg

5,77

0406 30 39 9700

L04

EUR/100 kg

4,96

L40

EUR/100 kg

6,20

0406 30 39 9930

L04

EUR/100 kg

5,31

L40

EUR/100 kg

6,64

0406 30 39 9950

L04

EUR/100 kg

5,11

L40

EUR/100 kg

6,39

0406 40 50 9000

L04

EUR/100 kg

12,47

L40

EUR/100 kg

15,59

0406 40 90 9000

L04

EUR/100 kg

13,82

L40

EUR/100 kg

17,28

0406 90 13 9000

L04

EUR/100 kg

17,58

L40

EUR/100 kg

21,98

0406 90 15 9100

L04

EUR/100 kg

18,17

L40

EUR/100 kg

22,71

0406 90 17 9100

L04

EUR/100 kg

18,17

L40

EUR/100 kg

22,71

0406 90 21 9900

L04

EUR/100 kg

17,60

L40

EUR/100 kg

22,00

0406 90 23 9900

L04

EUR/100 kg

15,93

L40

EUR/100 kg

19,91

0406 90 25 9900

L04

EUR/100 kg

15,53

L40

EUR/100 kg

19,41

0406 90 27 9900

L04

EUR/100 kg

14,06

L40

EUR/100 kg

17,58

0406 90 32 9119

L04

EUR/100 kg

13,02

L40

EUR/100 kg

16,28

0406 90 35 9190

L04

EUR/100 kg

18,63

L40

EUR/100 kg

23,29

0406 90 35 9990

L04

EUR/100 kg

18,63

L40

EUR/100 kg

23,29

0406 90 37 9000

L04

EUR/100 kg

17,58

L40

EUR/100 kg

21,98

0406 90 61 9000

L04

EUR/100 kg

20,31

L40

EUR/100 kg

25,39

0406 90 63 9100

L04

EUR/100 kg

19,93

L40

EUR/100 kg

24,91

0406 90 63 9900

L04

EUR/100 kg

19,93

L40

EUR/100 kg

24,91

0406 90 69 9910

L04

EUR/100 kg

19,56

L40

EUR/100 kg

24,45

0406 90 73 9900

L04

EUR/100 kg

16,20

L40

EUR/100 kg

20,25

0406 90 75 9900

L04

EUR/100 kg

16,61

L40

EUR/100 kg

20,76

0406 90 76 9300

L04

EUR/100 kg

14,65

L40

EUR/100 kg

18,31

0406 90 76 9400

L04

EUR/100 kg

16,41

L40

EUR/100 kg

20,51

0406 90 76 9500

L04

EUR/100 kg

15,02

L40

EUR/100 kg

18,77

0406 90 78 9100

L04

EUR/100 kg

16,53

L40

EUR/100 kg

20,66

0406 90 78 9300

L04

EUR/100 kg

15,87

L40

EUR/100 kg

19,84

0406 90 79 9900

L04

EUR/100 kg

13,22

L40

EUR/100 kg

16,53

0406 90 81 9900

L04

EUR/100 kg

16,41

L40

EUR/100 kg

20,51

0406 90 85 9930

L04

EUR/100 kg

18,12

L40

EUR/100 kg

22,65

0406 90 85 9970

L04

EUR/100 kg

16,61

L40

EUR/100 kg

20,76

0406 90 86 9200

L04

EUR/100 kg

17,30

L40

EUR/100 kg

21,63

0406 90 86 9400

L04

EUR/100 kg

17,60

L40

EUR/100 kg

22,00

0406 90 86 9900

L04

EUR/100 kg

18,12

L40

EUR/100 kg

22,65

0406 90 87 9300

L04

EUR/100 kg

15,89

L40

EUR/100 kg

19,86

0406 90 87 9400

L04

EUR/100 kg

15,61

L40

EUR/100 kg

19,51

0406 90 87 9951

L04

EUR/100 kg

16,12

L40

EUR/100 kg

20,15

0406 90 87 9971

L04

EUR/100 kg

16,12

L40

EUR/100 kg

20,15

0406 90 87 9973

L04

EUR/100 kg

15,82

L40

EUR/100 kg

19,78

0406 90 87 9974

L04

EUR/100 kg

16,85

L40

EUR/100 kg

21,06

0406 90 87 9975

L04

EUR/100 kg

16,50

L40

EUR/100 kg

20,63

0406 90 87 9979

L04

EUR/100 kg

15,93

L40

EUR/100 kg

19,91

0406 90 88 9300

L04

EUR/100 kg

13,82

L40

EUR/100 kg

17,28

0406 90 88 9500

L04

EUR/100 kg

13,52

L40

EUR/100 kg

16,90

Miejsca przeznaczenia są określone w następujący sposób:

L20

:

Wszystkie miejsca przeznaczenia z wyjątkiem:

a)

krajów trzecich: Andory, Stolicy Apostolskiej (Państwa Watykańskiego), Lichtensteinu i Stanów Zjednoczonych Ameryki;

b)

terytoriów państw członkowskich UE niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty: Wysp Owczych, Grenlandii, wyspy Helgoland, Ceuty, Melilli, gmin Livigno i Campione d’Italia oraz obszarów Republiki Cypryjskiej, nad którymi Rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje faktycznej kontroli;

c)

terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest państwo członkowskie i które nie stanowią części obszaru celnego Wspólnoty; Gibraltaru.

d)

wywozu, o którym mowa w art. 36 ust. 1, art. 44 ust. 1 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 (Dz.U. L 102 z 17.4.1999, s. 11).

L04

:

Albania, Bośnia i Hercegowina, Serbia, Kosowo (), Czarnogóra i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii.

L40

:

Wszystkie miejsca przeznaczenia z wyjątkiem:

a)

krajów trzecich: L04, Andory, Islandii, Lichtensteinu, Norwegii, Szwajcarii, Stolicy Apostolskiej (Państwa Watykańskiego), Stanów Zjednoczonych Ameryki, Chorwacji, Turcji, Australii, Kanady, Nowej Zelandii i Republiki Południowej Afryki;

b)

terytoriów państw członkowskich UE niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty: Wysp Owczych, Grenlandii, wyspy Helgoland, Ceuty, Melilli, gmin Livigno i Campione d’Italia oraz obszarów Republiki Cypryjskiej, nad którymi Rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje faktycznej kontroli;

c)

terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest państwo członkowskie i które nie stanowią części obszaru celnego Wspólnoty; Gibraltaru.

d)

wywozu, o którym mowa w art. 36 ust. 1, art. 44 ust. 1 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 (Dz.U. L 102 z 17.4.1999, s. 11).


(1)  W odniesieniu do odpowiednich produktów przeznaczonych do wywozu do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu 2008/2009, o których mowa w decyzji 98/486/WE, i przy spełnieniu wymogów rozdziału III sekcja 3 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006, należy stosować następujące stawki:

a)

produkty objęte kodami taryfowymi CN 0402 10 11 9000 i 0402 10 19 9000

0,00 EUR/100 kg

b)

produkty objęte kodami taryfowymi CN 0402 21 11 9900, 0402 21 19 9900, 0402 21 91 9200 i 0402 21 99 9200

0,00 EUR/100 kg

Miejsca przeznaczenia są określone w następujący sposób:

L20

:

Wszystkie miejsca przeznaczenia z wyjątkiem:

a)

krajów trzecich: Andory, Stolicy Apostolskiej (Państwa Watykańskiego), Lichtensteinu i Stanów Zjednoczonych Ameryki;

b)

terytoriów państw członkowskich UE niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty: Wysp Owczych, Grenlandii, wyspy Helgoland, Ceuty, Melilli, gmin Livigno i Campione d’Italia oraz obszarów Republiki Cypryjskiej, nad którymi Rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje faktycznej kontroli;

c)

terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest państwo członkowskie i które nie stanowią części obszaru celnego Wspólnoty; Gibraltaru.

d)

wywozu, o którym mowa w art. 36 ust. 1, art. 44 ust. 1 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 (Dz.U. L 102 z 17.4.1999, s. 11).

L04

:

Albania, Bośnia i Hercegowina, Serbia, Kosowo (), Czarnogóra i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii.

L40

:

Wszystkie miejsca przeznaczenia z wyjątkiem:

a)

krajów trzecich: L04, Andory, Islandii, Lichtensteinu, Norwegii, Szwajcarii, Stolicy Apostolskiej (Państwa Watykańskiego), Stanów Zjednoczonych Ameryki, Chorwacji, Turcji, Australii, Kanady, Nowej Zelandii i Republiki Południowej Afryki;

b)

terytoriów państw członkowskich UE niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty: Wysp Owczych, Grenlandii, wyspy Helgoland, Ceuty, Melilli, gmin Livigno i Campione d’Italia oraz obszarów Republiki Cypryjskiej, nad którymi Rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje faktycznej kontroli;

c)

terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest państwo członkowskie i które nie stanowią części obszaru celnego Wspólnoty; Gibraltaru.

d)

wywozu, o którym mowa w art. 36 ust. 1, art. 44 ust. 1 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 (Dz.U. L 102 z 17.4.1999, s. 11).

(2)  Jak określono w rezolucji nr 1244 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 czerwca 1999 r.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/9


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 58/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustalające maksymalną stawkę refundacji wywozowej w odniesieniu do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych otwartego rozporządzeniem (WE) nr 619/2008

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2 w powiązaniu z jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 619/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. otwierające stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące niektórych przetworów mlecznych (2) przewiduje procedurę stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych.

(2)

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1454/2007 z dnia 10 grudnia 2007 r. ustanawiającego wspólne zasady określania procedury przetargowej w odniesieniu do ustalania refundacji wywozowych na niektóre produkty rolne (3) oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na to zaproszenie do składania ofert, należy ustalić maksymalną stawkę refundacji wywozowej w okresie składania ofert kończącym się dnia 20 stycznia 2009 r.

(3)

Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych otwartego rozporządzeniem (WE) nr 619/2004 w okresie składania ofert kończącym się dnia 20 stycznia 2009 r. maksymalną stawkę refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 lit. a) i b) i art. 2 wymienionego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 168 z 28.6.2008, s. 20.

(3)  Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 69.


ZAŁĄCZNIK

(EUR/100 kg)

Produkt

Kod w klasyfikacji refundacji wywozowych

Maksymalna kwota refundacji wywozowej dla eksportu o przeznaczeniu wymienionym w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 619/2004

Masło

ex ex 0405 10 19 9700

50,00

Bezwodny tłuszcz mleczny

ex ex 0405 90 10 9000

58,00


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/11


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 59/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustalające maksymalną stawkę refundacji wywozowej w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych otwartego rozporządzeniem (WE) nr 619/2008

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2 w powiązaniu z jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 619/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. otwierające stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące niektórych przetworów mlecznych (2) przewiduje procedurę stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych.

(2)

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1454/2007 z dnia 10 grudnia 2007 r. ustanawiającego wspólne zasady określania procedury przetargowej w odniesieniu do ustalania refundacji wywozowych na niektóre produkty rolne (3) oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na to zaproszenie do składania ofert, należy ustalić maksymalną stawkę refundacji wywozowej w okresie składania ofert kończącym się dnia 20 stycznia 2009 r.

(3)

Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych otwartego rozporządzeniem (WE) nr 619/2008 w okresie składania ofert kończącym się dnia 20 stycznia 2009 r. maksymalną stawkę refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 lit. c) i art. 2 wymienionego rozporządzenia ustala się na 20,00 EUR/100 kg.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 168 z 28.6.2008, s. 20.

(3)  Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 69.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/12


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 60/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustanawiające refundacje wywozowe dla sektora wołowiny i cielęciny

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2 akapit ostatni i art. 170,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w części XV załącznika I do tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta przez refundację wywozową.

(2)

Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku wołowiny i cielęciny, refundacje wywozowe należy ustalić zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 162–164 oraz 167–170 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)

Zgodnie z art. 164 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 refundacje wywozowe mogą się różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.

(4)

Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (2). Produkty te powinny również spełniać wymogi ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (3) i w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (4).

(5)

Artykuł 7 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1359/2007 z dnia 21 listopada 2007 r. ustanawiającego warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych elementów odkostnionego mięsa wołowego (5) przewiduje zmniejszenie specjalnej refundacji, jeśli ilości wywożone stanowią mniej niż 95 %, ale nie mniej niż 85 % łącznej wagi kawałków mięsa wyprodukowanych przez odkostnienie.

(6)

Należy zatem uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1044/2008 (6) i zastąpić je nowym rozporządzeniem.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Produkty objęte refundacjami wywozowymi, o których mowa w art. 164 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, oraz kwoty tych refundacji określa się w załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

2.   Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.

Artykuł 2

W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1359/2007, stawka refundacji wywozowej dla produktów objętych kodem 0201 30 00 9100 ulega zmniejszeniu o 7 EUR/100 kg.

Artykuł 3

Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1044/2008.

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, s. 22.

(3)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, s. 3.

(4)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 206. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, s. 83.

(5)  Dz.U. L 304 z 22.11.2007, s. 21.

(6)  Dz.U. L 281 z 24.10.2008, s. 10.


ZAŁĄCZNIK

Refundacje wywozowe w sektorze wołowiny i cielęciny stosowane od dnia 23 stycznia 2009 r.

Kod produktów

Miejsce przeznaczenia

Jednostka miary

Kwota refundacji wywozowej

0102 10 10 9140

B00

EUR/100 kg żywej wagi

25,9

0102 10 30 9140

B00

EUR/100 kg żywej wagi

25,9

0201 10 00 9110 (2)

B02

EUR/100 kg wagi netto

36,6

B03

EUR/100 kg wagi netto

21,5

0201 10 00 9130 (2)

B02

EUR/100 kg wagi netto

48,8

B03

EUR/100 kg wagi netto

28,7

0201 20 20 9110 (2)

B02

EUR/100 kg wagi netto

48,8

B03

EUR/100 kg wagi netto

28,7

0201 20 30 9110 (2)

B02

EUR/100 kg wagi netto

36,6

B03

EUR/100 kg wagi netto

21,5

0201 20 50 9110 (2)

B02

EUR/100 kg wagi netto

61,0

B03

EUR/100 kg wagi netto

35,9

0201 20 50 9130 (2)

B02

EUR/100 kg wagi netto

36,6

B03

EUR/100 kg wagi netto

21,5

0201 30 00 9050

US (4)

EUR/100 kg wagi netto

6,5

CA (5)

EUR/100 kg wagi netto

6,5

0201 30 00 9060 (7)

B02

EUR/100 kg wagi netto

22,6

B03

EUR/100 kg wagi netto

7,5

0201 30 00 9100 (3)  (7)

B04

EUR/100 kg wagi netto

84,7

B03

EUR/100 kg wagi netto

49,8

EG

EUR/100 kg wagi netto

103,4

0201 30 00 9120 (3)  (7)

B04

EUR/100 kg wagi netto

50,8

B03

EUR/100 kg wagi netto

29,9

EG

EUR/100 kg wagi netto

62,0

0202 10 00 9100

B02

EUR/100 kg wagi netto

16,3

B03

EUR/100 kg wagi netto

5,4

0202 20 30 9000

B02

EUR/100 kg wagi netto

16,3

B03

EUR/100 kg wagi netto

5,4

0202 20 50 9900

B02

EUR/100 kg wagi netto

16,3

B03

EUR/100 kg wagi netto

5,4

0202 20 90 9100

B02

EUR/100 kg wagi netto

16,3

B03

EUR/100 kg wagi netto

5,4

0202 30 90 9100

US (4)

EUR/100 kg wagi netto

6,5

CA (5)

EUR/100 kg wagi netto

6,5

0202 30 90 9200 (7)

B02

EUR/100 kg wagi netto

22,6

B03

EUR/100 kg wagi netto

7,5

1602 50 31 9125 (6)

B00

EUR/100 kg wagi netto

23,3

1602 50 31 9325 (6)

B00

EUR/100 kg wagi netto

20,7

1602 50 95 9125 (6)

B00

EUR/100 kg wagi netto

23,3

1602 50 95 9325 (6)

B00

EUR/100 kg wagi netto

20,7

Uwaga: Kody produktów oraz kody miejsc przeznaczenia serii „A” zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 (Dz.U. L 366 z 24.12.1987, s. 1).

Kody miejsc przeznaczenia są określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19).

Pozostałe miejsca przeznaczenia są określone następująco:

B00

:

Wszystkie miejsca przeznaczenia (państwa trzecie, inne terytoria, zaopatrzenie i miejsca przeznaczenia uważane za wywóz ze Wspólnoty).

B02

:

B04 i miejsce przeznaczenia EG.

B03

:

Albania, Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Serbia, Kosowo (), Czarnogóra, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, zaopatrzenie i zapasy żywności (miejsca przeznaczenia określone w art. 36 i 45 oraz odpowiednio w art. 44 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 (Dz.U. L 102 z 17.4.1999, s. 11)).

B04

:

Turcja, Ukraina, Białoruś, Mołdowa, Rosja, Gruzja, Armenia, Azerbejdżan, Kazachstan, Turkmenia, Uzbekistan, Tadżykistan, Kirgizja, Maroko, Algieria, Tunezja, Libia, Liban, Syria, Irak, Iran, Izrael, Zachodni Brzeg Jordanu/Strefa Gazy, Jordania, Arabia Saudyjska, Kuwejt, Bahrajn, Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Oman, Jemen, Pakistan, Sri Lanka, Myanmar (Birma), Tajlandia, Wietnam, Indonezja, Filipiny, Chiny, Korea Północna, Hongkong, Sudan, Mauretania, Mali, Burkina Faso, Niger, Czad, Republika Zielonego Przylądka, Senegal, Gambia, Gwinea Bissau, Gwinea, Sierra Leone, Liberia, Wybrzeże Kości Słoniowej, Ghana, Togo, Benin, Nigeria, Kamerun, Republika Środkowoafrykańska, Gwinea Równikowa, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca, Gabon, Kongo, Kongo (Republika Demokratyczna), Ruanda, Burundi, Wyspa Świętej Heleny z przyległościami, Angola, Etiopia, Erytrea, Dżibuti, Somalia, Uganda, Tanzania, Seszele z przyległościami, Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego, Mozambik, Mauritius, Komory, Majotta, Zambia, Malawi, Republika Południowej Afryki, Lesotho.


(1)  Jak określono w rezolucji nr 1244 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 czerwca 1999 r.

(2)  Objęcie tą podpozycją jest uzależnione od przedłożenia zaświadczenia znajdującego się w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 433/2007 (Dz.U. L 104 z 21.4.2007, s. 3).

(3)  Przyznanie refundacji jest uzależnione od spełnienia warunków ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1359/2007 (Dz.U. L 304 z 22.11.2007, s. 21) oraz, w odpowiednich przypadkach, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1741/2006 (Dz.U. L 329 z 25.11.2006, s. 7).

(4)  Wykonywane zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1643/2006 (Dz.U. L 308 z 8.11.2006, s. 7).

(5)  Wykonywane zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2051/96 (Dz.U. L 274 z 26.10.1996, s. 18).

(6)  Przyznanie refundacji jest uzależnione od przestrzegania warunków ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1731/2006 (Dz.U. L 325 z 24.11.2006, s. 12).

(7)  Zawartość mięsa chudego z wyłączeniem tłuszczu oznacza się zgodnie z procedurą opisaną w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2429/86 (Dz.U. L 210 z 1.8.1986, s. 39).

Określenie „zawartość przeciętna” odnosi się do ilości próbki, której definicję przedstawiono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 765/2002 (Dz.U. L 117 z 4.5.2002, s. 6). Próbkę pobiera się z tej części przesyłki, która przedstawia największe ryzyko.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/16


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 61/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze wieprzowiny

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2 ostatni akapit i art. 170,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w części XVII załącznika I do tego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może zostać pokryta przez refundację wywozową.

(2)

Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku wieprzowiny, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 162 do 164, 167, 169 i 170 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)

Artykuł 164 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że refundacje mogą się różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.

(4)

Refundacje powinny być przyznawane wyłącznie w odniesieniu do produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie i posiadających znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (2). Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (3) i rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (4).

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Produkty objęte refundacjami wywozowymi, o których mowa w art. 164 rozporządzenia (EWG) nr 1234/2007, oraz kwoty tych refundacji określa się w załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

2.   Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, s. 22.

(3)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, s. 3.

(4)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 206. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, s. 83.


