ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 96

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 51
9 kwietnia 2008


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2008 z dnia 7 kwietnia 2008 r. uchylające cło wyrównawcze nałożone na przywóz niektórych mikroukładów elektronicznych znanych jako DRAM (pamięci dynamiczne o dostępie swobodnym) pochodzących z Republiki Korei oraz kończące postępowanie

1

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 321/2008 z dnia 8 kwietnia 2008 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

13

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Komisji 2008/47/WE z dnia 8 kwietnia 2008 r. zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 75/324/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli ( 1 )

15

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Komisja

 

 

2008/289/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 3 kwietnia 2008 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego organizmu Bt 63 w produktach z ryżu (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 1208)  ( 1 )

29

 

 

2008/290/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 4 kwietnia 2008 r. zmieniająca decyzję 2007/716/WE w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorach mięsnym i mleczarskim w Bułgarii (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 1230)  ( 1 )

35

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

9.4.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 96/1


ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 320/2008

z dnia 7 kwietnia 2008 r.

uchylające cło wyrównawcze nałożone na przywóz niektórych mikroukładów elektronicznych znanych jako DRAM (pamięci dynamiczne o dostępie swobodnym) pochodzących z Republiki Korei oraz kończące postępowanie

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 19,

uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

I.   Obowiązujące środki

(1)

Rada nałożyła, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1480/2003 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych”) ostateczne cło wyrównawcze w wysokości 34,8 % na przywóz niektórych mikroukładów elektronicznych znanych jako pamięci DRAM (pamięci dynamiczne o dostępie swobodnym) pochodzących z Republiki Korei i produkowanych przez wszystkie przedsiębiorstwa z wyjątkiem Samsung Electronics Co., Ltd („Samsung”), w stosunku do którego ustanowiono stawkę cła w wysokości 0 %. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 708/2003 z dnia 23 kwietnia 2003 r. nakładające tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz niektórych mikroukładów elektronicznych znanych jako pamięci DRAM (pamięci dynamicznych o dostępie swobodnym) pochodzących z Republiki Korei (3) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) poprzedziło rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych.

(2)

W następstwie sprawozdania przyjętego przez Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (4) („Sprawozdanie panelu ds. DRAM WE-Korea”) Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 584/2006 (5) wdrażające zalecenia zawarte w sprawozdaniu panelu i obniżające ostateczne cło wyrównawcze do 32,9 % („rozporządzenie w sprawie wdrożenia zaleceń”).

II.   Wszczęcie z urzędu częściowego przeglądu okresowego

(3)

Producenci wspólnotowi Micron Europe Ltd oraz Qimonda AG (dawniej – Infineon Technologies AG) dostarczyli Komisji dowody prima facie wskazujące, że Hynix Semiconductor Inc. („Hynix”) otrzymał dodatkowe subsydia po okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. Ponadto Hynix złożył wniosek o częściowy przegląd okresowy, twierdząc, że subsydia stanowiące podstawę dla środków wyrównawczych wprowadzonych w wyniku pierwotnego dochodzenia już nie istnieją.

(4)

Mając na uwadze powyższe oświadczenia, Komisja podjęła decyzję o wszczęciu postępowania z urzędu.

III.   Dochodzenie

(5)

Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, Komisja ogłosiła w dniu 18 marca 2006 r., w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (6), wszczęcie z urzędu częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.

(6)

Celem dochodzenia, ograniczonego do zbadania subsydiowania przedsiębiorstwa eksportującego Hynix, była ocena konieczności utrzymania, zniesienia lub zmiany poziomu obowiązujących środków. Dochodzenie objęło okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. („OD”).

(7)

Komisja oficjalnie powiadomiła producenta eksportującego, którego dotyczy dochodzenie, rząd Republiki Korei („RRK”) oraz producentów wspólnotowych o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(8)

W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne w dochodzeniu Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich znanych jej zainteresowanych stron i otrzymała odpowiedzi od wymienionego przedsiębiorstwa, RRK, kilku banków koreańskich, a także od Deutsche Bank AG.

(9)

Komisja sprawdziła otrzymane informacje i przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w pomieszczeniach rządu Republiki Korei (Ministerstwo Finansów i Gospodarki – „MFiG” oraz Komisja Nadzoru Finansowego – „KNF”) oraz następujących przedsiębiorstw i instytucji w Seulu:

Hynix Semiconductor Inc.,

Korea Exchange Bank („KEB”),

Korea Development Bank („KDB”),

Woori Bank,

Shinhan Bank,

Deutsche Bank AG,

Krajowa Federacja Spółdzielni Rolniczych (National Agricultural Cooperative Federation – „NACF”),

Hyundai Marine & Fire Insurance.

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

(10)

Produktem objętym postępowaniem i produktem podobnym jest ten sam produkt, który objęty był dochodzeniem pierwotnym, tj. niektóre mikroukłady elektroniczne znane jako DRAM (pamięci dynamiczne o dostępie swobodnym), wszystkich typów, gęstości i odmian, także zmontowane, w postaci przetworzonych płytek półprzewodnikowych lub układów chipowych, wykonane z zastosowaniem odmian procesu technologicznego metal-tlenek-półprzewodnik (MOS), włączając typy komplementarne MOS (CMOS), o wszystkich gęstościach (wraz z jeszcze nieistniejącymi), niezależnie od szybkości dostępu, konfiguracji, obudowy lub obramowania itp. pochodzące z Republiki Korei. Produkt objęty postępowaniem obejmuje również DRAM prezentowane w postaci (standardowych) modułów pamięci lub (standardowych) kart pamięci, albo zagregowanych w inny sposób, pod warunkiem że ich głównym przeznaczeniem jest dostarczanie pamięci.

(11)

Produkt objęty postępowaniem jest obecnie klasyfikowany w ramach kodów CN ex 8473 30 20, ex 8473 50 20, ex 8542 32 10, ex 8542 32 31, ex 8542 32 39 i ex 8548 90 20.

C.   SUBSYDIA

I.   Wstęp

(12)

Na podstawie informacji, którymi Komisja dysponowała, wszczynając postępowanie, oraz w oparciu o odpowiedzi udzielone na kwestionariusze Komisji, zbadano następujące środki:

a)

program ratunkowy zatwierdzony dnia 30 grudnia 2002 r. przez wierzycieli Hynix zebranych w ramach Rady Kredytujących Instytucji Finansowych (Creditor Financial Institutions Coucil – „CFIC”) („nowa restrukturyzacja”), który obejmował konwersję długu na kapitał, refinansowanie długu oraz zmiany warunków płatności odsetek;

b)

domniemane preferencyjne finansowanie przyznane Beijing Orient Electronics („BOE”) przez banki koreańskie w celu ułatwienia zakupu Hydis – część spółki Hynix;

c)

domniemane preferencyjne finansowanie przyznane CVC przez banki koreańskie w celu ułatwienia zakupu System IC – część spółki Hynix, w tym przelew długu Hynix z dyskontem na inny podmiot;

d)

zdyskontowany wykup długu Hynix za gotówkę;

e)

preferencyjne traktowanie podatkowe rzekomo przyznane Hynix przez RRK;

f)

refinansowanie długu Hynix w lipcu 2005 r.

(13)

Wszystkie wymienione powyżej środki były środkami ad hoc. Z wyjątkiem powyższej lit. e), wszystkie zbadane środki zostały przedsięwzięte przez banki/instytucje będące wierzycielami Hynix, rzekomo pod kierunkiem RRK. Sytuacja, w której „władze publiczne […] wniosły wkład finansowy” w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego, jest, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, podstawową kwestią rozpatrywaną w obecnym postępowaniu i w związku z tym należy niniejszym przypomnieć motywy 9 do 15 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych.

II.   Sytuacja finansowa Hynix po pierwotnym dochodzeniu

(14)

Pomimo istotnego wsparcia finansowego otrzymanego przez Hynix w 2001 r. jego sytuacja finansowa nie poprawiła się i w 2002 r. Standard & Poor utrzymywał rating tego przedsiębiorstwa na poziomie „selektywnego niewywiązywania się z płatności” („selective default”). Hynix odnotował stratę 1,03 bln KRW w pierwszych dziewięciu miesiącach 2002 r.; kwestią oczywistą był brak możliwości spłaty jakichkolwiek wymagalnych długów. Jego wskaźniki, określone na podstawie sprawozdania finansowego za 2002 r., wskazują, że przedsiębiorstwo nie mogło pokryć bieżących zobowiązań aktywami obrotowymi, nie było w stanie pokryć kosztów odsetek zyskami, było finansowane w większym stopniu za pomocą długów niż kapitału własnego oraz odnotowało wysokie straty netto. Chociaż pomoc finansowa z października 2001 r. przyniosła pewne rezultaty, przedsiębiorstwo wciąż borykało się z dużymi trudnościami. W sprawozdaniu sporządzonym we wrześniu 2002 r. przez Morgan Stanley Dean Witter – jednego z zewnętrznych doradców Hynix - wskazano, że jest bardzo wątpliwe, by przedsiębiorstwo to było w stanie „zgromadzić wystarczające środki pieniężne w nadchodzących dwóch latach, aby spłacić wymagalne długi” lub „zwiększyć moce produkcyjne oraz finansować modernizację technologiczną i B+R konieczne dla utrzymania pozycji konkurencyjnego producenta DRAM”. Morgan Stanley Dean Witter stwierdził, że „z technicznego punktu widzenia Hynix jest bankrutem, którego istnienie podtrzymują programy restrukturyzacji długów” oraz że „nakłady finansowe potrzebne do przywrócenia konkurencyjności tego przedsiębiorstwa wydają się zbyt duże. Wierzyciele nie mogą zapewnić uzdrowienia jego sytuacji. W każdym przypadku, przesłanie dla inwestorów jest jasne: Hynix nie jest uznawany za przedsiębiorstwo, w które można inwestować”.

(15)

Również we wrześniu 2002 r. Merrill Lynch stwierdził, że: „Coraz bardziej niepokoją nas fatalne prognozy dotyczące dochodów Hynix. Obniżamy szacunki na lata 2002–2003 do poziomu deficytowego, ponieważ poprawa struktury kosztów i wzrost podaży są hamowane brakiem inwestycji w modernizację procesu technologicznego.” Inny doradca Henix – Deutsche Bank Korea – wskazał, że jego dział instrumentów kapitałowych śledził losy przemysłu półprzewodników, ale nie wykazywał zainteresowania Hynix, ze względu na „brak gotowości do inwestowania ze strony inwestorów”. Samo przedsiębiorstwo nie kwestionowało tego, że we wskazanym okresie przeżywało trudności finansowe.

III.   Nowa restrukturyzacja

(16)

W październiku 2001 r. CFIC przyjęła plan normalizacji gospodarczej mający na celu uzdrowienie sytuacji przedsiębiorstwa. CFIC składała się z banków i innych instytucji będących wierzycielami Hynix. Decyzja CFIC została podjęta większością 75 % głosów. Prawo głosu poszczególnych instytucji zostało określone zgodnie ze zobowiązaniami Hynix w stosunku do każdej z nich.

(17)

Hynix podlegał przepisom ustawy o promocji restrukturyzacji zadłużenia firm (Corporate Restructuring Promotion Act – „CRPA”) i jako taki był faktycznie pod kontrolą swoich wierzycieli. CFIC podjęła decyzję o sprzedaży stronie trzeciej całego przedsiębiorstwa lub jego części. W grudniu 2002 r. komitet restrukturyzacji, będący podkomitetem CFIC, rozpoczął negocjacje z Micron Technology Inc., które trwały pięć miesięcy. Strony podpisały protokół ustaleń, ale warunki sprzedaży zostały ostatecznie odrzucone przez zarząd Hynix.

(18)

W maju 2002 r. CFIC przedsięwzięła kolejny środek, zważywszy na dalsze pogarszanie się finansów Hynix i zleciła kilku zewnętrznym doradcom, w tym Deutsche Bank („DB”), Morgan Stanley Dean Witter, Deloitte & Touche oraz A. D. Littre, przeprowadzenie analizy tego przedsiębiorstwa oraz opracowanie planu ratunkowego. KEB – główny wierzyciel pełniący obowiązki przewodniczącego CFIC – wraz z wymienionymi doradcami przeprowadzili gruntowną analizę Hynix w listopadzie 2002 r. Wynikające z niej sprawozdanie, opracowane przez Deutsche Bank i KEB („sprawozdanie DB”), zostało przedłożone CFIC.

(19)

W dniu 30 grudnia 2002 r. CFIC podjęła decyzję o przeprowadzeniu całkowitej reorganizacji przedsiębiorstwa i jego sprzedaży zgodnie z wytycznymi sprawozdania DB. Reorganizacja przedsiębiorstwa wiązała się z restrukturyzacją, która obejmowała:

konwersję długu na kapitał zakładowy w wysokości 1 861,5 mld KRW,

obniżenie kapitału spółki w stosunku 21:1,

refinansowanie długu w wysokości 3 293 mld KRW, oraz

zmiany warunków płatności odsetek i refinansowania długu.

IV.   Opis środków

(i)   Konwersja długu na kapitał zakładowy

(20)

CFIC podjęła decyzję o konwersji długu wynoszącego 1 861,5 mld KRW na akcje Hynix. Stanowiło to około 50 % niezabezpieczonych pożyczek Hynix. W momencie podejmowania decyzji, tj. w grudniu 2002 r., cena objętych konwersją akcji została ustalona na 435 KRW na podstawie jednomiesięcznej średniej ceny rynkowej. Nie wskazano żadnego konkretnego uzasadnionego sposobu obliczania ceny konwersji, mimo iż CRPA nakłada taki wymóg na CFIC.

(21)

Plan restrukturyzacji obejmował obniżenie kapitału spółki przed zastosowaniem konwersji, a operacja ta wiązała się z uzyskaniem zgody akcjonariuszy. W związku z powyższym konwersja nie mogła odbyć się natychmiast. Dokonawszy obniżenia kapitału w stosunku 21:1, ustalono cenę akcji na poziomie 9 135 KRW (21 × 435 KRW) i przeprowadzono konwersję. Zważywszy, że akcje zgodnie z warunkami konwersji nie mogły być emitowane do kwietnia 2003 r. wymieniona cena miała służyć jako najniższy poziom, nie wskazano jednakże żadnego pułapu. Rzeczywista cena akcji w momencie podejmowania decyzji wynosiła 280 KRW. W kwietniu 2003 r. spadła do 167 KRW.

(ii)   Refinansowanie długu

(22)

Wymagalność długu Hynix, który nie został objęty konwersją, przedłużono do grudnia 2006 r. Ten refinansowany dług wynosił ogółem 3 293 mld KRW.

(iii)   Zmiany warunków płatności odsetek

(23)

Odsetki od refinansowanego długu zostały obniżone z 6,5 % do 3,5 %. Ta różnica wynosząca 3 % została potraktowana jako powiększenie kwoty głównej i dodano ją do pozostającego do spłaty długu, którego wymagalność zapadała w grudniu 2006 r. Odsetki od tej dodatkowej części kwoty głównej ustalono na poziomie 6 % płatnych co kwartał.

V.   Polityka RRK w odniesieniu do Hynix

(24)

Jak wskazano w rozporządzeniach w sprawie ceł tymczasowych i ostatecznych, Hynix stanowił przedmiot żywego zainteresowania ze strony RRK. Koreański rząd przyznał, że z uwagi na sytuację Hynix zagraniczni inwestorzy nie byli skłonni inwestować w Korei, ponieważ banki tego kraju były zbytnio narażone na ryzyko związane z Hynix. Aby zaradzić tej sytuacji konieczne było rozwiązanie problemu Hynix. W rzeczywistości „strukturalne dostosowania” Hynix stanowiły główną kwestię polityczną poruszaną w sprawozdaniu Ministerstwa Finansów i Gospodarki za drugą połowę 2002 r. W sprawozdaniu przedstawionym Zgromadzeniu Narodowemu przez opozycyjną koreańską Wielką Partię Narodową (Korea Grand National Party – „GNP”) skrytykowano pomoc rządu Korei dla Grupy Hyundai, w której skład wchodził Hynix, wskazując, że ratując Hynix rząd „wrzuca pieniądze do studni bez dna”. Hynix twierdzi, iż zważywszy na datę przedłożenia sprawozdania – listopad 2002 r. – nie należy uważać tego dokumentu za dowód zaangażowania rządu Korei w program nowej restrukturyzacji. Jednakże program ten został zatwierdzony przez wierzycieli zaledwie miesiąc po przedstawienia wymienionego sprawozdania, a dyskusje na temat najlepszego sposobu ratowania firmy Hynix trwały już od wielu miesięcy. Sprawozdanie opracowane przez GNP nie jest zatem bez znaczenia dla ustalenia, czy RRK prowadził politykę mającą na celu ratowanie Hynix.

