1.   Wspólnotowa skala klasyfikacji tusz w sektorze wołowiny i cielęciny ma zastosowanie do tusz dorosłego bydła.

2.   Niezależnie od części IV pkt 2 załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 państwa członkowskie mogą zdecydować, że wspólnotowa skala, o której mowa w ust. 1, ma zastosowanie do tusz bydła w wieku co najmniej 12 miesięcy w momencie uboju.

3.   Do celów stosowania pkt A.II załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 tusze niekastrowanych młodych samców w wieku poniżej 2 lat (kategoria A) i tusze innych niekastrowanych samców (kategoria B) rozróżnia się na podstawie wieku zwierzęcia.

4.   Wiek bydła, o którym mowa w ust. 2 i 3, ustala się na podstawie informacji pochodzących z systemu identyfikacji i rejestracji bydła ustanowionego w każdym państwie członkowskim zgodnie z tytułem I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.

1.   Klasyfikacji i identyfikacji, o których mowa w pkt A.V załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, dokonuje się w rzeźni.

2.   Klasyfikacji, identyfikacji i ważenia tuszy dokonuje się w ciągu godziny po kłuciu zwierzęcia.

Jednakże w przypadku gdy nie da się sklasyfikować tusz przy użyciu technik automatycznej klasyfikacji, o których mowa w art. 9, klasyfikacja i identyfikacja tych tusz następuje w dniu uboju.

3.   Identyfikacji tusz dokonuje się za pomocą oznaczenia wykazującego kategorię oraz klasę uformowania i okrywy tłuszczowej, o których mowa odpowiednio w pkt A.II oraz pkt A.III załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

Znakowania dokonuje się przez stemplowanie na zewnętrznej powierzchni tuszy nieusuwalnym i nietoksycznym tuszem, stosując metodę zatwierdzoną przez właściwe organy; wysokość liter i cyfr nie może wynosić mniej niż dwa cm.

Na tylnej ćwierćtuszy oznaczenie umieszcza się na rostbefie w okolicach czwartego kręgu lędźwiowego, na przedniej ćwierćtuszy – na mostku, 10 do 30 cm od krawędzi rozcięcia mostka. Państwa członkowskie mogą jednak ustalić inne położenie oznaczenia na każdej ćwierćtuszy, pod warunkiem że wcześniej poinformują o tym Komisję.

4.   Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 3 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1669/2006 (14) oraz pkt I lit. a) załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 826/2008 (15), państwa członkowskie mogą zezwolić na zastąpienie oznaczenia poprzez użycie etykiety, o ile spełnione zostaną następujące warunki:

W przypadku gdy klasyfikację przeprowadza się przy użyciu technik automatycznej klasyfikacji, o których mowa w art. 11, używanie etykiet jest obowiązkowe.

5.   Oznaczeń i etykiet, o których mowa w ust. 3 i 4, nie wolno usuwać przed odkostnianiem ćwierćtusz.

6.   Kategorię oznacza się zgodnie z pkt A.II załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz przepisami art. 2 ust. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia.

Oznaczenia podklas lub, w stosownych przypadkach, podziału kategorii według wieku dokonuje się za pomocą innych symboli niż te, które są używane do klasyfikacji.

7.   Zobowiązania dotyczące identyfikacji tusz wymienionych w ust. 3–6 nie odnoszą się do zatwierdzonych rzeźni, które same dokonują odkostniania wszystkich otrzymanych tusz.

1.   Wyniki klasyfikacji przeprowadzonej zgodnie z pkt A.V załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przekazuje się na piśmie bądź drogą elektroniczną osobom fizycznym i prawnym, na których zlecenie przeprowadza się ubój.

2.   Do celów przekazywania wyników klasyfikacji, faktura lub dokument dołączony do faktury, zaadresowany do dostawcy zwierząt albo, jeśli to niemożliwe, do fizycznej lub prawnej osoby odpowiedzialnej za czynności ubojowe, zawiera następujące informacje na temat danej tuszy:

3.   Państwa członkowskie mogą wymagać, aby powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 lit. a), zawierało informacje na temat podklasy uformowania i okrywy tłuszczowej, o ile takie dane są dostępne.

W przypadku gdy tylko jedna prezentacja tuszy jest dozwolona w ramach przepisów krajowych, wskazanie prezentacji tuszy, o której mowa w ust. 2 lit. c), nie jest obowiązkowe.

1.   Państwa członkowskie mogą przyznawać licencje zatwierdzające techniki automatycznej klasyfikacji do stosowania na ich terytoriach lub na części ich terytoriów.

Zatwierdzenie następuje po spełnieniu warunków i minimalnych wymogów dotyczących testu certyfikacyjnego ustanowionych w części A załącznika II.

Przynajmniej dwa miesiące przed rozpoczęciem testu certyfikacyjnego państwa członkowskie przekazują Komisji informacje, o których mowa w części B załącznika II. Państwa członkowskie wyznaczają niezależny organ, który analizuje wyniki testu certyfikacyjnego. W ciągu dwóch miesięcy od zakończenia testu certyfikacyjnego państwa członkowskie przekazują Komisji informacje, o których mowa w części C załącznika II.

2.   W przypadku przyznania licencji zatwierdzającej technikę automatycznej klasyfikacji w oparciu o test certyfikacyjny, w którym zastosowano więcej niż jeden rodzaj prezentacji tuszy, różnice pomiędzy tymi prezentacjami nie prowadzą do różnic w wynikach klasyfikacji.

3.   Po przekazaniu informacji Komisji państwa członkowskie mogą udzielić licencji zezwalającej na stosowanie technik automatycznej klasyfikacji na ich terytoriach lub ich części bez organizowania testu certyfikacyjnego, pod warunkiem że takiej licencji udzielono już w przypadku tej samej techniki automatycznej klasyfikacji w innej części tego samego państwa członkowskiego lub w innym państwie członkowskim w oparciu o test certyfikacyjny przeprowadzony na próbie tusz, które uważają za równie reprezentatywne, jeśli chodzi o kategorię, klasę uformowania i okrywę tłuszczową, dorosłego bydła ubitego w danym państwie członkowskim lub jego części.