ZAŁĄCZNIK

Refundacje wywozowe w sektorze wieprzowiny, stosowane od dnia 23 stycznia 2009 r.

Kod produktów

Miejsce przeznaczenia

Jednostka miary

Kwota refundacji

0210 11 31 9110

A00

EUR/100 kg

54,20

0210 11 31 9910

A00

EUR/100 kg

54,20

0210 19 81 9100

A00

EUR/100 kg

54,20

0210 19 81 9300

A00

EUR/100 kg

54,20

1601 00 91 9120

A00

EUR/100 kg

19,50

1601 00 99 9110

A00

EUR/100 kg

15,20

1602 41 10 9110

A00

EUR/100 kg

29,00

1602 41 10 9130

A00

EUR/100 kg

17,10

1602 42 10 9110

A00

EUR/100 kg

22,80

1602 42 10 9130

A00

EUR/100 kg

17,10

1602 49 19 9130

A00

EUR/100 kg

17,10

Uwaga: Kody produktów i kody serii A miejsc przeznaczenia są określone w zmienionym rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 (Dz.U. L 366 z 24.12.1987, s. 1).


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/18


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 62/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze jaj

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2 akapit ostatni oraz art. 170,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w części XIX załącznika I do tego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może zostać pokryta przez refundację wywozową.

(2)

Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku jaj, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 162 do 164, art. 167, 169 i 170 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)

Artykuł 164 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że refundacje mogą się różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.

(4)

Refundacje powinny być przyznawane wyłącznie w odniesieniu do produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie i spełniających wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (2) i rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (3) oraz spełniających wymogi dotyczące znaków określone w pkt A załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Produkty objęte refundacjami wywozowymi, o których mowa w art. 164 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, oraz kwoty tych refundacji określa się w załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

2.   Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz z wymogami określonymi w pkt A załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1.

(3)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55.


ZAŁĄCZNIK

Refundacje wywozowe do jaj, stosowane od dnia 23 stycznia 2009 r.

Kod produktu

Miejsce przeznaczenia

Jednostka miary

Kwota refundacji

0407 00 11 9000

A02

EUR/100 szt.

0,78

0407 00 19 9000

A02

EUR/100 szt.

0,39

0407 00 30 9000

E09

EUR/100 kg

0,00

E10

EUR/100 kg

16,00

E19

EUR/100 kg

0,00

0408 11 80 9100

A03

EUR/100 kg

25,10

0408 19 81 9100

A03

EUR/100 kg

12,60

0408 19 89 9100

A03

EUR/100 kg

12,60

0408 91 80 9100

A03

EUR/100 kg

15,90

0408 99 80 9100

A03

EUR/100 kg

4,00

NB: Zarówno kody produktów, jak i kody serii „A« miejsc przeznaczenia są określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 (Dz.U. L 366 z 24.12.1987, str. 1), zmienionym.

Inne miejsca przeznaczenia są określone poniżej:

E09

Kuwejt, Bahrajn, Oman, Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Jemen, Hongkong SRA, Rosja i Turcja.

E10

Korea Południowa, Japonia, Malezja, Tajlandia, Tajwan i Filipiny.

E19

Wszystkie miejsca przeznaczenia z wyjątkiem Szwajcarii i grup E09 i E10.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/20


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 63/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze mięsa drobiowego

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2 akapit ostatni oraz art. 170,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w części XX załącznika I do tego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może zostać pokryta przez refundację wywozową.

(2)

Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 162 do 164, art. 167, 169 i 170 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)

Artykuł 164 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że refundacje mogą się różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.

(4)

Refundacje powinny być przyznawane wyłącznie w odniesieniu do produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie i posiadających znak identyfikacyjny przewidziany w art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (2). Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (3).

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Produkty objęte refundacjami wywozowymi, o których mowa w art. 164 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, oraz kwoty tych refundacji określa się w załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

2.   Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55.

(3)  Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1. Sprostowanie w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, s. 3.


ZAŁĄCZNIK

Refundacje wywozowe do mięsa drobiowego, stosowane od dnia 23 stycznia 2009 r.

Kod produktów

Miejsce przeznaczenia

Jednostki miary

Kwota refundacji

0105 11 11 9000

A02

EUR/100 pcs

0,47

0105 11 19 9000

A02

EUR/100 pcs

0,47

0105 11 91 9000

A02

EUR/100 pcs

0,47

0105 11 99 9000

A02

EUR/100 pcs

0,47

0105 12 00 9000

A02

EUR/100 pcs

0,94

0105 19 20 9000

A02

EUR/100 pcs

0,94

0207 12 10 9900

V03

EUR/100 kg

40,00

0207 12 90 9190

V03

EUR/100 kg

40,00

0207 12 90 9990

V03

EUR/100 kg

40,00

Uwagi: Zarówno kody produktów, jak i kody serii A miejsc przeznaczenia są określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 (Dz.U. L 366 z 24.12.1987, str. 1), zmienionym.

Inne miejsca przeznaczenia są określone poniżej:

V03

A24, Angola, Arabia Saudyjska, Kuwejt, Bahrajn, Katar, Oman, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Jordania, Jemen, Liban, Irak, Iran.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/22


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 64/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 143,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminami jaj i mleka, w szczególności jego art. 3 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1484/95 (2) ustanowiono szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustalono ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.

(2)

Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj wynika, że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen w zależności od pochodzenia tych produktów. Należy zatem opublikować ceny reprezentatywne.

(3)

Ze względu na sytuację na rynku zmianę tę należy jak najszybciej zastosować.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuję się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 145 z 29.6.1995, s. 47.


ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 22 stycznia 2009 r. ustalającego ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1484/95

„ZAŁĄCZNIK I

Kod CN

Opis produktu

Cena reprezentatywna

(EUR/100 kg)

Zabezpieczenie określone w art. 3 ust. 3

(EUR/100 kg)

Pochodzenie (1)

0207 12 10

Kurczaki oskubane i wypatroszone, bez głów i łap oraz bez szyj, serc, wątróbek i żołądków, znane jako »kurczaki 70 %« lub inaczej prezentowane, mrożone

124,2

0

AR

0207 12 90

Kurczaki oskubane i wypatroszone, bez głów i łap oraz bez szyj, serc, wątróbek i żołądków, znane jako »kurczaki 65 %« lub inaczej prezentowane, mrożone

125,0

0

BR

138,6

0

AR

0207 14 10

Kawałki bez kości z drobiu z gatunku Gallus domesticus, mrożone

239,0

18

BR

268,4

10

AR

279,6

6

CL

0207 14 50

Piersi z kurczaka, mrożone

180,9

9

BR

0207 14 60

Nogi z kurczaka, mrożone

126,7

5

BR

0207 25 10

Indyki oskubane i wypatroszone, bez głów i łap, ale z szyjami, sercami, wątróbkami i żołądkami, znane jako »indyki 80 %«, mrożone

213,5

0

BR

0207 27 10

Kawałki bez kości z indyków, mrożone

311,9

0

BR

316,5

0

CL

0408 11 80

Żółtka jaj

452,7

0

AR

0408 91 80

Żółtka jaj

427,9

0

AR

1602 32 11

Przetwory niegotowane z drobiu z gatunku Gallus domesticus

269,6

5

BR

3502 11 90

Albumina jaja suszona

604,0

0

AR


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod »ZZ« oznacza »inne pochodzenie«.”


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/24


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 65/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 162 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, że różnica między cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. s) i wymienionych w części XIX załącznika I do tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową w przypadku wywozu tych produktów jako towary wymienione w części V załącznika XX do tego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji (2) określa produkty, w stosunku do których ustala się stawki refundacji, które stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary wymienione w części V załącznika XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)

Zgodnie z art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się na okres uwzględniony przy ustalaniu refundacji do tych produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.

(4)

Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej stanowi, że refundacje wywozowe do produktów zaliczonych do towarów nie mogą przewyższać refundacji mających zastosowanie do produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Stawki refundacji, mające zastosowanie w odniesieniu do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 ust. 1 lit. s) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz wywożonych jako towary wymienione w części V załącznika XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, ustala się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Heinz ZOUREK

Dyrektor Generalny ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 172 z 5.7.2005, s. 24.


ZAŁĄCZNIK

Stawki refundacji obowiązujące od dnia 23 stycznia 2009 r. do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu

(EUR/100 kg)

Kod CN

Wyszczególnienie

Miejsce przeznaczenia (1)

Stawki refundacji

0407 00

Jaja ptasie w skorupkach, świeże, konserwowane lub gotowane:

 

 

– Drobiu:

 

 

0407 00 30

– – Pozostałe:

 

 

a)

przy wywozie owoalbuminy objętej kodem CN 3502 11 90 oraz 3502 19 90

02

0,00

03

16,00

04

0,00

b)

przy wywozie innych towarów

01

0,00

0408

Jaja ptasie bez skorupek i żółtka jaj, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej zakonserwowane, zawierające lub niezawierające cukru lub innego środka słodzącego:

 

 

– Żółtko jaj:

 

 

0408 11

– – Suszone:

 

 

ex 0408 11 80

– – – Nadające się do spożycia przez ludzi:

 

 

niesłodzone

01

25,10

0408 19

– – Pozostałe:

 

 

– – – Nadające się do spożycia przez ludzi:

 

 

ex 0408 19 81

– – – – W płynie:

 

 

niesłodzone

01

12,60

ex 0408 19 89

– – – – Mrożone:

 

 

niesłodzone

01

12,60

– Pozostałe:

 

 

0408 91

– – Suszone:

 

 

ex 0408 91 80

– – – Nadające się do spożycia przez ludzi:

 

 

niesłodzone

01

15,90

0408 99

– – Pozostałe:

 

 

ex 0408 99 80

– – – Nadające się do spożycia przez ludzi:

 

 

niesłodzone

01

4,00


(1)  Miejsce przeznaczenia:

01

kraje trzecie. Stawki te nie mają zastosowania do Szwajcarii i Liechtensteinu do towarów wymienionych w tabelach I i II do Protokołu nr 2 do umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarska, z dnia 22 lipca 1972 r.;

02

Kuwejt, Bahrain, Oman, Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Jemen, Turcja, Hong Kong SAR i Rosja;

03

Korea Płd., Japonia, Malezja, Tajlandia, Tajwan i Filipiny;

04

wszystkie miejsca przeznaczenia z wyjątkiem Szwajcarii i tych wymienionych w pkt 02 i 03.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/26


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 66/2009

z dnia 22 stycznia 2009 r.

ustalające stawki refundacji stosowane do mleka i produktów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 162 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. p) i wymienionych w części XVI załącznika I do tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w części IV załącznika XX do wymienionego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji (2), określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w części IV załącznika XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)

Zgodnie z art. 14 drugi akapit lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji dla 100 kg każdego z przedmiotowych produktów podstawowych ustala się na taki sam okres jak okres uwzględniany przy ustalaniu refundacji dla takich samych produktów, wywożonych w stanie nieprzetworzonym.

(4)

Artykuł 11 Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej stanowi, że refundacja wywozowa stosowana do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.

(5)

Jednakże w przypadku niektórych produktów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu istnieje ryzyko, że w przypadku ustalenia z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji, zobowiązania dotyczące tych refundacji mogą być zagrożone. Aby uniknąć tego ryzyka, konieczne jest podjęcie stosownych działań zapobiegawczych, nie wykluczając jednak możliwości zawarcia kontraktów długoterminowych. Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem w odniesieniu do tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.

(6)

Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia 1043/2005 stanowi, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane zgodnie z rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynku we wszystkich państwach członkowskich w odniesieniu do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów zasymilowanych.

(7)

Artykuł 100 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że dopłaty przyznawane są do produkowanego we Wspólnocie mleka odtłuszczonego przetwarzanego na kazeinę o ile mleko i kazeina produkowana z tego mleka spełniają pewne wymagania.

(8)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego (3) stanowi, że masło i śmietankę należy udostępniać po obniżonych cenach niektórym branżom przemysłu wytwarzającym pewne towary.

(9)

Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w części XVI załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz wywożonych jako towary wymienione w części IV załącznika XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, ustala się na poziomie podanym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 23 stycznia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Heinz ZOUREK

Dyrektor Generalny ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 172 z 5.7.2005, s. 24.

(3)  Dz.U. L 308 z 25.11.2005, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Stawki refundacji obowiązujące od dnia 23 stycznia 2009 r. w odniesieniu do niektórych produktów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu (1)

(EUR/100 kg)

Kod CN

Opis

Stawka refundacji

W przypadku wcześniejszego wyznaczenia refundacji

W innych przypadkach

ex 0402 10 19

Mleko w proszku, w granulkach bądź w innej formie stałej, o wagowej zawartości tłuszczu do 1,5 %, bez dodatku cukru bądź innych środków słodzących (PG 2):

 

 

a)

w przypadku wywozu towarów o kodzie CN 3501;

b)

w przypadku wywozu pozostałych towarów

17,00

17,00

ex 0402 21 19

Mleko w proszku, w granulkach bądź w innej formie stałej, o wagowej zawartości tłuszczu równej 26 %, bez dodatku cukru bądź innych środków słodzących (PG 3):

 

 

a)

w przypadku wywozu produktów podobnych do PG 3, zawierających masło po obniżonej cenie bądź śmietanę, uzyskane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005;

26,85

26,85

b)

w przypadku wywozu pozostałych towarów

26,00

26,00

ex 0405 10

Masło o wagowej zawartości tłuszczu równej 82 % (PG 6):

 

 

a)

w przypadku wywozu towarów, zawierających masło po obniżonej cenie lub śmietanę, które zostały wyprodukowane zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005;

45,00

45,00

b)

w przypadku wywozu towarów o kodzie CN 2106 90 98 o wagowej zawartości tłuszczu mleka przekraczającej 40 %;

46,05

46,05

c)

w przypadku wywozu pozostałych towarów

45,00

45,00


(1)  Stawki określone w niniejszym załączniku nie mają zastosowania do wywozu:

a)

do krajów trzecich: Andory, Stolicy Apostolskiej (Watykanu), Liechtensteinu, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz do towarów wymienionych w tabelach I i II protokołu 2 do umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. wywożonych do Konfederacji Szwajcarskiej;

b)

na terytoria państw członkowskich UE, które nie stanowią części obszaru celnego Wspólnoty: do Ceuty, Melilli, gmin Livigno i Campione d’Italia, na wyspę Helgoland, Grenlandię, Wyspy Owcze oraz na obszary Republiki Cypryjskiej, nad którymi Rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje faktycznej kontroli;

c)

na terytoria europejskie, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest państwo członkowskie, oraz terytoria nienależące do obszaru celnego Wspólnoty: Gibraltar.

d)

wywozu, o którym mowa w art. 36 ust. 1, art. 44 ust. 1 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 (Dz.U. L 102 z 17.4.1999, s. 11).


DYREKTYWY

23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/29


DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2008/121/WE

z dnia 14 stycznia 2009 r.

w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych (Przekształcenie)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych (3) była wielokrotnie i w sposób zasadniczy zmieniana (4). Z uwagi na kolejne zmiany, należy przekształcić jej przepisy dla zachowania jasności.

(2)

Jeśli przepisy państw członkowskich dotyczące nazewnictwa, składu i etykietowania wyrobów włókienniczych różniłyby się między sobą w poszczególnych państwach członkowskich, stwarzałoby to przeszkodę dla funkcjonowania rynku wewnętrznego.

(3)

Przeszkody te można usunąć, jeśli wprowadzanie do obrotu wyrobów włókienniczych zostanie poddane jednolitym zasadom na poziomie Wspólnoty. Konieczne jest zatem zharmonizowanie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz szczegółowych danych umieszczanych w etykietach, oznakowaniach oraz w dokumentach towarzyszących wyrobom włókienniczym w różnych stadiach ich produkcji, przetwarzania i dystrybucji.

(4)

Należy również ustanowić przepisy w odniesieniu do niektórych wyrobów, które nie są wykonane wyłącznie z wyrobów włókienniczych, ale których zawartość włókiennicza stanowi istotną część wyrobu lub na którą szczególną uwagę zwracają producent, przetwórca lub handlowiec.

(5)

Dopuszczalny zakres tolerancji w stosunku do „pozostałych włókien”, już ustanowiony dla samych wyrobów, powinien również stosować się do wyrobów składających się z mieszanek.

(6)

Aby osiągnąć cel, który jest podstawą przepisów krajowych w tej dziedzinie, oznakowywanie powinno być obowiązkowe.

(7)

W przypadku gdy określenie składu wyrobu jest technicznie trudne w chwili produkcji, wszelkie włókna znane w tym czasie można wymienić w etykiecie, pod warunkiem że stanowią pewien procent wyrobu gotowego.

(8)

W celu uniknięcia rozbieżności w stosowaniu przepisów we Wspólnocie wskazane jest dokładne określenie metod etykietowania niektórych wyrobów włókienniczych składających się z dwóch lub więcej części składowych, jak również części składowych wyrobów włókienniczych, których nie trzeba brać pod uwagę w celach etykietowania i przeprowadzania analizy.

(9)

Wyroby włókiennicze podlegające jedynie wymogom w zakresie zbiorczego etykietowania, a także wyroby włókiennicze sprzedawane na metry lub w kuponach, powinny być oferowane do sprzedaży w taki sposób, aby konsument mógł w pełni zapoznać się z informacjami umieszczonymi na ogólnym opakowaniu lub na zwoju. Państwa członkowskie powinny zadecydować o przyjęciu środków w tym celu.

(10)

Używanie określeń lub nazw cieszących się szczególnym prestiżem wśród użytkowników i konsumentów powinno podlegać pewnym warunkom.

(11)

Niezbędne jest określenie metod pobierania próbek i przeprowadzania analiz materiałów włókienniczych, aby wykluczyć jakąkolwiek możliwość zgłaszania zastrzeżeń wobec zastosowanych metod. Tymczasowe utrzymanie obecnie obowiązujących krajowych metod nie stanowi jednak przeszkody dla stosowania jednolitych zasad.

(12)

Załącznik V, określający uzgodnione udziały, które mają być stosowane w odniesieniu do bezwodnej masy każdego włókna przy określaniu w drodze analizy składu włókien w wyrobach włókienniczych, przewiduje w pozycjach 1, 2 i 3 dwa różne uzgodnione udziały służące do obliczania składu włókien zgrzeblonych lub czesanych zawierających wełnę i/lub sierść zwierzęcą. Laboratoria nie zawsze mogą odróżnić, czy wyrób jest zgrzeblony czy czesany, i w związku z tym wyniki kontroli zgodności wyrobów włókienniczych przeprowadzanych we Wspólnocie mogą być ze sobą sprzeczne. W przypadku zaistnienia wątpliwości należy pozwolić laboratoriom na stosowanie jednolitych uzgodnionych udziałów.

(13)

Nie jest wskazane zharmonizowanie wszystkich przepisów mających zastosowanie do takich wyrobów w oddzielnej dyrektywie w sprawie wyrobów włókienniczych.

(14)

Załączniki III i IV, ze względu na wyjątkowy charakter określonych w nich pozycji, powinny objąć również inne wyroby zwolnione z obowiązku etykietowania, w szczególności wyroby jednorazowego użytku lub wyroby, dla których wymaga się jedynie etykietowania zbiorczego.

(15)

Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (5).

(16)

W szczególności należy upoważnić Komisję do dostosowania załączników I i V do postępu technicznego oraz do przyjęcia nowych metod przeprowadzania analizy ilościowej mieszanek dwuskładnikowych i trójskładnikowych. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, między innymi poprzez jej uzupełnienie, muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

(17)

Nowe elementy wprowadzone do niniejszej dyrektywy dotyczą wyłącznie procedury komitetowej. Nie wymagają one zatem transpozycji przez państwa członkowskie.

(18)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich w odniesieniu do terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku VI część B,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

1.   Wyroby włókiennicze mogą być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie przed lub podczas przemysłowego przetworzenia, lub na jakimkolwiek etapie dystrybucji, jedynie w przypadku gdy takie wyroby są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.

2.   Przepisów niniejszej dyrektywy nie stosuje się do wyrobów włókienniczych, które:

a)

są przeznaczone na wywóz do państw trzecich;

b)

są wprowadzane do państw członkowskich, pod kontrolą celną, do celów tranzytu;

c)

są przywożone z państw trzecich w celu uszlachetnienia czynnego;

d)

są powierzane do obróbki pracownikom nakładczym lub niezależnym przedsiębiorstwom wykonującym pracę na zlecenie, bez odpłatnego przenoszenia ich własności.

