(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

(1)

Artykuł 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot (2) stanowi, że agencje interwencyjne mogą sprzedawać cukier wyłącznie po przyjęciu przez Komisję decyzji w tej sprawie.

(2)

Decyzję tę podjęto w drodze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1039/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. otwierającego przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych w Belgii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowenii, Słowacji i Szwecji (3). Na mocy tego rozporządzenia oferty mogą być składane po raz ostatni w okresie od dnia 13 do dnia 26 września 2007 r.

(3)

Przewiduje się, że w większości państw członkowskich, których to dotyczy, po upływie ostatniego okresu składania ofert w dalszym ciągu będą istniały zapasy interwencyjne cukru. W celu zaspokojenia ciągłych potrzeb rynkowych należy zatem otworzyć kolejny przetarg stały, celem udostępnienia tych zapasów na rynku wewnętrznym.

(4)

Aby możliwe było porównanie cen cukru różnej jakości, zaproponowanych w ofertach przetargowych, cena w ofercie przetargowej powinna odnosić się do cukru standardowej jakości określonej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.

(5)

Zgodnie z art. 42 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 952/2006 należy ustalić minimalną ilość przypadającą na oferenta lub na partię.

(6)

W celu uwzględnienia sytuacji panującej na rynku wspólnotowym należy ustanowić przepis przewidujący ustalenie przez Komisję minimalnej ceny sprzedaży dla każdego przetargu częściowego.

(7)

Minimalna cena sprzedaży odnosi się do cukru standardowej jakości. Należy wprowadzić przepis przewidujący dostosowanie ceny sprzedaży.

(8)

Agencje interwencyjne w Belgii, Republice Czeskiej, Irlandii, Hiszpanii, we Włoszech, na Węgrzech, w Słowacji i Szwecji powinny powiadomić Komisję o złożonych ofertach. Oferenci powinni pozostać anonimowi.

(9)

W celu zapewnienia właściwego zarządzania cukrem znajdującym się w zapasach interwencyjnych należy ustanowić przepis przewidujący zgłaszanie Komisji przez państwa członkowskie ilości rzeczywiście sprzedanych.

(10)

Artykuł 59 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 952/2006 stanowi, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001 (4) w dalszym ciągu stosuje się w odniesieniu do cukru przyjętego do skupu interwencyjnego przed dniem 10 lutego 2006 r. Jednakże w odniesieniu do odsprzedaży cukru pochodzącego ze skupu interwencyjnego rozróżnienie to jest zbędne, a jego wprowadzenie mogłoby spowodować utrudnienia administracyjne w państwach członkowskich. Należy zatem wykluczyć stosowanie rozporządzenia (WE) nr 1262/2001 w odniesieniu do odsprzedaży cukru pochodzącego ze skupu interwencyjnego.

(11)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,

(1)

Artykuł 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot (2) stanowi, że agencje interwencyjne mogą sprzedawać cukier wyłącznie po przyjęciu przez Komisję decyzji w tej sprawie.

(2)

Decyzja w tej sprawie została podjęta rozporządzeniem Komisji (WE) nr 38/2007 z dnia 17 stycznia 2007 r. otwierającym przetarg stały na odsprzedaż cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych w Belgii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Irlandii, we Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowacji i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz (3). Zgodnie z tym rozporządzeniem oferty mogą być składane po raz ostatni w okresie od dnia 13 do dnia 26 września 2007 r.

(3)

Przewiduje się, że w większości państw członkowskich, których to dotyczy, po upływie ostatniego okresu składania ofert w dalszym ciągu istnieć będą zapasy interwencyjne cukru. W celu zaspokojenia potrzeb rynkowych należy zatem otworzyć kolejny przetarg stały, celem udostępnienia tych zapasów do wywozu.

(4)

Refundacje wywozowe mogą zostać ustalone zgodnie z art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Pozycja konkurencyjna wywozu wspólnotowego do niektórych bliskich miejsc przeznaczenia i do krajów trzecich, w których produktom wspólnotowym przyznano traktowanie preferencyjne, jest obecnie szczególnie korzystna. Refundacje wywozowe dotyczące tych miejsc przeznaczenia powinny być zatem zniesione. Ze względu na związek przyznawania refundacji z odsprzedażą cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych z przeznaczeniem na wywóz, nie należy również przewidywać odsprzedaży w ramach niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wywozu do tych miejsc przeznaczenia.

(5)

W celu uniknięcia nadużyć związanych z ponownym przywozem lub ponownym wprowadzeniem do Wspólnoty produktów sektora cukru kwalifikujących się do refundacji wywozowych, nie należy ustalać refundacji wywozowych w odniesieniu do krajów zachodnich Bałkanów.

(6)

Zgodnie z art. 42 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 952/2006 należy ustalić minimalną ilość przypadającą na oferenta lub na partię.

(7)

W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym, należy ustanowić przepis przewidujący ustalenie przez Komisję maksymalnej refundacji wywozowej dla każdego przetargu częściowego.

(8)

Agencje interwencyjne w Belgii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Irlandii, we Włoszech, na Węgrzech, w Słowacji i Szwecji powinny powiadomić Komisję o złożonych ofertach. Oferenci powinni pozostać anonimowi.

(9)

Na mocy art. 42 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 952/2006 cena do zapłacenia przez wybranego oferenta powinna zostać określona w ogłoszeniu o przetargu.

(10)

W celu uwzględnienia różnic w jakości cukru pochodzącego ze skupu interwencyjnego cena ta powinna odnosić się do cukru standardowej jakości oraz należy ustanowić przepis przewidujący dostosowanie tej ceny.