4.   Zmiany do specyfikacji technicznych dotyczących technik automatycznej klasyfikacji, w przypadku których przyznano licencję, są wprowadzane jedynie po uzyskaniu zezwolenia właściwych organów danego państwa członkowskiego oraz po udowodnieniu, że takie zmiany przynoszą skutek w postaci co najmniej tego samego poziomu dokładności, który uzyskano podczas testu certyfikacyjnego.

Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich zmianach, które zatwierdziły.

1.   Zakłady klasyfikujące przy użyciu technik automatycznej klasyfikacji:

2.   Klasyfikacja przy użyciu technik automatycznej klasyfikacji jest ważna wyłącznie jeżeli:

1.   Działalność rzeczoznawców, o których mowa w art. 8, a także klasyfikacja i identyfikacja tusz w zakładach, o których mowa w pkt A.V załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, podlega kontrolom na miejscu, bez uprzedniego powiadomienia, przez organ niezależny od rzeźni i od instytucji odpowiedzialnych za klasyfikację.

Jednakże nie stosuje się wymogu niezależności instytucji odpowiedzialnych za klasyfikację w wypadku przeprowadzania takich kontroli bezpośrednio przez właściwy organ.

2.   Kontrole należy przeprowadzać co najmniej dwa razy na trzy miesiące we wszystkich zatwierdzonych zakładach, w których średnia roczna uboju przekracza 75 sztuk dorosłego bydła tygodniowo. Każda kontrola musi obejmować co najmniej 40 losowo wybranych tusz.

Jednakże w przypadku zatwierdzonych zakładów, w których średnia roczna uboju nie przekracza 75 sztuk dorosłego bydła tygodniowo, państwa członkowskie ustalają częstotliwość kontroli i minimalną liczbę tusz, które należy poddać kontroli na podstawie ich oceny ryzyka, szczególnie uwzględniając liczbę sztuk dorosłego bydła ubitego w danych rzeźniach oraz wnioski z poprzednich kontroli w tych rzeźniach.

Do dnia 1 lipca 2009 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o środkach przyjętych w celu stosowania przepisów akapitu drugiego, a wszelkie zmiany w informacji są przekazywane w ciągu miesiąca.

3.   We wszystkich zatwierdzonych zakładach klasyfikujących przy użyciu technik automatycznej klasyfikacji należy przeprowadzić przynajmniej sześć kontroli na trzy miesiące w ciągu pierwszych 12 miesięcy po przyznaniu licencji, o której mowa w art. 9 ust. 1. Następnie kontrole należy przeprowadzać co najmniej dwa razy na trzy miesiące we wszystkich zatwierdzonych zakładach klasyfikujących przy użyciu technik automatycznej klasyfikacji. Każda kontrola musi obejmować co najmniej 40 losowo wybranych tusz. Kontrole mają w szczególności na celu weryfikację:

4.   W przypadku gdy organ odpowiedzialny za kontrole nie podlega organowi publicznemu, kontrole przewidziane w ust. 2 i 3 należy przeprowadzić pod fizycznym nadzorem organu publicznego na takich samych warunkach i przynajmniej raz w roku. Organ publiczny jest regularnie informowany o wnioskach organu odpowiedzialnego za kontrole.

1.   Krajowe organy kontroli sporządzają i przechowują raporty z kontroli, o których mowa w art. 11. Raporty te zawierają w szczególności liczbę tusz poddanych kontroli oraz liczbę tusz nieprawidłowo sklasyfikowanych lub zidentyfikowanych. W raportach podaje się również wszystkie szczegóły dotyczące typu zastosowanych prezentacji tuszy oraz, w stosownych przypadkach, ich zgodności z przepisami wspólnotowymi.

2.   W przypadkach wykazania przez kontrole, o których mowa w art. 11, znacznej liczby nieprawidłowych klasyfikacji lub niezgodnych z przepisami identyfikacji:

1.   Cena rynkowa, ustalana według wspólnotowej skali klasyfikacji, o której mowa w art. 42 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, jest ceną zwierzęcia, bez podatku od wartości dodanej, płatną dostawcy przy dostawie do rzeźni. Cenę podaje się dla 100 kg tuszy prezentowanej zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, ważonej i klasyfikowanej na haku w rzeźni.

2.   Masą uwzględnianą jest masa ciepła, ustalona w ciągu godziny po kłuciu zwierzęcia.

Masa poubojowa schłodzona odpowiada masie ciepłej, o której mowa w akapicie pierwszym, pomniejszonej o 2 %.

3.   W celu ustalenia cen rynkowych tusza jest prezentowana bez usunięcia tłuszczu zewnętrznego, po odcięciu szyi zgodnie z wymaganiami weterynaryjnymi, oraz:

4.   Do celów stosowania pkt A.V akapit drugi załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i w drodze odstępstwa od ust. 3 niniejszego artykułu, usunięcie zewnętrznego tłuszczu odnosi się wyłącznie do częściowego usunięcia zewnętrznego tłuszczu:

5.   W przypadku gdy prezentacja tuszy w chwili ważenia i klasyfikowania na haku różni się od prezentacji przewidzianej w ust. 3, masę tuszy dostosowuje się, stosując współczynniki korygujące określone w załączniku III w celu przejścia od tych prezentacji do prezentacji wzorcowej. W takich sytuacjach odpowiednio dostosowuje się cenę za każde 100 kg tuszy.

W przypadku gdy dostosowania, o których mowa w akapicie pierwszym, są takie same na całym terytorium państwa członkowskiego, są one obliczane w skali krajowej. Jeżeli dostosowania różnią się między rzeźniami, są one obliczane indywidualnie.

1.   Krajowe i wspólnotowe rejestrowanie cen rynkowych na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji, o której mowa w art. 42 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, jest przeprowadzane co tydzień i odnosi się do następujących klas uformowania i klas okrywy tłuszczowej dla pięciu kategorii określonych w pkt A.II załącznika V do tego rozporządzenia:

2.   Państwa członkowskie podejmują decyzję, czy ich terytorium obejmuje pojedynczy region, czy też dzieli się go na więcej niż jeden region. Taka decyzja jest podjęta na podstawie:

Jednakże Zjednoczone Królestwo obejmuje co najmniej dwa regiony, a mianowicie Wielką Brytanię i Irlandię Północną, które mogą być podzielone na podstawie kryteriów wskazanych w akapicie pierwszym.