Artykuł 2

1.   Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a)

„wyroby włókiennicze” oznaczają wszelkie wyroby w stanie surowym, półobrobionym, obrobionym, półwytworzonym, wytworzonym, półwykończonym lub wykończonym, które składają się wyłącznie z włókien tekstylnych, niezależnie od zastosowanego procesu ich mieszania lub łączenia;

b)

„włókno tekstylne” oznacza:

(i)

element charakteryzujący się elastycznością, delikatnością i wysokim wskaźnikiem długości w stosunku do maksymalnego wymiaru poprzecznego, które umożliwiają jego zastosowanie w wyrobach włókienniczych;

(ii)

elastyczne taśmy lub rurki o widocznej szerokości nieprzekraczającej 5 mm, w tym taśmy wycięte z szerszych taśm lub błon wytworzonych z substancji służących do produkcji włókien wymienionych w załączniku I w pozycjach 19–47 i odpowiednie do zastosowania we włókiennictwie; widoczna szerokość jest szerokością zwiniętej, spłaszczonej, ściśniętej lub skręconej taśmy lub rurki lub, w przypadku gdy szerokość nie jest jednolita, jej średnią szerokością.

2.   Traktowane są jako wyroby włókiennicze i podlegają przepisom niniejszej dyrektywy:

a)

wyroby składające się w co najmniej 80 % ich masy z włókien tekstylnych;

b)

pokrycia mebli, parasoli i osłon przeciwsłonecznych, których tekstylne części składowe stanowią co najmniej 80 % ich masy; podobnie, tekstylne części składowe wielowarstwowych pokryć podłogowych, materacy i sprzętu kempingowego, jak również ocieplające podszewki obuwia, rękawic, rękawiczek, pod warunkiem że takie części lub podszewki stanowią co najmniej 80 % masy całego wyrobu;

c)

materiały włókiennicze wchodzące w skład innych wyrobów i stanowiące ich integralną część, w przypadku gdy ich skład jest określony.

Artykuł 3

1.   Nazwy i opisy włókien, o których mowa w art. 2, wymienione są w załączniku I.

2.   Użycie nazw wymienionych w tabeli w załączniku I zastrzeżone jest dla włókien, których charakter jest określony w tej samej pozycji tabeli.

3.   Żadnej z tych nazw nie można używać w odniesieniu do jakichkolwiek innych włókien, w formie samej nazwy lub w formie przymiotnikowej bądź też rdzenia nazwy, w jakimkolwiek języku.

4.   Wyrazu „jedwab” nie można używać do określenia formy lub szczególnego wyglądu ciągłej przędzy we włóknach tekstylnych.

Artykuł 4

1.   Żaden wyrób włókienniczy nie może być określany jako „100 %”, „czysty” lub „całkowity”, chyba że składa się on w całości z takiego samego włókna; żadne podobne wyrażenie nie może zostać użyte.

2.   Wyrób włókienniczy może zawierać inne włókna do 2 % swojej masy, jeżeli taka ilość uzasadniona jest względami natury technicznej i włókna te nie są dodawane rutynowo. Dla wyrobów włókienniczych poddanych procesowi zgrzeblania ten zakres tolerancji może zostać zwiększony do 5 %.

Artykuł 5

1.   Wyrób wełniany może być określany przez jedną z nazw, o których mowa w załączniku II, pod warunkiem że składa się wyłącznie z włókna, które wcześniej nie wchodziło w skład wyrobu gotowego i nie zostało poddane zabiegom przędzenia i/lub filcowania, innym niż zabiegi niezbędne do wytworzenia wyrobu, ani nie zostało uszkodzone w wyniku obróbki lub używania.

2.   W drodze odstępstwa od ust. 1, nazwy, o których mowa w załączniku II, mogą być używane w celu opisania wełny zawartej w mieszance włókien, jeżeli:

a)

cała wełna zawarta w mieszance spełnia wymogi określone w ust. 1;

b)

ilość tej wełny w całkowitej masie mieszanki wynosi nie mniej niż 25 %;

c)

w przypadku mieszanki gręplowanej wełna wymieszana jest tylko z jednym włóknem innego rodzaju.

W przypadku, o którym mowa w niniejszym ustępie, musi być podany pełny skład procentowy mieszanki.

3.   Zakres tolerancji uzasadniony ze względów natury technicznej związanych z procesem produkcyjnym jest ograniczony do 0,3 % zanieczyszczeń włóknistych w przypadku wyrobów, o których mowa w ust. 1 i 2, w tym wyrobów wełnianych, które zostały poddane procesowi zgrzeblania.

Artykuł 6

1.   Wyrób włókienniczy składający się dwóch lub większej liczby włókien, z których jedno stanowi co najmniej 85 % całkowitej masy tego wyrobu, określany jest w jeden z następujących sposobów:

a)

poprzez nazwę tego włókna i jego zawartość procentową w całkowitej masie;

b)

poprzez nazwę tego włókna ze wskazaniem „co najmniej 85 %”; lub

c)

poprzez podanie pełnego składu procentowego wyrobu.

2.   Wyrób włókienniczy składający się z dwóch lub większej liczby włókien, z których żadne nie stanowi 85 % całkowitej masy tego wyrobu, określany jest poprzez nazwę i zawartość procentową co najmniej dwóch głównych włókien, a następnie poprzez nazwy pozostałych włókien, które wchodzą w skład wyrobu, w porządku malejącym według masy, ze wskazaniem lub bez wskazania ich zawartości procentowej w masie. Jednakże:

a)

włókna, z których każde oddzielnie stanowi mniej niż 10 % całkowitej masy wyrobu, mogą zostać wspólnie określone wyrażeniem „inne włókna”, a następnie poprzez ich całkowitą zawartością procentową w masie;

b)

jeżeli wskazana została nazwa włókna, którego zawartość w wyrobie jest mniejsza niż 10 %, podany zostaje pełny skład procentowy wyrobu.

3.   Wyroby zawierające osnowę z czystej bawełny i wątek z czystego lnu, w których zawartość procentowa lnu nie przekracza 40 % całkowitej masy niezagruntowanej tkaniny, mogą nosić nazwę „mieszanka bawełna len”, po której należy obowiązkowo umieścić określenie składu „osnowa – czysta bawełna, wątek – czysty len”.

4.   W przypadku jakichkolwiek wyrobów, których skład w momencie produkcji jest trudny do określenia, można używać określeń „włókna mieszane” lub „nieokreślony skład surowcowy”.

5.   W przypadku wyrobów włókienniczych przeznaczonych dla konsumenta końcowego, w składzie procentowym, określonym w ust. 1–4:

a)

dopuszcza się ilość obcych włókien do 2 % całkowitej masy wyrobu włókienniczego, pod warunkiem że uzasadnione jest to względami natury technicznej i włókna te nie są dodawane rutynowo; dla wyrobów włókienniczych uzyskanych metodą zgrzeblania ten zakres tolerancji może wynosić 5 % i pozostaje bez uszczerbku dla zakresu tolerancji, o którym mowa w art. 5 ust. 3;

b)

między zawartością procentową wymienionych na etykiecie włókien i zawartością procentową określoną w wyniku przeprowadzonej analizy dopuszcza się 3-procentową tolerancję produkcyjną; taki zakres tolerancji stosuje się również do włókien, które, zgodnie z ust. 2, wymienione zostały w porządku malejącym według masy, bez podania zawartości procentowej. Taki zakres tolerancji stosuje się również dla celów art. 5 ust. 2 lit. b).

W trakcie przeprowadzania analizy zakresy tolerancji oblicza się oddzielnie. Całkowita masa, jaka powinna być wzięta pod uwagę przy obliczaniu zakresu tolerancji, o którym mowa w lit. b), odpowiada masie włókien w wyrobie gotowym, po odjęciu masy wszelkich obcych włókien przy zastosowaniu zakresu tolerancji, o którym mowa w lit. a).

Dodawanie zakresów tolerancji, o których mowa w lit. a) i b), dopuszcza się jedynie w przypadku, gdy obce włókna znalezione w wyniku analizy, przy zastosowaniu zakresu tolerancji, o którym mowa w lit. a), okażą się włóknami o takiej samej charakterystyce chemicznej jak jedno lub większa liczba włókien wymienionych na etykiecie.

W przypadku wyrobów szczególnych, których technologia produkcji wymaga większego zakresu tolerancji od wartości podanych lit. a) i b), większy zakres tolerancji może zostać dopuszczony przy kontroli zgodności wyrobów zgodnie z art. 13 ust. 1 jedynie w wyjątkowych przypadkach i po dostarczeniu przez producenta odpowiedniego uzasadnienia. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Artykuł 7

Bez uszczerbku dla tolerancji określonych w art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 5, widoczne i dające się oddzielić włókna, przeznaczone wyłącznie do celów dekoracyjnych i których zawartość nie przekracza 7 % masy wyrobu gotowego, nie muszą być wymieniane w składzie wyrobu gotowego przewidzianego w art. 4 i 6. Takie same zasady stosuje się w odniesieniu do włókien, takich jak włókna metalowe, włączonych w celu uzyskania efektu antystatycznego i których zawartość nie przekracza 2 % masy wyrobu gotowego. W przypadku wyrobów, o których mowa w art. 6 ust. 3, takie zawartości procentowe należy obliczać nie w stosunku do masy materiału, ale oddzielnie w stosunku do masy wątka i masy osnowy.

Artykuł 8

1.   Wyroby włókiennicze w rozumieniu niniejszej dyrektywy są etykietowane lub oznakowane w każdym przypadku, gdy wprowadzane są do obrotu w celach produkcyjnych lub handlowych. Etykietowanie lub oznakowanie może zostać zastąpione lub uzupełnione towarzyszącymi wyrobom dokumentami handlowymi, jeżeli wyroby te nie są oferowane do sprzedaży konsumentowi końcowemu lub jeżeli są dostarczane w ramach realizacji zamówienia złożonego przez państwo lub inną osobę prawną prawa publicznego lub, w państwach członkowskich, które nie znają tego pojęcia, przez podmiot równorzędny.

2.   Nazwy, opisy i dane szczegółowe dotyczące zawartości włókien tekstylnych, o których mowa w art. 3–6 oraz w załącznikach I i II, są wyraźnie podane w dokumentach handlowych. Obowiązek ten wyklucza w szczególności używanie skrótów w umowach sprzedaży, rachunkach i na fakturach. Dopuszcza się jednakże możliwość zastosowania kodu kreskowego, pod warunkiem że znaczenie kodu jest wyjaśnione w tym samym dokumencie.

3.   Nazwy, opisy i szczegółowe dane dotyczące zawartości włókien tekstylnych, o których mowa w art. 3–6 oraz w załącznikach I i II, podane są wyraźnym, czytelnym i jednolitym drukiem, w przypadku gdy wyroby włókiennicze są oferowane do sprzedaży lub sprzedawane konsumentom, w szczególności w katalogach, prospektach, na opakowaniach, w etykietach i oznakowaniu.

Szczegółowe dane oraz informacje inne niż te, które przewiduje niniejsza dyrektywa, są oddzielone. Przepisu tego nie stosuje się do znaków towarowych lub do nazwy przedsiębiorstwa, które mogą być podane bezpośrednio przed lub po szczegółowych danych przewidzianych w niniejszej dyrektywie.

Jednakże jeżeli przy oferowaniu do sprzedaży lub przy samej sprzedaży konsumentom, o których mowa w akapicie pierwszym, na wyrobie włókienniczym podany jest znak towarowy lub nazwa przedsiębiorstwa, które zawierają, w formie samej nazwy lub w formie przymiotnikowej bądź też rdzenia nazwy, jedną z nazw wymienionych w załączniku I lub nazwę, którą można z taką nazwą pomylić, bezpośrednio obok tego znaku towarowego lub nazwy przedsiębiorstwa muszą zostać podane wyraźnym, czytelnym i jednolitym drukiem nazwy, opisy i szczegółowe dane dotyczące zawartości włókien tekstylnych, o których mowa w art. 3–6 oraz w załącznikach I i II.

4.   Państwa członkowskie mogą wymagać, aby – w przypadku gdy wyroby włókiennicze są oferowane do sprzedaży lub sprzedawane konsumentom końcowym na ich terytorium – etykiety lub oznakowanie wymagane zgodnie z niniejszym artykułem sporządzone były w ich językach narodowych.

W przypadku szpulek, cewek, pasemek, motków lub wszelkich innych niewielkich ilości nici do szycia, cerowania lub haftowania państwa członkowskie mogą skorzystać z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym tylko w przypadku etykietowania zbiorczego opakowań lub wystaw. Bez uszczerbku dla przypadków, o których mowa w pozycji 18 załącznika IV, pojedyncze artykuły mogą być etykietowane w jakimkolwiek języku Wspólnoty.

5.   Państwa członkowskie nie mogą zakazać używania opisów lub szczegółowych danych innych niż te, o których mowa w art. 3, 4 i 5, opisujących cechy charakterystyczne wyrobów, jeżeli takie opisy lub szczegółowe dane są zgodne z ich uczciwymi praktykami handlowymi.

Artykuł 9

1.   Każdy wyrób włókienniczy składający się z dwóch lub większej liczby części składowych o różnej zawartości włókien posiada etykietę, w której podana jest zawartość włókien w każdej z części. Takie etykietowanie, z wyjątkiem głównych podszewek, nie jest obowiązkowe w przypadku części, które stanowią mniej niż 30 % całkowitej masy wyrobu.

2.   Jeżeli dwa lub większa liczba wyrobów włókienniczych mają taką samą zawartość włókien i tworzą zwykle jedną całość, mogą być oznakowane jedną etykietą.

3.   Bez uszczerbku dla art. 12:

a)

skład włókien następujących artykułów gorseciarskich określany jest poprzez podanie składu całego wyrobu lub składu wymienionych poniżej części, łącznie bądź oddzielnie:

(i)

dla biustonoszy: materiału zewnętrznego i wewnętrznego miseczek i tylnej części;

(ii)

dla gorsetów: przednich, tylnych i bocznych wkładek usztywniających;

(iii)

dla półgorsetów: materiału zewnętrznego i wewnętrznego miseczek, przedniej i tylnej wkładki usztywniającej oraz wkładek bocznych.

Skład włókien w artykułach gorseciarskich innych niż te wymienione w akapicie pierwszym określany jest poprzez podanie składu całego wyrobu lub składu poszczególnych części tych artykułów, łącznie bądź oddzielnie; takie etykietowanie nie jest obowiązkowe dla części, które stanowią mniej niż 10 % całkowitej masy wyrobu.

Poszczególne części wymienionych artykułów gorseciarskich należy oddzielnie etykietować w taki sposób, aby konsument końcowy mógł z łatwością zrozumieć, do której części wyrobu odnoszą się objaśnienia umieszczone na etykiecie;

b)

skład włókien w wyrobach włókienniczych drukowanych metodą wytrawienia podawany jest dla całego wyrobu i może zostać określony poprzez podanie oddzielnie składu materiału podstawowego i składu części po wytrawieniu. Części te muszą być wymienione z nazwy;

c)

skład włókien w haftowanych wyrobach włókienniczych podawany jest dla całego wyrobu i może zostać określony przez podanie oddzielnie składu materiału podstawowego i składu nici haftu. Części te muszą być wymienione z nazwy; jeżeli części haftowane zajmują poniżej 10 % powierzchni wyrobu, wystarczy podać skład materiału podstawowego;

d)

skład nici składających się z rdzenia i oplotu, zbudowanych z różnych włókien i oferowanych jako takie do sprzedaży konsumentowi, podawany jest dla całego wyrobu i może zostać określony przez podanie oddzielnie składu rdzenia i składu oplotu; części te muszą być wymienione z nazwy;

e)

skład włókien w aksamitnych i pluszowych wyrobach włókienniczych, lub w wyrobach przypominających aksamit i plusz, podawany jest dla całego wyrobu i może zostać określony – w przypadku gdy wyroby te składają się z oddzielnego spodu i warstwy użytkowej o różnej zawartości włókien – oddzielnie dla tych dwóch części, które muszą zostać wymienione z nazwy;

f)

skład wykładzin podłogowych i dywanów, których podłoże i warstwa użytkowa składają się z różnych włókien, może zostać określony jedynie dla warstwy użytkowej, która musi zostać wymieniona z nazwy.

Artykuł 10

1.   W drodze odstępstwa od art. 8 i 9:

a)

w przypadku wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku III, i które występują w jednym ze stadiów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), państwa członkowskie nie mogą wymagać żadnego etykietowania lub oznakowania z nazwą i objaśnieniem składu. Jednakże jeżeli wyroby te mają etykietę lub znak określający nazwę, skład lub znak towarowy bądź nazwę przedsiębiorstwa, zawierające, w formie samej nazwy lub w formie przymiotnikowej bądź też rdzenia nazwy, jedną z nazw wymienionych w załączniku I lub nazwę, którą można z taką nazwą pomylić, stosuje się przepisy art. 8 i 9;

b)

jeżeli wyroby włókiennicze wymienione w załączniku IV są wyrobami tego samego typu i o takim samym składzie, mogą być razem oferowane do sprzedaży pod etykietą zbiorczą zawierającą szczegółowe dane dotyczące składu określone w niniejszej dyrektywie;

c)

skład wyrobów włókienniczych, które sprzedaje się na metry, może zostać umieszczony jedynie na egzemplarzach lub zwojach oferowanych do sprzedaży.

2.   Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wyroby, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c), były oferowane do sprzedaży w taki sposób, aby konsument końcowy mógł w pełni poznać skład tych wyrobów.

Artykuł 11

Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wszelkie informacje dostarczone w związku z wprowadzeniem do obrotu wyrobów włókienniczych nie mogły zostać pomylone z nazwami i szczegółowymi danymi określonymi w niniejszej dyrektywie.

Artykuł 12

Do celów stosowania art. 8 ust. 1 i innych przepisów niniejszej dyrektywy odnoszących się do etykietowania wyrobów włókienniczych, zawartość procentowa włókien, o której mowa w art. 4, 5 i 6, jest określana bez uwzględniania następujących elementów:

a)

dla wszystkich wyrobów włókienniczych: części niewłóknistych, krajek, etykiet i emblematów, lamówek i ozdób niestanowiących integralnej części wyrobu, guzików i klamerek pokrytych materiałem włókienniczym, dodatków, dekoracji, nieelastycznych wstążek, elastycznych nici i taśm dołączonych w szczególnych i ograniczonych miejscach wyrobu oraz, pod pewnymi warunkami określonymi w art. 7, widocznych i usuwalnych włókien, które są czysto ozdobne oraz włókien antystatycznych;

b)

dla wykładzin podłogowych i dywanów: wszelkich części innych niż powierzchnia użytkowa;

c)

dla tkanin tapicerskich; osnów i wątków łączących i wypełniających niebędących częścią powierzchni użytkowej;

d)

dla zasłon i firan; osnów i wątków łączących i wypełniających niebędących częścią prawej strony materiału;

e)

dla innych wyrobów włókienniczych: podłoża, usztywnień i wzmocnień, międzypodszewek i tkanin usztywniających, nici do szycia i łączenia, o ile nie zastępują wątka lub osnowy materiału, wypełnień niespełniających funkcji izolującej i, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 1, podszewek.

Do celów niniejszej litery:

(i)

nie są uważane za podłoża do usunięcia materiały wewnętrzne wyrobów włókienniczych, które stanowią podłoże powierzchni użytkowej, w szczególności koców i tkanin dwuwarstwowych oraz wyrobów aksamitnych lub pluszowych, i podobne materiały;

(ii)

„usztywnienia i wzmocnienia” oznaczają przędzę lub materiały dołączone w szczególnych i ograniczonych miejscach wyrobów włókienniczych w celu ich wzmocnienia lub nadania im sztywności lub ich pogrubienia;

f)

substancji tłuszczowych, spoin, wypełnień, klejów, środków impregnujących, wyrobów służących do barwienia i drukowania oraz innych wyrobów służących do przetwarzania materiałów włókienniczych. W przypadku braku przepisów wspólnotowych państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby elementy te nie występowały w ilości, która może wprowadzić konsumenta w błąd.

