ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 275

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 51
16 października 2008


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1000/2008 z dnia 13 października 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96

1

 

*

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1001/2008 z dnia 13 października 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych łączników rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali, pochodzących z Republiki Korei i Malezji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96

18

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1002/2008 z dnia 15 października 2008 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

32

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1003/2008 z dnia 15 października 2008 r. ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 16 października 2008 r.

34

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1004/2008 z dnia 15 października 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (MSR) 39 oraz Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 7 ( 1 )

37

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Komisja

 

 

2008/799/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 10 października 2008 r. ustalająca ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich w odniesieniu do określonej liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i przekształcenie winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok budżetowy 2008 (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 5738)

42

 

 

IV   Inne akty

 

 

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

 

 

Wspólny Komitet EOG

 

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 318/05/COL z dnia 14 grudnia 2005 r. o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale w odniesieniu do zwolnień z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych w związku z utworzeniem spółki Entra Eiendom AS (Norwegia)

45

 

*

Zalecenie Urzędu Nadzoru EFTA nr 119/07/COL z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie monitorowania poziomu tła dioksyn, dioksynopochodnych PCB i niedioksynopochodnych PCB w środkach spożywczych

65

 

 

 

*

Nota do czytelnika (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki)

s3

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

16.10.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 275/1


ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1000/2008

z dnia 13 października 2008 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2,

uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

1.   Obowiązujące środki

(1)

W lipcu 2002 r. rozporządzeniem (WE) nr 1339/2002 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe („obowiązujące środki”) w wysokości 21 % na przywóz kwasu sulfanilowego objętego kodami CN ex 2921 42 10 (kod TARIC 2921421060) pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) i cło rezydualne w wysokości 18,3 % na jego przywóz pochodzący z Indii. Podstawą nałożonych środków było dochodzenie antydumpingowe („pierwotne dochodzenie”) wszczęte na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego.

(2)

Jednocześnie, rozporządzeniem (WE) nr 1338/2002 (3), Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze w wysokości 7,1 % na przywóz tego samego produktu pochodzącego z Indii.

(3)

W ramach wyżej wymienionych postępowań w sprawie ceł antydumpingowych i wyrównawczych Komisja, decyzją 2002/611/WE (4), przyjęła zobowiązanie cenowe jednego z indyjskich producentów eksportujących: Kokan Synthetics and Chemicals Pvt. Ltd („Kokan”).

(4)

W lutym 2004 r., w następstwie ponownego dochodzenia w sprawie absorpcji zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego, rozporządzeniem (WE) nr 236/2004 (5) Rada zwiększyła z 21 % do 33,7 % stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowanego do przywozu kwasu sulfanilowego pochodzącego z ChRL.

(5)

W grudniu 2003 r. Kokan poinformował Komisję o zamiarze dobrowolnego wycofania swojego zobowiązania. W związku z tym decyzja Komisji w sprawie przyjęcia tego zobowiązania została uchylona decyzją Komisji 2004/225/WE (6).

(6)

W kwietniu 2005 r., na wniosek złożony przez przedsiębiorstwo Kokan, Komisja wszczęła (7) częściowy przegląd okresowy na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego oraz art. 19 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 (8) w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego”); zakres przeglądu ograniczony był do zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania oferowanego przez Kokan.

(7)

Decyzją 2006/37/WE (9) Komisja przyjęła kolejne zobowiązanie zaoferowane przez Kokan w związku z postępowaniami w sprawie cła antydumpingowego i wyrównawczego dotyczącymi przywozu kwasu sulfanilowego pochodzącego z Indii.

(8)

Tymczasem rozporządzenie (WE) nr 1338/2002 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego z Indii oraz rozporządzenie (WE) nr 1339/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu sulfanilowego pochodzącego m.in. z Indii zostały zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 123/2006 (10) w celu uwzględnienia przyjęcia przez Komisję wspomnianego zobowiązania.

2.   Wniosek o dokonanie przeglądu

(9)

W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu środków antydumpingowych (11), dnia 24 kwietnia 2007 r. Komisja otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek złożyło dwóch producentów wspólnotowych („wnioskodawcy”) reprezentujących 100 % wspólnotowej produkcji kwasu sulfanilowego.

(10)

Wnioskodawcy stwierdzili i dostarczyli dowody prima facie na to, że istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji i/lub ponownego wystąpienia dumpingu oraz ponownej szkody dla przemysłu wspólnotowego w związku z przywozem kwasu sulfanilowego pochodzącego z ChRL i Indii („kraje, których dotyczy postępowanie”).

(11)

Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, Komisja ogłosiła w dniu 24 lipca 2007 r., w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (12), wszczęcie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

3.   Dochodzenia równoległe

(12)

W drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 24 lipca 2007 r. (13), zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, Komisja wszczęła dochodzenie w ramach przeglądu wygaśnięcia środków wyrównawczych mających zastosowanie do przywozu kwasu sulfanilowego pochodzącego z Indii. Dochodzenie to jest wciąż w toku.

(13)

W drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 29 września 2007 r. (14) Komisja z własnej inicjatywy wszczęła częściowy przegląd okresowy o zakresie ograniczonym do zbadania poziomu subsydiowania zgodnie z art. 19 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, w oparciu o dostępne dowody prima facie wskazujące, iż okoliczności towarzyszące subsydiowaniu, na podstawie których ustalono wysokość zastosowanych środków, uległy trwałej zmianie. Przegląd ten jest nadal w toku.

4.   Dochodzenie

4.1.   Okres objęty dochodzeniem

(14)

Dochodzenie w sprawie kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu dotyczyło okresu od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” albo „ODP”). Badanie trendów mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od 2003 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).

4.2.   Strony zainteresowane postępowaniem

(15)

Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących, importerów oraz użytkowników, co do których wiadomo, że są zainteresowani, przedstawicieli krajów wywozu oraz wnioskodawców. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(16)

Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

(17)

Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim znanym sobie zainteresowanym stronom, a mianowicie: obu producentom wspólnotowym i wszystkim znanym producentom eksportującym, importerom i użytkownikom.

(18)

Odpowiedzi na kwestionariusze udzielili obaj producenci wspólnotowi, jeden producent eksportujący z Indii i czterech użytkowników. W toku dochodzenia nie zgłosił się ani nie udzielił odpowiedzi na kwestionariusz ani jeden producent eksportujący z ChRL, ani żaden z importerów.

(19)

Komisja gromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i wynikającej z niego szkody oraz określenia interesu Wspólnoty. Komisja odbyła w związku z tym wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:

a)

Producent eksportujący w Indiach:

Kokan Synthetics & Chemicals Pvt Ltd., Bombaj, Indie;

b)

Producenci wspólnotowi

Ardenity, Givet, Francja,

CUF Quimicos Industrials, Estarreja, Portugalia;

c)

Użytkownicy:

Kemira Germany GmbH, Leverkusen, Niemcy, oraz

Robama SA, Palafolls, Hiszpania.

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

1.   Produkt objęty postępowaniem

(20)

Produktem, którego dotyczy przegląd, jest ten sam produkt, którego dotyczyło pierwotne dochodzenie, to znaczy kwas sulfanilowy klasyfikowany obecnie w ramach kodu CN ex 2921 42 10. Kwas sulfanilowy występuje zasadniczo w dwóch klasach, odróżnianych według stopnia czystości: są to klasa techniczna i oczyszczona. Dodatkowo kwas klasy oczyszczonej oferowany jest również w sprzedaży w formie soli kwasu sulfanilowego. Kwas sulfanilowy jest stosowany jako surowiec do produkcji rozjaśniaczy optycznych, dodatków do betonu oraz barwników spożywczych i specjalistycznych. Pomimo pewnego zróżnicowania zastosowań, wszystkie klasy i postaci tej substancji uznawane są przez użytkowników za stosunkowo łatwe do zastąpienia i wykorzystywane są zamiennie w większości zastosowań, a zatem traktowane są – jak to miało miejsce w dochodzeniu pierwotnym – jako jeden produkt.

2.   Produkt podobny

(21)

Zgodnie z ustaleniami dochodzenia pierwotnego, w ramach przeglądu potwierdzono, że kwas sulfanilowy jest produktem towarowym, a jego jakość i podstawowe właściwości fizyczne są identyczne niezależnie od kraju pochodzenia. Produkt objęty postępowaniem i produkty wytwarzane i sprzedawane przez producentów eksportujących z Indii na ich rynku krajowym i w krajach trzecich, a także te wytwarzane i sprzedawane przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym, mają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania i dlatego też uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

C.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI I/LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU

(22)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy w ODP miał miejsce dumping i czy wygaśnięcie środków mogłoby prowadzić do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.

1.   Uwagi wstępne

(23)

Należy zauważyć, że w wyniku rozszerzenia Wspólnoty do 25 państw członkowskich w 2004 r. i do 27 w 2007 r. wielkości wywozu oraz udziału w rynku przywozu ustalone w poprzednim dochodzeniu nie są bezpośrednio porównywalne z wartościami otrzymanymi w bieżącym przeglądzie wygaśnięcia.

1.1.   Indie

(24)

W celu zachowania poufności informacji handlowych i zważywszy na fakt, iż Kokan reprezentuje 100 % przywozu pochodzącego z Indii, konieczne było przedstawienie odpowiednich danych w postaci zakresów lub indeksów.

(25)

Badanie opierało się na zweryfikowanych odpowiedziach na pytania kwestionariusza, jakich udzielił współpracujący producent eksportujący z Indii, który w pełni współpracował w dochodzeniu. Jak wynika z informacji dostarczonych przez przedsiębiorstwo oraz z dostępnych danych Eurostatu, ten producent eksportujący odpowiadał za całość przywozu produktu objętego postępowaniem w ODP.

(26)

Ustalono, że w ciągu ODP przywóz kwasu sulfanilowego z Indii sięgał około 800–1 000 ton, to jest około 8–10 % całkowitej konsumpcji we Wspólnocie. W dochodzeniu pierwotnym przywóz z Indii wynosił 1 712 ton.

1.2.   Chińska Republika Ludowa

(27)

Wobec braku współpracy ze strony producentów eksportujących z ChRL badanie, czy w bieżącym okresie dochodziło do dumpingu, było z konieczności oparte na dostępnych Komisji danych z innych źródeł. Pod tym względem, zgodnie z przepisami art. 18 rozporządzenia podstawowego, w celu ustalenia wielkości i cen przywozu wykorzystano dane oficjalne ogłoszone przez Eurostat.

(28)

W oparciu o dostępne dane ustalono, że w ODP z ChRL przywieziono do Wspólnoty 1 482 tony kwasu sulfanilowego, co stanowi ok. 15 % konsumpcji wspólnotowej. W okresie objętym dochodzeniem pierwotnym przywóz z ChRL wynosił 2 950 ton.

2.   Prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu

2.1.   Indie

(29)

Zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego do ustalenia marginesu dumpingu zastosowano te same metody co w poprzednim dochodzeniu. Należy przypomnieć, że w pierwotnym dochodzeniu ustalono margines dumpingu w wysokości 24,6 %.

a)   Wartość normalna

(30)

W celu ustalenia wartości normalnej ustalono najpierw, czy całkowita wielkość sprzedaży produktu objętego postępowaniem na rynku krajowym przez producenta eksportującego była reprezentatywna w porównaniu z jego całkowitą sprzedażą na wywóz do Wspólnoty. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznawano za reprezentatywną, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej wynosiła co najmniej 5 % jego łącznej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty. Dochodzenie wykazało, że sprzedaż krajowa była reprezentatywna.

(31)

Następnie określono te rodzaje produktu objętego postępowaniem, które były sprzedawane na rynku krajowym przez producenta eksportującego prowadzącego reprezentatywną krajową sprzedaż oraz które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami produktu sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty. Kryteriami zastosowanymi do celów identyfikacji poszczególnych typów produktu były: klasa (czysty lub techniczny), postać (kwas w proszku lub sól sodowa) oraz stężenie kwasu.

(32)

W odniesieniu do każdego typu produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego na jego rynku krajowym i uznanego za bezpośrednio porównywalny z typem sprzedawanym na wywóz do Wspólnoty ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową określonego typu produktu uznawano za wystarczająco reprezentatywną, jeżeli ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego typu w ODP wynosiła co najmniej 5 % ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego typu produktu wywożonego do Wspólnoty. Dochodzenie wykazało, że wielkość sprzedaży dwóch spośród trzech typów produktu wywożonych przez producenta eksportującego osiągnęła poziom reprezentatywny na rynku krajowym.

(33)

Zbadano również, czy krajowa sprzedaż wykazana przez przedsiębiorstwo może być traktowana jako dokonywana w zwykłym obrocie handlowym na mocy art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(34)

Badanie polegało na ustaleniu proporcji sprzedaży krajowej nabywcom niezależnym dokonywanej bez straty w ODP dla każdego z dwóch typów sprzedawanych w reprezentatywnej ilości. Dla tych typów produktu, z uwagi na fakt, iż ponad 80 % sprzedaży na rynku krajowym nie odbyło się ze stratą i średnia ważona cena sprzedaży nie była niższa niż średni ważony koszt produkcji, to wartość normalna dla każdego typu produktu została obliczona jako średnia ważona cen całej sprzedaży krajowej, zapłaconych lub do zapłaty przez niezależnych klientów dla danego typu produktu, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(35)

Dla typu produktu, który nie osiągnął reprezentatywnej sprzedaży na rynku krajowym, konieczne było skonstruowanie wartości normalnej. W celu ustalenia konstruowanej wartości normalnej sprzedaż własna współpracującego producenta eksportującego, poniesione koszty ogólne i administracyjne („koszty SG&A”) oraz średni ważony zysk ze sprzedaży krajowej produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w ODP zostały dodane do przeciętnego kosztu produkcji w ODP, zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego.

b)   Cena eksportowa

(36)

Dochodzenie wykazało, że sprzedaż eksportowa producenta eksportującego z Indii była skierowana bezpośrednio do niepowiązanych odbiorców we Wspólnocie.

(37)

Z tego względu cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, czyli na podstawie faktycznie zapłaconych lub należnych cen eksportowych.

c)   Porównanie

(38)

Wartość normalną i cenę eksportową porównywano na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W ten sposób dokonano dostosowań w odniesieniu do kosztów transportu i ubezpieczenia.

d)   Margines dumpingu

(39)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego średnią ważoną wartość normalną dla każdego typu produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty w ODP porównano ze średnią ważoną ceną eksportową każdego odpowiedniego typu produktu objętego postępowaniem.

(40)

Porównanie to wykazało brak dumpingu w przypadku współpracującego producenta eksportującego z Indii, który prowadził wywóz do Wspólnoty w ODP.

(41)

Jak wspomniano wyżej w motywie 7, w odniesieniu do braku dumpingu w przypadku współpracującego producenta eksportującego w ODP należy nadmienić, iż w ciągu ODP obowiązywało go zobowiązanie cenowe, w myśl którego producent eksportujący musiał przestrzegać określonego poziomu cen w wywozie do Wspólnoty. Ustalono, że niektóre z transakcji przekraczały poziom minimalnej ceny importowej („MCI”) określonej zobowiązaniem, jednak cena większości sprzedaży odbywała się po cenach równych poziomowi MCI.

2.2.   Chińska Republika Ludowa

(42)

Zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego do ustalenia marginesu dumpingu zastosowano te same metody co w poprzednim dochodzeniu. Należy przypomnieć, że w pierwotnym dochodzeniu ustalono margines dumpingu w wysokości 21 %. Jednak w wyniku ponownego dochodzenia w sprawie absorpcji wszczętego w czerwcu 2003 r. margines dumpingu został oszacowany ponownie; zgodnie z opisem zawartym w rozporządzeniu (WE) nr 236/2004 ustalono, że margines dumpingu wzrósł do 33,7 %.

e)   Kraj analogiczny

(43)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, jako że ChRL nie jest krajem o gospodarce rynkowej, wartość normalną dla przywozu z ChRL należało oprzeć na danych pochodzących z kraju trzeciego o gospodarce rynkowej.

(44)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania za odpowiednie państwo trzecie o gospodarce rynkowej w odniesieniu do wywozu do Wspólnoty z ChRL uznano Indie. Indie posłużyły za kraj analogiczny również w dochodzeniu pierwotnym.

(45)

Jednak według wnioskodawców w tym przypadku bardziej odpowiednim krajem analogicznym byłyby Stany Zjednoczone Ameryki („USA”). Podnosili oni argument, że w przeciwieństwie do sytuacji w Indiach, ceny kwasu sulfanilowego w USA były kształtowane przez normalne, niezakłócone siły rynkowe. Twierdzili również, że proces wytwarzania kwasu sulfanilowego w USA przebiega w sposób porównywalny ze stosowanym w ChRL, a ilości produkowane i sprzedawane w USA są reprezentatywne. W opinii wnioskodawców dostęp do surowców w Indiach nie jest porównywalny z dostępem do surowców w ChRL, ponieważ indyjski system zezwoleń zaliczkowych powoduje, że indyjscy producenci preferują przywóz surowców z zagranicy zamiast zaopatrywać się w surowce krajowe.

(46)

W odniesieniu do sugestii posłużenia się USA w charakterze kraju analogicznego należy stwierdzić, że już od lat USA stosują środki ochronne w postaci środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu z ChRL i Indii, a także środki wyrównawcze w odniesieniu do przywozu z Indii. Z tego względu nie można wykluczyć wpływu wspomnianych środków ochrony handlu na ceny.

(47)

Co do dostępu do surowców stwierdzono ponadto, że indyjscy producenci kwasu sulfanilowego zaopatrują się w surowce na rynku krajowym. Dlatego też nie sposób uznać, że Indie są nieodpowiednim krajem analogicznym ze względu na dostęp do surowców. Co więcej, w Indiach działa kilku producentów kwasu sulfanilowego, a na rynku obecny jest również przywóz, na przykład z ChRL. Tak więc nie ma dowodów wskazujących na brak konkurencji w Indiach.

(48)

W świetle powyższych ustaleń, wobec braku innych przekonujących argumentów na rzecz domniemanej zmiany okoliczności od czasu dochodzenia pierwotnego, stwierdza się, że Indie są odpowiednim krajem analogicznym do celów ustalenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego na potrzeby niniejszego przeglądu wygaśnięcia.

f)   Określenie wartości normalnej

(49)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna została określona na podstawie zweryfikowanych informacji uzyskanych od współpracującego producenta eksportującego w kraju analogicznym. Wartość normalną wyliczono mianowicie na podstawie cen zapłaconych lub należnych za sprzedaż porównywalnych typów produktów niepowiązanym odbiorcom w Indiach, ponieważ stwierdzono, że sprzedaży tej dokonywano w zwykłym obrocie handlowym.

g)   Cena eksportowa

(50)

Ze względu na brak współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących cena eksportowa musiała być ustalona na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Za właściwą podstawę do określenia ceny eksportowej przyjęto oficjalne dane Eurostatu.

h)   Porównanie

(51)

Do celów rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową poczyniono stosowne dostosowanie dla uwzględnienia różnic mogących wpływać na porównywalność cen. Powyższe dostosowania zostały dokonane w odniesieniu do kosztów transportu i ubezpieczenia zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Wartość normalną na poziomie ceny ex-works dla Indii porównano następnie z chińską ceną eksportową na poziomie ceny ex-works po dostosowaniu.

i)   Margines dumpingu

(52)

Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wykazało istnienie dumpingu z marginesem dumpingu równym wartości, o jaką wartość normalna przewyższała cenę stosowaną przy wywozie do Wspólnoty. Stwierdzony margines dumpingu, wyrażony procentowo w stosunku do ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, wynosił 15–20 %.

3.   Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków

3.1.   Indie

j)   Uwagi wstępne

(53)

Wobec braku dumpingu w ODP zbadano możliwość ponownego wystąpienia dumpingowego przywozu z Indii w przypadku uchylenia obowiązujących środków. W celu oceny prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu zbadano politykę cenową Kokan, a mianowicie ceny, jakie oferował na innych rynkach eksportowych w porównaniu do cen eksportowych stosowanych na rynku Wspólnoty i do cen na rynku krajowym, a także jego produkcję, moce produkcyjne oraz zapasy. Analizę oparto na informacjach dostarczonych za pośrednictwem formularza i zweryfikowanych na miejscu w zakładach Kokan w toku dochodzenia.

k)   Relacja między cenami we Wspólnocie a cenami w Indiach

(54)

Ceny na rynku Wspólnoty były wyższe od uzyskiwanych przez Kokan w sprzedaży na rynku krajowym w ODP. Przy ocenie tego stanu rzeczy trzeba jednak pamiętać o dyscyplinującym wpływie podjętego przez przedsiębiorstwo zobowiązania określającego poziom MCI.

l)   Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich, cenami eksportowymi przy wywozie do Wspólnoty i cenami na indyjskim rynku krajowym

(55)

Stwierdzono, iż średnia cena eksportowa uzyskiwana przez Kokan w wywozie do krajów trzecich była znacznie niższa od średniej ceny eksportowej na rynku Wspólnoty. Ustalono ponadto, że były to ceny dumpingowe, skalkulowane znacznie poniżej cen stosowanych przez Kokan na rynku krajowym.

(56)

Jak nadmieniono powyżej w motywach 7 i 41, w ODP Kokan był zobowiązany do przestrzegania ceny minimalnej w wywozie do Wspólnoty, podczas gdy ceny oferowane klientom w krajach trzecich były ustalane swobodnie. W tej sytuacji to ceny dla krajów trzecich wskazują prawdopodobny poziom cen eksportowych w wywozie do Wspólnoty w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków. Stwierdzono zatem, że Kokan najprawdopodobniej byłby gotów obniżyć ceny eksportowe do Wspólnoty i że ponowne wystąpienie dumpingu na rynku wspólnotowym jest prawdopodobne w przypadku uchylenia środków.

m)   Relacja między cenami wywozu do państw trzecich a poziomem cen na rynku wspólnotowym

(57)

Należy również zauważyć, że ceny eksportowe dla krajów trzecich były przeciętnie niższe od cen sprzedaży stosowanych przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty. Oznacza to, że przeważający poziom cen produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie czyni ten rynek bardzo atrakcyjnym dla producenta eksportującego z Indii. Na tej podstawie uznano, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków istotnie pojawiłaby się zachęta ekonomiczna do przeniesienia wywozu na bardziej opłacalny rynek wspólnotowy.

n)   Niewykorzystane moce produkcyjne i zapasy

(58)

Jak wykazało dochodzenie, współpracujący producent eksportujący nie zgromadził zapasów w ODP. Stwierdzono natomiast, że przedsiębiorstwo byłoby w stanie zwiększyć produkcję, zważywszy na stopę wykorzystania mocy produkcyjnych w ODP wynoszącą 65 %. Należy w tym kontekście zauważyć, że szacowane niewykorzystane moce produkcyjne współpracującego producenta eksportującego wynoszą ponad 30 % całkowitej konsumpcji we Wspólnocie.

o)   Wnioski dotyczące Indii

(59)

Dochodzenie wykazało wyraźnie, że poziom cen w Indiach i w innych krajach trzecich jest znacząco niższy od poziomu cen na rynku wspólnotowym. Uchylenie obowiązujących środków wiązałoby się z silną zachętą ekonomiczną skłaniającą współpracującego indyjskiego producenta eksportującego do uruchomienia niewykorzystywanych mocy produkcyjnych, a także do przeniesienia większej ilości sprzedaży na rynek wspólnotowy, a tym samym do prowadzenia dalszego wywozu, nawet w większych ilościach. Powyższa ocena wskazuje, że zwiększony przywóz na rynek Wspólnoty odbywałby się najprawdopodobniej po cenach dumpingowych.

3.2.   ChRL

p)   Uwagi wstępne

(60)

W następstwie ustalenia dumpingu w ODP zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia obowiązujących środków. W związku z brakiem współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących wnioski przedstawione poniżej opierają się na dostępnych faktach, mianowicie na informacjach przedłożonych przez wnioskodawców zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz na danych dostarczonych przez Eurostat.

q)   Moce produkcyjne

(61)

Ogólnodostępne dane wskazują, że całkowita produkcja w ChRL wynosi 22 000 ton, przekraczając ponaddwukrotnie konsumpcję we Wspólnocie podczas ODP. Wobec braku współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących brak jest jakichkolwiek dostępnych informacji na temat ewentualnych rezerwowych mocy produkcyjnych w ChRL. Natomiast według dostępnych informacji chińscy producenci kwasu sulfanilowego mają możliwość posługiwania się w produkcji kwasu sulfanilowego stosunkowo prostą technologią procesu okresowego, używaną obecnie do produkcji specjalistycznych barwników i innych substancji. Co więcej, jak wspomniano poniżej w motywie 63, rynek wspólnotowy od wielu lat jest nieprzerwanie atrakcyjnym rynkiem zbytu dla chińskich eksporterów. Można zatem rozsądnie przyjąć, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków wszelkie ewentualnie istniejące w ChRL rezerwowe moce produkcyjne zostałyby wykorzystane do zwiększenia produkcji wysyłanej na rynek Wspólnoty lub też wytwarzane produkty, w ilościach zwiększonych dzięki zmianie profilu produkcji z dotychczasowych specjalistycznych barwników i innych substancji na kwas sulfanilowy, zostałyby skierowane na rynek Wspólnoty.

r)   Związek pomiędzy cenami eksportowymi przy wywozie do krajów trzecich a cenami we Wspólnocie

(62)

Według dostępnych danych chińskie ceny eksportowe dla krajów trzecich w ODP były niższe od chińskich cen eksportowych oferowanych we Wspólnocie. Występuje zatem duże prawdopodobieństwo, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków chińscy eksporterzy przenieśliby dotychczasowy wywóz do krajów trzecich na rynek wspólnotowy przy zachowaniu dumpingowych cen.

s)   Praktyki absorpcyjne

(63)

Jak stwierdzono w rozporządzeniu (WE) nr 236/2004, ustalono, że w wywozie z ChRL do Wspólnoty doszło do absorpcji cła antydumpingowego. Praktyki te świadczą o nieustającej atrakcyjności rynku wspólnotowego dla producentów eksportujących z ChRL. Skoro stwierdzono, że wywóz był prowadzony po cenach dumpingowych w ODP, można stwierdzić, że w przypadku wygaśnięcia środków prawdopodobnie dojdzie do kontynuacji dumpingu, a ilość wywozu prawdopodobnie wzrośnie.

t)   Wnioski dotyczące ChRL

(64)

Dochodzenie wykazało, że chińscy eksporterzy w ODP nadal stosowali praktyki dumpingowe na znaczącym poziomie. Na podstawie ustaleń poczynionych powyżej w motywach 62 i 63 stwierdza się prawdopodobieństwo kontynuacji znaczącego dumpingu w przypadku wygaśnięcia obowiązujących środków. Zachodzi również prawdopodobieństwo poważnego zwiększenia przywozu dumpingowego wobec braku środków.

4.   Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu

(65)

Na podstawie powyższych ustaleń stwierdza się, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków zachodzi prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w odniesieniu do chińskich eksporterów i ponownego wystąpienia dumpingu w odniesieniu do indyjskich producentów eksportujących.

D.   DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO

(66)

W obrębie Wspólnoty produkt podobny jest wytwarzany przez dwóch producentów, których produkcja stanowi całość produkcji wspólnotowej produktu podobnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(67)

W odniesieniu do dochodzenia pierwotnego należy zauważyć, że przedsiębiorstwa „Sorochimie Chimie Fine” oraz „Quimigal SA” zmieniły nazwy, odpowiednio, na „Ardenity” i na „CUF Quimicos Industrials”.

(68)

Obaj wymienieni producenci współpracowali w dochodzeniu i poparli wniosek o dokonanie przeglądu. Z tego względu uznaje się ich za przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

E.   SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM

1.   Konsumpcja na rynku wspólnotowym

(69)

Szacowana wspólnotowa konsumpcja została ustalona na podstawie:

całkowitego przywozu produktu objętego postępowaniem na rynek Wspólnoty na podstawie danych Eurostatu,

całkowitej sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym na podstawie odpowiedzi przekazanych za pomocą kwestionariusza.

(70)

Wspólnotowa konsumpcja kwasu sulfanilowego w ODP wyniosła około 10 000 ton. W badanym okresie zaobserwowano spadek konsumpcji o 6 %.

Tabela 1

Konsumpcja na rynku wspólnotowym

 

2003

2004

2005

2006

ODP

Konsumpcja (w tonach)

10 684

10 443

10 899

9 939

9 997

Indeks

100

98

102

93

94

2.   Obecny przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie

(71)

W celu zachowania poufności informacji handlowych, zważywszy, że Kokan odpowiada za 100 % przywozu z Indii, a na cały przemysł wspólnotowy składa się tylko dwóch producentów, konieczne było przedstawienie danych w poniższych tabelach 2–5 w postaci wskaźników.

2.1.   Wielkość przywozu objętego przeglądem i jego udział w rynku w ODP

(72)

Wielkość i udział w rynku przywozu z ChRL oraz Indii kształtował się w sposób przedstawiony w poniższych tabelach. Dane o wielkości przywozu pochodzą z Eurostatu.

Tabela 2

Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie

Przywóz (wskaźnik)

2003

2004

2005

2006

ODP

ChRL

100

106

128

86

84

Indie

100

54

59

56

60

Łącznie kraje, których dotyczy przegląd

100

81

95

72

73

Źródło: Eurostat.

Tabela 3

Udział w rynku krajów, których dotyczy postępowanie

Udział w rynku (wskaźnik)

2003

2004

2005

2006

ODP

ChRL

100

109

126

92

90

Indie

100

55

58

60

64

Łącznie kraje, których dotyczy przegląd

100

83

94

77

78

(73)

W badanym okresie przywóz z krajów, których dotyczy przegląd, zmniejszył się o 27 %. Udział krajów, których dotyczy przegląd, w rynku między rokiem 2003 a ODP uległ zmniejszeniu o 22 %.

(74)

Rozważając każdy kraj z osobna, przywóz z Indii między rokiem 2003 a ODP zmniejszył się o 40 %, natomiast udział w rynku przywozu z Indii spadł o 36 %.

(75)

Przywóz z ChRL w badanym okresie zmniejszył się o 16 %, a jego udział w rynku spadł w tym czasie o 10 %.

2.2.   Kształtowanie się cen i zachowanie cen przywozu produktu objętego postępowaniem

Tabela 4

Ceny przywozu objętego postępowaniem

Ceny jednostkowe (EUR/tonę)

2003

2004

2005

2006

ODP

ChRL

773

876

1 138

1 128

1 040

Wskaźnik

100

113

147

146

135

Indie (wskaźnik)

100

85

96

110

111

Łącznie kraje, których dotyczy przegląd

956

910

1 131

1 180

1 138

Wskaźnik

100

95

118

123

119

Źródło: Eurostat.

(76)

Średnia cena przywozu objętego przeglądem pochodzącego z ChRL wzrosła w badanym okresie o 35 %. W tym samym czasie średnia cena przywozu objętego przeglądem pochodzącego z Indii wzrosła o 11 %.

(77)

W celu obliczenia poziomu podcięcia cenowego w ODP ceny ex-works oferowane przez przemysł wspólnotowy niepowiązanym klientom porównano z cenami importowymi CIF na granicy Wspólnoty stosowanymi w wywozie z krajów, których dotyczy postępowanie, i odpowiednio dostosowanymi dla uwzględnienia ceny wraz z kosztami wyładunku. Dostosowanie w odniesieniu do ChRL i Indii polegało na podniesieniu cen o zwykłą należność celną i koszty poniesione po dokonaniu przywozu; w przypadku ChRL uwzględniono również cło antydumpingowe. Porównanie to wykazało, że dostosowane ceny przywozu z ChRL i Indii nie podcinały cen przemysłu wspólnotowego.

3.   Przywóz z innych krajów trzecich

Tabela 5

Przywóz z innych krajów trzecich

Reszta świata

2003

2004

2005

2006

RIP

Przywóz (wskaźnik)

100

80

100

97

97

Udział w rynku (wskaźnik)

100

82

98

104

104

Średnia cena (EUR/tonę)

935

927

1 100

1 255

1 285

Wskaźnik

100

99

118

134

137

Źródło: Eurostat.

