ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 161

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 50
22 czerwca 2007


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Rady (WE) nr 700/2007 z dnia 11 czerwca 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu mięsa pochodzącego z bydła w wieku do dwunastu miesięcy

1

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 701/2007 z dnia 21 czerwca 2007 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

9

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 702/2007 z dnia 21 czerwca 2007 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy

11

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 703/2007 z dnia 21 czerwca 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do dihydrostreptomycyny i streptomycyny ( 1 )

28

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 704/2007 z dnia 21 czerwca 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2707/2000 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do pomocy wspólnotowej do dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych dla uczniów w instytucjach edukacyjnych

31

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 705/2007 z dnia 21 czerwca 2007 ustalające na rok gospodarczy 2007/2008 kwotę pomocy w odniesieniu do gruszek przeznaczonych do przetworzenia

32

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 706/2007 z dnia 21 czerwca 2007 r. ustanawiające, zgodnie z dyrektywą 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisy administracyjne dotyczące homologacji typu WE pojazdów oraz zharmonizowany test pomiaru wycieków z niektórych systemów klimatyzacji ( 1 )

33

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 707/2007 z dnia 21 czerwca 2007 r. otwierające procedurę przetargową sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie

53

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Komisji 2007/37/WE z dnia 21 czerwca 2007 r. zmieniająca załączniki I i III do dyrektywy Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep ( 1 )

60

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Rada

 

 

2007/431/WE

 

*

Decyzja Rady z dnia 7 czerwca 2007 r. upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu z 2006 r.

63

 

 

Komisja

 

 

2007/432/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 18 czerwca 2007 r. przedłużająca okres obowiązywania decyzji 2002/499/WE w odniesieniu do naturalnie lub sztucznie skarlonych roślin rodzajów Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., pochodzących z Republiki Korei (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2495)

65

 

 

2007/433/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie tymczasowych środków nadzwyczajnych zapobiegających wprowadzaniu do Wspólnoty i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie Gibberella circinata Nirenberg & O’Donnell (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2496)

66

 

 

2007/434/WE

 

*

Decyzja Komisji z 21 czerwca 2007 r. zmieniająca decyzję Komisji 2006/415/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5 u drobiu w Republice Czeskiej (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 3120)  ( 1 )

70

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/1


ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 700/2007

z dnia 11 czerwca 2007 r.

w sprawie wprowadzania do obrotu mięsa pochodzącego z bydła w wieku do dwunastu miesięcy

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 2 akapit drugi w związku z akapitem pierwszym lit. b) tego artykułu rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (1) przewiduje, że Rada ma przyjąć ogólne zasady dotyczące środków mających na celu promowanie lepszej organizacji produkcji, przetwarzania i wprowadzania do obrotu.

(2)

Systemy produkcji bydła w wieku do dwunastu miesięcy i jego szczególne cechy charakterystyczne w momencie uboju różnią się często w zależności od państwa członkowskiego. Na głównych rynkach konsumpcyjnych Wspólnoty mięso pochodzące z różnych przedmiotowych systemów produkcji jest na ogół wprowadzane do obrotu z jednakowym opisem handlowym.

(3)

Doświadczenie wskazuje, że takie praktyki mogłyby zakłócić handel i sprzyjać nieuczciwej konkurencji. Ma to więc bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

(4)

Praktyki te mogłyby stać się również źródłem nieporozumienia dla konsumenta i mogą wprowadzić go w błąd.

(5)

W trosce o poprawę funkcjonowania rynku wewnętrznego wprowadzanie do obrotu mięsa pochodzącego z bydła w wieku do dwunastu miesięcy powinno być zorganizowane w sposób zapewniający jak największą przejrzystość. Pozwoli to również na lepszą organizację przedmiotowej produkcji. W tym celu należy szczegółowo zdefiniować opisy handlowe, które mają być stosowane w języku każdego państwa członkowskiego przy wprowadzaniu do obrotu mięsa pochodzącego z bydła w wieku do dwunastu miesięcy. Usprawni to również dostęp konsumentów do informacji.

(6)

W niektórych przypadkach mięso pochodzące z bydła w wieku do dwunastu miesięcy podlega ochronie na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2). W takich przypadkach jest ono wprowadzane do obrotu z chronioną nazwą lub chronionym oznaczeniem, dzięki czemu może być dokładnie identyfikowane przez podmioty gospodarcze i konsumentów. Niniejsze rozporządzenie nie powinno więc naruszać tych chronionych nazw i oznaczeń.

(7)

Różne badania wykazały, że właściwości organoleptyczne mięsa, takie jak kruchość, smak i barwa, zmieniają się w zależności od wieku i sposobu żywienia zwierzęcia, z którego mięso pochodzi.

(8)

Zgodnie z wynikami konsultacji publicznych zorganizowanych przez Komisję w 2005 r. dla większości konsumentów wiek zwierzęcia i jego żywienie są ważnymi kryteriami przy określaniu szczególnych cech mięsa. Natomiast waga zwierząt przy uboju wydaje się nie mieć tak dużego znaczenia.

(9)

Systemy produkcji i typ stosowanego żywienia zwierząt w wieku do dwunastu miesięcy są na ogół związane z wiekiem przyjętym dla zwierząt przeznaczonych do uboju. Kontrola wieku przy uboju wydaje się łatwiejsza do przeprowadzenia niż kontrola stosowanego typu żywienia. W związku z powyższym stosowanie opisów handlowych różnych w zależności od wieku zwierząt powinno być wystarczające do uzyskania wymaganej przejrzystości.

(10)

Według tych samych konsultacji większość konsumentów uważa, że zwierzęta w wieku do ośmiu miesięcy należą do odrębnej kategorii. Ta granica wiekowa jest również stosowana w art. 130 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (3), w celu zakwalifikowania zwierząt do przyznania premii z tytułu uboju. Wydaje się wobec tego właściwe stosowanie tej granicy wiekowej przy podziale kategorii zwierząt w wieku do dwunastu miesięcy na dwie podkategorie.

(11)

Konsultacje wykazały również, że w zależności od państwa członkowskiego różne mogą być oczekiwania konsumentów wobec tego samego opisu handlowego. Przy wyborze opisów handlowych rozsądnie jest wobec tego wziąć maksymalnie pod uwagę zwyczaje i tradycje kulturowe, aby pomóc konsumentom w wyborze zgodnym z ich oczekiwaniami.

(12)

Należy wprowadzić przepis stanowiący, że bydło w wieku do dwunastu miesięcy ma być oznaczane literą wskazującą, do której kategorii należy.

(13)

Podmioty gospodarcze, które chciałyby dobrowolnie uzupełnić opisy handlowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu innymi informacjami powinny mieć taką możliwość zgodnie z procedurą określoną w art. 16 lub 17 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny (4).

(14)

W celu zapewnienia prawidłowego stosowania informacji znajdujących się na etykietach zgodnie z niniejszym rozporządzeniem należy przewidzieć rejestrację danych umożliwiającą zagwarantowanie prawdziwości informacji na wszystkich etapach produkcji i wprowadzania do obrotu. W tym celu powinna istnieć możliwość stosowania systemu rejestracji, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1825/2000 z dnia 25 sierpnia 2000 r. określającego szczegółowe przepisy stosowania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny (5), z zastrzeżeniem dokonania niezbędnych dostosowań.

(15)

Państwa członkowskie powinny wyznaczyć organy właściwe do przeprowadzania kontroli przestrzegania warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu; należy również wprowadzić przepis pozwalający Komisji zapewnić, jeśli to konieczne poprzez kontrolę na miejscu, czy warunki te są spełnione.

(16)

W trosce o zachowanie spójności należy wprowadzić przepis w celu zapewnienia, że mięso przywożone z państw trzecich spełnia wymagania określone w niniejszym rozporządzeniu. W tym celu, w przypadku gdy kontrole przeprowadza niezależny podmiot zewnętrzny, podmiot ten musi dawać pełną rękojmię kompetencji, niezawisłości i obiektywności.

(17)

Państwa członkowskie powinny ustanowić zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonywanie. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

(18)

Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (6),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Cel i zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki wprowadzania do obrotu we Wspólnocie mięsa pochodzącego z bydła w wieku do dwunastu miesięcy, w szczególności w odniesieniu do stosowanych opisów handlowych.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do mięsa pochodzącego z bydła w wieku do dwunastu miesięcy, którego uboju dokonano po dniu 1 lipca 2008 r., niezależnie od tego, czy wyprodukowano je we Wspólnocie, czy zostało ono przywiezione z państw trzecich.

2.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (WE) nr 1183/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczącego wspólnotowej skali klasyfikacji tusz dojrzałego bydła (7).

3.   Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do mięsa pochodzącego z bydła, w odniesieniu do którego została zarejestrowana chroniona nazwa pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 510/2006 przed dniem 29 czerwca 2007 r.

Artykuł 2

Definicja

Do celów niniejszego rozporządzenia „mięso” oznacza wszystkie tusze, mięso z kośćmi lub bez kości, podroby krojone lub niekrojone, przeznaczone do spożycia przez ludzi, pochodzące z bydła w wieku do dwunastu miesięcy, świeże, mrożone lub głęboko mrożone, bez względu na to, czy jest opakowane lub paczkowane.

Artykuł 3

Klasyfikacja bydła w ubojni

W czasie uboju bydło w wieku do dwunastu miesięcy jest oznaczane przez pracowników ubojni jedną z kategorii określonych w załączniku I, pod nadzorem właściwego organu, o którym mowa w art. 8 ust. 1.

Artykuł 4

Opisy handlowe

1.   Opis handlowy jest nazwą, pod którą środek spożywczy jest sprzedawany, w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (8).

Mięso pochodzące z bydła w wieku do dwunastu miesięcy jest wprowadzane do obrotu w państwach członkowskich z opisem lub opisami handlowymi określonymi w załączniku II, ustanowionymi dla każdego państwa członkowskiego.

Opisy handlowe, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą być uzupełnione informacją o nazwie lub oznaczeniu danych kawałków mięsa lub podrobów.

2.   Opisy handlowe określone w załączniku II część A oraz każda nowa nazwa będąca odmianą wspomnianych opisów handlowych są stosowane wyłącznie, jeśli spełnione zostały wszystkie wymagania niniejszego rozporządzenia.

W szczególności terminy „veau”, „telecí”, „Kalb”, „μοσχάρι”, „ternera”„kalv”, „veal”, „vitello”, „vitella”, „kalf”, „vitela” i „teletina” nie są stosowane w opisach handlowych ani umieszczane na etykietach mięsa pochodzącego z bydła w wieku powyżej dwunastu miesięcy.

