ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 327

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 50
13 grudnia 2007


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1463/2007 z dnia 12 grudnia 2007 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

1

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1464/2007 z dnia 12 grudnia 2007 r. określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w listopadzie 2007 r. o pozwolenia na przywóz dla niektórych przetworów mlecznych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2535/2001

3

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1465/2007 z dnia 12 grudnia 2007 r. zmieniające załącznik V do rozporządzenia Rady (WE) nr 752/2007 w odniesieniu do limitów ilościowych na niektóre wyroby stalowe z Ukrainy

6

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1466/2007 z dnia 12 grudnia 2007 r. ustanawiające zakaz połowów morszczuka w obszarze ICES VIII c, IX i X oraz w wodach WE obszaru CECAF 34.1.1 przez statki pływające pod banderą Portugalii

8

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Rada

 

 

2007/829/WE

 

*

Decyzja Rady z dnia 5 grudnia 2007 r. dotycząca zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady i uchylająca decyzję 2003/479/WE

10

 

 

IV   Inne akty

 

 

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

 

 

Urząd Nadzoru EFTA

 

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 90/04/COL z dnia 23 kwietnia 2004 r. zmieniająca po raz czterdziesty szósty zasady proceduralne i merytoryczne dotyczące pomocy państwa przez wprowadzenie nowego rozdziału 24C: stosowanie zasad pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej

21

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1875/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 360 z 19.12.2006)

32

 

*

Sprostowanie do rozporządzenia Rady (WE) nr 1459/2007 z dnia 10 grudnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Republiki Południowej Afryki (Dz.U. L 326 z 12.12.2007)

32

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

13.12.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 327/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1463/2007

z dnia 12 grudnia 2007 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 grudnia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 grudnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 756/2007 (Dz.U. L 172 z 30.6.2007, str. 41).


ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 12 grudnia 2007 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

IL

168,9

MA

91,0

TN

157,6

TR

108,7

ZZ

131,6

0707 00 05

JO

209,9

MA

47,6

TR

89,2

ZZ

115,6

0709 90 70

JO

149,8

MA

56,0

TR

108,3

ZZ

104,7

0709 90 80

EG

359,4

ZZ

359,4

0805 10 20

AR

12,5

AU

10,4

BR

25,6

SZ

31,4

TR

100,7

ZA

38,2

ZW

20,3

ZZ

34,2

0805 20 10

MA

79,8

ZZ

79,8

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

HR

32,2

IL

66,9

TR

72,7

ZZ

57,3

0805 50 10

EG

80,9

IL

82,7

TR

105,4

ZA

65,9

ZZ

83,7

0808 10 80

AR

79,2

CA

97,8

CL

86,0

CN

76,4

MK

30,6

US

87,4

ZA

82,4

ZZ

77,1

0808 20 50

AR

71,4

CN

40,6

TR

145,7

US

107,8

ZZ

91,4


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, str. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


13.12.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 327/3


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1464/2007

z dnia 12 grudnia 2007 r.

określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w listopadzie 2007 r. o pozwolenia na przywóz dla niektórych przetworów mlecznych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2535/2001

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (2), w szczególności jego art. 7 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

wnioski złożone w okresie od 20 do 30 listopada 2007 r. w odniesieniu do niektórych produktów, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiającgo szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwarcia kontyngentów taryfowych (3), odnoszą się do ilości wyższych niż ilości dostępne. Należy więc ustalić współczynniki przyznania dla wnioskowanych ilości,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz odnoszących się do produktów objętych kontyngentami, o których mowa w załącznikach I.A, I.D, I.E oraz załącznikach I.F, I.H i I.I do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, złożonych na okres od 20 do 30 listopada 2007 r., podlegają zastosowaniu współczynników przyznania znajdujących się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 grudnia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 grudnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obstarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 48. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1152/2007 (Dz.U. L 258 z 4.10.2007, str. 3). Rozporządzenie (EG) nr 1255/1999 zastępuje się rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 299 z 16.11.2007, str. 1) od dnia 1 lipca 2008 r.

(2)  Dz.U. L 238 z 1.9.2006, str. 13. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 289/2007 (Dz.U. L 78 z 17.3.2007, str. 17).

(3)  Dz.U. L 341 z 22.12.2001, str. 29. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 487/2007 (Dz.U. L 114 z 1.5.2007, str. 8).


ZAŁĄCZNIK I.A

Numer kontyngentu

Współczynnik przyznania

09.4590

100 %

09.4599

100 %

09.4591

100 %

09.4592

09.4593

09.4594

100 %

09.4595

1,396665 %

09.4596

100 %


ZAŁĄCZNIK I.D

Produkty pochodzące z Turcji

Numer kontyngentu

Współczynnik przyznania

09.4101


ZAŁĄCZNIK I.E

Produkty pochodzące z Republiki Południowej Afryki

Numer kontyngentu

Współczynnik przyznania

09.4151


ZAŁĄCZNIK I.F

Produkty pochodzące ze Szwajcarii

Numer kontyngentu

Współczynnik przyznania

09.4155


ZAŁĄCZNIK I.H

Produkty pochodzące z Norwegii

Numer kontyngentu

Współczynnik przyznania

09.4179

100 %


ZAŁĄCZNIK I.I

Produkty pochodzące z Islandii

Numer kontyngentu

Współczynnik przyznania

09.4205

100 %

09.4206

100 %


13.12.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 327/6


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1465/2007

z dnia 12 grudnia 2007 r.

zmieniające załącznik V do rozporządzenia Rady (WE) nr 752/2007 w odniesieniu do limitów ilościowych na niektóre wyroby stalowe z Ukrainy

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 752/2007 z dnia 30 maja 2007 r. w sprawie nałożenia pewnych ograniczeń na przywóz niektórych wyrobów stalowych z Ukrainy (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Wspólnota Europejska i rząd Ukrainy podpisały w dniu 18 czerwca 2007 r. (2) umowę w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi („umowę”).

(2)

Artykuł 10 ust. 1 umowy stanowi, że umowa jest automatycznie odnawiana każdego roku, pod warunkiem że żadna ze stron nie przekaże drugiej stronie pisemnego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy na co najmniej sześć miesięcy przed jej wygaśnięciem i że za każdym razem, kiedy dokonuje się odnowienia umowy, ilości każdej grupy wyrobów zwiększa się o 2,5 %.

(3)

Ukraina nie powiadomiła Komisji o swoim zamiarze wypowiedzenia umowy. Dlatego umowa będzie automatycznie przedłużana, a ilości każdej grupy wyrobów zwiększone o 2,5 %.

(4)

W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 752/2007,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Limity ilościowe na rok 2007 określone w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 752/2007 zastępuje się limitami ilościowymi na rok 2008 określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 grudnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Peter MANDELSON

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 178 z 6.7.2007, str. 1.

(2)  Dz.U. L 178 z 6.7.2007, str. 24.


ZAŁĄCZNIK

LIMITY ILOŚCIOWE NA 2008 R.

(tony)

Wyroby

2008

SA. Płaskie wyroby walcowane

SA1. Zwoje

194 750

SA2. Blachy ciężkie

399 750

SA3. Inne wyroby walcowane płaskie

143 500

SB. Wyroby długie

SB1. Belki

51 250

SB2. Pręty w nieregularnych kręgach

199 875

SB3. Pozostałe wyroby długie

363 875

Uwaga: SA i SB to oznaczenia kategorii wyrobów.

SA1–SA3 oraz SB1–SB3 to oznaczenia grup wyrobów.


13.12.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 327/8


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1466/2007

z dnia 12 grudnia 2007 r.

ustanawiające zakaz połowów morszczuka w obszarze ICES VIII c, IX i X oraz w wodach WE obszaru CECAF 34.1.1 przez statki pływające pod banderą Portugalii

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 26 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (2), w szczególności jego art. 21 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 41/2007 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2007 r. i związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (3), określa kwoty na rok 2007.

(2)

Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2007 r.

(3)

Należy zatem zakazać połowów, przechowywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wyczerpanie kwoty

Kwotę połowową przyznaną na 2007 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do stada w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.

Artykuł 2

Zakazy

Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów stada określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim. Zakazuje się przechowywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada złowionych przez te statki po tej dacie.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 grudnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Fokion FOTIADIS

Dyrektor Generalny ds. Rybołówstwa i Gospodarki Morskiej


(1)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 865/2007 (Dz.U. L 192 z 24.7.2007, str. 1).

(2)  Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1967/2006 (Dz.U. L 409 z 30.12.2006, str. 11). Sprostowanie w Dz.U. L 36 z 8.2.2007, str. 6.

(3)  Dz.U. L 15 z 20.1.2007, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 898/2007 (Dz.U. L 196 z 28.7.2007, str. 22).


ZAŁĄCZNIK

Nr

86

Państwo członkowskie

Portugalia

Stado

HKE/8C3411

Gatunek

Morszczuk (Merluccius merluccius)

Obszar

VIIIc, IX i X; wody WE CECAF 34.1.1

Data

24.11.2007


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Rada

13.12.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 327/10


DECYZJA RADY

z dnia 5 grudnia 2007 r.

dotycząca zasad mających zastosowanie do ekspertów krajowych i krajowego personelu wojskowego oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady i uchylająca decyzję 2003/479/WE

(2007/829/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Oddelegowani eksperci krajowi oraz oddelegowany krajowy personel wojskowy (zwany dalej „oddelegowanym personelem wojskowym”) powinni umożliwić Sekretariatowi Generalnemu Rady (zwanemu dalej „Sekretariatem Generalnym”) skorzystanie z ich szerokiej wiedzy i doświadczenia zawodowego, w szczególności w dziedzinach, w których taka wiedza fachowa nie jest łatwo dostępna.

(2)

Niniejsza decyzja powinna sprzyjać wymianie doświadczeń zawodowych i wiedzy w zakresie polityk europejskich, gdyż umożliwia czasowe przydzielanie do Sekretariatu Generalnego ekspertów z administracji publicznych państw członkowskich lub z organizacji międzynarodowych.

(3)

Oddelegowani eksperci krajowi powinni wywodzić się z administracji publicznych państw członkowskich lub z organizacji międzynarodowych.

(4)

Prawa i obowiązki oddelegowanych ekspertów krajowych i oddelegowanego personelu wojskowego określone w niniejszej decyzji powinny zagwarantować, że będą oni wypełniać swoje zadania, kierując się wyłącznie interesem Sekretariatu Generalnego.

(5)

Ze względu na czasowy charakter swojej pracy i swój szczególny status oddelegowani eksperci krajowi i oddelegowany personel wojskowy nie powinni przyjmować odpowiedzialności za wykonywanie przez Sekretariat Generalny swoich prerogatyw wynikających z prawa publicznego, z wyjątkiem odstępstwa przewidzianego w niniejszej decyzji.

(6)

Niniejsza decyzja powinna określać wszystkie warunki zatrudnienia oddelegowanych ekspertów krajowych i oddelegowanego personelu wojskowego i mieć zastosowanie niezależnie od pochodzenia przyznanych środków budżetowych wykorzystywanych na pokrycie wydatków.

(7)

Należy również ustanowić przepisy szczególne dotyczące personelu wojskowego oddelegowanego do Sekretariatu Generalnego w celu utworzenia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej.

(8)

Z uwagi na fakt, że niniejsze zasady zastępują zasady ustanowione decyzją Rady 2003/479/WE (1), należy ją uchylić, bez uszczerbku dla dalszego jej stosowania w odniesieniu do oddelegowań trwających w momencie wejścia w życie niniejszej decyzji,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Zakres zastosowania

1.   Niniejsze zasady mają zastosowanie do ekspertów krajowych oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego Rady (Sekretariatu Generalnego) przez administracje publiczne państw członkowskich. Dotyczą również ekspertów oddelegowywanych przez organizacje międzynarodowe.

2.   Osoby podlegające niniejszym zasadom pozostają przez okres oddelegowania zatrudnione przez swojego pracodawcę i są przez niego wynagradzane.

3.   Sekretariat Generalny dokonuje naboru oddelegowanych ekspertów krajowych zgodnie z potrzebami i możliwościami budżetowymi. Zastępca Sekretarza Generalnego określa warunki takiego naboru.

4.   Z wyjątkiem sytuacji, w których zastępca Sekretarza Generalnego zezwala na odstępstwo, oddelegowani eksperci krajowi muszą być obywatelami jednego z państw członkowskich; odstępstwo to nie ma zastosowania w obszarze wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB)/europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBiO). Naboru oddelegowanych ekspertów krajowych dokonuje się spośród obywateli możliwie jak największej liczby państw członkowskich. Państwa członkowskie i Sekretariat Generalny wspólnie zapewniają, w miarę możliwości, równowagę między liczbą mężczyzn a liczbą kobiet oraz przestrzeganie zasady równości szans.

5.   Oddelegowywanie następuje na podstawie wymiany listów między Dyrekcją Generalną do spraw Personelu i Administracji Sekretariatu Generalnego a stałym przedstawicielstwem zainteresowanego państwa członkowskiego lub, w stosownych przypadkach, organizacją międzynarodową. W wymianie listów określone zostaje miejsce oddelegowania. Do wymiany listów załączana jest kopia dokumentu zawierającego zasady mające zastosowanie do ekspertów krajowych oddelegowanych do Sekretariatu Generalnego.

Artykuł 2

Okres oddelegowania

1.   Okres oddelegowania nie może być krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż dwa lata i może być następnie przedłużany, przy czym łączny okres oddelegowania nie może przekraczać czterech lat.

2.   W drodze odstępstwa od ust. 1 okres oddelegowania eksperta krajowego, który ma brać udział w przygotowywaniu operacji wojskowych lub cywilnych lub w badaniach przed ich rozpoczęciem, może być krótszy niż sześć miesięcy.

3.   Przewidywany okres oddelegowania ustala się na początku w ramach wymiany listów, o której mowa w art. 1 ust. 5. Tę samą procedurę stosuje się w przypadku przedłużenia okresu oddelegowania.