(25)

W pierwszej połowie roku wiceminister finansów stwierdził, że „wierzyciele muszą niezwłocznie rozwiązać problem Hynix, aby ograniczyć negatywny wpływ na gospodarkę”. W związku z tym zorganizowano spotkanie koreańskiego rządu i Hynix w celu przedstawienia stanowiska rządu w odniesieniu do negocjacji prowadzonych z Micron. MFiG nie mogło potwierdzić ani zaprzeczyć, czy odbyły się inne spotkania, i utrzymywało, że nie zawsze sporządzano protokoły ze spotkań. KNF stwierdziła natomiast, że nie odbyły się inne spotkania, ale przekazywano telefonicznie informacje na temat rozwoju sytuacji. Jednakże zebrane informacje wskazują, że RRK, mając na uwadze wcześniejsze dochodzenia Komisji Europejskiej i Stanów Zjednoczonych na temat jego zaangażowania w Hynix, zalecił ustną wymianę uwag dotyczących tego przedsiębiorstwa, aby uniemożliwić dostęp do nich (7). KNF utrzymywała, że nie miała żadnych uprawnień do ingerowania w wysiłki restrukturyzacyjne każdego z przedsiębiorstw, ale prowadziła częściowy monitoring tego procesu, na przykład w sytuacji, gdy istniało potencjalne zagrożenie dla rynku. KNF dokonuje takiego monitoringu poprzez kontakty z osobami na „poziomie pracowniczym”, lecz nie protokołuje tego typu spotkań. Chociaż KNF przyznała, że to wielkość Hynix była powodem jego restrukturyzacji, podkreśliła także, że sposób i tryb takiej restrukturyzacji były określane wyłącznie przez wierzycieli. Banki kredytujące Hynix potwierdziły, iż KNF ściśle nadzorowała proces restrukturyzacji za pośrednictwem rozmów telefonicznych i otrzymywanych informacji.

(26)

W trakcie posiedzeń w kwietniu 2002 r. rząd koreański przedstawił wierzycielom Hynix swoje oficjalne stanowisko, zgodnie z którym należało dokonać sprzedaży tego przedsiębiorstwa albo podjąć akcję ratunkową celem złagodzenia wstrząsu. Naleganie RRK, by decyzja dotycząca ewentualnej likwidacji Hynix została podjęta przez wierzycieli, jest sprzeczne z jego uwagami na temat znaczenia ratowania Hynix (poprzez restrukturyzację lub sprzedaż) w celu przywrócenia zaufania do koreańskiego rynku. Opinia rządu koreańskiego, zgodnie z którą Hynix jest zbyt dużym przedsiębiorstwem, by ogłosić jego upadłość, została potwierdzona przez jeden z banków kredytujących, który wskazał, iż Hynix jest tak potężną firmą, zatrudniającą tyle osób i obejmującą tyle kontraktów, że „skutki jego bankructwa lub niewypłacalności byłyby niewyobrażalne”. Ponadto jeden z zewnętrznych doradców Hynix wskazał, opisując swoją misję, że będzie wspierał „…wysiłki zmierzające ku opracowaniu realnego i wiarygodnego rozwiązania restrukturyzacyjnego dla Hynix, aby zmniejszyć szkody społeczne…” (podkreślenie dodane). Oczywiste jest, że likwidacja Hynix nie była brana pod uwagę.

VI.   Rola RRK w bankach kredytujących Hynix

(27)

RRK jest głównym udziałowcem wielu banków kredytujących Hynix. Informacje dostarczone przez banki, Hynix i RRK wskazują, że ten ostatni posiada przynajmniej znaczący udział (ponad 20 %) w bankach/instytucjach finansowych będących wierzycielami, które mają 75 % praw głosu w CFIC. Należy przypomnieć, że wymagana większość głosów w CFIC to 75 %. W związku z powyższym zaangażowanie RRK w decyzje podejmowane przez CFIC jest niewątpliwe.

(28)

Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, KDB i NACF są w pełni własnością rządu, a zatem są uważane za organy publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

(29)

Nie ma dowodów na to, że sytuacja Woori Bank różni się od opisu w motywach 80 do 82 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto, jak wskazano w wymienionym rozporządzeniu, Chohung Bank – obecnie zwany Shinhan Bank od czasu połączenia z Shinhan Bank w dniu 1 kwietnia 2006 r. – podpisał w styczniu 2002 r. protokół ustaleń z Korea Deposit Insurance Corporation („KDIC”), zapewniający organowi publicznemu, jakim jest KDIC, istotny wpływ na proces decyzyjny Chohung Bank.

(30)

Wydany przez premiera dekret nr 498 stanowi kolejny dowód na to, że RRK może z prawnego punktu widzenia ingerować w sektor finansowy, powołując się na względy polityczne. RRK uważa, że wymieniony dekret oficjalnie wskazuje, iż rząd nie będzie podejmować działań w zakresie banków i instytucji finansowych. Tymczasem art. 5 ust. 1 przedmiotowego dekretu stanowi, iż „w przypadku gdy organ nadzoru finansowego złoży wniosek dotyczący współpracy lub wsparcia ze strony instytucji finansowej w celu zapewnienia stabilności rynku finansowego (…) dokonuje się tego poprzez sporządzenie dokumentu lub organizację spotkania”. W związku z powyższym dekret ten nie tylko nie wyklucza ingerencji rządu w instytucje finansowe, ale wyraźnie wskazuje sposoby na przeprowadzenie takich działań.

(31)

Hynix stwierdził, że KEB nie był kontrolowany przez RRK, i przedstawił udziały Commerzbank na dowód niezależności od rządowych interwencji. Przedsiębiorstwo to przedłożyło także dokumenty odnoszące się do prawa sprzeciwu Commerzbank w pewnych kwestiach obejmujących zarządzanie ryzykiem. Jednakże KEB nie mógł potwierdzić, że Commerzbank, chociaż wyznaczył osobę będącą członkiem zespołu kredytowego, sprawował faktycznie kontrolę nad decyzjami kredytowi, oraz wskazał, że w rzeczywistości nie wiedział o istnieniu wymienionego prawa sprzeciwu. Ponadto niedawne dochodzenie na temat zaangażowania RRK w zakup akcji KEB przez Lone Star w 2003 r. wskazuje, iż KEB jest kontrolowany przez rząd. W związku z powyższym należy stwierdzić, że nie ma powodów, aby zmienić ustalenia wynikające z pierwotnego dochodzenia dotyczące wpływu rządu na decyzje KEB.

(32)

Innym przykładem zaangażowania RRK w banki kredytujące Hynix było mianowanie przez komitet zarządzający CFIC byłego ministra przemysłu i handlu przewodniczącym komitetu restrukturyzacji w ramach CFIC. Kilka miesięcy potem osoba ta objęła ponownie tekę ministra.

(33)

Banki Kookmin i Woori również wskazały, że interwencje RRK mogły doprowadzić do podejmowania przez nie decyzji politycznych w ich prospektach emisyjnych przekazanych Securities Exchange Commission (Komisji Papierów Wartościowych i Giełd) w 2002 r. Hynix przedłożył dowody na to, że wspomniane sformułowanie nie odnosi się konkretnie do jego przedsiębiorstwa i powinno być interpretowane jako wskazujące na sprawowanie przez RRK kontroli nad koreańskim sektorem bankowym. Jednakże dowody przedstawione przez Hynix nie kwestionują innych części ostrzeżenia zawartego w prospekcie emisyjnym, zgodnie z którym, przykładowo, udziały RRK w kapitale „mogły wpłynąć na podejmowanie przez nas decyzji lub dążenie do celów politycznych sprzecznych z interesem [wierzycieli]”.

(34)

Komisja poprosiła o wgląd w wewnętrzne dokumenty odnoszące się do decyzji instytucji będących wierzycielami w sprawie zatwierdzenia planu restrukturyzacji. Te poufne dokumenty wskazują, że chociaż wierzyciele przestrzegali swoich standardowych wewnętrznych procedur przy podejmowaniu decyzji o uczestniczeniu w restrukturyzacji, nie działali zgodnie z ratingiem kredytowym, jaki przyznali Hynix w omawianym okresie. Plan restrukturyzacji został zatwierdzony, mimo że wszyscy wierzyciele określili rating Hynix na poziomie równoważnym z „selektywnym niewywiązywaniem się z płatności” zgodnie z nomenklaturą Standard & Poor. Przykładowo, w czasie gdy zatwierdzano restrukturyzację, jeden z bankowych ratingów kredytowych wskazywał, że Hynix znajduje się w wyjątkowo ciężkiej sytuacji, a możliwości uzdrowienia przedsiębiorstwa są mało prawdopodobne. Rating przyznany Hynix przez inny bank określał, że ryzyko niewypłacalności jest bardzo wysokie i nie ma perspektyw poprawy sytuacji. Jednakże wymienione banki podjęły działania i zatwierdziły wniosek restrukturyzacyjny, nawet jeżeli dowody sugerują, że nie było to zgodne z podejściem rynkowym, a w sprawozdaniu DB nie zajęto w tej kwestii stanowiska.

(35)

Znalazło to potwierdzenie w traktowaniu przez wierzycieli refinansowanego długu i akcji, jakie otrzymali w ramach konwersji długu na kapitał: około 80–90 % długu Hynix zostało odpisane jako strata, w jednym przypadku było to nawet 100 %, natomiast akcje zostały zaksięgowane na poziomie 20 % zapłaconej przez wierzycieli ceny.

(36)

Przedsiębiorstwo twierdzi, iż kolejne wydarzenia przemawiały za słusznością decyzji podjętych przez wierzycieli. Od 2005 r. Hynix był rentowny, a wierzyciele sprzedali akcje tego przedsiębiorstwa ze znacznym zyskiem. Jednakże jest to analiza ex post facto, która zupełnie nie uzasadnia wniosku, zgodnie z którym zatwierdzenie przez wierzycieli planu restrukturyzacji było w tamtym czasie zgodne z podejściem rynkowym. Ponadto fakt, że Hynix utrzymał się na rynku, wynikał z otrzymanych przez to przedsiębiorstwo olbrzymich subsydiów. Nie można twierdzić, że skoro Hynix przetrwał, subsydia nie były subsydiami, zważywszy że to przetrwanie nie byłoby możliwe bez udzielonej pomocy. Wreszcie, na końcu 2002 r. położenie wierzycieli nie zmieniło się, ponieważ uczestniczyli oni w restrukturyzacji w 2001 r., która stanowiła subsydium. W związku z powyższym nie mogą oni utrzymywać, że należy ich utożsamić z prywatnymi wierzycielami, którzy z własnej woli podjęli wszelkie działania prowadzące do danej sytuacji w konkretnym czasie. Dlatego też argument Hynix nie ma wpływu na wniosek, zgodnie z którym wierzyciele nie działali zgodnie z podejściem rynkowym.

VII.   Wnioski w sprawie wkładu finansowego

(37)

Zważywszy na informacje dotyczące polityki RRK w odniesieniu do Hynix i jego wpływ na proces decyzyjny wierzycieli Hynix, a także dowody tragicznego położenia Hynix i niemożność pozyskania kapitału ze źródeł rynkowych oraz brak dowodów na to, że istniejący wierzyciele działali zgodnie ze standardami rynkowymi niezniekształconymi przez subsydia, należy stwierdzić, iż poprzez zatwierdzenie restrukturyzacji opisanej w powyższym motywie 19 RRK powierzył i nakazał wierzycielom Hynix ratowanie tego przedsiębiorstwa. Stanowiło to wkład finansowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(38)

Hynix utrzymywał, że RRK nie miał nic wspólnego z nową restrukturyzacją, która została opracowana przez wierzycieli z pomocą zewnętrznych doradców. Następnie twierdził, że zebrane dowody wskazały jedynie, że RRK wyrażał obawy co do przyszłości Hynix, lecz nie zawierały informacji na temat wyraźnego związku między RRK a działaniami banków. Chociaż udziały RRK nie są przekonującym dowodem na nakazanie lub powierzenie akcji ratunkowej, wyraźnie obrazują one możliwości wywierania wpływu przez RRK na proces decyzyjny banków. Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, zgromadzone dowody ukazują, że RRK jako główny udziałowiec może mianować dyrektorów i tym samym jest w stanie wpływać na wyniki głosowania podczas posiedzeń zarządu. Ponadto różne artykuły prasowe i sprawozdania jasno wskazują, że RRK nie pozwoliłby na bankructwo Hynix; jest to również zobrazowane tym, iż jeden z banków będących w pełni własnością RRK odkupił dług Hynix od innych wierzycieli, aby złagodzić finansowe obciążenia banków, którym powierzono ratowanie Hynix. Nie ulega wątpliwości, że plan nowej restrukturyzacji został opracowany przez zewnętrznych doradców Hynix wraz z jego wierzycielami. Jednakże dowody przemawiają za tym, iż RRK powierzył i nakazał wierzycielom Hynix ratowanie tego przedsiębiorstwa i niedopuszczenie do jego bankructwa.

(39)

Zachowanie banków także wyraźnie wskazuje na podejście niezgodne z normalnymi względami handlowymi. Żaden z banków nie uznawał Hynix za przedsiębiorstwo, w które można inwestować, w rzeczywistości wszystkie ratingi tej firmy przyznane przez jego wierzycieli wiązały z nią znaczne ryzyko i brak perspektyw na przetrwanie. Przedsiębiorstwo utrzymywało, że zachowanie wierzycieli należy rozpatrywać z punktu widzenia „istniejącego wierzyciela”. Jednakże jak szczegółowo opisano w powyższym motywie 36 i poniższych motywach 41 do 44 w przedmiotowym przypadku związanym z ogromnymi i podobnego rodzaju subsydiami, które przyznano niecały rok wcześniej, wiarygodnym testem dotyczącym komercyjnej zasadności działań wierzycieli jest test prywatnego inwestora. W związku z powyższym nie trzeba rozpatrywać, czy istniejący wierzyciel zachowałby się podobnie jak wierzyciele Hynix.

VIII.   Korzyści

(40)

W zakresie korzyści przyznanych Hynix, wszystkie podmioty – KEB, Woori Bank, Shinhan Bank, KDB i NACF – stwierdziły, że uczestniczyły w nowej restrukturyzacji, ponieważ chciały zmaksymalizować stopę windykacji dotyczącą pożyczek udzielonych wcześniej temu przedsiębiorstwu. Uznali oni, że wartość Hynix jako działającego przedsiębiorstwa będzie wyższa niż wartość likwidacyjna. Jednakże to porównanie, niezależnie od jego znaczenia dla standardowej oceny istnienia korzyści, nie ma zastosowania w tym przypadku ze względów wyjaśnionych w powyższym motywie 36 i kolejnych motywach 41 do 44. Ponadto istnienie potencjalnych korzyści dla poważnie zagrożonych wierzycieli nie stanowi dowodu na to, że Hynix nie czerpał żadnych korzyści.

(41)

Hynix twierdzi, że nowa restrukturyzacja była zgodna z podejściem rynkowym, ponieważ została opracowana po wielomiesięcznych analizach przez zewnętrznych doradców, tj. DB oraz Deloittes, i na podstawie sprawozdania DB, w którym zalecono właśnie taki kierunek działań. Jednakże sprawozdanie DB było skierowane do wierzycieli Hynix. Miało ono na celu maksymalizację zwrotu długu wspominanym wierzycielom przy jednoczesnym uniknięciu bankructwa przedsiębiorstwa. Hynix twierdził, iż testem zastosowanym do ustalenia korzyści otrzymanych przez przedsiębiorstwo poprzez nową restrukturyzację powinien być test „prywatnego wierzyciela”, a nie test „prywatnego inwestora”. Pozycja wierzycieli jest czynnikiem, który można uwzględnić w analizie, aczkolwiek – jak wskazano w motywie 36 i poniżej – nie odgrywa on roli w tym przypadku.

(42)

W ogólnym ujęciu właściwym odniesieniem jest to, czy inwestor rynkowy, niezależnie od tego, czy byłby wierzycielem Hynix, oceniłby inwestowanie w Hynix jako opłacalne. Sprawozdanie DB nie zawiera uzasadnionej odpowiedzi na to pytanie, gdyż z uwagi na to, że jest skierowane do istniejących wierzycieli, opiera się na wykorzystaniu szeroko pojętego istniejącego długu Hynix i struktury kapitałowej jako narzędzi proponowanej inwestycji, a tym samym praktycznie całkiem eliminuje jakiekolwiek inne możliwości inwestycji zewnętrznych na takich samych warunkach. Sprawozdanie DB nie zawiera dowodów na to, że prywatni inwestorzy mieliby jakikolwiek interes w wydawaniu pieniędzy na Hynix. Istotnie DB odradził inwestorom prywatnym inwestowanie w Hynix, na co wskazuje również fakt, że jego dział badań nie śledził zmian kapitału Hynix.

(43)

W każdym przypadku Hynix podczas przeprowadzania nowej restrukturyzacji, zgodnie z opisem w powyższym motywie 14, znajdował się w dramatycznej sytuacji finansowej i jasne było, że przedsiębiorstwo to nie mogło obsłużyć swojego zadłużenia. W konsekwencji rynek nie oferował żadnego finansowania, co wyraźnie wynika z oświadczeń doradców finansowych wskazanych w powyższych motywach 14 i 15. O ile sprawozdanie DB określa sposoby minimalizacji strat przez wierzycieli Hynix, nie zawiera ono żadnych wskazówek uzasadniających pożyczki lub inwestycje rynkowe na rzecz firmy Hynix, która selektywnie nie wywiązuje się z płatności. Dlatego też inne dostępne dane dotyczące pozycji Hynix i sytuacji rynkowej potwierdzają, że sprawozdanie DB nie zawiera żadnych uzasadnionych odpowiedzi na pytanie, czy inwestor rynkowy oceniłby proponowane inwestycje w Hynix jako opłacalne.