(78)

Wielkość przywozu z pozostałych krajów trzecich w badanym okresie nieznacznie spadła o 3 %. Jednak z uwagi na kurczący się popyt ich udział w rynku wzrósł o 0,7 punkta procentowego. Za większość przywozu w badanym okresie odpowiadał główny kraj eksportujący, a mianowicie USA.

(79)

Ceny kwasu sulfanilowego pochodzącego z krajów trzecich były nieznacznie niższe od cen przemysłu wspólnotowego i począwszy od 2005 r., podlegały takim samym tendencjom jak ceny indyjskie.

4.   Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego

a)   Uwagi wstępne

(80)

W celu zachowania poufności informacji handlowych konieczne było przedstawienie informacji dotyczących dwóch producentów stanowiących przemysł wspólnotowy w postaci wskaźników.

(81)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego uwzględniono wszelkie istotne czynniki ekonomiczne i wskaźniki znaczące dla przemysłu wspólnotowego.

b)   Dane dotyczące przemysłu wspólnotowego

—   Produkcja, wielkość i stopa wykorzystania dostępnych mocy produkcyjnych

Tabela 6

Produkcja, zainstalowane moce produkcyjne i stopień ich wykorzystania

 

2003

2004

2005

2006

ODP

Moce produkcyjne w tonach (wskaźnik)

100

100

100

105

112

Produkcja w tonach (wskaźnik)

100

119

115

115

117

Stopień wykorzystania mocy produkcyjnych (wskaźnik)

100

119

115

109

105

Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.

(82)

Poziom produkcji przemysłu wspólnotowego w ODP był o 17 % wyższy od poziomu odnotowanego na początku badanego okresu. Moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego również wzrosły w badanym okresie o 12 %, w wyniku zwiększenia przez producenta wspólnotowego swoich mocy produkcyjnych poprzez zainwestowanie w wyposażenie do produkcji kwasu sulfanilowego klasy oczyszczonej. Połączenie tych dwóch czynników doprowadziło do ogólnego wzrostu stopy wykorzystania mocy produkcyjnych przez przemysł wspólnotowy w badanym okresie. Należy również zauważyć, że przemysł wspólnotowy osiągnął w ODP zadowalający poziom stopy wykorzystania mocy produkcyjnych (sięgający 75–80 %).

—   Badanie stanu zapasów

(83)

W badanym okresie wielkość zapasów przemysłu wspólnotowego mierzona na koniec roku spadła o 22 %. Poziom zapasów spadł znacznie w 2004 i 2005 r., lecz następnie wzrastał stopniowo w 2006 r. i w ODP.

Tabela 7

Wielkość zapasów końcowych

 

2003

2004

2005

2006

ODP

Zapasy w tonach (wskaźnik)

100

35

38

64

78

Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.

—   Wielkość sprzedaży, udział w rynku i wzrost

(84)

Wielkość sprzedaży osiągniętej przez przemysł wspólnotowy w ODP wzrosła o 5 % w porównaniu ze stanem z początku okresu badanego. Podczas gdy konsumpcja we Wspólnocie spadła o 6 % w badanym okresie (zob. motyw 70 powyżej), udział w rynku przemysłu wspólnotowego wzrósł w tym okresie o 12 %. Dokładniej, przemysł wspólnotowy zwiększył swój udział w rynku o ponad 7 punktów procentowych w badanym okresie. Przemysł wspólnotowy utrzymywał przez cały badany okres udział w rynku przekraczający 50 %.

Tabela 8

Wielkość sprzedaży i udział w rynku

 

2003

2004

2005

2006

ODP

Wielkość sprzedaży w tonach (wskaźnik)

100

114

107

105

105

Procentowy udział w rynku (wskaźnik)

100

116

105

113

112

Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.

(85)

Należy zauważyć, że zmniejszenie konsumpcji we Wspólnocie w roku 2006 i w ODP wywarło pewien wpływ na wzrost przemysłu wspólnotowego. Wzrost udziału w rynku tłumaczy się niemal na równi wzrostem wielkości sprzedaży oraz osłabieniem konsumpcji pod koniec badanego okresu.

—   Czynniki wpływające na ceny we Wspólnocie

(86)

Średnia cena sprzedaży stosowana przez przemysł wspólnotowy wzrosła poważnie, bo aż o 26 % w badanym okresie. Zmiany obserwowane od 2005 r. wydają się wynikać w szczególności ze środków antyabsorpcyjnych wprowadzonych w 2004 r. Średnia cena sprzedaży oferowana przez przemysł wspólnotowy znacznie wzrosła w latach 2004–2005, a następnie się w zasadzie ustabilizowała. Wzrost ten był jednak mniej dynamiczny od wzrostu ceny aniliny, która jest najważniejszym z surowców do produkcji kwasu sulfanilowego. Faktycznie, anilina, która jest pochodną benzenu, przedstawiała około 50 % łącznych kosztów produkcji w ODP i zanotowała wzrost cen o około 45 % między rokiem 2003 a ODP.

Tabela 9

Ceny sprzedaży

 

2003

2004

2005

2006

ODP

Średnia cena sprzedaży (wskaźnik)

100

104

124

125

126

Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.

—   Zatrudnienie i wydajność

(87)

W okresie między rokiem 2003 a ODP poziom zatrudnienia spadł o 9 %, natomiast produkcja wzrosła, odzwierciedlając wzrost wydajności i konkurencyjności przemysłu wspólnotowego. Średni koszt na jednego pracownika w tym samym okresie wzrósł o 15 %.

Tabela 10

Zatrudnienie a wydajność

 

2003

2004

2005

2006

ODP

Zatrudnienie (wskaźnik)

100

96

96

98

91

Wydajność (wskaźnik)

100

125

120

117

129

Średnie koszty pracy (wskaźnik)

100

82

94

106

115

Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.

—   Rentowność

Tabela 11

Rentowność

 

2003

2004

2005

2006

ODP

Wskaźnik

100

–1 286

1 519

335

191

Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.

(88)

Rentowność notowana przez przemysł wspólnotowy, z wyjątkiem roku 2005, nie przekraczała poziomu około 1 % obrotów. Znaczące straty odnotowano w 2004 r., a w latach 2005 i 2006 oraz w ODP przemysł wspólnotowy odnotował zyski. Zważywszy, że w 2003 r. rentowność notowana przez przemysł wspólnotowy była szczególnie niska, pozorny wzrost wykazany w badanym okresie pozwolił na osiągnięcie rentowności znacznie poniżej poziomu, który byłby akceptowalny w tej dziedzinie przemysłu.

(89)

Należy również nadmienić, że na rentowność przemysłu wspólnotowego wywarły wpływ zmiany cen surowców. Przeciętne koszty produkcji od roku 2003 do ODP wzrosły o 25 %. Jak nadmieniono wyżej w motywie 86, anilina jest kluczowym surowcem w produkcji kwasu sulfanilowego, odpowiadającym za około połowy łącznych kosztów produkcji. Zważywszy na znaczny wzrost cen aniliny w 2004 r., przemysł wspólnotowy nie był w stanie przenieść obciążenia tej podwyżki kosztów na nabywców i poniósł straty. Kondycja przemysłu wspólnotowego uległa poprawie w 2005 r. wraz ze stabilizacją cen aniliny, co umożliwiło przemysłowi wspólnotowemu podniesienie cen kwasu sulfanilowego w stopniu niezbędnym dla pokrycia zwiększonych kosztów surowca. Wobec kolejnych podwyżek cen aniliny w 2006 r. i w ODP przemysł wspólnotowy odnotował spadek rentowności do poziomu poniżej 1 % obrotów.

—   Inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału

Tabela 12

Inwestycje i zwrot z inwestycji

 

2003

2004

2005

2006

ODP

Inwestycje (wskaźnik)

100

39

57

255

305

Zwrot z inwestycji (wskaźnik)

100

–1 779

2 498

420

224

Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.

(90)

Przemysł wspólnotowy w dalszym ciągu inwestował w działalność związaną z kwasem sulfanilowym na przestrzeni całego ODP. W roku 2006 i w ODP, obok nakładów związanych głównie z utrzymaniem posiadanych środków trwałych, jeden z producentów wspólnotowych dokonał inwestycji zmierzających do zwiększenia mocy produkcyjnych w odniesieniu do kwasu sulfanilowego klasy oczyszczonej. Należy jednak zauważyć, że te nowe moce produkcyjne mają osiągnąć pełną sprawność dopiero w 2008 r.

(91)

Ponieważ przemysł wspólnotowy uzyskiwał w całym okresie badanym niskie zyski, stopa zwrotu z inwestycji, stanowiąca wynik przed opodatkowaniem wyrażony jako odsetek średniej początkowej i końcowej wartości księgowej netto aktywów wykorzystywanych do produkcji kwasu sulfanilowego, pozostawała również na bardzo niskim poziomie, a mianowicie około 2 % w ODP.

(92)

Dochodzenie wykazało, że trudna sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego negatywnie wpłynęła na zaspokojenie jego wymagań kapitałowych. Mimo iż jeden z producentów wspólnotowych należy do dużej grupy przedsiębiorstw, wymagania kapitałowe nie zawsze są zaspokajane na pożądanym poziomie, ponieważ zasoby finansowe w ramach tej grupy są zwykle przydzielane jednostkom o najwyższej rentowności.

—   Przepływy pieniężne

(93)

Przepływy pieniężne uległy znacznemu spadkowi – o 85 % od roku 2003 do ODP, utrzymały się jednak na poziomie dodatnim. Tendencje zniżkowe dotyczące rentowności nie wywarły wpływu na przepływy pieniężne, które były podatne na czynniki niepieniężne w rodzaju amortyzacji i zmian stanu zapasów.

Tabela 13

Przepływy pieniężne

Przepływy pieniężne

2003

2004

2005

2006

ODP

Wskaźnik

100

41

64

32

15

Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.

5.   Wnioski

(94)

Między 2003 r. i ODP odnotowano pozytywne zmiany w odniesieniu do większości wskaźników dotyczących przemysłu wspólnotowego: wielkości sprzedaży, wykorzystania mocy produkcyjnych, wielkości produkcji, zapasów końcowych, wydajności, inwestycji i stopy zwrotu z inwestycji. Rentowność przemysłu wspólnotowego w ODP nie przekraczała natomiast 1 % obrotów.

(95)

Przemysł wspólnotowy skorzystał ze wzrostu ceny jednostkowej kwasu sulfanilowego, w szczególności od 2004 r. do końca ODP. Jednak wzrost ceny sprzedaży nie mógł w pełni zrekompensować wzrostu kosztów, toteż marża zysku uległa zmniejszeniu.

(96)

Ponadto zmniejszenie konsumpcji we Wspólnocie w roku 2006 i w ODP wywarło pewien wpływ hamujący ponowną poprawę stanu przemysłu wspólnotowego.

(97)

Ogólnie rzecz biorąc jasnym jest, że wprowadzenie środków antydumpingowych umożliwiło przemysłowi wspólnotowemu osiągnięcie stabilności, jednak nie na powrót do stanu sprzed poniesienia szkody ze względu na ciągłą obecność dumpingowego przywozu z ChRL, a także ze względu na wzrost kosztów surowców, którego przemysł nie był w stanie przenieść na swoich odbiorców. Dochodzenie wykazało jednak, że przemysł wspólnotowy w badanym okresie zaczął dokonywać inwestycji w nowe wyposażenie.

(98)

W świetle powyższych ustaleń okazało się, że, z jednej strony, wskaźniki ilości wykazywały w badanym okresie tendencje zwyżkowe. Z drugiej zaś strony, wskaźniki finansowe odnoszące się do przemysłu wspólnotowego, takie jak rentowność i przepływy pieniężne, wykazywały, że przemysł wspólnotowy pozostaje podatny na zagrożenia. Można stąd wywnioskować, że przemysł wspólnotowy nie był w stanie w pełni zniwelować szkód wywołanych działaniem dumpingu.

F.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY

1.   Część ogólna

(99)

Przeprowadzono analizę prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody w przypadku uchylenia obowiązujących środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie zbadano w szczególności prawdopodobny rozwój wypadków w odniesieniu do wielkości i cen wywozu z krajów, których dotyczy dochodzenie, jak również ich prawdopodobne skutki dla sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego w przypadku braku środków.

2.   Zmiany wielkości i cen wywozu z krajów, których dotyczy dochodzenie, w przypadku uchylenia obowiązujących środków

(100)

Należy nadmienić, że nawet przy stosowaniu obowiązujących środków antydumpingowych udział w rynku przywozu z krajów, których dotyczy dochodzenie, wynosił w ODP 24,6 %.

(101)

Dochodzenie wykazało, że rezerwowe moce produkcyjne współpracującego producenta eksportującego z Indii są znaczne; odpowiadają one 30 % łącznej konsumpcji we Wspólnocie. Ponadto z informacji dostępnych Komisji wynika, że obecna produkcja kwasu sulfanilowego w ChRL wynosi około 22 000 ton, co ponaddwukrotnie przekracza konsumpcję we Wspólnocie. Na podstawie tych samych informacji można stwierdzić, że chińskim producentom nie sprawiłoby kłopotu przestawienie produkcji ze specjalistycznych barwników i innych substancji na kwas sulfanilowy. Te zdolności produkcyjne, które mogą być do dyspozycji krajów, których dotyczy postępowanie, wskazują, że producenci eksportujący mają możliwość zwiększenia swojej obecnej produkcji, a tym samym zwiększenia wywozu kwasu sulfanilowego na rynek Wspólnoty.

(102)

Należy przy tym nadmienić, że konsumpcja wspólnotowa uległa nieznacznemu zmniejszeniu w badanym okresie i że popyt w nadchodzących latach raczej nie wzrośnie na tyle, by pochłonąć potencjalny wzrost przywozu z ChRL i Indii w przypadku uchylenia środków. Zgodnie z tym scenariuszem przywóz kwasu sulfanilowego z ChRL i Indii najprawdopodobniej zastąpiłby znaczną część sprzedaży osiąganej przez przemysł wspólnotowy, ponieważ ceny produktów przywożonych prawdopodobnie byłyby niższe.

(103)

Jak ustalono w dochodzeniu, rynek wspólnotowy pozostaje atrakcyjny zarówno dla chińskich, jak i dla indyjskich producentów. Istotnie, jak wspomniano wyżej w motywach 57 i 62, ustalono, że średnia cena eksportowa uzyskiwana przez przedsiębiorstwa indyjskie i chińskie w sprzedaży do innych krajów trzecich była znacznie niższa od średniej ceny eksportowej uzyskiwanej na rynku wspólnotowym. Mimo że nie wykazano podcięcia cenowego ze strony chińskich i indyjskich cen eksportowych po dostosowaniu z uwzględnieniem obecnych ceł, w tym antydumpingowych, okazało się, że chińskie i indyjskie ceny eksportowe CIF są średnio znacznie (o około 18 %) niższe od średniej ceny stosowanej przez przemysł wspólnotowy. Dlatego też należy się spodziewać, że wobec braku jakichkolwiek środków przywóz kwasu sulfanilowego z krajów objętych dochodzeniem do Wspólnoty po cenie znacznie poniżej obecnego poziomu cen we Wspólnocie najprawdopodobniej znacząco by wzrósł, z uwagi na: (i) niewykorzystane moce produkcyjne (w szczególności w Indiach); (ii) przeniesienie wywozu z rynków innych krajów trzecich na rynek wspólnotowy; (iii) możliwość przestawienia produkcji ze specjalistycznych barwników i innych substancji na kwas sulfanilowy (w ChRL).

3.   Wnioski w sprawie prawdopodobnego ponownego wystąpienia szkody

(104)

Na podstawie powyższego można stwierdzić, że w przypadku uchylenia środków na rynku wspólnotowym pojawiłby się z dużym prawdopodobieństwem przywóz z krajów, których dotyczy dochodzenie, w znacznych ilościach i po cenach dumpingowych, poniżej poziomu cen oferowanych przez przemysł wspólnotowy. Najprawdopodobniej wywołałoby to zniżkowy trend cenowy na rynku wspólnotowym, wywierając negatywny wpływ na sytuację gospodarczą przemysłu wspólnotowego. Fakt ten mógłby w szczególności wstrzymać i odwrócić tendencję do poprawy sytuacji, którą osiągnięto w badanym okresie, prowadząc do prawdopodobnego ponownego wystąpienia szkody.

G.   INTERES WSPÓLNOTY

1.   Wprowadzenie

(105)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Wspólnoty jako całości. Ustalenie interesu Wspólnoty polegało na ocenie poszczególnych interesów wszystkich zainteresowanych stron.

(106)

Również fakt, że obecne dochodzenie jest przeglądem, czyli analizą sytuacji, w której środki antydumpingowe były już stosowane, umożliwia ocenę wszelkiego niepożądanego negatywnego wpływu obecnie obowiązujących środków antydumpingowych na zainteresowane strony.

(107)

Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosków o prawdopodobnym ponownym wystąpieniu dumpingu wyrządzającego szkodę istnieją istotne powody, które prowadziłyby do wniosku, że w interesie Wspólnoty nie leży utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku.

2.   Interes przemysłu wspólnotowego

(108)

Można rozsądnie przewidywać, że przemysł wspólnotowy będzie w dalszym ciągu czerpał korzyści z obowiązujących środków antydumpingowych i odnotuje dalszą poprawę sytuacji poprzez odzyskanie udziału w rynku i poprawę swej rentowności. Gdyby środki nie zostały utrzymane, przemysł wspólnotowy prawdopodobnie znowu poniósłby szkodę w wyniku zwiększonego przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, a jego obecna niestabilna sytuacja finansowa uległaby pogorszeniu.

(109)

Na tej podstawie stwierdza się, że w interesie Wspólnoty leży utrzymanie obowiązujących środków.

3.   Interes importerów

(110)

W postępowaniu pierwotnym ustalono, że nałożenie środków nie wywarłoby poważniejszego wpływu na przedsiębiorstwa wspólnotowe zajmujące się handlem kwasem sulfanilowym. Jak wskazano powyżej, żaden importer nie współpracował w obecnym dochodzeniu, tak więc nie przedstawiono żadnych istotnych powodów sugerujących, że zastosowanie środków miałoby być sprzeczne z interesem importerów.

4.   Interes użytkowników

(111)

Komisja przesłała kwestionariusze do 31 znanych jej użytkowników, spośród których tylko czterech udzieliło na nie odpowiedzi. Trzy wypełnione kwestionariusze wpłynęły od przedsiębiorstw wspólnotowych produkujących rozjaśniacze optyczne, a jeden od producenta barwników. Jednak informacje przedłożone przez tych producentów w odniesieniu do skutków środków i proporcji kwasu sulfanilowego na tle ogólnych kosztów produkcji nie były istotne.

(112)

Ilość przywozu produktu objętego dochodzeniem dokonanego przez tych czterech użytkowników stanowiła 47,3 % całkowitego przywozu do Wspólnoty. Co więcej, ponieważ ci czterej użytkownicy kupują znaczne ilości kwasu sulfanilowego od przemysłu wspólnotowego, w ODP reprezentowali oni łącznie około 40 % konsumpcji wspólnotowej.

(113)

Trzej spośród użytkowników zgłosili jednakowe uwagi, sprzeciwiając się utrzymaniu środków z uwagi na niewystarczające dla zaspokojenia wewnętrznego popytu moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego, a także na szkodliwość środków dla ich konkurencyjności na rynku towarów przetworzonych. Czwarty z użytkowników nie zajął stanowiska za ani przeciw utrzymaniu obowiązujących środków.

(114)

W odniesieniu do sytuacji dostaw na rynku wspólnotowym należy zauważyć, że obecna zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego mogłaby zaspokoić popyt wspólnotowy w granicach 80 % całkowitej konsumpcji. Należy również zaznaczyć, że przemysł wspólnotowy zainwestował w zwiększenie produkcji kwasu sulfanilowego klasy oczyszczonej. W każdym wypadku celem środków nie jest powstrzymanie przywozu z krajów objętych dochodzeniem, ale zagwarantowanie, aby nie odbywał się on po cenach dumpingowych i wyrządzających szkody. Dlatego też oczekuje się, że przywóz z tych krajów będzie w dalszym ciągu obecny na rynku, tak jak to miało miejsce po wprowadzeniu środków w 2002 r.

(115)

Należy przy tym nadmienić, że produkcja kwasu sulfanilowego poza Wspólnotą jest ograniczona do zaledwie kilku krajów na świecie, na przykład Indii, ChRL i USA. Stąd tak istotne jest umożliwienie przemysłowi wspólnotowemu dalszej działalności na warunkach skutecznej konkurencji, tak aby zapewnić wszystkim użytkownikom we Wspólnocie dostęp do wewnętrznych dostaw produktu.

(116)

Co do konkurencyjności użytkowników należy zauważyć, że pomimo braku informacji otrzymanych od użytkowników w ramach niniejszego dochodzenia, już w dochodzeniu pierwotnym wykazano, że spowodowany środkami antydumpingowymi wzrost całkowitych kosztów rozjaśniaczy optycznych oraz barwników zawierających kwas sulfanilowy nie przekraczałby 1 %.

(117)

Na podstawie powyższych ustaleń również w ramach niniejszego dochodzenia stwierdzono, że utrzymanie środków w mocy nie wywarłoby poważniejszego wpływu na sytuację użytkowników.

5.   Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty

(118)

Uwzględniając wszystkie wymienione powyżej przesłanki, należy stwierdzić, że nie istnieją istotne powody przemawiające przeciwko utrzymaniu obecnie obowiązujących środków antydumpingowych.

H.   ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

(119)

Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić utrzymanie obowiązujących środków. Wyznaczono również termin, w którym strony mogły przedstawić swoje uwagi na temat ujawnionych informacji. Nie wpłynęły żadne uwagi mogące spowodować zmianę powyższych wniosków.

(120)

W świetle ustaleń, jakie poczyniono w odniesieniu do prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu w odniesieniu do przywozu kwasu sulfanilowego pochodzącego z ChRL, prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w odniesieniu do przywozu z Indii, prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody oraz ustalenia interesów Wspólnoty, należy utrzymać w mocy środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu kwasu sulfanilowego w celu zapobieżenia ponownemu wyrządzeniu szkody przemysłowi wspólnotowemu przez przywóz po cenach dumpingowych.

(121)

Stawka cła nie będzie miała zastosowania do przywozu produktu objętego postępowaniem wytwarzanego i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez jedno przedsiębiorstwo indyjskie, którego zobowiązanie cenowe zostało przyjęte decyzją Komisji 2006/37/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu sulfanilowego objętego kodem CN ex 2921 42 10 (kod TARIC 2921421060), pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej oraz z Indii.

2.   Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa, jest następująca:

Kraj

Cło ostateczne (%)

Chińska Republika Ludowa

33,7

Indie

18,3

3.   Niezależnie od ust. 1, ostateczne cło antydumpingowe nie ma zastosowania do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.

4.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

1.   Przywóz produktów zgłoszonych do dopuszczenia do swobodnego obrotu, zafakturowanych przez przedsiębiorstwa, których zobowiązania zostały przyjęte przez Komisję i których nazwy zostały ujęte w decyzji 2006/37/WE, z wszelkimi późniejszymi zmianami, jest zwolniony z cła antydumpingowego nałożonego przez art. 1, pod warunkiem że:

produkty te są wytworzone, wysłane i zafakturowane bezpośrednio przez wyżej wymienione przedsiębiorstwa, pierwszemu niezależnemu klientowi we Wspólnocie, oraz

produktom tym towarzyszy faktura w ramach zobowiązania, która jest fakturą handlową zawierającą co najmniej informacje i oświadczenie przewidziane w załączniku do niniejszego rozporządzenia, oraz

towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania.

2.   Z chwilą przyjęcia zgłoszenia do dopuszczenia do swobodnego obrotu powstaje dług celny w każdym przypadku, gdy zostanie stwierdzone, w odniesieniu do towarów, o których mowa w art. 1 i zwolnionych z ceł zgodnie z warunkami wyszczególnionymi w ust. 1, że przynajmniej jeden warunek nie jest spełniony. Warunek określony w ust. 1 tiret drugie uznaje się za niespełniony w przypadku stwierdzenia, że faktura w ramach zobowiązania jest niezgodna z przepisami załącznika lub nie jest autentyczna, lub w przypadku gdy Komisja wycofała przyjęcie zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 lub art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego na mocy rozporządzenia lub decyzji, które odnoszą się do konkretnej(-ych) transakcji i uznają stosowną(-e) fakturę(-y) w ramach zobowiązań za nieważną(-e).

3.   Importerzy akceptują jako część normalnego ryzyka handlowego, że niewypełnienie przez którąkolwiek ze stron przynajmniej jednego warunku wymienionego w ust. 1 i określonego szczegółowo w ust. 2 może spowodować powstanie długu celnego na mocy art. 201 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (15). Powstały dług celny pobiera się po wycofaniu przez Komisję przyjęcia zobowiązania.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 października 2008 r.

W imieniu Rady

B. KOUCHNER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1.

(2)  Dz.U. L 196 z 25.7.2002, s. 11.

(3)  Dz.U. L 196 z 25.7.2002, s. 1.

(4)  Dz.U. L 196 z 25.7.2002, s. 36.

(5)  Dz.U. L 40 z 12.2.2004, s. 17.

(6)  Dz.U. L 80 z 18.3.2004, s. 29.

(7)  Dz.U. C 101 z 27.4.2005, s. 34.

(8)  Dz.U. L 288 z 21.10.1997, s. 1.

(9)  Dz.U. L 22 z 26.1.2006, s. 52.

(10)  Dz.U. L 22 z 26.1.2006, s. 5.

(11)  Dz.U. C 272 z 9.11.2006, s. 18.

(12)  Dz.U. C 171 z 24.7.2007, s. 18.

(13)  Dz.U. C 171 z 24.7.2007, s. 14.

(14)  Dz.U. C 229 z 29.9.2007, s. 9.

(15)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Faktura handlowa towarzysząca sprzedaży kwasu sulfanilowego przez przedsiębiorstwo do Wspólnoty w ramach zobowiązania powinna zawierać następujące elementy:

1.

Nagłówek „FAKTURA HANDLOWA ZAŁĄCZANA DO TOWARÓW OBJĘTYCH ZOBOWIĄZANIEM”.

2.

Nazwa przedsiębiorstwa wystawiającego fakturę, wymienionego w art. 1 decyzji Komisji 2006/37/WE w sprawie przyjęcia zobowiązania.

3.

Numer faktury handlowej.

4.

Data wystawienia faktury handlowej.

5.

Dodatkowy kod TARIC, na podstawie którego towary przechodzą odprawę celną na granicy Wspólnoty.

6.

Dokładny opis towarów, zawierający:

numer kodu produktu (PCN) użyty dla celów zobowiązania (np. „PA99”, „PS85” lub „TA98”),

specyfikacje techniczne/fizyczne PCN, tj. dla „PA99” i „PS85”: biały sypki proszek, a dla „TA98”: szary sypki proszek,

numer kodu produktu w przedsiębiorstwie (KPK) (w stosownych przypadkach),

kod CN,

ilość (należy podać w tonach).

7.

Opis warunków sprzedaży, w tym:

cena za tonę,

obowiązujące warunki płatności,

obowiązujące warunki dostawy,

całkowite zniżki i rabaty.

8.

Nazwa przedsiębiorstwa będącego importerem we Wspólnocie, na rzecz którego przedsiębiorstwo bezpośrednio wystawiło fakturę handlową, załączoną do towarów będących przedmiotem zobowiązania.

9.

Nazwisko pracownika przedsiębiorstwa, który wystawił fakturę, oraz poniższe podpisane oświadczenie:

„Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że sprzedaż towarów, których dotyczy niniejsza faktura, przeznaczonych do bezpośredniego wywozu do Wspólnoty Europejskiej, jest dokonywana w ramach i na warunkach zobowiązania złożonego przez [PRZEDSIĘBIORSTWO] i przyjętego przez Komisję Europejską na mocy decyzji 2006/37/WE. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą”.


16.10.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 275/18


ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1001/2008

z dnia 13 października 2008 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych łączników rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali, pochodzących z Republiki Korei i Malezji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2,

po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

1.   Obowiązujące środki

(1)

W sierpniu 2002 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 1514/2002 (2) („dochodzenie pierwotne”) wprowadzono ostateczne środki antydumpingowe na przywóz niektórych łączników rur i przewodów rurowych („łączniki rur i przewodów rurowych” lub „produkt objęty postępowaniem”) pochodzących, między innymi, z Republiki Korei i Malezji („kraje, których dotyczy postępowanie”). W odniesieniu do Malezji obowiązują następujące cła antydumpingowe: 59,2 % dla Anggerik Laksana Sdn Bhd i 75 % dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw; w odniesieniu do Republiki Korei cło wynosi 44 % dla wszystkich przedsiębiorstw.

(2)

Poza zakresem niniejszego postępowania aktualnie obowiązują środki antydumpingowe wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 964/2003 (3) na wywóz z Chińskiej Republiki Ludowej (58,6 %) i Tajlandii (58,9 %), z wyjątkiem dwóch przedsiębiorstw w Tajlandii, oraz produktów wysyłanych z Tajwanu, niezależnie od tego, czy zostały zadeklarowane jako pochodzące z Tajwanu. Środki nałożone na produkt objęty postępowaniem pochodzący z Chin rozszerzono na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Indonezji rozporządzeniem Rady (WE) nr 2052/2004 (4), Sri Lanki rozporządzeniem Rady (WE) nr 2053/2004 (5) oraz Filipin rozporządzeniem Rady (WE) nr 655/2006 (6), niezależnie od tego, czy został zadeklarowany jako pochodzący z Filipin, Indonezji lub Sri Lanki.

2.   Wniosek o dokonanie przeglądu

(3)

W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu (7) środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu łączników rur i przewodów rurowych pochodzących z Republiki Korei i Malezji Komisja otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(4)

Wniosek został złożony w dniu 23 maja 2007 r. przez Komitet Obrony Przemysłu Stalowych Łączników Spawanych w Unii Europejskiej (ang. Defence Committee of the Steel Butt-Welding Fittings Industry of the European Union) („wnioskodawca”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, ogólnej wspólnotowej produkcji niektórych łączników rur i przewodów rurowych.

(5)

W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.

(6)

Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu i wszczęła przegląd wygaśnięcia (8) zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

3.   Dochodzenie

(7)

Komisja oficjalnie zawiadomiła wnioskujących producentów wspólnotowych, pozostałych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących z krajów, których dotyczy postępowanie, importerów/przedsiębiorstwa handlowe, zainteresowanych użytkowników i ich stowarzyszenia, jak również przedstawicieli rządów obydwu krajów wywozu, o wszczęciu przeglądu.

(8)

Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich wymienionych stron i do tych, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu.

(9)

Komisja dała również stronom zainteresowanym możliwość przedstawienia swoich poglądów na piśmie i zwrócenia się z prośbą o możliwość przesłuchania w terminie ustalonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.

(10)

Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w Republice Korei, importerów/przedsiębiorstw handlowych prowadzących obrót produktem objętym postępowaniem oraz producentów wspólnotowych zawiadomienie o wszczęciu przeglądu przewidywało kontrolę wyrywkową, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego. W celu podjęcia decyzji co do konieczności kontroli wyrywkowej, a jeżeli zostanie ona uznana za konieczną, wybrania grupy reprezentatywnej, Komisja rozesłała formularze, prosząc o podanie szczegółowych informacji na temat średniej wielkości sprzedaży oraz cen każdego z producentów wspólnotowych, producentów eksportujących i importerów objętych postępowaniem. Nie otrzymano żadnej odpowiedzi ze strony koreańskich producentów eksportujących, a od importerów otrzymano jedenaście odpowiedzi. Na pytania zawarte w formularzu dotyczącym kontroli wyrywkowej odpowiedziało tylko czterech producentów wspólnotowych. W związku z powyższym postanowiono, iż kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.

(11)

Czterech producentów wspólnotowych udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w formularzu, ale jeden przesłał częściową odpowiedź i nie odpowiedział na pismo dotyczące uzupełnienia braków. Jeśli chodzi o Malezję, otrzymano dwie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, jedną od przedsiębiorstwa wchodzącego na rynek, a drugą od przedsiębiorstwa, które później nie wyraziło zgody na wizytę weryfikacyjną. Żaden z koreańskich producentów eksportujących nie odpowiedział na kwestionariusz. Dwóch importerów przedłożyło odpowiedzi na kwestionariusz.