Artykuł 13

1.   Kontrole zgodności wyrobów włókienniczych z objaśnieniami składu przewidzianymi w niniejszej dyrektywie przeprowadza się z zastosowaniem metod analizy określonych w dyrektywach, o których mowa w ust. 2.

W tym celu zawartość procentowa włókien przewidziana w art. 4, 5 i 6 określana jest, po wyeliminowaniu elementów, o których mowa w art. 12, poprzez zastosowanie w stosunku do bezwodnej masy każdego włókna, właściwego uzgodnionego udziału, określonego w załączniku V.

2.   Oddzielne dyrektywy określają metody pobierania próbek i analiz, które mają być stosowane w państwach członkowskich w celu określenia składu włókien wyrobów objętych zakresem niniejszej dyrektywy.

Artykuł 14

1.   Państwa członkowskie nie mogą, ze względów związanych z nazewnictwem i objaśnieniami składu, zakazać lub utrudniać wprowadzania do obrotu materiałów włókienniczych, które są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.

2.   Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla stosowania przepisów obowiązujących w każdym z państw członkowskich, dotyczących ochrony własności przemysłowej i handlowej, informacji na temat pochodzenia, oznaczeń pochodzenia i zapobiegania nieuczciwej konkurencji.

Artykuł 15

1.   Komisja przyjmuje dodatki do załącznika I oraz dodatki i zmiany do załącznika V, które są niezbędne w celu przystosowania tych załączników do postępu technicznego.

2.   Komisja określa nowe metody przeprowadzania analizy ilościowej dwuskładnikowych i trójskładnikowych mieszanek włókien tekstylnych, inne niż te, o których mowa w dyrektywie 96/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie niektórych metod analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien tekstylnych (6) i w dyrektywie Rady 73/44/EWG z dnia 26 lutego 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do analizy ilościowej mieszanek trójskładnikowych włókien tekstylnych (7).

3.   Środki, o których mowa w ust. 1 i 2, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, między innymi poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 16 ust. 2.

Artykuł 16

1.   Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Dyrektyw dotyczących Nazw i Etykietowania Wyrobów Włókienniczych ustanowiony zgodnie z dyrektywą 96/73/WE.

2.   W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

Artykuł 17

Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych zakresem niniejszej dyrektywy.

Artykuł 18

Dyrektywa 96/74/WE, zmieniona aktami wymienionymi w załączniku VI część A, traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku VI część B.

Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku VII.

Artykuł 19

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 20

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu, dnia 14 stycznia 2009 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

H.-G. PÖTTERING

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. VONDRA

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 162 z 25.6.2008, s. 40.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 16 grudnia 2008 r.

(3)  Dz.U. L 32 z 3.2.1997, s. 38.

(4)  Zob. załącznik VI część A.

(5)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

(6)  Dz.U. L 32 z 3.2.1997, s. 1.

(7)  Dz.U. L 83 z 30.3.1973, s. 1.


ZAŁĄCZNIK I

TABELA WŁÓKIEN TEKSTYLNYCH

(o których mowa w art. 3)

Pozycje

Nazwa

Opis włókien

1

wełna (1)

włókno z runa owczego lub jagnięcego (Ovis aries)

2

alpaga, lama, wielbłąd, kaszmir, moher, angora, wigonia, jak, guanako, cashgora, bóbr, wydra, po których następuje nazwa „wełna” lub „sierść” (1)

sierść następujących zwierząt: alpaki, lamy, wielbłąda, kozy kaszmirowej, kozy angorskiej, królika angorskiego, wigonii, jaka, guanako, kozy cashgora (krzyżówka kozy kaszmirskiej z kozą angorską), bobra, wydry

3

sierść lub włosie z podaniem lub bez gatunku zwierzęcia (np. sierść bydlęca, sierść kozia, końskie włosie)

sierść różnych gatunków zwierząt, innych niż wymienione w pozycjach 1 i 2

4

jedwab

włókno pochodzące wyłącznie od jedwabników

5

bawełna

włókno pochodzące z nasion bawełny (Gossypium)

6

kapok

włókno pochodzące z wnętrza owocu kapoka (Ceiba pentandra)

7

len

włókno pochodzące z łyka lnu (Linum usitatissimum)

8

konopie

włókno pochodzące z łyka konopi (Cannabis sativa)

9

juta

włókna pochodzące z łyka Corchorus olitorius i Corchorus capsularis. Do celów niniejszej dyrektywy włókna łykowe pochodzące z następujących gatunków traktuje się jak jutę: Hibiscus cannabinus, Hibiscus sabdariffa, Abutilon avicennae, Urena lobata, Urena sinuata

10

abaka (manila)

włókna pochodzące z pochwy liściowej Musa textilis

11

alfa

włókno pochodzące z liścia Stipa tenacissima

12

włókno kokosowe (kokos)

włókno pochodzące z owocu Cocos nucifera

13

żarnowiec

włókno pochodzące z łyka Cytisus scoparius i/lub Spartium junceum

14

ramia

włókno pochodzące z łyka Boehmeria nivea i Boehmeria tenacissima

15

sizal

włókno pochodzące z liści Agave sisalana

16

sunn

włókno pochodzące z łyka Crotalaria juncea

17

heneken

włókno pochodzące z łyka Agave fourcroydes

18

maguey

włókno pochodzące z łyka Agave cantala

19

acetat

włókno octanu celulozy, w którym jest mniej niż 92 %, lecz co najmniej 74 % acetylowanych grup hydroksylowych

20

alginate

włókno uzyskane z soli metalicznych kwasu alginowego

21

włókno miedziowe (jedwab miedziowy)

regenerowane włókno celulozowe uzyskiwane z zastosowaniem roztworu amonakalno-miedziowego

22

modal

włókno celulozy regenerowanej otrzymane w procesie modyfikowania wiskozy, posiadające wysoką wytrzymałość na łamliwość oraz wysoki współczynnik wilgotności. Wytrzymałość na łamliwość (BC) w stanie uwarunkowanym oraz wytrzymałość (BM) wymagana do wydłużenia o 5 % w stanie wilgotnym wynoszą:

BC (CN) ≥ 1,3 √T + 2 T

BM (CN) ≥ 0,5 √T

gdzie T oznacza średnią gęstość liniową w decyteksie

23

włókno białkowe

włókna uzyskane z naturalnych substancji białkowych zregenerowanych i stabilizowanych działaniem czynników chemicznych

24

triacetat

włókno acetylocelulozowe, w którym co najmniej 92 % grup hydroksylowych jest acetylowanych

25

wiskoza

zregenerowane włókna celulozowe uzyskane poprzez działanie wiskozy na włókno ciągłe i włókno odcinkowe

26

akryl

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych zawierających w osnowie co najmniej 85 % (masy) deseniu akrylonitrylowego

27

włókno chlorowe

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych zawierających w osnowie więcej niż 50 % (masy) deseniu chlorowanego monomeru winylu lub chlorowanego winylidenu

28

włókno fluorowe

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych uzyskanych z fluorowęglowych monomerów alifatycznych

29

modakryl

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych zawierających w osnowie więcej niż 50 % oraz mniej niż 85 % (masy) deseniu akrylonitrylowego

30

poliamid lub nylon

włókno zbudowane z syntetycznych makrocząsteczek liniowych posiadających w łańcuchu powtarzające się ogniwa amidowe, z których co najmniej 85 % połączone jest z alifatycznymi lub cykloalifatycznymi jednostkami

31

aramid

włókno zbudowane z syntetycznych makrocząsteczek liniowych, w których skład wchodzą grupy okresowe połączone ogniwami amidowymi lub imidowymi, z których co najmniej 85 % połączone jest bezpośrednio z dwoma pierścieniami aromatycznymi oraz z pewną liczbą ogniw imidowych, jeśli te ostatnie występują, nieprzekraczającą liczby ogniw amidowych

32

poliamid

włókno zbudowane z syntetycznych makrocząsteczek liniowych posiadających w łańcuchu powtarzające się jednostki imidowe

33

liocel (2)

włókno celulozy regenerowanej otrzymane przez rozpuszczenie oraz proces przędzenia w organicznym rozpuszczalniku bez wytworzenia pochodnych

34

polilaktyd

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych zawierających w łańcuchu co najmniej 85 % (masy) jednostek estru kwasu mlekowego otrzymanych z cukru naturalnego, których temperatura topnienia wynosi co najmniej 135 °C

35

poliester

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych zawierających w osnowie co najmniej 85 % (masy) estru diolu i kwasu tereftalowego

36

polietylen

włókno zbudowane z nasyconych makrocząsteczek liniowych niezastąpionych węglowodorów alifatycznych

37

polipropylen

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych nasyconych węglowodorami alifatycznymi, w których jeden węgiel na dwa posiada łańcuch boczny z metylu, z dyspozycji izotaktycznej, i bez późniejszych zastąpień

38

polikarbamid

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych zawierających w osnowie repetycję funkcjonalnej grupy mocznikowej (NH-CO-NH)

39

poliuretan

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych zawierających w osnowie repetycję funkcjonalnej grupy uretanowej

40

winylal

włókno zbudowane z makrocząsteczek liniowych, w których osnowa składa się z alkoholu poliwinylowego o różnym stopniu octanizacji

41

triwinylal

włókno zbudowane z terpolimeru akrylonitrylowego, chlorowanego monomeru winylowego i trzeciego monomeru winylowego, z których zawartość każdego nie przekracza 50 % całkowitej masy

42

elastodien

włókno elastomerowe składające się z poliizopropenu naturalnego lub syntetycznego bądź z jednego lub większej ilości polimeryzowanych dienów z większą liczbą monomerów winylowych lub też bez nich, które, rozciągnięte siłą ciągnienia, aż do osiągnięcia trzykrotnej długości jego długości początkowej, szybko w istocie swojej powraca do tej długości, gdy przestaje być rozciągane

43

elastan

włókno elastomerowe składające się w co najmniej 85 % (masy) z poliuretanu metamerycznego, które, rozciągnięte siłą ciągnienia, aż do osiągnięcia trzykrotnej długości jego długości początkowej, szybko w istocie swojej powraca do tej długości, gdy przestaje być rozciągane

44

włókno szklane

włókno zrobione ze szkła

45

nazwa zgodna z materiałem, z którego składają się włókna, np. metal (metaliczny, metalizowany), azbest, papier, po którym następuje lub nie wyraz „przędza” lub „włókno”

włókna uzyskane z różnorodnych lub nowych materiałów niewymienionych w innych miejscach niniejszego załącznika

46

elastomultiester

włókno powstałe w wyniku interakcji dwóch lub więcej odmiennych chemicznie makrocząsteczek liniowych w dwóch lub więcej odmiennych fazach (z których żadna nie przekracza 85 % masy), zawierające grupy estrowe jako główne grupy funkcyjne (co najmniej 85 %), które to włókno, po odpowiedniej obróbce, po rozciągnięciu do półtora raza w stosunku do swojej pierwotnej długości i po odjęciu naprężenia, natychmiast powraca do swojej długości początkowej

47

elastoolefina

włókno utworzone w co najmniej 95 % (masy) z częściowo usieciowanych makrocząsteczek zbudowanych z etylenu i co najmniej jednej innej olefiny. Włókno to rozciągnięte do półtora raza swej długości początkowej po odjęciu naprężenia samoistnie wraca natychmiast do swej długości początkowej


(1)  Nazwa „wełna” zamieszczona w pozycji 1 może być również stosowana w celu nazwania mieszanki włókien pochodzących z runa owczego lub jagnięcego i sierści zwierzęcej wymienionych w pozycji 2 w trzeciej kolumnie.

Przepis ten stosuje się do wyrobów włókienniczych wymienionych w art. 4 i 5, jak również wyrobów, o których mowa w art. 6, o ile te ostatnie składają się częściowo z włókien wymienionych w pozycjach 1 i 2.

(2)  Uznaje się, że „rozpuszczalnik organiczny” oznacza w istocie mieszaninę organicznych substancji chemicznych i wody.


ZAŁĄCZNIK II

Nazwy, o których mowa w art. 5 ust. 1

:

w języku bułgarskim

:

„необработена вълна”,

:

w języku hiszpańskim

:

„lana virgen” lub „lana de esquilado”,

:

w języku czeskim

:

„střižní vlna”,

:

w języku duńskim

:

„ren, ny uld”,

:

w języku niemieckim

:

„Schurwolle”,

:

w języku estońskim

:

„uus vill”,

:

w języku greckim

:

„παρθένο μαλλί”,

:

w języku angielskim

:

„virgin wool” lub „fleece wool”,

:

w języku francuskim

:

„laine vierge” lub „laine de tonte”,

:

w języku włoskim

:

„lana vergine” lub „lana di tosa”,

:

w języku łotewskim

:

„pirmlietojuma vilna” lub „jaunvilna”,

:

w języku litewskim

:

„natūralioji vilna”,

:

w języku węgierskim

:

„élőgyapjú”,

:

w języku maltańskim

:

„suf verġni”,

:

w języku niderlandzkim

:

„scheerwol”,

:

w języku polskim

:

„żywa wełna”,

:

w języku portugalskim

:

„lã virgem”,

:

w języku rumuńskim

:

„lână virgină”,

:

w języku słowackim

:

„strižná vlna”,

:

w języku słoweńskim

:

„runska volna”,

:

w języku fińskim

:

„uusi villa”,

:

w języku szwedzkim

:

„ren ull”.


ZAŁĄCZNIK III

Wyroby, które nie podlegają obowiązkowemu etykietowaniu lub znakowaniu

(o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. a))

1.

Opaski wzmacniające rękawy

2.

Paski do zegarków z materiałów tekstylnych

3.

Etykiety i emblematy

4.

Uchwyty wyściełane materiałem włókienniczym i uchwyty z materiałów włókienniczych

5.

Watowane pokrowce na dzbanki do kawy

6.

Watowane pokrowce na dzbanki do herbaty

7.

Rękawy ochronne

8.

Mufki inne niż pluszowe

9.

Sztuczne kwiaty

10.

Poduszeczki na szpilki

11.

Płótna malarskie

12.

Wyroby włókiennicze służące jako wzmocnienia i usztywniacze

13.

Filc

14.

Używane konfekcjonowane wyroby włókiennicze, w przypadku gdy zostały one wyraźnie zgłoszone jako takie

15.

Getry

16.

Opakowania inne niż nowe i jako takie sprzedawane

17.

Kapelusze z filcu

18.

Miękkie pojemniki bez podłoża, wyroby siodlarskie, z materiałów tekstylnych

19.

Tekstylne artykuły podróżne

20.

Haftowane ręcznie gobeliny, wykończone lub do wykończenia oraz materiały służące do ich wyrobu, włącznie z przędzą do haftowania, sprzedawane bez kanwy i specjalnie przygotowane do wykorzystania w gobelinach

21.

Zamki błyskawiczne

22.

Guziki i sprzączki pokryte materiałem włókienniczym

23.

Oprawy książkowe z materiałów tekstylnych

24.

Zabawki

25.

Tekstylne części butów, z wyjątkiem wkładek ocieplających

26.

Serwetki składające się z większej liczby części składowych, których powierzchnia jest nie większa niż 500 cm2

27.

Rękawice kuchenne i ściereczki

28.

Nakrycia na jajko

29.

Kosmetyczki

30.

Woreczki na tytoń z materiałów włókienniczych

31.

Etui na okulary, papierosy i cygara, zapalniczki i grzebienie z materiałów włókienniczych

32.

Sportowe artykuły ochronne, z wyjątkiem rękawic

33.

Saszetki na przybory toaletowe

34.

Saszetki na przybory do czyszczenia butów

35.

Artykuły pogrzebowe

36.

Wyroby jednorazowego użytku z wyjątkiem waty

Do celów niniejszej dyrektywy za artykuły jednorazowego użytku uważa się artykuły tekstylne przeznaczone do użycia jednorazowego lub w ograniczonym terminie, których normalne używanie wyklucza późniejsze ich użycie do tych samych lub podobnych celów.

37.

Artykuły tekstylne podlegające przepisom Farmakopei europejskiej i objęte odniesieniem do tych przepisów, bandaże do wielokrotnego użytku medycznego i ortopedycznego oraz ogólnie tekstylne artykuły ortopedyczne

38.

Artykuły tekstylne, włączając w to sznury, liny i sznurki, z zastrzeżeniem załącznika IV pozycja 12, zwykle przeznaczone:

a)

do instrumentalnego użytku w produkcji i przetwarzaniu towarów;

b)

do zainstalowania w maszynach, instalacjach (grzewczych, klimatyzacyjnych, oświetleniowych itp.), sprzęcie gospodarstwa domowego i innym, pojazdach i innych środkach transportu, lub do ich funkcjonowania, utrzymywania lub wyposażenia, z wyjątkiem plandek i akcesoriów z materiałów włókienniczych przeznaczonych dla pojazdów silnikowych, sprzedawanych oddzielnie

39.

Artykuły tekstylne do ochrony i bezpieczeństwa, takie jak pasy bezpieczeństwa, spadochrony, kamizelki ratunkowe, rękawy ewakuacyjne, urządzenia przeciwpożarowe, kamizelki kuloodporne, specjalne ubrania ochronne (np. zapewniające ochronę przed ogniem, czynnikami chemicznymi lub innego rodzaju zagrożeniem bezpieczeństwa)

40.

Konstrukcje nośne pneumatyczne (np. hale sportowe, stoiska wystawowe, obiekty magazynowe), pod warunkiem dostarczenia danych szczegółowych dotyczących parametrów i specyfikacji technicznych tych artykułów

41.

Żagle

42.

Ubiory dla zwierząt

43.

Flagi i transparenty


ZAŁĄCZNIK IV

Wyroby, dla których wymagane jest jedynie etykietowanie zbiorcze lub znakowanie

(o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b))

1.

Ścierki do podłogi

2.

Ścierki do czyszczenia

3.

Lamówki i ozdoby

4.

Wyroby pasmanteryjne

5.

Pasy

6.

Szelki

7.

Podwiązki i opaski elastyczne

8.

Sznurowadła

9.

Wstążki

10.

Taśmy elastyczne

11.

Nowe opakowania sprzedawane jako takie

12.

Sznurek pakowy i szpagat rolniczy; liny, sznury i sznurki, inne niż te objęte zakresem pozycji 38 w załączniku III (1)

13.

Serwety

14.

Chustki do nosa

15.

Siatki na włosy i koki

16.

Krawaty i muchy dla dzieci

17.

Śliniaczki; rękawice do mycia i flanelki do twarzy

18.

Nici do szycia, cerowania i haftowania, oferowane do sprzedaży detalicznej w niewielkich ilościach, których masa netto nie przekracza 1 g

19.

Taśmy do firanek, zasłon i żaluzji


(1)  Dla wyrobów objętych zakresem tej pozycji oraz sprzedawanych jako pocięte na długość, etykieta zbiorcza jest tą, która jest umieszczona na zwoju. Liny i sznury objęte tą pozycją obejmują te używane w alpinizmie i sportach wodnych.


ZAŁĄCZNIK V

Uzgodnione udziały służące do obliczania masy włókien w wyrobach włókienniczych

(o których mowa w art. 13)

Pozycje włókien

Włókna

Zawartość procentowa

1–2

Wełna i sierść zwierzęca:

 

włókna czesane

18,25

włókna zgrzeblone

17,00 (1)

3

Sierść:

 

włókna czesane

18,25

włókna zgrzeblone

17,00 (1)

Włosie:

 

włókna czesane

16,00

włókna zgrzeblone

15,00

4

Jedwab

11,00

5

Bawełna:

 

włókna zwykłe

8,50

włókna merceryzowane

10,50

6

Kapok

10,90

7

Len

12,00

8

Konopie

12,00

9

Juta

17,00

10

Abaka

14,00

11

Alfa

14,00

12

Kokos

13,00

13

Żarnowiec

14,00

14

Ramia (włókno bielone)

8,50

15

Sizal

14,00

16

Sunn

12,00

17

Heneken

14,00

18

Maguey

14,00

19

Acetat

9,00

20

Alginat

20,00

21

Włókno miedziowe

13,00

22

Modal

13,00

23

Włókno białkowe

17,00

24

Triacetat

7,00

25

Wiskoza

13,00

26

Akryl

2,00

27

Włókno chlorowe

2,00

28

Włókno fluorowe

0,00

29

Modakryl

2,00

30

Poliamid lub nylon

 

włókno odcinkowe

6,25

włókno ciągłe

5,75

31

Aramid

8,00

32

Poliamid

3,50

33

Liocel

13,00

34

Polilaktyd

1,50

35

Poliester

 

włókno odcinkowe

1,50

włókno ciągłe

1,50

36

Polietylen

1,50

37

Polipropylen

2,00

38

Polikarbamid

2,00

39

Poliuretan

 

włókno odcinkowe

3,50

włókno ciągłe

3,00

40

Winylal

5,00

41

Triwinylal

3,00

42

Elastodien

1,00

43

Elastan

1,50

44

Włókno szklane

 

o średnim przekroju ponad 5 μm

2,00

o średnim przekroju równym lub mniejszym od 5 μm

3,00

45

Włókno metaliczne

2,00

Włókno metalizowane

2,00

Azbest

2,00

Przędza papierowa

13,75

46

Elastomultiester

1,50

47

Elastoolefina

1,50


(1)  Uzgodniony udział 17 % stosuje się również, jeżeli nie można upewnić się, czy wyrób włókienniczy zawierający wełnę i/lub włosie jest wyrobem czesanym czy zgrzeblonym.