(44)

Ponadto niezależnie od kwestii przebiegu wydarzeń, jaki mógł nastąpić w 2002 r., zważywszy na panującą wtedy sytuację, bezsporne jest, że Hynix znalazł się w opisywanym położeniu z powodu nieracjonalnych z punku widzenie gospodarczego decyzji dotyczących inwestycji i pożyczek podejmowanych przez lub w imieniu RRK w 2001 r., a których oddziaływanie miało miejsce w 2002 r. i w okresie późniejszym. Wyraźnym celem nowej restrukturyzacji było ponowne finansowanie Hynix i nie można tego faktu oddzielić od początkowego wsparcia w 2001 r. Oba wskazane działania są nierozerwalnie powiązane. Innymi słowy – refinansowanie długu istniejących wierzycieli za pomocą środka wprowadzonego w 2002 r. stało się konieczne wyłącznie z powodu nieracjonalnego charakteru i niepowodzenia wcześniejszej restrukturyzacji. W związku z powyższym rozwiązanie proponowane w sprawozdaniu DB było wykonalne wyłącznie dzięki środkom wprowadzonym w 2001 r. Niemożliwe jest traktowanie proponowanego przebiegu wydarzeń jako standardu rynkowego, jeżeli stanowi on kontynuację uprzednich nieuzasadnionych rządowych decyzji inwestycyjnych. Również z tego powodu sprawozdanie DB nie udziela uzasadnionej odpowiedzi na pytanie, czy inwestor rynkowy oceniłby proponowane inwestycje w Hynix jako opłacalne.

(45)

Mając na uwadze powyższe, stwierdza się, że nowa restrukturyzacja przyniosła przedsiębiorstwu korzyści w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

IX.   Szczególny charakter

(46)

Ponieważ środki obejmujące nową restrukturyzację zostały podjęte wyłącznie w odniesieniu do Hynix, refinansowanie długu, konwersja odsetek w dług główny i konwersja długu na kapitał zakładowy są uważane za środki szczególne w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.

X.   Obliczanie kwoty korzyści

(i)   Okres istnienia korzyści

(47)

Zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest wyliczona w kategoriach korzyści dla odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie prowadzenia dochodzenia w sprawie subsydiowania. Kwota długu równa wartości konwersji na kapitał została przesunięta z pozycji dotyczącej pożyczek i zaksięgowana jako korekta kapitału w momencie podjęcia decyzji o restrukturyzacji w dniu 30 grudnia 2002 r. (uwaga nr 14 w sprawozdaniu finansowym Hynix). Podobnie, tego samego dnia Hynix został zwolniony z odpowiedzialności za płatność odsetek dotyczących omawianego długu.

(48)

Przemysł wspólnotowy twierdził, że Hynix nie uzyskał korzyści z nowej restrukturyzacji do dnia 13 kwietnia 2003 r., kiedy akcje zostały faktycznie wystawione na wierzycieli. Z drugiej strony przedsiębiorstwo to utrzymywało, że rzeczywistą datą uzyskania korzyści jest grudzień 2002 r., ponieważ był to termin podjęcia decyzji o zatwierdzeniu restrukturyzacji przez wierzycieli oraz termin zwolnienia Hynix z odpowiedzialności w zakresie jego długu.

(49)

Ponieważ panel ds. DRAM w ramach Organu ds. Rozstrzygania Sporów stwierdził, iż korzyści wynikające z subsydium muszą być postrzegane z punktu widzenia odbiorcy, a przedsiębiorstwo od daty podjęcia decyzji o przeprowadzeniu nowej restrukturyzacji nie miało już obowiązku w zakresie zadłużenia u wierzycieli, uważa się, że faktyczną datą uzyskania korzyści przez Hynix był dzień 30 grudnia 2002 r.

(ii)   Podstawa obliczeń

(50)

Zgodnie z przyjętą w pierwotnym dochodzeniu metodyką refinansowanie długu uważane jest za pożyczkę do celów obliczenia korzyści. Odsetki objęte konwersją w dług główny również są traktowane jako pożyczka w przypadku takich obliczeń. W dochodzeniu pierwotnym subsydium było uważane za sumę nominalną głównej kwoty pożyczki rozłożonej na zwykły pięcioletni okres amortyzacji aktywów. Każda rozłożona w ten sposób kwota została powiększona o standardową komercyjną stopę handlową obowiązująca w Korei (7 %). Panel ds. DRAM WE-Korea skrytykował takie podejście jako „metodę przewidzianą dla dotacji”, która nie odzwierciedla tego, że pożyczki, w odróżnieniu od dotacji, podlegają spłacie oraz że „w sposób oczywisty otrzymanie pożyczki jest mniej korzystne dla przedsiębiorstwa niż uzyskanie dotacji” (8). Członkowie panelu uważali, iż WE powinna opierać swoje obliczenia na standardach zaczerpniętych z normalnych praktyk inwestycyjnych.

(51)

W następstwie uwag panelu WTO na temat metodyki przewidzianej dla dotacji, którą zastosowano w pierwotnym dochodzeniu, uznano za stosowne podczas obecnego przeglądu ustalenie standardu opierającego się na pożyczce w celu obliczenia korzyści.

(52)

Hynix podczas przeprowadzania nowej restrukturyzacji, zgodnie z opisem w powyższych motywach 14 i 15, znajdował się w tragicznej sytuacji finansowej i oczywiste było, że przedsiębiorstwo to nie mogło obsłużyć swojego zadłużenia. W związku z powyższym nie można było spodziewać się jakiegokolwiek finansowania pochodzącego z rynku. We wskazanym powyżej okresie Hynix nie otrzymał żadnych pożyczek, które byłyby porównywalne z komercyjnego punktu widzenia, nie zgromadzono również żadnych uzasadnionych dowodów dotyczących kosztów i warunków porównywalnej komercyjnej pożyczki udzielonej Hynix lub innej firmie będącej w podobnej sytuacji w odpowiednim okresie. Fakt, że prywatne podmioty także uczestniczyły w nowej restrukturyzacji, nie jest wiarygodnym odniesieniem, ponieważ w porównaniu do zarządzanych przez RRK podmiotów były to niewielkie jednostki o mało istotnym udziale w zadłużeniu Hynix. Ponadto, zgodnie z ustaleniami panelu WTO w sprawie japońskich DRAM, które dotyczyły takich samych faktów jak te poruszane w obecnym dochodzeniu, istnienie równoczesnego zaangażowania rządu w proces decyzyjny dotyczący nowej restrukturyzacji, które ma zaburzający wpływ na rynek, a tym samym na prywatne, niekierowane przez rząd podmioty, nie może być uznane za wiarygodne odniesienie (9).

(53)

Komisja opracowała zatem zastępczą wartość odniesienia na podstawie komercyjnej stopy procentowej powiększonej o premię za ryzyko, która odzwierciedla stopy niewypłacalności dla przedsiębiorstw o porównywalnym ryzyku. Taka wartość odniesienia uwzględnia warunki pożyczki, referencyjną stopę procentową, która byłaby płacona przez przedsiębiorstwo mające zdolność kredytową, prawdopodobieństwo niewypłacalności przedsiębiorstwa, które we wskazanym okresie nie ma zdolności kredytowej, oraz prawdopodobieństwo niewypłacalności przedsiębiorstwa mającego zdolność kredytową w takim samym okresie.

(54)

Komisja wykorzystała następujący wzór w celu obliczenia stopy procentowej odniesienia w przypadku braku zdolności kredytowej:

ib = [(1 –qn)(1 + if)n/(1 –pn)](1/n) –1

gdzie:

n

=

czas trwania pożyczki

ib

=

stopa procentowa odniesienia w przypadku pożyczkobiorcy niemającego zdolności kredytowej

if

=

długoterminowa stopa procentowa, która byłaby płacona przez przedsiębiorstwo mające zdolność kredytową

pn

=

prawdopodobieństwo niewypłacalności przedsiębiorstwa niemającego zdolności kredytowej w okresie wynoszącym n lat

qn

=

prawdopodobieństwo niewypłacalności przedsiębiorstwa zdolnego do spłaty zadłużenia w okresie wynoszącym n lat.

(55)

W tych obliczeniach Komisja wykorzystała jako stopę procentową przy braku zdolności kredytowej dla pożyczek KRW średnią stopę procentową Banku Korei liczoną od obligacji inwestycyjnych w 2003 r., która wynosiła 10,43 %. Stopy niewypłacalności dla przedsiębiorstw mających i niemających zdolności kredytowej w przypadku omawianego środka zostały zaczerpnięte z Moody’s Investor Services. Stopa niewypłacalności w 2003 r. na okres 3 lat (termin refinansowania) dla przedsiębiorstwa niemającego zdolności kredytowej wynosiła 54,86 %, podczas gdy taka stopa w 2003 r. na okres 3 lat w przypadku przedsiębiorstwa mającego zdolność kredytową wynosiła 0,33 %. W konsekwencji całkowita stopa procentowa była na poziomie 43,8 %. Tymczasem stopa procentowa płacona przez Hynix od refinansowanego długu wynosiła 3,5 %, co wskazuje na różnicę równą 40,3 %, w wyniku czego stawkę cła wyrównawczego określono na 23,7 %.

(56)

Zgodnie z opisem w powyższym motywie 21 CFIC obliczył, na podstawie średniej miesięcznej ceny rynkowej, cenę konwersji długu na kapitał zakładowy, która wyniosła 435 KRW w dniu 30 grudnia 2002 r. Przedsiębiorstwo twierdzi, że z komercyjnego punktu widzenia była to prawidłowa i odzwierciedlająca realia rynkowe metoda służąca ustaleniu ceny akcji. Tak naprawdę cena ta odzwierciedlała pułap; jeżeli cena akcji wzrosłaby między 30 grudnia 2002 r. a faktyczną datą emisji akcji – wymieniona cena uległaby stosownej zmianie. Rzeczywista cena obowiązująca w dniu podjęcia decyzji o przeprowadzeniu nowej restrukturyzacji wynosiła 280 KRW. Kiedy dokonano konwersji długu na akcje, w następstwie obniżenia kapitału, po cenie 9 515 KRW (435 KRW × 21) – cena akcji wynosiła w rzeczywistości 3 500 KRW. Jeżeli nie brać pod uwagę obniżenia kapitału, cena wyemitowanych akcji wyniosłaby 167 KRW i byłaby znacznie poniżej wartości nominalnej. Kwestią bezsporną jest prawo CFIC do wyboru metody ustalenia ceny konwersji. Bez względu na te uprawnienia, jeżeli uwzględnić, że cena konwersji nie była ceną stałą, lecz gwarancją otrzymania przez przedsiębiorstwo kwoty minimalnej za jego akcje, nie można uważać tej ceny za odpowiadającą realiom komercyjnym, w szczególności zważywszy na rzeczywistą cenę w momencie ustalania ceny konwersji oraz spodziewany trend zniżkowy między okresem posiedzeń CFIC a terminem konwersji w kwietniu 2003 r.

(57)

Aby obliczyć korzyści uzyskane przez Hynix z konwersji długu na kapitał zakładowy, należy uwzględnić koszt emisji akcji w przypadku Hynix. Komisja zauważyła, że w celu zbadania ewentualnego kosztu konwersji z punktu widzenia beneficjenta należy rozpatrzyć obowiązki nałożone na przedsiębiorstwo przy emisji nowych akcji. Komisja wskazała w tym względzie, że zastrzyk zwykłego kapitału w formie akcji nie nakłada z reguły konkretnych zobowiązań na przedsiębiorstwo, gdyż nigdy w takich przypadkach nie ustala się stałej stopy zwrotu, jaką przedsiębiorstwo musi osiągnąć, ani płatności, które mają być dokonane. Jednakże przedsiębiorstwo jest przynajmniej teoretycznie zobowiązane do podziału całości lub części zysków między udziałowców; stopa zwrotu z kapitału własnego („ROE”) mogłaby dostarczyć pewnych wskazówek na temat poziomu zwrotu, jaki przedsiębiorstwo mogłoby zapewnić udziałowcom, a także można by ją wykorzystać w obliczeniach kwoty korzyści uzyskanych przez Hynix. Tymczasem w 2003 r. ROE Hynix w ujęciu procentowym była ujemna, przy zastosowaniu obliczeń odnoszących się do jego sprawozdań finansowych za ten rok. W związku z powyższym na podstawie obiektywnej oceny sytuacji finansowej Hynix w momencie dokonywania konwersji długu na kapitał nierozsądnie byłoby oczekiwać, że Hynix będzie w stanie zapewnić jakikolwiek zwrot swoim udziałowcom w danym roku. Dlatego też korzystając z ROE jako standardowego wskaźnika, można nadal wywnioskować, że całkowita kwota konwersji długu na kapitał zakładowy reprezentuje subsydium stanowiące podstawę dla środków wyrównawczych.

(58)

Komisja zbadała także, czy istnieją koszty poniesione przez Hynix w związku ze zrzeczeniem się własności akcji wynikającym z konwersji lub koszty dotyczące ewentualnego spadku ceny akcji spowodowanej emisją nowych akcji. Opierając się na dostępnych informacjach, Komisja nie uważa, że korzyści netto uzyskane przez Hynix związane z pełną konwersją długu na kapitał zakładowy zmniejszają się z powodu emisji nowych akcji. W tym zakresie Komisja twierdzi, że należy przede wszystkim uznać wpływ, jaki konwersja długu na kapitał wywarła na sytuację finansową Hynix.

(59)

Sprawą pierwszorzędną jest stwierdzenie, że nie był to zwykły zastrzyk kapitału. Podstawowa korzyść odniesiona przez firmę Hynix wynikała z ogromnej kwoty zadłużenia, które wygasło w rezultacie konwersji – wynosiła ona 1 861,5 mld KRW. Zwolniło to firmę Hynix z konieczności spłaty jakiejkolwiek części tej kwoty głównej oraz odsetek. W zamian ta ogromna kwota zadłużenia została zastąpiona akcjami wyemitowanymi na rzecz banków wierzycieli. Firma Hynix nie poniosła jednak żadnego poddającego się kwantyfikacji kosztu w związku z emisją nowych akcji. Co prawda wartość wyemitowanych wcześniej akcji została obniżona w związku z tą emisją, nie miało to jednak absolutnie żadnego wpływu bilansowego na firmę Hynix. Nie pociągało to za sobą żadnych nakładów gotówkowych (z wyjątkiem wydatków związanych z emisją nowych akcji) i nie zobowiązywało firmy Hynix do żadnego typu płatności gotówkowych w przyszłości, co miałoby miejsce w przypadku instrumentów dłużnych.

(60)

Przedsiębiorstwo twierdziło, że wartość rynkowa akcji powinna zostać odjęta od jakichkolwiek ustalonych korzyści i odwołało się do „Wytycznych Komisji dotyczących obliczania wielkości subsydium w dochodzeniach w sprawie cła wyrównawczego”, zgodnie z którymi „jeżeli rząd nabywa akcje przedsiębiorstwa i płaci za nie cenę wyższą od ceny rynkowej (zważywszy na wszelkie inne czynniki, które mogą mieć wpływ na inwestora prywatnego), kwota subsydium jest różnicą między tymi dwoma cenami (podkreślenie dodane)”. Jednakże w rozpatrywanym okresie prywatny inwestor nie dokonałby zakupu akcji Hynix. W rzeczywistości zebrane dowody wskazują na to, że akcje Hynix były przedmiotem obrotu na tak niskim poziomie, iż należało zawiesić ich notowania, jednakże nie dokonano tego w związku z odstępstwem w regulaminie giełdy koreańskiej, które, jak się wydaje, wprowadzono specjalnie z powodu Hynix. Ponadto fakt, że każdej akcji odpowiadała wartość rynkowa, nie ma wpływu na przedsiębiorstwo, które nie musiało za nią płacić. Byłby to zasadny argument, gdyby konwersja długu na kapitał zakładowy zobowiązywała Hynix do wykupu akcji.

(61)

Dlatego też w świetle wszystkich tych ustaleń i w związku z tym, że firma Hynix nie wykazała żadnych kosztów związanych z emisją akcji, uważa się, że właściwe podejście do pomiaru wielkości korzyści z konwersji długu na kapitał zakładowy polega na uwzględnieniu pełnej kwoty konwersji.

(iii)   Ostateczne obliczenie korzyści

(62)

Jak wyjaśniono w powyższym motywie 61, pełna kwota konwersji została uwzględniona jako korzyść uzyskana przez Hynix w związku z tym środkiem. Wskazane subsydium przynosi znaczące jednorazowe korzyści, zważywszy, zgodnie z powyższym opisem, że metoda rozłożenia tego środka na okres pięcioletni została uznana za właściwą. Kwota subsydium rozłożonego w ten sposób została wyrażona jako odsetek całkowitej sprzedaży Hynix w 2005 r. Przy zastosowaniu stóp procentowych obowiązujących w Korei podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych wraz z odsetkami wynosi 6,8 %. Jednakże mając na uwadze, że konwersja długu na kapitał zakładowy jest jednorazowym subsydium rozłożonym w danym okresie oraz uwzględniając, że taki okres rozpoczyna się z dniem faktycznego otrzymania korzyści, należy uznać, iż okres ten upłynął w dniu 31 grudnia 2007 r.