(12)

Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz określenia interesu Wspólnoty. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw:

a)

składający wniosek producenci wspólnotowi:

Erne Fittings GmbH, Schlins, Austria,

Interfit SA, Maubeuge, Francja,

Virgilio Cena & Figli S.p.A, Brescia, Włochy;

b)

przedsiębiorstwo wchodzące na rynek w Malezji:

Pantech Steel Industries SDN. BHD., Selangor, Malezja.

4.   Okres objęty dochodzeniem

(13)

Badanie w sprawie kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu obejmowało okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. („OD”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do końca OD („okres badany”).

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

1.   Produkt objęty postępowaniem

(14)

Produktem objętym przeglądem są łączniki rur i przewodów rurowych (inne niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), z żeliwa lub stali (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o największej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, rodzaju stosowanego do spawania doczołowego lub do innych celów, pochodzące z Republiki Korei i Malezji, obecnie objęte kodami CN ex 7307 93 11, ex 7307 93 19, ex 7307 99 30 i ex 7307 99 90.

(15)

Łączniki rur i przewodów rurowych są wytwarzane przede wszystkim poprzez cięcie i kształtowanie rur i przewodów rurowych. Stosowane są one do łączenia rur i przewodów rurowych i produkowane są w różnych kształtach, takich jak kolanka, reduktory, trójniki i pokrywy, oraz w różnych wielkościach i z różnych gatunków materiału. Używane są one głównie w przemyśle petrochemicznym, budownictwie, energetyce, przemyśle stoczniowym i instalacjach przemysłowych. Przy sprzedaży do użytku w przemyśle petrochemicznym jako światowy standard stosuje się normę ANSI. Do innych celów najpowszechniej stosowanym standardem we Wspólnocie jest norma DIN.

2.   Produkt podobny

(16)

Podobnie jak w pierwotnym postępowaniu, dochodzenie wykazało, że łączniki rur i przewodów rurowych produkowane w krajach, których dotyczy postępowanie, sprzedawane na rynku krajowym lub wywożone do Wspólnoty, mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne oraz końcowe zastosowania jak produkty sprzedawane we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych składających wniosek i dlatego uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

C.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI DUMPINGU

(17)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy wygaśnięcie środków mogłoby doprowadzić do kontynuacji dumpingu.

1.   Uwagi wstępne

(18)

Jak wspomniano powyżej, wobec braku współpracy producentów eksportujących z Korei i Malezji, z wyjątkiem jednego przedsiębiorstwa wchodzącego na rynek, badanie musiało oprzeć się na informacjach uzyskanych przez służby Komisji z innych źródeł. W tym zakresie i zgodnie z przepisami art. 18 rozporządzenia podstawowego do ustalenia ilości i cen przywozu posłużono się danymi Eurostatu z 8-cyfrowym kodem CN, sprawdzonymi z innymi źródłami. Dostępne dane wykorzystano do obliczenia marginesu dumpingu, tj. w tym przypadku informacje zawarte we wniosku oraz statystki pochodzące ze Stanów Zjednoczonych.

(19)

Z uwagi na nieznaczną obecnie wielkość przywozu łączników rur i przewodów rurowych z Korei i Malezji do UE Komisja musiała wykorzystać dane z innego kraju. Za odpowiedni kraj uznano Stany Zjednoczone, ze względu na podobnej wielkości rynek z wieloma producentami krajowymi, ale również ze znacznym odsetkiem przywozu, dzięki czemu rynek ten jest bardzo konkurencyjny. Ponadto Stany Zjednoczone są znaczącym kierunkiem eksportowym dla Korei i Malezji.

2.   Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem

a)   Wartość normalna

(20)

Zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego i wobec braku jakiejkolwiek współpracy ze strony koreańskich i malezyjskich producentów eksportujących, z wyjątkiem jednego przedsiębiorstwa wchodzącego na rynek, wartość normalna została ustalona w oparciu o dane zawarte we wniosku, tj. szacunkowy koszt wytwarzania, do którego dodano 12,3 % i 15,1 % dla uwzględnienia wydatków SGA oraz 5,6 % i 6 % dla uwzględnienia zysku odpowiednio dla Korei i Malezji, wyrażone jako procent od obrotu. Uznaje się, iż powyższe wielkości procentowe przyjęto dość ostrożnie.

b)   Cena eksportowa

(21)

Zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego i wobec braku współpracy ze strony koreańskich i malezyjskich producentów eksportujących, z wyjątkiem jednego przedsiębiorstwa wchodzącego na rynek, cenę eksportową obliczono, wykorzystując koreańskie i malezyjskie ceny eksportowe przy wywozie produktu objętego postępowaniem do Stanów Zjednoczonych, na podstawie amerykańskich statystyk dotyczących przywozu. Dane te skorygowano z rozbiciem na rodzaje produktu, proporcjonalnie do wagi każdego typu produktu, w oparciu o informacje dostarczone we wniosku.

c)   Porównanie

(22)

Dokonano porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową łączników rur i przewodów rurowych, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, przyjmując obie ceny na poziomie ex-works.

(23)

Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, uwzględniono różnice w czynnikach mających wpływ na ceny i porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym dokonano korekt z tytułu frachtu śródlądowego i morskiego, ubezpieczenia, opłat manipulacyjnych, załadunku oraz kosztów ubocznych.

d)   Margines dumpingu

(24)

Porównanie skonstruowanej wartości normalnej ze skonstruowaną ceną eksportową wykazało istnienie dumpingu w obu krajach, których dotyczy postępowanie, z marginesem dumpingu równym wartości, o jaką ustalona wartość normalna przewyższa cenę eksportową. Stwierdzony margines dumpingu, wyrażony procentowo w stosunku do ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, wynosił 15,1 % dla Korei i 61,3 % dla Malezji.

3.   Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków

a)   Uwagi wstępne

(25)

W nawiązaniu do analizy występowania dumpingu w OD zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu. Wobec braku współpracy ze strony koreańskich i malezyjskich producentów eksportujących, z wyjątkiem jednego przedsiębiorstwa wchodzącego na rynek, i zważywszy na brak publicznie dostępnych informacji na temat przemysłu łączników rur i przewodów rurowych, poniższe wnioski opierają się głównie na dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, a dokładniej na danych Eurostatu, wniosku o dokonanie przeglądu oraz statystykach pochodzących ze Stanów Zjednoczonych.

b)   Koreańskie i malezyjskie moce produkcyjne

(26)

Moce produkcyjne zarówno w Korei, jak i w Malezji szacuje się na 35 300 ton, a ich zdolności eksportowe na 20 000 ton. Stanowi to ponad jedną czwartą konsumpcji we Wspólnocie.

c)   Koreańskie i malezyjskie ceny eksportowe do Wspólnoty

(27)

Jak już wspomniano w uwagach wstępnych, wywóz produktu objętego postępowaniem z obydwu krajów, których dotyczy postępowanie, na rynek Wspólnoty praktycznie nie istnieje. Co do wywozu do innych krajów trzecich we wniosku stwierdza się, że wywóz produktu objętego postępowaniem do Stanów Zjednoczonych odbywa się po cenach dumpingowych.

d)   Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu

(28)

W związku z powyższym, tj. wysokim marginesem dumpingu, ogromnymi wolnymi mocami produkcyjnymi w tych krajach oraz ich dużymi zdolnościami eksportowymi, można wywnioskować, że w wypadku wygaśnięcia środków dumpingowy przywóz z tych dwóch krajów do UE mógłby wystąpić ponownie. Ponadto mimo wysokiego poziomu ceł antydumpingowych nałożonych na ich przywóz, który praktycznie ustał, żaden z producentów eksportujących z Malezji nie wnioskował o dokonanie przeglądu okresowego. Co więcej, należy pamiętać, że koreańskie przedsiębiorstwa eksportujące nigdy nie współpracowały w dochodzeniu pierwotnym. Brak współpracy w tym dochodzeniu sugeruje również, że producenci eksportujący nie chcieli lub nie mogli wykazać, że w wypadku wygaśnięcia środków dumping nie wystąpi.

D.   DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO

(29)

Trzy przedsiębiorstwa w pełni współpracowały podczas dochodzenia. Przedsiębiorstwa te mają siedzibę we Francji (Interfit), w Austrii (Erne Fittings) oraz we Włoszech (Virgilio Cena). Grupa austriacka posiada również przedsiębiorstwo powiązane w Niemczech (Siekmann Fittings). W wyniku dochodzenia ustalono, że trzech w pełni współpracujących producentów wspólnotowych będących wnioskodawcami reprezentowało ponad 50 % wspólnotowej produkcji łączników rur i przewodów rurowych i że w związku z tym stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

E.   SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM

1.   Konsumpcja na rynku wspólnotowym

(30)

Konsumpcja we Wspólnocie była oparta na łącznej wielkości sprzedaży przez wnioskujących producentów wspólnotowych i pozostałych producentów wspólnotowych, na podstawie wniosku, oraz przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, i przywozu z innych krajów trzecich, w obydwu przypadkach na podstawie danych Eurostatu.

(31)

Na tej podstawie konsumpcja we Wspólnocie w okresie badanym wzrosła o 26 %, z 58 561 ton w 2002 r. do 73 519 ton w OD. Łączniki rur i przewodów rurowych są stosowane głównie w przemyśle petrochemicznym, budownictwie, energetyce, przemyśle stoczniowym i instalacjach przemysłowych, co w połączeniu z poprawą sytuacji w przemyśle stalowym może wyjaśnić ten wzrost.

(32)

Tabela 1

Konsumpcja we Wspólnocie

Konsumpcja we Wspólnocie

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Tony

58 561

62 122

64 480

56 255

65 667

73 519

Wskaźnik

100

106

110

96

112

126

Tendencje Y/Y

100

6

4

–14

16

13

Źródło: Eurostat, wniosek, zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

2.   Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie

a)   Wielkość i udział w rynku

(33)

Wielkość przywozu z Malezji i Korei zmniejszyła się radykalnie z 404 do 11 ton. Wydaje się, że jest to wynikiem wprowadzenia środków antydumpingowych obowiązujących od lutego 2002 r. Jego udział w rynku jest de minimis.

(34)

Tabela 2

Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie

Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Tony

404

22

54

94

17

11

Wskaźnik

100

5

13

23

4

3

Tendencje Y/Y

100

–95

8

10

–19

–1

Udział w rynku w % konsumpcji we Wspólnocie

1

0,04

0,08

0,17

0,03

0,01

Źródło: Eurostat.

b)   Zmiany cen przywozu i podcięcie cenowe

(35)

Ze względu na bardzo ograniczoną wielkość przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, i biorąc pod uwagę dużą różnorodność różnych rodzajów produktów, nie można uważać danych Eurostatu dotyczących cen za wiarygodne źródło dla szczegółowej analizy.

(36)

Wobec braku współpracy w krajach, których dotyczy postępowanie, marginesy podcięcia cenowego obliczono przy użyciu tej samej metody co w przypadku wniosku, tj. poprzez porównanie cen eksportowych stosowanych w wywozie z krajów, których dotyczy postępowanie, do Stanów Zjednoczonych z cenami stosowanymi przez wnioskodawców na rynku wspólnotowym. Margines podcięcia cenowego wynosi 25,2 % dla Korei i 53,3 % dla Malezji.

3.   Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego

a)   Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(37)

Produkcja przemysłu wspólnotowego wzrosła w okresie badanym o 5 %, podczas gdy konsumpcja we Wspólnocie wzrosła o 26 %.

(38)

Tabela 3

Wielkość produkcji

Wielkość produkcji

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Tony

46 454

43 504

47 155

40 881

49 300

48 922

Wskaźnik

100

94

102

88

106

105

Tendencje Y/Y

100

–6

8

–14

18

–1

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

(39)

W okresie badanym moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego wzrosły o 6 %, pomimo nieznacznego spadku w 2003 r.

(40)

Tabela 4

Moce produkcyjne

Moce produkcyjne

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Tony

89 400

87 800

89 700

90 300

94 800

95 000

Wskaźnik

100

98

100

101

106

106

Tendencje Y/Y

100

–2

2

1

5

0

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

(41)

W okresie badanym wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło o 1 %.

(42)

Tabela 5

Wykorzystanie mocy produkcyjnych

Wykorzystanie mocy produkcyjnych

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

%

52

50

53

45

52

51

Wskaźnik

100

95

101

87

100

99

Tendencje Y/Y

100

–5

6

–14

13

–1

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

b)   Wielkość sprzedaży i ceny sprzedaży

(43)

Sprzedaż przez przemysł wspólnotowy klientom niepowiązanym na rynku wspólnotowym wzrosła o 11 % między 2002 r. a OD.

(44)

Tabela 6

Sprzedaż przez przemysł wspólnotowy stronom niepowiązanym

Sprzedaż przemysłu wspólnotowego stronom niepowiązanym

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Tony

34 968

34 893

38 401

32 841

36 908

38 750

Wskaźnik

100

100

110

94

106

111

Tendencje Y/Y

100

–0,2

10

–16

12

5

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

(45)

W okresie badanym średnie ceny sprzedaży stosowane na rynku wspólnotowym przez przemysł wspólnotowy stopniowo rosły. Całkowity wzrost między 2002 r. a OD wyniósł 63 %. Wzrost ten można częściowo wytłumaczyć wzrostem kosztów głównego surowca, rur stalowych, a częściowo przesunięciem w zakresie produkcji dwóch producentów wspólnotowych, koncentrujących się na specjalnych, droższych typach.

(46)

Tabela 7

Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego

Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

EUR/tonę

1 553

1 652

1 783

2 133

2 217

2 528

Wskaźnik

100

106

115

137

143

163

Tendencje Y/Y

100

6

8

23

5

20

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

c)   Udział w rynku

(47)

Całkowity udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się o 7 punktów procentowych w okresie od 2002 r. do OD.

(48)

Tabela 8

Udział przemysłu wspólnotowego w rynku

Udział przemysłu wspólnotowego w rynku

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Udział procentowy w rynku

60 %

56 %

60 %

58 %

56 %

53 %

Źródło: Eurostat oraz zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

d)   Wzrost

(49)

Podczas gdy konsumpcja we Wspólnocie wzrosła w okresie badanym o 26 %, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wzrosła tylko o 11 %, a udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się o 7 punktów procentowych. Tendencja wzrostowa w konsumpcji we Wspólnocie nie pociągnęła zatem za sobą odpowiadającego jej wzrostu sprzedaży przemysłu wspólnotowego.

e)   Rentowność i zwrot z inwestycji

(50)

W okresie badanym rentowność wyrażona jako procent wartości sprzedaży netto podmiotom niepowiązanym rozwijała się w sposób następujący:

(51)

Tabela 9

Rentowność

Rentowność

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Udział procentowy w wartości sprzedaży netto

2 %

1 %

4 %

1 %

6 %

10 %

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

(52)

Rentowność przemysłu wspólnotowego wykazywała tendencje wzrostowe zgodne ze wzrostem cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego. Mimo znacznego spadku w 2003 i 2005 r. ogólna rentowność osiągnęła 10 %. Wiązało się to z przestawieniem produkcji na wytwarzanie produktów o większej wartości dodanej w okresie badanym, kiedy średni zysk osiągany przez przemysł wspólnotowy wynosił 4 %.

(53)

Zwrot z inwestycji, wyrażony jako zyski/straty w odniesieniu do wartości księgowej netto inwestycji, wykazywał te same tendencje co rentowność.

(54)

Tabela 10

Zwrot z inwestycji

Zwrot z inwestycji

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

%

6

2

11

4

18

37

Wskaźnik

100

37

184

62

310

618

Tendencje Y/Y

100

–63

147

– 122

248

309

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

f)   Przepływy pieniężne

(55)

Pomiędzy 2002 i 2005 r. występowały znaczne wahania w przepływach pieniężnych, a ich gwałtowny wzrost nastąpił w 2006 r. i w OD. Wzrost ten również wskazuje, że sytuacja przemysłu ulegała poprawie. Taki poziom przepływów pieniężnych pozwala przedsiębiorstwom, po trudnym okresie, ponownie inwestować w produkcję łączników rur i przewodów rurowych.

(56)

Tabela 11

Przepływy pieniężne

Przepływy pieniężne

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

EUR

1 310 693

3 826 570

2 378 520

1 233 797

7 559 501

10 040 180

Wskaźnik

100

292

181

94

577

766

Tendencje Y/Y

100

192

– 110

–87

483

189

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

g)   Inwestycje i zdolność do pozyskania kapitału

(57)

Inwestycje przemysłu wspólnotowego wzrosły w okresie badanym o 65 %. W celu zwiększenia wydajności większość z nich koncentrowała się na maszynach. Żadna z badanych spółek nie wspominała o jakichkolwiek bieżących trudnościach w zdobywaniu kapitału.

(58)

Tabela 12

Inwestycje

Inwestycje

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

EUR

5 839 416

5 824 908

3 438 352

7 422 926

9 986 636

9 643 822

Wskaźnik

100

100

59

127

171

165

Tendencje Y/Y

100

–0,2

–41

68

44

–6

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

h)   Zapasy

(59)

Poniższa tabela pokazuje, iż stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego był stabilny; niemniej jednak w okresie badanym należy odnotować nieznaczny spadek o około 1 %.

(60)

Tabela 13

Zapasy

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Tony

7 233

7 115

7 449

7 206

7 580

7 190

Wskaźnik

100

98

103

100

105

99

Tendencje Y/Y

100

–2

5

–3

5

–5

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

i)   Zatrudnienie, wydajność i koszty pracy

(61)

Po wynoszącym 5 % spadku w 2003 r. w okresie badanym siła robocza ogółem zmniejszyła się o 2 %.

(62)

Tabela 14

Zatrudnienie

Zatrudnienie

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Liczba zatrudnionych

760

725

719

692

729

741

Wskaźnik

100

95

95

91

96

98

Tendencje Y/Y

100

–5

–0,8

–3

5

2

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

(63)

Wraz ze wzrostem produkcji i zmniejszeniem zatrudnienia, wydajność wzrosła w okresie objętym dochodzeniem o 8 %.

(64)

Tabela 15

Wydajność

Wydajność

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Tony/jednego zatrudnionego

61

60

66

59

68

66

Wskaźnik

100

98

107

97

111

108

Tendencje Y/Y

100

–2

9

–11

14

–3

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

(65)

W okresie badanym koszty pracy w przemyśle wspólnotowym stopniowo rosły. Całkowity wzrost kosztów pracy w okresie badanym wyniósł 22 %. Główny wzrost kosztów pracy wystąpił w spółce, która skoncentrowała swoją produkcję na wytwarzaniu produktów specjalistycznych, wymagających wyższych kwalifikacji zawodowych.

(66)

Tabela 16

Koszty pracy

Koszty pracy/wynagrodzenia

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

EUR

28 941 652

28 436 139

29 607 915

29 754 664

33 069 402

35 312 821

Wskaźnik

100

98

102

103

114

122

Tendencje Y/Y

100

–2

4

1

11

8

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

4.   Wpływ innych czynników

a)   Działalność wywozowa przemysłu wspólnotowego

(67)

Wielkość wywozu łączników rur i przewodów rurowych dokonywanego przez przemysł wspólnotowy w okresie badanym nie była zbyt stabilna, wykazywała bowiem silne wahania. Poziom wywozu do krajów trzecich zmniejszył się o 15 %, a spadek ten wynikał głównie z niekorzystnego kursu wymiany EUR/USD.

(68)

Tabela 17

Wywóz przemysłu wspólnotowego

Wywóz przemysłu wspólnotowego

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Tony

10 893

8 003

9 358

8 410

11 890

9 278

Wskaźnik

100

73

86

77

109

85

Tendencje Y/Y

100

–27

12

–9

32

–24

Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.

b)   Wielkość i ceny przywozu z innych krajów trzecich

(69)

Rozporządzenie (WE) nr 964/2003 nałożyło cła antydumpingowe na przywóz łączników rur i przewodów rurowych z Chińskiej Republiki Ludowej (58,6 %) i Tajlandii (58,9 %). Środki mają zastosowanie do produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chin i wysyłanego z jednego z następujących krajów: Filipiny, Indonezja, Sri Lanka i Tajwan. Pomimo środków obowiązujących w odniesieniu do przywozu z Chin, wywóz z tego kraju do UE stale rośnie.

(70)

Łączna wielkość przywozu łączników rur i przewodów rurowych z krajów trzecich innych niż kraje, których dotyczy postępowanie, wzrosła w okresie badanym ponaddwukrotnie, z 9 654 ton w 2002 r. do 24 105 ton na koniec OD.

(71)

Wielkość przywozu łączników rur i przewodów rurowych do Wspólnoty z krajów innych niż Korea i Malezja kształtowała się następująco:

(72)

Tabela 18

Przywóz z innych krajów trzecich

Przywóz z innych krajów trzecich

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Tony

9 654

12 453

11 488

13 344

19 020

24 105

Wskaźnik

100

129

119

138

197

250

Tendencje Y/Y

100

29

–10

19

59

53

Źródło: Eurostat.

(73)

Udział w rynku przywozu pochodzącego z krajów trzecich innych niż kraje, których dotyczy postępowanie, osiągnął 33 % konsumpcji we Wspólnocie. Oznacza to wzrost o 99 % w okresie badanym, z 16 % do 33 %.

(74)

Tabela 19

Udział w rynku przywozu z innych krajów trzecich

Udział w rynku przywozu z innych krajów trzecich

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Udział procentowy w rynku

16 %

20 %

18 %

24 %

29 %

33 %

Wskaźnik

100

122

108

144

176

199

Tendencje Y/Y

100

22

–14

36

32

23

Źródło: Eurostat oraz informacje rynkowe przedłożone przez producentów składających wniosek.

(75)

Tabela 20

Główne źródła przywozu do UE

Przywóz z innych krajów trzecich

(w tonach)

2002 r.

2003 r.

2004 r.

2005 r.

2006 r.

OD

Chiny

859

1 428

1 772

2 236

5 846

8 339

Tajwan

1 101

2 372

1 894

2 540

4 774

5 854

Wietnam

1 835

1 214

767

694

1 224

1 475

Indie

1 522

1 569

1 537

1 763

1 552

2 096

Tajlandia

676

1 508

778

558

1 622

2 334

c)   Poprawa sytuacji po skutkach dumpingu

(76)

Jak wskazuje pozytywne kształtowanie się większości wyżej wyszczególnionych wskaźników, w okresie od 2002 r. do połowy 2007 r. sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego uległa częściowej poprawie po wyrządzającym szkodę dumpingowym przywozie pochodzącym z dwóch krajów, których dotyczy postępowanie.

5.   Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego

(77)

Obowiązujące środki doprowadziły do częściowej poprawy sytuacji w przemyśle wspólnotowym od 2002 r. Przemysł wspólnotowy zdołał zwiększyć wielkość sprzedaży oraz podnieść ceny. Wskaźniki szkody, takie jak produkcja, moce produkcyjne, rentowność, inwestycje, zwrot z inwestycji oraz wydajność również wykazały pozytywny rozwój. Świadczy to o tym, że przemysł wspólnotowy poczynił wysiłki na rzecz poprawy swojej konkurencyjności. W rezultacie sprzedaż przemysłu wspólnotowego we Wspólnocie od 2002 r. przynosi zyski.

(78)

Jednakże przemysł wspólnotowy nie zdołał wykorzystać znacznego wzrostu konsumpcji we Wspólnocie, a niektóre z czynników pozytywnych wynikają również z likwidacji znaczącego producenta wspólnotowego w Zjednoczonym Królestwie, którego działalność przejęły dwa spośród przedsiębiorstw popierających wniosek.

(79)

Niemniej jednak można wyciągnąć wniosek, że wprowadzenie środków przeciwko Korei i Malezji miało pozytywny wpływ na sytuację gospodarczą przemysłu wspólnotowego.

(80)

Biorąc pod uwagę wstępną poprawę sytuacji przemysłu wspólnotowego, nie można stwierdzić utrzymywania się szkody spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych. Zbadano zatem, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody w przypadku wygaśnięcia śródków.

F.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY

(81)

Jak wspomniano powyżej, producenci koreańscy i malezyjscy dysponują potencjałem, który w przypadku wygaśnięcia środków umożliwia im ponowne skierowanie na rynek wspólnotowy ogromnej wielkości wywozu. Z wniosku wynika, iż kraje te są w znacznym stopniu uzależnione od rynków eksportowych: 75 % w przypadku Korei i 84 % w przypadku Malezji. Ponadto wydaje się, że inne rynki eksportowe, takie jak Stany Zjednoczone i Japonia nie mogłyby wchłonąć wolnych mocy produkcyjnych, ponieważ wielkość wywozu do tych krajów jest już znaczna, i dlatego byłyby one kierowane na rynek wspólnotowy. Wydaje się również, że na rynku azjatyckim występuje ogólna nadprodukcja.

(82)

Jeżeli chodzi o ceny, na podstawie amerykańskich statystyk stwierdzono, że malezyjskie i koreańskie ceny eksportowe do Stanów Zjednoczonych są niższe niż ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy. Mimo że nie można było przeprowadzić szczegółowej analizy z powodu wielu różnych rodzajów produktów, prawdopodobnie eksporterzy ci dostosują swoje ceny do bardzo niskich cen z innych krajów azjatyckich w celu odzyskania utraconych udziałów w rynku. Tego rodzaju polityka cenowa, potwierdzona brakiem współpracy z ich strony w połączeniu z ich zdolnością dostarczenia znacznych ilości produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy, oznaczałaby negatywny wpływ na przemysł wspólnotowy.

(83)

Ponadto należy pamiętać, że przemysł wspólnotowy musi pozostać konkurencyjny, by wytwarzać pewną ilość produktów standardowych i w związku z tym bezpośrednio konkurujących z przywozem z Korei i Malezji, aby odnieść korzyści skali.

(84)

W związku z powyższym stwierdza się, że dopuszczenie do wygaśnięcia środków najprawdopodobniej doprowadziłoby do ponownego poniesienia przez przemysł wspólnotowy szkody spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych.

G.   INTERES WSPÓLNOTY

1.   Wprowadzenie

(85)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przedłużenie okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom przemysłu wspólnotowego jako całości. Interes Wspólnoty określono na podstawie analizy wszystkich zaangażowanych interesów, tj. interesu przemysłu wspólnotowego, interesu importerów/przedsiębiorstw handlowych, a także użytkowników produktu objętego postępowaniem. Nie otrzymano żadnych odpowiedzi ze strony użytkowników.

(86)

Aby ocenić prawdopodobny wpływ utrzymania lub zaprzestania stosowania środków, Komisja zażądała informacji od wszystkich zainteresowanych stron wymienionych powyżej. Komisja wysłała kwestionariusze dotyczące kontroli wyrywkowej do 64 importerów produktu objętego postępowaniem i otrzymała jedenaście odpowiedzi. Komisja wysłała kwestionariusze do tych jedenastu przedsiębiorstw i otrzymała jedynie dwie częściowe odpowiedzi, które nie dostarczyły żadnego dowodu wykazującego, że obowiązujące środki w dużym stopniu ich dotknęły. Jest oczywiste, że importerzy znaleźli inne źródła zaopatrzenia, o czym świadczy znaczący udział w rynku (33 %) przypadający na inne kraje trzecie, co wykazało, że zapewnione są warunki konkurencji na rynku wspólnotowym.

(87)

Również fakt, że obecne dochodzenie jest przeglądem, czyli analizowaniem sytuacji, w której środki antydumpingowe już zostały zastosowane, umożliwia ocenę jakiegokolwiek negatywnego wpływu aktualnie stosowanych środków antydumpingowych na zainteresowane strony.

(88)

Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosku w sprawie kontynuacji dumpingu i prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody, istnieją szczególnie ważne wskazania mogące prowadzić do wniosku, że utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.

2.   Interes przemysłu wspólnotowego

(89)

Przemysł wspólnotowy udowodnił, iż jest przemysłem strukturalnie rentownym. Zostało to potwierdzone pozytywnym rozwojem jego sytuacji gospodarczej w czasie, kiedy po nałożeniu aktualnie obowiązujących środków antydumpingowych przywrócona została efektywna konkurencja. Rzeczywiście, poczynione przez przemysł wspólnotowy wysiłki mające na celu racjonalizację produkcji oraz zwiększenie konkurencyjności zapewniły mu rozsądną dochodowość w dwóch ostatnich latach okresu badanego.

(90)

Biorąc powyższe pod uwagę, utrzymanie istniejących środków wydaje się konieczne w celu uniknięcia niekorzystnego wpływu przywozu po cenach dumpingowych, który mógłby zagrozić poprawie sytuacji, a nawet istnieniu przemysłu wspólnotowego. Należy również mieć na względzie, że gdyby przemysł wspólnotowy przestał istnieć, miałoby to ujemny wpływ na gałęzie przemysłu będące odbiorcami jego produktów, ponieważ znacznie ograniczyłoby to im wybór dostawców.

3.   Interesy importerów/przedsiębiorstw handlowych

(91)

Jak wyjaśniono powyżej, jedynie dwóch z 64 niepowiązanych importerów udzieliło odpowiedzi na kwestionariusz Komisji. Nie wyrazili oni jednak jakichkolwiek negatywnych opinii na temat możliwego dalszego stosowania środków. Brak współpracy sam w sobie wyraźnie wskazuje na to, że ten sektor nie odczuł istotnego ujemnego wpływu środków na swoją sytuację ekonomiczną. Potwierdza to fakt, że importerzy nadal dokonywali znacznego obrotu handlowego produktem objętym postępowaniem, zwiększając nawet wielkość przywozu w okresie badanym.

(92)

W związku z tym stwierdza się, że nałożenie aktualnie obowiązujących środków antydumpingowych nie miało ujemnego wpływu na sytuację ekonomiczną importerów produktu objętego postępowaniem. Dlatego też jest mało prawdopodobne, aby utrzymanie tych środków mogło doprowadzić do pogorszenia sytuacji ekonomicznej importerów w przyszłości.

4.   Interes użytkowników

(93)

W obecnym dochodzeniu nie zgłosili się żadni użytkownicy. Użytkownicy produktu objętego postępowaniem to głównie przemysł petrochemiczny oraz budowlany. Brak współpracy z ich strony zdaje się potwierdzać, że łączniki rur lub przewodów rurowych stanowią bardzo małą część ich ogólnych kosztów produkcji, a obecnie obowiązujące środki nie spowodowały jakiegokolwiek spadku ich konkurencyjności.

(94)

Stwierdzono, że utrzymanie środków na tym samym poziomie nie pociągnęłoby za sobą żadnego pogorszenia sytuacji użytkowników.

5.   Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty

(95)

Dochodzenie wykazało, że istniejące środki antydumpingowe pozwoliły na pewną poprawę sytuacji przemysłu wspólnotowego. Gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków, stanowiłoby to zagrożenie dla procesu poprawy sytuacji i mogłoby prowadzić do zaniknięcia przemysłu wspólnotowego w tym sektorze. Dalsze stosowanie środków leży zatem w interesie przemysłu wspólnotowego.

(96)

Ponadto jak się wydaje, obowiązujące obecnie środki nie miały w przeszłości istotnego ujemnego wpływu na sytuację ekonomiczną użytkowników i importerów. Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma powodów, które w sposób przekonujący przemawiałyby przeciwko dalszemu stosowaniu obowiązujących środków antydumpingowych.

H.   ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

(97)

Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić utrzymanie obowiązujących środków. Wyznaczono również termin, w którym strony mają możliwość przedstawienia uwag dotyczących ujawnionych informacji. Nie otrzymano żadnych uwag ze strony Korei; otrzymano jedną uwagę od przedsiębiorstwa malezyjskiego, ale nie była ona na tyle znacząca, aby zmienić powyższe wnioski.