ZAŁĄCZNIK VI

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa i jej kolejne zmiany

(o których mowa w art. 18)

Dyrektywa 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 32 z 3.2.1997, s. 38)

 

Dyrektywa Komisji 97/37/WE

(Dz.U. L 169 z 27.6.1997, s. 74)

 

Punkt 1.F.2 załącznika II do Aktu przystąpienia z 2003 r.

(Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 66)

 

Dyrektywa Komisji 2004/34/WE

(Dz.U. L 89 z 26.3.2004, s. 35)

 

Dyrektywa Komisji 2006/3/WE

(Dz.U. L 5 z 10.1.2006, s. 14)

 

Dyrektywa Rady 2006/96/WE

(Dz.U. L 363 z 20.12.2006, s. 81)

Załącznik, jedynie punkt D 2

Dyrektywa Komisji 2007/3/WE

(Dz.U. L 28 z 3.2.2007, s. 12)

 


CZĘŚĆ B

Lista terminów przeniesienia do prawa krajowego

(o których mowa w art. 18)

Dyrektywa

Termin transpozycji

96/74/WE

97/37/WE

1 czerwca 1998 r.

2004/34/WE

1 marca 2005 r.

2006/3/WE

9 stycznia 2007 r.

2006/96/WE

1 stycznia 2007 r.

2007/3/WE

2 lutego 2008 r.


ZAŁĄCZNIK VII

TABELA KORELACJI

Dyrektywa 96/74/WE

Niniejsza dyrektywa

Artykuł 1

Artykuł 1 ust. 1

Artykuł 2 ust.1

Artykuł 2 ust. 1 lit. a)

Artykuł 2 ust. 2 zdanie wprowadzające

Artykuł 2 ust. 1) lit. b) zdanie wprowadzające

Artykuł 2 ust. 2 tiret pierwsze

Artykuł 2 ust. 1) lit. b) ppkt (i)

Artykuł 2 ust. 2 tiret drugie

Artykuł 2 ust. 1 lit. b) ppkt (ii)

Artykuł 2 ust. 3 zdanie wprowadzające

Artykuł 2 ust. 2 zdanie wprowadzające

Artykuł 2 ust. 3 tiret pierwsze

Artykuł 2 ust. 2 lit. a)

Artykuł 2 ust. 3 tiret drugie

Artykuł 2 ust. 2 lit. b)

Artykuł 2 ust. 3 tiret trzecie

Artykuł 2 ust. 2 lit. c)

Artykuł 3

Artykuł 3

Artykuł 4

Artykuł 4

Artykuł 5 ust. 1 zdania inne niż tiret

Artykuł 5 ust. 1

Artykuł 5 ust. 1 tiret

Załącznik II

Artykuł 5 ust. 2

Artykuł 5 ust. 2

Artykuł 5 ust. 3

Artykuł 5 ust. 3

Artykuł 6 ust. 1 zdanie wprowadzające

Artykuł 6 ust. 1 zdanie wprowadzające

Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze

Artykuł 6 ust. 1 lit. a)

Artykuł 6 ust. 1 tiret drugie

Artykuł 6 ust. 1 lit. b)

Artykuł 6 ust. 1 tiret trzecie

Artykuł 6 ust. 1 lit. c)

Artykuł 6 ust. 2

Artykuł 6 ust. 2

Artykuł 6 ust. 3

Artykuł 6 ust. 3

Artykuł 6 ust. 4

Artykuł 6 ust. 5

Artykuł 6 ust. 5

Artykuł 6 ust. 4

Artykuł 7

Artykuł 7

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 8 ust. 2 lit. a)

Artykuł 8 ust. 2

Artykuł 8 ust. 2 lit. b)

Artykuł 8 ust. 3

Artykuł 8 ust. 2 lit. c)

Artykuł 8 ust. 4

Artykuł 8 ust. 2 lit. d)

Artykuł 8 ust. 5

Artykuł 9 ust. 1

Artykuł 9 ust. 1

Artykuł 9 ust. 2

Artykuł 9 ust. 2

Artykuł 9 ust. 3 zdanie wprowadzające

Artykuł 9 ust. 3 zdanie wprowadzające

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy zdanie wprowadzające

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy zdanie wprowadzające

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy tiret pierwsze

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy ppkt (i)

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy tiret drugie

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy ppkt (ii)

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy tiret trzecie

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy ppkt (iii)

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit drugi

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit drugi

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit trzeci

Artykuł 9 ust. 3 lit. a) akapit trzeci

Artykuł 9 ust. 3 lit. b)–f)

Artykuł 9 ust. 3 lit. b)–f)

Artykuł 10

Artykuł 10

Artykuł 11

Artykuł 11

Artykuł 12 zdanie wprowadzające

Artykuł 12 zdanie wprowadzające

Artykuł 12 pkt 1

Artykuł 12 lit. a)

Artykuł 12 pkt 2 lit. a)

Artykuł 12 lit. b)

Artykuł 12 pkt 2 lit. b) akapit pierwszy

Artykuł 12 lit. c)

Artykuł 12 pkt 2 lit. b) akapit drugi

Artykuł 12 lit. d)

Artykuł 12 pkt 2 lit. c) akapit pierwszy

Artykuł 12 lit. e) akapit pierwszy

Artykuł 12 pkt 2 lit. c) akapit drugi zdanie wprowadzające

Artykuł 12 lit. e) akapit drugi zdanie wprowadzające

Artykuł 12 pkt 2 lit. c) akapit drugi tiret pierwsze

Artykuł 12 lit. e) akapit drugi ppkt (i)

Artykuł 12 pkt 2 lit. c) akapit drugi tiret drugie

Artykuł 12 lit. e) akapit drugi ppkt (ii)

Artykuł 12 pkt 3

Artykuł 12 lit. f)

Artykuł 13

Artykuł 13

Artykuł 14

Artykuł 14

Artykuł 15 zdanie wprowadzające

Artykuł 1 ust. 2 zdanie wprowadzające

Artykuł 15 pkt 1

Artykuł 1 ust. 2 lit. a)

Artykuł 15 pkt 2

Artykuł 1 ust. 2 lit. b)

Artykuł 15 pkt 3

Artykuł 1 ust. 2 lit. c)

Artykuł 15 pkt 4

Artykuł 1 ust. 2 lit. d)

Artykuł 16

Artykuły 15 i 16

Artykuł 17

Artykuł 17

Artykuł 18

Artykuł 18

Artykuł 19 ust. 1

Artykuł 20

Artykuł 19 ust. 2

Artykuł 19

Załącznik I poz. 1–33

Załącznik I poz. 1–33

Załącznik I poz. 33a

Załącznik I poz. 34

Załącznik I poz. 34

Załącznik I poz. 35

Załącznik I poz. 35

Załącznik I poz. 36

Załącznik I poz. 36

Załącznik I poz. 37

Załącznik I poz. 37

Załącznik I poz. 38

Załącznik I poz. 38

Załącznik I poz. 39

Załącznik I poz. 39

Załącznik I poz. 40

Załącznik I poz. 40

Załącznik I poz. 41

Załącznik I poz. 41

Załącznik I poz. 42

Załącznik I poz. 42

Załącznik I poz. 43

Załącznik I poz. 43

Załącznik I poz. 44

Załącznik I poz. 44

Załącznik I poz. 45

Załącznik I poz. 45

Załącznik I poz. 46

Załącznik I poz. 46

Załącznik I poz. 47

Załącznik II poz. 1–33

Załącznik V poz. 1–33

Załącznik II poz. 33a

Załącznik V poz. 34

Załącznik II poz. 34

Załącznik V poz. 35

Załącznik II poz. 35

Załącznik V poz. 36

Załącznik II poz. 36

Załącznik V poz. 37

Załącznik II poz. 37

Załącznik V poz. 38

Załącznik II poz. 38

Załącznik V poz. 39

Załącznik II poz. 39

Załącznik V poz. 40

Załącznik II poz. 40

Załącznik V poz. 41

Załącznik II poz. 41

Załącznik V poz. 42

Załącznik II poz. 42

Załącznik V poz. 43

Załącznik II poz. 43

Załącznik V poz. 44

Załącznik II poz. 44

Załącznik V poz. 45

Załącznik II poz. 45

Załącznik V poz. 46

Załącznik II poz. 46

Załącznik V poz. 47

Załącznik III

Załącznik III

Załącznik IV

Załącznik IV

Załącznik V

Załącznik VI

Załącznik VI

Załącznik VII


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Parlament Europejski i Rada

23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/49


DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia 18 grudnia 2008 r.

w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności zgodnie z pkt 27 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

(2009/45/WE)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając zawarte pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 27 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji,

mając na uwadze, że podczas posiedzenia pojednawczego w dniu 21 listopada 2008 r. oba organy władzy budżetowej uzgodniły uruchomienie instrumentu elastyczności w celu uzupełnienia środków finansowych w budżecie na rok 2009, poza pułapami określonymi w dziale 4, w wysokości 420 milionów EUR, na finansowanie instrumentu umożliwiającego szybkie reagowanie na gwałtowny wzrost cen żywności w krajach rozwijających się,

STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W odniesieniu do ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2009 instrument elastyczności jest wykorzystywany w celu zapewnienia kwoty 420 milionów EUR w ramach środków na zobowiązania.

Kwota ta jest wykorzystywana do uzupełnienia finansowania instrumentu umożliwiającego szybkie reagowanie na gwałtowny wzrost cen żywności w krajach rozwijających się w ramach działu 4.

Artykuł 2

Decyzja ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Strasburgu, dnia 18 grudnia 2008 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

H.-G. PÖTTERING

Przewodniczący

W imieniu Rady

E. WOERTH

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.


Komisja

23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/50


DECYZJA KOMISJI

z dnia 19 grudnia 2008 r.

wyłączająca niektóre usługi w sektorze pocztowym w Szwecji z zakresu stosowania dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych

(notyfikowana jako dokument nr C(2008) 8409)

(Jedynie tekst w języku szwedzkim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/46/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującą procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1), w szczególności jej art. 30 ust. 4 i 6,

uwzględniając wniosek złożony przez przedsiębiorstwo Posten AB Sweden (zwane dalej „Pocztą Szwedzką”) drogą elektroniczną w dniu 19 czerwca 2008 r.,

po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   STAN FAKTYCZNY

(1)

W dniu 19 czerwca 2008 r. Poczta Szwedzka przesłała Komisji drogą elektroniczną wniosek na mocy art. 30 ust. 5 dyrektywy 2004/17/WE. Zgodnie z art. 30 ust. 5 akapit pierwszy Komisja poinformowała władze szwedzkie o fakcie otrzymania wniosku pismem z dnia 25 czerwca 2008 r., na które władze szwedzkie, po uprzednim złożeniu wniosku o przedłużenie terminu, odpowiedziały pocztą elektroniczną w dniu 2 września 2008 r. Komisja ponadto zwróciła się do Poczty Szwedzkiej drogą elektroniczną w dniu 30 lipca 2008 r. o dodatkowe informacje, które zostały przekazane przez Pocztę Szwedzką drogą elektroniczną w dniu 15 sierpnia 2008 r.

(2)

Wniosek złożony przez Pocztę Szwedzką dotyczy niektórych usług pocztowych, jak również pewnych innych usług w Szwecji. We wniosku określono następujące usługi:

a)

usługi w zakresie adresowanych przesyłek listowych pierwszej klasy (klienci indywidualni – klienci indywidualni (C2C), klienci indywidualni – klienci biznesowi (C2B), klienci biznesowi – klienci biznesowi (B2B) i klienci biznesowi – klienci indywidualni (B2C)) w obrocie krajowym i zagranicznym; kategoria ta obejmuje również priorytetową dostawę prasy oraz przesyłki ekspresowe;

b)

usługi w zakresie niepriorytetowych przesyłek listowych, w tym tzw. usługi „e-brev”, zwykłą dostawę prasy i adresowane przesyłki reklamowe. E-brev oznacza usługę, w której ramach materiały dostarczone przez klienta na nośniku elektronicznym przyjmują, w drodze wydruku i opakowania w kopertę, fizyczną formę przesyłki listowej powiązanej z usługą pocztową; usługi w ramach tej kategorii podlegają dalszym rozróżnieniom z uwagi na różnice w sposobie opracowywania i taryfikacji niektórych rodzajów przesyłek. Z tego względu istnieje zasadnicza różnica pomiędzy przesyłkami pojedynczymi a sortowanymi przesyłkami masowymi (zwanymi również wstępnie posortowanymi przesyłkami masowymi). Usługi w tej ostatniej kategorii są ponadto różnicowane w zależności od obszaru geograficznego, w którym są oferowane, czyli istnieje różnica pomiędzy sortowanymi przesyłkami masowymi w obszarach metropolitalnych (2) Szwecji i poza nimi. Szczególnie znaczącą konsekwencją tego stanu rzeczy jest fakt, iż ceny różnią się – i to istotnie (3) – w zależności od miejsca świadczenia usługi. Do celów niniejszej decyzji uwzględnione zostaną zatem trzy różne usługi, a mianowicie:

ogólne usługi w zakresie niepriorytetowych przesyłek listowych, czyli wszelkie wyżej opisane usługi w zakresie niepriorytetowych przesyłek listowych, z wyłączeniem:

sortowanych przesyłek masowych o charakterze niepriorytetowym w obszarach metropolitalnych, oraz

sortowanych przesyłek masowych o charakterze niepriorytetowym poza obszarami metropolitalnymi w Szwecji;

c)

usługi w zakresie bezadresowych przesyłek reklamowych;

d)

usługi w zakresie doręczania paczek standardowych B2B w obrocie krajowym;

e)

usługi w zakresie doręczania paczek standardowych B2C w obrocie krajowym;

f)

usługi dla klientów indywidualnych w zakresie doręczania paczek standardowych (C2C i C2B) w obrocie krajowym;

g)

usługi doręczania paczek ekspresowych i kurierskich w obrocie krajowym;

h)

usługi doręczania paczek w obrocie zagranicznym (B2B, B2C, C2B, C2C), czyli usługi doręczania paczek nadawanych poza Szwecją oraz usługi doręczania paczek odbiorcom poza Szwecją;

i)

usługi krajowego przewozu palet (zwane również usługami przewozu towarów lekkich, czyli usługi przewozu towarów o maksymalnej wadze ok. 1 000 kg);

j)

usługi filatelistyczne;

k)

usługi logistyczne świadczone przez stronę trzecią i czwartą, obejmujące import, magazynowanie i dystrybucję, a także kierowanie przepływem towarów klienta oraz jego kontrolowanie i rozwijanie;

l)

outsourcing wewnętrznych usług biurowych. Kwestia ta jest opisana w następujący sposób we wniosku: „Postservice oznacza, że rutynowe czynności firmy w zakresie zarządzania wewnętrznymi procesami pocztowymi zlecane są usługodawcy zewnętrznemu w celu uwolnienia zasobów wewnętrznych i poprawy wydajności działalności. Postservice stanowi część rynku outsourcingu wewnętrznych usług biurowych, który obejmuje również szereg innych usług. Wiele firm działa na tym rynku, świadcząc różnego rodzaju usługi. Usługi łączone są w pakiety, które niekiedy składają się w większości z usług, jakie można uznać za usługi pocztowe, podczas gdy w innych przypadkach obejmują jedynie kilka tego typu usług, natomiast nacisk kładziony jest na, przykładowo, usługi porządkowe”.

(3)

We wniosku wspomina się ponadto o usłudze w zakresie instalacji skrzynek pocztowych, ale stwierdza się słusznie, że ma ona charakter pomocniczy, w związku z czym należy uznać, iż stanowi część usługi zapewnienia dostępu do infrastruktury pocztowej. Usługa ta nie może być zatem przedmiotem autonomicznej decyzji na mocy art. 30.

(4)

Do wniosku dołączono konkluzje niezależnego organu krajowego, Konkurrensverket (4) (szwedzkiego Urzędu Ochrony Konkurencji), który przedstawił następujące główne wnioski i uwagi: „Konkurrensverket nie wnosi istotnych zastrzeżeń co do sposobu wydzielenia właściwych rynków przez [Pocztę Szwedzką] (…) Dotychczasowa konkurencja wobec [Poczty Szwedzkiej] ze strony nowych firm w sektorze pocztowym, która wykazuje tendencję wzrostową, przedstawia się poprawnie, co dotyczy w szczególności gęściej zaludnionych obszarów. (…) Jednakże Szwecja jest krajem o niskiej gęstości zaludnienia i obejmuje duże obszary, które nie są – i prawdopodobnie nie będą w przewidywalnej przyszłości – interesujące dla nowych firm z punktu widzenia rozwijania na nich działalności [czyli świadczenia usług pocztowych]. Oznacza to, że [Poczta Szwedzka] również w przyszłości utrzyma pozycję jedynego operatora rynkowego, a co najmniej będzie posiadała bardzo mocną pozycję rynkową w niektórych sektorach szwedzkiego rynku pocztowego. (…) Podsumowując, Konkurrensverket uważa, że wniosek [Poczty Szwedzkiej] na mocy artykułu 30 dyrektywy sektorowej 2004/17/WE spełnia wymogi w zakresie udzielenia wyłączenia dla wymienionych [w nim] rynków. (…)”.

II.   RAMY PRAWNE

(5)

Artykuł 30 dyrektywy 2004/17/WE stanowi, że zamówienia mające na celu umożliwienie prowadzenia jednego z rodzajów działalności objętych dyrektywą 2004/17/WE nie podlegają wspomnianej dyrektywie, jeżeli w państwie członkowskim, w którym działalność ta jest wykonywana, podlega ona bezpośrednio konkurencji na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony. Bezpośrednie podleganie konkurencji ocenia się na podstawie obiektywnych kryteriów, uwzględniając specyfikę danego sektora. Dostęp do rynku uznaje się za nieograniczony, jeżeli państwo członkowskie wdrożyło i stosuje właściwe przepisy prawa wspólnotowego, otwierające dany sektor lub jego część.

(6)

Jako że Szwecja wdrożyła i stosuje dyrektywę 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (5), nie korzystając z możliwości zastrzeżenia dowolnych usług na mocy art. 7 tejże dyrektywy, należy uznać, że dostęp do rynku jest nieograniczony zgodnie z art. 30 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2004/17/WE. Bezpośrednie podleganie konkurencji na danym rynku należy oceniać w oparciu o różne kryteria, z których żadne samo w sobie nie ma znaczenia rozstrzygającego.

(7)

W odniesieniu do rynków objętych niniejszą decyzją jednym z kryteriów, które należy uwzględnić, jest udział rynkowy najważniejszych podmiotów działających na danym rynku. Kolejnym kryterium jest stopień koncentracji rynkowej. Jako że warunki różnią się w odniesieniu do poszczególnych rodzajów działalności, których dotyczy niniejsza decyzja, analiza sytuacji konkurencyjnej powinna uwzględniać różnice pomiędzy poszczególnymi rynkami.

(8)

Choć istnieje możliwość stosowania węższej definicji w niektórych przypadkach, definicja rynku właściwego może pozostawać otwarta do celów niniejszej decyzji, jeśli chodzi o liczbę usług wymienionych we wniosku złożonym przez Pocztę Szwedzką, w takim zakresie, w jakim wynik analizy pozostaje taki sam bez względu na to, czy został otrzymany w oparciu o wąską czy szerszą definicję.