(63)

Jak wskazano w powyższym motywie 50 refinansowanie długu i konwersja odsetek w dług główny zostały potraktowane jako pożyczki i są uważane za powtarzalne subsydium. Przedsiębiorstwo utrzymywało, że zwróciło subsydium otrzymane podczas restrukturyzacji z grudnia 2002 r., kiedy dokonało refinansowania długu w lipcu 2005 r. na rzecz konsorcjum koreańskich i pozostałych banków (zob. poniższe motywy 75 i 76). Hynix wskazuje, że refinansowanie, które posłużyło do zaciągnięcia nowego długu w celu spłacenia długu w ramach nowej restrukturyzacji i które przyczyniło się do wyjścia poza zakres CRPA, spowodowało wygaśnięcie subsydium. Kiedy w 2005 r. dokonano refinansowania, Hynix stał się rentowny i uzyskał rating BBB+ zgodnie z Korea Investors Service Inc. Refinansowanie długu przez Hynix na warunkach komercyjnych istotnie spowodowało ustanie subsydium, a tym samym korzyści. W konsekwencji uznaje się, że od dnia 13 lipca 2005 r. refinansowanie długu i konwersja odsetek w dług główny przestały przynosić korzyści Hynix.

XI.   Inne domniemane systemy subsydiów

(64)

W styczniu 2003 r. Hynix sprzedał za około 380 mln USD część swojego przedsiębiorstwa zajmującą się wyświetlaczami ciekłokrystalicznymi („Hydis”) chińskiemu przedsiębiorstwu – Beijing Orient Electronics Technology Group Co. Limited („BOE”). Zakup był w dużej mierze finansowany pożyczkami udzielonymi przez banki będące wierzycielami Hynix, mianowicie KEB, KDB, Woori Bank i Hyundai Marine and Fire Insurance („HMFI”), które łącznie pożyczyły 188 mln USD nowemu przedsiębiorstwu – BOE-Hydis – utworzonemu w celu zakupu aktywów.

(65)

Przemysł wspólnotowy twierdził, że RRK powierzył i nakazał koreańskim bankom udzielenie finansowania na zasadach preferencyjnych, aby umożliwić BOE zakup aktywów, a tym samym zagwarantować Hynix konieczny zastrzyk gotówki.

(66)

Chociaż istniały pewne dowody na wywieranie nacisku przez KEB i Hynix na niektórych innych pożyczkodawców oraz na to, że BOE nie był w stanie pozyskać finansowania od niezależnych kredytodawców, nie można potwierdzić, że zapewnione finansowanie było w rzeczywistości subsydium stanowiącym podstawę środków wyrównawczych. Stwierdzenie, że RRK powierzył lub nakazał koreańskim bankom udzielenie finansowania nie jest wystarczające. Aby ustalić istnienie subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych w okolicznościach opisanych przez przemysł wspólnotowy, należy wykazać, że RRK powierzył i nakazał BOE zakup Hydis. Nawet jeżeli warunki finansowania oferowane przez banki koreańskie były preferencyjne, BOE przejął dług wynoszący 188 mln USD i uregulował gotówką pozostałą część ceny zakupu; nie ma zatem dowodów na to, że RRK powierzył i nakazał BOE podjęcie działań. W każdym razie finansowanie zostało przekazane BOE-Hydis i nie ma dowodów na to, że Hynix uzyskał korzyści. W związku z powyższym wynoszące 188 mln USD pożyczki, które banki koreańskie udzieliły BOE-Hydis, nie są uważane za subsydium w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego.

(67)

Zgodnie z warunkami nowej restrukturyzacji w październiku 2004 r. Hynix sprzedał za 954,3 mld KRW aktywa System IC konsorcjum prowadzonemu przez CVC Partners – prywatny fundusz kapitałowy zarządzany przez Citigroup Venture Capital. Finansowanie zakupu wyniosło 481,3 mld KRW ceny zakupu i przyjęło głównie formę przelewu długu Hynix na MagnaChip – przedsiębiorstwo utworzone w celu zakupu aktywów System IC. Wierzyciele przenieśli swoje niezabezpieczone długi Hynix na MagnaChip przy stopie dyskontowej wynoszącej 21 %, lecz zabezpieczone długi zostały przejęte przez nowe przedsiębiorstwo bez żadnych koncesji.

(68)

Przemysł wspólnotowy twierdził, że dyskontowany przelew długu był równy kwocie subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych. Zważywszy, że MagnaChip przejęła dług w wysokości 481,3 mld KRW i zapłaciła gotówką 481,3 mld KRW, aby ustalić, iż transakcja ta wiązała się z wkładem finansowym, należy znaleźć dowody na powierzenie lub nakazanie podjęcia działań przez MagnaChip/CVC Partners. Nie uzyskano jednak żadnych takich informacji. Uczestnictwo wierzycieli w dyskontowanym przelewie długu było dobrowolne. Podobnie jak w przypadku sprzedaży BOE-Hydis, finansowanie nie było zapewnione przez Hynix, lecz przez osobę trzecią, a w związku z tym nie ma dowodów na to, że Hynix uzyskał korzyści. Dlatego też dyskontowany przelew długu na MagnaChip nie jest uważany za subsydium w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego.

(69)

W październiku 2004 r. Hynix wykorzystał wpływy ze sprzedaży aktywów System IC do realizacji zatwierdzonego przez CFIC planu wykupu długu za gotówkę, zgodnie z którym Hynix miał wykupić z dyskontem dług od swoich wierzycieli. W rzeczywistości Hynix zaproponował wcześniej spłatę zadłużenia, ale po obniżonej stopie. Drugi wykup długu za gotówkę nastąpił w grudniu 2004 r. Przemysł wspólnotowy twierdził, że ten dyskontowany wykup długu za gotówkę reprezentował subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.

(70)

Wierzyciele pragnący uczestniczyć w wykupie długu za gotówkę zgodzili się, że Hynix spłaci 70 % należnego im niezabezpieczonego długu i 96 % długu zabezpieczonego. Stopa dyskontowa dla długu niezabezpieczonego została obniżona do 21,84 % w ramach grudniowego wykupu długu za gotówkę.

(71)

Dostępne informacje wskazują, że uczestnictwo w omawianym wykupie było dobrowolne. Ponadto nie ma dowodów na to, że zachowanie uczestniczących wierzycieli było nieracjonalne z komercyjnego punktu widzenia, ponieważ dyskonto niezabezpieczonego długu zostało wyrównane wcześniejszą spłatą, tj. wartością pieniądza w czasie. Dlatego też dyskontowany wykup długu za gotówkę nie jest uważany za subsydium w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego.

(72)

Przemysł wspólnotowy twierdził, że RRK przyznał preferencyjne traktowanie podatkowe Hynix, nie wymagając od niego uznania nadwyżek z konwersji długu na kapitał w ramach nowej restrukturyzacji jako dochodu. Mimo że straty Hynix w 2003 r. były tak duże, że nie musiałoby ono uiścić podatku dochodowego od osób prawnych, nawet jeżeli uznałoby nadwyżkę z konwersji jako dochód; przemysł wspólnotowy stwierdził, że Hynix uzyskał korzyści, ponieważ nie uznając nadwyżek, nie obniżył strat z lat ubiegłych, które mógł następnie odliczyć od nadwyżek podlegających opodatkowaniu w 2005 r., gdy przedsiębiorstwo stało się rentowne.

(73)

Rzekome preferencyjne traktowanie podatkowe wynika z odroczenia zmian w prawie, które zobowiązałyby przedsiębiorstwa przechodzące dobrowolną restrukturyzację, takie jak Hynix, do uznania nadwyżek z konwersji długu na kapitał za podlegający opodatkowaniu dochód. Przemysł wspólnotowy twierdził, że RRK zamierzał pierwotnie zmienić przepisy prawa z mocą od marca 2003 r., co sprawiłoby, iż nadwyżki z przeprowadzonej przez Hynix w ramach nowej restrukturyzacji konwersji długu na kapitał podlegałyby opodatkowaniu. Przemysł wspólnotowy utrzymywał, że w następstwie skargi od przynajmniej jednego z trzech przedsiębiorstw, które bezpośrednio odczuły tę zmianę przepisów i w których skład wchodziło m.in. przedsiębiorstwo Hynix, RRK odroczył wejście w życie nowych uregulowań do dnia 1 stycznia 2004 r. Hynix wskazał, iż odroczenie terminu wdrożenia nowych przepisów zostało dokonane przez RRK, gdy zdał on sobie sprawę z tego, że natychmiastowe wejście w życie byłoby sprzeczne z zasadą nieretroaktywności i stałą praktyką, zgodnie z którą przepisy podatkowe wchodzą w życie na początku roku podatkowego.

(74)

Przemysł wspólnotowy powtórzył swoje zarzuty w uwagach przedstawionych po ujawnieniu zasadniczych faktów i ustaleń wynikających z dochodzenia. Jednakże nie ma wystarczających dowodów świadczących o zamiarze zagwarantowania przez RRK, że nadwyżka Hynix z konwersji długu na kapitał nie będzie opodatkowana lub na to, że rzekome preferencyjne traktowanie miało szczególny charakter w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego. Ponadto wątpliwe jest, czy Hynix uzyskał jakiekolwiek korzyści w związku ze zwolnieniem podatkowym, zważywszy na wielkość jego strat operacyjnych netto i na to, że mogły one zostać przeniesione jedynie na kolejny okres wynoszący pięć lat. Hynix ostatecznie osiągnął zyski w 2005 r., lecz jego straty były tak duże, że nawet jeżeli uznać nadwyżkę wynikającą z konwersji długu na kapitał za podlegający opodatkowaniu dochód, pozostała część jego strat z lat ubiegłych była wciąż wystarczająca, by pochłonąć zyski zrealizowane w 2005 r., w związku z tym Hynix nie uzyskałby żadnych korzyści podczas (lub przed) OD. Ponadto, jako że korzyść z konwersji długu na kapitał została zrównoważona w ujęciu „brutto”, tj. bez uwzględniania potencjalnego wpływu opodatkowania, jakiekolwiek korzyści związane z omawianym preferencyjnym traktowaniem podatkowym zostały już wzięte pod uwagę, a równoważenie ich stanowiłoby podwójne liczenie. Dlatego też traktowanie podatkowe zastosowane przez RRK w odniesieniu do konwersji długu na kapitał dotyczącej Hynix nie jest uważane za subsydium w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego.

(75)

W lipcu 2005 r. Hynix przeprowadził refinansowanie długu w wysokości 1,2 bln KRW i nie był już objęty zakresem CRPA. Refinansowanie wiązało się z terminową pożyczką wynosząca 500 mln USD, zaciągniętą poprzez emisję akcji na giełdzie w Nowym Jorku (New York Stock Exchange) oraz 250 mld KRW i 550 mln USD w ramach umowy kredytu odnawialnego przy uczestnictwie banków koreańskich i zagranicznych („refinansowanie z lipca 2005 r.”). Przemysł wspólnotowy utrzymywał, że wymienione refinansowanie wiąże się z kolejnym subsydium, ponieważ Hynix był wciąż bardzo zadłużonym przedsiębiorstwem, dla którego żadne finansowanie rynkowe nie było dostępne.

(76)

Do lipca 2005 r. sytuacja Hynix znacznie poprawiła się, aczkolwiek jego zadłużenie było wciąż wysokie. Przedsiębiorstwo to osiągało zyski, a jego rating kredytowy był na poziomie BBB+. Dostępne informacje wskazują, że warunki finansowania oferowane przez banki koreańskie nie były sprzeczne z jego ratingiem. Ponadto stopień uczestnictwa banków zagranicznych przemawia za wnioskiem Hynix, zgodnie z którym refinansowanie było dokonane na warunkach komercyjnych. W dodatku nie ma dowodów na to, że RRK powierzył lub nakazał koreańskim bankom udzielenie pożyczek na rzecz Hynix w związku z tym refinansowaniem. Dlatego też refinansowanie z lipca 2005 r. nie jest uważane za subsydium w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego.

XII.   Wnioski dotyczące środków

(77)

Uznano, że korzyść z subsydiów objętych środkami wyrównawczymi w ramach pierwotnego dochodzenia została otrzymana w dniu 1 stycznia 2001 r. i była rozłożona na okres pięciu lat, który odpowiada zwykłemu okresowi amortyzacji aktywów w przemyśle półprzewodników.

(78)

Mając na uwadze, że wymienione środki wprowadzono w ramach dochodzenia pierwotnego względem jednorazowego subsydium rozłożonego w ustalonym okresie oraz że taki okres rozpoczyna się z dniem faktycznego otrzymania korzyści, należy uznać, iż środki te wprowadzone rozporządzeniem w sprawie ceł ostatecznych wygasły w dniu 1 stycznia 2006 r. Ponieważ refinansowanie długu i konwersja odsetek w dług główny z grudnia 2002 r. przestały przynosić korzyści Hynix w dniu 13 lipca 2005 r. oraz zważywszy, że konwersja długu na kapitał z grudnia 2002 r. wygasła w dniu 31 grudnia 2007 r., należy uchylić wymienione środki z mocą od dnia 31 grudnia 2007 r. oraz zakończyć postępowanie.

(79)

W konsekwencji należy zwrócić lub umorzyć ostateczne cła wyrównawcze zapłacone lub zaksięgowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1480/2003 w odniesieniu do przywozu niektórych mikroukładów elektronicznych znanych jako pamięć DRAM (pamięć dynamiczna o dostępie bezpośrednim) wykonanych z zastosowaniem odmian procesu technologicznego metal-tlenek-półprzewodnik (MOS), włączając typy komplementarne MOS (CMOS), wszystkich typów, gęstości, odmian, bez względu na szybkość dostępu, konfigurację, obudowę lub obramowanie itp. pochodzących z Republiki Korei i dopuszczonych do swobodnego obrotu od dnia 31 grudnia 2007 r.

(80)

Hynix, RRK, przemysł wspólnotowy i wszystkie inne zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których zaleca się uchylenie obowiązujących środków i zakończenie postępowania, oraz miały możliwość przedstawienia uwag. W stosownych przypadkach uwagi te zostały rozpatrzone w motywach niniejszego rozporządzenia, które dotyczyły konkretnych kwestii.

(81)

Wniosek o zwrot lub umorzenie płatności należy złożyć do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującym prawodawstwem celnym.

(82)

W swoich uwagach przemysł wspólnotowy stwierdził również, że środki powinny obowiązywać do czasu ich wygaśnięcia w sierpniu 2008 r., tj. pięć lat po wprowadzeniu ostatecznych środków w celu zrównoważenia subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych i w celu poparcia tego wniosku podał odesłanie do art. 19 rozporządzenia podstawowego. Jednakże w art. 19 przewidziano m.in. możliwość uchylenia środków, jeżeli nie są one już konieczne do zrównoważenia subsydium. Ponadto w art. 15 rozporządzenia podstawowego określającym podstawę wprowadzenia środków wskazano, że środki mogą być wprowadzone i, analogicznie, utrzymane, chyba że „subsydium lub subsydia są wycofane lub wykazano, że subsydia nie przynoszą żądanej korzyści eksporterom”. Ponieważ wynik dochodzenia wskazuje, iż subsydia przyznane Hynix nie przynoszą już korzyści, wymienione środki nie mogą być utrzymane, a wniosek przemysłu wspólnotowego należy oddalić,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejszym postanawia się o zakończeniu postępowania i uchyleniu od dnia 31 grudnia 2007 r. cła wyrównawczego nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 1480/2003 na przywóz niektórych elektronicznych układów scalonych znanych jako pamięć DRAM (pamięć dynamiczna o dostępie bezpośrednim) wykonanych z zastosowaniem odmian procesu technologicznego metal-tlenek-półprzewodnik (MOS), włączając typy komplementarne MOS (CMOS), wszystkich typów, gęstości, odmian, bez względu na szybkość dostępu, konfigurację, obudowę lub obramowanie itp. pochodzących z Republiki Korei.

Artykuł 2

Ostateczne cła wyrównawcze zapłacone lub zaksięgowane zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1480/2003 od dnia 31 grudnia 2007 r. są zwracane lub umarzane zgodnie z art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (10). Wniosek o zwrot lub umorzenie płatności składa się do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującym prawodawstwem celnym.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 7 kwietnia 2008 r.

W imieniu Rady

R. ŽERJAV

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 288 z 21.10.1997, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, s. 12).

(2)  Dz.U. L 212 z 22.8.2003, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2116/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, s. 7).

(3)  Dz.U. L 102 z 24.4.2003, s. 7.

(4)  WT/DS299/R European Communities – Countervailing Measures on Dynamic Random Access Memory Chips from Korea (Wspólnoty Europejskie – środki wyrównawcze dotyczące pochodzących z Korei chipów DRAM), przyjęte w dniu 3 sierpnia 2005 r.

(5)  Dz.U. L 103 z 12.4.2006, s. 1.

(6)  Dz.U. C 67 z 18.3.2006, s. 16.

(7)  Kangwon Lee, dyrektor naczelny KEB „I will not tell” („Nie powiem”), Maeil Business Newspaper, dnia 23 sierpnia 2002 r.

(8)  Sprawozdanie panelu ds. DRAM WE-Korea, ppkt 7.212.