Artykuł 5

Obowiązkowe informacje na etykiecie

1.   Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 1 dyrektywy 2000/13/WE i art. 13, 14 i 15 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, na każdym etapie produkcji i wprowadzania do obrotu podmioty gospodarcze oznaczają mięso pochodzące z bydła w wieku do dwunastu miesięcy etykietami zawierającymi następujące informacje:

a)

wiek zwierzęcia przy uboju wskazany, w zależności od przypadku, jako „wiek przy uboju: 8 miesięcy lub mniej” dla mięsa z bydła w wieku do ośmiu miesięcy lub „wiek przy uboju: od 8 do 12 miesięcy” dla mięsa z bydła w wieku powyżej ośmiu miesięcy, ale nie starszego niż dwanaście miesięcy;

b)

opisy handlowe zgodnie z art. 4 niniejszego rozporządzenia.

Jednak na zasadzie odstępstwa od lit. a) podmioty gospodarcze mogą na każdym etapie produkcji i wprowadzania do obrotu, z wyjątkiem sprzedaży konsumentowi końcowemu, zastąpić wiek przy uboju literą identyfikującą kategorię zgodnie z definicją zawartą w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

2.   W odniesieniu do mięsa pochodzącego z bydła w wieku do dwunastu miesięcy, sprzedawanego bez opakowania w miejscach sprzedaży detalicznej konsumentowi końcowemu, państwa członkowskie ustanawiają zasady, według których podawane są informacje, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 6

Nieobowiązkowe informacje na etykiecie

Podmioty gospodarcze mogą uzupełniać informacje obowiązkowe, o których mowa w art. 5, nieobowiązkowymi informacjami zatwierdzonymi zgodnie z procedurą określoną w art. 16 lub 17 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.

Artykuł 7

Rejestracja

Na każdym etapie produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa pochodzącego z bydła w wieku do dwunastu miesięcy podmioty gospodarcze, aby zagwarantować dokładność informacji na etykiecie, o których mowa w art. 5 i 6, rejestrują w szczególności następujące informacje:

a)

wskazanie numeru identyfikacyjnego i datę urodzenia zwierząt, tylko na etapie ubojni;

b)

wskazanie numeru referencyjnego umożliwiającego określenie związku, z jednej strony, między identyfikacją zwierząt, z których pochodzi mięso, a, z drugiej strony, opisami handlowymi, wiekiem przy uboju i literą identyfikacyjną kategorii znajdującą się na etykiecie mięsa;

c)

wskazanie daty przybycia zwierząt i mięsa do zakładu i ich odesłania z zakładu, aby zapewnić określenie związku między przybyciem i odesłaniem.

Artykuł 8

Kontrole urzędowe

1.   Przed dniem 1 lipca 2008 r. państwa członkowskie wyznaczają właściwy organ lub organy odpowiedzialne za kontrole urzędowe przeprowadzane w celu weryfikacji stosowania niniejszego rozporządzenia i informują o tym Komisję.

2.   Kontrole urzędowe przeprowadzane są przez właściwy organ lub organy zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (9).

3.   Komisja wspólnie z właściwymi organami zapewnia przestrzeganie przez państwa członkowskie przepisów niniejszego rozporządzenia.

W wymaganych przypadkach eksperci Komisji przeprowadzają, wspólnie z odpowiednimi właściwymi organami i, w stosownych przypadkach, z ekspertami państw członkowskich, kontrole na miejscu w celu upewnienia się, że niniejsze rozporządzenie jest wykonywane.

Państwo członkowskie, na którego terytorium przeprowadzana jest kontrola, zapewnia Komisji wszelką konieczną pomoc wymaganą do wykonania przez nią jej zadań.

Artykuł 9

Mięso przywożone z państw trzecich

1.   Mięso pochodzące z bydła w wieku do dwunastu miesięcy przywożone z państw trzecich jest wprowadzane do obrotu we Wspólnocie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2.   Podmioty gospodarcze z państwa trzeciego zamierzające wprowadzić do obrotu na rynku Wspólnoty mięso, o którym mowa w ust. 1, poddają swoją działalność kontroli właściwego organu wyznaczonego przez to państwo trzecie lub, w razie jego braku, kontroli niezależnego podmiotu zewnętrznego. Niezależny podmiot daje pełną rękojmię poszanowania warunków ustanowionych przez europejską normę EN 45011 lub ISO/IEC Guide 65 („Wymagania ogólne dotyczące jednostek prowadzących systemy certyfikacji wyrobów”).

Wyznaczony właściwy organ lub, w stosownych przypadkach, niezależny podmiot zewnętrzny zapewniają spełnienie wymogów niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 10

Sankcje

Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Najpóźniej do dnia 1 lipca 2009 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach dotyczących sankcji i niezwłocznie informują ją o wszelkich kolejnych zmianach ich dotyczących.

Artykuł 11

Środki wykonawcze

1.   Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia zostają przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2. Środki takie obejmują w szczególności:

a)

praktyczne metody wskazywania liter identyfikujących kategorie zgodnie z definicją zawartą w załączniku I w odniesieniu do miejsca, w jakim są umieszczone, i wielkości liter;

b)

przywóz mięsa z państw trzecich, o którym mowa w art. 9, w odniesieniu do metod kontroli przestrzegania niniejszego rozporządzenia.

2.   Załącznik II część B może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2.

Artykuł 12

Komitet

1.   Komisja jest wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny ustanowiony art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego artykułu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, wynosi jeden miesiąc.

Artykuł 13

Środki przejściowe

Mięso pochodzące ze zwierząt w wieku do dwunastu miesięcy ubitych przed dniem 1 lipca 2008 r. może być nadal wprowadzane do obrotu bez spełnienia wymagań niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 14

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2008 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 11 czerwca 2007 r.

W imieniu Rady

H. SEEHOFER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 21. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1913/2005 (Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 2).

(2)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, str. 12. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1).

(3)  Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 552/2007 (Dz.U. L 131 z 23.5.2007, str. 10).

(4)  Dz.U. L 204 z 11.8.2000, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006.

(5)  Dz.U. L 216 z 26.8.2000, str. 8. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 275/2007 (Dz.U. L 76 z 16.3.2007, str. 12).

(6)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

(7)  Dz.U. L 214 z 4.8.2006, str. 1.

(8)  Dz.U. L 109 z 6.5.2000, str. 29.

(9)  Dz.U. L 165 z 30.4.2004, str. 1.


ZAŁĄCZNIK I

Kategorie bydła w wieku do dwunastu miesięcy

Przy uboju bydło w wieku do dwunastu miesięcy musi zostać przydzielone do jednej z poniższych dwóch kategorii:

A)

kategoria V: bydło w wieku do ośmiu miesięcy,

litera identyfikacyjna kategorii: V;

B)

kategoria Z: bydło w wieku powyżej ośmiu miesięcy, ale nie starsze niż dwanaście miesięcy,

litera identyfikacyjna kategorii: Z.

W państwach członkowskich klasyfikacja ta musi być dokonywana w oparciu o informacje zawarte w paszporcie zwierzęcia lub, w razie jego braku, w oparciu o dane zawarte w skomputeryzowanej bazie danych określonej w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.


ZAŁĄCZNIK II

Wykaz opisów handlowych, o których mowa w art. 4

A)

W odniesieniu do mięsa pochodzącego z bydła należącego do kategorii V:

Państwo wprowadzenia do obrotu

Opisy handlowe, jakie należy zastosować

Belgia

veau, viande de veau / kalfsvlees / Kalbfleisch

Bułgaria

месо от малки телета

Republika Czeska

telecí

Dania

lyst kalvekød

Niemcy

Kalbfleisch

Estonia

vasikaliha

Grecja

μοσχάρι γάλακτος

Hiszpania

ternera blanca, carne de ternera blanca

Francja

veau, viande de veau

Irlandia

veal

Włochy

vitello, carne di vitello

Cypr

μοσχάρι γάλακτος

Łotwa

teļa gaļa

Litwa

veršiena

Luksemburg

veau, viande de veau / Kalbfleisch

Węgry

borjúhús

Malta

vitella

Niderlandy

kalfsvlees

Austria

Kalbfleisch

Polska

cielęcina

Portugalia

vitela

Rumunia

carne de vițel

Słowenia

teletina

Słowacja

teľacie mäso

Finlandia

vaalea vasikanliha / ljust kalvkött

Szwecja

ljust kalvkött

Zjednoczone Królestwo

veal

B)

W odniesieniu do mięsa pochodzącego z bydła należącego do kategorii Z:

Państwo wprowadzenia do obrotu

Opisy handlowe, jakie należy zastosować

Belgia

jeune bovin, viande de jeune bovin / jongrundvlees / Jungrindfleisch

Bułgaria

телешко месо

Republika Czeska

hovězí maso z mladého skotu

Dania

kalvekød

Niemcy

Jungrindfleisch

Estonia

noorloomaliha

Grecja

νεαρό μοσχάρι

Hiszpania

ternera, carne de ternera

Francja

jeune bovin, viande de jeune bovin

Irlandia

rosé Veal

Włochy

vitellone, carne di vitellone

Cypr

νεαρό μοσχάρι

Łotwa

jaunlopa gaļa

Litwa

jautiena

Luksemburg

jeune bovin, viande de jeune bovin / Jungrindfleisch

Węgry

növendék marha húsa

Malta

vitellun

Niderlandy

rosé kalfsvlees

Austria

Jungrindfleisch

Polska

młoda wołowina

Portugalia

vitelão

Rumunia

carne de tineret bovin

Słowenia

meso težjih telet

Słowacja

mäso z mladého dobytka

Finlandia

vasikanliha / kalvkött

Szwecja

kalvkött

Zjednoczone Królestwo

beef


22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/9


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 701/2007

z dnia 21 czerwca 2007 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 czerwca 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).


ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 21 czerwca 2007 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

MA

31,6

TR

81,1

ZZ

56,4

0707 00 05

TR

148,5

ZZ

148,5

0709 90 70

TR

86,6

ZZ

86,6

0805 50 10

AR

53,4

TR

92,6

UY

68,9

ZA

58,2

ZZ

68,3

0808 10 80

AR

92,0

BR

84,0

CA

102,7

CL

86,0

CN

88,0

CO

90,0

NZ

98,0

US

109,3

UY

78,0

ZA

98,5

ZZ

92,7

0809 10 00

TR

201,3

ZZ

201,3

0809 20 95

TR

288,0

US

341,9

ZZ

315,0

0809 30 10, 0809 30 90

CL

101,4

US

149,4

ZA

88,5

ZZ

113,1

0809 40 05

IL

164,9

US

222,0

ZZ

193,5


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, str. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/11


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 702/2007

z dnia 21 czerwca 2007 r.

zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 827/68 (1), w szczególności jego art. 5 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 (2) określa fizyczne i chemiczne właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz ustanawia metody oceny tych właściwości. Metody te oraz limity dotyczące właściwości oliwy muszą być zaktualizowane w celu uwzględnienia opinii ekspertów z dziedziny chemii, zgodnie z pracami wykonanymi w ramach Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek.

(2)

Eksperci z dziedziny chemii uznali w szczególności, że oznaczenie ilościowe zawartości procentowej 2-monopalmitynianu glicerolu jest metodą oznaczania oliwy estryfikowanej o większej precyzji. Zmniejszenie limitu zawartości stigmastadienów w oliwach z oliwek z pierwszego tłoczenia umożliwia również lepsze rozdzielenie oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i rafinowanej.

(3)

W celu dopuszczenia okresu dostosowania do nowych norm i udzielenia czasu na wprowadzenie środków niezbędnych do ich stosowania oraz w celu uniknięcia zakłóceń w transakcjach handlowych należy odsunąć w czasie początek stosowania niniejszego rozporządzenia do dnia 1 stycznia 2008 r. Z tych samych przyczyn należy przewidzieć, aby oliwa z oliwek i oliwa z wytłoczyn oliwek legalnie wyprodukowane i oznakowane we Wspólnocie lub legalnie przywiezione do Wspólnoty i dopuszczone do swobodnego obrotu przed wspomnianą datą mogły być sprzedawane aż do wyczerpania zapasów.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Oliwy z Oliwek i Oliwek Stołowych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 2 ust. 1, tiret siódme otrzymuje brzmienie:

„—

metoda przedstawiona w załączniku VII do oznaczania zawartości procentowej 2-monopalmitynianu glicerolu,”;

2)

załączniki zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.

Jednakże produkty, które zostały legalnie wyprodukowane i oznakowane we Wspólnocie lub legalnie przywiezione do Wspólnoty i dopuszczone do swobodnego obrotu przed dniem 1 stycznia 2008 r. mogą być wprowadzone do obrotu do chwili wyczerpania wszystkich zapasów.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 161 z 30.4.2004, str. 97.

(2)  Dz.U. L 248 z 5.9.1991, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1989/2003 (Dz.U. L 295 z 13.11.2003, str. 57).


ZAŁĄCZNIK

W załącznikach do rozporządzenia (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w streszczeniu wprowadza się następujące zmiany:

a)

tytuł załącznika II otrzymuje brzmienie:

„Oznaczanie wolnych kwasów tłuszczowych, metoda na zimno”;

b)

tytuł załącznika VII otrzymuje brzmienie:

„Oznaczanie zawartości procentowej 2-monopalmitynianu glicerolu”;

2)

załącznik I otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK I

WŁAŚCIWOŚCI OLIWY Z OLIWEK

Uwagi:

a)

Wyniki analiz muszą być wyrażone ze wskazaniem tej samej liczby miejsc po przecinku, jak te, które zostały użyte w odniesieniu do każdej właściwości.

Ostatnia cyfra musi być powiększona o jeden, jeżeli następna cyfra jest większa niż 4.

b)

Wystarczy, że jedna właściwość nie jest zgodna z wartościami wskazanymi, a kategoria oliwy może być zmieniona lub zgłoszona jako niezgodna w odniesieniu do czystości do celów niniejszego rozporządzenia.

c)

Jeżeli właściwość oznaczona jest gwiazdką (*), odnosząc się do jakości oliwy, oznacza to, że:

dla oliwy lampante, odpowiednie limity jej dotyczące nie muszą być równocześnie przestrzegane,

dla oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia, jeżeli co najmniej jeden z tych limitów różni się od wartości wskazanych, kategoria oliwy będzie zmieniona, chociaż będą one klasyfikowane w jednej z kategorii oliwy z oliwek pierwszego tłoczenia.

d)

Jeżeli właściwość oznaczona jest dwiema gwiazdkami (**) oznacza to, dla wszystkich typów oliwy z wytłoczyn oliwek, że odpowiednie limity jej dotyczące mogą nie być równocześnie przestrzegane.”.

Kategoria

Kwasowość

(%) (*)

Liczba nadtlenkowa

mEq O2/kg (*)

Woski

mg/kg (**)

2-monopalmitynian glicerolu

(%)

Stigmastadien

mg/kg (1)

Różnica między HPLC ECN42

a teoretycznym ECN42

K232 (*)

K270 (*)

Delta-K (*)

Ocena organoleptyczna

Mediana błędów (Md) (*)

Ocena organoleptyczna

Mediana owocowości (Mf) (*)

1.

Oliwa z oliwek ekstra z pierwszego tłoczenia

≤ 0,8

≤ 20

≤ 250

≤ 0,9 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem ≤ 14 %

≤ 1,0 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem > 14 %

≤ 0,10

≤ 0,2

≤ 2,50

≤ 0,22

≤ 0,01

Md = 0

Mf > 0

2.

Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia

≤ 2,0

≤ 20

≤ 250

≤ 0,9 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem ≤ 14 %

≤ 1,0 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem > 14 %

≤ 0,10

≤ 0,2

≤ 2,60

≤ 0,25

≤ 0,01

Md ≤ 2,5

Mf > 0

3.

Oliwa z oliwek typu lampante

> 2,0

≤ 300 (3)

≤ 0,9 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem ≤ 14 %

≤ 1,1 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem > 14 %

≤ 0,50

≤ 0,3

Md > 2,5 (2)

4.

Rafinowana oliwa z oliwek

≤ 0,3

≤ 5

≤ 350

≤ 0,9 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem ≤ 14 %

≤ 1,1 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem > 14 %

≤ 0,3

≤ 1,10

≤ 0,16

5.

Oliwa z oliwek złożona z rafinowanej oliwy z oliwek oraz oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia

≤ 1,0

≤ 15

≤ 350

≤ 0,9 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem ≤ 14 %

≤ 1,0 jeśli % zawartość kwasu palmitynowego ogółem > 14 %

≤ 0,3

≤ 0,90

≤ 0,15

6.

Surowa oliwa z wytłoczyn oliwek

> 350 (4)

≤ 1,4

≤ 0,6

7.

Rafinowana oliwa z wytłoczyn oliwek

≤ 0,3

≤ 5

> 350

≤ 1,4

≤ 0,5

≤ 2,00

≤ 0,20

8.

Oliwa z wytłoczyn oliwek

≤ 1,0

≤ 15

> 350

≤ 1,2

≤ 0,5

≤ 1,70

≤ 0,18


Kategoria

Zawartość kwasów (5)

Suma izomerów transoleinowych

(%)

Suma izomerów translinolowych + translinolenowych

(%)

Skład steroli

Łącznie sterole

(mg/kg)

Erytrodiol i uwaol

(%) (**)

Mirystynowy

(%)

Linolenowy

(%)

Arachidowy

(%)

Eikozaenowy

(%)

Behenowy

(%)

Lignocerynowy

(%)

Cholesterol

(%)

Brassikasterol

(%)

Kampesterol

(%)

Stigmasterol

(%)

Betasitosterol

(%) (6)

Delta-7-stigmastenol

(%)

1.

Oliwa z oliwek ekstra z pierwszego tłoczenia

≤ 0,05

≤ 1,0

≤ 0,6

≤ 0,4

≤ 0,2

≤ 0,2

≤ 0,05

≤ 0,05

≤ 0,5

≤ 0,1

≤ 4,0

< Camp.

≥ 93,0

≤ 0,5

≥ 1 000

≤ 4,5

2.

Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia

≤ 0,05

≤ 1,0

≤ 0,6

≤ 0,4

≤ 0,2

≤ 0,2

≤ 0,05

≤ 0,05

≤ 0,5

≤ 0,1

≤ 4,0

< Camp.

≥ 93,0

≤ 0,5

≥ 1 000

≤ 4,5

3.

Oliwa z oliwek typu lampante

≤ 0,05

≤ 1,0

≤ 0,6

≤ 0,4

≤ 0,2

≤ 0,2

≤ 0,10

≤ 0,10

≤ 0,5

≤ 0,1

≤ 4,0

≥ 93,0

≤ 0,5

≥ 1 000

≤ 4,5 (7)

4.

Rafinowana oliwa z oliwek

≤ 0,05

≤ 1,0

≤ 0,6

≤ 0,4

≤ 0,2

≤ 0,2

≤ 0,20

≤ 0,30

≤ 0,5

≤ 0,1

≤ 4,0

< Camp.

≥ 93,0

≤ 0,5

≥ 1 000

≤ 4,5

5.

Oliwa z oliwek złożona

≤ 0,05

≤ 1,0

≤ 0,6

≤ 0,4

≤ 0,2

≤ 0,2

≤ 0,20

≤ 0,30

≤ 0,5

≤ 0,1

≤ 4,0

< Camp.

≥ 93,0

≤ 0,5

≥ 1 000

≤ 4,5

6.

Surowa oliwa z wytłoczyn oliwek

≤ 0,05

≤ 1,0

≤ 0,6

≤ 0,4

≤ 0,3

≤ 0,2

≤ 0,20

≤ 0,10

≤ 0,5

≤ 0,2

≤ 4,0

≥ 93,0

≤ 0,5

≥ 2 500

> 4,5 (8)

7.

Rafinowana oliwa z wytłoczyn oliwek

≤ 0,05

≤ 1,0

≤ 0,6

≤ 0,4

≤ 0,3

≤ 0,2

≤ 0,40

≤ 0,35

≤ 0,5

≤ 0,2

≤ 4,0

< Camp.

≥ 93,0

≤ 0,5

≥ 1 800

> 4,5

8.

Oliwa z wytłoczyn oliwek

≤ 0,05

≤ 1,0

≤ 0,6

≤ 0,4

≤ 0,3

≤ 0,2

≤ 0,40

≤ 0,35

≤ 0,5

≤ 0,2

≤ 4,0

< Camp.