1.   Wymóg rejestrowania cen dotyczy następujących osób:

Państwa członkowskie zapewniają rejestrowanie cen przynajmniej w odniesieniu do:

2.   Ceny rejestrowane zgodnie z ust. 1 odnoszą się do dorosłego bydła ubitego w danym okresie rejestracji na podstawie masy poubojowej schłodzonej, o której mowa w art. 13 ust. 2 akapit drugi.

W przypadku rzeźni dokonującej uboju dorosłego bydła utrzymywanego przez nią lub na jej zlecenie zarejestrowana cena równa się średniej cenie za tuszę równoważnej kategorii i klasy zwierzęcia ubitego w tej rzeźni w tym samym tygodniu.

Zapisy dotyczące cen rejestrowanych w odniesieniu do każdej klasy określonej w art. 14 ust. 1 wskazują średnią masę poubojową tusz, których dotyczą, oraz to, czy zostały one skorygowane w celu uwzględnienia wszystkich elementów, o których mowa w art. 13.

1.   Ceny, rejestrowane zgodnie z art. 15 w okresie od poniedziałku do niedzieli, są:

Jeżeli jednak państwo członkowskie utworzyło dla określenia cen w regionie komitet, w którym członkostwo zostaje równomiernie rozdzielone między nabywców i sprzedawców dorosłego bydła i tusz wołowych, przy czym przewodniczący komitetu jest powoływany przez właściwy organ, to państwo członkowskie może zarządzić, by ceny i dane szczegółowe były kierowane do przewodniczącego komitetu we właściwym regionie. Jeżeli takiej dyspozycji państwo członkowskie nie wyda, właściwy organ przesyła je do przewodniczącego takiego komitetu. Przewodniczący zapewnia, by podczas informowania o cenach członków komitetu nie mogło być zidentyfikowane źródło pochodzenia żadnej z nich.

2.   Raportowane ceny są średnimi cenami w danej klasie.

3.   Każda rzeźnia lub osoba fizyczna bądź prawna, o której mowa w art. 15 ust. 1 akapit pierwszy, która dokonuje dodatkowych płatności na rzecz dostawców dorosłego bydła lub tusz wołowych nieuwzględnianych w raportowanych cenach, powiadamia właściwy organ swojego państwa członkowskiego o ostatnio dokonanych dodatkowych płatnościach, podając okres, którego dotyczą. Następnie podmioty te powiadamiają państwo członkowskie o każdej kwocie takich dodatkowych płatności za każdym razem, gdy płatność taka jest dokonywana.

4.   Właściwy organ państwa członkowskiego ustala dla każdej klasy wymienionej w art. 14 ust. 1 średnie ceny regionalne z cen raportowanych temu organowi na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.

Komitety, określone w ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu, ustalają dla każdej klasy wymienionej w art. 14 ust. 1 średnie ceny regionalne z cen im raportowanych na mocy ust. 1 niniejszego artykułu i raportują je właściwemu organowi państwa członkowskiego.

5.   W przypadku zakupów po stawkach ryczałtowych, jeżeli tusze w partii należą do nie więcej niż trzech kolejnych klas uformowania oraz trzech kolejnych klas okrywy tłuszczowej w tej samej kategorii, ceny takie są uwzględniane przy ustalaniu cen na podstawie ust. 4 dla klasy uformowania, do której zaklasyfikowano największą liczbę tusz lub, jeżeli są równomiernie rozdzielone między klasami, dla klasy średniej spośród tych klas, jeżeli taka klasa istnieje. We wszystkich innych przypadkach cena taka nie jest brana pod uwagę.

Jednakże jeżeli zakupy po stawkach ryczałtowych dotyczą mniej niż 35 % całkowitego uboju dorosłego bydła w państwie członkowskim, państwo to może podjąć decyzję o nieuwzględnianiu cen takich zakupów w obliczeniach dokonywanych zgodnie z ust. 4.

6.   Właściwy organ dokonuje następnie obliczenia wyjściowej ceny krajowej dla każdej klasy, poprzez ważenie cen regionalnych, by uwzględnić znaczenie ubojów dokonywanych w danej kategorii w regionie, którego dotyczą, w ogólnej liczbie ubojów dokonywanych w danej kategorii w państwie członkowskim.

7.   Właściwy organ dokonuje korekty wyjściowej ceny krajowej w danej klasie, o której mowa w ust. 6:

Właściwy organ, dokonując korekty na podstawie lit. c), dzieli całkowitą kwotę dodatkowych płatności dokonanych w stosunku do sektora wołowiny w danym państwie członkowskim w poprzednim roku budżetowym, przez całkowitą roczną wielkość uboju dorosłego bydła w tonach, w stosunku do której raportowane są ceny.

8.   Jeżeli według opinii właściwego organu państwa członkowskiego ceny im raportowane:

1.   Zgodnie z art. 36 państwa członkowskie przekazują Komisji ceny obliczone zgodnie z art. 16 ust. 4–7. Zanim ceny te zostaną przekazane Komisji, właściwy organ nie przekazuje ich żadnej innej instytucji.

2.   Jeżeli ze względu na wyjątkowe okoliczności albo z powodu sezonowości dostaw w państwie członkowskim lub w regionie nie można zarejestrować cen dotyczących znaczącej liczby tusz jednej lub kilku klas, o których mowa w art. 14 ust. 1, Komisja może wykorzystać ceny zarejestrowane dla tej klasy bądź klas przed tym wydarzeniem; gdy sytuacja taka powtarza się przez ponad dwa kolejne tygodnie, Komisja może podjąć decyzję o czasowym wykluczeniu danej klasy lub klas ze sprawozdawczości cenowej oraz o tymczasowej redystrybucji wagi lub wag przypisywanych tym klasom.

1.   Dla danej kategorii:

2.   Średnia cena wspólnotowa dla wszystkich kategorii łącznie jest średnią ważoną cen średnich, o których mowa w ust. 1 lit. c). Ważenie cen oparte jest na stosunku każdej kategorii do całkowitej liczby ubojów dorosłego bydła we Wspólnocie.