(9)

Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stosowania reguł konkurencji.

III.   OCENA

(10)

W przypadku adresowanych przesyłek listowych pierwszej klasy Poczta Szwedzka posiadała stabilny udział w rynku na poziomie nieco powyżej [… %] (6) w każdym roku w latach 2005–2007, tak pod względem wartości, jak i wielkości (7). Poczta Szwedzka uważa, że udział ten nie różniłby się znacząco nawet, gdyby był przedstawiony w podziale na ewentualne segmenty (C2C, C2B, B2C, B2B, obrót krajowy i zagraniczny, listy i prasa pierwszej klasy, przesyłki pojedyncze i masowe, przesyłki sortowane i niesortowane, duże i małe przesyłki, obszary metropolitalne i pozostały obszar Szwecji…) (8). Z tego względu kwestia, czy wszystkie te segmenty stanowią część tego samego rynku produktowego, może pozostać otwarta w obecnym przypadku. Jednakże, zdaniem Poczty Szwedzkiej, za rynek właściwy do oceny jej pozycji rynkowej należy uznać szerzej rozumiany „rynek wiadomości”, który poza adresowanymi przesyłkami listowymi wszystkich rodzajów i kategorii, prasy codziennej i czasopism o charakterze priorytetowym i zwykłym oraz adresowanych przesyłek reklamowych obejmowałby „wszelkie elektroniczne środki przekazu stanowiące alternatywę dla fizycznego doręczania przesyłek pocztowych. (…) Przykładem może być poczta elektroniczna, elektroniczna wymiana danych, komunikacja za pośrednictwem witryn internetowych (składanie informacji, realizacja transakcji itp.), systemy biznesowe (aplikacje komunikacyjne i serwisowe, np. elektroniczne systemy fakturowania) oraz usługi telefoniczne (w postaci wiadomości SMS i MMS)”. W tak określonym rynku Poczta Szwedzka posiadałaby „ograniczony udział rynkowy”. Poczta Szwedzka utrzymuje, że w istocie rzeczy istniałaby presja konkurencyjna wynikająca z możliwości zastąpienia „tradycyjnych” usług w zakresie przesyłek papierowych elektronicznymi środkami łączności (takimi jak poczta elektroniczna czy wiadomości SMS). W odniesieniu do kwestii zastąpienia należy zauważyć, że zgodnie z regułami konkurencji WE zastępowalność powinna zostać szczegółowo przeanalizowana, między innymi pod kątem szczególnych cech i cen produktów oraz barier związanych z przesunięciem popytu w kierunku usług zastępczych. Wydaje się, że korespondencja papierowa istotnie różni się od łączności elektronicznej pod względem formy i czasu komunikacji oraz preferencji klientów. Istnieją ponadto znaczące bariery w zakresie przejścia z korespondencji papierowej na elektroniczną (9). Fakt ten wskazuje na to, iż łączność elektroniczna należy do rynku innych produktów, a zatem usługi w tym zakresie nie mogą nakładać bezpośrednich ograniczeń konkurencyjnych na działalność Poczty Szwedzkiej w zakresie adresowanych przesyłek listowych pierwszej klasy. Ponadto wydaje się, że głównym skutkiem wzmożonego korzystania z poczty elektronicznej byłoby istotne zmniejszenie całkowitego rozmiaru rynku korespondencji papierowej, a nie wprowadzenie w jego ramach konkurencji (10). „Rynek wiadomości” nie może zatem służyć jako punkt odniesienia do oceny bezpośredniego podlegania konkurencji. Z tego względu Poczta Szwedzka twierdzi, że rynkiem właściwym jest „rynek adresowanych wiadomości w postaci fizycznej”, czyli jednolity rynek obejmujący wszelkie rodzaje przesyłek listowych (priorytetowych i niepriorytetowych, ekspresowych i „zwykłych”), adresowane przesyłki reklamowe, prasę codzienną i czasopisma. W tak zdefiniowanym rynku Poczta Szwedzka posiadała w 2007 r. udział w wysokości [… %] pod względem wartości i [… %] pod względem wielkości sprzedaży. Poza tym, że warunki cenowe istotnie różnią się w zależności od rodzaju usługi, należy zauważyć, że ten wysoki udział rynkowy jest składową udziałów Poczty Szwedzkiej w poszczególnych rynkach, które wahają się od [… %] do [… %] pod względem wartości i od [… %] do [… %] pod względem wielkości, co wskazuje na brak jednolitego rynku. Rynek adresowanych przesyłek listowych pierwszej klasy powinien zatem podlegać osobnej ocenie, a udziały Poczty Szwedzkiej w tym rynku każą stwierdzić, przy braku innych wskazań, że rozpatrywane w niniejszym motywie usługi z zakresu adresowanych przesyłek listowych pierwszej klasy nie podlegają bezpośrednio konkurencji w Szwecji. Tym samym art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE nie ma zastosowania do zamówień mających na celu umożliwienie prowadzenia tych rodzajów działalności w Szwecji.

(11)

W przypadku ogólnych usług w zakresie niepriorytetowych przesyłek listowych, określonych wyżej w motywie 2 lit. b) tiret pierwsze, szacuje się, że udział rynkowy Poczty Szwedzkiej wynosił [… %] w 2007 r. (11) pod względem wartości, a największy konkurent posiadał pozostałe [… %]. W kontekście tym należy przytoczyć ustalone orzecznictwo (12), w myśl którego „bardzo duże udziały w rynku są, z zastrzeżeniem wyjątkowych okoliczności, same w sobie dowodem istnienia pozycji dominującej. Taka sytuacja ma miejsce, w przypadku gdy udział w rynku wynosi 50 %”. Z uwagi na wysoki poziom koncentracji [… %] na omawianym rynku i przy braku innych wskazań należy uznać, że ogólne usługi w zakresie niepriorytetowych przesyłek listowych nie podlegają bezpośrednio konkurencji w Szwecji. Tym samym art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE nie ma zastosowania do zamówień mających na celu umożliwienie prowadzenia tego rodzaju działalności w Szwecji.

(12)

W przypadku przesyłek masowych o charakterze niepriorytetowym poza obszarami metropolitalnymi w Szwecji, określonymi w motywie 2 lit. b) tiret trzecie, należy stwierdzić, iż z informacji przekazanych przez Pocztę Szwedzką wynika, że „udziały rynkowe podmiotów oferujących usługi w zakresie przesyłek masowych na obszarach pozametropolitalnych nie podlegają osobnemu pomiarowi, lecz są traktowane jako część usług w zakresie przesyłek pocztowych realizowanych na tych obszarach. Można na tej podstawie stwierdzić, że podmioty te mają mniej więcej taki sam udział w rynku jak przedsiębiorstwa świadczące usługi w zakresie przesyłek pierwszej klasy, z czego można wywieść, iż udział rynkowy [Poczty Szwedzkiej] wynosi w przybliżeniu [… %]”. W świetle przedstawionego wysokiego poziomu koncentracji na omawianym rynku i przy braku innych wskazań należy uznać, że sortowane przesyłki masowe o charakterze niepriorytetowym poza obszarami metropolitalnymi w Szwecji nie podlegają bezpośrednio konkurencji w Szwecji (13). Tym samym art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE nie ma zastosowania do zamówień mających na celu umożliwienie prowadzenia tego rodzaju działalności w Szwecji.

(13)

W przypadku bezadresowych przesyłek reklamowych, które do celów niniejszej decyzji oznaczają druki bezadresowe o charakterze marketingowym, udział Poczty Szwedzkiej w tym rynku szacowany jest na [… %] pod względem wartości, a największy konkurent posiada [… %], również pod względem wartości. Jednakże Poczta Szwedzka uważa, że szerzej rozumiany „rynek dystrybucji materiałów reklamowych” byłby właściwszym punktem odniesienia do oceny jej udziałów rynkowych; rynek ten obejmowałby, poza bezadresowymi przesyłkami reklamowymi, „inne kanały dystrybucji materiałów reklamowych, takie jak reklamy prasowe, telewizyjne i radiowe, reklamy zewnętrzne (outdoor), reklamę za pośrednictwem Internetu, sponsoring itp.”. Udział Poczty Szwedzkiej w tak zdefiniowanym rynku wynosiłby około [… %] (14). Należy jednak stwierdzić, że koncepcja istnienia jednolitego, szeroko pojętego rynku obejmującego różne środki przekazu reklamy była już badana przez Komisję i została przez nią odrzucona w poprzedniej decyzji (15). „Rynek dystrybucji materiałów reklamowych” nie może zatem służyć jako punkt odniesienia do oceny bezpośredniego podlegania konkurencji. Rynek usług w zakresie bezadresowych przesyłek reklamowych należy zatem poddać osobnej ocenie. Z uwagi na wysoki poziom koncentracji na omawianym rynku, biorąc pod uwagę ustalone orzecznictwo, o którym mowa w motywie 11, i przy braku innych wskazań należy uznać, że usługi w zakresie bezadresowych przesyłek reklamowych nie podlegają bezpośrednio konkurencji w Szwecji. Tym samym art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE nie ma zastosowania do zamówień mających na celu umożliwienie prowadzenia tego rodzaju działalności w Szwecji.

(14)

Poczta Szwedzka uważa, że należy przyjąć istnienie jednolitego rynku, określanego mianem „rynku sortowanych ładunków ogólnych” w zakresie „standardowych usług doręczania paczek, przesyłek paczkowych i palet za pośrednictwem krajowych, regionalnych i światowych sieci transportowych”, jako że wszystkie one posiadają wspólny mianownik w postaci „sortowni obsługującej duże wolumeny towarów, która pełni rolę centralnego punktu sieci”. W tak zdefiniowanym rynku Poczta Szwedzka posiadałaby udział rzędu [… %]. Należy jednak zauważyć, że wielkość ta jest składową poszczególnych udziałów rynkowych, które wahają się od [… %] pod względem wartości dla ekspresowego dostarczania paczek w obrocie krajowym do [… %] dla standardowych usług dla klientów indywidualnych w zakresie doręczania standardowych paczek w obrocie krajowym, również pod względem wartości. Nie można więc mówić o jednolitym rynku. Usługi dla klientów indywidualnych w zakresie doręczania paczek standardowych w obrocie krajowym należy zatem traktować osobno, jako że zaspokajają one odmienne potrzeby po stronie popytowej (powszechna usługa pocztowa) w stosunku do paczek dla klientów biznesowych, która to usługa świadczona jest zazwyczaj w oparciu o znacząco inny proces technologiczny. W odniesieniu do tych usług pozycja Poczty Szwedzkiej jest bardzo mocna, a jej udział w rynku kształtował się w latach 2005–2007 na stabilnym poziomie [… %] pod względem wartości (16). Choć ten stan rzeczy może ulec zmianie w nadchodzących latach w związku z pojawieniem się pod koniec 2007 r. dwóch nowych konkurentów, należy stwierdzić, że analizowany rodzaj usług nie podlega bezpośrednio konkurencji w Szwecji. Tym samym art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE nie ma zastosowania do zamówień mających na celu umożliwienie prowadzenia tych rodzajów działalności w Szwecji.

(15)

Z informacji przekazanych przez Pocztę Szwedzką wynika, że istnieje jednolity rynek outsourcingu wewnętrznych usług biurowych. Jak określono wyżej w motywie 2 lit. l), rynek ten obejmowałby różne rodzaje usług, poczynając od usług związanych z przesyłkami pocztowymi, np. obsługi placówek pocztowych, a na usługach porządkowych kończąc. Konkretna kombinacja usług zależy od potrzeb poszczególnych klientów. Poza wszelkimi innymi kwestiami dotyczącymi braku zastępowalności w przypadku tak różniących się usług jak obsługa placówek pocztowych i sprzątanie należy zauważyć, że nie można z góry stwierdzić, które usługi mogą być ze sobą łączone, w przypadku gdy przynajmniej jeden klient zdecyduje się zgłosić na nie zapotrzebowanie. Decyzja w sprawie porządku prawnego mającego zastosowanie do outsourcingu wewnętrznych usług biurowych spowodowałaby zatem powstanie znaczącej niepewności prawnej. W tych okolicznościach outsourcing wewnętrznych usług biurowych, określony w zawiadomieniu Poczty Szwedzkiej, nie może podlegać decyzji zgodnie z art. 30 dyrektywy 2004/17/WE jako pojedyncza kategoria usług.

(16)

Jak określono wyżej w motywie 2 lit. b), w Szwecji istnieje osobny rynek sortowanych przesyłek masowych o charakterze niepriorytetowym w obszarach metropolitalnych. Udział Poczty Szwedzkiej w tym rynku wynosił [… %] w 2007 r. pod względem wartości. Biorąc pod uwagę stopień koncentracji na tym rynku, na którym największy konkurent osiągnął w 2007 r. udział szacowany na około [… %] pod względem wartości, czynniki te należy uznać za wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji.

(17)

W przypadku usług doręczania standardowych paczek B2B w obrocie krajowym udział w rynku Poczty Szwedzkiej kształtował się na poziomie [… %] w 2007 r. pod względem wartości. Biorąc pod uwagę, że szacowany łączny udział w rynku dwóch największych konkurentów w odniesieniu do usług krajowych wynosi [… %], a łączny udział trzech największych konkurentów waha się od [… %] do [… %] pod względem wartości, co oznacza, iż trzej najwięksi konkurenci posiadają niemały udział w rynku, uznaje się, że ten rodzaj działalności podlega bezpośrednio konkurencji.

(18)

Szacowany udział Poczty Szwedzkiej w rynku usług krajowych wynosił [… %] w 2007 r. pod względem wartości. Jednakże udział w rynku największego konkurenta w tym samym roku, szacowany na [… %] pod względem wartości, stanowił około połowy udziału Poczty Szwedzkiej, czyli kształtował się na poziomie, na którym można założyć, że przedsiębiorstwo to byłoby w stanie wywierać na Pocztę Szwedzką znaczącą presję konkurencyjną. Czynniki te należy zatem uznać za wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji.

(19)

Poczta Szwedzka miała w tym rynku udział rzędu [… %] w 2007 r. pod względem wartości, natomiast łączny udział rynkowy dwóch konkurentów kształtował się na poziomie [… %]. Czynniki te należy zatem uznać za wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji w zakresie usług doręczania paczek ekspresowych i kurierskich w obrocie krajowym.

(20)

Udział Poczty Szwedzkiej w rynku usług doręczania paczek w obrocie zagranicznym, określonym wyżej w motywie 2 lit. h), wynosił w 2007 r. [… %] pod względem wartości, kształtując się na poziomie podobnym do największego konkurenta ([… %]), natomiast łączny udział dwóch największych konkurentów stanowił [… %] i był niemal dwukrotnie wyższy od udziału Poczty Szwedzkiej. Czynniki te należy zatem uznać za wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji w zakresie usług doręczania paczek w obrocie zagranicznym.

(21)

Szacowany udział Poczty Szwedzkiej w rynku usług przewozu palet w obrocie krajowym, określonym w motywie 2 lit. i), wynosi [… %]. Z informacji przedstawionych przez Pocztę Szwedzką wynika, że „(…) rynek ten jest zdominowany przez firmy DHL, Schenker, DSV i [Pocztę Szwedzką], przy czym [Poczta Szwedzka] i DSV rywalizują o trzecie miejsce. Ponadto istnieją lokalne i krajowe firmy przewozowe oferujące usługi w zakresie transportu palet. W szwedzkim sektorze transportowym działa około 14 000 firm i nie można stwierdzić, ile z nich uwzględnia w swojej ofercie usługi z zakresu przewozu palet”. Czynniki te należy zatem uznać za wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji.

(22)

W przypadku rynku usług logistycznych świadczonych przez stronę trzecią i czwartą, określonego wyżej w motywie 2 lit. k), udział Poczty Szwedzkiej jest dość nieznaczny, gdyż wynosi poniżej [… %], natomiast na rynku tym – zgodnie z informacjami przekazanymi przez Pocztę Szwedzką – „działa duża liczba przedsiębiorstw krajowych i zagranicznych, takich jak DHL, Schenker, DSV czy Green Cargo. Ponadto są firmy dysponujące własną ogólnoświatową siecią logistyczną, które pierwotnie działały w branży spedycyjnej, np. Maersk czy Tradimus”. Należy to zatem uznać za wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji.

(23)

Do celów niniejszej decyzji usługi filatelistyczne określane są jako „sprzedaż znaczków pocztowych i akcesoriów filatelistycznych, głównie kolekcjonerom oraz, w ograniczonym stopniu, osobom nabywającym prezenty i pamiątki”. Z przedstawionych informacji wynika, że Poczta Szwedzka jest największym przedsiębiorstwem prowadzącym stałą emisję nowych znaczków pocztowych w Szwecji. Wprowadzaniem znaczków nowej emisji na rynek filatelistyczny w Szwecji zajmują się również lokalni i zagraniczni operatorzy pocztowi (głównie z krajów nordyckich). Rynek filatelistyczny nie ogranicza się jednak wyłącznie do znaczków oferowanych przez operatorów pocztowych, lecz obejmuje również sprzedaż znaczków za pośrednictwem domów akcyjnych, dilerów oraz różnych stron i aukcji internetowych. Udział Poczty Szwedzkiej w ogólnym rynku usług filatelistycznych w Szwecji, w tym świadczonych przez dilerów lub domy aukcyjne, szacowany jest na [… %], podczas gdy łączny udział domów aukcyjnych wynosi [… %], dilerów – [… %], sprzedaży internetowej – [… %], a pozostałych operatorów pocztowych w Szwecji – [… %]. Szacowane łączne udziały trzech największych domów aukcyjnych [… %] przewyższają nieco udział Poczty Szwedzkiej. Czynniki te należy zatem uznać za wskaźnik bezpośredniego podlegania usług filatelistycznych konkurencji, niezależnie od tego, czy rozpatrywany rynek to rynek ogólny, czy też są to oddzielne rynki sprzedaży znaczków i rynek aukcji filatelistycznych.

IV.   WNIOSKI

(24)

W świetle czynników przeanalizowanych w motywach 2–23 należy uznać, że warunek bezpośredniego podlegania konkurencji, określony w art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE, jest spełniony w Szwecji w odniesieniu do następujących usług:

a)

sortowanych przesyłek masowych o charakterze niepriorytetowym w obszarach metropolitalnych;

b)

usług w zakresie doręczania standardowych paczek B2B w obrocie krajowym;

c)

usług w zakresie doręczania standardowych paczek B2C w obrocie krajowym;

d)

usług doręczania paczek ekspresowych i kurierskich w obrocie krajowym;

e)

usług krajowego przewozu palet (zwanych również usługami przewozu towarów lekkich);

f)

usług logistycznych świadczonych przez stronę trzecią i czwartą;

g)

usług filatelistycznych; oraz

h)

usług doręczania paczek w obrocie zagranicznym.

(25)

Jako że warunek nieograniczonego dostępu do rynku uznaje się za spełniony, dyrektywa 2004/17/WE nie powinna mieć zastosowania w sytuacji, gdy podmioty zamawiające udzielają zamówień mających na celu umożliwienie świadczenia usług wyszczególnionych w motywie 24 lit. a)–h) na terenie Szwecji, ani gdy organizowane są konkursy na prowadzenie takiej działalności w Szwecji.

(26)

Niniejsza decyzja została podjęta w oparciu o stan faktyczny i prawny zachodzący w okresie od czerwca do września 2008 r., ustalony na podstawie informacji przedłożonych przez Pocztę Szwedzką i Królestwo Szwecji. Decyzja ta może zostać zmieniona, jeżeli nastąpią istotne zmiany stanu prawnego i faktycznego, które spowodują, iż warunki stosowania art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE przestaną być spełniane,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Dyrektywa 2004/17/WE nie ma zastosowania w odniesieniu do zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające w celu umożliwienia świadczenia następujących usług w Szwecji:

a)

sortowanych przesyłek masowych o charakterze niepriorytetowym w obszarach metropolitalnych;

b)

usług w zakresie doręczania standardowych paczek B2B w obrocie krajowym;

c)

usług w zakresie doręczania standardowych paczek B2C w obrocie krajowym;

d)

usług doręczania paczek ekspresowych i kurierskich w obrocie krajowym;

e)

usług krajowego przewozu palet (zwanych również usługami przewozu towarów lekkich);

f)

usług logistycznych świadczonych przez stronę trzecią i czwartą;

g)

usług filatelistycznych; oraz

h)

usług doręczania paczek w obrocie zagranicznym.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji.