(98)

Z powyższych ustaleń wynika, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, że cła antydumpingowe wprowadzone względem przywozu łączników rur i przewodów rurowych pochodzących z Republiki Korei i Malezji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1514/2002 powinny zostać utrzymane,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz łączników rur i przewodów rurowych (innych niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), z żeliwa lub stali (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o największej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, rodzaju stosowanego do spawania doczołowego lub do innych celów, pochodzących z Republiki Korei i Malezji i objętych kodami CN ex 7307 93 11, ex 7307 93 19, ex 7307 99 30 i ex 7307 99 90 (kody TARIC 7307931191, 7307931193, 7307931194, 7307931195, 7307931199, 7307931991, 7307931993, 7307931994, 7307931995, 7307931999, 7307993092, 7307993093, 7307993094, 7307993095, 7307993098, 7307999092, 7307999093, 7307999094, 7307999095, 7307999098).

2.   Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:

Kraj

Przedsiębiorstwo

Stawka cła

(%)

Dodatkowy kod TARIC

Malezja

 

Anggerik Laksana Sdn Bhd,

Selangor Darul Ehsan

59,2

A324

 

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

75

A999

Republika Korei

 

Wszystkie przedsiębiorstwa

44

3.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 października 2008 r.

W imieniu Rady

B. KOUCHNER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1.

(2)  Dz.U. L 228 z 24.8.2002, s. 1.

(3)  Dz.U. L 139 z 6.6.2003, s. 1.

(4)  Dz.U. L 355 z 1.12.2004, s. 4.

(5)  Dz.U. L 355 z 1.12.2004, s. 9.

(6)  Dz.U. L 116 z 29.4.2006, s. 1.

(7)  Dz.U. C 286 z 23.11.2006, s. 8.

(8)  Dz.U. C 192 z 18.8.2007, s. 15.


16.10.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 275/32


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1002/2008

z dnia 15 października 2008 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 października 2008 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 października 2008 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

MA

73,5

MK

51,9

TR

86,7

ZZ

70,7

0707 00 05

MK

81,9

TR

100,5

ZZ

91,2

0709 90 70

TR

117,4

ZZ

117,4

0805 50 10

AR

77,7

TR

104,7

UY

95,7

ZA

84,1

ZZ

90,6

0806 10 10

BR

261,2

TR

97,8

US

224,7

ZZ

194,6

0808 10 80

AR

67,2

CL

64,0

CN

53,8

MK

37,6

NZ

89,9

US

121,5

ZA

82,2

ZZ

73,7

0808 20 50

CL

60,3

CN

50,9

TR

128,9

ZA

83,4

ZZ

80,9


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


16.10.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 275/34


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1003/2008

z dnia 15 października 2008 r.

ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 16 października 2008 r.

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 (2), w szczególności jego art. 2 ust.1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przewiduje, że należność celna przywozowa na produkty oznaczone kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 [pszenica zwyczajna wysokiej jakości], 1002, ex 1005 inne niż ziarna hybrydowe oraz ex 1007 inne niż hybrydy do siewu, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej na takie produkty w przywozie, powiększonej o 55 %, minus cena importowa cif stosowana wobec danej przesyłki. Należności te nie mogą jednak przekroczyć konwencyjnej stawki celnej określonej na podstawie Nomenklatury Scalonej.

(2)

Artykuł 136 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że do celów obliczenia należności celnych przywozowych, o których mowa w ust. 1 wspomnianego artykułu, reprezentatywne ceny przywozowe cif ustanawiane są regularnie dla produktów określonych w tym ustępie.

(3)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, ceną do obliczania należności przywozowej produktów oznaczonych kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00, 1005 10 90, 1005 90 00 i 1007 00 90 jest dzienna reprezentatywna cena cif w przywozie ustalona w sposób określony w art. 4 wspomnianego rozporządzenia.

(4)

Należy ustalić należności celne przywozowe na okres od dnia 16 października 2008 r., mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń.

(5)

W związku z tym zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 608/2008 z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasowego zawieszenia cła przywozowego na niektóre zboża w odniesieniu do roku gospodarczego 2008/2009 (3), zawiesza się stosowanie niektórych należności ustanowionych niniejszym rozporządzeniem,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Od dnia 16 października 2008 r. należności celne przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, ustala się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia na podstawie czynników określonych w załączniku II.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 16 października 2008 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 października 2008 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 161 z 29.6.1996, s. 125.

(3)  Dz.U. L 166 z 27.6.2008, s. 19.


ZAŁĄCZNIK I

Należności celne przywozowe na produkty, o których mowa w art. 136 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, mające zastosowanie od dnia 16 października 2008 r.

Kod CN

Wyszczególnienie towarów

Należność przywozowa (1)

(w EUR/t)

1001 10 00

PSZENICA twarda wysokiej jakości

0,00 (2)

średniej jakości

0,00 (2)

niskiej jakości

0,00 (2)

1001 90 91

PSZENICA zwyczajna, do siewu

0,00

ex 1001 90 99

PSZENICA zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu

0,00 (2)

1002 00 00

ŻYTO

19,11 (2)

1005 10 90

KUKURYDZA siewna, inna niż hybryda

0,00

1005 90 00

KUKURYDZA, inna niż do siewu (3)

0,00 (2)

1007 00 90

Ziarno SORGO, inne niż hybryda do siewu

19,11 (2)


(1)  W przypadku towarów przywożonych do Wspólnoty przez Ocean Atlantycki lub przez Kanał Sueski, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, importer może skorzystać z obniżki należności celnych o:

3 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się na Morzu Śródziemnym,

2 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się w Danii, Estonii, Irlandii, na Łotwie, Litwie, w Polsce, Finlandii, Szwecji, Wielkiej Brytanii lub na atlantyckim wybrzeżu Półwyspu Iberyjskiego.

(2)  Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 608/2008 zawiesza się stosowanie tej należności.

(3)  Importer może skorzystać z obniżki o stałą stawkę zryczałtowaną w wysokości 24 EUR/t, jeśli spełnione zostały warunki ustanowione w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1249/96.


ZAŁĄCZNIK II

Czynniki uwzględnione przy obliczaniu należności ustalonych w załączniku I

1.10.2008-14.10.2008

1)

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

(EUR/t)

 

Pszenica zwyczajna (1)

Kukurydza

Pszenica twarda wysokiej jakości

Pszenica twarda średniej jakości (2)

Pszenica twarda niskiej jakości (3)

Jęczmień

Giełda

Minnéapolis

Chicago

Notowanie

195,25

123,95

Cena FOB USA

281,83

271,83

251,83

116,56

Premia za Zatokę

15,20

Premia za Wielkie Jeziora

4,76

2)

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

Koszt frachtu: Zatoka Meksykańska–Rotterdam:

22,09 EUR/t

Koszt frachtu: Wielkie Jeziora–Rotterdam:

21,36 EUR/t


(1)  Premia dodatnia w wysokości 14 EUR/t włączona (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(2)  Premia ujemna w wysokości 10 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(3)  Premia ujemna w wysokości 30 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).


16.10.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 275/37


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1004/2008

z dnia 15 października 2008 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (MSR) 39 oraz Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 7

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (1), w szczególności jego art. 3 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1725/2003 z dnia 29 września 2003 r. (2) przyjęto określone międzynarodowe standardy rachunkowości oraz ich interpretacje istniejące w dniu 14 września 2002 r.

(2)

W dniu 13 października 2008 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASB) przyjęła zmiany Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (MSR) 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena oraz Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 7 Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji, zwane dalej „zmianami w MSR 39 i MSSF 7”. Zmiany w MSR 39 i MSSF 7 umożliwiają w wyjątkowych sytuacjach przekwalifikowanie określonych instrumentów finansowych z kategorii „przeznaczone do obrotu”. Obecny kryzys finansowy jest uważany za tego rodzaju sytuację wyjątkową, która uzasadniałaby skorzystanie przez przedsiębiorstwa z tej możliwości.

(3)

Należy zezwolić przedsiębiorstwom na przekwalifikowanie określonych instrumentów finansowych zgodnie ze zmianami w MSR 39 i MSSF 7, ze skutkiem od dnia 1 lipca 2008 r.

(4)

Konsultacje z Grupą Ekspertów Technicznych (TEG) z Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG) potwierdziły, że zmiany w MSR 39 i MSSF 7 spełniają techniczne kryteria przyjęcia określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002. Zgodnie z decyzją Komisji 2006/505/WE z dnia 14 lipca 2006 r. powołującą Grupę Kontrolującą Opinie Dotyczące Standardów Rachunkowości z zadaniem doradzania Komisji w kwestii obiektywizmu i neutralności opinii Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG) (3), Grupa Kontrolująca Opinie Dotyczące Standardów Rachunkowości przeanalizowała opinię EFRAG w sprawie przyjęcia zmian i poinformowała Komisję Europejską, że opinia ta ma wyważony charakter i jest obiektywna.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1725/2003.

(6)

Biorąc pod uwagę bieżące zawirowania na rynkach finansowych oraz fakt, iż pewne instrumenty finansowe przestały być przedmiotem obrotu lub powiązane rynki przestały być aktywne lub są w trudnej sytuacji, zachodzi konieczność natychmiastowego nadania mocy prawnej zmianom umożliwiającym przekwalifikowanie określonych instrumentów finansowych, w związku z czym niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w trybie pilnym.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego Rachunkowości,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1725/2003, Międzynarodowy Standard Rachunkowości (MSR) 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena oraz Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 7 Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 października 2008 r.

W imieniu Komisji

Charlie McCREEVY

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1.

(2)  Dz.U. L 261 z 13.10.2003, s. 1.

(3)  Dz.U. L 199 z 21.7.2006, s. 33.


ZAŁĄCZNIK

MIĘDZYNARODOWE STANDARDY RACHUNKOWOŚCI

MSR 39

Zmiany w MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena

MSSF 7

Zmiany w MSSF 7 Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji

Powielanie dozwolone w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Wszystkie istniejące prawa są zastrzeżone poza EOG, z wyjątkiem prawa do powielania na użytek własny lub w innych uczciwych celach. Więcej informacji można uzyskać na stronie RMSR www.iasb.org

Przekwalifikowanie aktywów finansowych (Zmiany w MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena oraz w MSSF 7 Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji)

Zmiany w MSR 39

Paragraf 50 został zmieniony, a paragrafy 50B–50F oraz 103G zostały dodane.

WYCENA

Przekwalifikowanie

50

Jednostka:

a)

nie dokonuje przekwalifikowania instrumentu pochodnego z kategorii wycenianych według wartości godziwej przez wynik finansowy od momentu jego objęcia lub wyemitowania;

b)

nie dokonuje przekwalifikowania instrumentu finansowego z kategorii wycenianych według wartości godziwej przez wynik finansowy, jeżeli przy początkowym ujęciu instrument finansowy został wyznaczony przez jednostkę jako wyceniany według wartości godziwej przez wynik finansowy; oraz

c)

może, jeżeli składnik aktywów finansowych nie jest już utrzymywany w celu sprzedaży lub odkupienia go w bliskim terminie (niezależnie od faktu, iż składnik aktywów finansowych mógł zostać nabyty lub zaciągnięty głównie w celu sprzedaży lub odkupienia w bliskim terminie), dokonać przekwalifikowania danego składnika aktywów finansowych z kategorii wycenianych według wartości godziwej przez wynik finansowy, jeżeli spełnione są wymogi określone w paragrafie 50B lub 50D.

Jednostka nie dokonuje przekwalifikowania instrumentu finansowego do kategorii wycenianych według wartości godziwej przez wynik finansowy po początkowym ujęciu.

50B

Składnik aktywów finansowych, do którego stosuje się paragraf 50(c) (z wyjątkiem składników aktywów finansowych w rodzaju określonych w paragrafie 50D), może zostać przekwalifikowany z kategorii wycenianych według wartości godziwej przez wynik finansowy jedynie w wyjątkowych okolicznościach.

50C

Jeżeli jednostka dokonuje przekwalifikowania składnika aktywów finansowych z kategorii wycenianych według wartości godziwej przez wynik finansowy zgodnie z paragrafem 50B, składnik aktywów finansowych jest przekwalifikowywany według jego wartości godziwej w dniu przekwalifikowania. Zysków lub strat, które zostały już ujęte w rachunku zysków i strat, nie poddaje się odwróceniu. Wartość godziwa składnika aktywów finansowych w dniu przekwalifikowania jest uznawana odpowiednio za jego nowy koszt lub nowy zamortyzowany koszt.

50D

Składnik aktywów finansowych, do którego stosuje się paragraf 50(c) i który odpowiada definicji pożyczek i należności (jeżeli przy początkowym ujęciu składnik aktywów finansowych nie musiał być sklasyfikowany jako przeznaczony do obrotu), może zostać przekwalifikowany z kategorii wycenianych według wartości godziwej przez wynik finansowy, jeżeli jednostka ma zamiar i możliwość utrzymać składnik aktywów finansowych w dającej się przewidzieć przyszłości lub do jego wymagalności.

50E

Składnik aktywów finansowych sklasyfikowany jako dostępny do sprzedaży, który odpowiada definicji pożyczek i należności (jeżeli nie został wyznaczony jako dostępny do sprzedaży), może zostać przekwalifikowany z kategorii aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży do kategorii pożyczek i należności, jeżeli jednostka ma zamiar i możliwość utrzymać składnik aktywów finansowych w dającej się przewidzieć przyszłości lub do jego wymagalności.

50F

Jeżeli jednostka dokonuje przekwalifikowania składnika aktywów finansowych z kategorii wycenianych według wartości godziwej zgodnie z paragrafem 50D lub z kategorii dostępnych do sprzedaży zgodnie z paragrafem 50E, składnik aktywów finansowych jest przekwalifikowywany według jego wartości godziwej w dniu przekwalifikowania. W przypadku składnika aktywów finansowych przekwalifikowanego zgodnie z paragrafem 50D nie poddaje się odwróceniu zysków lub strat, które zostały już ujęte w rachunku zysków i strat. Wartość godziwa składnika aktywów finansowych w dniu przekwalifikowania jest uznawana odpowiednio za jego nowy koszt lub nowy zamortyzowany koszt. W przypadku składnika aktywów finansowych przekwalifikowanego z kategorii dostępnych do sprzedaży zgodnie z paragrafem 50E, uprzednie zyski lub straty wynikające z danego składnika aktywów finansowych, które zostały ujęte w innych całkowitych dochodach zgodnie z paragrafem 55(b), są ujmowane zgodnie z paragrafem 54.

DATA WEJŚCIA W ŻYCIE I PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

103G

Paragrafy 50 oraz OS8 zostały zmienione, a paragrafy 50B–50F zostały dodane na podstawie dokumentu Przekwalifikowanie aktywów finansowych (Zmiany w MSR 39 oraz w MSSF 7), wydanego w październiku 2008 r. Jednostka stosuje te zmiany od dnia 1 lipca 2008 r. Jednostka nie dokonuje przekwalifikowania składników aktywów finansowych zgodnie z paragrafem 50B, 50D lub 50E przed dniem 1 lipca 2008 r. Każde przekwalifikowanie składnika aktywów finansowych dokonane w okresach sprawozdawczych rozpoczynających się dnia 1 listopada 2008 r. i później staje się skuteczne z dniem, w którym dokonano przekwalifikowania. Przekwalifikowanie składników aktywów finansowych zgodnie z paragrafem 50B, 50D lub 50E nie jest stosowane retrospektywnie do okresów sprawozdawczych zakończonych przed datą wejścia w życie określoną w niniejszym paragrafie.

W załączniku A Objaśnienie stosowania zmieniono paragraf OS8.

Efektywna stopa procentowa

OS8

W przypadku, gdy jednostka zmienia oszacowania płatności udzielonych lub otrzymanych, koryguje wartość bilansową składnika aktywów finansowych lub zobowiązania finansowego (lub grupy instrumentów finansowych) tak, aby wartość ta odzwierciedlała rzeczywiste i zweryfikowane oszacowane przepływy pieniężne. Jednostka dokonuje przeliczenia wartości bilansowej poprzez wyliczenie wartości bieżącej oczekiwanych przyszłych przepływów pieniężnych, zdyskontowanych z zastosowaniem pierwotnej efektywnej stopy procentowej instrumentu finansowego. Korekta jest ujmowana jako przychody lub koszty w rachunku zysków i strat. Jeżeli składnik aktywów finansowych jest przekwalifikowywany zgodnie z paragrafem 50B, 50D lub 50E, a jednostka podwyższa następnie swoje oszacowania przyszłych otrzymywanych płatności pieniężnych w wyniku większej możliwości odzyskania tych płatności, wynik tego podwyższenia jest ujmowany jako korekta efektywnej stopy procentowej od dnia zmiany szacunków a nie jako korekta wartości bilansowej składnika aktywów w dniu zmiany szacunków.

Zmiany w MSFF 7

Paragraf 12 został zmieniony, a paragrafy 12A i 44E zostały dodane.

WPŁYW INSTRUMENTÓW FINANSOWYCH NA SYTUACJĘ FINANSOWĄ I WYNIK DZIAŁALNOŚCI

Bilans

Przekwalifikowanie

12

Jeżeli jednostka dokonała przekwalifikowania składnika aktywów finansowych (zgodnie z paragrafami 51–54 MSR 39) na wyceniany:

a)

według kosztu lub zamortyzowanego kosztu, a nie według wartości godziwej; lub

b)

według wartości godziwej, a nie według kosztu lub zamortyzowanego kosztu,

jednostka ujawnia kwotę przekwalifikowaną do i z każdej kategorii, jak również przyczyny przekwalifikowania.

12A

Jeżeli jednostka dokonała przekwalifikowania składnika aktywów finansowych z kategorii wycenianych według wartości godziwej przez wynik finansowy zgodnie z paragrafem 50B lub 50D MSR 39 lub z kategorii dostępnych do sprzedaży zgodnie z paragrafem 50E MSR 39, ujawnia następujące informacje:

a)

kwotę przekwalifikowaną do i z każdej kategorii;

b)

dla każdego okresu sprawozdawczego do momentu usunięcia z bilansu, wartości bilansowe i wartości godziwe wszystkich składników aktywów finansowych, które zostały przekwalifikowane w bieżącym okresie sprawozdawczym oraz w poprzednich okresach sprawozdawczych;

c)

jeżeli składnik aktywów finansowych został przekwalifikowany zgodnie z paragrafem 50B, wyjątkową sytuację oraz fakty i okoliczności wskazujące, że sytuacja była wyjątkowa;

d)

dla okresu sprawozdawczego, w którym składnik aktywów finansowych został przeklasyfikowany, wartość godziwą zysku lub straty wynikających ze składnika aktywów finansowych, które zostały ujęte w rachunku zysków i strat lub w innych całkowitych dochodach w danym okresie sprawozdawczym oraz w poprzednich okresach sprawozdawczych;

e)

dla każdego okresu sprawozdawczego następującego po przekwalifikowaniu (w tym okresu sprawozdawczego, w którym składnik aktywów finansowych został przekwalifikowany) do momentu usunięcia składnika aktywów finansowych z bilansu, wartość godziwą zysku lub straty, które zostałyby ujęte w rachunku zysków i strat lub w innych całkowitych dochodach, jeżeli dany składnik aktywów finansowych nie zostałby przekwalifikowany, jak również zysk, stratę, przychód i koszt ujęte w rachunku zysków i strat; oraz

f)

efektywną stopę procentową i szacunkowe kwoty przepływów pieniężnych, które jednostka spodziewa się odzyskać, na dzień przekwalifikowania składnika aktywów finansowych.

DATA WEJŚCIA W ŻYCIE I PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

44E

Paragraf 12 został zmieniony, a paragraf 12A został dodany na podstawie dokumentu Przekwalifikowanie aktywów finansowych (Zmiany w MSR 39 oraz w MSSF 7), wydanego w październiku 2008 r. Jednostka stosuje te zmiany od dnia 1 lipca 2008 r.


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Komisja

16.10.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 275/42


DECYZJA KOMISJI

z dnia 10 października 2008 r.

ustalająca ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich w odniesieniu do określonej liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i przekształcenie winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok budżetowy 2008

(notyfikowana jako dokument nr C(2008) 5738)

(Jedynie teksty w językach bułgarskim, hiszpańskim, czeskim, niemieckim, greckim, francuskim, włoskim, węgierskim, maltańskim, portugalskim, rumuńskim, słoweńskim i słowackim są autentyczne)

(2008/799/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (1), w szczególności jego art. 14 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zasady dotyczące restrukturyzacji i przekształcenia winnic zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999 i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego (2).

(2)

Zgodnie ze szczegółowymi zasadami dotyczącymi planowania finansowego i uczestniczenia w finansowaniu programu restrukturyzacji i przekształcenia ustalonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1227/2000 odniesienia do danego roku budżetowego dotyczą wydatków faktycznie poniesionych przez państwa członkowskie pomiędzy dniem 16 października a dniem 15 października roku następnego.

(3)

Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Komisja co roku dokonuje wstępnych przydziałów dla państw członkowskich w oparciu o obiektywne kryteria, uwzględniając indywidualne sytuacje i potrzeby, jak również starania, jakie należy podjąć biorąc pod uwagę cel programu.

(4)

W decyzji 2007/719/WE (3) Komisja ustaliła orientacyjne przydziały finansowe na rok gospodarczy 2007/2008.

(5)

Zgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 w przypadku gdy faktycznie poniesione przez państwo członkowskie wydatki na hektar przekraczają wydatki przewidziane w przydziale wstępnym, stosuje się karę. W roku budżetowym 2008 karę tę w wysokości 6 169 EUR stosuje się w odniesieniu do Słowacji.

(6)

Na mocy art. 16 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 państwa członkowskie mogą składać wnioski o dalsze finansowanie w ramach bieżącego roku budżetowego. W roku budżetowym 2008 przypadek ten dotyczy Republiki Czeskiej, Hiszpanii, Włoch, Węgier oraz Rumunii.

(7)

Na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 wnioski o dalsze finansowanie przekazane Komisji przez państwa członkowskie przyjmowane są na zasadzie pro rata, z zastosowaniem kwoty dostępnej po odjęciu, w stosunku do wszystkich państw członkowskich, sumy kwot zgłoszonych zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) i b) wymienionego rozporządzenia od całkowitej kwoty przyznanej państwom członkowskim. Przepis ten stosuje się w roku budżetowym 2008 do Republiki Czeskiej, Hiszpanii, Włoch, Węgier oraz Rumunii. Wszystkie wnioski o dalsze finansowanie przekazane przez wymienione państwa członkowskie mogły zostać pozytywnie rozpatrzone, gdyż dotyczyły kwot niższych niż przeznaczone do ponownego przydziału,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Ostateczne przydziały finansowe na rok gospodarczy 2007/2008 dla zainteresowanych państw członkowskich w odniesieniu do określonej liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i przekształcenie winnic na mocy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 na rok budżetowy 2008, znajdują się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do: Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Republiki Austrii, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 10 października 2008 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 179 z 14.7.1999, s. 1.

(2)  Dz.U. L 143 z 16.6.2000, s. 1.

(3)  Dz.U. L 289 z 7.11.2007, s. 59.


ZAŁĄCZNIK

OSTATECZNE PRZYDZIAŁY FINANSOWE NA ROK GOSPODARCZY 2007/2008

(rok budżetowy 2008)

Państwo członkowskie

Powierzchnia (ha)

Przydział finansowy (EUR)

Bułgaria

1 200

9 013 796

Republika Czeska

706

11 883 827

Niemcy

1 406

12 097 072

Grecja

647

6 360 118

Hiszpania

21 154

169 516 302

Francja

8 977

69 071 668

Włochy

12 358

101 761 476

Cypr

150

2 131 684

Luksemburg

5

38 001

Węgry

1 852

14 813 090

Malta

3

38 157

Austria

888

5 068 342

Portugalia

2 711

23 511 590

Rumunia

4 205

35 050 228

Słowenia

124

2 401 900

Słowacja

228

863 646

Ogółem

56 614

463 620 897


IV Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

Wspólny Komitet EOG

16.10.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 275/45


DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 318/05/COL

z dnia 14 grudnia 2005 r.

o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale w odniesieniu do zwolnień z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych w związku z utworzeniem spółki Entra Eiendom AS (Norwegia)

URZĄD NADZORU EFTA,

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26,

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24 i art. 1 w części I protokołu 3,

UWZGLĘDNIAJĄC wytyczne Urzędu (3) w sprawie stosowania i wykładni art. 61 i 62 porozumienia EOG,

PO WEZWANIU zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przepisami określonymi powyżej (4) oraz uwzględniając ich uwagi,

A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:

I.   FAKTY

1.   Procedura i korespondencja

Pismem z dnia 22 maja 2002 r. (dok. nr: 02-3856 D) Urząd zwrócił się do rządu norweskiego o przedstawienie odpowiednich informacji dotyczących utworzenia spółki Entra Eiendom AS (zwanej dalej „Entra”) celem umożliwienia Urzędowi dokonania oceny tego, czy założenie przedsiębiorstwa było zgodne z przepisami dotyczącymi pomocy państwa. Władze norweskie odpowiedziały pismem z Misji Norwegii w Unii Europejskiej z dnia 25 czerwca 2002 r., przekazującym pismo Ministerstwa Pracy i Administracji Rządowej z dnia 20 czerwca 2002 r., które to pisma Urząd otrzymał i zarejestrował dnia 26 czerwca 2002 r. (dok. nr: 02-4850 A).

Pismem z dnia 10 października 2002 r. (dok. nr: 02-7036 D) Urząd zwrócił się o przedstawienie dodatkowych informacji. Pismo dotyczyło, o czym mowa w punkcie 1, zwolnienia z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych w związku ze zmianą własności nieruchomości oraz, o czym mowa w punkcie 2, obniżenia wycenionej wartości na podstawie szczególnych warunków wypowiedzenia. Władze norweskie przedstawiły dodatkowe informacje w piśmie z Misji Norwegii w Unii Europejskiej z dnia 14 listopada 2002 r., przekazującym pismo Ministerstwa Handlu i Przemysłu z dnia 7 listopada 2002 r., które to pisma Urząd otrzymał i zarejestrował dnia 14 listopada 2002 r. (dok. nr: 02-8219 A).

Faksem z Ministerstwa Handlu i Przemysłu z dnia 9 grudnia 2002 r., który Urząd otrzymał i zarejestrował tego samego dnia (dok. nr: 02-8912 A), rząd norweski zwrócił się do Urzędu o przedstawienie wniosków w sprawie dotyczącej utworzenia przedsiębiorstwa Entra. W piśmie z dnia 17 grudnia 2002 r. (dok. nr: 02-9062 D) do Misji Norwegii w Unii Europejskiej Urząd poinformował władze norweskie, iż może być w stanie zamknąć część sprawy, jeżeli chodzi o obniżenie wycenionej wartości na podstawie szczególnych warunków wypowiedzenia, pod warunkiem przedłożenia dodatkowej, konkretnej i szczegółowej dokumentacji dotyczącej tejże kwestii.

Taką szczegółową dokumentację przedłożono faksem z Ministerstwa Handlu i Przemysłu w dniu 23 stycznia 2003 r., który Urząd otrzymał i zarejestrował dnia 23 stycznia 2003 r. (dok. nr: 03-424 A). W piśmie skierowanym do Misji Norwegii w Unii Europejskiej z dnia 31 stycznia 2003 r. (dok. nr: 03-588 D) Urząd poinformował władze norweskie, iż skoro nie wydaje się, aby jakakolwiek pomoc miała miejsce, „nie będzie zgłaszał zastrzeżeń do wyceny wartości dokonanej w ramach bilansu otwarcia dla nieruchomości przekazanych przez państwo norweskie spółce Entra Eiendom AS”. Niemniej jednak, Urząd podkreślił fakt, iż stwierdzenie to pozostaje bez uszczerbku dla kwestii opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych.

W piśmie z dnia 2 kwietnia 2003 r. (dok. nr: 03-1827 D) Urząd ponownie podjął kwestię zwolnienia z opłat rejestracyjnych i podatków akcyzowych oraz zwrócił się do władz norweskich o dostarczenie dodatkowych informacji wyjaśniających. W piśmie z Misji Norwegii w Unii Europejskiej z dnia 5 czerwca 2003 r., przekazującym pismo Ministerstwa Handlu i Przemysłu z dnia 4 czerwca 2003 r., które to pisma Urząd otrzymał i zarejestrował dnia 10 czerwca 2003 r. (dok. nr: 03-3631 A), przedłożono dodatkowe informacje.

Dnia 16 czerwca 2004 r. Urząd podjął decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego (dok. nr: 132/04/COL). Decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego opublikowano dnia 23 grudnia 2004 r.

Faksem z dnia 13 sierpnia 2004 r. (nr zdarzenia: 290206) oraz pismem z Misji Norwegii w Unii Europejskiej z dnia 17 sierpnia 2004 r., które Urząd otrzymał i zarejestrował dnia 18 sierpnia 2004 r. (nr zdarzenia: 290456), władze norweskie zwróciły się z prośbą o przedłużenie terminu na przedstawienie swoich uwag o jeden miesiąc.

W piśmie z dnia 17 sierpnia 2004 r. (nr zdarzenia: 290305) Urząd wyraził zgodę na przedłużenie terminu o jeden miesiąc.

Faksem z dnia 16 września 2004 r. (nr zdarzenia: 292867) oraz pismem z Misji Norwegii w Unii Europejskiej z dnia 20 września 2004 r., przekazującym pismo Ministerstwa Handlu i Przemysłu z dnia 16 września 2004 r., które Urząd otrzymał i zarejestrował dnia 21 września 2004 r. (nr zdarzenia: 293392), władze norweskie przedstawiły swoje uwagi w kwestii decyzji w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Władze norweskie stwierdziły, iż zwolnienie z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych, przewidziane przy utworzeniu spółki Entra, nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 porozumienia EOG.

Urząd nie otrzymał żadnych uwag dotyczących decyzji w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego od innych zainteresowanych stron w terminie jednego miesiąca po jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Pismem z dnia 4 maja 2005 r., które Urząd otrzymał i zarejestrował dnia 9 maja 2005 r. (nr zdarzenia: 318691), kancelaria prawnicza Selmer, reprezentująca Entra, przedstawiła swoje uwagi dotyczące decyzji Urzędu o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego (patrz punkt 3.4 poniżej).

Sprawę omówiono na spotkaniu z przedstawicielami różnych norweskich ministerstw oraz przedstawicielami Urzędu, które odbyło się w Oslo dnia 19 maja 2005 r.

Faksem z Ministerstwa Modernizacji z dnia 26 lipca 2005 r. (nr zdarzenia: 327938) oraz pismem z Misji Norwegii w Unii Europejskiej z dnia 1 sierpnia 2005 r., otrzymanym i zarejestrowanym dnia 3 sierpnia 2005 r. (nr zdarzenia: 329110), przekazującym pismo Ministerstwa Handlu i Przemysłu z dnia 30 czerwca 2005 r., władze norweskie przedstawiły kolejne informacje dotyczące tego, czy zwolnienie stanowiło korzyść gospodarczą dla Entra. Ministerstwo Handlu i Przemysłu doszło do wniosku, że zwolnienie nie stanowiło korzyści dla Entra.

2.   Utworzenie Entra

2.1.   Wniosek o utworzenie nowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

Rząd norweski ogłosił reorganizację organu publicznego – Dyrekcji ds. Budownictwa Publicznego i Nieruchomości („Statsbygg”) – oraz utworzenie Entra dnia 4 czerwca 1999 r. (5) W tym samym dniu rząd przedstawił specjalną ustawę w sprawie przekształcenia części działalności Statsbygg dotyczącej nieruchomości w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w celu rozwiązania niektórych przejściowych problemów dotyczących przekształcenia i utworzenia Entra (6). W ustępie 3 wspomnianej ustawy (zwanej dalej „kwestionowaną ustawą”) stwierdza się, iż ponowna rejestracja w Rejestrze nieruchomości oraz innych publicznych rejestrach winna być dokonana w drodze zmiany nazwy. W rezultacie Entra nie była zobowiązana do uiszczenia opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych, ale nadal pozostawała właścicielem w Rejestrze nieruchomości.

Statsbygg jest organem administracyjnym („Forvaltningsbedrift”), odpowiedzialnym przed Ministerstwem Modernizacji. Statsbygg prowadzi działalność w imieniu rządu norweskiego jako podmiot zarządzający i doradczy w sprawach dotyczących budownictwa i nieruchomości oraz zapewnia siedziby dla organizacji rządowych. Statsbygg nadal prowadził działalność i zarządzanie nieruchomościami, które nie zostały przekazane spółce Entra. Obecnie Statsbygg zarządza około 2,2 milionami m2 powierzchni użytkowej w Norwegii i za granicą. Na portfel nieruchomości składają się biurowce, szkoły, budynki mieszkalne i budynki o specjalnym przeznaczeniu w całym kraju, ambasady i rezydencje poza granicami Norwegii. Roczny budżet na budownictwo wynosi w przybliżeniu 2,3 miliarda NOK (około 288 milionów EUR). Statsbygg zatrudnia 669 pracowników (październik 2005 r.) (7).