(11)

Zgodnie z art. 42 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 952/2006 należy określić okres ważności pozwoleń na wywóz.

(12)

W celu zapewnienia właściwego zarządzania cukrem znajdującym się w zapasach interwencyjnych należy ustanowić przepis przewidujący zgłaszanie Komisji przez państwa członkowskie ilości rzeczywiście sprzedanych i wywiezionych.

(13)

Artykuł 59 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 952/2006 stanowi, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001 (4) w dalszym ciągu stosuje się w odniesieniu do cukru przyjętego do skupu interwencyjnego przed dniem 10 lutego 2006 r. Jednakże w odniesieniu do odsprzedaży cukru pochodzącego ze skupu interwencyjnego rozróżnienie to jest zbędne, a jego wprowadzenie mogłoby spowodować utrudnienia administracyjne w państwach członkowskich. Należy zatem wykluczyć stosowanie rozporządzenia (WE) nr 1262/2001 w odniesieniu do odsprzedaży cukru pochodzącego ze skupu interwencyjnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(14)

Ilości dostępne dla państwa członkowskiego, które mogą zostać przydzielone w przypadku, gdy Komisja ustali maksymalną refundację wywozową, powinny uwzględniać ilości przydzielone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2007 z dnia 14 września 2007 r. otwierającego przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych w Belgii, Republice Czeskiej, Irlandii, Hiszpanii, we Włoszech, na Węgrzech, w Słowacji i Szwecji (5).

(15)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,

a)

kraje trzecie: Andora, Stolica Apostolska (Państwo Watykańskie), Liechtenstein, Albania, Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Serbia (6) i Czarnogóra;

b)

terytoria państw członkowskich UE, które nie stanowią części obszaru celnego Wspólnoty: Gibraltar, Ceuta, Melilla, gminy Livigno i Campione d’Italia, wyspy Helgoland, Grenlandia, Wyspy Owcze oraz obszary Republiki Cypryjskiej, nad którymi rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje faktycznej kontroli.

(1)

Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że należność przywozowa na produkty objęte kodami CN 1001 10 00 , 1001 90 91 , ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 , ex 1005 inne niż ziarna hybrydowe oraz ex 1007 inne niż hybrydy siewne, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej w odniesieniu do takich produktów podczas przywozu, powiększonej o 55 % i zmniejszonej o cenę przywozową cif stosowaną wobec danej dostawy. Jednak należność ta nie może przekraczać stawki celnej we Wspólnej Taryfie Celnej.

(2)

Artykuł 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 stanowi, że do celów obliczenia należności przywozowej określonej w ust. 2 wspomnianego artykułu, dla danych produktów regularnie ustala się reprezentatywne ceny przywozowe cif.

(3)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, ceną do obliczania należności przywozowej produktów objętych kodami CN 1001 10 00 , 1001 90 91 , ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00 , 1005 10 90 , 1005 90 00 i 1007 00 90 jest dzienna reprezentatywna cena importowa cif ustalona w sposób określony w art. 4.

(4)

Należy ustalić należności przywozowe na okres od dnia 16 września 2007 r. mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń,

(1)

Uprawy rolne we francuskich departamentach zamorskich oraz na Azorach i Maderze są pod względem fitosanitarnym narażone na szczególne trudności wynikające z warunków klimatycznych oraz specyficznego charakteru szkodliwych organizmów występujących w tych regionach. Państwa członkowskie, których ta sprawa dotyczy, opracowały programy mające na celu zwalczanie tych organizmów.

(2)

Rozporządzeniem (WE) nr 247/2006 przyjęto nowe zasady wkładu finansowego Wspólnoty w działania fitosanitarne w najbardziej oddalonych regionach Unii. W związku z tym w odniesieniu do francuskich departamentów zamorskich oraz Azorów i Madery należy ponownie określić działania, w przypadku których możliwe jest finansowanie przez Wspólnotę, oraz kwalifikowalne wydatki.

(3)

W związku z tym należy zastąpić decyzję Komisji 93/522/EWG z dnia 30 września 1993 r. w sprawie określenia działań kwalifikujących się do finansowania przez Wspólnotę w ramach programów zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich oraz na Azorach i Maderze (2).

(4)

Dyrektywa Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (3) określa środki ochronne przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie.

(5)

Należy zatem uchylić decyzję 93/522/EWG.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,

(1)

Warunki uprawy we francuskich departamentach zamorskich wymagają szczególnych działań dotyczących uprawy zbóż. Do działań tych należą kosztowne działania fitosanitarne.

(2)

Decyzja Komisji 2007/609/WE z dnia 10 września 2007 r. w sprawie określenia działań kwalifikujących się do finansowania przez Wspólnotę w ramach programów zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich oraz na Azorach i Maderze (2) określa działania kwalifikujące się do finansowania przez Wspólnotę w ramach programów zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich oraz na Azorach i Maderze.

(3)

Władze Francji przedłożyły Komisji program określający działania fitosanitarne. Program ten określa cele do osiągnięcia, spodziewane wyniki, działania do przeprowadzenia, ich czas trwania i koszt w celu otrzymania ewentualnego wkładu finansowego Wspólnoty. Działania określone w tym programie są zgodne z wymogami decyzji 2007/609/WE.

(4)

Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (3) działania z zakresu ochrony fitosanitarnej mają być finansowane z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji. Dla celów kontroli finansowej tych działań zastosowanie mają art. 9, 36 i 37 wspomnianego rozporządzenia.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,