4.   Oddelegowany ekspert krajowy, który już wcześniej był delegowany do Sekretariatu Generalnego, może zostać oddelegowany ponownie, zgodnie z przepisami wewnętrznymi określającymi maksymalny okres, przez który takie osoby mogą pracować w służbach Sekretariatu Generalnego i z zastrzeżeniem następujących warunków:

a)

oddelegowany ekspert krajowy musi nadal spełniać warunki kwalifikujące go do oddelegowania;

b)

między końcem poprzedniego okresu oddelegowania a kolejnym okresem oddelegowania musi upłynąć przynajmniej sześć lat; jeżeli po zakończeniu pierwszego okresu oddelegowania ekspert uzyskał inną, dodatkową umowę, okres sześcioletni liczy się od zakończenia tej umowy. Niniejszy przepis nie uniemożliwia Sekretariatowi Generalnemu wyrażenia zgody na oddelegowanie eksperta krajowego, którego pierwszy okres oddelegowania trwał krócej niż cztery lata, ale w takim wypadku okres nowego oddelegowania nie może być dłuższy niż pozostała część okresu czteroletniego;

c)

okres, o którym mowa w poprzedniej literze, jest ograniczony do trzech lat, w przypadku gdy pierwszy okres oddelegowania był krótszy niż sześć miesięcy.

Artykuł 3

Miejsce oddelegowania

Oddelegowani eksperci krajowi są zatrudniani w Brukseli, w biurze łącznikowym Sekretariatu Generalnego oraz w każdym miejscu, w którym Unia Europejska działa na mocy decyzji przyjętej przez Radę. Miejsce oddelegowania może zostać zmienione w czasie oddelegowania w drodze nowej wymiany listów zgodnie z art. 1 ust. 5, jeżeli możliwość zmiany miejsca nie została przewidziana we wstępnej wymianie listów. Administracja, która oddelegowała eksperta, jest informowana o ewentualnych zmianach miejsca oddelegowania.

Artykuł 4

Zadania

1.   Oddelegowany ekspert krajowy pomaga urzędnikom Sekretariatu Generalnego lub pracownikom czasowym i realizuje powierzone mu zadania.

Wykonywane obowiązki określane są w drodze wzajemnego porozumienia między Sekretariatem Generalnym i administracją, która oddelegowała eksperta, w interesie służb i z uwzględnieniem kwalifikacji kandydata.

2.   Oddelegowany ekspert krajowy bierze udział w podróżach służbowych i w spotkaniach jedynie:

a)

jeżeli towarzyszy urzędnikowi Sekretariatu Generalnego lub pracownikowi czasowemu; lub

b)

jako obserwator lub wyłącznie w celach informacyjnych, jeżeli jest sam.

O ile dyrektor generalny danych służb z upoważnienia Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela nie przyzna specjalnego mandatu, oddelegowanemu ekspertowi krajowemu nie wolno podejmować w imieniu Sekretariatu Generalnego żadnych zobowiązań wobec osób trzecich.

3.   Sekretariat Generalny zachowuje wyłączną odpowiedzialność za zatwierdzenie wyników zadań realizowanych przez oddelegowanego eksperta krajowego.

4.   Zainteresowane służby Sekretariatu Generalnego, pracodawca oddelegowanego eksperta krajowego oraz oddelegowany ekspert krajowy dokładają wszelkich możliwych starań, by uniknąć konfliktu interesów lub powstania takiego konfliktu w związku z obowiązkami oddelegowanego eksperta krajowego w okresie oddelegowania. W tym celu Sekretariat Generalny w odpowiednim terminie informuje oddelegowanego eksperta krajowego i jego pracodawcę o planowanych zadaniach i prosi każdego z nich o potwierdzenie na piśmie, że nie są im znane żadne powody, dla których oddelegowanemu ekspertowi krajowemu nie można powierzyć tych zadań. Oddelegowany ekspert krajowy jest w szczególności proszony o poinformowanie o ewentualnym konflikcie między pewnymi aspektami jego sytuacji rodzinnej (zwłaszcza działalnością zawodową członków bliskiej rodziny lub też pewnymi ważnymi interesami finansowymi jego albo członków bliskiej rodziny) a planowanymi zadaniami realizowanymi w okresie oddelegowania.

Pracodawca i oddelegowany ekspert krajowy zobowiązują się powiadomić Sekretariat Generalny o każdej zmianie okoliczności w okresie oddelegowania, która mogłaby spowodować zaistnienie takiego konfliktu.

5.   Jeżeli Sekretariat Generalny uważa, że charakter zadań powierzonych oddelegowanemu ekspertowi krajowemu wymaga zastosowania szczególnych środków bezpieczeństwa, przed oddelegowaniem eksperta uzyskuje się poświadczenie bezpieczeństwa osobowego.

6.   W przypadku nieprzestrzegania przepisów ust. 2, 3, 4 i 7 Sekretariat Generalny może zakończyć okres oddelegowania eksperta krajowego zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. c).

7.   W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy i od ust. 2 akapit pierwszy zastępca Sekretarza Generalnego może, na wniosek dyrektora generalnego służb, do których ekspert jest przydzielony, zlecić ekspertowi szczególne zadania i skierować go do realizacji jednego lub więcej szczególnych działań, po upewnieniu się, że nie występuje konflikt interesów.

Artykuł 5

Prawa i obowiązki

1.   W okresie oddelegowania:

a)

oddelegowany ekspert krajowy wypełnia swoje zadania i działa, kierując się wyłącznie interesem Rady;

b)

oddelegowany ekspert krajowy powstrzymuje się od wszelkich działań, a w szczególności od publicznego wyrażania opinii, które mogą naruszyć powagę jego urzędu;

c)

każdy oddelegowany ekspert krajowy poproszony – w ramach wykonywania obowiązków – o zajęcie stanowiska na temat rozpatrywanej sprawy, która wiąże się z jego osobistymi interesami, co mogłoby ograniczyć jego niezależność, lub na temat jej rozstrzygnięcia, informuje o tym zwierzchnika służb, do których został przydzielony;

d)

oddelegowany ekspert krajowy nie publikuje lub nie przyczynia się do publikacji, samodzielnie lub we współpracy z innymi, żadnego tekstu, którego tematyka dotyczy działalności Unii Europejskiej, bez uzyskania na to zezwolenia zgodnie z warunkami i przepisami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym. Zgody na publikację odmawia się jedynie w przypadku, gdy planowana publikacja mogłaby szkodzić interesom Unii Europejskiej;

e)

wszystkie prawa do pracy wykonanej przez oddelegowanego eksperta krajowego w ramach realizacji jego zadań stanowią własność Sekretariatu Generalnego;

f)

oddelegowany ekspert krajowy musi zamieszkać w miejscu oddelegowania albo w odległości nie stanowiącej utrudnienia w wykonywaniu jego obowiązków;

g)

oddelegowany ekspert krajowy pomaga i służy radą przełożonym, którym podlega, i jest przed nimi odpowiedzialny za wykonanie powierzonych mu zadań;

h)

oddelegowany ekspert krajowy podczas wykonywania swoich obowiązków nie przyjmuje żadnych instrukcji od swego pracodawcy ani od rządu krajowego. Nie podejmuje żadnych prac na rzecz swego pracodawcy, ani rządu, ani innych osób, przedsiębiorstw prywatnych lub instytucji publicznych.

2.   Zarówno w okresie oddelegowania, jak i po jego zakończeniu oddelegowany ekspert krajowy musi zachować najwyższą dyskrecję w odniesieniu do wszystkich faktów i informacji, o których dowiedział się w związku z wykonywanymi przez siebie zadaniami. Nie ujawnia osobom nieuprawnionym żadnych informacji ani dokumentów w jakiejkolwiek formie, które nie zostały zgodnie z prawem podane do wiadomości publicznej, ani nie wykorzystuje ich dla własnej korzyści.

3.   Po zakończeniu okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy jest w dalszym zobowiązany do uczciwego i roztropnego działania przy wykonywaniu nowych powierzonych mu zadań i przy przyjmowaniu niektórych stanowisk lub korzyści.

W tym celu przez trzy lata po zakończeniu okresu oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy niezwłocznie informuje Sekretariat Generalny o wszystkich obowiązkach lub zadaniach, które ma wykonywać na rzecz swego pracodawcy, które mogłyby spowodować konflikt interesów w związku z zadaniami wykonywanymi przez tego eksperta w okresie oddelegowania.

4.   Oddelegowany ekspert krajowy podlega przepisom bezpieczeństwa obowiązującym w Sekretariacie Generalnym.

5.   Nieprzestrzeganie przepisów ust. 1, 2 i 4 w okresie oddelegowania uprawnia Sekretariat Generalny do zakończenia okresu oddelegowania oddelegowanego eksperta krajowego zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. c).

Artykuł 6

Kwalifikacje, doświadczenie zawodowe i znajomość języków

1.   Aby zostać oddelegowanym do Sekretariatu Generalnego, oddelegowany ekspert krajowy musi mieć przynajmniej trzyletnie doświadczenie w pracy w pełnym wymiarze godzin na stanowisku administracyjnym, naukowym, technicznym, doradczym lub kierowniczym odpowiadającym kategoriom AD lub AST określonym w regulaminie pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich oraz w warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot. Przed oddelegowaniem oddelegowany ekspert krajowy dostarcza Sekretariatowi Generalnemu oświadczenie na temat zatrudnienia eksperta dotyczące ostatnich 12 miesięcy.

2.   Oddelegowany ekspert krajowy musi dysponować gruntowną znajomością jednego z języków Wspólnoty, a także wystarczającą znajomością drugiego języka w stopniu umożliwiającym wykonywanie powierzonych zadań.

Artykuł 7

Zawieszenie oddelegowania

1.   Sekretariat Generalny może zezwolić na zawieszenie oddelegowania oraz określić warunki, jakim ma ono podlegać. W okresie zawieszenia:

a)

dodatki określone w art. 15 i 16 nie są wypłacane;

b)

dodatki określone w art. 18 i 19 są wypłacane jedynie w przypadku, gdy zawieszenie następuje na wniosek Sekretariatu Generalnego.

2.   Sekretariat Generalny informuje pracodawcę oddelegowanego eksperta krajowego.

Artykuł 8

Zakończenie okresu oddelegowania

1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 oddelegowanie może zostać zakończone na wniosek Sekretariatu Generalnego lub pracodawcy oddelegowanego eksperta krajowego z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia lub na wniosek oddelegowanego eksperta krajowego z zachowaniem takiego samego okresu wypowiedzenia i z zastrzeżeniem zgody Sekretariatu Generalnego.

2.   W niektórych wyjątkowych okolicznościach okres oddelegowania może zostać zakończony bez zachowania okresu wypowiedzenia:

a)

przez pracodawcę oddelegowanego eksperta krajowego, jeżeli wymagają tego istotne interesy pracodawcy;

b)

w drodze porozumienia między Sekretariatem Generalnym a pracodawcą, na wniosek oddelegowanego eksperta krajowego skierowaną do obu stron, jeżeli wymagają tego istotne interesy osobiste lub zawodowe oddelegowanego eksperta krajowego;

c)

przez Sekretariat Generalny w przypadku niewywiązania się przez oddelegowanego eksperta krajowego z jego obowiązków wynikających z niniejszych zasad. Oddelegowany ekspert otrzymuje wcześniej możliwość przedstawienia argumentów na swoją obronę.

3.   W przypadku zakończenia okresu oddelegowania na mocy ust. 2 lit. c) Sekretariat Generalny niezwłocznie informuje o tym pracodawcę.

ROZDZIAŁ II

WARUNKI PRACY

Artykuł 9

Zabezpieczenie socjalne

1.   Przed rozpoczęciem oddelegowania pracodawca, który deleguje eksperta krajowego, zaświadcza Sekretariatowi Generalnemu, że oddelegowany ekspert krajowy w okresie oddelegowania będzie podlegał przepisom o zabezpieczeniu socjalnym mającym zastosowanie do administracji publicznej lub organizacji międzynarodowej, która go zatrudnia, oraz że pracodawca bierze na siebie odpowiedzialność za koszty poniesione za granicą.

2.   Z chwilą rozpoczęcia oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy zostaje objęty ubezpieczeniem od wypadków. Sekretariat Generalny dostarcza mu kopię przepisów obowiązujących w dniu, w którym zgłosi się on do właściwych służb Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji w celu dopełnienia formalności administracyjnych związanych z oddelegowaniem.

3.   Jeśli w ramach podróży służbowej, w której oddelegowany ekspert krajowy bierze udział na mocy art. 4 ust. 2 i art. 20, lub ze względu na szczególne zagrożenia w miejscu oddelegowania, konieczne jest dodatkowe lub szczególne ubezpieczenie; jego koszty pokrywa Sekretariat Generalny.

Artykuł 10

Godziny pracy

1.   Oddelegowany ekspert krajowy podlega obowiązującym w Sekretariacie Generalnym zasadom dotyczącym godzin pracy. Zasady te mogą zostać zmienione przez zastępcę Sekretarza Generalnego z uwagi na potrzeby służb.

2.   W okresie oddelegowania oddelegowany ekspert krajowy pracuje w pełnym wymiarze godzin. Na należycie uzasadniony wniosek dyrekcji generalnej Dyrektor Generalny do spraw Personelu i Administracji może zezwolić oddelegowanemu ekspertowi krajowemu, po uzyskaniu zgody jego pracodawcy, na pracę w niepełnym wymiarze godzin, jeśli jest to zgodne z interesami Sekretariatu Generalnego.

3.   W przypadku zezwolenia na pracę w niepełnym wymiarze godzin oddelegowany ekspert krajowy pracuje przynajmniej przez połowę zwykłego wymiaru czasu pracy.

4.   Oddelegowanemu ekspertowi krajowemu można przyznać dodatki za pracę ciągłą lub zmianową obowiązujące w Sekretariacie Generalnym.

Artykuł 11

Nieobecność w pracy z powodu choroby lub wypadku

1.   W przypadku nieobecności w pracy z powodu choroby lub wypadku oddelegowany ekspert krajowy jak najszybciej powiadamia swego przełożonego, podając swoje aktualne miejsce pobytu. Jeżeli jest nieobecny przez okres dłuższy niż trzy dni, przedstawia zaświadczenie lekarskie i może zostać poddany badaniom lekarskim zleconym przez Sekretariat Generalny.