W ustawie St.prp. nr 84 (1998–1999) stwierdza się, między innymi, że celem reorganizacji jest wyjaśnienie różnych funkcji pełnionych przez Statsbygg oraz wydajniejsze użytkowanie budynków stanowiących własność państwa. Dla zapewnienia lepszych warunków ramowych dla tej części Statsbygg, która pozostaje w konkurencji z innymi prywatnych przedsiębiorstwami, budynki eksploatowane na konkurencyjnym rynku („konkuranseutsatte bygg”) miały być odłączone od budynków specjalnych i stać się częścią nowego portfela nieruchomości stanowiącego własność Entra. Rząd wskazał, iż w późniejszym etapie alternatywą mogłaby być sprzedaż części przedsiębiorstwa podmiotom prywatnym.

Entra zawarła w swoim regulaminie następującą klauzulę celową: „głównym celem działalności spółki jest zapewnienie siedzib agencjom państwowym. Spółka może posiadać, kupować, sprzedawać, eksploatować nieruchomości oraz zarządzać nimi, jak również prowadzić inne interesy z tym związane. Przedsiębiorstwo może również posiadać akcje i udziały, a także uczestniczyć w działalności innych przedsiębiorstw, które prowadzą działalność wymienioną w poprzednim zdaniu” (nieoficjalne tłumaczenie Urzędu).

2.2.   Bilans otwarcia dla spółki Entra

We wniosku przedłożonym Parlamentowi rząd norweski przedstawił podstawowe przepisy leżące u podstaw przeniesienia aktywów do nowego przedsiębiorstwa. Nie wyciągnięto żadnych wniosków odnośnie do rzeczywistej wartości aktywów, które miały być przeniesione. Zamiast tego stwierdza się, iż kwestia ta zostanie podjęta na późniejszym etapie: „ostateczny bilans otwarcia dla spółki zostanie przedstawiony w budżecie na rok 2000 (8). Nie ustanowiono również żadnej szczegółowej metodologii dla określenia tej wartości.

W okresie od 4 czerwca 1999 r. do chwili rozstrzygnięcia kwestii ostatecznej wyceny Dekretem Królewskim z dnia 22 czerwca 2000 r., wartość aktywów, które miały być przeniesione, została poddana dogłębnej analizie. Celem było określenie prawidłowej wartości transakcji zgodnie z zasadami z wniosku nr 84 (1998–99) dotyczącego przenoszenia aktywów. Rozważono kilka metod i założeń służących uzyskaniu tej ceny.

Po pierwsze, Statsbygg zwrócił się do niezależnego konsultanta, firmy Catella Eiendom Consult AS (CEC), o dokonanie wyceny nieruchomości, które mają zostać przeniesione. Wyceny tej dokonano według ramowych zasad wyceny norweskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców i Geodetów (NTF), poprzez wycenę każdej nieruchomości oraz zsumowanie wartości poszczególnych nieruchomości tak, aby uzyskać całkowitą wartość portfela. Uzyskany wynik wynosił 3 852 110 000 NOK. Wycena ta została później poddana kontroli NTF, które stwierdziło, iż uzyskana wartość jest do przyjęcia, ale została wyceniona ostrożnie.

Po drugie, Statsbygg przeprowadził własną wycenę majątku. Dokonano jej według innej metodologii. Jako podstawy obliczeń Statsbygg użył zdyskontowanych przepływów środków pieniężnych dla całego portfela, natomiast nie obliczał poszczególnych wartości dla każdej nieruchomości, sumując je następnie w jedną całość. Uzyskany wynik wynosił 3 137 500 000 NOK.

Po trzecie, Ministerstwo Administracji przeprowadziło również wycenę, w oparciu o te same zasady co Statsbygg, ale przy innych założeniach. Uzyskany wynik wynosił 3 337 500 000 NOK.

Różnica pomiędzy najwyższą a najniższą wyceną na tym etapie wynosiła 714 610 000 NOK lub 22 % względem najniższej założonej ceny. Nie wnikając w szczegóły, należy zauważyć, że użyte metody znacząco się od siebie różnią. Uwagę tę poczyniono podczas niezależnego audytu przeprowadzonego przez firmę PricewaterhouseCoopers (PWC), w którym dokonano wyceny trzech powyższych wartości.

W swej ocenie firma PWC stwierdziła, że biorąc pod uwagę duże różnice metodologiczne, szczegółowe porównanie tych trzech wycen byłoby zarówno zadaniem skomplikowanym, jak i, co ważniejsze, mało istotnym. Firma PWC stwierdziła, iż „w naszej ocenie wszystkie trzy wartości mieszczą się w rozsądnym przedziale”. Co więcej, firma PWC podkreśliła fakt, iż niemożliwe jest uzyskanie jakiejkolwiek szczegółowej kwoty, którą winno się traktować jako wartość „poprawną”. Zamiast tego, cena podlegałaby negocjacjom pomiędzy stronami i mogłaby się zatem wahać w zależności od poczynionych założeń.

Po czwarte, ministerstwo postanowiło przeprowadzić ponowną wycenę wartości. Po dogłębnym rozważeniu, czy fakt, iż agencje rządowe są w stanie zakończyć swe dzierżawy za dwunastomiesięcznym wypowiedzeniem, powinien mieć wpływ na wartość rynkową nieruchomości, ustalono tym razem wartość nieruchomości na poziomie 2 837 550 000 NOK. Wartość tę przedstawiono Stortinget (9) w związku z budżetem państwa na lata 1999–2000. Niemniej jednak, we wniosku zastrzeżono prawo rządu do dokonania ostatecznych korekt.

Po piąte, z prawa do korekty ostatecznego bilansu skorzystało ministerstwo, które po skorygowaniu między innymi niektórych umów najmu spółki Entra, a zatem dokonaniu ponownej zmiany założeń modelu, uzyskało wyższą wartość. Dekretem Królewskim wartość w ostatecznym bilansie otwarcia ustalono na poziomie 3 222 871 000 NOK.

Streszczenie procesu znajduje się poniżej. Jak widać, zasugerowany przedział wartości waha się od 3 852 110 000 NOK do 2 837 550 000 NOK. Różnicę w wysokości 1 014 560 000 NOK, lub też 35,8 % względem najniższej ceny, można wyjaśnić zarówno różnicami w stosowanej metodologii, jak i założeniami poczynionymi w różnych modelach.

Wycena firmy Catella Eiendoms Consult (CEC) (10)

3 852 110 000 NOK

Zalecenie Statsbygg

3 137 500 000 NOK

Wycena ministerstwa

3 337 500 000 NOK

Wartość przeszacowana przez Ministerstwo z powodu warunków wypowiedzenia (11)

2 837 550 000 NOK

Ostateczny bilans otwarcia (12)

3 222 871 000 NOK

Ostateczny bilans otwarcia oparto na zdyskontowanych przepływach środków pieniężnych z całego portfela, wykorzystanym w pierwotnym zaleceniu Statsbygg, ale opartym na pewnych zmianach w założeniach.

Entra została pierwotnie założona jako spółka „minimum”, oparta na wkładach pieniężnych. Następnie nieruchomości, kapitał oraz personel (aktywa i pasywa) przeniesiono z państwa na rzecz spółki Entra w zamian za emisję udziałów, ze skutkiem od dnia 1 lipca 2000 r. Własność oraz prawo do omawianych nieruchomości przeniesiono z państwa norweskiego na rzecz spółki Entra oraz zarejestrowano w jej imieniu. Na podstawie aktu utworzenia spółki nie uiszczono jakichkolwiek opłat związanych z dokumentami czy opłat rejestracyjnych. Entra jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiącą w 100 procentach własność państwa norweskiego.

Dochód operacyjny spółki (grupy (13)) wyniósł w 2004 r. 1 072 mln NOK (około 128 milionów EUR (14)), a jej zysk przed opodatkowaniem – 134 miliony NOK (około 16 milionówEUR). Skonsolidowany kapitał własny grupy (wartość księgowa) na dzień 31.12.2004 r. wynosił 1 288 milionów NOK (około 154 miliony EUR). Na końcu roku wartość portfela nieruchomości grupy (wartość księgowa) wyniosła 8 768 milionów NOK (około 1 047 milionów EUR). W dniu 31.12.2004 r. Entra zatrudniała 133 pracowników. Na całkowity portfel nieruchomości składa się około 110 nieruchomości, o powierzchni około 900 000 m2  (15).

Według władz norweskich ustalona na podstawie symulacji skumulowana opłata związana z dokumentami szacowana jest na kwotę 80 571 775 NOK, a należna opłata rejestracyjna szacowana jest na kwotę 147 300 NOK (150 nieruchomości * 982 NOK), w sumie 80 719 075 NOK (około 9,87 miliona EUR) (16).

3.   Ocena rządu norweskiego dotycząca tego, czy zwolnienie z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych jest zgodne z przepisami porozumienia EOG dotyczącymi pomocy państwa

3.1.   Ocena rządu przedstawiona w związku z utworzeniem Entra

Ocena rządu norweskiego dotycząca tego, czy zwolnienie z opłaty skarbowej i rejestracyjnej jest zgodne z przepisami porozumienia EOG dotyczącymi pomocy państwa, znajduje się we wniosku nr 84 (1998–99), rozdział 7.6.1. Tekst ma następujące brzmienie (nieoficjalne tłumaczenie Urzędu):

„Kolejną poruszoną kwestią jest to, czy spółkę można zwolnić z opłaty za rejestrację przeniesienia tytułu własności ze Statsbygg na Statens utleiebygg AS i tym samym nie uiszczać opłaty rejestracyjnej oraz podatku akcyzowego. Zgodnie z ustawą o opłatach sądowych, rozdział 6 oraz art. 7 ustawy o opłatach związanych z dokumentami, opłaty związane z rejestracją dokumentów przenoszących prawa do nieruchomości należy uiszczać skarbowi państwa. Z tego też względu obowiązek opłacenia kosztów ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy przeniesienie tytułu własności jest zarejestrowane w rejestrze nieruchomości. Przy zmianie nazwy w rejestrze nie jest wymagane uiszczenie podatku akcyzowego.

Ministerstwo ma poważne wątpliwości co do tego, czy podział nieruchomości pomiędzy państwo i Statens utleiebygg AS pociąga za sobą przeniesienie tytułu własności, które winno być ujęte w rejestrze nieruchomości. Bardziej naturalne wydaje się potraktowanie tej sytuacji jako zmiany organizacyjnej w portfelu nieruchomości państwa, gdzie państwo zachowa zarejestrowane prawa do nieruchomości. Nie jest to kwestia przeniesienia tytułu własności, ale wyłącznie zmiany nazwy w rejestrze. Wskutek tego w omawianej sytuacji nie jest wymagane uiszczenia podatku akcyzowego. Spółka zatem nie musi uiszczać opłat rejestracyjnych i podatku akcyzowego. Jednakże ministerstwo sugeruje ponadto w osobnym wniosku do Odelsting, iż ponowną rejestrację w związku ze zmianami organizacyjnymi przeprowadza się jedynie jako zmianę nazwy. W odniesieniu do rejestru nieruchomości będzie to oznaczało, iż nie będzie potrzeby przeniesienia tytułu własności. Przepis ten oznacza, iż z całą pewnością nie będzie potrzeby przeniesienia tytułu własności. Wniosek jest zgodny z przepisami podanymi w związku z innymi przekształceniami przedsiębiorstw państwowych, por. np. ustawę z dnia 24 czerwca 1994 r. nr 45 w sprawie ustanowienia przedsiębiorstwa Televerket jako spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, oraz ustawę z dnia 22 listopada 1996 r. nr 65 w sprawie ustanowienia państwowego przedsiębiorstwa usług pocztowych, art. 73. Pozostaje pytanie, czy praktyka ta prowadzi do powstania innych warunków konkurencji dla państwowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością niż warunki podmiotów prywatnych, które oddzielają część swojej działalności w zakresie nieruchomości, tworząc spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiącą ich całkowitą własność.

Urząd Nadzoru EFTA (ESA) opublikował wytyczne w sprawie korzystania z przepisów dotyczących pomocy państwa zawartych w art. 61 porozumienia EOG w związku z transakcjami finansowymi pomiędzy przedsiębiorstwami publicznymi i organami państwowymi, por. wytyczne w sprawie pomocy państwa, rozdziały 19–20. Według tych wytycznych głównym kryterium oceny tego, czy istnieje pomoc państwa, jest tak zwana „zasada inwestora rynkowego”. Oznacza ona, iż państwo w swych poczynaniach gospodarczych musi postępować tak, jak zrobiłby to prywatny inwestor w tej samej sytuacji wobec podobnego lub porównywalnego przedsiębiorstwa prywatnego.

Punktem wyjścia w ramach prawa norweskiego jest to, iż przeniesienie praw do nieruchomości z jednego podmiotu prawnego na drugi winno być zarejestrowane tak, aby było ono ważne w odniesieniu to podmiotu trzeciego. Z tego też względu prywatni inwestorzy są zobowiązani na samym początku do rejestracji przeniesienia tytułu własności oraz do uiszczenia opłat skarbowych. Podobny punkt wyjścia oznacza, iż spółka z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiąca własność państwa ma podobny obowiązek zarejestrowania przeniesienia tytułu własności od państwa.

Z drugiej strony jest mało prawdopodobne, aby racjonalny inwestor wybrał rozwiązanie, w którym w związku z oddzieleniem części przedsiębiorstwa zajmującej się nieruchomościami zarejestrowałby przeniesienie tytułu własności skutkujące nałożeniem na niego podatku akcyzowego. Ponieważ takie przeniesienie tytułu własności drogo kosztowałoby przedsiębiorstwo, trudno sobie wyobrazić, aby racjonalny inwestor wybrał takie rozwiązanie. Jest bardziej prawdopodobne, iż wybierze się rozwiązanie pozwalające na uniknięcie uiszczenia opłat, na przykład poprzez utrzymanie tytułu przy spółce matce lub też utworzenie spółki holdingowej. Opcje te nie są dostępne państwu. Kiedy państwo decyduje się zostać uczestnikiem rynku, wygodniejszym rozwiązaniem jest oddzielenie tej części przedsiębiorstwa i utworzenie z niej osobnej spółki. Stąd też państwo znajduje się w sytuacji, w której musi przenieść swe nieruchomości na inny podmiot prawny. To przemawia silnie za rejestracją przeniesienia praw, które nie koliduje z przepisami dotyczącymi pomocy państwa.

Z tego też względu Ministerstwo musi założyć, iż wyjątek od wymogu rejestracji przeniesienia praw nie postawi Statens utleiebygg AS w innej sytuacji w odniesieniu do konkurencji aniżeli sytuacja inwestora prywatnego na rynku. Wyjątek nie jest postrzegany jako kolidujący z porozumieniem EOG.

Co więcej, ogólnym założeniem jest to, że wyceny wartości nieruchomości, które mają zostać przeniesione na Statens utleiebygg AS, dokonuje się według wartości rynkowej oraz że jakiekolwiek ewentualne przeniesienie kapitału z państwa odbywa się w ten sam, sposób, co w przypadku prywatnego inwestora wnoszącego wkład do przedsiębiorstwa.”

3.2.   Argumenty przedstawione przez władze norweskie, zanim Urząd postanowił wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające

Pismem z dnia 20 czerwca 2002 r. Ministerstwo Pracy i Administracji Rządowej dostarczyło informacji dotyczących warunków ramowych dla spółki Entra oraz ustanowienia jej bilansu otwarcia. Ministerstwo opisało metodę przepływów środków pieniężnych wykorzystaną do dokonania wyceny całkowitej wartości portfela nieruchomości oraz stwierdziło, iż metody tej użyto „gdyż lepiej spełnia wymogi wniosku Nr 84 do Storting (1998–99) o zapewnienie przedsiębiorstwu warunków ramowych na równi z innymi podmiotami w tym samym sektorze”. W piśmie nie przedstawiono, czy, jak i w jakim stopniu nieuiszczenie podatku akcyzowego miało wpływ na bilans otwarcia. Nie omówiono również tego, czy na mocy ustępu 3 kwestionowanej ustawy wymaga się, aby zwolnienie z podatku akcyzowego zrekompensować podwyższeniem wyceny portfela odpowiadającemu kwocie, która zostałaby uiszczona, gdyby rejestracja w rejestrze nieruchomości została potraktowana jako zmiana tytułu własności, a nie jedynie jako zmiana nazwy.

W piśmie z dnia 7 listopada 2002 r. Ministerstwo Handlu i Przemysłu zaprezentowało bardziej szczegółowo swoje argumenty już przedstawione w pracach przygotowawczych, dotyczące tego, że prywatni inwestorzy mogą decydować się na rozwiązania, które pomijają formalne przeniesienie tytułu własności i tym samym omijają konieczność uiszczenia opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych. Ponieważ rejestracja przeniesienia tytułu własności nie jest obowiązkowa, przedsiębiorstwa mogą, bez względu na to, czy stanowią własność prywatną czy publiczną, w sposób zgodny z prawem uniknąć opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych, po prostu nie rejestrując jakiegokolwiek przeniesienia własności. Pozwolić, aby tytuł własności pozostał u pierwotnego właściciela, oznaczało dla nowego właściciela ryzyko związane z koniecznością ufności w działanie w dobrej wierze strony trzeciej. Można jednak było wyeliminować to ryzyko, rejestrując „ograniczenie prawa własności”. Rejestracja oświadczenia o ograniczeniu prawa własności nie wykluczała ryzyka postępowania egzekucyjnego/pozbawienia wierzyciela lub niewypłacalnej strony praw następcy prawnego w odniesieniu do własności nieruchomości dłużnika. Według władz norweskich metoda ta jest powszechnie stosowana przez przedsiębiorstwa prywatne, szczególnie pomiędzy związanymi ze sobą stronami.

Zdaniem ministerstwa prywatny właściciel Statsbygg najprawdopodobniej podzieliłby Statsbygg, nie stwarzając obowiązku uiszczenia opłaty rejestracyjnej lub podatku akcyzowego. Metoda ta nie stanowiła możliwej opcji w przypadku utworzenia Entra. Bierze się to między innymi z przeszkód wynikających z faktu, iż Statsbygg podlega kontroli publicznej i politycznej. Metody takie jak utrzymanie tytułu własności do nieruchomości przez Statsbygg oznaczałyby, iż Entra byłaby zależna od aprobaty organu publicznego przy transakcjach dotyczących nieruchomości. Gdyby tytuł własności pozostał przy Statsbygg, oznaczałoby to, że państwo jest zarówno najemcą, jak i posiadaczem tytułu własności do nieruchomości. Użycie takich metod względem Statsbygg/Entra zatarłoby różnicę pomiędzy oddzielnymi rolami tych dwóch podmiotów. Zadaniem Statsbygg jest być właścicielem i eksploatować niekomercyjne budynki publiczne, natomiast Entra prowadzi działalność komercyjną.

W piśmie z dnia 7 listopada 2002 r. ministerstwo przytoczyło również argument przeciwko stosowaniu art. 61 porozumienia EOG, o którym nie wspomniano w cytowanych powyżej pracach przygotowawczych. Ministerstwo powtórzyło, iż wartość portfela nieruchomości oparto na metodzie „kapitalizacji netto”. W skrócie, metoda ta oznacza, iż przyszły przepływ środków pieniężnych nieruchomości (czynsz netto wynikający z istniejących umów plus wycena przyszłego czynszu netto po wygaśnięciu istniejących umów) jest obniżany do wartości obecnej przy pomocy wskaźnika uwzględniającego wymóg odpowiedniej stopy zwrotu. Stopę tę ustalono na 9,5 %, gdyż odzwierciedlała ona odniesienie do podobnych prywatnych podmiotów działających w tym sektorze. Według ministerstwa, gdyby opłaty związane z dokumentami i opłaty rejestracyjne były wymagalne, koszty zostałyby uaktywnione jako składnik majątku, a wartość nieruchomości zostałaby odpowiednio obniżona. Tak więc, nie obniżyłoby to całkowitego bilansu Entra lub całkowitej wyceny majątku. Natomiast gdyby wprowadzono podatek akcyzowy bez dostosowania wartości nieruchomości, skutkowałoby to „wyższą wartością całkowitego majątku, dając w rezultacie stopę zwrotu wynoszącą jedynie 9,1 %, co stanowi poziom dużo niższy aniżeli wymagany przez Entra Eiendom AS. Postawiłoby to Entra Eiendom AS w znacząco niekorzystnej sytuacji w porównaniu z podmiotami prywatnymi”.

Pismem z dnia 4 czerwca 2003 r. Ministerstwo Handlu i Przemysłu przedstawiło dodatkowe informacje i argumenty dotyczące, między innymi, środków wykorzystywanych przez przedsiębiorstwa prywatne. Ponadto ministerstwo powtórzyło argumenty z pisma z dnia 7 listopada 2002 r. co do tego, dlaczego uważa, iż nieuiszczenie opłaty nie ma wpływu na strukturę kapitałową przedsiębiorstwa, jego solidność i całkowitą wartość.

Tytułem dodatkowego, trzeciego argumentu za niepostrzeganiem zwolnienia z podatku akcyzowego jako pomocy, ministerstwo odwołało się do tzw. „zasady ciągłości” obowiązującej w prawie norweskim. Stwierdziło, iż zasada ta jest określeniem zbiorowym szeregu przepisów, które przewidują, iż przedsiębiorstwo uzyskujące własność przejmuje pozycję prawną przedsiębiorstwa przenoszącego własność. Celem zasady ciągłości jest ułatwienie połączeń i podziałów. W przypadku, gdy ma zastosowanie zasada ciągłości, uważa się, że sytuacja prawna przedsiębiorstwa przenoszącego własność ma ciągłość w przedsiębiorstwie uzyskującym własność. Według ministerstwa ciągłość podatków i opłat jest istotnym aspektem tej zasady. Rzeczywiście, ustawa o rejestracji rozumiana w świetle ustawodawstwa na temat spółek oznacza, iż reorganizacja działalności prywatnej w szeregu przypadków może występować bez wymagania uiszczenia opłat rejestracyjnych i opłat związanych z dokumentami. Na tej podstawie ministerstwo twierdziło, że zwolnienie jest środkiem ogólnym, który nie stanowi pomocy państwa w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG. Punkt 9 wniosków w piśmie z dnia 4 czerwca 2003 r. brzmi następująco:

„Powszechny system w zakresie opłaty rejestracyjnej i opłaty związanej z dokumentami stanowi, iż zasada ciągłości decyduje o tym, czy procesy przekształceń, zarówno publiczne jak i prywatne, mogą być dokonywane jako zmiana nazwy w odniesieniu między innymi do przepisów dotyczących opłaty rejestracyjnej i opłaty związanej z dokumentami. Celem zasady ciągłości jest ułatwienie realizacji połączeń, podziałów i restrukturyzacji, które uważa się za pożądane ze społeczno-gospodarczego punktu widzenia. Specjalne ustawodawstwo oraz zwrot należnej opłaty związanej z dokumentami wynikającej z reorganizacji zakładów hydroenergetycznych/energetycznych są wynikiem tych samych okoliczności. Stąd też praktyka ta jest środkiem ogólnym, który według utrwalonego orzecznictwa nie stanowi pomocy państwa w myśl art. 61 porozumienia EOG.”

3.3.   Argumenty przedstawione przez władze norweskie po wszczęciu przez Urząd formalnego postępowania wyjaśniającego

W piśmie z Ministerstwa Handlu i Przemysłu z dnia 16 września 2004 r. władze norweskie skomentowały decyzję o wszczęciu przez Urząd formalnego postępowania wyjaśniającego. W opinii rządu norweskiego żadne z warunków art. 61 ust. 1 porozumienia EOG nie były spełnione. Stąd nieuiszczenie przez Entra podatku akcyzowego nie stanowi pomocy państwa w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG.

Ministerstwo powtórzyło, po pierwsze, swój argument przedstawiony wcześniej, iż środek nie stanowi korzyści dla Entra. Nie zmienił on struktury kapitałowej, solidności oraz całkowitej wartości przedsiębiorstwa. Gdyby opłaty związane z dokumentami i opłaty rejestracyjne były należne w bilansie otwarcia, istniałby alternatywny bilans otwarcia. Ministerstwo stwierdziło, iż w ocenie rządu norweskiego omawiany środek podatkowy nie powinien być wyraźnie oddzielony od bilansu otwarcia spółki. Ponadto celem głównego przepisu dotyczącego opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych jest opodatkowanie rzeczywistych przeniesień własności pomiędzy różnymi podmiotami gospodarczymi. W przypadku gdy przeniesienie jest jedynie pozorne, a podmioty uzyskujące i przenoszące własność są w zasadzie te same, główną zasadą w prawie norweskim, zdaniem ministerstwa, byłoby, aby pozwolić przedsiębiorstwu uzyskującemu własność utrzymać pozycję prawną przedsiębiorstwa przenoszącego własność (zasada ciągłości). Ministerstwo uważa, że zasada ciągłości nie ogranicza się do poszczególnych przeniesień, ale jest postrzegana jako główna zasada w przypadkach, w których podmiot uzyskujący i podmiot przenoszący własność są w zasadzie te same. Z tego też względu zdaniem władz norweskich Entra nie została zwolniona z opłaty, którą zwykle ponoszą budżety przedsiębiorstw.

Po drugie, ministerstwo odniosło się do tego, iż przeniesienia tytułu własności w omawianej sprawie na mocy ustępu 3 kwestionowanej ustawy dokonano jako zmiany nazwy, a nie przeniesienia tytułu własności. Stąd też nigdy nie nastąpiło nałożenie obowiązku uiszczenia przez Entra opłaty związanej z dokumentami, nie było też, zdaniem władz norweskich, utraty przychodów podatkowych, a zatem wykorzystanie państwowych zasobów finansowych nie miało miejsca.

Po trzecie, władze norweskie twierdziły, iż omawiany środek nie miał wpływu na wymianę handlową pomiędzy umawiającymi się stronami. Ministerstwo uznało, że badania rynkowe są w stanie wykazać, czy rynek nieruchomości w zakresie miejskich lokali gospodarczych w Norwegii ma charakter jedynie krajowy i nie podlega konkurencji transgranicznej. Ministerstwo uznało, że poza zagranicznymi inwestycjami w instytucje finansowe inwestorzy niepochodzący z Norwegii nie prowadzili działalności na norweskim rynku nieruchomości.

Po czwarte, ministerstwo twierdziło, że zwolnienie z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych nie stanowi środka selektywnego. Ministerstwo odniosło się do tego, iż głównym kryterium zastosowania art. 61 ust. 1 porozumienia EOG do środka podatkowego jest to, aby środek ten stanowił wyjątek w stosowaniu systemu podatkowego faworyzujący niektóre przedsiębiorstwa w państwie EFTA. Należałoby zatem wpierw określić wspólny, mający zastosowanie system. Jeżeli dany środek stanowi odstępstwo od wspólnego systemu, trzeba zbadać, czy odstępstwo to jest uzasadnione charakterem bądź też ogólną strukturą systemu podatkowego. Ministerstwo uznało, iż praktyka polegająca na zmianie nazwy jako postępowanie zmierzające do przeniesienia tytułu własności nie stanowi odstępstwa od systemu podatkowego. W przypadku, gdyby Urząd ustalił, iż praktyka taka stanowi odstępstwo od systemu podatkowego, ministerstwo uznało takie odstępstwo za uzasadnione charakterem bądź też ogólną strukturę systemu podatkowego.

Wreszcie, ministerstwo odniosło się do decyzji Komisji C 27/99 z dnia 5 czerwca 2002 r. (17) dotyczącej zwolnień z podatków od przeniesienia własności w przypadku przekształcenia niektórych przedsiębiorstw publicznych w spółki akcyjne we Włoszech. Według ministerstwa rzeczywista sytuacja w przypadku włoskim była podobna do omawianej sprawy i można poczynić te same uwagi. Ministerstwo stwierdziło, że odstępstwo jest uzasadnione charakterem bądź też ogólną strukturą systemu podatkowego i nie stanowi pomocy państwa w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG.

Pismem z dnia 30 czerwca 2005 r. Ministerstwo Handlu i Przemysłu przedłożyło kolejne argumenty co do tego, dlaczego zwolnienie z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych nie stanowi korzyści gospodarczej dla Entra. Ministerstwo odniosło się do tego, iż bilans otwarcia dla Entra przygotowano przy wykorzystaniu metody wartości bieżącej netto (NPV). Przyszłe spodziewane przepływy środków pieniężnych z każdego budynku zostały oszacowane i zdyskontowane przy użyciu wymaganej stopy zwrotu. Stopę zwrotu ustalono przy pomocy modelu wyceny aktywów kapitałowych po porównaniu innych konkurencyjnych przedsiębiorstw zajmujących się nieruchomościami. Kapitał własny ustalono w przybliżeniu na 40 %, co było porównywalne z innymi podobnymi przedsiębiorstwami.

Ministerstwo uznało, iż obliczona wartość nieruchomości jest najlepszym szacunkiem tego, co inwestor, „który nie musi uiszczać opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych”, byłby gotów zapłacić za portfel. Jeżeli nabywca portfela (w tym przypadku Entra) musiałby uiścić opłaty związane z dokumentami i opłaty rejestracyjne, cena, którą inwestor byłby gotów zapłacić, uległaby obniżeniu o kwotę odpowiadającą wysokości opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych. Wartość środków trwałych dotycząca nieruchomości w bilansie zostałaby obniżona o tę samą kwotę, podczas gdy finansowe środki trwałe zostałyby podwyższone o tę samą kwotę, tak że całkowita wartość aktywów pozostałaby niezmieniona. Po stronie pasywów kapitał własny oraz całkowite zadłużenie nie zmieniłyby się, choć zadłużenie krótkoterminowe wzrosłoby o wysokość odpowiadającą wartości opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych. Ministerstwo stwierdziło, iż pozycja finansowa spółki Entra nie zmieniła się w wyniku zwolnienia z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych.

Ministerstwo przyznało, iż nie można wyciągać ogólnego wniosku, że sprzedający nieruchomość zawsze będzie tym, który de facto jest obciążany podatkiem akcyzowym, gdyż zależy to od okoliczności. Niemniej jednak w omawianej sprawie to sprzedający zostaje obciążony, gdyż metoda wyceny nieruchomości użyta w odniesieniu do Entra oznacza, że (nieoficjalne tłumaczenie Urzędu): „w takim przypadku, oraz wtedy, gdy używa się metody NPV, wszystkie rodzaje kosztów związanych z zakupem zostaną odliczone od ceny zakupu, gdyż wszystkie elementy są częścią samej metody wyceny wartości, ponieważ w przeciwnym razie kupujący nie uzyskałby wymaganej stopy zwrotu ….).”.

3.4.   Uwagi od zainteresowanych stron

Pismem z dnia 4 maja 2005 r. kancelaria prawnicza Selmer, reprezentująca Entra, przedstawiła swoje uwagi do decyzji Urzędu o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego. Kancelaria twierdziła, iż zwolnienie z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych nie stanowi korzyści dla Entra oraz iż zwolnienie jest zgodne z charakterem i ogólną logiką norweskiego systemu.

Po pierwsze, kancelaria odniosła się do tego, iż zdecydowano o utworzeniu spółki z kapitałem własnym wynoszącym 40 % kapitału całkowitego. W rezultacie tego, gdyby Entra musiała uiścić opłaty związane z dokumentami i opłaty rejestracyjne, wartość nieruchomości zostałaby obniżona o kwotę odpowiadającą wysokości opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych, a państwo norweskie musiałoby wnieść tę samą kwotę do spółki, aby utrzymać kapitał własny na poziomie 40 %. Kancelaria uznała, iż nie zmieniło to sytuacji gospodarczej spółki oraz iż Entra nie uzyskała żadnej korzyści gospodarczej.