(9)  Sprawozdanie panelu ds. DRAM Japonia-Korea WT/DS336/R, ppkt 7.283–7.298.

(10)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, s. 1).


9.4.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 96/13


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 321/2008

z dnia 8 kwietnia 2008 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 kwietnia 2008 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 8 kwietnia 2008 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 8 kwietnia 2008 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

JO

74,4

MA

52,4

TN

115,9

TR

98,1

ZZ

85,2

0707 00 05

EG

178,8

MA

101,8

TR

132,4

ZZ

137,7

0709 90 70

MA

80,5

TR

98,4

ZZ

89,5

0805 10 20

EG

55,5

IL

56,2

MA

55,1

TN

53,2

TR

64,5

US

54,1

ZZ

56,4

0805 50 10

AR

117,4

TR

132,8

ZA

125,5

ZZ

125,2

0808 10 80

AR

91,8

BR

85,2

CA

97,5

CL

83,8

CN

90,7

MK

50,7

US

117,7

UY

45,1

ZA

73,1

ZZ

81,7

0808 20 50

AR

83,5

CL

95,4

CN

57,9

UY

89,6

ZA

103,7

ZZ

86,0


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


DYREKTYWY

9.4.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 96/15


DYREKTYWA KOMISJI 2008/47/WE

z dnia 8 kwietnia 2008 r.

zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 75/324/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 75/324/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli (1), w szczególności jej art. 5 i art. 10 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Postęp techniczny i innowacje umożliwiły wprowadzanie do obrotu większej ilości dozowników aerozoli, które charakteryzuje złożony projekt techniczny i właściwości odróżniające je od tradycyjnych dozowników. Przepisy dyrektywy 75/324/EWG są niewystarczające, by zagwarantować wysoki poziom bezpieczeństwa takich nietradycyjnych dozowników aerozoli. Indywidualne projektowanie nietradycyjnych dozowników aerozoli może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa nieuwzględnione w przepisach dyrektywy dotyczących bezpieczeństwa, dostosowanych do znanych projektów dozowników aerozoli. W związku z tym, w celu adekwatnego uwzględnienia wszystkich aspektów bezpieczeństwa producentów należy zobowiązać do przeprowadzania analizy zagrożeń.

(2)

Analiza zagrożeń musi w miarę potrzeb obejmować ryzyko związane z wdychaniem substancji rozpylanej przez dozownik aerozoli w normalnych warunkach zastosowania oraz w warunkach zastosowania, które można w uzasadniony sposób przewidzieć, uwzględniając przy tym wymiary kropelki i wielkość rozprzestrzeniania aerozolu w połączeniu z fizycznymi i chemicznymi własnościami zawartości, ponieważ wdychanie małych kropelek aerozolu może stwarzać ryzyko szkodliwych skutków dla zdrowia użytkownika w tych warunkach zastosowania, nawet w przypadku, gdy dozownik aerozoli jest prawidłowo sklasyfikowany oraz opatrzony etykietą zgodnie z przepisami dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (2).

(3)

Klauzulę ochronną przewidzianą w art. 10 dyrektywy 75/324/EWG zastosowało jedno państwo członkowskie. Przyjęty środek zabezpieczający jest uzasadniony ryzykiem większej palności substancji znajdujących się w dozowniku aerozoli w normalnych warunkach zastosowania lub w warunkach, które można w uzasadniony sposób przewidzieć.

(4)

Aktualna definicja składników łatwopalnych nie wystarcza do zagwarantowania wysokiego poziomu bezpieczeństwa we wszystkich przypadkach. W szczególności należy zwrócić uwagę, że chociaż niektóre składniki rozprowadzane za pomocą dozowników aerozoli nie są definiowane jako „łatwopalne” według kryteriów wymienionych w załączniku VI do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (3), to w normalnych czy możliwych do przewidzenia w uzasadniony sposób warunkach stosowania dozownika aerozoli mogą one doprowadzić do zapalenia. Ponadto aktualne kryteria łatwopalności dotyczą jedynie substancji i preparatów chemicznych, natomiast nie uwzględniają odpowiednio specjalnych właściwości fizycznych rozpylonego aerozolu lub szczególnych warunków zastosowania.

(5)

Aby osiągnąć optymalny poziom bezpieczeństwa, oraz uwzględniając specyficzne cechy dozowników aerozoli, nowe kryteria klasyfikacji łatwopalności dozowników aerozoli należy rozszerzyć na zagrożenia związane z rozproszeniem zawartości tych dozowników i szczególnymi warunkami ich stosowania, a nie ograniczać się do fizycznych i chemicznych właściwości samej zawartości.

(6)

Zgodnie z obowiązującymi aktualnie przepisami dyrektywy 75/324/EWG każdy napełniony dozownik aerozoli należy zanurzyć w gorącej wodzie, by ocenić jego szczelność i odporność na rozerwanie. Jednak dozowników aerozoli wrażliwych na wysoką temperaturę nie można poddawać tej próbie. Postęp technologiczny umożliwił alternatywne metody ostatecznej oceny szczelności i odporności na pękanie dozowników aerozoli, gwarantujące taki sam poziom bezpieczeństwa.

(7)

Obowiązujące aktualnie przepisy dyrektywy 75/324/EWG dopuszczają możliwość stosowania systemu badania dającego wynik równoważny do metody kąpieli wodnej, pod warunkiem uzyskania zgody komitetu, o którym mowa w art. 6. Procedura ta okazuje się jednak bardzo trudna do realizacji w praktyce i dlatego nigdy jej nie stosowano. W związku z tym, aby umożliwić podmiotom gospodarczym korzystanie z postępu technicznego bez uszczerbku dla aktualnego poziomu bezpieczeństwa, gwarantując jednocześnie właściwy poziom technicznej wiedzy specjalistycznej, zatwierdzanie alternatywnych metod badania należy koniecznie powierzyć właściwym organom wyznaczanym przez państwa członkowskie na mocy dyrektywy 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych (4), a nie komitetowi, o którym mowa w art. 6 dyrektywy 75/324/EWG.

(8)

Rozerwanie i przeciekanie metalowych dozowników aerozoli podgrzanych do wysokiej temperatury, tak jak w przypadku samochodów wystawionych na działanie promieni słonecznych, spowodowało obawy związane z bezpieczeństwem. Dlatego zachodzi konieczność ograniczenia maksymalnego poziomu napełnienia do takiej samej wartości dla wszystkich rodzajów dozowników aerozoli.

(9)

Najbardziej przyjaznymi środowisku i niepalnymi propelentami są sprężone gazy. Jednak spadek ciśnienia w dozowniku aerozoli z propelentami w postaci sprężonych gazów zazwyczaj prowadzi pod koniec okresu ich użytkowania do mniej efektywnego uwalniania zawartości. W konsekwencji stosowanie sprężonych gazów jako propelentów można stymulować, zwiększając maksymalne ciśnienie wewnętrzne dozowników aerozoli do poziomu bezpiecznego dla konsumenta.

(10)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 75/324/EWG.

(11)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektywy w sprawie Dozowników Aerozoli,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 75/324/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 29 października 2009 r. Następnie przekazują Komisji teksty tych przepisów i tabelę korelacji tych przepisów z przepisami niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie zobowiązane są stosować te przepisy od dnia 29 kwietnia 2010 r.

Przepisy przyjmowane przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji. Państwa członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa jest skierowana do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 8 kwietnia 2008 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 147 z 9.6.1975, s. 40. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, s. 36).

(2)  Dz.U. L 200 z 30.7.1999, s. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1. Sprostowanie w Dz.U. L 136 z 29.5.2007, s. 3).

(3)  Dz.U. 196 z 16.8.1967, s. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/121/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 795. Sprostowanie w Dz.U. L 136 z 29.5.2007, s. 281).

(4)  Dz.U. L 319 z 12.12.1994, s. 7. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2006/89/WE (Dz.U. L 305 z 4.11.2006, s. 4).


ZAŁĄCZNIK

W dyrektywie 75/324/EWG wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 8 dodaje się ustęp 1a w brzmieniu:

„1a.   W przypadku gdy dozownik aerozoli zawiera składniki łatwopalne określone w pkt 1.8 załącznika, lecz nie jest uważany za »łatwopalny« lub »skrajnie łatwopalny« według kryteriów określonych w pkt 1.9 załącznika, ilość substancji łatwopalnej znajdująca się w dozowniku aerozoli musi być wyraźnie podana na etykiecie, w sposób czytelny i trwały, w formie następującego wyrażenia: »X % wagowych zawartości jest łatwopalne«.”;

2)

artykuł 9a uchyla się;

3)

w załączniku wprowadza się następujące zmiany:

a)

punkt 1.8 otrzymuje brzmienie:

„1.8.   Składniki łatwopalne

Zawartość dozowników aerozoli uważa się za łatwopalną, jeżeli zawiera składnik sklasyfikowany jako łatwopalny:

a)

łatwopalna ciecz oznacza ciecz o temperaturze zapłonu nie wyższej niż 93 °C;

b)

łatwopalna substancja stała oznacza substancję stałą lub mieszaninę, która jest łatwopalna albo może pod wpływem tarcia wywołać ogień lub przyczynić się do jego wywołania. Łatwopalne substancje stałe to substancje w postaci proszku lub granulek lub o konsystencji pasty albo mieszaniny takich substancji, które mogą być niebezpieczne w przypadku, gdy łatwo się zapalają wskutek krótkotrwałego kontaktu ze źródłem zapłonu, takim jak paląca się zapałka, oraz gdy płomień rozprzestrzenia się szybko;

c)

łatwopalny gaz oznacza gaz lub mieszaninę gazów, których zakres palności w powietrzu obejmuje warunki: temperaturę 20 °C i standardowe ciśnienie 1,013 bar.

Definicja ta nie obejmuje substancji i mieszanin piroforycznych, samoogrzewających się lub reagujących z wodą, które nigdy nie mogą stanowić składników zawartości aerozolu.”;

b)

dodaje się punkt 1.9 w brzmieniu:

„1.9.   Aerozole łatwopalne

Do celów niniejszej dyrektywy aerozol uważa się za »niepalny«, »łatwopalny« lub »skrajnie łatwopalny« na podstawie ciepła chemicznej reakcji spalania oraz zawartości wagowej składników łatwopalnych, zgodnie z następującymi wytycznymi:

a)

aerozol klasyfikuje się jako »skrajnie łatwopalny«, jeżeli zawiera 85 % lub więcej łatwopalnych składników, natomiast ciepło chemicznej reakcji spalania wynosi 30 kJ/g lub więcej;

b)

aerozol klasyfikuje się jako »niepalny«, jeżeli zawiera 1 % lub mniej łatwopalnych składników, natomiast ciepło chemicznej reakcji spalania wynosi mniej niż 20 kJ/g.

c)

wszystkie pozostałe aerozole będą podlegały poniższym procedurom klasyfikacji wg palności lub będą klasyfikowane jako »skrajnie łatwopalne«. Badanie zapłonu na odległość, badania w przestrzeni zamkniętej i badania palności piany muszą być zgodne z pkt 6.3.

1.9.1.   Łatwopalne aerozole rozpylane

Przy klasyfikacji aerozoli rozpylonych należy uwzględnić ciepło chemicznej reakcji spalania, przyjmując za podstawę wyniki badania na odległość od źródła zapłonu, według następujących wytycznych:

a)

jeżeli ciepło chemicznej reakcji spalania wynosi mniej niż 20 kJ/g:

(i)

aerozol klasyfikuje się jako »łatwopalny«, jeżeli zapalenie następuje w odległości wynoszącej 15 cm lub więcej, lecz mniejszej niż 75 cm;

(ii)

aerozol klasyfikuje się jako »skrajnie łatwopalny«, jeżeli zapalenie następuje w odległości 75 cm lub większej;

(iii)

jeżeli podczas badania na odległość od źródła zapłonu zapalenie nie następuje, należy wykonać badanie w przestrzeni zamkniętej i w tym przypadku aerozol klasyfikuje się jako »łatwopalny«, jeżeli równoważnik czasu jest równy 300 s/m3 lub mniejszy, albo jeżeli gęstość deflagracji jest równa 300 g/m3 lub mniejsza; w innych przypadkach aerozol klasyfikuje się jako » niepalny«;

b)

jeżeli ciepło chemicznej reakcji spalania wynosi 20 kJ/g lub więcej, aerozol klasyfikuje się jako »skrajnie łatwopalny«, jeżeli zapalenie następuje w odległości 75 cm lub większej; w innych przypadkach aerozol klasyfikuje się jako »łatwopalny«.

1.9.2.   Łatwopalne pianki aerozolowe

Klasyfikacji w przypadku pianek aerozolowych dokonuje się na podstawie wyników badania palności piany.

a)

Wyrób aerozolowy klasyfikuje się jako »skrajnie łatwopalny«, jeżeli:

(i)

wysokość płomienia wynosi 20 cm lub więcej i płomień utrzymuje się przez 2 s lub dłużej;

lub

(ii)

wysokość płomienia wynosi 4 cm lub więcej i płomień utrzymuje się przez 7 s lub dłużej.

b)

Wyrób aerozolowy, który nie spełnia kryteriów wymienionych w lit. a), klasyfikuje się jako »łatwopalny«, jeżeli wysokość płomienia wynosi 4 cm lub więcej i płomień utrzymuje się przez 2 s lub dłużej.”;

c)

dodaje się pkt 1.10. w brzmieniu:

„1.10.   Ciepło chemicznej reakcji spalania

Ciepło chemicznej reakcji spalania ΔHc określa się na podstawie:

a)

uznanych zasad technologii opisanych np. w normach takich, jak ASTM D 240, ISO 13943 86.1 do 86.3 i NFPA 30B, lub znajdujących się w uznanej literaturze naukowej;

lub

b)

przez zastosowanie następującej metody obliczeniowej:

Ciepło chemicznej reakcji spalania (ΔHc), w kilodżulach na gram (kJ/g), można obliczyć jako iloczyn ciepła teoretycznej reakcji spalania (ΔHcomb) i wydajności spalania, zazwyczaj niższej niż 1,0 (typowa wydajność spalania wynosi 0,95 lub 95 %).

W przypadku aerozolu wieloskładnikowego ciepło chemicznej reakcji spalania to suma ważonego ciepła reakcji spalania poszczególnych składników, wyrażona następującym wzorem:

Formula

gdzie:

ΔHc

=

ciepło chemicznej reakcji spalania (kJ/g) produktu,

wi%

=

ułamek masowy składnika i w produkcie,

ΔHc(i)

=

ciepło spalania (kJ/g) składnika i w produkcie.

Osoba odpowiedzialna za wprowadzanie dozowników aerozoli do obrotu zobowiązana jest opisać metodę stosowaną w celu określenia ciepła chemicznej reakcji spalania w dokumencie, który ma być łatwo dostępny w urzędowym języku Wspólnoty pod adresem wskazanym na etykiecie, zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a), w przypadku zastosowania ciepła chemicznej reakcji spalania jako parametru do oceny palności aerozoli na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.”;

d)

po pkt 2 „Przepisy ogólne” i przed punktem 2.1 dodaje się zapis w brzmieniu:

„Bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów załącznika w sprawie wymogów dotyczących zagrożeń związanych z łatwopalnością i ciśnieniem, osoba odpowiedzialna za wprowadzanie dozowników aerozoli do obrotu zobowiązana jest dokonać analizy zagrożeń, w celu określenia tych, które mają zastosowanie do rozprowadzanych przez nią dozowników aerozoli. Tam, gdzie ma to zastosowanie, w analizie takiej należy uwzględnić zagrożenia wskutek wdychania substancji rozprowadzanej przez dozownik aerozoli w normalnych warunkach oraz w warunkach możliwych do przewidzenia w uzasadniony sposób, mając przy tym na uwadze rozmiar dystrybucji kropelek w połączeniu z fizycznymi i chemicznymi właściwościami zawartości. Następnie, uwzględniając wykonaną analizę, należy zaprojektować, skonstruować i zbadać wyrób aerozolowy oraz, w miarę potrzeb, opracować specjalne instrukcje dotyczące jego stosowania.”;

e)

punkt 2.2b) otrzymuje brzmienie:

„b)

w przypadku gdy aerozol jest sklasyfikowany jako »łatwopalny« lub »skrajnie łatwopalny« według kryteriów wymienionych w pkt 1.9:

symbol płomienia, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku II do dyrektywy 67/548/EWG,

oznaczenie »łatwopalny« lub »skrajnie łatwopalny«, zależnie od klasyfikacji aerozolu jako »łatwopalnego« lub »skrajnie łatwopalnego«.”;

f)

punkty 2.3 lit. a) i 2.3 lit. b) otrzymują brzmienie:

„a)

niezależnie od zawartości, dodatkowe środki ostrożności podejmowane podczas obsługi, ostrzegające konsumentów przed szczególnymi zagrożeniami, jakie stwarza dany wyrób; jeżeli dozownikowi aerozolu towarzyszy oddzielna instrukcja obsługi, musi ona również zawierać takie środki ostrożności;

b)

w przypadku gdy aerozol jest sklasyfikowany jako »łatwopalny« lub »skrajnie łatwopalny« według kryteriów wymienionych w pkt 1.9, następujące ostrzeżenia:

sformułowania wskazujące zalecenia w zakresie bezpieczeństwa S2 i S16 ustanowione w załączniku IV do dyrektywy 67/548/EWG,

»Nie rozpylać w kierunku płomienia lub rozgrzanych materiałów«.”;

g)

dodaje się punkt 2.4. w brzmieniu:

„2.4.   Objętość fazy ciekłej

Objętość fazy ciekłej w temperaturze 50 °C nie może przekraczać 90 % pojemności netto.”;

h)

punkt 3.1.2 otrzymuje brzmienie:

„3.1.2.   Napełnianie

W temperaturze 50 oC, ciśnienie w dozowniku aerozoli nie może przekraczać 12 barów.