≥ 93,0

≤ 0,5

≥ 1 600

> 4,5

3)

w dodatku 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)

pierwsze tiret otrzymuje brzmienie:

„—

Kwasowość

Załącznik II

Oznaczanie wolnych kwasów tłuszczowych, metoda na zimno”;

b)

tiret trzynaste otrzymuje brzmienie:

„—

Kwasy tłuszczowe nasycone w pozycji 2

Załącznik VII

Oznaczanie zawartości procentowej 2-monopalmitynianu glicerolu”;

4)

tytuł załącznika II otrzymuje brzmienie:

5)

załącznik IV otrzymuje brzmienie:

ZAŁĄCZNIK IV

OZNACZANIE ZAWARTOŚCI WOSKÓW METODĄ CHROMATOGRAFII GAZOWEJ Z UŻYCIEM KOLUMNY KAPILARNEJ

1.   CEL

Niniejsza metoda stanowi opis procedury analitycznej oznaczania zawartości wosków w oliwie z oliwek. Woski rozdziela się w zależności od liczby atomów węgla. Metodę można w szczególności stosować do rozróżniania oliwy z oliwek uzyskanej z tłoczenia od oliwy z oliwek uzyskanej z ekstrakcji (oliwy z wytłoczyn).

2.   ZASADA

Dodanie odpowiedniego wzorca wewnętrznego do tłuszczu, następnie frakcjonowanie metodą chromatografii w kolumnie z uwodnionym żelem krzemionkowym, odzyskanie frakcji wymytej uprzednio w warunkach testowych (której biegunowość jest mniejsza niż w przypadku triglicerydów), następnie przeprowadzenie bezpośredniej analizy metodą chromatografii gazowej z użyciem kolumny kapilarnej.

3.   MATERIAŁY

3.1.   Kolba Erlenmeyera o pojemności 25 ml.

3.2.   Szklana kolumna do chromatografii gazowej, średnica wewnętrzna 15,0 mm, wysokość 30–40 cm, wyposażona w kranik.

3.3.   Odpowiedni chromatograf gazowy z kolumną kapilarną, wyposażony w system do bezpośredniego wprowadzania do kolumny, składający się z:

3.3.1.   komory z termostatem do kolumn, wyposażonej w programator temperatury;

3.3.2.   zimnego dozownika do bezpośredniego wprowadzania do kolumny;

3.3.3.   detektora płomieniowo-jonizacyjnego i konwertera-wzmacniacza;

3.3.4.   rejestrującego integratora współpracującego z konwerterem-wzmacniaczem (3.3.3), o szybkości odpowiedzi poniżej 1 sekundy, ze zmienną szybkością przesuwu papieru. (Można również zastosować systemy informatyczne przewidujące uzyskiwanie danych z chromatografii gazowej przy użyciu komputera osobistego);

3.3.5.   Kolumny kapilarnej, ze szkła lub z topionej krzemionki, o długości 8–12 m, średnicy wewnętrznej 0,25–0,32 mm, pokrytej od środka płynem rozdzielającym, o jednolitej grubości 010–0,30 μm. (Płyny rozdzielające nadające się do użycia typu SE52 lub SE 54, dostępne w handlu).

3.4.   Mikrostrzykawka umożliwiająca bezpośrednie wstrzyknięcie do kolumny porcji 10 μl, wyposażona w igłę o utwardzonej powierzchni.

3.5.   Wibrator elektryczny.

3.6.   Wyparka rotacyjna.

3.7.   Piec muflowy.

3.8.   Waga analityczna zapewniająca precyzję pomiaru ± 0,1 mg.

3.9.   Zwykłe szkło laboratoryjne.

4.   ODCZYNNIKI

4.1.   Żel krzemionkowy o granulometrii w zakresie od 60 do 200 μm.

Żel krzemionkowy należy umieścić w piecu w temperaturze 500 °C na co najmniej 4 godziny. Schłodzić, następnie dodać 2 % wody względem ilości pobranego żelu krzemionkowego. Dobrze wstrząsnąć do otrzymania jednolitej zawiesiny. Trzymać w zaciemnionym miejscu przez co najmniej 12 godzin przed użyciem.

4.2.   n-heksan, do chromatografii.

4.3.   Eter etylowy, do chromatografii.

4.4.   n-heptan, do chromatografii.

4.5.   Roztwór wzorca arachidynianu laurylowego o stężeniu 0,1 % (m/V) w heksanie (wzorzec wewnętrzny). (Można również zastosować palmitynian palmitylu lub stearynian mirystylu).

4.5.1.   Sudan 1 (1-fenylo-azo-2-naftol).

4.6.   Gaz nośny: czysty wodór lub hel, do chromatografii gazowej.

4.7.   Gazy pomocnicze:

czysty wodór, do chromatografii gazowej,

czyste powietrze, do chromatografii gazowej.

5.   SPOSÓB POSTĘPOWANIA

5.1.   Przygotowanie kolumny chromatograficznej

Sporządzić zawiesinę 15 g żelu krzemionkowego (4.1) w n-heksanie (4.2) i wprowadzić do kolumny (3.2). Po spontanicznym wytrącaniu osadu zakończyć ten proces przy użyciu wytrząsarki elektrycznej (3.5), tak aby warstwa chromatograficzna była bardziej jednolita. Przesączyć 30 ml n-heksanu, aby usunąć wszelkie zanieczyszczenia. Odważyć dokładnie, przy użyciu wagi (3.8), 500 mg próbki do kolby Erlenmeyera o pojemności 25 ml (3.1) i dodać właściwą ilość wzorca wewnętrznego (4.5), zależnie od przypuszczalnej zawartości wosków. Dodać na przykład 0,1 mg arachidynianu laurylowego w przypadku oliwy z oliwek i 0,25–0,5 mg w przypadku oliwy z wytłoczyn oliwek. Do tak przygotowanej próbki dodać dwie porcje po 2 ml n-heksanu (4.2) i przenieść do kolumny chromatograficznej.

Wprowadzić próbkę, tak aby rozpuszczalnik napłynął do wysokości 1 mm powyżej górnego poziomu absorbentu, następnie przesączyć dodatkowych 70 ml n-heksanu, tak aby usunąć naturalnie obecne n-alkany. Rozpocząć wymywanie chromatograficzne, pobierając 180 ml mieszaniny n-heksanu/eteru etylowego w proporcji 99/1, przy przepływie około 15 kropli w ciągu 10 sekund. Wymywanie próbki należy prowadzić w temperaturze pokojowej 22 °C ± 4.

Uwagi:

Mieszaninę n-heksanu/eteru etylowego (99/1) należy przygotowywać codziennie.

W celu wzrokowego skontrolowania prawidłowości wymywania wosków można dodać do próbki 100 μl roztworu 1 % Sudanu w mieszaninie wymywającej. Ponieważ wartość retencji tego barwnika jest pośrednia pomiędzy wartościami retencji wosków i triglicerydów, należy zatrzymać wymywanie, gdy barwnik dotrze do dna kolumny chromatograficznej, ponieważ wszystkie woski zostały już wymyte.

Otrzymaną w ten sposób frakcję suszy się w wyparce rotacyjnej (3.6) aż do niemal całkowitego wyeliminowania rozpuszczalnika. Usuwa się ostatnie 2 ml rozpuszczalnika przy użyciu słabego strumienia azotu; a następnie dodaje 2–4 ml n-heptanu.

5.2.   Analiza metodą chromatografii gazowej

5.2.1.   Procedura wstępna

Umieścić kolumnę w chromatografie gazowym (3.3), łącząc szczelinę wlotową z systemem kolumnowym, a wylotową z detektorem. Wykonać ogólne kontrole aparatury do chromatografii gazowej (działanie pętli gazowych, sprawność detektora i systemu rejestracyjnego itp.).

Jeżeli kolumna używana jest po raz pierwszy, zaleca się jej kondycjonowanie. Przepuścić przez kolumnę gaz o małym natężeniu przepływu, następnie uruchomić aparaturę do chromatografii gazowej. Stopniowo podgrzewać do uzyskania, po około 4 godzinach, temperatury 350 °C. Utrzymać tę temperaturę przez co najmniej 2 godziny, a następnie ustawić aparaturę według zadanych warunków pracy (zadać natężenie przepływu gazu, zapalić płomień, podłączyć do elektronicznego przyrządu rejestrującego (3.3.4), ustawić temperaturę komory kolumny, detektora itd.) oraz rejestrować sygnał z czułością co najmniej dwukrotnie wyższą niż czułość przewidziana do przeprowadzenia analizy. Przebieg linii podstawowej powinien mieć charakter liniowy, bez jakichkolwiek pików, i linia ta nie powinna wykazywać nachylenia.

Prostoliniowe, ujemne nachylenie linii wskazuje na to, że połączenia kolumn są nieprawidłowe; nachylenie dodatnie oznacza, że kolumna nie została poddana wystarczającemu kondycjonowaniu.

5.2.2.   Dobór warunków roboczych

Ogólnie należy przestrzegać następujących warunków roboczych:

temperatura kolumny:

 

20 °C/minutę

 

5 °C/minutę

 

20 °C/minutę

 

początkowa 80 °C

(1′)

240 °C

325 °C

(6′)

340 °C

(10′)

temperatura detektora: 350 °C,

porcja wstrzykiwana: 1 μl roztworu (2–4 ml) n-heptanu,

gaz nośny: hel lub wodór z szybkością liniową optymalną dla wybranego gazu (patrz: dodatek),

czułość urządzenia: taka, aby były spełnione warunki określone poniżej:

Warunki te mogą być modyfikowane w sposób dostosowany do charakterystyk kolumn i aparatów do chromatografii gazowej, tak aby uzyskano oddzielenie wszystkich wosków i zadowalającą rozdzielczość pików (patrz: rysunek), przy czym czas retencji wzorca wewnętrznego C32 powinien wynosić 18 ± 3 minut. Pik najbardziej reprezentatywny dla wosków musi mierzyć co najmniej 60 % od dołu skali.

Ustalić parametry całkowania pików w taki sposób, by uzyskać dokładną wartość pól powierzchni rozpatrywanych pików.

Uwaga: Ze względu na wysoką temperaturę końcową przyjmuje się dodatnie nachylenie, które nie może przekraczać 10 % od dołu skali.

5.3.   Przeprowadzenie analizy

Pobrać 1 μl roztworu za pomocą mikrostrzykawki o pojemności 10 μl; odciągnąć tłoczek, aż igła zostanie całkowicie opróżniona. Wprowadzić igłę do układu nastrzykowego i szybko wstrzyknąć po upływie jednej do dwóch sekund. Po upływie około 5 sekund powoli wyciągnąć igłę.