Po drugie, kancelaria stwierdziła, że wszystkie reorganizacje państwowe odbyły się w sposób konsekwentny w oparciu o zasadę ciągłości, oraz odniosła się do reorganizacji Norweskiej Korporacji Nadawczej (NRK), Telenora, Krajowego Przedsiębiorstwa Kolejowego (NSB), Posten Norge, Avinora, Mesta i Statkrafta. Z tego też względu kancelaria Selmer uznała, iż zwolnienie z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych jest zgodne z charakterem i ogólną logiką norweskiego systemu.

4.   Ustawodawstwo norweskie dotyczące opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych przy rejestracji przeniesienia własności nieruchomości

4.1.   Co powoduje obowiązek uiszczenia opłaty związanej z dokumentami i opłaty rejestracyjnej?

Wszystkie nieruchomości w Norwegii są wyszczególnione w rejestrze nieruchomości („Eiendomsregisteret”), który, od 1995 r. zawiera informacje z „Tinglysingsregisteret/Grunnboken” oraz „GAB-registeret (Grunneiendommer, Adresser og Bygninger)” (18).

Tinglysingsregisteret ustanowiono zgodnie z ustawą rejestracyjną z 1935 r. nr 2 („Lov om tinglysing”). Każda nieruchomość jest oznaczana poprzez identyfikację rejestracyjną, pod którą można wprowadzić dane dotyczące własności, tytułu oraz obciążeń itp. Rejestr zawiera między innymi informacje dotyczące różnych praw i obowiązków wobec danej nieruchomości. Zainteresowane strony działające w dobrej wierze mają prawo polegać na informacjach zawartych w rejestrze nieruchomości.

Zgodnie z sekcją 7 ust. 1 ustawy o opłatach związanej z dokumentami z 1975 r. nr 59 („Lov om dokumentavgift”) rejestracja przeniesienia tytułu własności („hjemmelsoverføring”) nieruchomości powoduje obowiązek uiszczenia opłat związanych z dokumentami („dokumentavgift”). Stopa podatku wynosi 2,5 % wartości sprzedaży nieruchomości. Nowy posiadacz tytułu własności jest zobowiązany uiścić opłatę, por. sekcje 2–6 rozporządzenia w sprawie opłat związanych z dokumentami, Ministerstwo Finansów, dnia 16 września 1975 r. z późniejszymi zmianami.

Ponadto rejestracja przeniesienia tytułu własności w rejestrze nieruchomości podlega opłacie rejestracyjnej („tinglysingsgebyr”) zgodnie z ustawą o opłatach sądowych z 1982 r. nr 86 („Rettsgebyrloven”). Kiedy utworzono Entra, opłatę tę ustalono w wysokości 982 NOK (około 123 EUR) od zarejestrowanego dokumentu. Przepisy dotyczące nakładania opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych są identyczne.

Jak wspomniano powyżej, podatek akcyzowy jest należny przy rejestracji przeniesienia tytułu własności na inny podmiot prawny („hjemmelsoverføring”). W rezultacie, jeżeli nie ma miejsca przeniesienie tytułu własności na inny podmiot prawny, a zachodzi jedynie zmiana nazwy tego samego podmiotu prawnego w rejestrze („grunnboken”), nie jest należny żaden podatek akcyzowy.

Nie ma prawnego obowiązku rejestracji („tinglyse”) praw związanych z nieruchomością (własności itp.) w rejestrze. Aby przeprowadzić przeniesienie własności, nie jest konieczna rejestracja przeniesienia tytułu własności. Niemniej jednak posiadacz praw może zdecydować o rejestracji swoich praw w celu ochrony ich przed stronami trzecimi.

4.2.   Kiedy oznaczenie posiadacza tytułu własności może być zmienione bez konieczności zapłaty podatku akcyzowego?

Praktyka dotycząca płatności podatków akcyzowych od 1990 r. do dnia 1 lipca 2005 r. – a więc w czasie, kiedy utworzono Entra – opisana jest w dwóch zestawach okólników, mianowicie okólniku G-37/90 z dnia 25 maja 1990 r. norweskiego Ministerstwa Sprawiedliwości oraz corocznych okólnikach norweskiej Dyrekcji ds. Ceł i Akcyzy (NCE) („Toll- og Avgiftsdirektoratet”) (19). Zgodnie z punktem 1.1 tych ostatnich okólników, zwolnienia z opłaty skarbowej nie przyznaje się, chyba że istnieje ku temu bezpośrednia podstawa prawna w ustawie o opłatach związanych z dokumentami lub w decyzjach Parlamentu (20).

(i)   Połączenia przedsiębiorstw

W przypadku połączeń nie istnieje, według norweskiego Ministerstwa Sprawiedliwości, przeniesienie prawa własności dla celów ustawy o opłatach związanych z dokumentami. Wystarczy zatem, aby połączenie zostało zarejestrowane w rejestrze nieruchomości poprzez potwierdzenie, iż przedsiębiorstwo dokonało połączenia z innym przedsiębiorstwem. Takie potwierdzenie może być wystawione przez rejestr spółek i nie powoduje konieczności uiszczenia opłaty rejestracyjnej i podatku akcyzowego. Dotyczy to połączenia pomiędzy spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością w myśl sekcji 14 ust. 7 ustawy nr 59 z dnia 4 czerwca 1976 r. („ustawa o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością”) (21), oraz innych połączeń podejmowanych w oparciu o rozdział 14 tej samej ustawy oraz połączeń pomiędzy kasami oszczędnościowymi (rozdział 8 ustawy nr 1 z dnia 24 maja 1961 r.; „ustawa o kasach oszczędnościowych”) (22).

(ii)   Podziały na mocy ustawy o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością z 1976 r.

Tam gdzie, w przypadku podziałów, własność nieruchomości została przeniesiona z przedsiębiorstwa pierwotnego („A”) do przedsiębiorstwa, które zostało oddzielone („B”), zarówno okólnik G-37/90, jak i punkt 1.4 w corocznych okólnikach norweskiej Dyrekcji ds. Ceł i Akcyzy przewidywały, iż uiszczona musi być zarówno opłata rejestracyjna, jak i opłata związana z dokumentami (23).

Natomiast w przypadku, gdy nieruchomość pozostawała w przedsiębiorstwie pierwotnym (A), z którego oddzielono część (B), nie było obowiązku uiszczania opłaty rejestracyjnej i opłaty związanej z dokumentami (24). Powodem tego jest, że w tym przypadku nieruchomość nie jest przenoszona na inny podmiot prawny (co miałoby miejsce, gdyby własność nieruchomości została przeniesiona na przedsiębiorstwo, które zostało oddzielone).

(iii)   Przeniesienie własności ze współwłasności na formę spółki osobowej

W omawianym okresie przeniesienie własności nieruchomości ze współwłasności do spółki osobowej lub spółki komandytowej (bądź też odwrotnie) oznaczało przeniesienie własności z jednego podmiotu prawnego na inny. Stąd zarówno okólnik G-37/90, jak i punkt 1.5 w corocznych okólnikach norweskiej Dyrekcji ds. Ceł i Akcyzy stwierdzały, iż spowoduje to konieczność uiszczenia podatku akcyzowego.

(iv)   Przeniesienie z jednej formy korporacyjnej na inną

Sytuacja, której nie wymienia się w okólniku, to sytuacja, w której przedsiębiorstwo przekształca się z jednej korporacji w inną. W piśmie rządu norweskiego z dnia 4 czerwca 2002 r. stwierdza się, iż główną zasadą w takich sytuacjach jest to, iż „musi mieć miejsce przeniesienie tytułu własności. W związku z tym konieczne jest uiszczenie opłat rejestracyjnych i opłat związanych z dokumentami. Tak stosowano ustawodawstwo w praktyce”. Niemniej jednak rząd norweski twierdzi, iż powinno być możliwe rozważenie wyjątków od tej zasady w oparciu o kwestie związane z zasadą ciągłości (25).

W odpowiedzi na to Urząd zwraca uwagę, że Sąd Apelacyjny (Frostating Lagmannsrett) postanowieniem z dnia 9 października 1997 r. opublikowanym w LF-1997-671 utrzymywał, iż przekształcenie z „kommandittselskap” na „aksjeselskap” („North West Terminalen AS”) powodowało konieczność uiszczenia podatku akcyzowego. W tym względzie, Lagmannsrett odniósł się do wyżej wymienionych okólników Ministerstwa Sprawiedliwości oraz Dyrekcji ds. Ceł i Akcyzy i stwierdził, iż z ustawy o opłatach związanych z dokumentami wynika, że opłata powinna być uiszczona, chyba że inaczej stanowi bezpośrednio ustawa lub przepisy utworzone zgodnie z tą ustawą. Ponieważ nowe przedsiębiorstwo było innym podmiotem prawnym aniżeli przedsiębiorstwo pierwotne, nie miało znaczenia, że byli to ci sami właściciele, którzy kontynuowali swą działalność w nowym przedsiębiorstwie i tym samym jedyną rzeczywistą zmianą była forma, pod jaką przedsiębiorstwo prowadziło swą działalność.

Ponadto można odnieść się do sprawy, o której mowa w załączniku nr 1 do pisma rządu norweskiego z dnia 4 czerwca 2002 r., w którym władze norweskie odmówiły zwolnienia z opłaty operacji przekształcenia „selveiende institusjon” w „allmenaksjeselskap”.

(v)   Przeniesienie własności z gminy na oddzielny podmiot prawny będący w pełni własnością gminy

Na spotkaniu władz norweskich z Urzędem dnia 19 maja 2005 r. władze norweskie wskazały, iż jest bardzo prawdopodobne, że na mocy okólników obowiązujących w czasie utworzenia Entra, opłata skarbowa byłaby poniesiona w związku z reorganizacją, w której własność budynku przeniesiono z gminy na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością będącą własnością tejże gminy. Natomiast od jakiegoś czasu stosowaną praktyką było to, iż nie ponoszono żadnej opłaty skarbowej w odniesieniu do przenoszenia tytułów własności w związku z reorganizacjami zgodnie z ustawą norweską z dnia 29 stycznia 1999 r. w sprawie przedsiębiorstw międzygminnych (26).

(vi)   Praktyka po dniu 1 lipca 2005 r.

Ponieważ rejestracji zmiany nazwy w rejestrze nieruchomości dokonano w związku z utworzeniem spółki Entra, opisane powyżej przepisy stanowią właściwe porównanie z przepisem w ustępie 3 kwestionowanej ustawy. Należy jednakowoż wspomnieć, że dnia 21 czerwca 2005 r. Ministerstwo Sprawiedliwości przyjęło nowy okólnik (G-6/05) w sprawie procedury przenoszenia własności nieruchomości w związku z połączeniami, podziałami i przekształceniami przedsiębiorstw (27). Nowy okólnik wprowadził z mocą od 1 lipca 2005 r. nową praktykę dotyczącą sytuacji, w których oznaczenie posiadacza tytułu prawnego może być zmienione bez uznania takiej operacji za przeniesienie tytułu własności. Według nowego okólnika rejestracja w związku z podziałami w oparciu o zasadę ciągłości będzie teraz traktowana w ten sam sposób, co połączenia w odniesieniu do przepisów dotyczących podatków akcyzowych i tym samym nie będzie już podlegała opłacie skarbowej. To samo dotyczy przekształceń przeprowadzanych w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 13, 14 i 15 ustawy o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością oraz ustawy o publicznych spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością.

Natomiast według nowego okólnika podatek akcyzowy będzie nadal należny wtedy, gdy własność nieruchomości jest przenoszona na podstawie zestawu przepisów nie opartych na ciągłości (na przykład połączenie spółek jawnych („ansvarlige selskaper”)). Przeniesienie z jednej formy spółki na inną, na przykład ze spółki jawnej na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością będzie również nadal podlegać podatkowi akcyzowemu.

5.   Inne reorganizacje przedsiębiorstw publicznych

Jak podano w piśmie władz norweskich z dnia 4 czerwca 2003 r., w przypadku innych reorganizacji stosowano przepisy podobne do kwestionowanej ustawy (Posten AS, NSB AS, Mesta AS, Avinor AS, Telenor AS oraz zakłady opieki zdrowotnej) (28).

Urząd zwraca uwagę, że miały również miejsce inne reorganizacje, w przypadku których nie przyjęto przepisu podobnego do tego, który jest zawarty w kwestionowanej ustawie. Reorganizacje, o których dowiedział się Urząd i w których nie przyjęto takiego przepisu, obejmują ustanowienie BaneTele AS, Secora AS i Statkraft AS.

BaneTele AS jest dostawcą ogólnokrajowej szerokopasmowej sieci światłowodowej. Tę spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością utworzono dnia 1 lipca 2001 r. Przed tą datą prowadzona działalność stanowiła część zadań Krajowego Zarządu Kolei („Jernbaneverket”). BaneTele jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością będącą w 100 % własnością państwa norweskiego, a reprezentowaną przez Ministerstwo Handlu i Przemysłu. Krajowy Zarząd Kolei jest odpowiedzialny za zarządzanie krajową siecią kolejową w imieniu Ministerstwa Transportu i Komunikacji. Wniosek o utworzenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością BaneTele przedstawiono Parlamentowi w St.prp. nr 80 (2000–2001) Omdanning av BaneTele til aksjeselskap  (29) oraz Ot.prp. nr 93 (2000–2001) Om lov om omdanning av Jernbaneverkets kommersielle televirksomhet til aksjeselskap  (30). Ot.prp. nr 93 (2000–2001) oraz kolejna ustawa (ustawa z dnia 15 czerwca 2001 r.) nie zawierają żadnego przepisu podobnego do ustępu 3 kwestionowanej ustawy.

Secora AS jest wyspecjalizowanym wykonawcą w sektorze budownictwa bezpiecznych i efektywnych portów morskich oraz przybrzeżnych kanałów żeglugowych. Tę spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością utworzono dnia 1 stycznia 2005 r. Działalnością spółki wcześniej zajmował się wydział produkcyjny Norweskiej Administracji Przybrzeżnej („Kystverket”). Secora AS jest w 100 % własnością państwa norweskiego i jest reprezentowana przez Ministerstwo Rybołówstwa i Spraw Przybrzeżnych. Norweska Administracja Przybrzeżna jest norweską agencją krajową ds. zarządzania przybrzeżnego, bezpieczeństwa morskiego i komunikacji morskiej. Wniosek o utworzenie Secora AS przedstawiono w St.prp. nr 1 (2004–2005) Om omdanning av Kystverkets produksjonsvirksomhet til statlig aksjeselskap m.m.  (31) oraz w Ot.prp. nr 20 (2004–2005) Om lov om omdanning av Kystverkets produksjonsvirksomhet til statsaksjeselskap  (32). Ot.prp. nr 20 (2004–2005) oraz kolejna ustawa (ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r.) nie zawierają żadnego przepisu podobnego do ustępu 3 kwestionowanej ustawy.

Statkraft AS jest największym producentem energii elektrycznej w Norwegii. Tę spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością utworzono dnia 1 października 2004 r. Spółka była wcześniej przedsiębiorstwem państwowym („Statsforetak (SF)”), a przedsiębiorstwo państwowe Statkraft SF nadal istnieje jako formalny właściciel Statkraft AS. Pierwszy wniosek o utworzenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawiono Parlamentowi w St.meld. nr 22 (2001–2002) Et mindre og bedre statlig eierskap  (33) oraz zaraz potem w St.prp. nr 53 (2003–2004) Statens eierskap i Statkraft SF  (34) i w Ot.prp. nr 63 (2003–2004) Om lov om omorganisering av Statkraft SF  (35). W St. prp. nr 53 (2003-2004) rząd stwierdził, że reorganizacja pociągnie za sobą konieczność uiszczenia przez Statkraft AS podatku akcyzowego (nieoficjalne tłumaczenie Urzędu) „zgodnie z normalnymi przepisami ustawy” w sprawie podatków akcyzowych oraz że koszty obniżą nadwyżkę przedsiębiorstwa i tym samym podstawę dywidend. Podatki akcyzowe oszacowano na 1 500 milionów NOK (w przybliżeniu 188 milionów EUR) (36).

II.   OCENA

1.   Istnienie pomocy państwa

Art. 61 ust. 1 porozumienia EOG ma następujące brzmienie:

„Z wyjątkiem przypadków, kiedy zostanie przewidziane inaczej w niniejszym porozumieniu, jakakolwiek pomoc przyznana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub w drodze środków państwowych w jakiejkolwiek postaci, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez faworyzowanie niektórych przedsiębiorstw lub też wytwarzanie niektórych towarów, jest, w zakresie, w którym ma wpływ na wymianę handlową pomiędzy Umawiającymi się Stronami, niezgodna z funkcjonowaniem niniejszego porozumienia.”

Aby środek został uznany za pomoc państwa na mocy art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, musi spełniać wszystkie następujące cztery warunki:

1.

Pomoc musi być przyznana przez państwo lub z zasobów państwowych;

2.

Pomoc musi przynosić beneficjentom korzyść, która obniża koszty, jakie zwykle ponoszą w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej;

3.

Korzyść musi być określona lub selektywna w tym sensie, że faworyzuje niektóre przedsiębiorstwa lub wytwarzanie niektórych towarów;

4.

Pomoc musi zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji oraz mieć wpływ na wymianę handlową pomiędzy Umawiającymi się Stronami.

Chociaż Urząd w swej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego wysunął wstępny wniosek, iż wszystkie wymienione warunki zostały spełnione, rząd norweski twierdził, iż żaden z warunków nie został spełniony (37). Urząd musi zatem zbadać zwolnienie z podatku akcyzowego w świetle odpowiedniego orzecznictwa, aby stwierdzić, czy zwolnienie to stanowi pomoc państwa w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG.

1.1.   Pomoc musi być przyznana przez państwo lub z zasobów państwowych

Odnośnie do pierwszego warunku wspomnianego powyżej, według utrwalonego orzecznictwa (38) warunek ten jest spełniony, gdy dany środek bezpośrednio lub pośrednio pociąga za sobą jakąś formę finansowego obciążenia funduszy publicznych.

W swej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Urząd wysunął wstępny wniosek, iż przepis w ustępie 3 kwestionowanej ustawy oznacza, że należny w innych przypadkach podatek akcyzowy nie został uiszczony. Owo zwolnienie z uiszczenia podatku akcyzowego oznaczało bezpośrednią utratę przychodów podatkowych dla państwa norweskiego, co było równoznaczne z wykorzystaniem zasobów państwowych. Z tego też względu Urząd wysunął wstępny wniosek, iż pierwszy warunek jest spełniony.

Jednakże w swych uwagach do decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego władze norweskie twierdziły (37), że skoro obowiązek uiszczenia przez Entra opłaty związanej z dokumentami nigdy nie zaistniał (ponieważ „przeniesienia tytułu własności w omawianym przypadku dokonano jako zmiany nazwy, a nie jako przeniesienia tytułu własności”), nie było żadnej utraty przychodów podatkowych i tym samym żadnego wykorzystania zasobów państwowych.

Urząd nie może się zgodzić z tym argumentem. Korzyść w postaci zwolnienia z podatku objętą art. 61 ust. 1 przyznaje się zazwyczaj w postaci wyraźnego zwolnienia. Jednakże ponieważ art. 61 ust. 1 skupia się na skutku działania, a nie przyczynach formalnych, krajowego systemu prawnego, obejmuje on również sytuacje, w których ulga podatkowa jest udzielana pośrednio poprzez odniesienie do konkretnego pojęcia prawnego (w tym przypadku „zmiany nazwy”), z którego wynika, że żaden podatek nie powinien być uiszczany. W obu sytuacjach, oraz w odniesieniu do omawianej sprawy, skutek jest taki, że rejestracja w rejestrze nieruchomości mogłaby się odbyć bez powodowania konieczności uiszczenia podatku akcyzowego tylko ze względu na konkretny przepis prawny. Żadna tego typu rejestracja zwolniona z podatku nie mogłaby mieć miejsca, gdyby nie ten szczególny przepis.

We wniosku do Parlamentu (39) rząd norweski stwierdził, iż ma poważne wątpliwości co do tego, czy przeniesienie własności nieruchomości ze Statsbygg do Entra spowoduje konieczność uiszczenia podatku akcyzowego. Niemniej jednak, jak pokazano poniżej w punkcie 1.2, rząd norweski nie wykazał w sposób przekonujący, iż rejestracja przeniesienia własności nieruchomości z państwa do Entra mogłaby być zwolniona z podatku akcyzowego wobec braku tego konkretnego przepisu w ustępie 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. Żaden inny przepis w prawie norweskim nie określał wyraźnie, że taka transakcja jest wyłączona z ogólnej zasady, iż rejestracja zmiany własności powoduje konieczność uiszczenia podatku akcyzowego. Ponadto Urząd nie rozumie, jak reorganizacja Statsbygg – wobec braku ustępu 3 w ustawie z dnia 18 lutego 2000 r. – mogła być zwolniona na mocy ustawy rejestracyjnej zgodnie z jej ówczesną wykładnią.

Urząd utrzymuje zatem, iż pierwszy warunek jest spełniony.

1.2.   Środek musi być określony lub selektywny w tym sensie, że faworyzuje „niektóre przedsiębiorstwa lub wytwarzanie niektórych towarów”

1.2.1.   Znacząca selektywność

W swej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Urząd wysunął wstępny wniosek, iż przyjęcie specjalnej ustawy zwalniającej Entra z uiszczenia podatku akcyzowego (ustawa dotycząca tylko jednej spółki – Entra) powinno się uznać za środek selektywny.

Natomiast, odnosząc się do argumentów przedstawionych powyżej dotyczących zasady ciągłości, władze norweskie twierdziły, iż praktyka zmiany nazwy jako procedura przeniesienia własności nie stanowi de facto odstępstwa od powszechnego system podatkowego. Jest to zatem środek ogólny.

Urząd odnosi się do rozdziału 17B.3.1 wytycznych Urzędu w sprawie pomocy państwa dotyczącej bezpośredniego opodatkowania działalności gospodarczej, odnoszącego się do szczególnego charakteru lub selektywności środków podatkowych. Brzmi on następująco:

„Środki podatkowe, które są dostępne dla wszystkich podmiotów gospodarczych prowadzących działalność w ramach państwa EFTA, są z zasady środkami ogólnymi. Muszą one być dostępne dla wszystkich firm na zasadzie równego dostępu i nie mogą być de facto zredukowane w swym zakresie poprzez na przykład uprawnienie leżące w gestii państwa do ich przyznania czy też poprzez inne czynniki ograniczające ich praktyczny skutek.”

Kwestionowana ustawa ma zastosowanie jedynie do konkretnej transakcji pomiędzy Statsbygg i Entra. Prawdą jest, że podobne ustawy zostały przyjęte, gdy tworzono inne państwowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (patrz część I powyżej). Niemniej jednak fakt, iż podobne zasady wprowadzono w odniesieniu do szeregu innych prywatyzacji firm państwowych, nie oznacza, iż odnośne przepisy specjalne (lex specialis) stają się nieselektywne.

Po pierwsze, nie można pominąć faktu, iż przy innych reorganizacjach państwowych nie przyjęto przepisów podobnych do kwestionowanej ustawy. Na przykład przy tworzeniu przedsiębiorstwa BaneTele AS (40) nie zwolniono nowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego. To samo tyczy się utworzenia przedsiębiorstwa Secora AS (41). W przypadku reorganizacji Statkraft rząd norweski stwierdził, że przedsiębiorstwo to powinno uiścić podatek akcyzowy zgodnie z normalnymi zasadami (42).

Po drugie, w każdym przypadku ustawodawstwo podatkowe, które jest bardziej korzystne w przypadku reorganizacji przedsiębiorstw państwowych niż restrukturyzacji przedsiębiorstw prywatnych, jest selektywne w myśl art. 61 ust. 1. Niemniej jednak, w ramach ustawy o opłatach związanych z dokumentami punktem wyjścia było to, iż wszelkie przeniesienia tytułów własności pomiędzy różnymi podmiotami powodują konieczność uiszczenia podatku akcyzowego niezależnie od tego, czy nowy właściciel kontynuuje tę samą działalność co poprzedni. Jak wykazano powyżej, do lipca 2005 r. zarówno okólnik Ministerstwa Sprawiedliwości z 1990 r., jak i szereg kolejnych okólników Dyrekcji ds. Ceł i Akcyzy zawierały tylko jeden istotny wyjątek od tej reguły. Oba zestawy okólników stwierdzały jednoznacznie, iż jedynie w przypadku przeniesienia własności w kontekście połączeń spółek z ograniczoną odpowiedzialnością względy dotyczące ciągłości oznaczały, iż rejestracji nowego posiadacza tytułu własności można dokonać w drodze zmiany nazwy, a nie zmiany tytułu własności powodującej konieczność uiszczenia podatku akcyzowego. Natomiast konieczność uiszczenia podatku akcyzowego występowała w wyniku rejestracji lub przeniesienia tytułu własności w rejestrze nieruchomości w przypadku podziałów, przekształceń z jednej formy korporacyjnej w inną, przeniesienia własności ze współwłasności na formę spółki osobowej oraz przeniesienia własności z gminy na oddzielny podmiot prawny będący w pełni własnością tejże gminy (43). Wyjaśniono to również w cytowanym powyżej wyroku Sądu Apelacyjnego (Frostating lagmannsrett), w którym utrzymywano, iż podatek akcyzowy powinien być uiszczany w przypadku, gdy spółka, której członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność („kommandittselskap”) przekształca się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, nawet jeżeli ci sami właściciele kontynuują swą działalność w nowej spółce, a jedyną rzeczywistą zmianą jest forma, w ramach której działa spółka.

Urząd uznaje, iż utworzenie spółki Entra nie jest analogiczne z połączeniem. Jest o wiele bardziej podobne do podziału, przekształcenia jednego podmiotu prawnego w inny bądź też do oddzielenia przez gminę pewnego rodzaju działalności i powierzenie go oddzielnemu podmiotowi prawnemu. Zatem zwolnienia z podatku akcyzowego podobne do tego, które można znaleźć w ustępie 3 kwestionowanej ustawy, nie były w czasie tworzenia Entra dostępne w przypadku większości porównywalnych transakcji.

Z tego też względu nie można stwierdzić, że ustęp 3 kwestionowanej ustawy jest rozszerzeniem już ogólnej (nieselektywnej) zasady dotyczącej nieuiszczania podatku akcyzowego w odniesieniu do niektórych rodzajów przeniesienia tytułu własności w rejestrze nieruchomości. Zatem środek był w istotny sposób selektywny.

1.2.2.   Czy zwolnienie z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego jest uzasadnione charakterem lub też ogólną strukturą systemu podatkowego?

Według orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (44), możliwe jest rozróżnienie pomiędzy:

zróżnicowanym traktowaniem, które wynika z zastosowania w konkretnych sytuacjach tych samych zasad, co zasady leżące u podstaw zwykłych przepisów (brak pomocy);

zróżnicowanym traktowaniem, które, faworyzując niektóre przedsiębiorstwa, jest sprzeczne z wewnętrzną logiką zwykłych przepisów (pomoc) (45).

Różnica ta jest również opisana w rozdziale 17B.3.4 ust. 1 wytycznych Urzędu w sprawie pomocy państwa dotyczącej bezpośredniego opodatkowania działalności gospodarczej, odnoszącym się do uzasadnienia odstępstwa „charakterem lub też ogólną strukturą systemu”: „Zróżnicowany charakter niektórych środków niekoniecznie oznacza, iż muszą one być uznane za pomoc państwa. Zasada ta ma zastosowanie do środków, których zasadność gospodarcza czyni je niezbędnymi dla sprawnego funkcjonowania i skuteczności systemu podatkowego. Niemniej jednak dostarczenie takiego uzasadnienia zależy od państwa EFTA.” Tę ostatnią zasadę konieczności udowodnienia potwierdził Europejski Trybunał Sprawiedliwości (46).

Władze norweskie twierdziły, iż „nawet jeżeli Urząd uznaje, iż praktyka ta (dotycząca zmiany nazwy jako sposobu przeniesienia tytułu własności bez powodowania konieczności uiszczenia podatku akcyzowego) stanowi zwolnienie z głównego przepisu, jest ona uzasadniona charakterem lub też ogólną strukturą systemu podatkowego”. Aby wesprzeć swe stanowisko, władze norweskie twierdziły, iż zasada ciągłości oraz względy dotyczące zastosowania tej zasady dla celów, między innymi, podatku akcyzowego w omawianej sprawie oznaczają, iż zwolnienie z podatku akcyzowego mieści się w ramach logiki i charakteru stosownych przepisów ustawodawstwa norweskiego. W ich ocenie kwestionowana ustawa odzwierciedla zasadę ciągłości i jest zgodna z ogólnymi przepisami regulującymi restrukturyzację.

W odpowiedzi na ten argument Urząd zwraca uwagę, iż w omawianej sprawie istotny jest zakres zasady ciągłości w odniesieniu do obowiązku uiszczenia opłat związanych z dokumentami, a nie zakres zasady ciągłości jako takiej w ramach jej zastosowania w prawie spółek.

W oparciu o analizę przepisów dotyczących podatku akcyzowego podanych powyżej w punkcie I.4, Urząd jest zdania, że chociaż zasada ciągłości mogła zajmować fundamentalne miejsce w prawie norweskim w czasie utworzenia Entra, nie była ona w owym czasie ogólną i nieodłączną częścią przepisów i praktyki w zakresie podatku akcyzowego w związku z innymi rodzajami reorganizacji spółek.

Jak już zaznaczono, do lipca 2005 r. jedynie w przypadku przeniesienia własności w kontekście połączenia spółek z ograniczoną odpowiedzialnością względy dotyczące ciągłości oznaczały, iż rejestracji nowego posiadacza tytułu własności można dokonać poprzez zmianę nazwy, a nie zmianę tytułu własności, powodującą konieczność uiszczenia podatku akcyzowego. Natomiast konieczność uiszczenia podatku akcyzowego występowała w wyniku rejestracji lub przeniesienia tytułu własności w rejestrze nieruchomości w przypadku podziałów, przekształceń z jednej formy korporacyjnej w inną, przeniesienia własności ze współwłasności na formę spółki osobowej oraz przeniesienia własności z gminy na oddzielny podmiot prawny będący w pełni własnością tejże gminy (47).

Władze norweskie wyjaśniły, iż uzasadnienie zwolnień z ogólnego przepisu dotyczącego podatku akcyzowego można odnaleźć w zasadzie ciągłości. Niemniej jednak władze nie podały uzasadnienia zróżnicowanego traktowania wyżej wymienionych rodzajów przeniesień. Przeciwnie, rząd norweski stwierdził jedynie, iż rzeczywiście bardziej logiczne byłoby traktować połączenia oraz niektóre pozostałe rodzaje reorganizacji w ten sam sposób. Jednakże, jedynie ze skutkiem od lipca 2005 r., dopiero w około pięć lat po utworzeniu Entra, zmieniono ustawę o opłatach związanych z dokumentami tak, że traktowanie niektórych różnych przypadków zostało ujednolicone. Na tej podstawie Urząd uznaje, iż trudno jest znaleźć inne uzasadnienie interpretacji ustawy o opłatach związanych z dokumentami, która obowiązywała w czasie utworzenia Centra, aniżeli to, które wynika z cytowanych wcześniej okólników, a mianowicie, że tylko w przypadku połączeń spółek z ograniczoną odpowiedzialnością można uniknąć uiszczenia podatku akcyzowego, który w innym przypadku byłby należny. Stosowanie zasady ciągłości w odniesieniu do ustawy o opłatach związanych z dokumentami ograniczało się do takich przypadków, a nie do innych wspomnianych powyżej przypadków.

Jak podano powyżej w punkcie 1.2.1, w każdym przypadku Urząd uznaje utworzenie spółki Entra za o wiele bardziej zbliżone do tych sytuacji, w których rejestracja w rejestrze nieruchomości w odpowiednim czasie oznaczałaby konieczność uiszczenia podatku akcyzowego aniżeli do tych, które nie powodowały takiej konieczności. Na tej podstawie Urząd nie widzi możliwości uzasadnienia zwolnienia w kwestionowanej ustawie charakterem i logiką przepisów norweskich dotyczących podatku akcyzowego w czasie, kiedy zastosowano zwolnienie. Nie zmienia to oceny, iż podobne reorganizacje publicznych przedsiębiorstw prowadzących działalność handlową również zwolniono z podatku akcyzowego. Stosowanie się do podstawowych celów zasady ciągłości nie może uzasadniać tego, że zwolnienie z ogólnego przepisu dotyczącego podatku akcyzowego powinno być stosowane do konkretnych przypadków reorganizacji, jeżeli większość przypadków reorganizacji spółek prywatnych nie podlega podobnym zwolnieniom.