1.   Wspólnotowa skala klasyfikacji tusz wieprzowych, o której mowa w art. 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, używana jest we wszystkich rzeźniach do klasyfikacji wszystkich tusz celem zapewnienia producentom godziwej zapłaty na podstawie masy i budowy ciała świń, które dostarczyli do rzeźni.

2.   W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą zdecydować o tym, że stosowanie tej skali nie jest obowiązkowe w przypadku rzeźni:

Dane państwa członkowskie informują Komisję o swojej decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym, wyszczególniając maksymalną dopuszczalną liczbę ubojów w każdej rzeźni, która została wyłączona ze stosowania wspólnotowej skali.

1.   Tusze wieprzowe klasyfikuje się podczas ważenia zgodnie z klasyfikacją określoną w pkt B.II załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

W odniesieniu do świń ubijanych na własnym terytorium państwa członkowskie mogą zostać upoważnione do zezwolenia na klasyfikację przed ważeniem zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

2.   Zgodnie z art. 43 lit. m) ppkt (iv) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przepisy pkt B.II załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz przepisy ust. 1 niniejszego artykułu nie wykluczają stosowania, w odniesieniu do świń ubijanych na terytorium państw członkowskich, dodatkowych kryteriów oceny oprócz kryterium masy i szacowanej zawartości chudego mięsa.

3.   Niezwłocznie po klasyfikacji tusze wieprzowe są znakowane wielką literą określającą klasę tuszy lub zawartość procentową chudego mięsa oszacowaną zgodnie z pkt B.II załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

Wysokość liter i cyfr musi wynosić co najmniej dwa centymetry. Można używać każdego tuszu nietoksycznego, niezmywalnego i odpornego na gorąco, jak również jakiejkolwiek innej formy trwałego znakowania, uprzednio zatwierdzonej przez właściwe organy krajowe.

Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego, na tuszach podaje się dane dotyczące masy poubojowej oraz wszelkie inne uznane za stosowne dane.

Półtusze są znakowane na skórze tylniej golonki lub szynki.

Etykieta przytwierdzona w sposób uniemożliwiający usunięcie bez jej uszkodzenia także stanowi dopuszczalną formę znakowania.

4.   W drodze odstępstwa od ust. 3 państwa członkowskie mogą ustanowić, że nie ma konieczności znakowania tusz wieprzowych, jeśli sporządzona jest urzędowa dokumentacja obejmująca w przypadku każdej tuszy przynajmniej następujące dane:

Dokumentacja musi być przechowywana przez sześć miesięcy i potwierdzona jako oryginalna w dniu jej sporządzenia przez osobę, której powierzono zadanie przeprowadzenia weryfikacji.

Jednakże w celu umożliwienia sprzedaży w całości w innym państwie członkowskim tusze są znakowane zgodnie z właściwą klasą przewidzianą w pkt B.II załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 lub zgodnie z wielkością procentową oznaczającą zawartość chudego mięsa w tych tuszach.

5.   Nie naruszając przepisów pkt B.III akapit drugi załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, żaden tłuszcz, mięsień ani inna tkanka nie mogą zostać usunięte z tuszy przed jej zważeniem, sklasyfikowaniem i oznakowaniem.

1.   Do celów stosowania art. 42 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 masa odnosi się do schłodzonej tuszy o prezentacji określonej w pkt B.III załącznika V do wymienionego rozporządzenia.

2.   Tusza jest ważona jak najszybciej po uboju i nie później niż w 45 minut po kłuciu świni.

Masa poubojowa schłodzona tuszy odpowiada zarejestrowanej masie przed schłodzeniem, o której mowa w akapicie pierwszym, pomniejszonej o 2 %.

Jeżeli w danej rzeźni nie można zachować 45-minutowego okresu między kłuciem a ważeniem świni, właściwy organ danego państwa członkowskiego może zezwolić na wydłużenie tego okresu, pod warunkiem że odjęcie 2 % od masy określonej w akapicie drugim będzie zmniejszane o 0,1 punktu procentowego z każdym dodatkowym rozpoczętym kwadransem.

3.   W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 masa tuszy po schłodzeniu może być obliczana poprzez odniesienie do wcześniej ustalonych skal redukcji masy całkowitej ustanowionych przez państwa członkowskie zgodnie z cechami charakterystycznymi ich stad świń i zgłaszanych Komisji. Użycie takich skal jest zatwierdzane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, jeżeli redukcje dla poszczególnych przedziałów masy odpowiadają, w miarę możliwości, redukcjom wynikającym z ust. 1 i 2.

1.   Do celów stosowania pkt B.IV załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 zawartość chudego mięsa w tuszy wieprzowej wyraża się stosunkiem:

Całkowita masa czerwonych mięśni prążkowanych obliczana jest poprzez całkowity lub częściowy rozbiór tuszy bądź poprzez połączenie całkowitego lub częściowego rozbioru tuszy z krajową szybką metodą na podstawie sprawdzonych metod statystycznych przyjętych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

Rozbiór, o którym mowa w akapicie drugim, można również zastąpić oceną zawartości procentowej chudego mięsa poprzez całkowity rozbiór za pomocą aparatury do tomografii komputerowej, pod warunkiem że dostarczone zostaną zadowalające wyniki z rozbioru porównawczego.

2.   Standardową statystyczną metodą oceny zawartości chudego mięsa w tuszach wieprzowych zatwierdzoną jako metoda klasyfikowania w rozumieniu pkt B.IV załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 powinna być zwykła metoda najmniejszych kwadratów lub zredukowanej rangi, ale można również stosować inne statystycznie sprawdzone metody.

Metoda opiera się na reprezentatywnej próbie krajowej lub regionalnej produkcji wieprzowiny składającej się z przynajmniej 120 tusz, w których zawartość chudego mięsa została określona zgodnie z metodą rozbioru ustanowioną w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia. W przypadku zastosowania metody wielokrotnego pobierania próbek referencyjna zawartość obliczana jest na podstawie co najmniej 50 tusz i z dokładnością co najmniej równą dokładności uzyskanej za pomocą standardowej metody statystycznej zastosowanej na próbie 120 tusz przy użyciu metody z załącznika IV.