2.   Jeżeli okres nieobecności w pracy spowodowany chorobą lub wypadkiem i trwający nie więcej niż trzy dni przekracza w ciągu 12 miesięcy łącznie 12 dni, oddelegowany ekspert krajowy ma obowiązek przedstawienia zaświadczenia lekarskiego za każdy kolejny okres nieobecności spowodowanej chorobą.

3.   Jeżeli okres zwolnienia lekarskiego przekracza jeden miesiąc lub jest dłuższy niż dotychczasowy okres zatrudnienia oddelegowanego eksperta krajowego – przy czym uwzględnia się dłuższy z tych okresów – dodatki określone w art. 15 ust. 1 i 2 zostają automatycznie wstrzymane. Przepis ten nie ma zastosowania w przypadku choroby związanej z ciążą. Okres zwolnienia lekarskiego nie może być dłuższy niż okres oddelegowania danej osoby.

4.   Oddelegowany ekspert krajowy, który w okresie oddelegowania uległ wypadkowi przy pracy, otrzymuje jednak w dalszym ciągu w całości dodatki przewidziane w art. 15 ust. 1 i 2 przez cały okres, w którym jest niezdolny do pracy aż do zakończenia okresu oddelegowania.

Artykuł 12

Urlop wypoczynkowy, urlop okolicznościowy i dni wolne od pracy

1.   Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony do dwóch i pół dnia roboczego urlopu za cały miesiąc pracy (30 dni w roku kalendarzowym).

2.   Urlop jest uzależniony od wcześniejszej zgody służby, do której ekspert krajowy został przydzielony.

3.   Oddelegowanemu ekspertowi krajowemu można, na uzasadniony wniosek, przyznać urlop okolicznościowy w następujących przypadkach:

zawarcie małżeństwa przez oddelegowanego eksperta krajowego: dwa dni,

poważna choroba małżonka: do trzech dni rocznie,

śmierć małżonka: cztery dni,

poważna choroba członka rodziny w linii wstępnej: do dwóch dni rocznie,

śmierć członka rodziny w linii wstępnej: dwa dni,

narodziny dziecka: dziesięć dni do wykorzystania w ciągu miesiąca po narodzinach,

poważna choroba dziecka: do dwóch dni rocznie,

przeprowadzka w celu podjęcia pracy: do dwóch dni,

śmierć dziecka: cztery dni.

Na należycie uzasadniony wniosek zainteresowanego oddelegowanemu ekspertowi krajowemu można przyznać dodatkowe dwa dni urlopu okolicznościowego w okresie 12 miesięcy.

4.   Na należycie uzasadniony wniosek pracodawcy oddelegowanego eksperta krajowego Sekretariat Generalny może przyznać maksymalnie dwa dni urlopu okolicznościowego w okresie 12 miesięcy. Wnioski rozpatrywane są indywidualnie.

5.   W przypadku pracy w niepełnym wymiarze godzin okres urlopu wypoczynkowego zostaje odpowiednio skrócony.

6.   Za niewykorzystane do końca okresu oddelegowania dni urlopu wypoczynkowego nie przysługuje rekompensata.

7.   Ustęp 3 nie ma zastosowania do oddelegowanych ekspertów krajowych, którzy zostali oddelegowani na okres krótszy niż sześć miesięcy. Jednak ekspert krajowy, który został oddelegowany na okres krótszy niż sześć miesięcy, może uzyskać, na uzasadniony wniosek, urlop okolicznościowy przyznany decyzją dyrektora generalnego służby, do której ekspert został przydzielony. Taki urlop okolicznościowy nie może być dłuższy niż trzy dni w całym okresie oddelegowania. Przed przyznaniem takiego urlopu przełożony, o którym mowa powyżej, zasięga opinii Dyrektora Generalnego ds. Personelu i Administracji.

Artykuł 13

Urlop macierzyński

1.   W przypadku macierzyństwa oddelegowanej ekspert krajowej przyznawany jest urlop macierzyński trwający 20 tygodni i w tym okresie otrzymuje ona dodatki przewidziane w art. 15. Urlop ten zaczyna się nie wcześniej niż sześć tygodni przed przewidywaną datą porodu wskazaną w zaświadczeniu i kończy nie wcześniej niż 14 tygodni po porodzie. W przypadku porodu mnogiego lub przedwczesnego lub narodzin dziecka niepełnosprawnego okres urlopu wynosi 24 tygodnie. Do celów niniejszego przepisu za poród przedwczesny uważa się poród mający miejsce przed końcem trzydziestego czwartego tygodnia ciąży.

2.   Jeżeli przepisy krajowe pracodawcy oddelegowanej ekspert krajowej przewiduje dłuższy urlop macierzyński, oddelegowanie zostaje zawieszone na okres wykraczający poza okres urlopu przyznawanego przez Sekretariat Generalny. W takim przypadku okres odpowiadający okresowi zawieszenia dodaje się po zakończeniu okresu oddelegowania, jeżeli wymaga tego interes Sekretariatu Generalnego.

3.   Oddelegowana ekspert krajowa może również zwrócić się z wnioskiem o zawieszenie oddelegowania na cały okres przyznanego urlopu macierzyńskiego. W takim przypadku okres odpowiadający okresowi zawieszenia dodaje się po zakończeniu okresu oddelegowania, jeżeli wymaga tego interes Sekretariatu Generalnego.

Artykuł 14

Zarządzanie i kontrola

Zarządzanie przyznawaniem urlopów i kontrola nad tym jest obowiązkiem administracji Sekretariatu Generalnego. Kontrola czasu pracy i nieobecności w pracy jest obowiązkiem dyrekcji generalnej lub służby, do której ekspert krajowy został przydzielony.

ROZDZIAŁ III

DODATKI I ZWROT WYDATKÓW

Artykuł 15

Dodatki

1.   Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony, przez okres oddelegowania, do diety dziennej. Jeśli odległość między miejscem pochodzenia a miejscem oddelegowania jest równa 150 km lub mniejsza, dieta wynosi 29,44 EUR. Jeśli odległość ta przekracza 150 km, dieta wynosi 117,74 EUR.

2.   Jeżeli oddelegowany ekspert krajowy nie otrzymał zwrotu kosztów przeprowadzki od Sekretariatu Generalnego ani od pracodawcy, wypłacany jest dodatkowy dodatek miesięczny zgodnie z poniższą tabelą:

Odległość między miejscem pochodzenia a miejscem oddelegowania (km)

Kwota w EUR

0 – 150

0

> 150

75,68

> 300

134,54

> 500

218,65

> 800

353,20

> 1 300

555,03

> 2 000

664,37

Dodatek ten jest wypłacany co miesiąc na koniec miesiąca. Należy się on do końca miesiąca, w którym, w stosownym przypadku, oddelegowany ekspert krajowy przeprowadził się zgodnie z art. 19 ust. 1.

3.   Diety wypłaca się także w okresie podróży służbowych, urlopu wypoczynkowego, urlopu macierzyńskiego, urlopu okolicznościowego oraz dni wolnych od pracy przyznanych przez Sekretariat Generalny.

4.   Oddelegowanemu ekspertowi krajowemu w chwili rozpoczęcia okresu oddelegowania wypłaca się zaliczkę w kwocie odpowiadającej 75 dietom dziennym, przy czym w okresie, który obejmuje zaliczka, oddelegowany ekspert krajowy nie jest uprawniony do pobierania innych diet dziennych. Jeżeli okres oddelegowania kończy się przed upływem okresu uwzględnianego przy określaniu wysokości zaliczki, oddelegowany ekspert krajowy jest zobowiązany zwrócić część zaliczki odpowiadającą pozostałej części tego okresu.

5.   W drodze wymiany listów przewidzianej w art. 1 ust. 5 Sekretariat Generalny zostaje poinformowany o wszystkich korzyściach podobnych do wymienionych w ust. 1, 2, 7 i 8 niniejszego artykułu, uzyskiwanych przez oddelegowanego eksperta krajowego. Ich sumę odejmuje się od odpowiednich dodatków wypłacanych przez Sekretariat Generalny.

6.   Wysokość diet dziennych i dodatków miesięcznych jest dostosowywana raz w roku, bez skutku retroaktywnego, celem uwzględnienia zmian w wynagrodzeniu podstawowym urzędników Wspólnoty w Brukseli i Luksemburgu.

7.   W przypadku eksperta krajowego oddelegowanego do jednego z biur łącznikowych Sekretariatu Generalnego lub jakiegokolwiek innego miejsca, w którym Unia działa na mocy decyzji przyjętej przez Radę, dodatki, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać zastąpione dodatkiem mieszkaniowym, na mocy uzasadnionej decyzji Dyrektora Generalnego ds. Personelu i Administracji, jeśli przemawiają za tym warunki związane z kosztem zakwaterowania w miejscu oddelegowania.

8.   Dodatek specjalny, w wysokości ustalonej w zależności od miejsca oddelegowania – w przypadku gdy znajduje się ono poza UE – z uwzględnieniem kosztów utrzymania lub szczególnie trudnych warunków życia, może zostać przyznany na mocy uzasadnionej decyzji Dyrektora Generalnego ds. Personelu i Administracji. Taki dodatek wypłacany jest co miesiąc, w wysokości pomiędzy 10 a 15 % wynagrodzenia podstawowego urzędnika w grupie zaszeregowania AD 6 lub AST 4, stopień 1, w zależności od kategorii, do której został zaliczony oddelegowany ekspert krajowy.

Artykuł 16

Dodatkowy zryczałtowany dodatek

1.   Z wyjątkiem sytuacji gdy miejsce pochodzenia oddelegowanego eksperta krajowego jest położone w odległości niewiększej niż 150 km od miejsca jego oddelegowania, oddelegowany ekspert krajowy otrzymuje, w stosownych przypadkach, dodatkowy zryczałtowany dodatek w wysokości różnicy między rocznym wynagrodzeniem brutto (pomniejszonym o dodatki rodzinne) wypłacanym przez pracodawcę wraz z dietami dziennymi wypłacanymi przez Sekretariat Generalny na mocy art. 15 a podstawowym wynagrodzeniem urzędnika w grupie zaszeregowania AD 6 lub AST 4, stopień 1, w zależności od kategorii, do której został on zaliczony.

2.   Wysokość tego dodatku jest dostosowywana raz w roku, bez skutku retroaktywnego, celem uwzględnienia zmian w wynagrodzeniu podstawowym urzędników Wspólnoty.

Artykuł 17

Miejsce naboru, oddelegowania, pochodzenia i powrotu

1.   Na użytek niniejszych zasad przyjmuje się następujące definicje:

miejsce naboru oznacza miejsce, w którym oddelegowany ekspert krajowy wykonywał obowiązki na rzecz swojego pracodawcy bezpośrednio przed oddelegowaniem,

miejsce oddelegowania oznacza miejsce, w którym znajdują się służby lub biuro Sekretariatu Generalnego, do których przydzielony jest oddelegowany ekspert krajowy, lub miejsce, w którym oddelegowany ekspert krajowy działa na mocy decyzji przyjętej przez Radę,

miejsce pochodzenia oznacza miejsce, w którym znajduje się siedziba jego pracodawcy,

miejsce powrotu oznacza miejsce, w którym oddelegowany ekspert krajowy będzie wykonywał swoje główne zadania po zakończeniu okresu oddelegowania.

2.   Jeżeli miejsce naboru lub miejsce powrotu znajduje się poza terytorium Unii Europejskiej lub w innym państwie członkowskim niż to, w którym znajduje się siedziba pracodawcy oddelegowanego eksperta krajowego, lub jeżeli oddelegowany ekspert krajowy nie prowadzi działalności zawodowej po zakończeniu okresu oddelegowania, miejsce pochodzenia uznaje się za miejsce naboru lub miejsce powrotu, stosownie do sytuacji.

Miejsce naboru, miejsce lub miejsca oddelegowania i miejsce pochodzenia określa się w wymianie listów, o której mowa w art. 1 ust. 5. Miejsce powrotu ustala się na podstawie oświadczenia pracodawcy oddelegowanego eksperta krajowego.

3.   Do celów stosowania niniejszego artykułu nie są brane pod uwagę uwarunkowania związane z zadaniami wykonywanymi przez oddelegowanego eksperta krajowego na rzecz państwa niebędącego miejscem oddelegowania lub dla organizacji międzynarodowej.

Artykuł 18

Koszty podróży

1.   Oddelegowany ekspert krajowy, którego miejsce naboru znajduje się w odległości większej niż 150 km od miejsca oddelegowania, jest uprawniony do zwrotu kosztów podróży na początku okresu oddelegowania:

a)

swoich;

b)

swego małżonka i dzieci pozostających na utrzymaniu, pod warunkiem że mieszkają oni razem z oddelegowanym ekspertem krajowym i że Sekretariat Generalny pokrywa koszty przeprowadzki.

2.   O ile podróż nie odbywa się samolotem, zwrot kosztów następuje według stawki ryczałtowej, ograniczonej do kosztów przejazdu koleją w drugiej klasie bez dopłat. Dotyczy to również podróży samochodem. W przypadku gdy podróż jest dłuższa niż 500 km lub w przypadku gdy zwyczajowa trasa podróży obejmuje odcinek pokonywany drogą morską, maksymalna wysokość zwracanych kosztów podróży lotniczej nie przekracza wysokości rzeczywistego kosztu biletu z rabatem cenowym (PEX lub APEX), a koszty te są zwracane po przedstawieniu biletów i kart pokładowych.

3.   Oddelegowany ekspert krajowy ma prawo do zwrotu poniesionych przez siebie oraz, w odpowiednich przypadkach, przez osoby, o których mowa w ust. 1 lit. b), kosztów podróży do miejsca powrotu po zakończeniu okresu oddelegowania, w ramach określonych limitów. Wysokość zwracanych kosztów nie może przekraczać wysokości kwoty, do której oddelegowany ekspert krajowy miałby prawo w przypadku powrotu do miejsca naboru.

4.   Jeżeli oddelegowany ekspert krajowy przeprowadził się z miejsca naboru do miejsca oddelegowania, uprawniony jest co roku – dla siebie, swego małżonka oraz dzieci pozostających na jego utrzymaniu – do zryczałtowanej kwoty odpowiadającej kosztom podróży powrotnej z miejsca oddelegowania do miejsca pochodzenia na podstawie przepisów obowiązujących w Sekretariacie Generalnym.