1.2.3.   „Sprawa włoska”

Władze norweskie odniosły się do decyzji Komisji Europejskiej i twierdziły, iż rzeczywista sytuacja w tej sprawie jest taka sama, jak w przypadku Entra.

W decyzji Komisji z dnia 5 czerwca 2002 r. (48) Komisja zbadała włoską ustawę, która przewiduje specjalny system podatkowy dla spółek akcyjnych z większościowym pakietem udziałów państwowych ustanowionych na mocy szczególnej ustawy. W tym względzie prawo włoskie przewidywało zwolnienie z wszelkich podatków od przeniesienia tytułu własności związanych z przekształceniem przedsiębiorstw specjalnych i gminnych w spółki akcyjne („zwolnienie z podatku od przeniesienia tytułu własności”). We włoskim systemie prawnym podatki od przeniesienia tytułu własności były zwykle stosowane wobec tworzenia nowego podmiotu gospodarczego lub przenoszenia aktywów pomiędzy różnymi podmiotami gospodarczymi. Niemniej jednak, władze włoskie wyjaśniły, iż prawo włoskie ogólnie odzwierciedla zasadę neutralności podatkowej (co oznacza, że nie jest stosowany żaden podatek) w kontekście przekształcenia statusu prawnego przedsiębiorstwa (tzn. „kiedy zmienia się status prawny firmy, ale firma pozostaje taka sama z gospodarczego punktu widzenia”) (49).

Komisja uznała, iż chociaż wydawało się, że likwidacja przedsiębiorstwa gminnego oraz ustanowienie „nowej” spółki akcyjnej są równoznaczne z utworzeniem nowego podmiotu gospodarczego, pozornie wynikało to jedynie ze względów prawno-technicznych. W rzeczywistości nowa spółka akcyjna była tym samym podmiotem gospodarczym co przedsiębiorstwo gminne prowadzące działalność w ramach innego statusu prawnego. W świetle powyższego Komisja przyjęła, iż ogólna zasada neutralności podatkowej w prawie włoskim była podobnie stosowana wobec sytuacji mieszczących się w ramach specjalnego systemu podatkowego. Zatem nie było konieczności uiszczania żadnego podatku od przeniesienia tytułu własności (50).

Urząd pojmuje rozumowanie Komisji w następujący sposób: w przypadku, gdy prawo krajowe dotyczące opłat skarbowych w związku z przekształceniami dokonywanymi przez przedsiębiorstwa prywatne opiera się na ogólnej zasadzie neutralności podatkowej – tak, że uwagę skupia się na kontynuacji działalności tego samego podmiotu gospodarczego, a nie na tym, czy wykorzystywany w tym celu podmiot prawny jest ten sam – w ramach logiki takiego systemu podatkowego mieści się rozszerzenie tej zasady tak, aby obejmowała ona również sytuacje, w których państwo lub gmina oddziela podmiot gospodarczy, który do tej pory funkcjonował jako część państwa lub gminy, tworząc osobny podmiot gospodarczy.

Urząd zgadza się w pełni z takim podejściem. Niemniej jednak, logika systemu podatkowego musi być oceniana według jego faktycznych cech. Decyzja Komisji opierała się na tym, iż włoski system prawny przewidywał możliwość zwolnienia z podatku od przeniesienia tytułu własności w kontekście przekształcenia z jednej formy korporacyjnej w inną. Natomiast ustawodawstwo norweskie, według wykładni i sposobu stosowania organów podatkowych, nie przewidywało takiej możliwości. W rzeczywistości, jak już wspomniano, przypadki porównywalne do Entra dotyczące reorganizacji przedsiębiorstw prywatnych (w zakresie podziałów lub przekształcenia z jednej formy korporacyjnej w inną) nie były zwolnione z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego. W opinii Urzędu faktyczne okoliczności tych dwóch spraw różnią się od siebie. Fakt, iż zasada ciągłości mogła obowiązywać w innych dziedzinach prawa norweskiego, w tym w szczególności w prawie spółek oraz ustawodawstwie dotyczącym bezpośredniego opodatkowania omawianego podmiotu, nie może mieć znaczenia w ocenie podobieństwa pomiędzy sytuacją włoską a norweską.

1.2.4.   Wnioski na temat selektywności

Podsumowując, środek musi być uznany za selektywny w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG i nie może być uznany za inny poprzez odniesienie do charakteru i logiki przepisów norweskich dotyczących podatku akcyzowego.

1.3.   Środek musi przynosić beneficjentom korzyść, która obniża koszty, jakie zwykle ponoszą w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej

Według orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ECJ) (51) oraz rozdziału 17B.3.1 ust. 2 wytycznych Urzędu w sprawie pomocy państwa „środek musi przynosić beneficjentom korzyść, która uwalnia ich od obciążeń zwykle ponoszonych przez ich budżet. Korzyść może polegać na obniżeniu obciążenia podatkowego firmy na różne sposoby, w tym:” […] „poprzez całkowite lub częściowe obniżenie kwoty podatku (takie jak zwolnienie czy ulga podatkowa)”.

Poprzez przyjęcie ustawowego przepisu w ustępie 3 kwestionowanej ustawy Entra została zwolniona z kosztów podatku akcyzowego w kwocie około 81 milionów NOK (blisko 10 milionów EUR). Jak wykazano powyżej w pkt 1.1 i 1.2, opłaty te byłyby w innym przypadku należne z jej budżetu. Na tej podstawie Urząd w swej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego wysunął wstępny wniosek, iż Entra odniosła korzyść w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG.

Natomiast władze norweskie twierdziły, że warunek ten nie jest spełniony z dwóch powodów: po pierwsze, zwolnienie nie dało spółce Entra lepszej pozycji konkurencyjnej w porównaniu do inwestora prywatnego. Po drugie, struktura kapitałowa, solidność oraz całkowita wartość przedsiębiorstwa pozostałyby bez zmian, gdyby podatek akcyzowy został uiszczony. Poniżej Urząd omówi kolejno te argumenty.

1.3.1.   Porównanie z firmami prywatnymi

Jak wspomniano powyżej w punkcie I.3.1, we wniosku do Parlamentu rząd norweski stwierdził, iż prywatny właściciel mógłby zdecydować się nie przenosić tytułu własności, ale na przykład zatrzymać tytuł w spółce holdingowej przy tworzeniu nowego przedsiębiorstwa. Państwo, zdaniem władz norweskich, musi przenieść własność do nowego podmiotu prawnego. Tak więc zdaniem władz norweskich nie ma zakłócenia konkurencji w przypadku zwolnienia Entra z opłaty związanej z dokumentami.

Według Europejskiego Sądu Pierwszej Instancji korzyść w rozumieniu art. 87 ust. 1 TWE (odpowiadającego art. 61 ust. 1 porozumienia EOG) niekoniecznie istnieje we wszystkich sytuacjach, w których środek wprowadza się celem uwolnienia przedsiębiorstwa publicznego z sytuacji strukturalnie niekorzystnej, w której się ono znajduje w stosunku do swych konkurentów z sektora prywatnego (52). Art. 61 ust. 1 porozumienia EOG ma jedynie na celu zakazanie korzyści dla niektórych przedsiębiorstw, a pojęcie pomocy obejmuje jedynie korzyści lub zwolnienie z obciążeń, które są zwykle przewidziane w budżecie przedsiębiorstwa oraz które powinny być uznane za korzyść gospodarczą, której przedsiębiorstwo – beneficjent nie otrzymałby w normalnych warunkach rynkowych. Niemniej jednak Urząd nie zgadza się z władzami norweskimi, iż argumenty przedstawione przez Norwegię mogą prowadzić do wniosku, że porównanie z podmiotami prywatnymi pokazuje, że Entra nie uzyskała żadnej korzyści ze zwolnienia z podatku akcyzowego.

Metody, jakie może stosować prywatny właściciel w celu uniknięcia uiszczenia podatku akcyzowego, są równie dostępne przedsiębiorstwom utworzonym w związku z prywatyzacjami firm państwowych. Strukturalna niekorzyść, z którą, jak twierdzą, władze norweskie miały do czynienia, nie miała charakteru prawnego. Prawo norweskie nie wykluczałoby utworzenia Entra i przeniesienia na nią własności nieruchomości bez dokonania rejestracji tego faktu w rejestrze nieruchomości. Ponadto Entra i władze norweskie mogły zastosować te same środki ostrożności, co podmiot prywatny. Przyczyną, dla której nie wykorzystano tych metod w odniesieniu do Statsbygg i Entra było jedynie to, że władze norweskie odkryły, iż niedogodności polityczne, niedogodności dotyczące zarządzania i praktyczne związane z takimi metodami były na tyle niekorzystne, że Entra powinna zostać nowym posiadaczem tytułu własności.

Zdaniem Urzędu rozważania takie nie mogą prowadzić do wniosku, że spółce Entra nie przyznano korzyści poprzez zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego. Wynika to już z faktu, iż wszystkie metody, z których można skorzystać w celu uniknięcia podatku akcyzowego, polegają na nierejestrowaniu przeniesienia własności (zachowaniu tytułu własności). Jeżeli tytuł własności („grunnbokshjemmel”) nie jest przeniesiony, nie jest należny żaden podatek akcyzowy. Ale ochrona uzyskana dzięki rejestracji nie jest dostępna podmiotom prywatnym, które nie przenoszą tytułu własności, podczas gdy Entra taką ochronę uzyskała. Metody takie nie są zatem równoznaczne z procedurą, która miała miejsce w bieżącej sprawie, w której Entra stała się nowym posiadaczem tytułu własności.

Ponadto nawet gdyby były one równoznaczne, Urząd nie uważa, że problem strukturalny dla państwa norweskiego, na który się powołano, ma fundamentalnie inny charakter aniżeli ten, z którym mają do czynienia podmioty prywatne. Może być prawdą, że nieprzeniesienie tytułu własności może w praktyce, pod niektórymi względami, powodować większe niedogodności dla podmiotu publicznego, aniżeli dla przedsiębiorstwa prywatnego. Niemniej jednak zdaniem Urzędu kwestie dotyczące relacji inter partes pomiędzy poprzednim i obecnym właścicielem nieruchomości powinny być rozpatrywane osobno, poza dyskusjami dotyczącymi rejestracji w rejestrze nieruchomości. Rejestracja ta zwykle nie ma wpływu na relacje inter partes pomiędzy dwoma podmiotami prawnymi, ale jest istotna w odniesieniu do stron trzecich. Zatem rejestracja może być ważna dla uniknięcia przez kupującego sytuacji, w której strona trzecia, która w dobrej wierze kupuje później nieruchomość od poprzedniego właściciela, ma mocniejszy tytuł własności do nieruchomości. Ma ona również istotne znaczenie dla zabezpieczenia się przed wierzycielami poprzedniego właściciela, podobnie jak może mieć wpływ na zdolność kupującego do uzyskania kredytu hipotecznego czy też innych pożyczek. We wszystkich tych sytuacjach niekorzyść wynikająca z niedokonania rejestracji w rejestrze nieruchomości jest zasadniczo taka sama dla przedsiębiorstw publicznych, jak i prywatnych. W rzeczywistości w niektórych aspektach opisane metody mogą być mniej korzystne dla przedsiębiorstw prywatnych w porównaniu z publicznymi, gdyż rejestracja oświadczenia o ograniczeniu prawa do własności nie wyklucza ryzyka postępowania egzekucyjnego/wygaśnięcia, w przypadku wierzyciela lub niewypłacalnej strony, praw następcy prawnego do majątku dłużnika.

Wreszcie, Urząd podkreśla, iż władze norweskie nie wykazały, że podmiot prywatny zdecydowałby się z pewnością nie przenosić tytułu własności. Norwegia twierdzi jedynie, że jest bardziej prawdopodobne, iż podmiot prywatny w podobnych okolicznościach zdecydowałby się nie przenosić tytułu własności w rejestrze nieruchomości.

1.3.2.   Argument dotyczący bilansu otwarcia

Jak już wspomniano, władze norweskie twierdzą (53), że zwolnienia z podatku akcyzowego nie powinno się postrzegać w oderwaniu od bilansu otwarcia przedsiębiorstwa. Argumentują, iż omawiany środek nie zmienił struktury kapitałowej, solidności oraz całkowitej wartości przedsiębiorstwa. Teoretycznie, gdyby podatek akcyzowy miał być ujęty w bilansie otwarcia, miałby miejsce alternatywny bilans otwarcia, w którym wartość nieruchomości zostałaby obniżona o kwotę podatku akcyzowego.

Jak wykazano powyżej w punkcie 1.2, zgodnie ze zwykłymi przepisami norweskiego systemu podatkowego Entra była zobowiązana uiścić podatek akcyzowy. W konsekwencji, niezależnie od tego, jak utworzono bilans otwarcia, to wartość transakcji pomiędzy sprzedającym i kupującym stanowi podstawę podatkową dla podatku akcyzowego. Bez względu na zdanie kupującego (Entra) czy też sprzedającego (państwa) w odniesieniu do ustalonej ceny, to cenę, i nic innego, wezmą pod uwagę organy podatkowe przy obliczaniu należnego podatku akcyzowego.

Z zasady Urząd nie zgadza się z władzami norweskimi, iż istnienie tej ulgi podatkowej nie stanowiłoby korzyści w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG, jeżeli zwolnienie z podatku akcyzowego miało wpływ na ustanowienie bilansu otwarcia spółki Entra w sposób, który rzekomo zneutralizował korzyść wynikającą ze zwolnienia podatkowego. Według ustawodawstwa norweskiego Entra, w przypadku braku ustępu 3 kwestionowanej ustawy, byłaby zobowiązana do zapłacenia organom podatkowym podatku akcyzowego od ustalonej ceny transakcji za rejestrację, która miała miejsce, bez względu na to, że cena transakcji mogła być inna. Podatek nigdy nie został opłacony, a to właśnie nieopłacenie tego podatku jest przedmiotem rozważań w bieżącej sprawie. Pojawienie się bilansu otwarcia Entra, na który wpływ miały inne okoliczności, w szczególności to, czy sprzedający zaakceptowałby niższą wartość budynków, gdyby Entra uiściła podatek akcyzowy, to czynniki, których nie można uwzględniać przy ustalaniu, czy spółka odniosła korzyść.

Argument władz norweskich, że zwolnienie podatkowe winno być postrzegane w powiązaniu z ceną nieruchomości, która byłaby inna w przypadku braku takiego zwolnienia, opiera się na rozumowaniu, że pomoc pochodząca ze zwolnienia podatkowego doprowadziła do tego, iż Entra poniosła stratę netto w postaci ustanowienia wyższej ceny nieruchomości, której własność przeniesiono. Niemniej jednak uwzględnienie wszystkich mniej lub bardziej bezpośrednich możliwych konsekwencji gospodarczych środka pomocy na rzecz tego konkretnego beneficjenta pomocy byłoby, zdaniem Urzędu, sprzeczne z ogólnie stosowanym podejściem w przypadkach pomocy państwa. Tym samym nie można zwyczajnie przyznać, że skutki gospodarcze środka pomocy w relacjach umownych pomiędzy beneficjentem pomocy i innym podmiotem prawnym powinny być uwzględnione przy dokonywaniu oceny tego, czy i do jakiego stopnia środek pomocy kwalifikuje się jako korzyść w rozumieniu art. 61 ust. 1 porozumienia EOG. W tym względzie Urząd podkreśla, że dla celów systemu pomocy państwa, państwo norweskie jako poborca podatkowy i jednocześnie sprzedający nieruchomość winno być postrzegane jako dwa odrębne podmioty.

Z tego też względu Urząd nie może zgodzić się z rządem norweskim, że Entra nie uzyskała korzyści w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG dzięki zwolnieniu z podatku akcyzowego i uzyskaniu, oprócz tego, zabezpieczenia, jakie daje jej fakt rejestracji w rejestrze nieruchomości.

W piśmie z dnia 4 czerwca 2003 r. z Ministerstwa Handlu i Przemysłu Ministerstwo stwierdza, że: „teoretycznie, jeżeli opłata związana z dokumentami i opłata rejestracyjna miała być uwzględniona w bilansie otwarcia, poprawiony i alternatywny bilans otwarcia byłby taki, jak opisano w załączniku nr 2”. Załącznik nr 2 przedstawia alternatywny bilans otwarcia, w którym całkowite aktywa i pasywa/kapitał własny są takie same, ale w którym między innymi wartość nieruchomości jest obniżona o kwotę odpowiadającą wysokości podatku akcyzowego. Ministerstwo wnioskuje, że Entra nie uzyskała żadnych korzyści gospodarczych w wyniku zwolnienia z podatku akcyzowego.

Hipotetyczny bilans otwarcia przedstawiony przez władze norweskie jest oparty na założeniach, iż kupujący (Entra) nie obniżyłby swej wymaganej stopy zwrotu (9,5 %) i wskaźnika kapitału własnego (40 %), gdyby podatek akcyzowy musiał być uiszczony. Wskazuje to, iż hipotetyczny bilans otwarcia oparty jest na założeniu, że sprzedający zawsze zapłaci 100 % podatku akcyzowego, a wartość budynków w alternatywnym bilansie otwarcia byłaby obniżona o dokładnie tę samą kwotę, co podatek akcyzowy.

Urząd nie ma powodu kwestionować zasadności metody wartości bieżącej netto wykorzystanej do ustanowienia bilansu otwarcia Entra. Niemniej jednak własne wysiłki rządu norweskiego na rzecz ustalenia prawidłowej wartości nieruchomości pokazują (patrz punkt I 2.2 powyżej i znaczące różnice pomiędzy wartościami alternatywnymi), że można było zastosować inne metody. Można było również wykorzystać inne założenia, a te inne metody i założenia mogły równie dobrze skutkować sytuacją, w której obciążenie podatkowe nie byłoby ponoszone w 100 % przez sprzedającego. W normalnej sytuacji rynkowej przy kilku oferentach jest bardziej prawdopodobne, że dodatkowe obciążenie podatkiem akcyzowym obliczonym w oparciu o ustaloną cenę transakcji byłoby podzielone pomiędzy sprzedającego i kupującego.

Urząd nie uważa, że możliwe jest ustalenie ogólnej zasady, zgodnie z którą cena rynkowa budynku będzie zawsze rosła o dokładnie tę samą kwotę, którą kupujący powinien zapłacić tytułem podatków pośrednich za rejestrację tego budynku w sytuacjach, w których podatki te albo już zostały opłacone albo nie będą ponoszone z powodu zwolnienia ustawowego. Rzeczywiście, w piśmie z dnia 30 czerwca 2005 r. z Ministerstwa Handlu i Przemysłu Ministerstwo przyznaje, że nie można wyciągać tak pochopnego wniosku oraz że argument rządu dotyczący skutku netto nieuiszczenia podatku akcyzowego opiera się jedynie na wykorzystaniu szczególnej metody wyceny wartości, którą rząd zdecydował się zastosować względem Entra.

W bieżącej sprawie Norwegia zdecydowała się nie nakładać podatku akcyzowego na Entra i określiła szczegółowo, że późniejsza wycena wartości nieruchomości zależała od tej przesłanki. Z tego też względu Norwegia w zasadzie argumentuje, że w hipotetycznej sytuacji, gdyby zdecydowała, że Entra powinna podlegać normalnemu podatkowi akcyzowemu, wybrałaby mimo to metodę wartości bieżącej netto i wykorzystała te same założenia do obliczenia ceny sprzedaży. Zgodzić się z takim argumentem oznaczałoby pozwolić, aby zakres art. 61 ust. 1 porozumienia EOG zależał od zdolności danego państwa EOG do przekonania Urzędu i Trybunału EFTA, że podjęłoby teoretyczne kroki w sytuacjach hipotetycznych.

Wreszcie, Urząd podkreśla, że w bardzo niewielu przypadkach, w których Trybunał Sprawiedliwości – w różnych sytuacjach – przyjął argument quid pro quo, zawsze był warunek wstępny, iż mechanizm wyrównawczy był ustalony wcześniej (a nie ex post facto) w jasno zdefiniowany, obiektywny i przejrzysty sposób (54). Niemniej jednak, nigdzie w pracach przygotowawczych do odpowiedniego ustawodawstwa nie jest określone, że był to warunek wstępny przyznania korzyści wynikającej ze zwolnienia z podatku akcyzowego, że korzyści tej powinna towarzyszyć wyższa wycena wartości odpowiedniej nieruchomości aniżeli podmiot prywatny zapłaciłby za budynek w trybie sprzedaży otwartej. Przeciwnie, argument władz norweskich, że Entra nie uzyskała korzyści w porównaniu z sytuacją, w której uiściłaby podatek akcyzowy, wydaje się być sprzeczny z jasno określonym celem leżącym u podstaw zwolnienia przedsiębiorstwa z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego. Jak wspomniano powyżej w punkcie I.3.1, we wniosku rządu do Stortinget wyjaśniono, iż celem klauzuli dotyczącej zwolnienia było to, że Entra nie powinna ponosić ekonomicznego obciążenia podatku akcyzowego, gdyż konkurencyjne prywatne przedsiębiorstwa mogą, w dużym stopniu, uniknąć tego obciążenia innymi sposobami. Innymi słowy we wniosku do Parlamentu zawarte jest podstawowe założenie, że uiszczenie podatku akcyzowego rzeczywiście postawiłoby Entra w mniej korzystnej sytuacji z gospodarczego punktu widzenia aniżeli w przypadku, gdyby spółka ta nie uiściła podatku. Co więcej, intencją Parlamentu było nie stawiać Entra w tej niekorzystnej sytuacji.

1.3.3.   Wniosek dotyczący korzyści

Podsumowując, Urząd utrzymuje, iż ustęp 3 kwestionowanej ustawy przyznał korzyść spółce Entra w rozumieniu art. 61 ust. 1 porozumienia EOG.

1.4.   Środek musi zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji oraz mieć wpływ na wymianę handlową pomiędzy Umawiającymi się Stronami

W swej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Urząd wysunął wstępny wniosek, iż środek grozi zakłóceniem konkurencji oraz ma wpływ na wymianę handlową wewnątrz EOG w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG. Władze norweskie natomiast twierdzą, że omawiany środek „nie wpłynie na wymianę handlową pomiędzy Umawiającymi się Stronami” oraz że Urząd musi dokonać wyceny odpowiedniego rynku. Ponadto władze norweskie twierdzą, iż „inwestorzy niepochodzący z Norwegii nie prowadzili działalności na norweskim rynku nieruchomości (55).

Europejski Trybunał Sprawiedliwości utrzymuje (56), że konkurencja jest zakłócona od momentu, gdy pomoc finansowa państwa wzmacnia pozycję danego przedsiębiorstwa w porównaniu z innymi konkurującymi przedsiębiorstwami. Przyznanie pomocy obniża koszty i tym samym udziela jej beneficjentom konkurencyjnej korzyści względem tych, którzy muszą ponosić wszystkie koszty we własnym zakresie. Na tej podstawie Urząd uznaje, że pomoc przyznana spółce Entra w postaci braku konieczności uiszczenia podatku akcyzowego zakłóciła konkurencję w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG. Władze norweskie nie twierdziły, że konkurencja nie jest zakłócona (ale jedynie że nie jest zakłócona wymiana handlowa).

Przechodząc do kwestii dotyczącej wpływu na wymianę handlową, trzeba zbadać, czy omawiana pomoc jest w stanie wzmocnić pozycję danego przedsiębiorstwa w porównaniu z pozycją przedsiębiorstw konkurujących w ramach wymiany handlowej w EOG (57). Jak utrzymuje Trybunał EFTA, Urząd nie musi ustalać, czy pomoc ma odczuwalny wpływ na wymianę handlową pomiędzy Umawiającymi się Stronami, ale jedynie zbadać, czy pomoc taka mogła mieć taki wpływ (58). Stąd kryterium wpływu na wymianę handlową interpretowano tradycyjnie w nieograniczający sposób z takim skutkiem, że, ogólnie rzecz biorąc, dany środek uznaje się za pomoc państwa, jeżeli może on mieć wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami EOG (59).

Zgodnie z rozdziałem 17B.3 ust. 2 wytycznych Urzędu w sprawie pomocy państwa, „na mocy utrwalonego orzecznictwa, dla celów niniejszego przepisu kryterium wpływu na wymianę handlową jest spełnione, jeżeli firma-beneficjent nadal prowadzi działalność obejmującą wymianę handlową pomiędzy Umawiającymi się Stronami”. Niemniej jednak pomoc może mieć wpływ na wymianę handlową w ramach EOG, nawet jeżeli samo przedsiębiorstwo-beneficjent nie prowadzi działalności transgranicznej (60). Jest tak dlatego, że przyznanie wsparcia państwowego danemu przedsiębiorstwu może prowadzić do tego, że podaż wewnętrzna będzie utrzymana lub zwiększona, skutkiem czego możliwości przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach EOG oferowania usług na rynku tego państwa będą ograniczone (61).

Według sprawozdania rocznego spółki Entra za rok 2001, spółka ta zajmuje się „budownictwem, wynajmem, zarządzaniem, eksploatacją, sprzedażą i kupnem nieruchomości w Norwegii”.

Entra jest członkiem „Stowarzyszenia nieruchomości komercyjnych” („Foreningen Næringseiendom”) (62), którego członkowie w całości lub częściowo prowadzą ten sam rodzaj działalności, co Entra. Stowarzyszenie nieruchomości komercyjnych ma 74 członków (w październiku 2005 r.). Wśród członków znajdują się takie przedsiębiorstwa jak ABB AS–Eiendom, Aberdeen Property Investors, Avantor AS, ICA Eiendom Norge AS, KLP Eiendom AS, Linstow ASA, Mustad Eiendom AS, NCC Property Development AS, Reitan Eiendom AS, Skanska Eiendomsutvikling AS, Smedvig Eiendom AS, Steen & Strøm ASA, Storebrand Eiendom AS, Umoe Sterkorder AS, Veidekke Eiendom AS, Vesta Forsikring AS-Eiendom oraz Vital Eiendomsforvaltning AS (63).

Największym norweskim przedsiębiorstwem (lub grupą przedsiębiorstw) na rynku nieruchomości jest Olav Thon Gruppen. Grupa prowadziła również działalność w 2000 r., gdy utworzono Entra. Olav Thon Gruppen jest obecnie właścicielem 320 nieruchomości w Norwegii i 18 za granicą (głównie w Brukseli). Pierwszą nieruchomość w Brukseli kupiono w 1988 r. (Thon Belgium SA). Grupa zatrudnia około 3 400 osób. Poza wynajmowaniem biur Grupa prowadzi również działalność związaną z hotelami, restauracjami i centrami handlowymi (64).

Jedno z wyżej wymienionych przedsiębiorstw, Linstow AS, posiada i buduje nieruchomości w Norwegii, jak również w państwach bałtyckich, Portugalii i Szwecji. Linstow AS jest w całości własnością Anders Wilhelmsen Group, która zakupiła i wycofała to przedsiębiorstwo z Giełdy Papierów Wartościowych w Oslo w roku 1999. Anders Wilhelmsen Group jest jednym z właścicieli przedsiębiorstwa żeglugowego Royal Caribbean Cruise Line (RCCL). Linstow AS między innymi zarządza norweskim portfelem (Nordea Portfolio) nieruchomości będących własnością Curzon Global Partners. Portfel składa się z 31 nieruchomości (do listopada 2005 r.) rozsianych po całej Norwegii. Curzon Global Partners jest przedsiębiorstwem zarządzania inwestycjami z siedzibą w Londynie i jest własnością IXIS AEW Europe (IAE). IAE jest europejskim przedsiębiorstwem zarządzania inwestycjami dotyczącymi nieruchomości będącym własnością Groupe Caisse d'Epargne oraz Caisse des Dépôts we Francji. IAE jest odpowiedzialne za zarządzanie aktywami wartości mniej więcej 11 miliardów EUR (65).

Jedno z przedsiębiorstw, ICA Eiendom Norge AS, jest spółką-córką ICA Fastigheter AB, przedsiębiorstwa szwedzkiego. ICA Fastigheter AB jest spółką zależną będącą w całości własnością ICA AB. ICA Fastigheter AB buduje nieruchomości, zarządza nimi i sprzedaje je na terenie Skandynawii i krajów bałtyckich. Portfel ma wartość księgową wynoszącą 5,7 miliarda koron szwedzkich i składa się głównie z pomieszczeń sklepowych i magazynowych. Poza sklepami i przedsiębiorstwami ICA, spółka oferuje również nieruchomości klientom z zewnątrz. Grupa ICA (ICA AB) jest jednym z wiodących przedsiębiorstw zajmujących się sprzedażą detaliczną w rejonie Skandynawii, mając nieco powyżej 2 600 własnych i stowarzyszonych sklepów w Skandynawii i krajach bałtyckich (66).

W tym samym czasie, gdy utworzono Entra (w roku 2000), utworzono Aberdeen Property Investors Norway AS jako spółkę-córkę Aberdeen Property Investors. Aberdeen Property Investors jest częścią Aberdeen Asset Management PLC, niezależnej grupy zarządzającej funduszami inwestycyjnymi, notowanej na londyńskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Obecnie Aberdeen Property Investors zarządza inwestycjami w nieruchomości o wartości 7,8 miliardów EUR w Europie Północnej, z czego 9 miliardów NOK (około 1,1 miliarda EUR) przypada na Norwegię. W 2001 r. Aberdeen Property Investors Norway AS zakupiło Norske Liv Eiendom, kolejne przedsiębiorstwo w branży nieruchomości na rynku norweskim, a dzisiaj przedsiębiorstwo to zarządza portfelami nieruchomości należącymi między innymi do NSB, Nordea Liv oraz API Eiendomsfond. Aberdeen Property Investors ma 200 pracowników w Norwegii (67).

Jest zatem jasne, że z wymienionych wyżej przedsiębiorstw działających na tym samym rynku co Entra (budownictwo, wynajem, zarządzanie, eksploatacja, sprzedaż i kupno nieruchomości w Norwegii), które prowadziły działalność w 2000 r., kiedy utworzono Entra, kilka miało właścicieli niepochodzących z Norwegii, kilka prowadziło działalność zarówno w Norwegii jak i poza nią, a kilka zarządzało portfelem nieruchomości należących do klientów zagranicznych.

Z opisu w punkcie I powyżej wynika, że aktywa i działalność przeniesione do Entra podlegały konkurencji, a co za tym idzie Entra konkuruje z innymi dostawcami budynków/nieruchomości. Dotyczy to Entra jako właściciela, nabywcy, sprzedawcy, podmiotu eksploatującego i zarządcy nieruchomości. Entra prowadzi działalność w całej Norwegii, na rynku, na którym są aktywne podmioty gospodarcze z innych państw EOG. W konsekwencji, jest również spełniony warunek 4, gdyż środek ma wpływ lub może mieć wpływ na konkurencję i wymianę handlową pomiędzy Umawiającymi się Stronami.

2.   Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem

Na podstawie powyższych rozważań omawiane zwolnienia podatkowe stanowią pomoc w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG.

Władze norweskie twierdziły, że omawiany środek nie obejmuje pomocy i nie przedstawiły jakichkolwiek argumentów dotyczących zgodności. Niemniej jednak po dokonaniu oceny prawdopodobnego istnienia pomocy państwa należy rozważyć, czy pomoc taka może być zgodna z porozumieniem EOG na mocy art. 61 ust. 2 i ust. 3 porozumienia.

Zastosowanie wyjątków na mocy art. 61 ust. 2 nie jest właściwe. Utworzenie Entra nie pociąga za sobą pomocy o charakterze społecznym przyznawanej indywidualnym konsumentom ani pomocy, która ma na celu naprawienie szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe bądź wyjątkowe zdarzenia.