Przeprowadzić rejestrację danych aż do momentu całkowitego wymycia wosków.

Linia podstawowa musi przez cały czas spełniać ustalone wymagania.

5.4.   Identyfikacja pików

Zidentyfikować piki po czasach retencji, porównując je z mieszaninami wosków o znanych czasach retencji, analizowanymi w takich samych warunkach.

Rysunek przedstawia chromatogram wosków oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia.

5.5.   Analiza ilościowa

Ustalić za pomocą integratora pola powierzchni pików odpowiadające wzorcowi wewnętrznemu i estrom alifatycznym od C40 do C46.

Obliczyć zawartość wosków każdego z estrów, w mg/kg tłuszczu, zgodnie ze wzorem:

Formula

gdzie:

Ax

=

pole pod pikiem każdego estru, w milimetrach kwadratowych;

As

=

pole pod pikiem wzorca wewnętrznego, w milimetrach kwadratowych;

ms

=

masa dodanego wzorca wewnętrznego, w miligramach;

m

=

masa próbki pobranej do oznaczenia, w gramach.

6.   PREZENTACJA WYNIKÓW

Podać zawartość poszczególnych wosków od C40 do C46, w mg/kg tłuszczu (ppm).

Uwaga: Oznaczane składniki odpowiadają pikom o liczbie par węglowych zawartych pomiędzy estrami C40 a C46, zgodnie z przykładowym chromatogramem wosków oliwy z oliwek przedstawionym na rysunku poniżej. Jeżeli ester C46 pojawi się podwójnie, w celu jego identyfikacji zaleca się analizę frakcji wosków oliwy z wytłoczyn oliwek, gdzie C46 łatwo jest zidentyfikować, ponieważ wykazuje wyraźną przewagę ilościową.

Wynik należy podać z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.

Rysunek

Chromatogram wosków oliwy z oliwek (9)

Image

Dodatek

Oznaczenie prędkości liniowej gazu

Do chromatografu gazowego ustawionego na normalne warunki robocze wprowadzić 1–3 μl metanu (lub propanu). Mierzyć chronometrem czas potrzebny na przejście gazu przez kolumnę, począwszy od momentu wstrzyknięcia do spadku wartości szczytowej (tM).

Prędkość liniowa, w cm/s, jest określona na podstawie wzoru L/tM, gdzie L jest długością kolumny w centymetrach, a tM – czasem zmierzonym w sekundach.

”;

6)

załącznik VII otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK VII

OZNACZANIE ZAWARTOŚCI PROCENTOWEJ 2-MONOPALMITYNIANU GLICEROLU

1.   CEL I ZAKRES STOSOWANIA

Niniejsza metoda stanowi opis procedury analitycznej oznaczania zawartości procentowej kwasu palmitynowego w pozycji 2 triglicerydów metodą oznaczania 2-monopalmitynianu glicerolu.

Niniejsza metoda dotyczy olejów roślinnych płynnych w temperaturze pokojowej (20 °C).

2.   ZASADA

Po przygotowaniu próbkę oleju poddaje się działaniu lipazy trzustkowej: częściowa i swoista hydroliza w pozycjach 1 i 3 cząsteczki triglicerydu powoduje pojawienie się monoglicerydów w pozycji 2. Zawartość procentowa 2-monopalmitynianu glicerolu we frakcji monoglicerydów jest oznaczana, po sililowaniu, metodą chromatografii gazowej na kolumnie kapilarnej.

3.   APARATURA I MATERIAŁY EKSPLOATACYJNE

3.1.   Kolba Erlenmeyera o pojemności 25 ml.

3.2.   Zlewki o pojemności 100, 250 i 300 ml.

3.3.   Szklana kolumna chromatograficzna (wewnętrzna średnica: 21–23 mm, długość: 400 mm), wyposażona w płytkę ze spieku szklanego i kranik.

3.4.   Cylindry miarowe o pojemności 10, 50, 100 i 200 ml.

3.5.   Kolby o pojemności 100 i 250 ml.

3.6.   Wyparka obrotowa.

3.7.   Probówki do wirowania o pojemności 10 ml, ze szlifowanym korkiem.

3.8.   Wirówka do probówek o pojemności 10 i 100 ml.

3.9.   Termostat umożliwiający utrzymanie temperatury na poziomie 40 °C ± 0,5 °C.

3.10.   Biurety z podziałką co 1 i 2 ml.

3.11.   Strzykawka podskórna o pojemności 1 ml.

3.12.   Mikrostrzykawka o pojemności 100 μl.

3.13.   Lejek, 1 000 ml.

3.14.   Chromatograf gazowy do kolumn kapilarnych, wyposażony w dozownik do nastrzykiwania »na kolumnę« na zimno w celu bezpośredniego wprowadzania próbki do kolumny oraz w piecyk zapewniający utrzymanie wybranej temperatury z dokładnością do 1 °C.

3.15.   Układ nastrzykowy »na kolumnę« na zimno, w celu bezpośredniego wprowadzenia próbki do kolumny.

3.16.   Detektor płomieniowo-jonizacyjny i elektrometr.

3.17.   Rejestrujący integrator współpracujący z elektrometrem, z szybkością odpowiedzi poniżej 1 sekundy, ze zmienną szybkością przesuwu papieru.

3.18.   Kolumna kapilarna ze szkła lub z topionej krzemionki, o długości 8–12 m i średnicy wewnętrznej 0,25–0,32 mm, pokryta 5 % polimetylosiloksanem lub polifenylo-metylosiloksanem, o grubości 0,10–0,30 μm, którą można stosować w temperaturze 370 °C.

3.19.   Mikrostrzykawka o pojemności 10 μl, wyposażona w igłę o utwardzonej powierzchni, o długości co najmniej 7,5 cm, przeznaczona do wykonywania bezpośrednich nastrzyków na kolumnę.

4.   ODCZYNNIKI

4.1.   Żel krzemionkowy o granulometrii w zakresie od 0,063 do 0,200 mm (70/280 mesh), przygotowany następująco: umieścić żel krzemionkowy w kapsule porcelanowej, suszyć w suszarce w temperaturze 160 °C przez 4 godziny, schłodzić do temperatury pokojowej w eksykatorze. Dodać objętość wody równoważną 5 % masy żelu krzemionkowego, w następujący sposób: do kolby Erlenmeyera o pojemności 500 ml odważyć 152 g żelu krzemionkowego i dodać 8 g wody destylowanej, zatkać kolbę i delikatnie wstrząsać do uzyskania równomiernego rozprowadzenia wody. Odstawić na co najmniej 12 godzin przed użyciem.

4.2.   n-heksan (do chromatografii).

4.3.   Izopropanol.

4.4.   Izopropanol, roztwór wodny 1/1 (V/V).

4.5.   Lipaza trzustkowa. Użyta lipaza musi wykazywać aktywność w zakresie od 2,0 do 10 jednostek lipazy na mg (W handlu dostępne są lipazy trzustkowe o aktywności w zakresie od 2 do 10 jednostek na mg enzymu).

4.6.   Roztwór buforowy tris-hydroksymetyloaminometan: roztwór wodny 1 M doprowadzony do pH 8 (kontrola potencjometryczna) stężonym HCI (1/1 V/V).

4.7.   Cholan sodu, jakości enzymatycznej, roztwór wodny o stężeniu 0,1 % (roztwór ten należy wykorzystać w ciągu 15 dni od sporządzenia).

4.8.   Chlorek wapnia, 22 % roztwór wodny.

4.9.   Eter dietylowy do chromatografii.

4.10.   Rozpuszczalnik rozwijający: mieszanina n-heksanu/eteru dietylowego (87/13) (V/V).

4.11.   Wodorotlenek sodu, roztwór 12 % wagowo.

4.12.   Fenoloftaleina, roztwór 1 % w etanolu.

4.13.   Gaz nośny: wodór lub hel do chromatografii gazowej.

4.14.   Gazy pomocnicze: – wodór w stężeniu minimum 99 %, pozbawiony wilgoci i substancji organicznych – oraz powietrze do chromatografii gazowej o takiej samej czystości.

4.15.   Odczynnik wywołujący reakcję sililowania: mieszanina pirydyna/heksametylodisilazan/trimetylochlorosilan w proporcji 9/3/1 (V/V/V) (W handlu dostępne są roztwory gotowe do użycia. Można zastosować również inne odczynniki wywołujące reakcję sililowania, jak np. bis-trimetylosilyltrifluoraocetamid + 1 % trimetylochlorosilan, rozcieńczone taką samą objętością bezwodnika pirydyny).

4.16.   Próbki wzorcowe: czyste monoglicerydy lub mieszaniny monoglicerydów o znanym składzie procentowym podobnym do występującego w próbce badanej.

5.   PROCEDURA

5.1.   Przygotowanie próbki

5.1.1.   Oleje o wolnej kwasowości poniżej 3 % nie wymagają zobojętnienia przed wykonaniem chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym. Oleje o wolnej kwasowości powyżej 3 % muszą być zobojętnione zgodnie z ppkt 5.1.1.1.

5.1.1.1.   Do lejka o pojemności 1 000 ml (3.13) wlać 50 g oleju i 200 ml n-heksanu. Dodać 100 ml izopropanolu i ilość roztworu wodorotlenku sodu o stężeniu 12 % (4.11) odpowiadającą wolnej kwasowości oleju powiększonej o 5 %. Wstrząsać energicznie przez jedną minutę. Dodać 100 ml wody destylowanej, ponownie wstrząsnąć i odstawić.

Po dekantacji usunąć dolną warstwę mydła. Usunąć także wszystkie pośrednie warstwy (śluzy, substancje nierozpuszczalne). Płukać roztwór heksanu i zobojętnionego oleju kolejnymi porcjami 50–60 ml roztworu izopropanol/woda w proporcji 1/1 (V/V) (4.4), aż zniknie różowa barwa fenoloftaleiny.

Usunąć większość heksanu za pomocą destylacji w próżni (wykorzystać do tego celu na przykład wyparkę obrotową) i przenieść olej do kolby o pojemności 100 ml (3.5). Suszyć olej w próżni do całkowitego usunięcia rozpuszczalnika.

Pod koniec tej czynności kwasowość oleju musi wynosić poniżej 0,5 %.

5.1.2.   Wprowadzić 1,0 g oleju przygotowanego w sposób wskazany powyżej do kolby Erlenmeyera o pojemności 25 ml (3.1) i rozpuścić go w 10 ml mieszaniny rozwijającej (4.10). Odstawić roztwór na co najmniej 15 minut przed wykonaniem chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym.