3.   Dopuszcza się jedynie metody klasyfikacji, dla których pierwiastek błędu średniokwadratowego prognozy (RMSEP) obliczany za pomocą techniki pełnej walidacji krzyżowej lub walidacji zbiorem testowym na reprezentatywnej próbie przynajmniej 60 tusz, wynosi mniej niż 2,5. Ponadto wszelkie wartości odchylenia uwzględniane są w obliczeniu RMSEP.

4.   Państwa członkowskie powiadamiają Komisję w drodze protokołu o metodach klasyfikowania, których stosowanie chcą zatwierdzić na swoim terytorium, opisując próbny rozbiór, podając podstawy, na których wspomniane metody są oparte, oraz równania stosowane do szacowania procentowej zawartości chudego mięsa. Protokół powinien składać się z dwóch części i powinien zawierać elementy przewidziane w załączniku V. Część pierwsza protokołu jest przedstawiana Komisji przed rozpoczęciem próbnego rozbioru.

Stosowanie metod klasyfikowania na terytorium państwa członkowskiego jest zatwierdzane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, na podstawie protokołu.

5.   Stosowanie metod klasyfikowania musi we wszystkich szczegółach odpowiadać opisowi podanemu w zatwierdzającej je decyzji Wspólnoty.

1.   Klasyfikowanie, ważenie i znakowanie tusz wieprzowych w rzeźniach, o których mowa w art. 20, podlega kontrolom na miejscu, bez uprzedniego powiadomienia, przez organ niezależny od rzeźni i od instytucji odpowiedzialnych za klasyfikację.

Jednakże nie stosuje się wymogu niezależności instytucji odpowiedzialnych za klasyfikację w wypadku przeprowadzania takich kontroli bezpośrednio przez właściwy organ.

2.   Kontrole należy przeprowadzać co najmniej dwa razy na trzy miesiące we wszystkich zatwierdzonych zakładach, w których średnia roczna uboju wynosi 200 lub więcej świń tygodniowo.

Jednakże w przypadku zatwierdzonych zakładów, w których średnia roczna uboju nie przekracza 200 świń tygodniowo państwa członkowskie ustalają częstotliwość kontroli.

3.   Do celów stosowania przepisów ust. 1 i 2 państwa członkowskie:

4.   W przypadku gdy organ właściwy do przeprowadzania kontroli nie podlega organowi publicznemu, kontrole przewidziane w ust. 1 i 2 należy przeprowadzić pod fizycznym nadzorem organu publicznego na takich samych warunkach i przynajmniej raz w roku. Organ publiczny jest regularnie informowany o wnioskach organu odpowiedzialnego za kontrole.

1.   Cena rynkowa tusz wieprzowych w danym państwie członkowskim równa się średniej notowań dla tusz wieprzowych zarejestrowanych na reprezentatywnych rynkach lub w agencjach notowań danego państwa członkowskiego.

2.   Cenę, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie notowań zarejestrowanych dla tusz ważących od:

Wybór kategorii wagowych i przypisywanej wagi pozostawia się danym państwom członkowskim; państwa te powiadamiają Komisję o swoich ustaleniach.

3.   Do dnia 1 lipca 2009 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o reprezentatywnych rynkach lub agencjach notowań, o których mowa w ust. 1, a wszelkie zmiany w informacji są przekazywane w ciągu miesiąca.

Komisja przekazuje informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, pozostałym państwom członkowskim.

1.   Średnią wspólnotową cenę rynkową tusz wieprzowych, o której mowa w art. 17 i 37 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, ustala się na podstawie cen na wejściu do rzeźni, bez podatku od wartości dodanej, płaconą dostawcom żywych świń.

2.   Ceny ustalone zgodnie z ust. 1 zawierają wartość nieprzetworzonych podrobów i pozostałości zwierzęcych, a podaje się je dla 100 kg schłodzonych tusz wieprzowych:

3.   Do celów wyliczenia wspólnotowej ceny rynkowej przewidzianej w ust. 1 ceny zarejestrowane w każdym państwie członkowskim ważone są przy użyciu współczynników odzwierciedlających relatywną wielkość pogłowia świń w każdym państwie członkowskim.

Współczynniki, o których mowa w akapicie pierwszym, ustala się na podstawie pogłowia świń liczonego na początku grudnia każdego roku zgodnie z dyrektywą Rady 93/23/EWG (16).

1.   Zgodnie z art. 36 państwa członkowskie przekazują Komisji:

2.   W przypadku nieotrzymania jednego lub więcej notowań, Komisja bierze pod uwagę ostatnie dostępne notowanie. W przypadku braku notowań z trzech kolejnych tygodni Komisja nie bierze już ich pod uwagę.

3.   Na wniosek Komisji państwa członkowskie przekazują następujące informacje, jeśli są one dostępne, w odniesieniu do produktów określonych w części XVII załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007:

1.   Do celów stosowania kryteriów, o których mowa w pkt C.III akapit 2 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zastosowanie mają zasady ustanowione w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.

2.   Barwa mięsa, o której mowa w załączniku VI, jest ustalana na boku, na rectus abdominis, poprzez odniesienie do znormalizowanej skali barw.

1.   Klasyfikacji i identyfikacji, o których mowa w pkt C.III i C.V załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, dokonuje się w rzeźni.

2.   Klasyfikacji, identyfikacji i ważenia tusz dokonuje się w ciągu godziny po kłuciu zwierzęcia.

3.   Identyfikację tusz lub półtusz sklasyfikowanych zgodnie ze skalą, o której mowa w art. 42 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, w zakładach uczestniczących przeprowadza są za pomocą oznaczenia wskazującego na kategorię oraz klasę uformowania i klasę okrywy tłuszczowej.

Znakowanie to jest dokonywane przez ostemplowanie przy użyciu nieusuwalnego, nietoksycznego tuszu, zgodnie z metodą zatwierdzoną przez właściwe organy krajowe.