Artykuł 19

Koszty przeprowadzki

1.   Oddelegowany ekspert krajowy może przewieźć swoje meble i rzeczy osobistego użytku z miejsca naboru do miejsca oddelegowania na koszt Sekretariatu Generalnego, po uzyskaniu jego uprzedniej zgody – zgodnie z przepisami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym i dotyczącymi zwrotu kosztów przeprowadzki – o ile zostały spełnione następujące warunki:

a)

pierwotny okres oddelegowania wynosi dwa lata;

b)

miejsce naboru oddelegowanego eksperta krajowego znajduje się w odległości od miejsca oddelegowania niemniejszej niż 100 km;

c)

przeprowadzka następuje w ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia okresu oddelegowania;

d)

wniosek o udzielenie zezwolenia musi być złożony przynajmniej na dwa miesiące przed planowaną datą przeprowadzki;

e)

koszty przeprowadzki nie są pokrywane przez pracodawcę;

f)

oddelegowany ekspert krajowy musi przesłać do Sekretariatu Generalnego oryginał kosztorysu, rachunków i faktur wraz z zaświadczeniem od swojego pracodawcy, że nie pokrywa on kosztów przeprowadzki.

2.   Z zastrzeżeniem ust. 3, jeżeli Sekretariat Generalny zwrócił koszty przeprowadzki do miejsca oddelegowania, oddelegowany ekspert krajowy po zakończeniu okresu oddelegowania jest uprawniony, po uzyskaniu uprzedniego zezwolenia, do otrzymania zwrotu kosztów przeprowadzki z miejsca oddelegowania do miejsca powrotu, zgodnie z obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym przepisami dotyczącymi zwrotu kosztów przeprowadzki, o ile zostały spełnione warunki określone w ust. 1 lit. d) i e) oraz warunki poniższe:

a)

przeprowadzka nie może nastąpić wcześniej niż na sześć miesięcy przed zakończeniem okresu oddelegowania;

b)

przeprowadzka musi zostać zakończona w ciągu sześciu miesięcy po zakończeniu okresu oddelegowania;

c)

wysokość zwróconych przez Sekretariat Generalny kosztów przeprowadzki na zakończenie okresu oddelegowania nie może być wyższa niż wysokość kosztów przeprowadzki, do których oddelegowany ekspert krajowy miałby prawo, gdyby wracał do miejsca naboru;

d)

oddelegowany ekspert krajowy przesłał do Sekretariatu Generalnego oryginał kosztorysu i rachunku za przeprowadzkę wraz z zaświadczeniem od swojego pracodawcy, że nie pokrywa on kosztów przeprowadzki.

3.   Oddelegowany ekspert krajowy, którego okres oddelegowania zostaje zakończony na jego prośbę lub na prośbę jego pracodawcy w ciągu dwóch lat od daty rozpoczęcia okresu oddelegowania, nie jest uprawniony do zwrotu kosztów przeprowadzki na zakończenie okresu oddelegowania.

Artykuł 20

Podróże służbowe i wydatki z nimi związane

1.   Oddelegowany ekspert krajowy może być wysyłany w podróże służbowe z zastrzeżeniem art. 4.

2.   Koszty podróży służbowych są zwracane zgodnie z przepisami obowiązującymi w Sekretariacie Generalnym.

Artykuł 21

Szkolenie

Oddelegowany ekspert krajowy jest uprawniony do udziału w szkoleniach organizowanych przez Sekretariat Generalny, jeżeli wymaga tego interes Sekretariatu Generalnego. Podczas podejmowania decyzji w sprawie wyrażenia zgody na udział w kursie brane są pod uwagę uzasadnione interesy oddelegowanego eksperta krajowego, w szczególności przebieg jego kariery zawodowej po zakończeniu okresu oddelegowania.

Artykuł 22

Przepisy administracyjne

1.   Oddelegowany ekspert krajowy zgłasza się do właściwych służb Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji w pierwszym dniu okresu oddelegowania w celu dopełnienia wymaganych formalności administracyjnych. Rozpoczyna wykonywanie obowiązków pierwszego lub szesnastego dnia miesiąca.

2.   Oddelegowany ekspert krajowy przydzielony do biura łącznikowego Sekretariatu Generalnego zgłasza się do właściwych służb Sekretariatu Generalnego w swoim miejscu oddelegowania.

3.   Płatności są dokonywane w euro przez właściwe służby Sekretariatu Generalnego na rachunek bankowy otwarty w instytucji bankowej w Brukseli. W przypadku ekspertów krajowych oddelegowanych w miejsca inne niż Bruksela płatności mogą być dokonywane w euro na rachunek bankowy otwarty w instytucji bankowej w Brukseli albo w miejscu pochodzenia oddelegowanego eksperta krajowego. Dodatek mieszkaniowy może być wypłacany w innej walucie na rachunek bankowy otwarty w instytucji bankowej w miejscu oddelegowania.

ROZDZIAŁ IV

EKSPERCI KRAJOWI ODDELEGOWANI NA KRÓTKI OKRES NIEGENERUJĄCY KOSZTÓW

Artykuł 23

Ekspert krajowy oddelegowany na krótki okres niegenerujący kosztów

1.   Do celów niniejszej decyzji za ekspertów krajowych oddelegowanych na krótki okres niegenerujący kosztów uznaje się wysoko wykwalifikowanych ekspertów krajowych oddelegowanych w celu wykonania konkretnych zadań na okres nieprzekraczający trzech miesięcy. Oddelegowanie to nie pociąga za sobą wypłaty żadnych dodatków ani nie wiąże się z żadnymi wydatkami dla Rady, z wyjątkiem, w stosownych przypadkach, wydatków przewidzianych w art. 28 i bez uszczerbku dla innej umowy zawartej przez Sekretariat Generalny i administrację oddelegowującą eksperta krajowego oddelegowanego na krótki okres niegenerujący kosztów.

2.   Ekspert krajowy oddelegowany na krótki okres niegenerujący kosztów może zostać oddelegowany tylko w wyjątkowych przypadkach, za zgodą zastępcy Sekretarza Generalnego. Oddelegowanie eksperta krajowego oddelegowanego na krótki okres niegenerujący kosztów może nastąpić jedynie w celu realizacji zadań, których wykonania Sekretariat Generalny nie jest w stanie zapewnić w bardzo krótkim terminie. Następuje to w przypadku:

misji rozpoznawczych,

planowania i oceny specjalnych operacji zarządzania kryzysowego,

udziału w określonych ćwiczeniach w zakresie zarządzania kryzysowego.

3.   Z zastrzeżeniem art. 23–28 przepisy art. 1–14 i art. 20–22 mają również zastosowanie do ekspertów krajowych oddelegowanych na krótki okres niegenerujący kosztów.

4.   Bez uszczerbku dla art. 5 postępowanie eksperta krajowego oddelegowanego na krótki okres niegenerujący kosztów odzwierciedla fakt, że został on oddelegowany do Rady, i nie może naruszać powagi jego urzędu.

Artykuł 24

Okres oddelegowania

1.   Okres, o którym mowa w art. 23 ust. 1, może zostać jednokrotnie przedłużony o okres nieprzekraczający trzech miesięcy.

2.   Eksperci krajowi oddelegowani na krótki okres niegenerujący kosztów do Sekretariatu Generalnego mogą zostać ponownie oddelegowani zgodnie z przepisami niniejszej decyzji i zawsze z zachowaniem następujących warunków:

między końcem poprzedniego okresu oddelegowania a nowym okresem oddelegowania musi upłynąć przynajmniej jeden rok, jeśli ekspert krajowy zostaje oddelegowany na mocy przepisów niniejszego rozdziału,

między końcem poprzedniego okresu oddelegowania a nowym okresem oddelegowania muszą upłynąć przynajmniej trzy lata, jeśli ekspert krajowy zostaje oddelegowany na mocy art. 1 niniejszej decyzji.

3.   W wyjątkowych przypadkach okres, o którym mowa w ust. 2 tiret pierwsze, może zostać skrócony decyzją zastępcy Sekretarza Generalnego.

Artykuł 25

Zakres zastosowania

1.   W wymianie listów, o której mowa w art. 1 ust. 5, określa się osobę odpowiedzialną w ramach dyrekcji generalnej lub dyrekcji, departamentu, działania lub przedsięwzięcia, do których oddelegowany jest ekspert krajowy oddelegowany na krótki okres niegenerujący kosztów, oraz przedstawia się szczegółowy opis zadań, które ekspert będzie wykonywał.

2.   W odniesieniu do konkretnych zadania do wykonania ekspert krajowy oddelegowany na krótki okres niegenerujący kosztów otrzymuje instrukcje od osoby odpowiedzialnej, o której mowa w ust. 1.

Artykuł 26

Ubezpieczenie

Bez uszczerbku dla art. 28 i w drodze odstępstwa od art. 9 ust. 2 ekspert krajowy oddelegowany na krótki okres niegenerujący kosztów nie jest ubezpieczany od wypadków przez Sekretariat Generalny.

Artykuł 27

Warunki pracy

1.   W drodze odstępstwa od art. 10 ust. 1 ekspert krajowy oddelegowany na krótki okres niegenerujący kosztów jest zobowiązany przestrzegać zasad dotyczących godzin pracy obowiązujących w miejscu oddelegowania. Z uwagi na potrzeby służby zasady te mogą zostać zmienione przez osobę odpowiedzialną w jednostce administracyjnej lub w ramach działania lub przedsięwzięcia, do których oddelegowano eksperta krajowego oddelegowanego na krótki okres niegenerujący kosztów.

2.   W drodze odstępstwa od art. 10 ust. 2 zdanie drugie ekspert krajowy oddelegowany na krótki okres niegenerujący kosztów pracuje w okresie oddelegowania tylko w pełnym wymiarze godzin.

3.   Artykuł 10 ust. 4 nie ma zastosowania do ekspertów krajowych oddelegowanych na krótki okres niegenerujący kosztów.

4.   Zarządzanie obecnościami i urlopami eksperta krajowego oddelegowanego na krótki okres niegenerujący kosztów oraz kontrola nad nimi są prowadzone przez osobę odpowiedzialną, o której mowa w art. 25 ust. 2.

5.   Artykuł 12 ust. 3, 4 i 7 nie mają zastosowania do ekspertów krajowych oddelegowanych na krótki okres niegenerujący kosztów. Jednak na należycie uzasadniony wniosek eksperta można mu przyznać urlop okolicznościowy decyzją dyrektora generalnego służby, do której ekspert został przydzielony. Taki urlop okolicznościowy nie może przekraczać trzech dni w całym okresie oddelegowania. Przed przyznaniem takiego urlopu przełożony, o którym mowa powyżej, zasięga opinii Dyrektora Generalnego ds. Personelu i Administracji.

Artykuł 28

Podróże służbowe

1.   Jeśli ekspert krajowy oddelegowany na krótki okres niegenerujący kosztów bierze udział w podróżach służbowych poza miejsce oddelegowania, otrzymuje zwrot kosztów zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi zwrotu kosztów podróży służbowych urzędników, chyba że Sekretariat Generalny i administracja oddelegowująca eksperta uzgodnią inaczej.

2.   Jeśli w przypadku podróży służbowej urzędnikom Sekretariatu Generalnego przysługuje ubezpieczenie z uwagi na wysokie ryzyko, takie uprawnienie obejmuje także biorącego udział w podróży eksperta krajowego oddelegowanego na krótki okres niegenerujący kosztów.

3.   Ekspert krajowy oddelegowany na krótki okres niegenerujący kosztów biorący udział w podróży służbowej poza terytorium UE podlega ustaleniom dotyczącym bezpieczeństwa obowiązującym w Sekretariacie Generalnym i dotyczącym podróży służbowych.

ROZDZIAŁ V

ZASTOSOWANIE ZASAD DO ODDELEGOWANEGO KRAJOWEGO PERSONELU WOJSKOWEGO

Artykuł 29

Zasady mające zastosowanie do oddelegowanego personelu wojskowego

Z zastrzeżeniem art. 30–42 zasady przedstawione w poprzednich rozdziałach mają również zastosowanie do personelu wojskowego oddelegowanego do Sekretariatu Generalnego w celu utworzenia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej zgodnie z decyzją Rady 2001/80/WPZiB z dnia 22 stycznia 2001 r. w sprawie ustanowienia Sztabu Wojskowego Unii Europejskiej (2).

Artykuł 30

Warunki

Oddelegowany personel wojskowy musi pozostawać zatrudniony za wynagrodzeniem w siłach zbrojnych jednego z państw członkowskich przez cały okres oddelegowania. Osoby te muszą być obywatelami jednego z państw członkowskich.

Artykuł 31

Zatrudnienie

W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 3 zdanie drugie Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel określa sposoby dotyczące naboru oddelegowanego personelu wojskowego.

Artykuł 32

Wymiana listów

Do celów stosowania art. 1 ust. 5 wymiana listów odbywa się między Sekretarzem Generalnym/Wysokim Przedstawicielem a stałym przedstawicielstwem zainteresowanego państwa członkowskiego. Taka wymiana listów określa również wszelkie ewentualne ograniczenia udziału oddelegowanego eksperta krajowego w podróżach służbowych.

Artykuł 33

Okres oddelegowania

1.   W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 okres oddelegowania nie może być krótszy niż sześć miesięcy ani dłuższy niż trzy lata i może być następnie przedłużany, przy czym łączny okres oddelegowania nie może przekraczać czterech lat.

2.   W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 4 lit. b), z wyłączeniem wyjątkowych przypadków, między zakończeniem poprzedniego okresu oddelegowania i kolejnym okresem oddelegowania muszą upłynąć przynajmniej trzy lata, o ile jest to uzasadnione okolicznościami, a Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel wyraził zgodę.

Artykuł 34

Zadania

W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1, działając z upoważnienia Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, oddelegowany personel wojskowy wypełnia swoją misję, realizuje powierzone zadania i wykonuje obowiązki, które mu powierzono zgodnie z załącznikiem do decyzji 2001/80/WPZiB.

Artykuł 35

Zobowiązania wobec osób trzecich

W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 2 akapit drugi oddelegowanemu personelowi wojskowemu nie wolno podejmować w imieniu Sekretariatu Generalnego żadnych zobowiązań wobec osób trzecich, chyba że na mocy specjalnego mandatu udzielonego z upoważnienia Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.