Jeżeli roztwór jest mętny, odwirować go w celu zapewnienia optymalnych warunków wykonywania chromatografii. (Można zastosować gotowe do użycia wkłady żelu krzemionkowego SPE o masie 500 mg).

5.1.3.   Przygotowanie kolumny chromatograficznej

Nanieść na kolumnę (3.3) około 30 ml rozpuszczalnika rozwijającego (4.10), za pomocą szklanej pałeczki wprowadzić wacik do dolnej części kolumny; przycisnąć w celu usunięcia powietrza.

Przygotować w zlewce zawiesinę 25 g żelu krzemionkowego (4.1) w około 80 ml rozpuszczalnika rozwijającego i przelać ją do kolumny przy użyciu lejka.

Sprawdzić, czy cały żel krzemionkowy został wprowadzony do kolumny; przemyć rozpuszczalnikiem rozwijającym (4.10), otworzyć kranik i poczekać, aż poziom płynu osiągnie wysokość około 2 mm poniżej górnego poziomu żelu krzemionkowego.

5.1.4.   Chromatografia na kolumnie

Do kolby Erlenmeyera o pojemności 25 ml (3.1) odważyć dokładnie 1,0 g próbki przygotowanej zgodnie z ppkt 5.1.

Rozpuścić próbkę w 10 ml rozpuszczalnika rozwijającego (4.10). Wlać roztwór do kolumny chromatograficznej przygotowanej zgodnie z ppkt 5.1.3. Starać się nie poruszyć powierzchni kolumny.

Otworzyć kranik i zlać roztwór próbki, aż osiągnie poziom żelu krzemionkowego. Rozwinąć poprzez dodanie 150 ml rozpuszczalnika rozwijającego. Ustawić szybkość przepływu na 2 ml/min (tak aby 150 ml przeszło przez kolumnę w ciągu około 60–70 minut).

Zebrać odciek z kolumny do wcześniej wytarowanej kolby o pojemności 250 ml. Odparować rozpuszczalnik w próżni i usunąć jego resztkowe pozostałości pod strumieniem azotu.

Zważyć kolbę i obliczyć ilość zebranego ekstraktu.

(W przypadku korzystania z gotowych do użytku wkładów krzemionkowych SPE postępować następująco: wprowadzić 1 ml roztworu (5.1.2) do wkładów przygotowanych wcześniej przy użyciu 3 ml n-heksanu.

Po perkolacji roztworu rozwinąć chromatogram poprzez dodanie 4 ml n-heksanu/eteru dietylowego w proporcji 9/1 (V/V).

Zebrać odciek z kolumny do probówki o pojemności 10 ml i poddać go odparowywaniu do sucha pod strumieniem azotu.

Poddać suchą pozostałość działaniu lipazy trzustkowej (5.2). Bezwzględnie konieczne jest sprawdzenie składu kwasów tłuszczowych przed przepuszczeniem i po przepuszczeniu przez wkład SPE).

5.2.   Hydroliza przez lipazę trzustkową

5.2.1.   Do probówki do wirowania odważyć 0,1 g oleju przygotowanego zgodnie z ppkt 5.1. Dodać 2 ml roztworu buforowego (4.6), 0,5 ml roztworu cholanu sodu (4.7) i 0,2 ml roztworu chlorku wapnia, dobrze wstrząsając po dodaniu każdej z tych substancji. Zamknąć probówkę szlifowanym korkiem i umieścić ją w termostacie o temperaturze 40 ± 0,5 °C.

5.2.2.   Dodać 20 mg lipazy, ostrożnie wstrząsać (nie dopuszczając do zwilżenia korka) i włożyć probówkę do termostatu na dokładnie 2 minuty, następnie wyjąć ją, wstrząsać energicznie i dokładnie przez 1 minutę i odstawić do schłodzenia.

5.2.3.   Dodać 1 ml eteru dietylowego, zatkać korkiem i wstrząsać energicznie, następnie odwirować i przenieść roztwór eteru do czystej i suchej probówki przy użyciu mikrostrzykawki.

5.3.   Przygotowanie pochodnych silanizowanych i chromatografii gazowej

5.3.1.   Przy użyciu mikrostrzykawki wprowadzić 100 μl roztworu (5.2.3) do probówki ze stożkowym dnem o pojemności 10 ml.

5.3.2.   Usunąć rozpuszczalnik pod słabym strumieniem azotu, dodać 200 μl odczynnika wywołującego reakcję sililowania (4.15), zatkać probówkę i odstawić na 20 minut.

5.3.3.   Po 20 minutach dodać od 1 do 5 ml n-heksanu (zależnie od warunków chromatografowania): uzyskany roztwór jest gotowy do chromatografii gazowej.

5.4.   Chromatografia gazowa

Warunki robocze są następujące:

temperatura urządzenia nastrzykującego (nastrzyk »na kolumnę«) niższa od temperatury wrzenia roztworu (68 °C),

temperatura detektora: 350 °C,

temperatura kolumny: zaprogramowanie temperatury pieca: 60 °C przez 1 minutę, ze zwiększaniem temperatury o 15 °C na minutę aż do 180 °C, następnie o 5 °C na minutę do 340 °C, następnie 340 °C przez 13 minut,

gaz nośny: wodór lub hel, z regulacją do odpowiedniej liniowej szybkości przepływu w celu uzyskania rozdzielczości przedstawionej na rysunku 1. Czas retencji triglicerydu C54 musi wynosić 40 ± 5 minut (patrz: rysunek 2); (Wskazane powyżej warunki robocze zostały zaproponowane orientacyjnie. Każdy operator musi je zoptymalizować w celu uzyskania pożądanej rozdzielczości. Wysokość piku odpowiadającego 2-monopalmitynianowi glicerolu musi wynosić minimum 10 % skali rejestratora),

ilość nastrzykiwanej substancji: 0,5–1 μl roztworu (5 ml) n-heksanu (5.3.3.).

5.4.1.   Identyfikacja pików

Poszczególne monoglicerydy są identyfikowane według czasów retencji oraz przez porównanie z pikami uzyskanymi ze standardowymi mieszaninami monoglicerydów analizowanymi w tych samych warunkach.

5.4.2.   Ocena ilościowa

Oblicza się pole pod każdym pikiem przy użyciu elektronicznego integratora.

6.   PREZENTACJA WYNIKÓW

Zawartość procentową monopalmitynianu glicerolu oblicza się na podstawie stosunku pola pod odpowiednim pikiem do sumy pól pod pikami wszystkich monoglicerydów (patrz: rysunek 2), na podstawie wzoru:

Glyceril monopalmitate (%): Formula

gdzie:

Ax

=

pole pod pikiem odpowiadającym monopalmitynianowi glicerolu

ΣA

=

suma pól pod wszystkimi pikami monoglicerydów

Wynik należy podać z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.

7.   SPRAWOZDANIE Z ANALAIZY

Sprawozdanie z testu powinno zawierać:

odwołanie do niniejszej metody,

wszelkie informacje niezbędne do pełnej identyfikacji próbki,

wynik analizy,

wszelkie odchylenia od metody będące wynikiem decyzji zainteresowanych stron lub zaistniałe z innego powodu,

dane identyfikujące laboratorium, datę analizy i podpisy osób odpowiedzialnych za tę ostatnią.

Rysunek 1

Chromatogram produktów reakcji sililowania uzyskanych po zadziałaniu lipazą na rafinowaną oliwę z oliwek, do której dodano 20 % zestryfikowanego oleju (100 %)

Image

Rysunek 2

Chromatogram:

A)   nie estryfikowanej oliwy z oliwek, po zadziałaniu na nią lipazą; po sililowaniu; w podanych warunkach (kolumna kapilarna 8–12 m) frakcja wosków ulega elucji równocześnie z frakcją diglicerydów lub nieco później.

Po zadziałaniu lipazą zawartość triglicerydów nie powinna przekraczać 15 %.

Image

Chromatogram:

B)   oliwy estryfikowanej po zadziałaniu lipazą; po sililowaniu; w tych warunkach (kolumna kapilarna 8–12 m) frakcja wosków ulega elucji równocześnie z frakcją diglicerydów lub nieco później.

Po zadziałaniu lipazą zawartość triglicerydów nie powinna przekraczać 15 %.

Image

8.   UWAGI

Uwaga 1.   PRZYGOTOWANIE LIPAZY

W handlu dostępne są lipazy o zadowalającej aktywności. Możliwe jest również ich przygotowanie w laboratorium w następujący sposób:

Schłodzić w 0 °C 5 kg świeżej trzustki wieprzowej. Usunąć tłuszcz stały i otaczającą go tkankę łączną i utrzeć w młynku do uzyskania płynnej pasty. Wymieszać tę pastę z 2,5 litra bezwodnego acetonu w czasie od 4 do 6 godzin, następnie odwirować. Poddać pozostałość jeszcze trzykrotnej ekstrakcji taką samą objętością bezwodnego acetonu, a następnie dwukrotnej ekstrakcji mieszaniną acetonu i eteru dietylowego w stosunku 1 do 1 (V/V) i dwukrotnej ekstrakcji eterem dietylowym.

Suszyć pozostałość w próżni przez 48 godzin w celu uzyskania stabilnego proszku nadającego się do przechowywania przez dłuższy czas w lodówce, w miejscu chronionym przed wilgocią.

Uwaga 2.   KONTROLA DZIAŁANIA LIPAZY

Przygotować emulsję oliwy z oliwek w następujący sposób:

Wstrząsać przez 10 minut w mieszadle mieszaninę składającą się ze 165 ml roztworu gumy arabskiej o stężeniu 100 g/l, 15 g skruszonego lodu i 20 ml wcześniej zobojętnionej oliwy z oliwek.

Do zlewki o pojemności 50 ml wlać 10 ml tej emulsji, a następnie 0,3 ml roztworu cholanu sodu o stężeniu 0,2 g/ml i 20 ml wody destylowanej.

Umieścić zlewkę w termostacie, którego temperatura utrzymywana jest na poziomie 37 °C; umieścić w nim elektrody pH-metru i mieszadło spiralne.

Za pomocą biurety dodawać kroplami 0,1 N roztwór wodorotlenku sodu, aż pH osiągnie wartość 8,3.

Dodać dostateczną objętość wodnej zawiesiny lipazy w proszku (0,1 g/ml lipazy). Z chwilą gdy pH-metr wskaże 8,3, włączyć stoper i rozpocząć wkraplanie roztworu wodorotlenku sodu z prędkością umożliwiającą utrzymanie pH na poziomie 8,3. Co minutę zapisywać objętość zużytego roztworu.