Kategorie są oznaczone następująco:

4.   Państwa członkowskie mogą zezwolić na zastąpienie oznaczenia trwale przymocowanymi etykietami, na których nie jest możliwe wprowadzanie jakichkolwiek zmian.

1.   Działalność rzeczoznawców, o których mowa w art. 31, a także klasyfikacja i identyfikacja tusz w zakładach uczestniczących podlega kontrolom na miejscu, bez uprzedniego powiadomienia, przez organ niezależny od zakładu uczestniczącego i od instytucji odpowiedzialnych za klasyfikacje.

Jednakże nie stosuje się wymogu niezależności instytucji odpowiedzialnych za klasyfikacje w wypadku przeprowadzania takich kontroli bezpośrednio przez właściwy organ.

W przypadku gdy organ właściwy do przeprowadzania kontroli nie podlega organowi publicznemu, kontrole przewidziane w akapicie pierwszym należy przeprowadzić przynajmniej raz w roku, pod fizycznym nadzorem organu publicznego na takich samych warunkach. Organ publiczny jest regularnie informowany o wnioskach organu odpowiedzialnego za kontrole.

2.   Kontrole te należy przeprowadzać co najmniej raz na trzy miesiące we wszystkich zakładach uczestniczących, które dokonują klasyfikacji i w których średnia roczna uboju wynosi 80 lub więcej owiec tygodniowo. Każda kontrola musi obejmować co najmniej 40 losowo wybranych tusz.

Jednakże w przypadku zakładów uczestniczących, w których średnia roczna uboju nie przekracza 80 owiec tygodniowo, państwa członkowskie ustalają częstotliwość kontroli i minimalną liczbę tusz, które należy poddać kontroli na podstawie ich oceny ryzyka, szczególnie uwzględniając liczbę owiec ubitych w danych zakładach oraz wnioski z poprzednich kontroli w tych zakładach.

1.   Ceną rynkową ustalaną na podstawie wspólnotowej skali klasyfikacji tusz baranich, o której mowa w art. 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, jest cena na wejściu do rzeźni, bez podatku od wartości dodanej, płacona dostawcy za mięso jagnięce pochodzenia wspólnotowego. Cena jest wyrażana za 100 kg masy tuszy, prezentowanej zgodnie z prezentacją wzorcową przewidzianą w pkt C.IV załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zważonej i sklasyfikowanej na haku w rzeźni.

2.   Uwzględnianą masą jest masa tuszy przed schłodzeniem, skorygowana w celu uwzględnienia strat w masie podczas chłodzenia. Państwa członkowskie informują Komisję o stosowanych współczynnikach korygujących.

3.   W przypadku gdy prezentacja tusz po zważeniu i sklasyfikowaniu na haku różni się od wzorcowej prezentacji, państwa członkowskie dostosowują masę tuszy, stosując współczynniki korygujące przewidziane w pkt C.IV akapit drugi załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Państwa członkowskie informują Komisję o zastosowanych współczynnikach korygujących.

1.   Państwa członkowskie, w których roczna produkcja baraniny przekracza 200 ton, przekazują Komisji poufny wykaz rzeźni lub innych zakładów uczestniczących w ustalaniu cen zgodnie ze skalą wspólnotową (zwanych dalej „zakładami uczestniczącymi”) wraz ze wskazaniem ich przybliżonej rocznej wydajności.

2.   Zgodnie z art. 36 państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, przekazują Komisji średnią ceną dla każdej kategorii mięsa jagnięcego określonego we wspólnotowych skalach dla wszystkich zakładów uczestniczących ze wskazaniem ilości w każdej kategorii. Jednakże jeżeli dana kategoria nie przekracza 1 % całości, ceny nie muszą być raportowane. Państwa członkowskie informują również Komisję o średniej cenie, na podstawie masy, dla całego sklasyfikowanego mięsa jagnięcego w każdej kategorii uwzględnianej przy raportowaniu cen.

Jednakże państwa członkowskie są upoważnione do podziału ceny zgłoszonej według klas uformowania i stopnia okrywy tłuszczowej przewidzianych w pkt C.III ust. 1 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 na podstawie masy. Określenie „jakość” oznacza kombinację klasy uformowania i klasy okrywy tłuszczowej.

1.   Państwa członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do każdej środy do godz. 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli, ceny rynkowe bądź notowania, o których mowa w art. 17 ust. 1, art. 27 ust. 1 oraz art. 34 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

Ceny lub notowania odnoszą się do okresu od poniedziałku do niedzieli poprzedzającego tydzień, w którym przekazuje się informacje.

Raportowane ceny lub notowania wyrażone są w euro lub, w stosownych przypadkach, w walucie krajowej.

2.   Powiadomienia, o których mowa w ust. 1, są przekazywane drogą elektroniczną na formularzu udostępnionym państwom członkowskim przez Komisję.

1.   Współczynniki ważenia, o których mowa w art. 18, art. 26 ust. 3 oraz art. 35 niniejszego rozporządzenia podlegają okresowym przeglądom w celu uwzględnienia tendencji odnotowanych na poziomach krajowym i wspólnotowym.

2.   Dla każdego przeglądu, o którym mowa w ust. 1, Komisja przekazuje państwom członkowskim zaktualizowane współczynniki ważenia.

1.   Wspólnotowy komitet inspekcyjny, o którym mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zwany dalej „Komitetem”, jest odpowiedzialny za przeprowadzanie kontroli na miejscu, obejmujących:

2.   Komitet składa się najwyżej z:

Państwa członkowskie powołują ekspertów, biorąc pod uwagę ich niezależność i umiejętności, szczególnie w kwestiach dotyczących klasyfikacji tusz i rejestrowania cen rynkowych, jak również na podstawie specyficznego charakteru prac, które mają zostać wykonane.

Eksperci nie mogą w żadnym wypadku wykorzystywać do celów osobistych bądź upowszechniać jakichkolwiek informacji uzyskanych w związku z pracą Komitetu.

3.   Kontrole przeprowadza się w rzeźniach, na rynkach mięsa, w centrach interwencyjnych, agencjach notowań cen oraz w regionalnych i centralnych służbach zajmujących się wykonywaniem przepisów określonych w ust. 1.