Sporządzono w Brukseli, dnia 19 grudnia 2008 r.

W imieniu Komisji

Charlie McCREEVY

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 1.

(2)  Określanych jako niektóre okręgi kodowe w dużych miastach i ich okolicach, takich jak Sztokholm, Göteborg, Malmö czy Västerås.

(3)  Średnia cena wynosi 0,40 SEK; dla porównania – cena niepriorytetowej przesyłki listowej o wadze do 20 g wynosi 4,0 SEK, a cena listu niepriorytetowego w ramach przesyłki masowej poza obszarami metropolitalnymi – 2,84 SEK. Cena listów niepriorytetowych doręczanych w ramach przesyłki masowej jest średnio 16,39 % niższa w obszarach metropolitalnych.

(4)  Nota z 28.2.2008, Dnr 656/2007.

(5)  Dz.U. L 15 z 21.1.1998, s. 14.

(6)  Informacja poufna.

(7)  Udziały rynkowe wynosiły w latach 2005, 2006 i 2007 odpowiednio [… %] pod względem wartości i [… %] pod względem wielkości.

(8)  Zob. wniosek, pkt 3.1, C, s. 25–26.

(9)  Na przykład około 25 % gospodarstw domowych w Szwecji nie posiada dostępu do Internetu. Ponadto twierdzi się, że „nieco ponad połowa” mieszkańców Szwecji reguluje rachunki za pośrednictwem Internetu, co oznacza, że prawie połowa tego nie robi.

(10)  Zob. również taki sam wniosek w motywie 10 decyzji Komisji (WE) nr 564/2007 z dnia 6 sierpnia 2007 r. wyłączającej niektóre usługi w sektorze pocztowym w Finlandii, z wyłączeniem Wysp Alandzkich, ze stosowania dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 215 z 18.8.2007, s. 21).

(11)  2005: [… %], 2006: [… %].

(12)  Zob. pkt 328 wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2002 r. – Atlantic Container Line AB i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Sprawa T-395/94. Rec 2002, s. II-00875.

(13)  Gęstość zaludnienia uznana została za nieistotny czynnik przy podejmowaniu wspomnianej decyzji Komisji (WE) nr 2007/564 w odniesieniu do Finlandii, w której gęstość zaludnienia, wynosząca 17,4 mieszkańca na km2 według stanu na 1 stycznia 2007 r., jest niższa niż w Szwecji, gdzie wynosi 22,2 mieszkańca na km2 według stanu na 1 stycznia 2007 r.

(14)  Łącznie z adresowanymi przesyłkami reklamowymi, przy czym Poczta Szwedzka uważa te usługi, zgodnie z informacjami podanymi we wniosku, za część rynku adresowanych przesyłek fizycznych, „biorąc pod uwagę między innymi klasyfikację usług pocztowych w dyrektywie sektorowej”.

(15)  Zob. pkt 11 decyzji Komisji z dnia 8 kwietnia 2005 r. (sprawa nr IV/M.3648 – GRUNER + JAHR/MPS). Sprawa dotyczyła reklamy w czasopismach, telewizji, radiu i Internecie. Zob. również pkt 15 decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2005 r. (sprawa nr IV/M.3579 – WPP / GREY), w którym znajduje się, między innymi, następujące stwierdzenie „…wydaje się raczej, że różne rodzaje środków przekazu nie są wymienne, lecz się uzupełniają, jako że docierają w różny sposób do różnych odbiorców”.

(16)  Z analizy dołączonej do wniosku Poczty Szwedzkiej wynika, że Poczta Szwedzka „w istocie rzeczy nie dokonuje rozróżnienia pomiędzy tymi dwoma rodzajami usług. Usługa jest świadczona pod tą samą nazwą („Postpaket”) bez względu na to, czy dotyczy usług C2C czy C2B. Z uwagi na ścisłą zastępowalność po stronie podaży usługi te należy zaliczyć do kategorii C2X”. Tak wynika również z analizy przyjętej w decyzji (WE) nr 2007/564 w odniesieniu do Finlandii.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/57


DECYZJA KOMISJI

z dnia 22 grudnia 2008 r.

stanowiąca, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych nie ma zastosowania w odniesieniu do wytwarzania energii elektrycznej w Republice Czeskiej

(notyfikowana jako dokument nr C(2008) 8569)

(Jedynie tekst w języku czeskim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/47/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1), w szczególności jej art. 30 ust. 4 i 6,

uwzględniając wniosek złożony przez Republikę Czeską pocztą elektroniczną z dnia 3 lipca 2008 r.,

po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Zamówień Publicznych,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   STAN FAKTYCZNY

(1)

W dniu 3 lipca 2008 r. Komisja otrzymała za pośrednictwem poczty elektronicznej pismo władz Republiki Czeskiej w sprawie wniosku na mocy art. 30 ust. 4 dyrektywy 2004/17/WE. W dniu 26 września 2008 r. Komisja pocztą elektroniczną zwróciła się o udzielenie dodatkowych informacji, które władze Republiki Czeskiej przekazały pocztą elektroniczną w dniu 9 października 2008 r.

(2)

Wniosek Republiki Czeskiej dotyczył wytwarzania energii elektrycznej.

(3)

Do wniosku załączono dwa pisma niezależnych organów krajowych – czeskiego Urzędu Regulacji Energetyki (Energetický regulační úřad) oraz czeskiego Urzędu Ochrony Konkurencji (Úřad pro ochranu hospodářské soutěže). Obydwa organy dokonały analizy warunków dostępu do właściwego rynku i uznały, że dostęp ten jest nieograniczony, natomiast żaden z tych organów nie stwierdził, że w Republice Czeskiej spełniany jest kolejny warunek dotyczący bezpośredniego podlegania konkurencji rynku wytwarzania energii elektrycznej.

II.   RAMY PRAWNE

(4)

Artykuł 30 dyrektywy 2004/17/WE stanowi, że zamówienia mające na celu umożliwienie prowadzenia jednego z rodzajów działalności objętych tą dyrektywą nie podlegają jej, jeżeli w państwie członkowskim, w którym ta działalność jest wykonywana, bezpośrednio podlega ona konkurencji na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony. Bezpośrednie podleganie konkurencji ocenia się na podstawie obiektywnych kryteriów, uwzględniając specyfikę danego sektora. Dostęp do rynku uznaje się za nieograniczony, jeżeli państwo członkowskie wdrożyło i stosuje właściwe przepisy prawa wspólnotowego, otwierające dany sektor lub jego część. Akty te wymienione są w załączniku XI do dyrektywy 2004/17/WE, w którym w odniesieniu do sektora energii elektrycznej wymienia się dyrektywę 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (2). Dyrektywa 96/92/WE została zastąpiona dyrektywą 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 96/92/WE (3), która nakłada wymóg jeszcze większego otwarcia rynku.

(5)

Republika Czeska wdrożyła i stosuje nie tylko dyrektywę 96/92/WE, ale również dyrektywę 2003/54/WE, wybierając rozdział prawny i funkcjonalny sieci przesyłowych i dystrybucyjnych, z wyłączeniem najmniejszych przedsiębiorstw, posiadających w 1996 r. mniej niż 100 000 klientów lub obsługujących systemy elektryczne o konsumpcji poniżej 3 TWh, które są nadal objęte rozdziałem w zakresie księgowości, ale zostały zwolnione z obowiązku wprowadzenia rozdziału prawnego i funkcjonalnego. Operator systemu przesyłowego, CEPS, jest całkowicie rozdzielony pod względem własnościowym. Na podstawie tych ustaleń i zgodnie z art. 30 ust. 3 akapit pierwszy dostęp do rynku należy uznać za nieograniczony.

(6)

Bezpośrednie podleganie konkurencji należy oceniać na podstawie różnych wskaźników, z których żaden sam w sobie nie ma znaczenia decydującego. W odniesieniu do rynków objętych niniejszą decyzją jednym z kryteriów, które należy uwzględnić, jest udział rynkowy najważniejszych podmiotów działających na danym rynku. Kolejnym kryterium jest stopień koncentracji na tych rynkach. Biorąc pod uwagę cechy odnośnych rynków, należy również uwzględnić kolejne kryteria, takie jak funkcjonowanie mechanizmu bilansującego, konkurencja cenowa oraz odsetek odbiorców zmieniających dostawcę.

(7)

Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stosowania reguł konkurencji.

III.   OCENA

(8)

Wniosek złożony przez Republikę Czeską dotyczy wytwarzania energii elektrycznej w Republice Czeskiej.

(9)

We wniosku Republiki Czeskiej stwierdzono, że właściwy rynek geograficzny wykracza poza terytorium kraju i obejmuje terytoria Republiki Czeskiej, Polski, Słowacji, Austrii i Niemiec. Władze czeskie argumentują, że główną przyczyną takiego wyznaczenia rynku jest wysoki poziom zdolności przesyłowych połączeń wzajemnych (z kilkoma państwami członkowskimi) w porównaniu z krajową produkcją i zapotrzebowaniem. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze czeskie w ich odpowiedzi z dnia 9 października 2008 r., w 2007 r. wyeksportowano 25,6 TWh energii elektrycznej, podczas gdy w tym samym roku import wyniósł 9,5 TWh energii elektrycznej. Republika Czeska jest zatem eksporterem netto energii elektrycznej, a jej eksport netto wynosi 16,1 TWh, czyli prawie 20 % (4) całkowitej produkcji energii elektrycznej netto (81,4 TWh). Kolejnym argumentem świadczącym o istnieniu większego rynku geograficznego jest rozwój w kierunku konwergencji cen między rynkiem krajowym Republiki Czeskiej a rynkiem krajowym Niemiec, a także wzrastające znaczenie praskiej giełdy energii PXE.

(10)

Stosunkowo wysokie zdolności przesyłowe połączeń wzajemnych i konwergencja cen nie są jednak wystarczające do wyodrębnienia rynku właściwego. Warunki panujące na rynku krajowym, a w szczególności niezbędność i dominująca pozycja jednego z uczestników rynku (w przypadku Republiki Czeskiej operatora CEZ), również mogą doprowadzić do wyodrębnienia mniejszego rynku. W tym kontekście należy zauważyć, że zgodnie z odpowiedzią władz czeskich z dnia 9 października 2008 r. znaczna część wzrostu obrotów PXE wynika z transakcji, w które zaangażowane jest przedsiębiorstwo CEZ. W odniesieniu do możliwości określenia rynku geograficznego wykraczającego poza terytorium kraju Komisja, w badaniu sektora energii elektrycznej (5), przeanalizowała również, czy niektóre kraje Europy Środkowej mogłyby tworzyć ewentualne pary właściwych rynków. W przypadku Austrii i Niemiec wielkość głównego operatora w Austrii w połączeniu z wewnętrznymi zatorami sieci w Austrii uniemożliwiły Komisji uznanie, że istnieje rynek większy od właściwego rynku krajowego. Podobnie w przypadku Republiki Czeskiej i Słowacji wielkość operatorów posiadających pozycję dominującą w poszczególnych krajach i ich niezbędność dla zaspokojenia popytu doprowadziły do uznania, że nawet te dwa kraje nie stanowią jednego właściwego rynku geograficznego. Dodatkowo Komisja zbadała niedawno rynki wytwarzania energii w Austrii i w Polsce i uznała je za rynki krajowe pod względem geograficznym (6). Co więcej, w swojej ostatniej decyzji w sprawie ochrony konkurencji C(2008) 7367 z dnia 26 listopada 2008 r. przeciwko spółce E.ON dotyczącej rynku hurtowego Niemiec Komisja uznała, że rynek ten ma zakres krajowy, kraje sąsiadujące (ani wschodnie, ani zachodnie) nie stanowią części większego rynku geograficznego (7).

(11)

W konsekwencji należy odrzucić argument, że istnieje rynek regionalny. Konkluzja taka jest zgodna ze stwierdzeniem czeskiego Urzędu Ochrony Konkurencji, że „podczas oceny wniosku [złożonego na podstawie art. 30] urząd, uwzględniając swoją analizę, założył, że właściwy rynek wytwarzania energii elektrycznej powinien z geograficznego punktu widzenia być ograniczony do terytorium Republiki Czeskiej”. W związku z faktami przedstawionymi w motywach 9 i 10 powyżej należy uznać, że terytorium Republiki Czeskiej stanowi właściwy rynek dla celów oceny warunków określonych w art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE.

(12)

Zgodnie ze stałą praktyką (8) wypracowaną w przyjętych dotychczas decyzjach Komisji na mocy art. 30, Komisja uznaje, że w odniesieniu do wytwarzania energii elektrycznej „jednym ze wskaźników poziomu konkurencji na rynkach krajowych jest łączny udział w rynku trzech największych producentów (energii elektrycznej)”. Zgodnie z tabelą 6 „Pozycja na rynku hurtowym w 2006 r.”, s. 12 i kolejne dokumentu roboczego służb Komisji zatytułowanego „Dokument uzupełniający sprawozdanie Komisji – Postępy w tworzeniu wewnętrznego rynku gazu ziemnego i energii elektrycznej” (9) łączny udział w rynku trzech największych producentów energii elektrycznej wyniósł w 2006 r. 69,4 % produkcji energii elektrycznej i wzrósł do 73,9 % w 2007 r. Według informacji przedstawionych przez władze czeskie w ich odpowiedzi z dnia 9 października 2008 r. przedsiębiorstwo mające pozycję dominującą dysponuje ponad 70 % łącznych istniejących mocy produkcyjnych, natomiast przedsiębiorstwa zajmujące pozycję drugą i trzecią posiadają odpowiednio 3,5 % i 3 % tych mocy. Takie poziomy koncentracji, obejmujące udział w rynku trzech największych producentów energii elektrycznej, są wyższe od analogicznej wartości procentowej wynoszącej 39 %, do której odnosiły się decyzje Komisji 2006/211/WE (10) i 2007/141/WE (11) w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa. Są one również znacznie wyższe od poziomu (wynoszącego 52,2 %), o którym mowa w decyzji Komisji 2008/585/WE (12) dotyczącej Austrii, a także wyższe od poziomu (wynoszącego 58 % produkcji brutto), o którym mowa w decyzji Komisji 2008/741/WE (13) dotyczącej Polski.

(13)

Poziomy koncentracji trzech największych operatorów w Republice Czeskiej są zbliżone do odpowiadających im poziomów, o których mowa w decyzjach Komisji 2006/422/WE (14) i 2007/706/WE (15) dotyczących, odpowiednio, Finlandii (73,6 %) i Szwecji (86,7 %) lub niższe od tych poziomów. Istnieje jednakże ważna różnica między przypadkiem Republiki Czeskiej, z jednej strony, a sytuacją w Szwecji i w Finlandii, z drugiej strony. W Republice Czeskiej istnieje przede wszystkim jeden operator mający pozycję dominującą, natomiast udział w rynku dwóch pozostałych największych producentów jest dwadzieścia razy mniejszy (w przypadku tych trzech największych producentów najniższy udział w rynku wynosi 3 %, a najwyższy 70 %). W przypadku Finlandii analogiczne liczby wskazują, że wśród operatorów mających najwyższy udział w rynku operator posiadający 18,3 % miał najniższy udział w rynku, a najwyższy udział wynosił 33,7 %. Podobnie w przypadku Szwecji istnieje rozpiętość między 17,4 % (najniższy udział) i 47, 1 % (najwyższy udział).

(14)

W tym kontekście należy również przytoczyć ustalone orzecznictwo (16), w myśl którego „bardzo duże udziały w rynku są, z zastrzeżeniem wyjątkowych okoliczności, same w sobie dowodem istnienia pozycji dominującej. Taka sytuacja ma miejsce, w przypadku gdy udział w rynku wynosi 50 %”.

(15)

Poziom importu energii elektrycznej do Republiki Czeskiej wynosi nieco ponad 11 % jej łącznego zapotrzebowania (17), co oznacza, że jest on wyższy od udziału importu energii elektrycznej do Polski, ale wynosi mniej niż połowę udziału importu w przypadku Austrii (18)  (19). Również w przypadku Szwecji i Finlandii wysokie poziomy koncentracji trzech największych producentów są równoważone „presją konkurencyjną wynikającą z możliwości importu energii elektrycznej spoza terytorium” (20). Trudno zatem uznać, że w Republice Czeskiej istnieje istotna presja konkurencyjna ze strony importowanej energii elektrycznej, natomiast zdolności przesyłowe prowadzące do znacznego podwyższenia poziomu importu są tylko teoretyczne, ponieważ Republika Czeska od co najmniej 2003 r. była co roku eksporterem energii netto i będzie nim w perspektywie średniookresowej. Poziom koncentracji nie może być zatem uważany za wskaźnik świadczący o tym, że rynek wytwarzania energii elektrycznej podlega bezpośrednio konkurencji.

(16)

Z odpowiedzi władz czeskich z dnia 9 października 2008 r. wynika, że CEZ planuje większość przyszłych dużych projektów produkcyjnych na poziomie sieci transmisyjnej, w szczególności poprzez planowaną nową elektrownię atomową, planowane przedłużenie funkcjonowania elektrowni atomowej w miejscowości Dukovany, a także projekty elektrowni opalanych węglem i gazem. Obok planów CEZ istnieją również projekty proponowane przez inne przedsiębiorstwa głównie w dziedzinie odnawialnych źródeł energii, częściowo na poziomie sieci transmisyjnej, a w szczególności na poziomie dystrybucji.

(17)

Ponadto jako dodatkowy wskaźnik należy także uwzględnić funkcjonowanie mechanizmów bilansowania, mimo że ich udział w ogólnej produkcji lub zużyciu energii elektrycznej w państwie członkowskim jest niewielki. Zgodnie z posiadanymi informacjami funkcjonowanie mechanizmu bilansowania – w szczególności ustalanie cen na zasadach rynkowych oraz dobrze rozwinięty rynek intra-day z półtoragodzinnym zamknięciem okresu zgłoszeń ofert, co umożliwia użytkownikom sieci dostosowanie swojej sytuacji co półtorej godziny – sprawia, że nie stanowi on przeszkody dla tego, by wytwarzanie energii elektrycznej podlegało bezpośrednio konkurencji.

(18)

Ze względu na właściwości omawianego produktu (energia elektryczna) oraz małą dostępność lub całkowity brak odpowiednich produktów lub usług zastępczych, w ocenie konkurencyjności rynków energii elektrycznej większego znaczenia nabiera konkurencja cenowa i kształtowanie cen. W odniesieniu do dużych przemysłowych użytkowników (końcowych) odsetek odbiorców zmieniających dostawcę może być wskaźnikiem istnienia konkurencji cenowej i jest pośrednio „naturalnym wskaźnikiem skuteczności funkcjonowania konkurencji. Jeśli niewielu klientów decyduje się na zmianę, prawdopodobnie istnieje problem w funkcjonowaniu rynku, nawet jeśli weźmie się pod uwagę korzyści płynące z możliwości renegocjacji umów z dotychczasowym, dobrze znanym dostawcą” (21). Ponadto „istnienie regulowanych cen dla odbiorcy końcowego jest bez wątpienia kluczowym wyznacznikiem zachowań odbiorców […]. Mimo że zachowanie regulacji może być uzasadnione w okresie przejściowym, w miarę narastania potrzeb inwestycyjnych w coraz większym stopniu powodować będzie ono wzrost zakłóceń” (22).

(19)

Zgodnie z ostatnimi dostępnymi informacjami odsetek odbiorców zmieniających dostawcę w Republice Czeskiej został uznany za „wysoki” (23) i według ostatnich dostępnych informacji przekazanych przez władze czeskie w ich odpowiedzi z dnia 9 października „od otwarcia rynku energii elektrycznej prawie co sekundę klient należący do grupy dużych klientów zmienia dostawcę energii elektrycznej”. Kwestię tę należy rozważać w kontekście sytuacji przedstawionych w poprzednich decyzjach dotyczących sektora energii elektrycznej, w których odsetek odbiorców zmieniających dostawcę w przypadku bardzo dużych klientów przemysłowych wynosił od ponad 75 % (decyzja 2006/422/WE dotycząca Finlandii) do 41,5 % (decyzja 2008/585/WE dotycząca Austrii). Ponadto we wcześniejszych decyzjach Komisji rynki dostaw (na potrzeby gospodarstw domowych, klientów przemysłowych itp.) zostały uznane za odrębne rynki produktowe, na których otoczenie konkurencyjne, ze względu na wpływ silnych i posiadających mocną pozycję przedsiębiorstw dostarczających energię, może różnić się od otoczenia konkurencyjnego na rynku hurtowym lub wytwarzania energii. Wysoki odsetek odbiorców zmieniających dostawcę nie może być zatem traktowany jako niezaprzeczalny wskaźnik świadczący o bezpośrednim podleganiu konkurencji.