Nanieść zanotowane wartości na diagram, zaznaczając na osi odciętych czas, a na osi rzędnych liczby mililitrów 0,1 N roztworu zasadowego zużytego w celu utrzymania stałego pH. W wyniku tego powinno się otrzymać linię prostą.

Aktywność lipazy wyrażoną w jednostkach lipazowych na mg oblicza się według następującego wzoru:

Formula

gdzie:

A

oznacza aktywność w jednostkach lipazowych/mg

V

oznacza liczbę mililitrów 0,1 N roztworu wodorotlenku sodu na minutę (obliczoną na podstawie wykresu)

N

oznacza normalność roztworu wodorotlenku sodu

m

oznacza masę w mg oznaczanej lipazy.

Jednostkę lipazową definiuje się jako ilość enzymu uwalniającą 10 mikroekwiwalentów kwasu na minutę.”;

7)

punkt 6.2 załącznika X „A” otrzymuje brzmienie:

„6.2.

Estry metylowe przygotowuje się zgodnie z procedurą B przedstawioną w drugim załączniku X »B«. Substancje tłuszczowe o wolnej kwasowości powyżej 3 % muszą zostać uprzednio zobojętnione zgodnie z pkt 5.1.1 załącznika VII.”.


(1)  Suma izomerów, które mogłyby (lub nie mogłyby) być oddzielone kolumną kapilarną.

(2)  Lub jeżeli mediana błędów jest mniejsza lub równa 2,5, a mediana owocowości wynosi 0.

(3)  Oliwa z zawartością wosków między 300 mg/kg a 350 mg/kg uznawana jest za oliwę lampante, jeżeli całkowita zawartość alkoholi alifatycznych jest mniejsza lub równa 350 mg/kg lub jeżeli zawartość procentowa erytrodiolu i uwaolu jest niższa lub równa 3,5.

(4)  Oliwa z zawartością wosków między 300 mg/kg a 350 mg/kg uznawana jest za surową oliwę z wytłoczyn oliwek, jeżeli całkowita zawartość alkoholi alifatycznych wynosi powyżej 350 mg/kg i jeżeli zawartość procentowa erytrodiolu i uwaolu jest większa niż 3,5.

(5)  Zawartość innych kwasów tłuszczowych (%): palmitynowy: 7,5–20,0; palmitolejowy: 0,3–3,5; heptadekanowy: ≤ 0,3; heptadekenowy: ≤ 0,3; stearynowy: 0,5–5,0; olejowy: 55,0–83,0; linolowy: 3,5–21,0.

(6)  Suma: delta-5,23-stigmastadienol+cholerosterol+beta-sitosterol+sitostanol+delta-5-awenasterol+delta-5,24-stigmastadienol.

(7)  Oliwa z zawartością wosków między 300 mg/kg a 350 mg/kg uznawana jest za oliwę lampante, jeżeli całkowita zawartość alkoholi alifatycznych jest niższa lub równa 350 mg/kg lub jeżeli zawartość procentowa erytrodiolu i uwaolu jest niższa lub równa 3,5.

(8)  Oliwa z zawartością wosków między 300 mg/kg a 350 mg/kg uznawana jest za surową oliwę z wytłoczyn oliwek, jeżeli całkowita zawartość alkoholi alifatycznych wynosi powyżej 350 mg/kg i jeżeli zawartość procentowa erytrodiolu i uwaolu jest większa niż 3,5.

(9)  Po wymyciu estrów steroli w zapisie chromatograficznym nie powinny być widoczne istotne piki (triglicerydy).


22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/28


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 703/2007

z dnia 21 czerwca 2007 r.

zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do dihydrostreptomycyny i streptomycyny

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (1), w szczególności jego art. 2,

uwzględniając opinię Europejskiej Agencji ds. Produktów Leczniczych wydaną przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Wszystkie substancje farmakologicznie czynne stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.

(2)

Dihydrostreptomycyna jest ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka wszystkich przeżuwaczy, jak również w odniesieniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek trzody chlewnej. Po rozpatrzeniu wniosku o rozszerzenie dotychczasowego wpisu dotyczącego dihydrostreptomycyny na króliki uznano, że należy zmienić dotychczasowy wpis dotyczący dihydrostreptomycyny poprzez ujęcie w nim królików.

(3)

Streptomycyna jest ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka bydła i owiec, jak również w odniesieniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek trzody chlewnej. Po rozpatrzeniu wniosku o rozszerzenie dotychczasowego wpisu dotyczącego dihydrostreptomycyny na króliki, a także uwzględniając fakt, że początkowo dokonano łącznej oceny bezpieczeństwa dwóch wyżej wymienionych substancji z uwagi na podobieństwo ich struktury chemicznej i aktywności biologicznej, uznano, że należy również zmienić dotychczasowy wpis dotyczący streptomycyny poprzez ujęcie w nim mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek królików. Uznano również, że należy zmienić dotychczasowy wpis dotyczący streptomycyny w odniesieniu do bydła i owiec poprzez nowy wpis odnoszący się do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka wszystkich przeżuwaczy.

(4)

W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.

(5)

Należy przewidzieć odpowiedni okres poprzedzający stosowanie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić państwom członkowskim dostosowanie pozwoleń na wprowadzenie do obrotu omawianych weterynaryjnych produktów leczniczych wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (2), co może okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 21 sierpnia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 287/2007 (Dz.U. L 78 z 17.3.2007, str. 13).

(2)  Dz.U. L 311 z 28.11.2001, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/28/WE (Dz.U. L 136 z 30.4.2004, str. 58).


ZAŁĄCZNIK

W załączniku I (Wykaz substancji farmakologicznie czynnych, dla których zostały ustalone najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości) zastępuje się następujące substancje:

1.   Środki przeciwzakaźne

1.2.   Antybiotyki

1.2.10.   Aminoglikozydy

Substancja(-e) czynna(-e) farmakologicznie

Pozostałość znacznikowa

Gatunki zwierząt

Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości

Tkanki docelowe

„Dihydrostreptomycyna

Dihydrostreptomycyna

Wszystkie przeżuwacze

500 μg/kg

Mięśnie

500 μg/kg

Tłuszcz

500 μg/kg

Wątroba

1 000 μg/kg

Nerka

200 μg/kg

Mleko

Trzoda chlewna

500 μg/kg

Mięśnie

500 μg/kg

Skóra + tłuszcz

500 μg/kg

Wątroba

1 000 μg/kg

Nerka

Króliki

500 μg/kg

Mięśnie

500 μg/kg

Tłuszcz

500 μg/kg

Wątroba

1 000 μg/kg

Nerka

Streptomycyna

Streptomycyna

Wszystkie przeżuwacze

500 μg/kg

Mięśnie

500 μg/kg

Tłuszcz

500 μg/kg

Wątroba

1 000 μg/kg

Nerka

200 μg/kg

Mleko

Trzoda chlewna

500 μg/kg

Mięśnie

500 μg/kg

Skóra + tłuszcz

500 μg/kg

Wątroba

1 000 μg/kg

Nerka

Króliki

500 μg/kg

Mięśnie

500 μg/kg

Tłuszcz

500 μg/kg

Wątroba

1 000 μg/kg

Nerka”


22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/31


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 704/2007

z dnia 21 czerwca 2007 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2707/2000 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do pomocy wspólnotowej do dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych dla uczniów w instytucjach edukacyjnych

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (1), w szczególności jego art. 15 i 47 tiret drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 określa kwoty pomocy, która ma zostać przyznana na dostarczanie przetworów mlecznych uczniom w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.

(2)

W celu ułatwienia zarządzania płatnościami pomocowymi administracjom krajowym i organom odpowiedzialnym za realizację programu dostarczania mleka, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2707/2000 (2) wprowadzono przepis przejściowy stosowany w przypadku zmiany stawki pomocy w końcu roku szkolnego 2005/2006.

(3)

W państwach członkowskich, w których rok szkolny 2006/2007 kończy się w lipcu, zarządzanie płatnościami pomocowymi będzie utrudnione z powodu zmiany stawki pomocy. Właściwe jest więc objęcie tym przepisem roku szkolnego 2006/2007.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2707/2000.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2707/2000 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jednakże w roku szkolnym 2006/2007 stawka pomocy obowiązująca dnia pierwszego czerwca może zostać zastosowana w miesiącu lipcu, jeśli rok szkolny w państwie członkowskim kończy się w lipcu.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 48. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1913/2005 (Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 2).

(2)  Dz.U. L 311 z 12.12.2000, str. 37. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 943/2006 (Dz.U. L 173 z 27.6.2006, str. 9).


22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/32


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 705/2007

z dnia 21 czerwca 2007

ustalające na rok gospodarczy 2007/2008 kwotę pomocy w odniesieniu do gruszek przeznaczonych do przetworzenia

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych (1), w szczególności jego art. 6 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 3 ust. 3 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych (2) przewiduje opublikowanie przez Komisję nie później niż do dnia 15 czerwca kwoty pomocy mającej zastosowanie do gruszek przeznaczonych do przetworzenia.

(2)

Średnia ilość gruszek przetworzonych w ciągu ostatnich trzech lat gospodarczych w ramach systemu pomocy jest wyższa o 6 511 ton od progu wspólnotowego.

(3)

W przypadku państw członkowskich, które przekroczyły próg przetworzenia, kwota pomocy w odniesieniu do gruszek przeznaczonych do przetworzenia w roku gospodarczym 2007/2008 powinna zostać zmieniona w stosunku do poziomu ustalonego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Na rok gospodarczy 2007/2008 kwota pomocy w odniesieniu do gruszek na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi:

161,70 EUR za tonę w Czechach,

51,05 EUR za tonę w Grecji,

161,70 EUR za tonę w Hiszpanii,

161,70 EUR za tonę we Francji,

154,00 EUR za tonę we Włoszech,

161,70 EUR za tonę na Węgrzech,

9,46 EUR za tonę w Niderlandach,

161,70 EUR za tonę w Austrii,

161,70 EUR za tonę w Portugalii.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 297 z 21.11.1996, str. 29. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 386/2004 (Dz.U. L 64 z 2.3.2004, str. 25).

(2)  Dz.U. L 218 z 30.8.2003, str. 14. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1663/2005 (Dz.U. L 267 z 12.10.2005, str. 22).