4.   Kontrole przeprowadza się w państwach członkowskich w regularnych odstępach czasu, a ich częstotliwość może się różnić w szczególności zależnie od relatywnej wielkości produkcji wołowiny i baraniny w kontrolowanych państwach członkowskich bądź też w zależności od problemów związanych z zastosowaniem skal klasyfikacji.

Program wizyt kontrolnych przygotowuje Komisja po konsultacji z państwami członkowskimi. W kontrolach udział brać mogą przedstawiciele państwa członkowskiego, w którym przeprowadzana jest kontrola.

Każde państwo członkowskie organizuje kontrole, które mają być przeprowadzone na jego terytorium, zgodnie z wymaganiami ustalonymi przez Komisję. W tym celu 30 dni przed kontrolą państwo członkowskie przekazuje szczegółowy program planowanej wizyty kontrolnej do Komisji, która może zażądać wprowadzenia zmian do tego programu.

Komisja informuje państwa członkowskie z możliwie największym wyprzedzeniem o programie i przebiegu każdej kontroli.

5.   Po zakończeniu każdej kontroli członkowie Komitetu i przedstawiciele państwa członkowskiego, w którym odbyła się kontrola, spotykają się, aby ocenić jej wyniki. Członkowie Komitetu wyciągają wtedy wnioski z kontroli uwzględniając kwestie, o których mowa w ust. 1.

Z przeprowadzonych kontroli przewodniczący Komitetu sporządza raport obejmujący wnioski, o których mowa w akapicie pierwszym. Raport ten przesyłany jest w możliwie najkrótszym czasie państwu członkowskiemu poddanemu kontroli, a następnie innym państwom członkowskim.

W przypadku gdy raport określony w akapicie drugim ujawnia braki w różnych dziedzinach działalności, które były przedmiotem weryfikacji, lub zawiera zalecenia dotyczące usprawnienia działań, państwa członkowskie powiadamiają Komisję, nie później niż trzy miesiące od daty przesłania raportu, o wszystkich zmianach, które są przewidywane lub już zostały dokonane.

6.   Koszty podróży i utrzymania członków Komitetu ponosi Komisja zgodnie z zasadami stosowanymi do refundacji kosztów przejazdów i utrzymania osób niezwiązanych z Komisją, które są przez nią powołane w charakterze ekspertów.

1.   Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki w celu:

2.   Państwa członkowskie informują Komisję o środkach, o których mowa w ust. 1, tak szybko, jak to możliwe.

1.   Przemieszczenie ozdobnych zwierząt wodnych wymaga zgłoszenia za pomocą systemu komputerowego przewidzianego w art. 20 ust. 1 dyrektywy 90/425/EWG (TRACES) w przypadku, gdy zwierzęta:

2.   Ozdobne zwierzęta wodne trzymane w zamkniętych obiektach, w których utrzymuje się zwierzęta ozdobne, nie mogą być uwalniane do otwartych obiektów, w których utrzymuje się zwierzęta ozdobne, gospodarstw, obszarów umieszczenia, łowisk typu „wpuść i złów”, obszarów hodowli mięczaków lub do środowiska naturalnego bez uprzedniego uzyskania pozwolenia właściwego organu.

Właściwy organ udziela takiego pozwolenia wyłącznie w przypadku, gdy uwolnienie nie naraża na szwank stanu zdrowia zwierząt wodnych w miejscu uwolnienia, oraz zapewnia podjęcie właściwych środków zmniejszających ewentualne ryzyko.

1.   Partiom zwierząt akwakultury i ich produktów przeznaczonych do dalszego przetwarzania przed ich spożyciem przez ludzi musi towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt wypełnione zgodnie ze wzorem znajdującym się w części B załącznika II i uwagami wyjaśniającymi zawartymi w załączniku V w przypadku, gdy:

2.   Ust. 1 nie ma zastosowania do:

1.   Partiom zwierząt akwakultury i ich produktów opuszczającym państwa członkowskie, strefy lub enklawy objęte środkami zwalczania chorób przewidzianymi w sekcjach 3–6 rozdziału V dyrektywy 2006/88/WE, którym właściwy organ przyznał zwolnienie ze stosowania tych środków zwalczania chorób, musi towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt wypełnione zgodnie ze wzorem znajdującym się w:

2.   Partiom zwierząt akwakultury przeznaczonym do celów hodowlanych, do obszarów umieszczenia, łowisk „wpuść i złów”, otwartych obiektów, w których utrzymuje się zwierzęta ozdobne, lub do odnowy populacji musi towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt wypełnione zgodnie ze wzorem znajdującym się w części A załącznika II i uwagami wyjaśniającymi w załączniku V w przypadku, gdy:

3.   Partiom zwierząt akwakultury i ich produktów przeznaczonym do zakładów oczyszczania, zakładów wysyłkowych lub podobnych zakładów przed ich spożyciem przez ludzi musi towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt wypełnione zgodnie ze wzorem znajdującym się w części B załącznika II i uwagami wyjaśniającymi zawartymi w załączniku V w przypadku, gdy:

4.   Niniejszego artykułu nie stosuje się do:

1.   Zwierzęta akwakultury, przeznaczone do celów hodowlanych, do obszarów umieszczenia, łowisk „wpuść i złów” i otwartych obiektów, w których utrzymuje się zwierzęta ozdobne, przywożone są na terytorium Wspólnoty wyłącznie z krajów trzecich, terytoriów, stref lub enklaw wymienionych w załączniku III.

2.   Partie zwierząt akwakultury określonych w ust. 1 spełniają następujące warunki:

1.   Ryby ozdobne należące do gatunków podatnych na co najmniej jedną chorobę wymienioną w części II załącznika IV do dyrektywy 2006/88/WE i przeznaczone do zamkniętych obiektów, w których utrzymuje się zwierzęta ozdobne, przywożone są na terytorium Wspólnoty wyłącznie z krajów trzecich, terytoriów, stref lub enklaw wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

2.   Ryby ozdobne, które nie należą do gatunków podatnych na którąkolwiek z chorób wymienionych w części II załącznika IV do dyrektywy 2006/88/WE oraz mięczaki ozdobne i skorupiaki ozdobne przeznaczone do zamkniętych obiektów, w których utrzymuje się zwierzęta ozdobne, przywożone są na terytorium Wspólnoty wyłącznie z krajów lub terytoriów trzecich będących członkami Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).