Jednak w przypadku gdy aerozol nie zawiera gazu lub mieszanki gazów palnych w powietrzu w temperaturze 20 °C i standardowym ciśnieniu 1,013 barów, maksymalne dopuszczalne ciśnienie w temperaturze 50 °C wynosi 13,2 barów.”;

i)

punkty 3.1.3, 4.1.5 i 4.2.4 skreśla się;

j)

punkt 6.1.4. otrzymuje brzmienie:

„6.1.4.   Badania końcowe napełnionych dozowników aerozoli

6.1.4.1.   Dozowniki aerozoli poddaje się jednemu z następujących badań końcowych.

a)   Gorąca kąpiel wodna

Każdy napełniony dozownik aerozoli zanurza się w gorącej kąpieli wodnej.

(i)

Temperatura wody i czas zanurzenia powinny być takie, by ciśnienie wewnętrzne osiągnęło ciśnienie wewnętrzne wywierane przez zawartość w jednolitej temperaturze 50 °C.

(ii)

Dozownik aerozoli wykazujący widoczną i trwałą deformację lub nieszczelność musi zostać odrzucony.

b)   Metody końcowego badania w wysokiej temperaturze

Można stosować inne metody ogrzewania zawartości dozowników aerozoli, jeżeli gwarantują one, że ciśnienie i temperatura w każdym napełnionym dozowniku aerozoli osiągną wartości wymagane w przypadku gorącej kąpieli wodnej, natomiast deformacje i nieszczelności zostaną wykryte z taką samą dokładnością co przy metodzie w gorącej kąpieli wodnej.

c)   Metody końcowego badania w niskiej temperaturze

Można stosować alternatywną metodę badania końcowego w niskiej temperaturze, jeżeli jest ona zgodna z przepisami dotyczącymi metody alternatywnej dla gorącej kąpieli wodnej dozowników aerozoli, określonej w pkt 6.2.4.3.2.2 załącznika A do dyrektywy 94/55/WE.

6.1.4.2.   W przypadku dozowników aerozoli, których zawartość ulega przemianom fizycznym lub chemicznym, zmieniając ich własności ciśnieniowe po napełnieniu i przed pierwszym użyciem, stosuje się metody badania końcowego w niskiej temperaturze, zgodnie z pkt 6.1.4.1 c).

6.1.4.3.   W przypadku badania według metod określonych w pkt 6.1.4.1 lit. b) oraz 6.1.4.1 lit. c):

a)

metoda badania musi być zatwierdzona przez właściwy organ;

b)

osoba odpowiedzialna za wprowadzanie dozowników aerozoli do obrotu musi przedłożyć właściwemu organowi wniosek o zatwierdzenie. Do wniosku trzeba załączyć techniczny opis metody;

c)

osoba odpowiedzialna za wprowadzanie dozowników aerozoli do obrotu musi, do celów nadzoru, zachować zatwierdzenie wydane przez właściwy organ, techniczny opis metody oraz, w miarę potrzeb, raporty z kontroli, które muszą być łatwo dostępne pod adresem wskazanym na etykiecie, zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a);

d)

opis techniczny musi być sporządzony w języku urzędowym Wspólnoty lub dostępna musi być jego uwierzytelniona kopia;

e)

»właściwy organ« to organ wyznaczony przez państwo członkowskie na podstawie dyrektywy 94/55/WE.”;

k)

dodaje się pkt 6.3. w brzmieniu:

„6.3.   Badania palności aerozoli

6.3.1.   Badania zapłonu na odległość

6.3.1.1.   Wstęp

6.3.1.1.1.

Niniejsza norma określająca badanie opisuje sposób ustalenia odległości zapłonu rozpylonego aerozolu w celu oceny związanego z tym zagrożenia ogniowego. Aerozol jest rozpylany w kierunku do źródła zapłonu z odległości zmienianej co 15 cm, żeby zaobserwować, czy zachodzi zapłon i utrzymujące się spalanie aerozolu. Zapłon i utrzymujące się spalanie jest definiowane, jeżeli stabilny płomień utrzymuje się przez co najmniej 5 s. Źródło zapłonu jest definiowane jako palnik gazowy z niebieskim, nieświecącym płomieniem o wysokości 4–5 cm.

6.3.1.1.2.

To badanie ma zastosowanie do wyrobów aerozolowych o odległości rozpylenia 15 cm lub większej. Wyroby aerozolowe o odległości rozpylenia mniejszej niż 15 cm, np. dozujące piany, pianki, żele i pasty lub wyposażone w zawór dozujący, są wyłączone z tego badania. Wyroby aerozolowe, w postaci piany, pianki, żelu lub pasty podlegają badaniom według metod badania palności piany aerozolowej.

6.3.1.2.   Aparatura i materiał

6.3.1.2.1.

Wymagana jest następująca aparatura:

Łaźnia wodna utrzymywana w temp. 20 °C

dokładność do ± 1 °C

Skalibrowana waga laboratoryjna (zrównoważenie)

dokładność do ± 0,1 g

Chronometr (stoper)

dokładność do ± 0,2 s

Linijka z podziałką, podpora i zacisk

podziałka w cm

Palnik gazowy z podporą i zaciskiem

 

Termometr

dokładność do ± 1 °C

Higrometr

dokładność do ± 5 %

Manometr

dokładność do ± 0,1 bar

6.3.1.3.   Procedura

6.3.1.3.1.   Wymagania ogólne

6.3.1.3.1.1.

Przed badaniem każdy dozownik aerozolowy powinien być stabilizowany a potem zainicjowany przez rozpylanie przez około 1 s. Celem tego działania jest usunięcie niejednorodnego materiału z rurki zgłębnej.

6.3.1.3.1.2.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji obsługi, włącznie z tym, czy dozownik jest przeznaczony do używania w pozycji pionowo do góry, czy w pozycji odwróconej. Jeżeli wymagane jest wstrząśnięcie, należy wstrząsnąć bezpośrednio przed badaniem.

6.3.1.3.1.3.

Badanie należy wykonywać w środowisku bez przeciągu, z możliwością wentylacji, w temperaturze kontrolowanej 20 °C ± 5 °C i wilgotności względnej w przedziale 30–80 %.

6.3.1.3.1.4.

Każdy dozownik aerozolowy powinien być badany:

a)

gdy jest pełny, zgodnie z pełną procedurą, przy pomocy palnika gazowego znajdującego się w odległości w zakresie 15–90 cm od urządzenia uruchamiającego pojemnik aerozolowy;

b)

gdy jest napełniony w 10–12 % (% masowy) napełnienia nominalnego, tylko w pojedynczym badaniu, albo w odległości 15 cm od urządzenia uruchamiającego, jeżeli substancja rozpylona z pełnego pojemnika w ogóle się nie zapaliła, albo w odległości zapłonu płomienia substancji rozpylonej z pełnego pojemnika plus 15 cm.

6.3.1.3.1.5.

Podczas badania pojemnik umieszcza się w położeniu zgodnym z instrukcjami na etykiecie. Źródło zapłonu umieszcza się odpowiednio.

6.3.1.3.1.6.

Następująca procedura wymaga badania rozpylenia w odległości między płomieniem palnika a urządzeniem uruchamiającym dozownik zmienianej co 15 cm, w zakresie 15–90 cm. Dobrze jest rozpocząć od odległości między płomieniem palnika a urządzeniem uruchamiającym aerozol równej 60 cm. Odległość od płomienia palnika do urządzenia uruchamiającego aerozol zwiększa się o 15 cm w przypadku zapłonu substancji rozpylonej w odległości 60 cm. Odległość tę zmniejsza się o 15 cm w przypadku braku zapłonu w odległości od płomienia palnika do urządzenia uruchamiającego aerozol równej 60 cm. Celem procedury jest określenie maksymalnej odległości pomiędzy urządzeniem uruchamiającym aerozol a płomieniem palnika, która powoduje utrzymujące się spalanie substancji rozpylonej lub stwierdzenie, że nie można uzyskać zapłonu w odległości od płomienia palnika do urządzenia uruchamiającego aerozol równej 15 cm.

6.3.1.3.2.   Procedura badania

a)

Minimum 3 pełne dozowniki aerozolowe na każdy wyrób stabilizuje się w temperaturze 20 °C ± 1 °C, przy czym co najmniej 95 % dozownika jest zanurzone w wodzie przez co najmniej 30 min przed każdą próbą (jeżeli aerozol jest całkowicie zanurzony, wystarczy 30 min stabilizowania).

b)

Zastosuj się do wymagań ogólnych. Zapisz temperaturę i wilgotność względną środowiska.

c)

Zważ dozownik aerozolowy i zanotuj jego masę.

d)

Określ ciśnienie wewnętrzne i prędkość początkową opróżniania w temperaturze 20 °C ± 1 °C (w celu wyeliminowania wadliwie lub częściowo napełnionych dozowników aerozolowych).

e)

Podeprzyj palnik gazowy na płaskiej powierzchni poziomej lub przymocuj palnik do podpory przy pomocy zacisku.

f)

Zapal palnik gazowy; płomień powinien być nieświecący i wysoki na ok. 4–5 cm.

g)

Umieść otwór wylotowy urządzenia uruchamiającego w wymaganej odległości od płomienia. Aerozol bada się w pozycji, w jakiej jest przeznaczony do użytku, np. pionowo do góry lub w pozycji odwróconej.

h)

Ustaw w jednym poziomie otwór urządzenia uruchamiającego i płomień palnika, zapewniając, żeby otwór był właściwie zwrócony w kierunku płomienia i był z nim w jednej osi (patrz rys. 6.3.1.1). Substancja rozpylana przechodzi przez górną połowę płomienia.

Rys. 6.3.1.1

Image

i)

Zastosuj się do wymagań ogólnych dotyczących wstrząśnięcia dozownika.

j)

Uruchom zawór dozownika aerozolowego, w celu opróżniania jego zawartości przez 5 s, o ile nie nastąpi zapłon. Jeżeli zapłon nastąpi, kontynuuj opróżnianie i mierz czas trwania płomienia przez 5 s od rozpoczęcia zapłonu.

k)

Zapisz wyniki zapłonu dla odległości pomiędzy palnikiem gazowym a dozownikiem aerozolowym w ustalonej tabeli.

l)

Jeżeli zapłon nie nastąpi podczas kroku j), aerozol bada się w alternatywnych położeniach, np. odwróconej dla wyrobów używanych w pozycji pionowej, aby sprawdzić czy otrzymuje się zapłon.

m)

Powtórz kroki g)–l) jeszcze dwa razy (w sumie 3) dla tego samego pojemnika w tej samej odległości od palnika gazowego do urządzenia uruchamiającego dozownik.

n)

Powtórz procedurę badania dla dwóch innych pojemników aerozolowych tego samego aerozolu w tej samej odległości między palnikiem gazowym a urządzeniem uruchamiającym aerozol.

o)

Powtórz kroki g)–n) procedury badania w odległości od urządzenia uruchamiającego pojemnik aerozolowy do płomienia palnika w zakresie od 15 do 90 cm w zależności od wyników każdej próby (zob. również 6.3.1.3.1.4 i 6.3.1.3.1.5).

p)

Jeżeli w odległości 15 cm nie nastąpi zapłon, procedura jest ukończona dla pojemników początkowo pełnych. Procedura jest również zakończona, jeżeli zapłon i utrzymujące się spalanie uzyskuje się w odległości 90 cm. Jeżeli zapłonu nie udało się uzyskać w odległości 15 cm, zapisz, że zapłon nie nastąpił. Maksymalna odległość pomiędzy płomieniem palnika i urządzeniem uruchamiającym aerozol, dla którego zaobserwowano zapłon i utrzymujące się spalanie, jest we wszystkich innych sytuacjach zapisywana jako »odległość zapłonu«.

q)

Jedno badanie wykonuje się również na 3 pojemnikach napełnionych do 10–12 % nominalnego poziomu napełnienia. Te pojemniki bada się w odległości pomiędzy urządzeniem uruchamiającym aerozol i płomieniem palnika równej »odległości zapłonu płomieniowego pełnych pojemników + 15 cm«.

r)

Opróżnij pojemnik aerozolowy do 10–12 % nominalnego poziomu napełnienia (masowo) w impulsach trwających maks. 30 s. Przestrzegaj minimalnego czasu pomiędzy impulsami równego 300 s. Podczas tego okresu przejściowego dozowniki umieszcza się w kąpieli wodnej w celu stabilizacji.

s)

Powtórz kroki g)–n) dla pojemników aerozolowych napełnionych do 10–12 % pojemności nominalnej, pomijając kroki l) i m). Te badania wykonuje się z wyrobem aerozolowym tylko w jednej pozycji, np. pionowo do góry, lub odwrotnie, odpowiadającej pozycji, w której nastąpił zapłon (jeżeli wystąpił) pojemników napełnionych.

t)

Zapisz wszystkie wyniki w tabeli 6.3.1.1, jak pokazano poniżej.

6.3.1.3.2.1.   Wszystkie doświadczenia wykonuje się pod okapem wyciągowym w pomieszczeniu, które ma możliwość być dobrze wentylowane. Okap wyciągowy i pomieszczenie mogą być przewietrzane przez co najmniej 3 min po każdym badaniu. Podejmij wszystkie niezbędne środki bezpieczeństwa, aby zapobiec wdychaniu produktów spalania.

6.3.1.3.2.2.   Pojemniki napełnione do 10–12 % nominalnego poziomu napełnienia bada się tylko raz. W tabelach wyników należy podać tylko jeden wynik na pojemnik.

6.3.1.3.2.3.   Jeżeli badanie w pozycji, w której pojemnik jest przeznaczony do użytku, daje wynik negatywny, próbę powtarza się w pozycji, w której dozownik może najprawdopodobniej dać wynik dodatni.

6.3.1.4.   Metoda oceny wyników

6.3.1.4.1.   Wszystkie wyniki są zapisywane. Tabela 6.3.1.1. poniżej pokazuje model »tabeli wyników« do wykorzystania.

Tabela 6.3.1.1

Data

Temperatura … °C

Wilgotność względna … %

Nazwa wyrobu

 

Pojemność netto

 

Pojemnik 1

Pojemnik 2

Pojemnik 3

Początkowy poziom napełnienia

 

%

%

%

Odległość dozownika

Próba

1

2

3

1

2

3

1

2

3

15 cm

Zapłon?

T lub N

 

 

 

30 cm

Zapłon?

T lub N

 

 

 

45 cm

Zapłon?

T lub N

 

 

 

60 cm

Zapłon?

T lub N

 

 

 

75 cm

Zapłon?

T lub N

 

 

 

90 cm

Zapłon?

T lub N

 

 

 

Obserwacje – włącznie z pozycją pojemnika

 

 

 

 

6.3.2.   Badanie zapłonu w przestrzeni zamkniętej

6.3.2.1.   Wstęp

Niniejsza norma badawcza opisuje sposób oceny palności produktów uwolnionych z dozowników aerozolowych, spowodowanej ich skłonnością do zapłonu w przestrzeniach zamkniętych lub ograniczonych. Zawartość dozownika aerozolowego jest rozpylana do cylindrycznego naczynia badawczego zawierającego płonącą świeczkę. Jeżeli wystąpi widoczny zapłon, zapisuje się czas, który upłynął do momentu zapłonu i rozpyloną ilość.