Na mocy art. 61 ust. 3 lit. a) pomoc może być uznana za zgodną z porozumieniem EOG, gdy ma ona na celu wspieranie rozwoju gospodarczego obszarów, w których standard życia jest niezwykle niski lub w których występuje bardzo duże bezrobocie. Ponieważ omawiany środek nie ogranicza się do takich obszarów, przepis ten nie ma zastosowania. Również wyjątek określony w art. 61 ust. 3 lit. b) nie ma zastosowania. Wreszcie, jeżeli chodzi o wyjątek określony w art. 61 ust. 3 lit. c), Urząd nie widzi możliwości uznania pomocy za ułatwiającą rozwój niektórych rodzajów działalności gospodarczej lub niektórych obszarów gospodarczych w myśl tego artykułu. Pomoc nie kwalifikuje się zatem do żadnego z wyjątków przewidzianych w art. 61 ust. 3 porozumienia EOG.

3.   Wymogi proceduralne oraz charakter pomocy

3.1.   Obowiązek zgłoszenia

W art. 1 ust. 3 w części I protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale stwierdza się, że: „Urząd Nadzoru EFTA powiadamia się z wystarczającym wyprzedzeniem, aby umożliwić mu przedstawienie swoich uwag, o jakichkolwiek planach przyznania lub zmiany pomocy.” Pomoc przyznaną bez zgłoszenia lub też pomoc, która jest zgłoszona późno, tzn. zgłoszona po jej „wejściu w życie”, uznaje się za pomoc bezprawną.

Zwolnienie z podatku akcyzowego przewidziane przy utworzeniu Entra nie zostało zgłoszone Urzędowi i zostało wprowadzone w życie.

3.2.   Odzyskanie pomocy państwa

Urząd zwraca uwagę rządu norweskiego na art. 1 w części II protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale. Zwolnienie z podatku akcyzowego wprowadzono po wejściu w życie porozumienia EOG. Zatem w tym przypadku jakakolwiek pomoc powinna być uznana za nową pomoc. Jak podano powyżej, nie otrzymano żadnego zawiadomienia o takiej pomocy. Pomoc w tym przypadku musi być uznana za bezprawną zgodnie z definicją zawartą w art. 1 lit. f) w części II do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale.

Zgodnie z art. 14 w części II protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale w przypadku bezprawnej pomocy, gdyby uznano ją za niezgodną ze wspólnym rynkiem, Urząd z zasady nakazuje, aby dane państwo EFTA odzyskało pomoc od beneficjenta.

Urząd jest zdania, że żadne ogólne zasady nie wykluczają zwrócenia pomocy w niniejszym przypadku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zniesienie bezprawnej pomocy poprzez jej odzyskanie jest logiczną konsekwencją ustalenia, iż jest ona bezprawna. W rezultacie odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy w celu przywrócenia istniejącej wcześniej sytuacji nie może zasadniczo zostać uznane za nieproporcjonalne do celów porozumienia EOG w odniesieniu do pomocy państwa. Zwracając pomoc, beneficjent rezygnuje z przywileju, jakim się cieszył w stosunku do swych konkurentów na rynku, i w ten sposób przywraca się sytuację sprzed wypłaty pomocy (68). Z tej funkcji zwrotu pomocy wynika również, jako ogólna zasada, poza wyjątkowymi okolicznościami, że Urząd nie przekroczy granic swych kompetencji, uznanych przez orzecznictwo Trybunału, jeżeli zwróci się do danego państwa EFTA o odzyskanie kwot przyznanych tytułem bezprawnej pomocy, gdyż przywraca on jedynie wcześniejszą sytuację (69). Ponadto, w świetle obowiązkowego charakteru nadzoru nad pomocą państwa pełnionego przez Urząd na mocy protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, przedsiębiorstwa, którym przyznano pomoc, nie mogą z zasady żywić uzasadnionego oczekiwania, że pomoc jest zgodna z prawem, chyba że została przyznana zgodnie z procedurą ustanowioną w przepisach tegoż protokołu (70).

4.   Wniosek

W świetle powyższych rozważań Urząd uznaje, iż zwolnienie z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych przyjęte w związku z utworzeniem Entra stanowi pomoc państwa, która nie jest zgodna z funkcjonowaniem porozumienia EOG. W konsekwencji Urząd zamyka postępowanie przewidziane w art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale, wydając decyzję negatywną, i nakazuje władzom norweskim odzyskanie od Entra pomocy państwa wraz z narosłymi odsetkami

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

1)

Zwolnienie z opłat związanych z dokumentami i opłat rejestracyjnych przewidziane przy utworzeniu spółki Entra Eiendom AS (odn. ustęp 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., nr 11) stanowi pomoc państwa w myśl art. 61 ust. 1 porozumienia EOG. Pomoc przyznano wbrew wymogom art. 1 ust. 3 w części I protokołu 3 do Porozumienia o Nadzorze i Trybunale i nie kwalifikuje się ona do zwolnień zgodnie z art. 61 ust. 2 lub art. 61 ust. 3 porozumienia EOG.

2)

Rząd norweski odzyskuje od Entra należną opłatę skarbową oraz należne opłaty rejestracyjne wraz z narosłymi odsetkami naliczonymi w oparciu o odpowiednią referencyjną stopę procentową, począwszy od dnia, w którym podatek akcyzowy stał się należny, aż do dnia odzyskania należnej kwoty.

3)

Rząd norweski zostaje poinformowany pismem zawierającym egzemplarz niniejszej decyzji.

4)

Rząd norweski informuje Urząd w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawiadomienia o niniejszej decyzji o środkach podjętych w celu zastosowania się do niej.

5)

Komisja WE jest informowana, zgodnie z protokołem 27 lit. d) porozumienia EOG, poprzez dostarczenie jej egzemplarza niniejszej decyzji.

6)

Pozostałe państwa EFTA, pozostałe państwa członkowskie WE oraz zainteresowane strony są powiadamiane o niniejszej decyzji poprzez jej publikację w autentycznej wersji językowej w Sekcji EOG Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich oraz w Suplemencie EOG.

7)

Niniejsza decyzja jest autentyczna w języku angielskim.

Sporządzono w Brukseli, dnia 14 grudnia 2005 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Einar M. BULL

Przewodniczący

Kurt JÄGER

Członek Kolegium


(1)  Zwane dalej porozumieniem EOG.

(2)  Zwane dalej Porozumieniem o Nadzorze i Trybunale.

(3)  Zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa (wytyczne w sprawie pomocy państwa), przyjęte oraz wydane przez Urząd Nadzoru EFTA dnia 19 stycznia 1994 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym L 231 z 3.9.1994. Wytyczne w sprawie pomocy państwa można znaleźć na stronie internetowej Urzędu: www.eftasurv.int

(4)  Decyzja nr 132/04/COL. Decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego opublikowano w Dz.U. C 319 z 23.12.2004, str. 17, oraz w Suplemencie EOG nr 64, z tą samą datą, str. 46. Tekst decyzji można również znaleźć na stronie Urzędu: eftasurv.int/åfieldsofwork/fieldstateaid/stateaidregistry/sadecinor04/132_04_entra.DOC

(5)  „St prp nr 84 (1998–99) Om ny strategi for Statsbygg og etablering av Statens utleiebygg AS”. Przedsiębiorstwo pierwotnie nosiło nazwę „Statens utleiebygg AS”. Używana dalej nazwa „Entra” odnosi się do spółek Entra Eiendom AS i Statens utleiebygg AS.

(6)  „Ot prp nr 83 (1998–99) Om lov om omdanning av deler av Statsbyggs eiendomsvirksomhet til aksjeselskap”. Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r., nr 11.

(7)  Źródło: http://www.statsbygg.no/english/

(8)  Nieoficjalne tłumaczenie Urzędu.

(9)  „St.prp. nr. 1 Tillegg nr. 10 (1999–2000) Om etablering av Statens utleiebygg AS”.

(10)  „Porteføljevurdering konkurransebyggene Statsbygg” Pismo do Statsbygg z dnia 10.8.1999 r. zawierające wyniki wyceny CEC.

(11)  „St.prp. nr. 1 Tillegg nr. 10 (1999–2000) Om etablering av Statens utleiebygg AS”.

(12)  „Statens utleiebygg AS – Fastsettelse av åpningsbalanse og endelige bevilgninger til egenkapital og lån”. Kongelig resolusjon av 22.6.2000.

(13)  Grupa składa się, poza Entra eiendom AS, z Entra Service AS, Universitetsgaten 2 AS, Biskop Gunnerus gate 14 AS, Instituttveien 24 AS, Entra Kultur 1 AS, Langkaia 1 AS, Kr Augustgate 23 AS, Nonnen utbygging AS and Krambugt 3 AS. Źródło: sprawozdanie roczne za 2004 r. Patrz http://www.entraeiendom.no/files/Entra_Eiendom_Arsrapport_2004.pdf

(14)  Średni kurs wymiany za rok 2004: 1 EUR = 8,3715 NOK.

(15)  Źródło: sprawozdanie roczne spółki Entra za 2004 r.

(16)  Kurs wymiany z dnia 30 czerwca 2000 r.: 1 EUR = 8,1815 NOK.

(17)  Dz.U. L 77 z 24.3.2003, str. 21.

(18)  Źródło: Statens Kartverk – Tinglysingen, patrz: http://www.statkart.no/IPS/tinglysing/?module=Articles;action=ArticleFolder.publicOpenFolder;ID=2207

(19)  por. między innymi Dokumentavgift 2000 – S12-DOK-2001 i Rundskriv nr 12/2005 S, do którego poczynione jest odniesienie poniżej. Patrz również http://www.toll.no/upload/dokumentavgift1_1.pdf

(20)  Tekst brzmi nastpująco w języku norweskim: „Det gis ikke fritak for dokumentavgift med mindre det er direkte hjemmel i loven eller stortingsvedtak”.

(21)  Odniesienie również do ustawy nr 44 oraz ustawy nr 45 z dnia 13 czerwca 1997 r., odpowiednio w sprawie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością oraz publicznych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością.

(22)  Odniesienie do okólnika G-37/90, strona 1, do punktu 1.3. w Dokumentavgift 2000 oraz do punktu 1.3 w Rundskriv nr. 12/2005 S.

(23)  Urząd wskazuje na uwagę poczynioną przez rząd norweski w punkcie 4.3 w piśmie z dnia 4 czerwca 2003 r., że powinno się przedyskutować „czy rejestracja dokumentu powinna być wymagana jako wyraz przeniesienia tytułu własności. Kwestia ta jest rozważana w Ministerstwie Sprawiedliwości”. Niemniej jednak pozostaje fakt, że kolejne okólniki rządowe utrzymywały to stanowisko do czerwca 2005 r. i zmieniły praktykę rejestracji w odniesieniu do rejestracji dokonywanych po tej dacie.

(24)  Jest tak nawet wtedy, gdy przedsiębiorstwo, które zostało oddzielone (B) przejmuje nazwę przedsiębiorstwa pierwotnego (A), ponieważ w rzeczywistości właściciel nieruchomości pozostaje ten sam, mianowicie jest nim przedsiębiorstwo pierwotne (A). Będzie to uznane jedynie za zmianę nazwy. Patrz również: opinia norweskiego Ministerstwa Sprawiedliwości opublikowana w U87-4.

(25)  Por. punkt 7 lit. h) pisma.

(26)  Por. np. punkt 3.9 w Rundskriv nr 12/2005 S.

(27)  „Rundskriv G-6/05: Den tinglysingsmessige fremgangsmåten når fast eiendom blir overført i forbindelse med fusjon, fisjon og omdanning”. Okólnik można znaleźć na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości: http://odin.dep.no/jd/norsk/dok/regelverk/rundskriv/012081-250018/dok-bn.html

(28)  W przypadku niektórych reorganizacji w pracach przygotowawczych nie podano powodów zwolnień. W przypadku innych omawiany przepis jest postrzegany jako odejście od normalnych przepisów dotyczących podatku akcyzowego. Stwierdza się ponadto, iż przepis ten odpowiada podobnemu przepisowi w odniesieniu do innych przekształceń przedsiębiorstw państwowych w publiczne spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wreszcie, często mówi się, że omawiany przepis odpowiada podejściu dotyczącemu przeniesienia własności nieruchomości w przypadku połączeń publicznych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i banków.

(29)  Patrz http://www.odin.dep.no/repub/00-01/stprp/80

(30)  Patrz http://www.odin.dep.no/repub/00-01/otprp/93

(31)  Patrz http://www.odin.dep.no/filarkiv/226433/STP0405001-T06-TS.pdf

(32)  Patrz http://www.odin.dep.no/repub/04-05/otprp/20

(33)  Patrz http://odin.dep.no/nhd/norsk/dok/regpubl/stmeld/024001-040006/dok-bn.html

(34)  Patrz http://www.odin.dep.no/filarkiv/208116/STP0304053-TS.pdf

(35)  Patrz http://odin.dep.no/filarkiv/207892/OTP0304063-TS.pdf

(36)  Tekst ma następujące brzmienie w języku norweskim: „Den foreslåtte omorganiseringen av Statkraft vil medføre at det påløper dokumentavgift til staten, jf Stortingets vedtak om dokumentavgift § 1 første ledd. Utgiften vil være i størrelsesorden 1,5 milliarder kroner. Departementet legger til grunn at Statkraft betaler dokumentavgift i tråd med lovens normalordning. Utgifter til dokumentavgift vil redusere overskuddet til selskapet og dermed også utbyttegrunnlaget”.

(37)  Pismo z dnia 16 września 2004 r. z Ministerstwa Handlu i Przemysłu.

(38)  Por. sprawy połączone 67/85, 68/85 oraz 70/85 Van der Kooy przeciwko Komisji [1988] ECR 219; sprawa C-290/83, Komisja przeciwko Francji [1985] ECR 439; sprawa C-482/99 Republika Francuska przeciwko Komisji [2002] ECR I-4397; sprawa C-379/98 Preussen Elektra AG przeciwko Schleswag AG [2001] ECR-I 2099.

(39)  St.prp. nr 84 (1998–99) „Om ny strategi for Statsbygg og etablering av Statens utleiebygg AS”, przedstawiona dnia 4 czerwca 1999 r.

(40)  Lov av 15.6.2001„Om omdanning av Jernbaneverkets kommersielle televirksomhet til aksjeselskap”.

(41)  Lov av 17.12.2004„Om omdanning av Kystverkets produksjonsvirksomhet til statsaksjeselskap”.

(42)  Tekst ma następujące brzmienie w języku norweskim: „Departementet legger til grunn at Statkraft betaler dokumentavgift i tråd med lovens normalordning”.

(43)  Patrz punkt I.4 powyżej.

(44)  Patrz w tym kontekście: sprawa 173/73 Włochy przeciwko Komisji [1974] ECR 709 (ustęp 33) oraz sprawa C-75/97 Królestwo Belgii przeciwko Komisji [1999] ECR strona I-3671.

(45)  Por., między innymi, połączone sprawy E-5/04, E-6/04 oraz E-7/04 Fesil, Pil oraz Królestwo Norwegii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA, orzeczenie z dnia 21 lipca 2005 r. (ustępy 82–85); sprawa 173/73 Włochy przeciwko Komisji, [1974] ECR 709 (ustęp 33), sprawa C-143/99 Rurociąg Adria Wien [2001] ECR I-8365 (ustęp 42); sprawa C-157/01 Królestwo Holandii przeciwko Komisji, cytowana powyżej (ustęp 42), oraz sprawa C-308/01 GIL Insurance Ltd, cytowana powyżej.

(46)  Por. np. sprawa C-157/01 Królestwo Holandii przeciwko Komisji, cytowana powyżej, ustęp 43.

(47)  Patrz punkt I.4 powyżej.

(48)  Sprawa C 27/99 opublikowana w Dz.U. L 77 z 24.3.2003, str. 21.

(49)  Por. ustęp 37 decyzji.

(50)  Por. ustępy 76–81 decyzji.

(51)  Por. sprawa 173/73 Włochy przeciwko Komisji [1974] ECR 709.

(52)  Por. sprawa T-157/01 Danske Busvognmænd przeciwko Komisji, orzeczenie z dnia 16 marca 2004 r., ustęp 57.

(53)  Pisma z dnia 4 czerwca 2003 r., 16 września 2004 r. oraz 30 czerwca 2005 r. z Ministerstwa Handlu i Przemysłu.

(54)  Por. podobne podejście w ramach powiązanej dziedziny pomocy państwa, sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH [2003] ECR I-7747 (ustępy 83–95). Patrz również opinia rzecznika generalnego Jacobsa, punkty 117–129 w sprawie C-126/01 GEMO [2003] ECR I-13769.

(55)  Patrz pismo z dnia 16 września 2004 r. z Ministerstwa Handlu i Przemysłu.

(56)  Sprawa 730/79 Philip Morris Holland BV przeciwko Komisji [1980] ECR 2671, ustęp 11.

(57)  Por. między innymi sprawa C-126/01 Gemo, orzeczenie z dnia 20 listopada 2003 r.; sprawa E-6/98 Rząd Norwegii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA [1999] sprawozdanie Trybunału EFTA, strona 76, ustęp 59; sprawa 730/79, Philip Morris przeciwko Komisji [1980] ECR 2671, ustęp 11.

(58)  Sprawy połączone E-5/04, E-6/04 oraz E-7/04 Fesil, Pil i Królestwo Norwegii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA, orzeczenie z dnia 21 lipca 2005 r., ustęp 94.

(59)  Sprawy połączone T-298/97 – T-312/97 i inne, Alzetta a.o. przeciwko Komisji [2000] ECR-2319, ustępy 76–78.

(60)  Sprawa T-55/99 CETM przeciwko Komisji [2000] ECR II-3207, ustęp 86.

(61)  Sprawa C-303/88 Włochy przeciwko Komisji [1991] ECR I-1433, ustęp 27; sprawy połączone C-278/92 do C-280/92 Hiszpania przeciwko Komisji [1994] ECR I-4103, ustęp 40.

(62)  Stowarzyszenie nieruchomości komercyjnych jest częścią Federacji Norweskiego Przemysłu Budowlanego („Byggenæringens Landsforening (BNL)”). BNL jest częścią Konfederacji Przedsiębiorczości Norweskiej (NHO).

(63)  Źródło: http://www.foreningen-naringseiendom.no/medlemsbedriftene

(64)  Źródło: http://www.olavthon.no/

(65)  Źródło: http://www.ne.no/linstow

(66)  Źródło: http://www.ica.no/FrontServlet?s=eiendom&state=eiendom_dynamic&viewid=919&expand=1

(67)  Źródło: http://www.aberdeenpropertyinvestors.no

(68)  Por. sprawa C-350/93 Komisja przeciwko Włochom [1995] ECR I-699, ustęp 22.

(69)  Por. sprawa C-75/97 Belgia przeciwko Komisji [1999] ECR I-3671, ustęp 66, oraz sprawa C-310/99 Włochy przeciwko Komisji [2002] ECR I-2289, ustęp 99.

(70)  Por. sprawa C-169/95 Hiszpania przeciwko Komisji [1997] ECR I-135, ustęp 51.


16.10.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 275/65


ZALECENIE URZĘDU NADZORU EFTA

NR 119/07/COL

z dnia 16 kwietnia 2007 r.

w sprawie monitorowania poziomu tła dioksyn, dioksynopochodnych PCB i niedioksynopochodnych PCB w środkach spożywczych

URZĄD NADZORU EFTA,

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (zwane dalej Porozumieniem EOG), w szczególności jego art. 109 i protokół 1,

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. b) oraz protokół 1,

UWZGLĘDNIAJĄC akt prawny, o którym mowa w pkt 54zn rozdziału XII załącznika II do Porozumienia EOG,

rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych  (1),

zmienione i dostosowane do porozumienia EOG na mocy protokołu 1 do tego porozumienia,

UWZGLĘDNIAJĄC akt prawny, o którym mowa w pkt 54zzc rozdziału XII załącznika II do Porozumienia EOG,

dyrektywa Komisji 2002/69/WE z dnia 26 lipca 2002 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli dioksyn i oznaczania dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych  (2),

zmieniona i dostosowana do Porozumienia EOG na mocy protokołu 1 do tego porozumienia,

UWZGLĘDNIAJĄC decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 37/07/COL z dnia 27 lutego 2007 r., na mocy której zwrócono się do właściwego członka kolegium o przyjęcie zalecenia, o ile projekt tego zalecenia pozostaje w zgodności z opinią Komitetu ds. Środków Spożywczych EFTA (EFC),

MAJĄC NA UWADZE, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dioksyn oraz dla sumy dioksyn i dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych,

MAJĄC NA UWADZE, że konieczne jest uzyskanie rzetelnych danych na obszarze całego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, dotyczących obecności dioksyn, furanów i dioksynopochodnych PCB w jak najszerszej gamie środków spożywczych, aby uzyskać jasny obraz tendencji czasowych występowania tych substancji w tle w środkach spożywczych,

MAJĄC NA UWADZE, że zalecenie Urzędu Nadzoru EFTA 144/06/COL z dnia 11 maja 2006 r. w sprawie ograniczenia obecności dioksyn, furanów i polichlorowanych bifenyli (PCB) w paszach i środkach spożywczych zaleca państwom EFTA wyrywkowe monitorowanie na obecność dioksyn i dioksynopochodnych PCB oraz, w miarę możliwości, niedioksynopochodnych PCB w środkach spożywczych zgodnie z zaleceniem Komisji 2004/705/WE (3),

MAJĄC NA UWADZE, że w zaleceniu Komisji 2004/705/WE państwom członkowskim zaleca się zachowanie minimalnej częstotliwości pobierania próbek poddawanych analizie co roku w przypadku różnych kategorii środków spożywczych oraz format przedstawiania wyników monitoringu na obecność w tle dioksyn, furanów i dioksynopochodnych PCB w środkach spożywczych,

MAJĄC NA UWADZE, że należy skorygować obecny program kontroli określony w zaleceniu 2004/705/WE uwzględniając zgromadzone doświadczenia oraz fakt, że państwa EFTA należące do EOG uczestniczą w badaniach poziomu dioksyn, dioksynopochodnych PCB i niedioksynopochodnych PCB w środkach spożywczych,

MAJĄC NA UWADZE, że istotne jest, aby zebrane na podstawie niniejszego zalecenia dane były regularnie zgłaszane Urzędowi Nadzoru EFTA oraz, zgodnie z art. 2 ust. 1 Protokołu 1 porozumienia o nadzorze i trybunale, aby Urząd Nadzoru EFTA przekazywał te informacje Komisji Europejskiej, która zagwarantuje, że dane te zostaną zebrane w jednej bazie danych. Należy również przedstawić dane z ostatnich lat uzyskane dzięki wykorzystaniu metody analizy zgodnej z wymogami określonymi w dyrektywie Komisji 2002/69/WE,

MAJĄC NA UWADZE, że środki przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Środków Spożywczych EFTA wspierającego Urząd Nadzoru EFTA,

NINIEJSZYM ZALECA PAŃSTWOM EFTA:

1.

Aby prowadziły one, począwszy od 2007 r. do 31 grudnia 2008 r., monitoring na obecność dioksyn, furanów i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w tle w środkach spożywczych, przy zachowaniu minimalnej zalecanej częstotliwości pobierania próbek poddawanych analizie co roku, zgodnie z tabelą w załączniku I, mającą służyć jako wskazówka.

2.

Aby w miarę możliwości przeprowadzały one również analizę niedioksynopochodnych PCB w tych samych próbkach.

3.

Aby przesyłały one regularnie do Urzędu Nadzoru EFTA dane z monitoringu zawierające informacje, o których mowa w załączniku II, przedstawione w sposób określony w tym załączniku, w celu umieszczenia w jednej bazie danych. Należy również dostarczyć dane z ostatnich lat uzyskane przy wykorzystaniu metody analizy zgodnej z wymogami określonymi w dyrektywie 2002/69/WE i pokazujące poziomy tła.

4.

Odesłania do zalecenia 2004/705/WE w zaleceniu Urzędu Nadzoru EFTA 144/06/COL z dnia 11 maja 2006 r. należy odczytywać jako odesłania do niniejszego zalecenia.

Sporządzono w Brukseli, dnia 16 kwietnia 2007 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Kristján Andri STEFÁNSSON

Członek Kolegium

Niels FENGER

Dyrektor


(1)  Dz.U. L 77 z 16.3.2001, s. 1.

(2)  Dz.U. L 209 z 6.8.2002, s. 5.

(3)  Dz.U. L 321 z 22.10.2004, s. 45.


ZAŁĄCZNIK I

Tabela:

Zestawienie zalecanej minimalnej liczby próbek środków spożywczych poddawanych analizie w ciągu roku. Rozkład próbek opiera się na produkcji w każdym z państw. Szczególną uwagę przykłada się do środków spożywczych, co do których zachodzi przypuszczenie dużego zróżnicowania w poziomie tła dioksyn, furanów i dioksynopochodnych PCB. Jest tak zwłaszcza w przypadku ryb.


Produkt, w tym również produkty pochodne

Akwakultura

(*)

Dziko odławiane ryby

(**)

Mięso

(***)

Mleko

(****)

Jaja

(*****)

Pozostałe

(******)

Razem

Liczba próbek

 

 

 

 

 

 

 

Norwegia

 

 

 

 

 

 

 

Islandia

 

 

 

 

 

 

 

Uwagi dotyczące tabeli

Liczby podane w tabeli są liczbami minimalnymi. Państwa EFTA należące do EOG zachęca się do pobierania większej liczby próbek.

(*)   Akwakultura: Próbki pobierane w przypadku akwakultury powinny być podzielone na gatunki ryb proporcjonalnie do produkcji.

(**)   Dziko odławiane ryby: Próbki pobierane w przypadku dziko odławianych ryb powinny być podzielone ze względu na gatunki ryb proporcjonalnie do połowów. Należy zwrócić szczególną uwagę na dziko odławianego węgorza.

(***)   Mięso: Poza pobieraniem próbek z mięsa i produktów mięsnych pochodzących od bydła mięsnego, świń, drobiu i owiec, znacząca liczba próbek powinna zostać pobrana z koniny, mięsa z reniferów, kóz, królików, sarniny i dziczyzny.

(****)   Mleko: Dużą część próbek należy pobierać z mleka gospodarskiego (głównie mleka krowiego). Należy również pobierać próbki mleka i przetworów mlecznych niewytworzonych z mleka krowiego (mleko kozie itd.).

(*****)   Jaja: Należy zwrócić szczególną uwagę na jaja kur chowanych na wolnym wybiegu i pobierać również próbki jaj kaczych, gęsich i przepiórczych.

(******)   Pozostałe: W tej kategorii należy zwrócić szczególna uwagę na:

suplementy żywności (w szczególności oparte na oleju ze zwierząt morskich),

żywność dla niemowląt i małych dzieci,

produkty żywnościowe pochodzące z regionów, w których z powodu np. warunków klimatycznych wynikających z powodzi nastąpiły zmiany w warunkach produkcji, które mogłyby wpłynąć na stężenie dioksyn i dioksynopochodnych PCB w produktach żywnościowych w danym regionie.


ZAŁĄCZNIK II

A.   Uwagi wyjaśniające do formularza wyników analitycznych na obecność dioksyn, furanów i dioksynopochodnych PCB i innych PCB w środkach spożywczych

1.   Ogólne informacje o próbkach poddawanych analizie

Kod próbki: identyfikacja kodu próbki.

Kraj: nazwa państwa członkowskiego, w którym przeprowadzono monitoring.

Rok: rok, w którym przeprowadzono monitoring.

Produkt: analizowany środek spożywczy – jak najdokładniejszy opis środka spożywczego.

Etap dystrybucji: miejsce, w którym pobrano produkt (próbkę).

Tkanka: część poddawanego analizie produktu.

Przedstawienie wyników: wyniki należy wyrazić zgodnie z zasadami, na podstawie których wyznaczono poziomy maksymalne. W przypadku analizy niedioksynopochodnych PCB zaleca się przedstawianie wyników na tej samej podstawie.

Typ próbkowania: wyrywkowe pobieranie próbek – można podać również wyniki analityczne z celowego pobierania próbek, ale należy wyraźnie zaznaczyć, że pobieranie próbek miało charakter celowy i niekonieczne odzwierciedla normalny poziom tła.

Liczba podpróbek: jeżeli analizowana próbka jest próbką zbiorczą, należy wskazać liczbę podpróbek (liczbę jednostek). Jeżeli wynik analityczny opiera się tylko na jednej próbce, należy wpisać 1. Liczba podpróbek w próbce zbiorczej może się różnić, więc należy ją wskazać w przypadku każdej próbki.

Metoda produkcji: konwencjonalna/organiczna (jak najwięcej szczegółów).

Obszar: o ile jest to stosowne, obszar lub region pobrania próbki; jeżeli to możliwe, ze wskazaniem, czy jest to obszar wiejski, miejski, strefa przemysłowa, port, otwarte morze itp., np. Bruksela – obszar miejski, Morze Śródziemne – otwarte morze. Szczególnie istotne jest wyraźne wskazanie obszaru w przypadku pobrania próbki z żywności produkowanej w regionach, w których nastąpiła powódź.

Zawartość tłuszczu (%): procent zawartości tłuszczu w próbce.

Wilgotność (%): procent wilgotności próbki (jeżeli znany).

2.   Ogólne informacje dotyczące zastosowanej metody analizy

Metoda analizy: odniesienie do zastosowanej metody.

Status akredytacji: należy wskazać, czy metoda analityczna posiada akredytację, czy nie.

Niepewność: decyzyjna wartość graniczna lub procent rozszerzonej niepewności pomiaru danej metody analitycznej.

Metoda ekstrakcji lipidów: należy określić metodę ekstrakcji lipidów zastosowaną w celu określenia zawartości tłuszczu w próbce.

3.   Wyniki analityczne

Dioksyny, furany, dioksynopochodne polichlorowane bifenyle (PCB): wyniki dla każdego kongeneru należy podać w ppt – pikogramach/gram (pg/g).

Niedioksynopochodne polichlorowane bifenyle: wyniki dla każdego kongeneru należy podać w ppb – nanogramach/gram lub mikrogramach/kilogram (ng/g lub μg/kg).

LOQ: granica oznaczalności ilościowej (Limit of quantification – LOQ) w pg/g (w przypadku dioksyn, furanów i dioksynopodobnych PCB) lub μg/kg – ng/g (w przypadku niedioksynopochodnych PCB).

W przypadku kongenerów, które zostały określone, lecz które znajdują się poniżej LOQ (granicy oznaczalności ilościowej), rubryka zawierająca wyniki powinna zostać wypełniona jako < LOQ (LOQ powinna zostać podana jako wartość).

W przypadku analizowanych kongenerów PCB, poza PCB-6 i dioksynopochodnymi PCB, należy podać w formularzu numer kongeneru, np. 31, 99, 110 itp. Jeżeli próbka analizowana jest na obecność większej liczby kongenerów PCB niż liczba przewidzianych wierszy, należy dodać nowe wiersze na końcu formularza.

4.   Ogólne uwagi dotyczące tabeli

Przedstawianie wskaźnika powtarzalności wyniku

Przedstawianie wskaźnika powtarzalności wyniku jest opcjonalne, jeżeli wskaźnik ten w przypadku poszczególnych kongenerów mieści się w zakresie 60–120 %. Jeżeli wskaźnik powtarzalności wyniku w przypadku poszczególnych kongenerów nie mieści się w tym zakresie, przedstawianie tego wskaźnika jest obowiązkowe.

Przedstawianie LOQ

Przedstawianie LOQ nie jest wymagane, lecz w kolumnie z wynikami nieokreślone ilościowo kongenery należy przedstawiać jako < LOQ (faktyczna liczba).

Przedstawianie wartości TEQ dla poszczególnych kongenerów

Kolumna wartości TEQ w przypadku poszczególnych kongenerów jest opcjonalna.


ZAŁĄCZNIK III

B.   Formularz do przedstawiania wyników analitycznych właściwych dla kongenerów dioksyn, furanów, dioksynopochodnych PCB i pozostałych PCB w żywności

Image

Image

Image


16.10.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 275/s3


NOTA DO CZYTELNIKA

Instytucje postanowiły zaprzestać umieszczania w swoich tekstach wzmianek o ostatnich zmianach cytowanych aktów.

O ile nie określono inaczej, akty, do których następują odesłania w opublikowanych tekstach, są aktami obecnie obowiązującymi.