3.   Partie zwierząt akwakultury określonych w ust. 1 i 2 spełniają następujące warunki:

1.   Zwierzęta akwakultury i ich produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi przywożone są na terytorium Wspólnoty wyłącznie z krajów trzecich, terytoriów, stref lub enklaw wymienionych w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 854/2004.

2.   Partie zwierząt akwakultury i ich produktów określonych w ust. 1 spełniają następujące warunki:

3.   Niniejszego artykułu nie stosuje się w przypadku, gdy zwierzęta akwakultury są przeznaczone do obszarów umieszczenia albo przewidziane do ponownego umieszczenia w wodach wspólnotowych, ponieważ w takim przypadku stosuje się art. 10.

1.   Zwierzęta akwakultury przeznaczone do przywozu do Wspólnoty nie mogą być transportowane w warunkach, które mogą zmienić ich stan zdrowia. W szczególności, nie mogą być transportowane w tej samej wodzie lub mikropojemnikach, w których znajdują się zwierzęta wodne o gorszym stanie zdrowia lub które nie są przeznaczone do przywozu do Wspólnoty.

2.   Podczas transportu do Wspólnoty zwierzęta akwakultury nie mogą być wyładowywane z mikropojemników, a woda, w której są przewożone, nie może być wymieniana na terytorium kraju trzeciego niezatwierdzonego do przywozu takich zwierząt do Wspólnoty bądź posiadającego niższy status w zakresie zdrowia niż miejsce przeznaczenia.

3.   W przypadku, gdy partie zwierząt akwakultury transportowane są drogą morską do granicy Wspólnoty, do odpowiedniego świadectwa zdrowia zwierząt załącza się dodatek dotyczący transportu żywych zwierząt akwakultury drogą morską, wypełniony zgodnie ze wzorem podanym w części D załącznika IV.

1.   Wszelkie czynności związane ze zwierzętami akwakultury i ich produktami przywożonymi do Wspólnoty i przeznaczonymi do spożycia przez ludzi należy wykonywać w sposób właściwy w celu uniknięcia zanieczyszczenia wód naturalnych we Wspólnocie.

2.   Zwierzęta akwakultury przywożone do Wspólnoty nie mogą być uwalniane do środowiska naturalnego we Wspólnocie, bez uprzedniego pozwolenia wydanego przez właściwy organ w miejscu przeznaczenia.

Właściwy organ może udzielać zezwoleń wyłącznie w przypadku, gdy uwolnienie nie naraża na szwank stanu zdrowia zwierząt wodnych w miejscu uwolnienia, oraz zapewnia podjęcie właściwych środków zmniejszających ewentualne ryzyko.

3.   Wszelkie czynności związane z wodą używaną podczas transportu przywożonych partii zwierząt akwakultury i ich produktów wykonywane są w sposób właściwy w celu uniknięcia zanieczyszczenia wód naturalnych we Wspólnocie.

1.   Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 16, w ruchu drogowym lub kolejowym między punktami kontroli granicznej na Łotwie, Litwie i w Polsce wymienionymi w załączniku do decyzji Komisji 2001/881/WE, zezwala się na tranzyt partii pochodzących z Rosji i w drodze do Rosji, bezpośrednio lub przez terytorium innego kraju trzeciego z zastrzeżeniem spełnienia poniższych warunków:

2.   Zgodnie z art. 12 ust. 4 lub art. 13 dyrektywy 97/78/WE przesyłki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie mogą być rozładowywane ani przekazywane do składowania w obrębie terytorium Wspólnoty.

3.   Właściwy organ przeprowadza regularne kontrole celem zagwarantowania, aby liczba przesyłek, o których mowa w ust. 1 i odpowiadające im ilości produktów opuszczających Wspólnotę były zgodne z liczbą partii i ilościami wprowadzonymi do Wspólnoty.

1.   W okresie przejściowym do dnia 30 czerwca 2009 r., ozdobne zwierzęta wodne określone w art. 4 ust. 1 można wprowadzać do obrotu bez zgłaszania za pośrednictwem systemu komputerowego przewidzianego w art. 20 ust. 1 dyrektywy 90/425/EWG (TRACES), pod warunkiem, że przed tą datą dotrą one do ostatecznego miejsca przeznaczenia.

2.   W okresie przejściowym do dnia 30 czerwca 2009 r., partie zwierząt akwakultury i ich produktów, którym towarzyszy dokument przewozowy lub świadectwo zdrowia zwierząt zgodne z załącznikiem E do dyrektywy 91/67/EWG lub decyzjami 1999/567/WE i 2003/390/WE można wprowadzać do obrotu pod warunkiem, że przed tą datą dotrą one do ostatecznego miejsca przeznaczenia.

3.   W okresie przejściowym do dnia 30 czerwca 2009 r., następujące partie zwierząt akwakultury i ich produktów można przywozić do Wspólnoty lub przewozić tranzytem przez terytorium Wspólnoty:

W tym okresie art. 14 ust. 3 nie ma zastosowania do partii określonych w lit. a) i b).

4.   W okresie przejściowym do dnia 31 grudnia 2009 r. państwa członkowskie mogą zezwolić na przywóz zwierząt akwakultury i ich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi z krajów trzecich, terytoriów, stref lub enklaw wymienionych w załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 2076/2005.

5.   W okresie przejściowym do dnia 31 grudnia 2010 r. państwa członkowskie mogą zezwolić na przywóz ozdobnych zwierząt wodnych należących do gatunków podatnych na zakaźny zespół owrzodzenia (EUS), przeznaczonych do zamkniętych obiektów, w których utrzymuje się zwierzęta ozdobne, z krajów i terytoriów trzecich będących członkami Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).

W okresie przejściowym wymagania dotyczące EUS określone w części II.2 świadectwa zdrowia zwierząt określonego w części B załącznika IV, nie mają zastosowania do ozdobnych zwierząt wodnych przeznaczonych wyłącznie do zamkniętych obiektów, w których utrzymuje się zwierzęta ozdobne.