Artykuł 36

Poświadczenie bezpieczeństwa osobowego

W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 5 w wymianie listów, o której mowa w art. 1 ust. 5, określa się odpowiednią klauzulę wskazaną w poświadczeniu bezpieczeństwa osobowego oddelegowanego członka personelu wojskowego, która nie może być niższa niż „SECRET”.

Artykuł 37

Doświadczenie zawodowe

W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 do Sekretariatu Generalnego może zostać oddelegowany członek personelu wojskowego pracujący na szczeblu administracyjnym lub pełniący rolę doradcy, cechujący się wysokimi kwalifikacjami w zakresie zadań, które ma wykonywać.

Artykuł 38

Zawieszenie i zakończenie okresu oddelegowania

1.   Zezwolenie na zastosowanie art. 7 ust. 1 w odniesieniu do oddelegowanego członka personelu wojskowego wydaje Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel.

2.   W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 2 okres oddelegowania może zostać zakończony bez zachowania okresu wypowiedzenia, jeżeli wymagają tego interesy Sekretariatu Generalnego lub administracji krajowej oddelegowanego członka personelu wojskowego lub gdy występują inne uzasadnione przyczyny.

Artykuł 39

Poważne naurszenie obowiązków

1.   Okres oddelegowania może zostać zakończony bez zachowania okresu wypowiedzenia w przypadku poważnego, umyślnego lub wynikającego z zaniedbania naruszenia obowiązków przez oddelegowanego członka personelu wojskowego. W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 2 lit. c) decyzję podejmuje Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel po umożliwieniu osobie zainteresowanej przedstawienia argumentów na swoją obronę. Przed podjęciem decyzji Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel informuje o sprawie stałego przedstawiciela państwa członkowskiego, którego obywatelem jest oddelegowany członek personelu wojskowego. Od chwili podjęcia takiej decyzji nie przysługują dodatki określone w art. 18 i 19.

Przed podjęciem decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym, w przypadku wysunięcia przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela podejrzeń wobec oddelegowanego członka personelu wojskowego o poważne naruszenie obowiązków oddelegowany członek personelu wojskowego może zostać zawieszony w pełnieniu obowiązków po otrzymaniu możliwości przedstawienia argumentów na swoją obronę. Dodatki określone w art. 15 i 16 nie przysługują w okresie zawieszenia, który nie może przekraczać trzech miesięcy.

2.   Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel informuje organy krajowe o wszelkich naruszeniach przez oddelegowanego członka personelu wojskowego zasad określonych lub wymienionych w niniejszej decyzji.

3.   Oddelegowany członek personelu wojskowego w dalszym ciągu podlega mającym wobec niego zastosowanie krajowym przepisom dyscyplinarnym.

Artykuł 40

Godziny pracy

Artykuł 10 ust. 2 zdanie drugie nie ma zastosowania do oddelegowanego personelu wojskowego.

Artykuł 41

Urlop okolicznościowy

W drodze odstępstwa od art. 12 ust. 4 Sekretariat Generalny może przyznać – na należycie uzasadniony wniosek pracodawcy – bezpłatny dodatkowy urlop okolicznościowy na szkolenie organizowane przez pracodawcę.

Artykuł 42

Dodatki

W drodze odstępstwa od art. 15 ust. 1 i art. 16 w wymianie listów, o której mowa w art. 1 ust. 5, można postanowić, że przewidziane w tych artykułach dodatki nie są wypłacane.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 43

Uchylenie

Niniejszym uchyla się decyzję Rady 2003/479/WE. Decyzja ta ma jednak nadal zastosowanie do wszystkich oddelegowań trwających w momencie wejścia w życie niniejszej decyzji, bez uszczerbku dla art. 44.

Artykuł 44

Skuteczność

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się do każdego nowego oddelegowania lub przedłużenia okresu oddelegowania od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym stała się skuteczna.

Sporządzono w Brukseli, dnia 5 grudnia 2007 r.

W imieniu Rady

J. VIEIRA DA SILVA

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 160 z 28.6.2003, str. 72. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2007/456/WE (Dz.U. L 173 z 3.7.2007, str. 27).

(2)  Dz.U. L 27 z 30.1.2001, str. 7. Decyzja zmieniona decyzją 2005/395/WPZiB (Dz.U. L 132 z 26.5.2005, str. 17).


IV Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

Urząd Nadzoru EFTA

13.12.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 327/21


DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 90/04/COL

z dnia 23 kwietnia 2004 r.

zmieniająca po raz czterdziesty szósty zasady proceduralne i merytoryczne dotyczące pomocy państwa przez wprowadzenie nowego rozdziału 24C: stosowanie zasad pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej

URZĄD NADZORU EFTA,

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26,

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (2), w szczególności jego art. 24, art. 5 ust. 2 lit b) oraz art. 1 w części I jego protokołu 3,

MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 24 Porozumienia o nadzorze i trybunale, Urząd Nadzoru EFTA nadaje moc prawną postanowieniom Porozumienia EOG dotyczącym pomocy państwa,

MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) Porozumienia o nadzorze i trybunale, Urząd Nadzoru EFTA wydaje zawiadomienia lub wytyczne w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli porozumienie to lub Porozumienie o nadzorze i trybunale jasno tak stanowi lub jeśli Urząd Nadzoru EFTA uznaje to za konieczne,

PRZYWOŁUJĄC zasady proceduralne i merytoryczne dotyczące pomocy państwa (3) przyjęte przez Urząd Nadzoru EFTA w dniu 19 stycznia 1994 r. (4),

MAJĄC NA UWADZE, że w dniu 17 października 2001 r. Komisja Europejska przyjęła nowy komunikat określający reguły stosowania zasad pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej (5),

MAJĄC NA UWADZE, że komunikat ten ma znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego,

MAJĄC NA UWADZE, że w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym należy zapewnić jednolite stosowanie zasad pomocy państwa dla krajów EOG,

MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z pkt II pod nagłówkiem „OGÓLNE” na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG, Urząd Nadzoru EFTA ma przyjąć, po zasięgnięciu opinii Komisji, akty odpowiadające przyjętym przez Komisję Europejską,

PO KONSULTACJI z Komisją WE,

PRZYWOŁUJĄC, że Urząd Nadzoru EFTA przeprowadził konsultacje w tej sprawie z krajami EFTA podczas spotkania wielostronnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

1.

Zmienia się wytyczne dotyczące pomocy państwa, dodając rozdział 24C, „Stosowanie zasad pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej”. Nowy rozdział znajduje się w załączniku do niniejszej decyzji.

2.

Państwa EFTA zostaną powiadomione w drodze listu zawierającego kopię niniejszej decyzji wraz załącznikiem.

3.

Komisja Europejska zostanie poinformowana poprzez przesłanie kopii niniejszej decyzji wraz z załącznikiem, zgodnie z pkt d protokołu 27 do Porozumienia EOG.

4.

Niniejsza decyzja, wraz z załącznikiem, zostaje opublikowana w sekcji EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz w Suplemencie EOG.

5.

Niniejsza decyzja jest autentyczna w języku angielskim.

Sporządzono w Brukseli, dnia 23 kwietnia 2004 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Hannes HAFSTEIN

Przewodniczący

Einar M. BULL

Członek Kolegium


(1)  Zwane dalej Porozumieniem EOG.

(2)  Zwane dalej Porozumieniem o nadzorze i trybunale.

(3)  Zwanymi dalej wytycznymi w sprawie pomocy państwa.

(4)  Pierwotnie opublikowane w Dz.U. L 231 z 3.9.1994, Suplement EOG nr 32 z tego samego dnia, ostatnio zmienionego decyzją nr 62/04/COL z dnia 31 marca 2004 r. (dotychczas nieopublikowaną).

(5)  Komunikat Komisji w sprawie stosowania zasad pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej, Dz.U. C 320 z 15.11.2001, str. 5.


ZAŁĄCZNIK

24C.   STOSOWANIE ZASAD POMOCY PAŃSTWA DLA RADIOFONII I TELEWIZJI PUBLICZNEJ (1)

24C.1.   Wstęp

1.

W ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci nastąpiły ważne zmiany w radiofonii i telewizji. Zniesienie monopoli, pojawienie się nowych uczestników rynku i szybki rozwój techniczny spowodowały zasadnicze zmiany w otoczeniu konkurencyjnym. Telewizja była tradycyjnie koncesjonowaną dziedziną działalności. Od chwili jej powstania programy telewizyjne były w większości nadawane przez przedsiębiorstwa publiczne działające w systemie monopolistycznym, głównie na skutek ograniczonego dostępu do częstotliwości nadawczych i wysoko ustawionych barier dostępu do rynku.

2.

Jednak w latach 70. zmiany, które nastąpiły w gospodarce i rozwój technologiczny w coraz większym stopniu skłaniały państwa EFTA do umożliwienia podejmowania działalności nadawczej innym operatorom. W związku z powyższym, państwa EFTA postanowiły wprowadzić konkurencję na rynku. Dzięki temu konsumenci uzyskiwali coraz szerszą ofertę programową w miarę uruchamiania nowych stacji i nowych usług; umożliwiło to również pojawienie się i rozwój silnych operatorów europejskich, rozwój nowych technologii oraz wzrost pluralizmu w tym sektorze. Otwierając rynek dla konkurencji, państwa EFTA uważały jednak, że należy utrzymać radiofonię i telewizję publiczną, aby zapewnić obsługę programową wielu dziedzin oraz zaspokajanie potrzeb, które nadawcy prywatni niekoniecznie zaspokajaliby w optymalny sposób.

3.

Wzrost konkurencji przy jednoczesnej obecności nadawców finansowanych przez państwo spowodował również nasilanie się wątpliwości odnośnie do zachowania jednolitych warunków gry rynkowej, na które prywatni nadawcy zwracali uwagę Urzędu. Skargi dotyczyły naruszania przepisów art. 61 Porozumienia EOG dotyczącego programów finansowania radiofonii i telewizji publicznej ze środków publicznych.

4.

Niniejsze wytyczne określają zasady, którymi Urząd będzie się kierować przy stosowaniu przepisów art. 61 i art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG w odniesieniu do finansowania przez państwo nadawców publicznych. Zapewni to prowadzenie przez Urząd polityki w tej dziedzinie w maksymalnie przejrzysty sposób.

24C.2.   Rola radiofonii i telewizji publicznej

1.

Jak stwierdzono w rozporządzeniu Rady WE i przedstawicieli rządów państw członkowskich WE z dnia 1 stycznia 1999 r. w sprawie radiofonii i telewizji publicznej (dalej zwanym „rozporządzeniem o radiofonii i telewizji publicznej”) (2), „publiczne media nadawcze w świetle swoich kulturalnych, społecznych i demokratycznych funkcji, które realizują dla wspólnego dobra, odgrywają ogromną rolę w zapewnieniu demokracji, pluralizmu, spójności społecznej oraz kulturowej i językowej różnorodności”.

2.

Radiofonia i telewizja publiczna, chociaż ma wyraźne znaczenie ekonomiczne, nie jest porównywalna z usługami publicznymi w żadnym innym sektorze gospodarki. Nie ma żadnej innej usługi, która jednocześnie docierałaby do tak ogromnej części społeczeństwa, przekazując mu tak wiele informacji i treści, i poprzez to kształtując opinię jednostek oraz opinię publiczną.

3.

Radiofonia i telewizja publiczna ma do odegrania ważną rolę w promowaniu różnorodności kulturowej w każdym kraju, realizacji programów edukacyjnych, obiektywnym informowaniu opinii publicznej, gwarantowaniu pluralizmu oraz oferowaniu, w sposób demokratyczny i nieodpłatnie, rozrywki na wysokim poziomie (3).

4.

Ponadto radiofonia i telewizja są powszechnie postrzegane jako wiarygodne źródło informacji oraz stanowią, dla niemałej części społeczeństwa, główne źródło informacji. Ich działalność wzbogaca zatem debatę publiczną i ostatecznie umożliwia wszystkim obywatelom uczestniczenie w pewnym stopniu w życiu publicznym.

5.

Porozumienie EOG generalnie uznaje rolę usług publicznych (4). Najważniejszym przepisem na ten temat jest art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG, który stanowi, co następuje: „Przedsiębiorstwa zobowiązane do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym lub mające charakter monopolu skarbowego podlegają przepisom niniejszego Porozumienia, zwłaszcza regułom konkurencji, w granicach w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych. Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Umawiających się Stron”.

6.

Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich potwierdził w dwóch przypadkach, że usługi telewizyjne można uznać za „usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym” zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu WE (5). Europejski Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że usługi te podlegają przepisom o konkurencji, chyba że zostanie udowodnione, iż zastosowanie tych zasad byłoby niezgodne z wykonywaniem ich zadań (6).

7.

Rezolucja dotycząca radiofonii i telewizji publicznej, uwzględniająca szczególny charakter sektora mediów, określiła zasady i warunki, zgodnie z którymi postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy stosować w odniesieniu do tego sektora:

„Przepisy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie powodują uszczerbku dla kompetencji państw członkowskich w zakresie finansowania radiofonii i telewizji publicznej, o ile środki finansowe są przyznawane organizacjom nadawczym na realizację zadań wynikających z misji publicznej, powierzonych, określonych i ujętych w ramy organizacyjne przez poszczególne państwa członkowskie, oraz o ile finansowanie to nie wpływa na warunki obrotu handlowego i konkurencję we Wspólnocie w sposób pozostający w sprzeczności ze wspólnym interesem, z uwzględnieniem zadań wynikających z misji publicznej”.

Jako że rezolucja jest włączona do Porozumienia EOG jako akt, który przyjmują do wiadomości Umawiające się Strony (7), w EOG obowiązują zasady analogiczne do podanych.

8.