(20)

W odniesieniu do wytwarzania energii elektrycznej w Republice Czeskiej sytuację można zatem podsumować w następujący sposób: łączny udział w rynku trzech największych producentów jest wysoki, a co ważniejsze – udział w rynku samego tylko największego producenta wynosi prawie 70 %, co nie jest równoważone przez import energii elektrycznej, ponieważ – wprost przeciwnie – Republika Czeska była stałym eksporterem netto znacznych ilości energii elektrycznej na przestrzeni ostatnich pięciu lat. Jak stwierdzono w motywie 17, funkcjonowanie mechanizmu bilansowania nie stanowi przeszkody dla bezpośredniego podlegania konkurencji na rynku energii elektrycznej, ponadto odsetek odbiorców zmieniających dostawcę jest wysoki. Dobrze funkcjonujący mechanizm bilansujący i wysoki odsetek odbiorców zmieniających dostawcę nie mogą jednakże zrównoważyć wysokiego poziomu koncentracji, a w szczególności wysokiego udziału największego producenta, biorąc pod uwagę wyrok, o którym mowa w motywie 14.

IV.   WNIOSKI

(21)

W świetle okoliczności przedstawionych w motywach 9–20 należy stwierdzić, że wytwarzanie energii elektrycznej nie podlega obecnie w Republice Czeskiej bezpośredniej konkurencji. Artykuł 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE nie ma zatem zastosowania do zamówień mających na celu umożliwienie prowadzenia tych rodzajów działalności w Republice Czeskiej. W związku z tym dyrektywę 2004/17/WE należy nadal stosować w odniesieniu do udzielania przez podmioty zamawiające zamówień mających umożliwić wytwarzanie energii elektrycznej w Republice Czeskiej lub w odniesieniu do organizowania przez podmioty zamawiające konkursów na prowadzenie takiej działalności na terytorium Republiki Czeskiej.

(22)

Niniejsza decyzja odnosi się do stanu prawnego i faktycznego z okresu od lipca do października 2008 r., ustalonego na podstawie informacji przedłożonych przez Republikę Czeską, informacji wynikających z komunikatu z 2007 r., dokumentu służb Komisji z 2007 r., raportu końcowego, sprawozdania z postępów z 2007 r. i załącznika do tego sprawozdania. Decyzja ta może ulec zmianie, jeżeli nastąpią istotne zmiany sytuacji prawnej i faktycznej, które spowodują, że spełniane będą warunki stosowania art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Artykuł 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE nie ma zastosowania do wytwarzania energii elektrycznej w Republice Czeskiej. W związku z tym nadal stosuje się dyrektywę 2004/17/WE w odniesieniu do zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające mających umożliwić im prowadzenie tego rodzaju działalności w Republice Czeskiej.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2008 r.

W imieniu Komisji

Charlie McCREEVY

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 1.

(2)  Dz.U. L 27 z 30.1.1997, s. 20.

(3)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, s. 37.

(4)  19,78 %. Całkowity eksport brutto wyniósł 31,45 % całkowitej produkcji energii elektrycznej netto, podczas gdy import wyniósł 11,67 % całkowitej produkcji netto. W stosunku do krajowego zużycia energii netto w 2007 r. (około 59,7 TWh według czeskich władz) całkowity eksport wyniósł 42,88 %, a eksport netto – 26,97 %, podczas gdy całkowity import wyniósł 15,91 % krajowego zużycia energii netto.

(5)  Zob. COM(2006) 851 wersja ostateczna z dnia 10 stycznia 2007 r. Komunikat Komisji: Dochodzenie w ramach art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w odniesieniu do europejskich sektorów gazu i energii elektrycznej (zwany dalej raportem końcowym), załącznik B pkt A.2.7, s. 339.

(6)  Zob. decyzja Komisji 2008/585/WE z dnia 7 lipca 2008 r. wyłączająca produkcję energii elektrycznej w Austrii z zakresu stosowania dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 188 z 16.7.2008, s. 28) oraz decyzja Komisji 2008/741/WE z dnia 11 września 2008 r. stanowiąca, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych nie ma zastosowania w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży hurtowej energii elektrycznej w Polsce (Dz.U. L 251 z 19.9.2008, s. 35).

(7)  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym. Zob. komunikat prasowy IP/08/1774 z dnia 26 listopada 2008 r.

(8)  Najnowsze przykłady we wspomnianych powyżej decyzjach 2008/585/WE i 2008/741/WE.

(9)  COM(2008) 192 wersja ostateczna z dnia 15 kwietnia 2008 r., sprawozdanie dalej zwane załącznikiem do sprawozdania z postępów z 2007 r., natomiast sprawozdanie SEC(2008) 460 dalej zwane jest sprawozdaniem z postępów z 2007 r.

(10)  Decyzja Komisji z dnia 8 marca 2006 r. stanowiąca, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych stosuje się do wytwarzania energii elektrycznej w Anglii, Szkocji i Walii (Dz.U. L 76 z 15.3.2006, s. 6).

(11)  Decyzja Komisji z dnia 26 lutego 2007 r. stanowiąca, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych stosuje się do dostaw energii elektrycznej i gazu w Anglii, Szkocji i Walii (Dz.U. L 62 z 1.3.2007, s. 23).

(12)  Decyzja Komisji z dnia 7 lipca 2008 r. wyłączająca produkcję energii elektrycznej w Austrii z zakresu stosowania dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 188 z 16.7.2008, s. 28).

(13)  Decyzja Komisji 2008/741/WE z dnia 11 września 2008 r. stanowiąca, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych nie ma zastosowania w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży hurtowej energii elektrycznej w Polsce (Dz.U. L 251 z 19.9.2008, s. 35).

(14)  Decyzja Komisji z dnia 19 czerwca 2006 r. stanowiąca, że art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych stosuje się do wytwarzania i sprzedaży energii elektrycznej w Finlandii z wyłączeniem Wysp Alandzkich (Dz.U. L 168 z 21.6.2006, s. 33).

(15)  Decyzja Komisji z dnia 29 października 2007 r. wyłączająca produkcję i sprzedaż energii elektrycznej w Szwecji z zakresu stosowania dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 287 z 1.11.2007, s. 18).

(16)  Zob. pkt 328 wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2002 r. Atlantic Container Line AB oraz inne przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Sprawa T-395/94 (Rec. 2002, strona II-00875).

(17)  Tzn. ilości energii elektrycznej potrzebnej do konsumpcji i na eksport.

(18)  23,5 % zgodnie z informacjami dostarczonymi przez władze austriackie.

(19)  Zob. motyw 10 decyzji 2008/585/WE: „[…] importowana energia elektryczna wynosi około jednej czwartej całkowitego zapotrzebowania w szczególności w odniesieniu do obciążenia podstawowego”.

(20)  Zob. np. motyw 12 decyzji 2007/706/WE. Faktycznie w przypadku Szwecji i Finlandii kwestia istnienia rynku regionalnego pozostaje otwarta, co – gdyby rynek ten uznano za punkt odniesienia – oznacza poziom koncentracji wynoszący 40 %.

(21)  Sprawozdanie z 2005 r., s. 9.

(22)  Załącznik techniczny, s. 17.

(23)  Zob. sprawozdanie z postępów z 2007 r., s. 8 pkt 7.


23.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/62


DECYZJA KOMISJI

z dnia 22 stycznia 2009 r.

przyznająca niektórym stronom zwolnienie z rozszerzenia na niektóre części rowerowe cła antydumpingowego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93, ostatnio utrzymanego i zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1095/2005 oraz znosząca zawieszenie płatności cła antydumpingowego rozszerzonego na niektóre części rowerowe pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej przyznane niektórym stronom zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 88/97

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 157)

(2009/48/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”),

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 71/97 z dnia 10 stycznia 1997 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 2474/93 na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu rozszerzonego cła w przypadku takiego przywozu zarejestrowanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 703/96 („rozporządzenie rozszerzające”) (2),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 88/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. w sprawie zezwolenia na zwolnienie przywozu niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z rozszerzenia, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 71/97, cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93 (3), w szczególności jego art. 7 („rozporządzenie zwalniające”),

po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Po wejściu w życie rozporządzenia zwalniającego pewna liczba montowni rowerów złożyła wniosek zgodnie z art. 3 wymienionego rozporządzenia o zwolnienie z cła antydumpingowego, rozszerzonego rozporządzeniem (WE) nr 71/97 na przywóz niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej („rozszerzone cło antydumpingowe”). Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym kolejne wykazy montowni rowerów (4), dla których płatność rozszerzonego cła antydumpingowego w odniesieniu do przywozu przez nich podstawowych części rowerowych zgłoszonych do swobodnego obrotu została zawieszona zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego.

(2)

W następstwie ogłoszenia wykazu stron poddanych weryfikacji (5) wskazano okres weryfikacji. Okres ten został określony od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2008 r. Do wszystkich stron poddanych weryfikacji rozesłano kwestionariusz z pytaniami dotyczącymi działań montażowych prowadzonych w odpowiednim okresie weryfikacji.

A.   WNIOSKI O ZWOLNIENIE, W STOSUNKU DO KTÓRYCH UPRZEDNIO PRZYZNANO ZAWIESZENIE

1.   Dopuszczalne wnioski o zwolnienie

(3)

Komisja otrzymała od stron wymienionych w poniższej tabeli 1 wszystkie informacje wymagane w celu określenia dopuszczalności ich wniosków. Stronom tym przyznano zawieszenie po tym terminie. Dostarczone informacje zostały w miarę potrzeb zbadane i zweryfikowane w zakładach zainteresowanych stron. W oparciu o powyższe informacje Komisja stwierdziła, że wnioski zgłoszone przez strony wymienione w tabeli 1 zamieszczonej poniżej są dopuszczalne na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego.

Tabela 1

Nazwa

Adres

Państwo

Dodatkowy kod TARIC

Blue Ocean Hungary Ltd.

Sukorói u. 8, 8097 Nadap

HU

A858

Canyon Bicycles GmbH

Koblenzer Straße 236, 56073 Koblenz

DE

A856

Euro Bike Products

ul. Starołęcka 18, 61-361 Poznań

PL

A849

KOVL spol. s.r.o.

Choceradská 3042/20, 14100 00 Praha 4

CZ

A838

MICPOL

ul. Myśliborska 93 A/62, 03-185 Warszawa

PL

A839

N&W Cycle GmbH

Mühlenhof 5, 51598 Friesenhagen

DE

A852

Radsportvertrieb Dietmar Bayer GmbH

Zum Acker 1, 56244 Freirachdorf

DE

A850

Special Bike Società Cooperativa

Via dei Mille n. 50, 71042 Cerignola (FG)

IT

A533

(4)

Stan faktyczny ostatecznie ustalony przez Komisję wskazuje, że w przypadku wszystkich operacji montażowych wnioskodawców, wartość części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wykorzystywanych w tych operacjach, wynosiła poniżej 60 % całkowitej wartości części używanych w tych operacjach i dlatego wspomniane operacje montażowe nie wchodzą w zakres art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(5)

Z tych powodów oraz zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego strony wymienione w powyższej tabeli powinny zostać zwolnione z rozszerzonego cła antydumpingowego.

(6)

Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia zwalniającego zwolnienie stron wymienionych w tabeli 1 z rozszerzonego cła antydumpingowego staje się skuteczne od daty otrzymania ich wniosków. Ponadto ich dług celny w odniesieniu do rozszerzonego cła antydumpingowego uznaje się za nieważny od dnia otrzymania ich wniosków o zwolnienie.

2.   Niedopuszczalne wnioski o zwolnienie oraz wycofanie wniosków

(7)

Strony wymienione w poniższej tabeli 2 również przedłożyły wnioski o zwolnienie z rozszerzonego cła antydumpingowego.

Tabela 2

Nazwa

Adres

Państwo

Dodatkowy kod TARIC

Eusa Mart

European Sales & Marketing GmbH & Co. KG

An der Welle 4, 60322 Frankfurt am Main

DE

A857

(8)

Strona nie przedłożyła odpowiedzi na pytanie zawarte w kwestionariuszu.

(9)

Ponieważ strona wymieniona w tabeli 2 nie spełniła kryteriów zwolnienia ustanowionych w art. 6 ust. 2 rozporządzenia zwalniającego, Komisja jest zmuszona odrzucić jej wniosek o zwolnienie, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia. W świetle powyższych faktów zawieszenie płatności rozszerzonego cła antydumpingowego określonego w art. 5 rozporządzenia zwalniającego musi zostać uchylone, natomiast rozszerzone cło antydumpingowe należy pobierać od daty otrzymania wniosku złożonego przez stronę.

B.   WNIOSKI O ZWOLNIENIE, W STOSUNKU DO KTÓRYCH NIE PRZYZNANO UPRZEDNIO ZAWIESZENIA

1.   Dopuszczalne wnioski o zwolnienie, w stosunku do których należy przyznać zawieszenie

(10)

Niniejszym informuje się zainteresowane strony o otrzymaniu kolejnego wniosku o zwolnienie, zgodnie z art. 3 rozporządzenia zwalniającego, od stron wymienionych w tabeli 3. Zawieszenie rozszerzonego cła w następstwie otrzymania tego wniosku staje się skuteczne z dniem wskazanym w kolumnie „Data wejścia w życie”:

Tabela 3

Nazwa

Adres

Państwo

Zwolnienie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 88/97

Data wejścia w życie

Dodatkowy kod TARIC

Winora-Staiger GmbH

Max-Planck-Straße 6, 97526 Sennfeld

DE

Artykuł 5

27.11.2008

A894

2.   Niedopuszczalne wnioski o zwolnienie

(11)

Strony wymienione w tabeli 4 również przedłożyły wnioski o zwolnienie z płatności rozszerzonego cła antydumpingowego:

Tabela 4

Nazwa

Adres

Państwo

Cicli B Radsport Bornmann Import + Versand

Königstor 48, 34117 Kassel

DE

MSC Bikes SL

C/Hostalets, Nave 3. Pol. Ind. Puig-Xorigué, 08540 Centelles, Barcelona

ES

(12)

W odniesieniu do tych wnioskodawców należy zauważyć, że złożone przez nich wnioski nie spełniały kryteriów dopuszczalności określonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia zwalniającego, jako że wszyscy oni wykorzystują podstawowe części rowerowe do produkcji lub montażu rowerów w ilościach poniżej 300 sztuk jednego typu miesięcznie.

(13)

Strony zostały odpowiednio poinformowane i otrzymały możliwość przedstawienia swoich uwag. Stronom tym nie przyznano zawieszenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zwalnia się strony wymienione w poniższej tabeli 1 z ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 71/97 rozszerzenia na przywóz niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej rozporządzeniem (EWG) nr 2474/93 (6).

Wymienione zwolnienie staje się skuteczne w odniesieniu do każdej ze stron z dniem wskazanym w kolumnie „Data wejścia w życie”.

Tabela 1

Wykaz stron zwolnionych

Nazwa

Adres

Państwo

Zwolnienie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 88/97

Data wejścia w życie

Dodatkowy kod TARIC

Blue Ocean Hungary Ltd.

Sukorói u. 8, 8097 Nadap

HU

Artykuł 7

30.1.2008

A858

Canyon Bicycles GmbH

Koblenzer Straße 236, 56073 Koblenz

DE

Artykuł 7

4.12.2007

A856

Euro Bike Products

ul. Starołęcka 18, 61-361 Poznań

PL

Artykuł 7

6.8.2007

A849

KOVL spol. s.r.o

Choceradská 3042/20, 14100 Praha

CZ

Artykuł 7

29.3.2007

A838

MICPOL

ul. Myśliborska 93 A/62, 03-185 Warszawa

PL

Artykuł 7

17.4.2007

A839

N&W Cycle GmbH

Mühlenhof 5, 51598 Friesenhagen

DE

Artykuł 7

11.10.2007

A852

Radsportvertrieb Dietmar Bayer GmbH

Zum Acker 1, 56244 Freirachdorf

DE

Artykuł 7

25.6.2007

A850

Special Bike Società Cooperativa

Via dei Mille n. 50, 71042 Cerignola (FG)

IT

Artykuł 7

22.1.2008

A533

Artykuł 2

Wniosek o zwolnienie z rozszerzonego cła antydumpingowego, złożony zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 88/97 przez stronę wymienioną w poniższej tabeli 2, zostaje niniejszym odrzucony.

Zawieszenie płatności rozszerzonego cła antydumpingowego, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 88/97, zostaje niniejszym zniesione w stosunku do zainteresowanej strony z dniem wskazanym w kolumnie „Data wejścia w życie”.

Tabela 2

Wykaz stron, którym uchyla się zawieszenie

Nazwa

Adres

Państwo

Zawieszenie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 88/97

Data wejścia w życie

Dodatkowy kod TARIC

Eusa Mart

European Sales & Marketing GmbH & Co. KG

An der Welle 4, 60322 Frankfurt am Main

DE

Artykuł 5

7.1.2008

A857

Artykuł 3

Strona wymieniona w poniższej tabeli 3 tworzy zaktualizowany wykaz stron poddanych weryfikacji zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 88/97. Zawieszenie rozszerzonego cła w następstwie złożenia tych wniosków stało się skuteczne z dniem wskazanym w kolumnie „Data wejścia w życie” w tabeli 3.

Tabela 3

Nazwa

Adres

Państwo

Zawieszenie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 88/97

Data wejścia w życie

Dodatkowy kod TARIC

Winora-Staiger GmbH

Max-Planck-Straße 6, 97526 Sennfeld

DE

Artykuł 5

27.11.2008

A894

Artykuł 4

Wnioski o zwolnienie z rozszerzonego cła antydumpingowego, złożone przez strony wymienione w poniższej tabeli 4, zostają niniejszym odrzucone.

Tabela 4

Wykaz stron, których wnioski o zwolnienie zostały odrzucone

Nazwa

Adres

Państwo

Cicli B Radsport Bornmann Import + Versand

Königstor 48, 34117 Kassel

DE

MSC Bikes SL

C/Hostalets, Nave 3. Pol. Ind. Puig-Xorigué, 08540 Centelles, Barcelona

ES

Artykuł 5

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich i stron wymienionych w art. 1, 2, 3 i 4.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 stycznia 2009 r.

W imieniu Komisji

Catherine ASHTON

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1.

(2)  Dz.U. L 16 z 18.1.1997, s. 55.

(3)  Dz.U. L 17 z 21.1.1997, s. 17.

(4)  Dz.U. C 45 z 13.2.1997, s. 3; Dz.U. C 112 z 10.4.1997, s. 9; Dz.U. C 220 z 19.7.1997, s. 6; Dz.U. C 378 z 13.12.1997, s. 2; Dz.U. C 217 z 11.7.1998, s. 9; Dz.U. C 37 z 11.2.1999, s. 3; Dz.U. C 186 z 2.7.1999, s. 6; Dz.U. C 216 z 28.7.2000, s. 8; Dz.U. C 170 z 14.6.2001, s. 5; Dz.U. C 103 z 30.4.2002, s. 2; Dz.U. C 35 z 14.2.2003, s. 3; Dz.U. C 43 z 22.2.2003, s. 5; Dz.U. C 54 z 2.3.2004, s. 2; Dz.U. C 299 z 4.12.2004, s. 4; Dz.U. L 17 z 21.1.2006, s. 16; Dz.U. L 313 z 14.11.2006, s. 5; Dz.U. L 81 z 20.3.2008, s. 73; Dz.U. C 310 z 5.12.2008, s. 19.

(5)  Dz.U. L 81 z 20.3.2008, s. 73.

(6)  Dz.U. L 228 z 9.9.1993, s. 1 Rozporządzenie utrzymane rozporządzeniem (WE) nr 1524/2000 (Dz.U. L 175 z 14.7.2000, s. 39) ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1095/2005 (Dz.U. L 183 z 14.7.2005, s. 1).