6.3.2.2.   Aparatura i materiał

6.3.2.2.1.   Wymagana jest następująca aparatura:

Chronometr (stoper)

dokładność od ± 0,2 s

Łaźnia wodna utrzymywana w temp. 20 °C

dokładność od ± 1 °C

Skalibrowana waga laboratoryjna

dokładność od ± 0,1 g

Termometr

dokładność od ± 1 °C

Higrometr

dokładność od ± 5 %

Manometr

dokładność od ± 0,1 bar

Cylindryczne naczynie badawcze

jak opisano poniżej

6.3.2.2.2.   Przygotowanie aparatury badawczej

6.3.2.2.2.1.   Cylindryczne naczynie badawcze, o objętości około 200 dm3, średnicy około 600 mm i długości około 720 mm, otwarte na jednym końcu, dostosowuje się następująco:

a)

zamknięcie składające się z pokrywy na zawiasach dopasowuje się na otwartym końcu zbiornika; lub

b)

jako zamknięcie można zastosować folię z tworzywa sztucznego o grubości 0,01 do 0,02 mm. Jeżeli badanie przeprowadza się z folią z tworzywa sztucznego, musi być ona używana zgodnie z poniższym opisem: naciągnij folię na otwarty koniec bębna i przytrzymaj na miejscu przy pomocy taśmy elastycznej. Wytrzymałość taśmy jest taka, że kiedy jest umieszczona wokół bębna, spoczywając na jego pobocznicy, rozciąga się tylko o 25 mm, jeżeli do jej najniższego punktu jest przyłożona masa 0,45 kg. Wytnij w folii szczelinę o długości 25 mm, zaczynając 50 mm od krawędzi bębna. Zapewnij, żeby folia była napięta;

c)

na drugim końcu bębna wywierć otwór o średnicy 50 mm w odległości 100 mm od krawędzi, w taki sposób, żeby ten otwór znajdował się w najwyższym położeniu, jeżeli zbiornik jest położony i gotowy do badania (rys. 6.3.2.1);

Rys. 6.3.2.1

Image

d)

na podstawce metalowej o wymiarach 200 × 200 mm umieść świecę parafinową o średnicy 20 do 40 mm i wysokości 100 mm. Świecę wymienia się, jeżeli jej wysokość jest niższa niż 80 mm. Płomień świecy jest chroniony przed działaniem substancji rozpylonej przez osłonę o szerokości 150 mm i wysokości 200 mm. Zawiera ona płaszczyznę nachyloną pod kątem 45° umieszczoną w odległości 150 mm od podstawy osłony (rys. 6.3.2.2);

Rys. 6.3.2.2

Image

e)

świecę umieszczoną na metalowej podstawie ustawia się w połowie odległości pomiędzy dwoma końcami bębna (rys. 6.3.2.3);

Rys. 6.3.2.3

Image

f)

bęben kładzie się na ziemi lub na podstawie w miejscu o temperaturze pomiędzy 15 °C i 25 °C. Wyrób badany będzie rozpylany w bębnie o przybliżonej objętości 200 dm3, w którym znajdować się będzie źródło zapłonu.

6.3.2.2.2.2.   Zwykle produkt jest uwalniany z pojemnika aerozolowego pod kątem 90° do pionowej osi pojemnika. Opisany układ i procedura odnoszą się do tego rodzaju wyrobów aerozolowych. W przypadku wyrobów aerozolowych o nietypowym działaniu (np. dozowniki aerozolowe z rozpylaniem pionowym) konieczne będzie zapisanie zmian w sprzęcie i procedurach zgodnie z dobrą praktyką laboratoryjną, taką jak np. ISO/IEC 17025:1999 – Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących.

6.3.2.3.   Procedura

6.3.2.3.1.   Wymagania ogólne

6.3.2.3.1.1.

Przed badaniem każdy dozownik aerozolowy powinien być stabilizowany, a potem zainicjowany przez rozpylanie przez około 1 sekundę. Celem tego działania jest usunięcie niejednorodnego materiału z rurki zgłębnej.

6.3.2.3.1.2.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji obsługi, włącznie z tym, czy dozownik jest przeznaczony do używania w pozycji pionowo do góry czy w pozycji odwróconej. Jeżeli wymagane jest wstrząśnięcie, należy wstrząsnąć bezpośrednio przed badaniem.

6.3.2.3.1.3.

Badania należy prowadzić w środowisku bez przeciągu, z możliwością wentylacji, w temperaturze regulowanej 20 °C ± 5 °C i wilgotności względnej w przedziale 30–80 %.

6.3.2.3.2.   Procedura badania

a)

Minimum 3 pełne dozowniki wyrobu aerozolowego na każdy wyrób stabilizuje się w temperaturze 20 °C ± 1 °C w kąpieli wodnej, przy czym co najmniej 95 % dozownika jest zanurzone w wodzie przez co najmniej 30 min (jeżeli aerozol jest całkowicie zanurzony, wystarczy 30 min. stabilizacji).

b)

Zmierz lub oblicz rzeczywistą pojemność bębna w dm3.

c)

Przestrzegaj ogólnych wymogów. Rejestruj temperaturę i wilgotność względną otoczenia.

d)

Określ ciśnienie wewnętrzne i prędkość początkową opróżniania w temperaturze 20 °C ± 1 °C (w celu wyeliminowania wadliwie lub częściowo napełnionych dozowników aerozolowych).

e)

Zważ jeden z dozowników aerozolowych i zapisz jego masę.

f)

Zapal świecę i załóż zamknięcie (pokrywę lub folię z tworzywa sztucznego).

g)

Umieść otwór urządzenia uruchamiającego dozownik aerozolowy w odległości 35 mm od środka otworu wejściowego w bębnie lub bliżej dla wyrobu o szerokim kącie rozpylania. Uruchom chronometr (stoper) i postępuj zgodnie z instrukcją obsługi wyrobu; skieruj rozpylacz w kierunku środka przeciwległego końca (pokrywa lub folia z tworzywa sztucznego). Wyrób aerozolowy bada się w pozycji, w jakiej jest przeznaczony do użytku, np. pionowo do góry lub w pozycji odwróconej.

h)

Rozpylaj aż do wystąpienia zapłonu. Zatrzymaj chronometr i zanotuj czas, który upłynął. Zważ dozownik aerozolowy i zanotuj jego masę.

i)

Przewietrz i oczyść bęben, usuwając wszelkie pozostałości, które mogą wpłynąć na kolejne badania. W razie potrzeby pozwól na ochłodzenie bębna.

j)

Powtórz kroki procedury próby d)–i) dla dalszych dwóch dozowników aerozolowych tego samego wyrobu (w sumie 3, zauważ: każdy dozownik jest badany tylko raz).

6.3.2.4.   Metoda oceny wyników

6.3.2.4.1.   Sporządza się sprawozdanie z badania zawierające następujące informacje:

a)

badany wyrób i jego dane referencyjne;

b)

ciśnienie wewnętrzne i prędkość opróżniania dozownika aerozolowego;

c)

temperatura i wilgotność względna powietrza w pomieszczeniu;

d)

dla każdego badania, czas opróżniania potrzebny do osiągnięcia zapłonu (jeżeli wyrób się nie zapala, podać tę informację);

e)

masa produktu rozpylonego w czasie każdego badania (w g);

f)

rzeczywista objętość bębna (w dm3).

6.3.2.4.2.   Równoważnik czasu (teq) potrzebny do osiągnięcia zapłonu w jednym metrze sześciennym może być obliczony następująco:

Formula

6.3.2.4.3.   Gęstość deflagracji (Ddef) potrzebna do osiągnięcia zapłonu w czasie badania może być obliczona również następująco:

Formula

6.3.3.   Badanie palności piany aerozolowej

6.3.3.1.   Wstęp

6.3.3.1.1.   Niniejsza norma badawcza opisuje sposób określenia palności strugi aerozolu emitowanego w postaci piany, pianki, żelu lub pasty. Aerozol, który emituje pianę, piankę, żel lub pastę jest rozpylany (ok. 5 g) na szkiełko zegarkowe i źródło zapłonu (świeca, stożek woskowy, zapałka lub zapalniczka) jest umieszczane przy podstawie szkiełka zegarkowego w celu zaobserwowania, czy występuje zapłon i utrzymujące się spalanie piany, pianki, żelu lub pasty. Zapłon jest definiowany jako stabilny płomień utrzymujący się przez co najmniej 2 s i o minimalnej wysokości 4 cm.

6.3.3.2.   Aparatura i materiał

6.3.3.2.1.   Wymagana jest następująca aparatura:

Linijka z podziałką, podpora i zacisk

podziałka w cm

Ognioodporne szkiełko zegarkowe o średnicy ok. 150 mm

 

Chronometr (stoper)

dokładność do ± 0,2 s

Świeca, stożek woskowy, zapałka lub zapalniczka

 

Skalibrowana waga laboratoryjna (zrównoważenie)

dokładność do ± 0,1 g

Łaźnia wodna utrzymywana w temp. 20 °C

dokładność do ± 1 °C

Termometr

dokładność do ± 1 °C

Higrometr

dokładność od ± 5 %

Manometr

dokładność do ± 0,1 bar

6.3.3.2.2.   Szkiełko zegarkowe umieszcza się na ognioodpornej powierzchni w obszarze wolnym od przeciągu, który może być przewietrzany po każdym badaniu. Linijka z podziałką jest umieszczona dokładnie za szkiełkiem zegarkowym i utrzymywana w pionie przy pomocy podpory i zacisku.

6.3.3.2.3.   Linijka jest umieszczona w taki sposób, że jej początek jest na tym samym poziomie co podstawa szkiełka zegarkowego w płaszczyźnie poziomej.

6.3.3.3.   Procedura

6.3.3.3.1.   Wymagania ogólne

6.3.3.3.1.1.

Przed badaniem każdy dozownik aerozolowy powinien być stabilizowany a potem zainicjowany przez opróżnianie przez około 1 sekundę. Celem tego działania jest usunięcie niejednorodnego materiału z rurki zgłębnej.

6.3.3.3.1.2.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji obsługi, włącznie z tym, czy dozownik jest przeznaczony do używania w pozycji pionowo do góry czy w pozycji odwróconej. Jeżeli wymagane jest wstrząśnięcie, należy wstrząsnąć bezpośrednio przed badaniem.

6.3.3.3.1.3.

Badania wykonuje się w środowisku bez przeciągu, z możliwością wentylacji, w temperaturze kontrolowanej 20 °C ± 5 °C i wilgotności względnej w zakresie 30–80 %.

6.3.3.3.2.   Procedura badania

a)

Minimum cztery pełne dozowniki aerozolowe na każdy wyrób stabilizuje się w temperaturze 20 °C ± 1 °C, przy czym co najmniej 95 % dozownika jest zanurzone w wodzie przez co najmniej 30 min przed każdym badaniem (jeżeli aerozol jest całkowicie zanurzony, wystarczy 30 min. stabilizacji).

b)

Należy przestrzegać ogólnych wymogów. Rejestrować temperaturę i względną wilgotność w otoczeniu.

c)

Określ ciśnienie wewnętrzne w 20 °C ± 1 °C (żeby wyeliminować wadliwe lub częściowo napełnione dozowniki aerozolowe).

d)

Zmierz szybkość opróżniania lub przepływu wyrobu aerozolowego, który ma być badany, tak aby ilość wyrzuconego wyrobu badanego mogła być dokładniej zmierzona.

e)

Zważ jeden z dozowników aerozolowych i zapisz jego masę.

f)

Na podstawie zmierzonej prędkości opróżniania lub przepływu i przestrzegając instrukcji producenta, wypuść ok. 5 g produktu na środek czystego szkiełka zegarkowego, tak aby utworzyć wzgórek o wysokości nieprzekraczającej 25 mm.

g)

W ciągu 5 s od ukończenia opróżniania przyłóż źródło zapłonu do krawędzi próbki przy jej podstawie i jednocześnie uruchom chronometr (stoper). W razie potrzeby źródło zapłonu odsuwa się od krawędzi próbki po ok. dwóch sekundach, w celu wyraźnego zaobserwowania, czy wystąpił zapłon. Jeżeli nie jest widoczny zapłon próbki, źródło zapłonu ponownie przykłada się do jej krawędzi.

h)

Jeżeli zapłon występuje, zwróć uwagę na następujące punkty:

(i)

maksymalna wysokość płomienia w cm ponad podstawę szkiełka zegarkowego;

(ii)

czas trwania płomienia w s;

(iii)

osusz i ponownie zważ dozownik aerozolowy i oblicz masę uwolnionego produktu.

i)

Natychmiast po każdym badaniu przewietrz miejsce jej wykonywania.

j)

Jeżeli nie otrzymano zapłonu i uwolniony produkt pozostaje w postaci piany lub pasty przez cały czas swojego okresu używania, powtarza się kroki e)–i). Pozostaw produkt na 30 s, 1 min, 2 min lub 4 min przed przyłożeniem źródła zapłonu.

k)

Powtórz kroki procedury badania e)–j) jeszcze dwa razy (w sumie 3) dla tego samego pojemnika.

l)

Powtórz kroki procedury próby e)–k) dla dalszych dwóch pojemników aerozolowych (w sumie 3 pojemniki) tego samego wyrobu.

6.3.3.4.   Metoda oceny wyników

6.3.3.4.1.   Sporządza się sprawozdanie z badania zawierające następujące informacje:

a)

czy produkt się zapala;

b)

maksymalna wysokość płomienia w cm;

c)

czas trwania płomienia w s;

d)

masa badanego produktu.”.


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Komisja

9.4.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 96/29


DECYZJA KOMISJI

z dnia 3 kwietnia 2008 r.

w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego organizmu „Bt 63” w produktach z ryżu

(notyfikowana jako dokument nr C(2008) 1208)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2008/289/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (1), w szczególności jego art. 53 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (2) przewidują, że żadna genetycznie zmodyfikowana żywność ani pasza nie może zostać wprowadzona do obrotu na rynku Wspólnoty, o ile nie jest ona objęta zezwoleniem wydanym zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem. Artykuł 4 ust. 3 i art. 16 ust. 3 tego samego rozporządzenia stanowią, że nie należy zatwierdzać żywności i paszy zmodyfikowanej genetycznie, o ile nie zostało wykazane w sposób właściwy i wystarczający, iż nie wywiera ona szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, nie wprowadza konsumenta ani użytkownika w błąd ani nie odbiega od żywności czy też paszy przeznaczonej do zastąpienia w takiej mierze, że jej normalne spożycie byłoby ze względów żywieniowych niekorzystne dla ludzi lub zwierząt.

(2)

We wrześniu 2006 r. pochodzące z Chin produkty z ryżu zanieczyszczone niedozwolonym genetycznie zmodyfikowanym ryżem „Bt 63” wykryto w Zjednoczonym Królestwie, we Francji oraz w Niemczech i powiadomiono o nich w ramach systemu wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i pasz (RASFF).

(3)

Do właściwych organów Chin natychmiast skierowano prośbę o dostarczenie szczegółowych informacji na temat konstruktów genetycznych niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego ryżu „Bt 63”. Zwrócono się również o wyjaśnienia co do pochodzenia genetycznie zmodyfikowanego ryżu obecnego na chińskim rynku oraz sposobu, w jaki właściwe władze Chin mają zamiar zapewnić zgodność wywożonych produktów z wymogami wspólnotowymi. W odpowiedzi chińskie władze przeprowadziły kontrole dotyczące przypadków, o których został powiadomiony system RASFF, i zawiesiły wywóz prowadzony przez przedsiębiorstwa, z którymi związane były te przypadki. Postanowiły również przeprowadzić badania wywożonego ryżu i produktów z ryżu i nałożyły na przedsiębiorstwa eksportujące wymóg wzmożenia kontroli dotyczących zakupu surowców. Ponadto dostarczyły one Komisji informacje na temat ogólnej sytuacji genetycznie zmodyfikowanego ryżu na chińskim rynku oraz konstruktu genetycznego Bt, którego to dotyczy, potwierdzając, że genetycznie zmodyfikowany ryż „Bt 63” jest niedozwolony na chińskim rynku.

(4)

Państwa członkowskie zostały natychmiast powiadomione o sytuacji podczas posiedzeń Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, które odbyły się w dniach 11 września i 23 października 2006 r. Państwa członkowskie oraz podmioty gospodarcze otrzymały w formie pisemnej przypomnienie o spoczywającym na nich obowiązku zapewnienia, by genetycznie zmodyfikowane produkty nie były wprowadzane do obrotu w UE.

(5)

Po tym jak w okresie między wrześniem a październikiem 2006 r. przekazano poprzez system RASFF informacje o kilku przypadkach wykrycia obecności niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego ryżu „Bt 63”, napływ wczesnych ostrzeżeń ustał, co potwierdza, że środki przedsięwzięte przez chińskie władze były skuteczne.

(6)

W lutym 2007 r. poprzez system RASFF przekazano informacje o nowym przypadku wykrycia niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego ryżu „Bt 63”. To nowe ostrzeżenie dotyczyło partii koncentratów proteinowych z ryżu z przeznaczeniem do użycia w paszach, które przez Niderlandy dotarły do Grecji. Partia ta została wysłana z Chin dnia 20 grudnia 2006 r., czyli już po wdrożeniu przez chińskie władze środków kontroli. Po tym jak zostały o tym nowym ostrzeżeniu powiadomione przez Komisję i poproszone o przedstawienie dodatkowych gwarancji, chińskie władze postanowiły zaostrzyć procedurę pobierania próbek i badania produktów z ryżu oraz nałożyły wymóg, by produktom z ryżu towarzyszyło oficjalne świadectwo wydane przez chiński urząd ds. inspekcji i kwarantanny. Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został o tym powiadomiony w dniu 2 marca 2007 r.

(7)

Pomimo środków zapowiedzianych przez chińskie władze, w późniejszym okresie odnotowano kilka kolejnych przypadków obecności niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego ryżu „Bt 63”.

(8)

Mimo wielokrotnych próśb Komisji, chińskie władze nie były w stanie dostarczyć Wspólnemu Centrum Badawczemu Komisji (WCB) próbek kontrolnych oraz protokołu metody wykrywania, które odpowiadałyby pod względem jakościowym i ilościowym wymogom WBC i umożliwiłyby mu zatwierdzenie metod wykrywania stosowanych przez chińskie organy kontroli.

(9)

Biorąc pod uwagę fakt, że właściwe chińskie władze nie dostarczyły wystarczających gwarancji co do nieobecności niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego ryżu „Bt 63” w produktach z ryżu pochodzących z Chin, oraz bez uszczerbku dla obowiązków kontrolnych państw członkowskich należy przyjąć środki w celu zapewnienia kompleksowego i wspólnego podejścia pozwalającego na podjęcie szybkich i skutecznych działań oraz na uniknięcie zasadniczych różnic między państwami członkowskimi w sposobie podejścia do sytuacji.