Rezolucja o radiofonii i telewizji publicznej potwierdziła znaczenie radiofonii i telewizji publicznej dla życia społecznego, demokratycznego i kulturalnego. „Dostęp szerokiej publiczności, bez dyskryminacji oraz zgodnie z zasadą równych szans, do różnych kanałów i serwisów jest koniecznym warunkiem wstępnym spełnienia szczególnego obowiązku nadawcy publicznego”. Ponadto radiofonia i telewizja publiczna musi „korzystać z postępu technologicznego”, dawać „społeczeństwu możliwość korzystania z nowych usług audiowizualnych i informacyjnych oraz nowych technologii” oraz podejmować działania na rzecz „rozwoju i dywersyfikacji działalności w erze cyfrowej”. Wreszcie „radiofonia i telewizja publiczna musi być zdolna do dalszego oferowania szerokiej gamy programów zgodnie z jej misją określoną przez państwa członkowskie, kierując tę ofertę do całego społeczeństwa; w tym kontekście zasadnym jest dążenie nadawców publicznych do dotarcia z nią do szerokiej publiczności”.

9.

Zważywszy na powyższe cechy, które są charakterystyczne dla sektora nadawczego, mandat do świadczenia usług publicznych, obejmujący „szeroką ofertę programową zgodnie z jej misją” jak stwierdza rezolucja, można w zasadzie uważać za uzasadniony, jako mający na celu stworzenie odpowiednio wyważonej i zróżnicowanej oferty programowej, zdolnej do zapewnienia nadawcom publicznym określonego poziomu oglądalności i słuchalności, a tym samym zapewnienia realizacji misji, tzn. zaspokajania potrzeb demokratycznych, społecznych i kulturalnych społeczeństwa oraz zagwarantowania pluralizmu.

10.

Należy zauważyć, że nadawcy komercyjni, z których wielu jest objętych wymaganiami misji publicznej, również odgrywają pewną rolę w realizacji celów rezolucji w stopniu, w jakim przyczyniają się one do pluralizmu, wzbogacają debatę kulturową i polityczną oraz poszerzają ofertę programową.

24C.3.   Uwarunkowania prawne

1.

Stosowanie reguł pomocy państwa w odniesieniu do radiofonii i telewizji publicznej musi uwzględniać wiele różnych elementów. Porozumienie EOG zawiera art. 61 o pomocy państwa oraz art. 59 ust. 2 dotyczący stosowania przepisów Porozumienia EOG i zasad konkurencji, w szczególności w odniesieniu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Protokół 3 do Porozumienia o nadzorze i trybunale wprowadza reguły postępowania w przypadkach pomocy państwa.

2.

W przypadku Wspólnot Europejskich traktat amsterdamski wprowadził specjalny przepis (art. 16 Traktatu WE) dotyczący usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i Protokół interpretacyjny dotyczący systemu radiofonii i telewizji publicznej. Traktat z Maastricht już wcześniej wprowadził artykuł, który określa rolę Wspólnoty w dziedzinie kultury (art. 151 Traktatu WE) i ewentualną klauzulę zgodności dla pomocy państwa, której celem jest upowszechnianie kultury (art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE). Porozumienie EOG nie obejmuje „kulturowego wyjątku” analogicznego do art. 87 ust. 3 lit. d) traktatu. Jednakże nie oznacza to, że wyklucza się wyjątek dla takich środków. Urząd ponadto przyjął w poprzednich wypadkach, że takie środki wsparcia można zatwierdzać ze względów kulturowych na podstawie art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG (8).

3.

Dyrektywa 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (9) zmieniona dyrektywą 97/36/WE (10) została włączona do załącznika X Porozumienia EOG (11). Dyrektywa 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi jak również przejrzystości w ramach niektórych przedsiębiorstw (12), zmieniona dyrektywą 2000/52/WE (13) z dnia 26 lipca 2000 r., została włączona do przepisów ramowych Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 6/2001 (14). Zasady te podlegają interpretacji Trybunału EFTA w ramach „filaru EFTA” oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i Europejskiego Sądu Pierwszej Instancji w ramach „filaru wspólnotowego”. Ponadto Urząd przyjął kilka wytycznych dotyczących stosowania pomocy państwa odpowiadających analogicznym komunikatom wydanym przez Komisję WE.

24C.4.   Stosowanie art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG

24C.4.1.   Charakter pomocowy finansowania przez państwo nadawców publicznych

1.

Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG stwierdza, co następuje: „Z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Porozumieniu, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem niniejszego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Umawiającymi się Stronami”.

2.

Efekt interwencji państwa, nie jej cel, jest decydującym elementem przy dokonywaniu oceny pomocy państwa stanowiącej element tej interwencji na podstawie art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. Finansowanie przez państwo nadawców publicznych powinno zwykle być traktowane jako pomoc państwa, o ile spełnia powyższe kryteria. Nadawcy publiczni są z reguły finansowani z budżetu państwa lub z abonamentu telewizyjnego. W określonych okolicznościach państwo zasila kapitałowo lub umarza zadłużenie nadawców publicznych. Te działania finansowe odnoszą się zwykle do organów publicznych i wiążą się z transferem środków publicznych. Ponadto jeżeli działania te nie spełniają kryteriów inwestowania w warunkach gospodarki rynkowej zgodnie z rozdziałem 19 Wytycznych Urzędu Nadzoru w zakresie pomocy państwa dla instytucji publicznych i rozdziału 20 dotyczącego stosowania przepisów o pomocy państwa w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych w sektorze wytwórczym (15), w większości przypadków faworyzują one tylko niektórych nadawców, a tym samym mogą naruszać zasady konkurencji. Jest oczywiste, że stwierdzenie istnienia pomocy państwa wymaga dokonania indywidualnej oceny poszczególnych przypadków, a ponadto jest uzależnione od specyfiki finansowania (16).

3.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, co następuje: „W przypadku gdy pomoc udzielona przez państwo lub ze środków publicznych powoduje wzmocnienie pozycji przedsiębiorstwa konkurującego na rynku wewnątrzwspólnotowym, należy przyjąć, że pomoc taka wpływa na obrót handlowy na tym rynku” (17). Zatem generalnie można uważać, że finansowanie przez państwo nadawców publicznych wpływa na obrót handlowy między Umawiającymi się Stronami. Taka sytuacja ma miejsce przy nabywaniu i sprzedaży praw do programów, co często odbywa się w obrocie międzynarodowym. Również reklama, w przypadku nadawców publicznych, którzy mają zezwolenie na sprzedaż czasu reklamowego, ma oddziaływanie transgraniczne, zwłaszcza na obszarach jednorodnych pod względem językowym, choć rozdzielonych granicami państwowymi. Ponadto struktura własnościowa nadawców komercyjnych może obejmować akcjonariuszy lub udziałowców z kilku państw EOG.

4.

Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji (18) w rozumieniu ogólnym każdy transfer środków publicznych na rzecz konkretnego przedsiębiorstwa należy traktować jako pomoc państwa (o ile zostały spełnione warunki stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu WE). Jednakże Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznał w orzeczeniu dotyczącym Altmark Trans GmbH  (19) (zwanym dalej „orzeczeniem w sprawie Altmark”), że „tam, gdzie środek państwowy należy uważać za rekompensatę za usługi świadczone przez przedsiębiorstwa odbiorcy w celu wywiązania się ze zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych, tak że przedsiębiorstwa te nie zyskują rzeczywistej przewagi finansowej i środki te nie skutkują zapewnieniem im bardziej korzystnej pozycji konkurencyjnej niż przedsiębiorstwom z nimi konkurującymi, środek taki nie zostanie objęty art. 92 ust. 1 (obecnie art. 87 ust. 1 Traktatu WE)”.

5.

Zgodnie z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Altmark rekompensaty nie będą zaklasyfikowane jako pomoc państwa, jeśli spełniają cztery warunki:

„—

po pierwsze, przedsiębiorstwu beneficjentowi pomocy powierzone zostały jasno określone zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych,

po drugie, parametry stanowiące podstawę do naliczania rekompensaty muszą być ustalone z góry w sposób obiektywny i przejrzysty w celu uniknięcia zapewniania przewagi ekonomicznej, która może faworyzować przedsięwzięcie beneficjenta w stosunku do innych konkurujących przedsiębiorstw,

po trzecie, wysokość rekompensaty nie może przekraczać wysokości kosztów poniesionych w związku z wypełnieniem zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych, uwzględniając przychody z tego tytułu oraz godziwy zysk,

po czwarte, w wypadkach, gdy przedsiębiorstwo, które ma się wywiązać ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, w konkretnym przypadku nie jest wybrane zgodnie z procedurą zamówień publicznych pozwalającą na wybór uczestnika przetargu oferującego świadczenie tych usług po najniższym koszcie dla społeczności, kwotę wymaganej rekompensaty należy ustalić na podstawie analizy kosztów, jakie poniosłoby przy świadczeniu tych usług typowe przedsiębiorstwo, dobrze zarządzane i odpowiednio zaopatrzone w środki transportu, tak aby spełniać konieczne wymogi dotyczące usług publicznych, uwzględniając odnośne przychody i godziwy zysk z tytułu świadczenia usług”.

6.

Urząd uwzględni tę interpretację Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości przy ocenie wypłat rekompensat dla przedsiębiorstw publicznych zgodnie z art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. Pomoc państwa spełniająca powyższe kryteria nie stanowi zatem pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG i nie podlega obowiązkowi notyfikacji.

24C.4.2.   Charakter pomocy: dotychczasowa i nowa pomoc

1.

Programy finansowania aktualnie funkcjonujące w większości państw EFTA zostały wprowadzone dawno temu. Zatem pierwszym krokiem Urzędu musi być ustalenie, czy programy te można uważać za „dotychczasową pomoc” w rozumieniu art. 1 ust. 1 części I Protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i trybunale (20).

2.

Kwestie związane z dotychczasową pomocą reguluje art. 1 ust. 1 części I Protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i trybunale, który stwierdza: „Urząd Nadzoru EFTA we współpracy z państwami EFTA stale bada systemy pomocy funkcjonujące w tych państwach. Proponuje tym państwom stosowne środki, jakich wymaga stopniowy rozwój lub funkcjonowanie Porozumienia EOG”.

3.

Zgodnie z art. 1 lit. b) ppkt (i) części II Protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i trybunale przez dotychczasową pomoc należy rozumieć „całą pomoc, która istniała przed wejściem w życie Porozumienia EOG w poszczególnych państwach EFTA, tzn. programy pomocy i indywidualne działania pomocowe, które zostały uruchomione przed wejściem w życie i pozostają w mocy po wejściu w życie Porozumienia EOG”.

4.

Zgodnie z art. 1 lit. b) ppkt (v) w części II Protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i trybunale przez dotychczasową pomoc należy również rozumieć „pomoc, która uważana jest za dotychczasową, ponieważ można stwierdzić, że w chwili jej uruchomienia nie stanowiła pomocy, lecz następnie stała się pomocą ze względu na rozwój Europejskiego Obszaru Gospodarczego, bez zmian ze strony państwa EFTA (…)”.

5.

Zgodnie z Protokołem 3 do Porozumienia o nadzorze i trybunale oraz orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (21) Urząd musi ustalić, czy od czasu wprowadzenia danej formy pomocy nie nastąpiły zmiany ramowych przepisów prawnych, na których podstawie pomoc została udzielona. Urząd musi uwzględnić wszystkie czynniki ekonomiczne związane z systemem radiofonii i telewizji w danym państwie EFTA. Chociaż czynniki prawne i ekonomiczne istotne przy dokonywaniu takiej oceny są wspólnymi elementami dla wszystkich lub większości państw EFTA, Komisja uważa, że indywidualne badanie poszczególnych przypadków jest najwłaściwszym rozwiązaniem.

24C.5.   Ocena zgodności pomocy państwa z punktu widzenia art. 61 ust. 2 i art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG

1.

Pomoc państwa dla nadawców publicznych musi być badana przez Urząd w celu stwierdzenia jej zgodności z zasadami funkcjonowania Porozumienia EOG. Można stosować odstępstwa przewidziane w art. 61 ust. 2 i art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG.

2.

Porozumienie EOG nie zawiera postanowienia odpowiadającego art. 151 ust. 4 Traktatu WE, który zobowiązuje Komisję WE do wzięcia pod uwagę aspektów kulturowych w swoich działaniach prowadzonych na podstawie innych postanowień, ani nie zawiera wyjątku kulturowego analogicznego do art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE. Nie oznacza to jednak, że stosowanie zasad dotyczących pomocy państwa nie pozostawia miejsca dla rozpatrywania aspektów kulturowych. W tej kwestii należy przypomnieć, że Urząd ustalił w decyzji dotyczącej pomocy państwa na produkcję filmową i działalność związaną z produkcją filmową w Norwegii, że środki pomocy na rzecz filmu można zatwierdzać ze względów kulturowych zgodnie z zastosowaniem art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG, pod warunkiem że metoda ta w wystarczającym stopniu uwzględnia kryteria opracowane przez Komisję WE i metoda taka nie stanowi odstępstwa od praktyki, jaką stosowała Komisja WE przed przyjęciem art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE. Po drugie, należy zauważyć, że Komisja WE w swej decyzji NN 49/97 i N 357/99 w sprawie pakietu pomocowego dla irlandzkiej produkcji filmowej i telewizyjnej, jednoznacznie podkreśliła, że wprowadzenie art. 151 ust. 1 i art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE nie musi koniecznie odzwierciedlać zmiany polityki Komisji dla sektora kultury. Po trzecie, w przypadku nadawców, rezolucja o publicznej radiofonii i telewizji uznaje, że publiczna radiofonia i telewizja spełniają funkcję kulturową i stosowanie zasad konkurencji powinno uwzględniać realizację misji publicznej.

3.

Zadaniem Urzędu jest podejmowanie decyzji o tym, jak w rzeczywistości należy stosować postanowienie wyłączające z art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG oraz w jaki sposób należy brać pod uwagę aspekty kulturowe. Należy przypomnieć, że przepisy stanowiące o zwolnieniu z zakazu udzielania pomocy przez państwo powinny być stosowane ściśle. A zatem zdaniem Komisji WE także pojęcie „kultura” dla celów przyznania zwolnienia z zakazu udzielania pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE należy stosować w sposób ścisły. To samo odnosi się do przypadków, w których Urząd bada, czy środek można wyłączyć z zasad dotyczących udzielania pomocy przez państwo zgodnie z art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG ze względów kulturowych. Zgodnie ze stwierdzeniem Komisji WE, zawartym w jej decyzji w sprawie Kinderkanal i Phoenix, potrzeby edukacyjne i demokratyczne państwa członkowskiego należy uważać za coś odmiennego od upowszechniania kultury (22). W związku z tym należy zauważyć, że istnieje rozróżnienie między potrzebami kulturalnymi, społecznymi i demokratycznymi każdego społeczeństwa. Jest oczywiste, że edukacja może zawierać aspekt kulturowy.

4.

Pomoc państwa udzielana nadawcom publicznym często nie uwzględnia odrębności tych trzech potrzeb. W związku z powyższym, o ile państwo EFTA nie wprowadzi odrębnej definicji i odrębnego finansowania pomocy państwa na samo upowszechnianie kultury, generalnie na tej podstawie nie można zaakceptować tego rodzaju pomocy. Można jednak dokonać odpowiedniej oceny na podstawie art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG, dotyczącej usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. W każdym razie, niezależnie od podstawy prawnej oceny zgodności pomocy, Urząd przeprowadza analizę merytoryczną w oparciu o te same kryteria, tj. kryteria, które zostały zawarte w niniejszych wytycznych.

24C.6.   Ocena zgodności pomocy państwa na podstawie art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG

1.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości konsekwentnie twierdzi, że art. 86 Traktatu WE (23) przewiduje odstępstwa i w związku z tym wymaga interpretacji ograniczającej. Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że, aby działanie pomocowe mogło zostać objęte odstępstwem, konieczne jest spełnienie wszystkich poniższych warunków:

i)

usługa musi być świadczona w ogólnym interesie gospodarczym i jasno określona jako taka przez państwo członkowskie (definicja);

ii)

przedsiębiorstwo musi być jednoznacznie zobowiązane przez państwo członkowskie do świadczenia danej usługi (powierzenie misji);

iii)

stosowanie zawartych w Traktacie zasad konkurencji (w tym przypadku zakaz korzystania z pomocy państwa) musi utrudniać wykonywanie szczególnych zadań powierzonych przedsiębiorstwu i odstąpienie od tych zasad nie może wpływać na rozwój handlu w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty (kryterium proporcjonalności).

2.

Zadaniem Urzędu jest oceniać, czy kryteria są spełnione przy zastosowaniu odpowiedniego art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG w odniesieniu do państw EFTA.

3.

W konkretnym przypadku radiofonii i telewizji publicznej powyższe podejście wymaga dostosowania w świetle rezolucji w sprawie radiofonii i telewizji publicznej, która mówi o „zadaniach w zakresie usług publicznych powierzonych, określonych i ujętych w ramy organizacyjne przez poszczególne państwa członkowskie” (definicja i zobowiązanie) oraz przewiduje odstępstwo od przepisów Traktatu w przypadku finansowania radiofonii i telewizji publicznej, „o ile środki finansowe są przyznawane organizacjom nadawczym na świadczenie usług użyteczności publicznej (…) oraz (…) o ile finansowanie to nie wpływa na warunki obrotu handlowego i konkurencji we Wspólnocie w sposób pozostający w sprzeczności ze wspólnym interesem, z uwzględnieniem realizacji misji publicznej” (proporcjonalność).

4.

Jak wykazała niedawna praktyka Komisji WE w prowadzeniu spraw, środek niespełniający wszystkich kryteriów Altmark nadal będzie podlegał analizie zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu WE, odpowiednio art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG (24).

24C.6.1.   Definicja misji publicznej

1.

Spełnienie wspomnianego w pkt 24C.6.1 warunku stosowania art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG wymaga ustalenia oficjalnej definicji świadczenia usług publicznych. Dopiero wówczas Urząd może stwierdzić z odpowiednim stopniem pewności prawnej, czy można zastosować odstępstwo przewidziane w art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.

2.

Ustalenie definicji świadczenia usług publicznych wchodzi w zakres kompetencji państw EFTA, które mogą podejmować stosowne decyzje na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym. Generalnie wykonując swoje kompetencje, należy brać pod uwagę wspólnotową koncepcję „usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym”. Jednak zważywszy na specyficzny charakter sektora nadawczego, przyjęcie „szerszej” definicji, umożliwiającej powierzenie danemu nadawcy zadania dostarczania odpowiednio skomponowanych i zróżnicowanych programów zgodnie z misją, utrzymując przy tym odpowiednio duże gremium odbiorców, można uznać za uzasadnione zgodnie z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG. Taka definicja byłaby zgodna z celem, którym jest zaspokajanie potrzeb demokratycznych, społecznych i kulturalnych danego społeczeństwa oraz zagwarantowanie pluralizmu, włącznie z różnorodnością kulturową i językową.

3.

Podobnie misja publiczna może obejmować niektóre usługi niebędące „programami” w tradycyjnym sensie, jak np. internetowe serwisy informacyjne, o ile, uwzględniając rozwój i dywersyfikację działalności w erze cyfrowej, służą one zaspokajaniu tych samych demokratycznych, społecznych i kulturalnych potrzeb społeczeństwa.

4.

W przypadku rozszerzenia zakresu misji publicznej na nowe usługi, należy dokonać odpowiedniej zmiany aktu określającego definicję i zobowiązanie do realizacji misji, w granicach zgodnych z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.

5.

Zadaniem Urzędu jest ustalenie, czy państwa EFTA respektują postanowienia Porozumienia EOG. Jeśli chodzi o definicję usług publicznych w sektorze nadawczym, rola Urzędu ogranicza się do sprawdzenia jej pod kątem ewidentnych błędów. Nie jest zadaniem Urzędu ustalanie, czy dany program ma być realizowany jako usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym, ani kwestionowanie charakteru czy jakości określonego produktu. Definicja misji publicznej byłaby jednak ewidentnie błędna, gdyby obejmowała działania, których nie można zasadnie uznać za zaspokajające – aby posłużyć się terminologią Protokołu – „demokratyczne, społeczne i kulturalne potrzeby każdego społeczeństwa”. Taka sytuacja występuje z reguły np. w przypadku handlu elektronicznego. W tym kontekście należy przypomnieć, że misja publiczna określa usługi oferowane społeczeństwu w interesie ogólnym. Kwestii definicji misji publicznej nie należy mylić z kwestią wyboru mechanizmu finansowania świadczonych usług. Zatem, chociaż nadawcy publiczni mogą prowadzić działalność gospodarczą, jak np. sprzedaż czasu reklamowego, w celu uzyskania przychodów, działalność taka nie może z założenia być traktowana jako część misji publicznej.

6.

Definicja misji publicznej powinna być jak najbardziej precyzyjna. Nie powinna pozostawiać wątpliwości, czy określona działalność prowadzona przez wybranego nadawcę ma zgodnie z intencją państwa EFTA stanowić część misji publicznej, czy też nie. Bez jasnej i precyzyjnej definicji obowiązków nałożonych na nadawcę publicznego Urząd nie byłby w stanie wykonywać swoich zadań zgodnie z art. 59 ust. 2, a zatem nie mógłby udzielić wyłączenia spod tego przepisu.

7.

Jasna identyfikacja rodzajów działalności wchodzących w zakres misji publicznej ma również znaczenie dla nadawców niepublicznych, umożliwiając im odpowiednie planowanie własnej działalności.

8.

Wreszcie, należy precyzyjnie określić zasady realizacji misji publicznej, aby władze państw EFTA mogły skutecznie nadzorować działalność nadawców pod kątem jej zgodności z wymaganiami, zgodnie z poniższym rozdziałem.

24C.6.2.   Powierzenie misji i nadzór

1.

Objęcie wyłączeniem spod art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG wymaga powierzenia misji publicznej jednemu lub kilku przedsiębiorstwom w drodze oficjalnej czynności prawnej (np. akty prawne, umowy lub określenie zakresu zadań i obowiązków zleceniobiorcy (ang. terms of reference)).

2.

Nie wystarczy jednak formalne powierzenie nadawcy publicznemu obowiązku świadczenia jasno określonych usług publicznych. Konieczne jest również świadczenie tych usług w sposób zgodny z formalnym porozumieniem między państwem a wybranym przedsiębiorstwem. Dlatego pożądane jest monitorowanie realizacji usług przez właściwy organ lub powołane w tym celu gremium. Potrzeba istnienia właściwego organu lub gremium powołanego do sprawowania nadzoru jest oczywista w przypadku standardów jakościowych narzuconych wybranemu nadawcy. Ocena realizacji standardów jakościowych nie leży w gestii Urzędu; Urząd musi mieć możliwość polegania na odpowiednim nadzorze zapewnionym przez państwa EFTA.

3.

W gestii państwa EFTA leży wybór mechanizmu mającego zapewnić skuteczny nadzór nad wypełnianiem zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych. Taki organ może skutecznie pełnić swoją rolę tylko wówczas, gdy jest niezależny od przedsiębiorstwa, któremu powierzono usługi.

4.

W przypadku braku wystarczających i wiarygodnych informacji potwierdzających, że usługa publiczna jest rzeczywiście realizowana zgodnie z zakresem misji, Urząd nie byłby w stanie wykonywać swoich zadań wynikających z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG, a zatem nie mógłby udzielić wyłączenia spod tego przepisu.

24C.6.3.   Finansowanie radiofonii i telewizji publicznej a kryterium proporcjonalności

24C.6.3.1.   Wybór formy finansowania

1.

Obowiązki w zakresie świadczenia usług publicznych mogą być zdefiniowane ilościowo lub jakościowo, lub też dwojako. Niezależnie od formy mogą one uzasadniać pobieranie wynagrodzenia, o ile nie wiążą się z nimi koszty dodatkowe, których nadawcy normalnie nie ponosiliby.

2.

Programy finansowania można podzielić na dwie ogólne kategorie: finansowanie „pojedyncze” (ang. single-funding) oraz finansowanie „podwójne” (ang. dual-funding). Kategoria finansowania „pojedynczego” odnosi się do systemów, w których radiofonia i telewizja publiczna jest finansowana wyłącznie ze środków publicznych, niezależnie od formy. Finansowanie „podwójne” obejmuje wiele różnych systemów, w których radiofonia i telewizja publiczna jest finansowana ze środków publicznych oraz z przychodów z działalności gospodarczej, jak np. sprzedaż czasu reklamowego lub programów.

3.

Rezolucja dotycząca radiofonii i telewizji publicznej stwierdza, że „Przepisy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie naruszają kompetencji państw członkowskich do finansowania radiofonii i telewizji publicznej…”. Obejmuje to wybór systemu finansowania. Dopóki nie wpływa to na konkurencję na rynkach właściwych (np. reklama, nabywanie i/lub sprzedaż programów) w zakresie, w jakim nie istnieje konflikt interesów z interesem publicznym, nie można kwestionować z zasady wyboru „podwójnego” systemu finansowania (łączącego środki publiczne z przychodami z reklam) zamiast „pojedynczego” systemu finansowania wyłącznie ze środków publicznych).

4.

Chociaż państwa EFTA mają swobodę wyboru sposobu finansowania radiofonii i telewizji publicznej, Urząd musi ustalić, zgodnie z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG, czy odstępstwo od normalnego stosowania reguł konkurencji przy wykonywaniu usługi w ogólnym interesie gospodarczym nie narusza w niewspółmiernym stopniu konkurencji w EOG. Jest to rodzaj selekcji negatywnej; chodzi o ustalenie, czy zastosowany środek nie jest „niewspółmierny”. Pomoc nie powinna również wpływać na rozwój handlu w sposób pozostający w sprzeczności ze wspólnym interesem.

5.

Rezolucja dotycząca radiofonii i telewizji publicznej potwierdza to podejście również w odniesieniu do radiofonii i telewizji publicznej, stwierdzając, że finansowanie nie powinno „wpływać na warunki obrotu handlowego i konkurencję we Wspólnocie w sposób pozostający w sprzeczności ze wspólnym interesem, z uwzględnieniem realizacji misji publicznej”.

24C.6.3.2.   Wymagania dotyczące przejrzystości na potrzeby oceny pomocy państwa

1.

Opisana powyżej ocena dokonywana przez Urząd wymaga jasnej i precyzyjnej definicji misji publicznej oraz jasnego i prawidłowego rozdzielenia działalności w ramach misji publicznej i poza nią. Prowadzenie oddzielnej księgowości dla obu sfer działalności jest już powszechnie stosowaną praktyką, wymaganą przez przepisy krajowe, co ma zapewnić przejrzystość i możliwość egzekwowania odpowiedzialności przy korzystaniu ze środków publicznych. Prowadzenie oddzielnej księgowości jest konieczne, aby umożliwić Urzędowi przeprowadzenie analizy według kryterium proporcjonalności. Ma stanowić narzędzie, za pomocą którego Urząd będzie badać ewentualne zarzuty dotyczące wzajemnego subsydiowania oraz podstawę do obrony uzasadnionych rekompensat za wykonywanie zadań w ogólnym interesie gospodarczym. Jedynie na podstawie prawidłowej alokacji kosztów i przychodów można ustalić, czy finansowanie ze środków publicznych rzeczywiście ogranicza się do kosztów netto z tytułu realizacji misji publicznej, a zatem czy może być zaakceptowane zgodnie z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.

2.

Wymagania dotyczące przejrzystości powiązań finansowych między władzami publicznymi i przedsiębiorstwami publicznymi oraz wewnątrz przedsiębiorstw, którym udzielone zostały specjalne lub wyłączne uprawnienia, lub którym powierzono świadczenie usługi w ogólnym interesie gospodarczym, zawarte są w dyrektywie 80/723/EWG (25).

3.

Dyrektywa 80/723/EWG wymaga podjęcia przez państwa EFTA działań koniecznych do zapewnienia – w przypadku przedsiębiorstwa, któremu udzielone zostały specjalne lub wyłączne uprawnienia, lub któremu powierzono świadczenie usługi w ogólnym interesie gospodarczym i korzystającego z jakiejkolwiek formy pomocy oraz prowadzącego inny rodzaj działalności, tzn. działalność poza misją publiczną – aby: a) wewnętrzna księgowość dotycząca różnych sfer działalności, tzn. działalności w ramach misji publicznej i poza nią była prowadzona oddzielnie; b) wszystkie koszty i przychody były prawidłowo rozliczane lub zaliczane na podstawie zasad księgowania kosztów stosowanych w sposób ciągły i obiektywnie uzasadniony; oraz c) zasady księgowania kosztów, według których prowadzona jest oddzielna księgowość, były jasno sprecyzowane.