(10)

Artykuł 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 przewiduje możliwość przyjęcia odpowiednich wspólnotowych środków nadzwyczajnych dotyczących żywności i paszy, przywożonych z kraju trzeciego, w celu ochrony zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska, w przypadku, gdy takie ryzyko nie może być wystarczająco ograniczone za pomocą środków podjętych przez dane państwa członkowskie.

(11)

Biorąc pod uwagę, że genetycznie zmodyfikowany ryż „Bt 63” nie jest zatwierdzony zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, oraz ze względu na domniemane ryzyko związane z produktami niezatwierdzonymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003, które uwzględnia zasadę ostrożności ustanowioną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, należy wprowadzić środki nadzwyczajne w celu zapobieżenia wprowadzaniu zanieczyszczonych produktów do obrotu na rynku Wspólnoty.

(12)

Zgodnie z ogólnymi wymogami ustanowionymi rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 podmioty gospodarcze działające na rynku żywności i pasz są w pierwszym rzędzie odpowiedzialne wobec prawa za to, by żywność i pasze w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą spełniały wymogi prawa żywnościowego oraz za kontrolę przestrzegania tych wymogów. Obowiązek udowodnienia, że nie zostały wprowadzone do obrotu żadne zanieczyszczone produkty, spoczywa zatem na podmiotach gospodarczych odpowiedzialnych za wprowadzanie żywności i pasz po raz pierwszy do obrotu. W tym celu środki przewidziane w niniejszej decyzji powinny wymagać, aby przesyłki określonych produktów pochodzących z Chin mogły być wprowadzone do obrotu jedynie, jeśli dostarczono sprawozdanie analityczne wykazujące, że produkty te nie są zanieczyszczone niedozwolonym genetycznie zmodyfikowanym ryżem „Bt 63”. Wspomniane sprawozdanie analityczne powinno zostać sporządzone przez akredytowane lub urzędowe laboratorium zgodnie z międzynarodowymi standardami. W przypadku sprawozdania analitycznego sporządzonego przez akredytowane laboratorium stosowne wydaje się przyjęcie wymogu, by zostało ono potwierdzone przez odpowiednie władze.

(13)

Ze względu na brak zatwierdzonej metody wykrywania i próbek kontrolnych odpowiednich pod względem jakości i ilości oraz by ułatwić przeprowadzanie kontroli, sprawozdanie analityczne powinno zostać sporządzone w oparciu o specyficzną dla danego konstruktu metodę opracowaną przez D. Mäde et al. (2006) (3). Wspólnotowe Laboratorium Referencyjne ds. Genetycznie Zmodyfikowanej Żywności i Paszy (Community Reference Laboratory for Genetically Modified Food and Feed – CRL-GMFF) w ramach Wspólnego Centrum Badawczego uznało tę metodę za najbardziej odpowiednią w obecnej chwili.

(14)

W celu pobrania próbek oraz przeprowadzenia badań wykrywających, które są niezbędne, aby zapobiec wprowadzaniu do obrotu produktów zanieczyszczonych niedozwolonym genetycznie zmodyfikowanym ryżem „Bt 63”, należy wziąć pod uwagę zalecenie Komisji 2004/787/WE z dnia 4 października 2004 r. w sprawie wytycznych technicznych w zakresie pobierania próbek i wykrywania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz materiałów produkowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie lub w składzie produktów w kontekście rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 (4).

(15)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji muszą być proporcjonalne i nie ograniczające handlu bardziej, niż to konieczne; powinny one zatem objąć jedynie produkty, które są przywożone z Chin do Wspólnoty oraz w przypadku których uznano, że istnieje prawdopodobieństwo zanieczyszczenia ryżem „Bt 63”. Biorąc pod uwagę ogromną różnorodność produktów, które mogą być zanieczyszczone niedozwolonym genetycznie zmodyfikowanym ryżem „Bt 63”, wydaje się właściwe, by sporządzić długą listę produktów, które mogłyby zawierać ryż, składać sięz niego lub być z niego wyprodukowane. Jednakże niektóre z wymienionym produktów mogą, ale nie muszą zawierać ryżu, składać się z niego lub być z niego wyprodukowane. Dlatego wydaje się stosowne, aby zezwolić podmiotom gospodarczym na sporządzanie uproszczonych deklaracji w przypadkach, gdy dany produkt nie zawiera ryżu, nie składa się z niego ani nie został z niego wyprodukowany, unikając w ten sposób przymusowych analiz i świadectw.

(16)

Sytuacja dotycząca możliwego zanieczyszczenia produktu z ryżu niedozwolonym genetycznie zmodyfikowanym ryżem „Bt 63” powinna podlec przeglądowi przed upływem sześciu miesięcy w celu sprawdzenia, czy środki przewidziane w niniejszej decyzji są w dalszym ciągu konieczne.

(17)

Należy przewidzieć odpowiedni okres czasu między wejściem w życie niniejszej decyzji a datą, od której zacznie ona obowiązywać, by umożliwić państwom członkowskim podjęcie praktycznych ustaleń niezbędnych do jej wykonania.

(18)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zakres

Niniejszą decyzję stosuje się do żywności i produktów paszowych wymienionych w załączniku, pochodzących lub wysyłanych z Chin.

Artykuł 2

Warunki pierwszego wprowadzenia do obrotu

1.   Państwa członkowskie zezwalają na wprowadzenie do obrotu po raz pierwszy produktów, o których mowa w art. 1, jedynie w przypadku, gdy oryginalne sprawozdanie analityczne oparte na specyficznej dla konstruktu metodzie opracowanej przez D. Mäde et al. do wykrywania genetycznie zmodyfikowanego ryżu „Bt 63”, sporządzone przez urzędowe lub akredytowane laboratorium i towarzyszące przesyłce, wykazuje, że dany produkt nie zawiera genetycznie zmodyfikowanego ryżu „Bt 63”, nie składa się z niego i nie został z niego wyprodukowany. W przypadku, gdy świadectwo analityczne sporządza akredytowane chińskie laboratorium, jest ono potwierdzone przez odpowiednie władze (5).

2.   Jeśli przesyłka produktów wymienionych w art. 1 jest podzielona, każdej części podzielonej przesyłki towarzyszy odpis sprawozdania analitycznego. W przypadku braku sprawozdania analitycznego, o którym mowa w ust. 1, podmiot gospodarczy mający siedzibę we Wspólnocie odpowiedzialny za pierwsze wprowadzenie produktu do obrotu zleca zbadanie produktów wymienionych w art. 1 w celu wykazania, że nie zawierają one genetycznie zmodyfikowanego ryżu „Bt 63”. Do czasu otrzymania analitycznego sprawozdania przesyłka nie jest wprowadzana do obrotu we Wspólnocie.

3.   Jeśli produkt wymieniony w załączniku nie zawiera ryżu, nie składa się z niego ani nie został z niego wyprodukowany, oryginalne sprawozdanie analityczne można zastąpić oświadczeniem (6) podmiotu gospodarczego odpowiedzialnego za przesyłkę stwierdzającym, że dana żywność nie zawiera ryżu, nie składa się z niego ani nie została z niegowyprodukowana.

Artykuł 3

Środki kontrolne

Państwa członkowskie podejmują stosowne środki, łącznie z wyrywkowym pobieraniem próbek i analizą przeprowadzaną z wykorzystaniem metody wymienionej w art. 2, w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1, przedstawionych do przywozu lub już wprowadzonych do obrotu w celu zapewnienia zgodności z wymogami niniejszej decyzji. Informują one Komisję o dodatnich (niekorzystnych) wynikach za pomocą systemu wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i paszy (RASFF). Ujemne (korzystne) wyniki są przekazywane Komisji co trzy miesiące.

Artykuł 4

Przesyłki zanieczyszczone

Państwa członkowskie podejmują stosowne środki w celu zagwarantowania, że produkty wymienione w art. 1, co do których ustalono, że zawierają genetycznie zmodyfikowany ryż „Bt 63”, składają się z niego lub zostały z niego wyprodukowane, nie zostaną wprowadzone do obrotu.

Artykuł 5

Zwrot kosztów

Państwa członkowskie zapewniają poniesienie kosztów wynikłych z wdrażania art. 2 i art. 4 przez podmioty gospodarcze odpowiedzialne za wprowadzenie produktów po raz pierwszy do obrotu.

Artykuł 6

Ponowna ocena środków

Sytuacja zostanie poddana ponownej ocenie najpóźniej do dnia 15 października 2008 r.

Artykuł 7

Stosowanie

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 kwietnia 2008 r.

Artykuł 8

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 3 kwietnia 2008 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 202/2008 (Dz.U. L 60 z 5.3.2008, s. 17).

(2)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1981/2006 (Dz.U. L 368 z 23.12.2006, s. 99).

(3)  European Food Research and Technology, 224:271–278 (2006).

(4)  Dz.U. L 348 z 24.11.2004, s. 18.

(5)  Sprawozdania analityczne sporządzane są w języku zrozumiałym dla urzędnika poświadczającego, który dzięki temu jest w pełni świadomy znaczenia treści każdego podpisanego przez niego sprawozdania, i w języku zrozumiałym dla urzędnika kontrolującego z kraju przywozu.

(6)  Oświadczenia sporządzane są w języku zrozumiałym dla urzędnika poświadczającego, który dzięki temu jest w pełni świadomy znaczenia treści każdego podpisanego przez niego oświadczenia, i w języku zrozumiałym dla urzędnika kontrolującego z kraju przywozu.


ZAŁĄCZNIK

Produkt

Kod CN

Ryż niełuskany

1006 10

Ryż łuskany (brązowy)

1006 20

Ryż całkowicie lub częściowo bielony, również polerowany lub glazurowany

1006 30

Ryż łamany

1006 40 00

Mąka ryżowa

1102 90 50

Kasze i mączki z ryżu

1103 19 50

Granulki z ryżu

1103 20 50

Ryż płatkowany

1104 19 91

Ziarna miażdżone lub płatkowane (z wyłączeniem ziaren z owsa, pszenicy, żyta, kukurydzy, jęczmienia i ryżu płatkowanego)

1104 19 99

Skrobia z ryżu

1108 19 10

Przetwory dla niemowląt, pakowane do sprzedaży detalicznej

1901 10 00

Makarony niepoddane obróbce cieplnej, nienadziewane ani nieprzygotowane inaczej, zawierające jaja

1902 11 00

Makarony niepoddane obróbce cieplnej, nienadziewane ani nieprzygotowane inaczej, niezawierające jaj

1902 19

Makarony nadziewane, nawet poddane obróbce cieplnej lub inaczej przygotowane

1902 20

Pozostałe makarony (inne niż makarony niepoddane obróbce cieplnej, nienadziewane ani nieprzygotowane inaczej oraz inne niż makarony nadziewane, nawet poddane obróbce cieplnej lub inaczej przygotowane)

1902 30

Przetwory spożywcze otrzymane przez spęcznianie lub prażenie zbóż lub produktów zbożowych, otrzymane z ryżu

1904 10 30

Preparaty typu müsli bazujące na nieprażonych płatkach zbożowych

1904 20 10

Przetwory spożywcze otrzymane z nieprażonych płatków zbożowych lub z mieszaniny nieprażonych płatków zbożowych lub zbóż spęcznianych, otrzymane z ryżu (z wyłączeniem preparatów typu müsli bazujących na nieprażonych płatkach zbożowych)

1904 20 95

Ryż, wstępnie obgotowany lub inaczej przygotowany, gdzie indziej niewymieniony ani niewłączony (z wyłączeniem mąki, kasz i mączek, przetworów spożywczych otrzymanych przez spęcznianie lub prażenie lub z nieprażonych płatków zbożowych lub z mieszaniny nieprażonych płatków zbożowych i prażonych płatków zbożowych lub zbóż spęcznianych)

1904 90 10

Papier ryżowy

ex 1905 90 20

Otręby, śruta i inne pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż i roślin strączkowych, nawet granulowane, o zawartości skrobi nieprzekraczającej 35 % masy

2302 40 02

Otręby, śruta i inne pozostałości odsiewu, przemiału lub innej obróbki zbóż i roślin strączkowych, nawet granulowane, inne niż o zawartości skrobi nieprzekraczającej 35 % masy

2302 40 08

Peptony i ich pochodne; pozostałe substancje białkowe oraz ich pochodne, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; proszek skórzany, nawet chromowany

3504 00 00


9.4.2008   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 96/35


DECYZJA KOMISJI

z dnia 4 kwietnia 2008 r.

zmieniająca decyzję 2007/716/WE w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorach mięsnym i mleczarskim w Bułgarii

(notyfikowana jako dokument nr C(2008) 1230)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2008/290/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 42,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 9 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja Komisji 2007/716/WE z dnia 30 października 2007 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wymagań strukturalnych dla niektórych zakładów sektorów mięsnego i mleczarskiego w Bułgarii, przewidziane w rozporządzeniach (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (2). Dopóki zakłady te znajdują się w okresie przejściowym, produkty w nich wytworzone mogą być wprowadzane wyłącznie na rynek krajowy lub dalej przetwarzane w bułgarskich zakładach przechodzących transformację.

(2)

Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwego organu w Bułgarii niektóre zakłady w sektorach mięsnym i mleczarskim zakończyły proces modernizacji i są obecnie w pełni zgodne z prawem wspólnotowym. Zakłady te powinny zatem zostać skreślone z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do decyzji 2007/716/WE.

(4)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zakłady wymienione w załączniku do niniejszej decyzji skreśla się z załącznika do decyzji 2007/716/WE.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 4 kwietnia 2008 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 395 z 30.12.1989, s. 13. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, s. 33).

(2)  Dz.U. L 289 z 7.11.2007, s. 14.


ZAŁĄCZNIK

WYKAZ ZAKŁADÓW, KTÓRE SKREŚLA SIĘ Z ZAŁĄCZNIKA DO DECYZJI 2007/716/WE

Zakłady mięsne

Nr

Numer weterynaryjny

Nazwa zakładu

Miasto/ulica lub wieś/region

26

BG 0801003

„PE-EM” OOD

s. Senokos

obl. Dobrich

46

BG 1501008

„Evrones” OOD

gr. Levski

79

BG 2501014

„Mesni produkti” OOD

s. Zdravets

obsht. Targovishte

84

BG 2701013

„Rodopa Shumen 1884” AD

gr. Shumen,

ul. „Industrialna”

85

BG 2701013

„Rodopa miyt” EOOD

gr. Shumen,

ul. „Industrialna”

86

BG 2701013

„Rodopa konserv” EOOD

gr. Shumen,

ul. „Industrialna”

93

BG 0302007

ET „Edi-Valya Ivanova”

gr. Varna

ul. „Mladezhka” 38

114

BG 1202004

„Agentsiya Bulsay” EOOD

gr. Berkovitsa

ul. „Kazanite” 1

118

BG 1602002

„Ter-M” EOOD

gr. Parvomay

kv. Debar

119

BG 1702001

„Pilko” EOOD

gr. Razgrad

Industrialna zona

131

BG 2302004

„Galus Treid” OOD

gr. Kostinbrod

136

BG 0105002

„Primo Treyd” EOOD

gr. Sandanski

Glaven pat E79, Mestnost „Druma”

195

BG 2205087

AD „Evrofrigo”

gr. Sofia

ul. „Malashevska” 1

196

BG 2205088

„Maksimum-69” OOD

gr. Sofia

ul. „Obikolna”

223

BG 0304034

„Pikant” OOD

gr. Varna

ul. „Hristo Smirnenski” 33

224

BG 0304035

„Emil Iliev” EOOD

s. Topoli

obl. Varna

238

BG 0604001

„Lalov i Vachev” EOOD

gr. Vratza

Hranitelnovkusova zona, partsel 14

248

BG 0804022

„Orehite G” OOD

gr. Dobrich

263

BG 120415

„Gala” EOOD

gr. Montana

ul. „21 vek” 10

292

BG 1604037

„Dil TUR” AD

gr. Plovdiv kv. Proslav

ul. „Elena” 3

299

BG 1604047

EOOD „Dimitar Madzharov”

gr. Plovdiv

ul. „Golyamo Konarsko shoes”


Zakłady mleczarskie

Nr

Numer weterynaryjny

Nazwa zakładu

Miasto/ulica lub wieś/region

7

BG 0812009

„Serdika-90” AD

gr. Dobrich

ul. „25 septemvri” 100

8

BG 0812019

„Filipopolis-RK” OOD

s. Zheglartsi

14

BG 1312011

„Eko-F” EAD

s. Karabunar

17

BG 1612009

„D. Madzharov-2” EOOD

gr. Stamboliyski

ul. „Grobarska” 3

51

BG 1612040

„Mlechni produkti” OOD

s. Manole

56

BG 2112001

„Rodopeya-Belev” EOOD

gr. Smolyan

ul. „Trakya” 15

59

BG 2512017

„YUES-Komers” OOD

s. Golyamo Gradishte

ul. „Radetski” 2

61

BG 2812025

„Sakarela” OOD

gr. Yambol

ul. „Preslav” 269

70

BG 212047

„Komplektstroy” EOOD

s. Veselie