4.

Ogólne wymogi przejrzystości stosuje się również do nadawców, o których mowa w motywie 5 preambuły dyrektywy 2000/52/WE (26). Te nowe wymagania odnoszą się do nadawców publicznych, o ile są oni beneficjentami pomocy państwa oraz powierzono im świadczenie usługi w ogólnym interesie gospodarczym, na które pomoc państwa nie została ustalona na odpowiedni okres po przeprowadzeniu otwartej, przejrzystej i niedyskryminacyjnej procedury. Obowiązek prowadzenia oddzielnej księgowości nie dotyczy nadawców, których działalność ogranicza się do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, i którzy nie prowadzą działalności wykraczającej poza zakres tych usług.

5.

W sektorze nadawczym prowadzenie oddzielnej księgowości nie stanowi szczególnego problemu po stronie przychodów, lecz może być utrudnione lub wręcz niewykonalne po stronie kosztów. Wynika to z faktu, że w sektorze nadawczym państwa EFTA mogą uważać całą ofertę programową nadawców za objętą misją publiczną, zezwalając jednocześnie na wykorzystywanie jej do celów komercyjnych. Innymi słowy, różne rodzaje działalności mają w znacznym stopniu wspólne elementy.

6.

Z tych powodów Urząd uważa, że po stronie przychodów nadawcy powinni przedstawić szczegółowe zestawienie źródeł i wielkości wszystkich przychodów uzyskanych z tytułu prowadzenia działalności nieobjętej misją publiczną.

7.

Po stronie wydatków, koszty dotyczące działalności nieobjętej misją publiczną powinny być wyraźnie zidentyfikowane. Ponadto kiedy te same zasoby – personel, sprzęt, instalacje itd. – są wykorzystywane do wykonywania zadań objętych i nieobjętych misją publiczną, ich koszty powinny być księgowane na podstawie różnicy kosztów ogółem ponoszonych przez firmę, łącznie z działalnością nieobjętą misją publiczną oraz bez niej (27).

8.

Z powyższego wynika, że w przeciwieństwie do podejścia powszechnie przyjętego w innych sektorach użyteczności publicznej, koszty, które są w całości związane z usługami publicznymi, choć korzysta z nich również komercyjna część działalności, nie muszą być dzielone między obie sfery działalności i można je w całości przypisać do usług publicznych. Taka sytuacja może wystąpić np. w przypadku kosztów produkcji programu, który jest emitowany w ramach misji publicznej, ale również został sprzedany innym nadawcom. Najlepszym przykładem jest jednak oglądalność, która jest generowana zarówno w celu wypełnienia misji publicznej, jak i w związku ze sprzedażą czasu reklamowego. Urząd jest zdania, że pełny podział tych kosztów między obie sfery działalności może prowadzić do arbitralnych decyzji, a przy tym nie ma istotnego znaczenia. Niemniej alokacji kosztów z punktu widzenia przejrzystości ewidencji księgowej nie należy mylić z pokryciem kosztów przy ustalaniu polityki cenowej. Ta ostatnia kwestia została omówiona poniżej w pkt 24C.6.3.3.2.

24C.6.3.3.   Proporcjonalność

1.

Przeprowadzając analizę według kryterium proporcjonalności, Urząd wychodzi z założenia, że wykonywanie przez przedsiębiorstwo zadań publicznych wymaga zwykle finansowania przez państwo. Jednak, aby spełnić to kryterium, pomoc państwa nie może przekraczać kosztów netto misji publicznej, przy uwzględnieniu również innych bezpośrednich lub pośrednich przychodów wynikających z realizacji misji publicznej. Z tego powodu przy dokonywaniu oceny proporcjonalności pomocy uwzględnia się korzyści netto, które działalność poza misją publiczną uzyskuje z działalności w ramach misji publicznej.

2.

Z drugiej strony mogą występować zakłócenia rynkowe, które nie są konieczne do wypełnienia misji publicznej, np. jeśli mniejsza część przychodów jest pokrywana z pomocy państwa, nadawca publiczny może być skłonny zaniżać ceny reklam lub innych usług nieobjętych misją publiczną, świadczonych na rynku, w celu obniżenia przychodów konkurentów. Takich zachowań, jeśli zostaną stwierdzone, nie można uważać za nieodłącznie związane z misją publiczną przypisaną nadawcy. Kiedy nadawca publiczny obniża ceny usług niezwiązanych z jego misją publiczną poniżej poziomu koniecznego do odzyskania niezależnych kosztów, które sprawnie działający nadawca komercyjny musiałby w normalnych okolicznościach odzyskać, taka praktyka wskazuje na obecność nadmiernego kompensowania obowiązków wynikających z misji publicznej. W każdym wypadku wpływa ona na warunki obrotu handlowego i konkurencję w Europejskim Obszarze Gospodarczym w sposób pozostający w sprzeczności ze wspólnym interesem.

3.

W związku z powyższym, przeprowadzając analizę według kryterium proporcjonalności Urząd musi rozważyć czy naruszenie zasad konkurencji wynikające z udzielenia pomocy można uzasadnić z punktu widzenia potrzeby świadczenia usługi publicznej określonej przez państwo EFTA i jej finansowania. W razie potrzeby Urząd podejmuje również działania wynikające z innych przepisów Porozumienia EOG.

4.

Analiza wpływu pomocy publicznej na konkurencję i rozwój handlu musi siłą rzeczy uwzględniać specyfikę danej sytuacji. W niniejszym komunikacie nie można opisać rzeczywistej struktury konkurencji i innych cech poszczególnych rynków, ponieważ generalnie są one bardzo różne. Z tego samego powodu niniejsze Wytyczne nie mogą z góry określić warunków, według których ceny stosowane przez nadawców publicznych są zgodne z zasadami przedstawionymi w pkt 24.C.6.3.3.2. Z tego względu, oceny zgodności pomocy państwa dla nadawców publicznych wynikającej z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG można ostatecznie dokonać wyłącznie na podstawie indywidualnych przypadków, zgodnie z praktyką Urzędu.

5.

W swojej ocenie Urząd nie bierze pod uwagę faktu, że jeżeli pomoc państwa jest konieczna do realizacji obowiązku świadczenia usługi publicznej, system jako całość może mieć pozytywny efekt w postaci utrzymywania alternatywnego źródła dostaw na rynkach właściwych (28). Jednak efekt ten należy rozważyć w odniesieniu do negatywnych skutków pomocy, takich jak uniemożliwienie innym operatorom wejścia na rynek, pozwalając tym samym na powstawanie struktury rynku bardziej zbliżonej do oligopolu, czy też powodowanie możliwych antykonkurencyjnych zachowań nadawców publicznych na rynkach właściwych.

6.

Urząd bierze również pod uwagę trudności, jakie niektóre mniejsze państwa EFTA doświadczają przy gromadzeniu koniecznych funduszy, jeśli koszty usług publicznych w przeliczeniu na głowę mieszkańca są wyższe, zakładając porównywalny poziom pozostałych elementów (29).


(1)  Niniejszy rozdział jest w dużym stopniu oparty na komunikacie Komisji w sprawie stosowania zasad pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej, Dz.U. C 320 z 15.11.2001, str. 5.

(2)  Dz.U. C 30 z 5.2.1999, str. 1; włączony do Porozumienia EOG w załączniku X pkt 4 jako akt, który Umawiające się Strony przyjmą do wiadomości na mocy decyzji nr 118/1999, Dz.U. L 325 z 21.12.2000, str. 33 i Suplementu EOG nr 60 z 21.12.2000, str. 423 (islandzki) i str. 424 (norweski), wchodzącego w życie dnia 1 października 1999 r.

(3)  „The digital age of European audiovisual policy”. Report from the EC high-level group on audiovisual policy, („Epoka cyfrowa europejskiej polityki audiowizualnej”. Raport grupy WE wysokiego szczebla ds. polityki audiowizualnej) z 1998 r.

(4)  Dla celów niniejszych wytycznych określenie „usługa publiczna” odpowiada określeniu „usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym” użytemu w art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.

(5)  Artykuł 86 ust. 2 Traktatu WE odpowiada art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.

(6)  Sprawa T-69/89 Radio Telefis Eireann przeciwko Komisji [1991], Rec. str. II-485, pkt 82; sprawa 155/73 Giuseppe Sacchi [1974], Rec. str. 409, pkt 15.

(7)  Patrz: przypis 2.

(8)  Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA 32/02/COL z 20.2.2002 dotycząca produkcji filmowej i działalności związanej z produkcją filmową w Norwegii. Dalsze szczegóły można zobaczyć w sekcji 24.C.5.2 niniejszych wytycznych.

(9)  Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str. 23.

(10)  Dz.U. L 202 z 30.7.1997, str. 60.

(11)  Decyzja Wspólnego Komitetu nr 82/1999, Dz.U. L 296 z 23.11.2000, str. 39 i Suplement EOG nr 54 z 23.11.2000, str. 99 (islandzki) i wyc. 2, str. 69 (norweski), która weszła w życie dnia 1 lipca 2000 r.

(12)  Dz.U. L 195 z 29.7.1980, str. 35, włączona do Porozumienia EOG w załączniku XV.

(13)  Dz.U. L 193 z 29.7.2000, str. 75.

(14)  Dz.U. L 66 z 8.3.2001, str. 48 i Suplement EOG nr 12 z 8.3.2001, str. 6, które weszły w życie dnia 1 czerwca 2002 r.

(15)  Rozdział 19 Wytycznych Urzędu Nadzoru opiera się na biuletynie WE nr 9-1984 o stosowaniu (dawnych) art. 92 i art. 93 Traktatu EWG w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych. Rozdział 20 odpowiada komunikatowi Komisji dla państw członkowskich o stosowaniu (dawnych) art. 92 i art. 93 Traktatu EWG (obecnie art. 87 i art. 88 Traktatu WE) i art. 5 dyrektywy Komisji 80/723/EWG do przedsiębiorstw publicznych sektora wytwórczego, Dz.U. C 307 z 13.11.1993, str. 3.

(16)  Patrz: decyzje Komisji dotyczące pomocy: NN 88/98, „Finansowanie bezpłatnego programu informacyjnego nadającego 24 godziny na dobę, bez reklam, z opłaty abonamentowej BBC”, Dz.U. C 78 z 18.3.2000, str. 6 i NN 70/98, „Pomoc państwa dla publicznych programów radiowych i telewizyjnych Kinderkanal i Phoenix”, Dz.U. C 238 z 21.8.1999, str. 3.

(17)  Sprawy: 730/79 Philip Morris Holland przeciwko Komisji [1980] Rec. 2671, ust. 11; C-303/88 Włochy przeciwko Komisji [1991] Rec. I-1433, ust. 27; C-156/98 Niemcy przeciwko Komisji [2000] Rec. I-6857, ust. 33.

(18)  Sprawy: T-106/95 FFSA i inni przeciwko Komisji [1997] Rec. str. II-229; T-46/97 SIC przeciwko Komisji [2000] Rec. str. II-2125 i C-332/98 Francja przeciwko Komisji [2000] Rec. str. I-4833.

(19)  Sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH, Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH [2003] Rec. str. I-7747, pkt 89 i n.

(20)  Odpowiada art. 88 ust. 1 Traktatu WE.

(21)  Sprawa C-44/93 Namur-Les Assurances du Crédit SA przeciwko Biuru National du Ducroire i państwu belgijskiemu [1994] Rec. str. I-3829.

(22)  Patrz: przypis 16.

(23)  Artykuł 86 Traktatu WE odpowiada art. 59 Porozumienia EOG.

(24)  Decyzja Komisji C62/1999, RAI, ust. 99 i C85/2001, RTP, ust. 158.

(25)  Patrz: przypis 12.

(26)  Patrz: przypis 13 i 14.

(27)  Sugeruje to hipotetyczną sytuację, w której zaprzestano działalności nieobjętej misją publiczną; koszty, których by uniknięto, stanowią kwotę wspólnych kosztów, które powinny obciążać działalność poza misją publiczną.

(28)  Nie oznacza to, że pomoc publiczną można uzasadniać jako narzędzie, które zwiększa podaż i konkurencję na rynku. Pomoc publiczna, która umożliwia nadawcy utrzymanie się na rynku mimo ustawicznie ponoszonych przez niego strat powoduje poważne naruszenie zasad konkurencji, ponieważ prowadzi w dłuższej perspektywie do coraz bardziej nieefektywnego działania, spadku podaży i wzrostu cen dla konsumentów. Zniesienie prawnych i ekonomicznych barier wejścia, prowadzenie skuteczniejszej polityki antymonopolowej i promowanie pluralizmu to bardziej skuteczne instrumenty w tym zakresie. Naturalne monopole z reguły podlegają regulacji.

(29)  Podobne trudności mogą również wystąpić, w przypadku gdy radiofonia i telewizja publiczna obsługuje mniejszości językowe lub służy potrzebom lokalnym.


Sprostowania

13.12.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 327/32


Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1875/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 360 z dnia 19 grudnia 2006 r. )

Strona 99, pod tytułem punktu 15, akapit pierwszy, zdanie drugie:

zamiast:

„Właściwą procedurę celną należy podać w formie kodów stosowanych w drugiej lub trzeciej części pola 1 jednolitego dokumentu administracyjnego.”,

powinno być:

„Właściwą procedurę celną należy podać w formie liter użytych w nagłówkach kolumn (od A do K) do oznaczenia procedur celnych w tabeli w załączniku 37 tytuł I punkt B.”.


13.12.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 327/32


Sprostowanie do rozporządzenia Rady (WE) nr 1459/2007 z dnia 10 grudnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Republiki Południowej Afryki

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 326 z dnia 12 grudnia 2007 r. )

1. Strona 19, motyw 14:

zamiast:

„Decyzja Komisji 2007/1459/WE”,

powinno być:

„Decyzja Komisji 2007/814/WE”.

2. Strona 19, przypis 1:

zamiast:

„(1)

Patrz str. 18 Dz.U.”,

powinno być:

„(1)

Patrz: str. 25 niniejszego Dz.U.”.