22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/33


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 706/2007

z dnia 21 czerwca 2007 r.

ustanawiające, zgodnie z dyrektywą 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisy administracyjne dotyczące homologacji typu WE pojazdów oraz zharmonizowany test pomiaru wycieków z niektórych systemów klimatyzacji

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotyczącą emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 70/156/EWG (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 2006/40/WE jest jedną z oddzielnych dyrektyw, na podstawie której prowadzi się procedurę homologacyjną WE, ustanowioną dyrektywą Rady 70/156/EWG (2).

(2)

Zgodnie z dyrektywą 2006/40/WE wymaga się, aby pojazdy wyposażone w systemy klimatyzacji zaprojektowane w taki sposób, że będą zawierać fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150 otrzymały homologację w odniesieniu do emisji z tych systemów klimatyzacji. Ustanowiono w niej także wskaźniki wycieków z takich systemów. Dlatego też konieczne jest ustanowienie zharmonizowanego testu wykrywania w celu pomiaru wskaźnika wycieku wymienionych gazów i przyjęcie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy 2006/40/WE.

(3)

Przepisy dyrektywy 2006/40/WE zakazują, od określonej daty, wprowadzania do obrotu nowych pojazdów wyposażonych w systemy klimatyzacji zaprojektowane w taki sposób, że będą zawierać fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150. Obecnie jedynym znanym gazem fluorowanym o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150, wykorzystywanym jako czynnik chłodniczy w ruchomych systemach klimatyzacji, jest HFC-134a. W związku powyższym test wykrywania wycieku powinien zostać ustanowiony w odniesieniu do tego gazu.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia pewne środki dotyczące wykonania art. 4 i 5 dyrektywy 2006/40/WE.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:

1)

„typ pojazdu w odniesieniu do emisji z systemów klimatyzacji” oznacza kategorię pojazdów, które nie różnią się pod względem wykorzystanego czynnika chłodniczego lub innych głównych cech charakterystycznych systemu klimatyzacji lub pod względem systemu pojedynczego albo podwójnego parownika;

2)

„typ systemu klimatyzacji” oznacza grupę systemów klimatyzacji, które nie różnią się pod względem nazwy handlowej lub marki producenta lub pod względem wykorzystanych w nich elementów narażonych na przeciek;

3)

„element narażony na przeciek” oznacza każdą z następujących części systemu klimatyzacji lub zespół takich części:

a)

wąż wraz z obręczą obciskającą;

b)

pojedyncze łączniki (męskie lub żeńskie);

c)

zawory, włączniki i czujniki;

d)

czujniki rozszerzalności cieplnej z łącznikami;

e)

parownik z zewnętrznymi łącznikami;

f)

sprężarka z łącznikami;

g)

chłodnica ze zintegrowaną sprawną suszarką;

h)

odbieralnik/suszarka z łącznikami;

i)

akumulator z łącznikami;

4)

„typ elementu narażonego na przeciek” oznacza grupę elementów narażonych na przeciek, które nie różnią się pod względem nazwy handlowej lub marki producenta lub pod względem ich podstawowych funkcji.

Uważa się, że elementy narażone na przeciek, wykonane z różnych materiałów lub kombinacji różnych elementów narażonych na przeciek, należą do tego samego typu elementu narażonego na przeciek, jak określono w akapicie pierwszym pkt 4, pod warunkiem że nie wpływają na wzrost wskaźnika wycieku.

Artykuł 3

Homologacja typu części WE

Państwa członkowskie nie mogą, z powodów związanych z emisjami z systemów klimatyzacji, odmówić udzielenia homologacji typu części WE dla typu elementu narażonego na przeciek czy też typu systemu klimatyzacji, jeżeli spełnia on wymogi określone w przepisach niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 4

Przepisy administracyjne dotyczące homologacji typu części WE

1.   Producent lub jego przedstawiciel składa w organie udzielającym homologacji typu wniosek o homologację typu części WE dotyczący danego typu elementu narażonego na przeciek lub systemu klimatyzacji.

Wniosek jest sporządzony zgodnie z modelem dokumentu informacyjnego wskazanym w części 1 załącznika I.

2.   Producent lub jego przedstawiciel przekazuje służbie technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie testów homologacyjnych element narażony na przeciek lub system klimatyzacji do zatwierdzenia.

W tym celu wykorzystuje się próbkę z najwyższym wskaźnikiem wycieku (zwaną dalej „najgorszym scenariuszem”).

3.   Jeśli zostaną spełnione odpowiednie wymagania, homologacja typu części WE jest udzielona i przyznany zostaje numer homologacji typu części, zgodnie z systemem numerowania ustalonym w załączniku VII do dyrektywy 70/156/EWG.

Państwo członkowskie nie może przydzielić tego samego numeru innemu typowi elementu narażonego na przeciek ani systemowi klimatyzacji.

4.   Do celów ust. 3 organ udzielający homologacji typu wydaje świadectwo homologacji typu części WE sporządzone zgodnie z modelem wskazanym w części 2 załącznika I.

Artykuł 5

Znak homologacji typu części WE

Każdy element narażony na przeciek, jak i system klimatyzacji zgodny z typem, który otrzymał homologację typu części WE zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jest opatrzony znakiem homologacji typu części WE wskazanym w części 3 załącznika I.

Artykuł 6

Przepisy administracyjne dotyczące homologacji typu pojazdu WE w odniesieniu do emisji z systemu klimatyzacji

1.   Producent lub jego przedstawiciel składa w organie udzielającym homologacji typu wniosek o homologację typu pojazdu WE w odniesieniu do emisji z systemu klimatyzacji.

Wniosek jest sporządzony zgodnie z modelem dokumentu informacyjnego wskazanym w części 4 załącznika I.

2.   Producent lub jego przedstawiciel dostarcza wraz z wnioskiem o homologację „najgorszy scenariusz” dotyczący całego typu pojazdu, który ma otrzymać homologację, jeśli cały pojazd jest poddany testom, lub świadectwa homologacji typu poszczególnych elementów narażonych na przeciek czy też systemów klimatyzacji, jeśli testami objęte są części.

3.   Jeśli zostaną spełnione odpowiednie wymagania, homologacja typu WE jest udzielona i przyznany zostaje numer homologacji typu, zgodnie z systemem numerowania ustalonym w załączniku VII do dyrektywy 70/156/EWG.

Państwo członkowskie nie może przydzielić tego samego numeru innemu typowi pojazdu.

4.   Do celów ust. 3 organ udzielający homologacji typu wydaje świadectwo homologacji typu WE sporządzone zgodnie z modelem wskazanym w części 5 załącznika I.

Artykuł 7

Zharmonizowany test wykrywania wycieku

Zharmonizowany test wykrywania wycieku, mający na celu zbadanie, czy maksymalny dozwolony poziom wycieku, o którym mowa w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2006/49/WE, nie został przekroczony, ustanowiono w załączniku II niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 8

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 5 stycznia 2008 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 161 z 14.6.2006, str. 12.

(2)  Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/96/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 81).


Wykaz załączników

Załącznik I

Dokumenty urzędowe dotyczące homologacji typu WE

Część 1:

Dokument informacyjny – Homologacja typu części WE

Część 2:

Świadectwo homologacji typu WE (część)

Część 3:

Znak homologacji typu części WE

Część 4:

Dokument informacyjny – Homologacja typu pojazdu WE

Część 5:

Świadectwo homologacji typu WE (pojazd)

Załącznik II

Przepisy techniczne dotyczące określania wycieków z systemów klimatyzacji

Dodatek:

Kalibracja sprzętu do badania wycieków

ZAŁĄCZNIK I

DOKUMENTY URZĘDOWE DOTYCZĄCE HOMOLOGACJI TYPU WE

CZĘŚĆ 1

WZÓR

Dokument informacyjny nr … dotyczący homologacji typu części WE dla systemów klimatyzacji lub ich elementów

Następująca informacja, jeśli ma zastosowanie, musi zostać dostarczona w trzech egzemplarzach, wraz ze spisem treści. Rysunki, w odpowiedniej skali i dostatecznie szczegółowe, należy dostarczać w formacie A4 lub w skoroszycie formatu A4. Fotografie, jeśli występują, muszą być dostatecznie szczegółowe.

Jeżeli te części są sterowane elektronicznie, należy przedstawić informacje dotyczące ich działania.

0.   DANE OGÓLNE

0.1.   Marka (nazwa handlowa producenta): …

0.2.   Typ: …

0.2.1.   Nazwa(-y) handlowa(-e), jeśli występuje(-ją): …

0.2.2.   Materiał, z którego wykonana jest dana cześć: …

0.2.3.   Rysunek lub schemat części: …

0.2.4.   Numer referencyjny lub numer części danego elementu: …

0.5.   Nazwa i adres producenta: …

0.7.   Położenie i metoda zamocowania znaku homologacji typu WE: …

0.8.   Adres(-y) zakładu(-ów) montażu: …

9.   NADWOZIE

9.10.8.   Wyciek w g/rok z elementu narażonego na przeciek/systemu klimatyzacji (jeśli jest badany przez producenta) (1):

CZĘŚĆ 2

WZÓR

ŚWIADECTWO HOMOLOGACJI TYPU WE

(Maksymalny format: A4 (210 × 297 mm))

PIECZĄTKA ADMINISTRACJI

Komunikat dotyczący

homologacji typu

rozszerzenia homologacji typu (2)

odmowy homologacji typu (2)

cofnięcia homologacji typu (2)

dla typu pojazdu/części/oddzielnego zespołu technicznego (2) zgodnie z dyrektywą 2006/40/WE wykonywaną rozporządzeniem (WE) nr 706/2007 (2).

Numer homologacji typu: …

Przyczyna rozszerzenia: …

SEKCJA I

0.1.   Marka (nazwa handlowa producenta): …

0.2.   Typ: …

0.2.1.   Nazwa(-y) handlowa(-e), jeśli występuje(-ją): …

0.3.   Sposób oznaczenia typu, jeśli oznaczenie umieszczone na pojeździe/części/oddzielnej jednostce technicznej (2): …

0.5.   Nazwa i adres producenta: …

0.7.   W przypadku części i oddzielnych urządzeń, miejsce i sposób umieszczenia znaku homologacji typu WE: …

0.8.   Adres(-y) montowni: …

SEKCJA II

1.   Dodatkowe informacje (jeśli mają zastosowanie): (patrz: uzupełnienie)

2.   Służby techniczne odpowiedzialne za przeprowadzenie testów: …

3.   Data sprawozdania z testu: …

4.   Numer sprawozdania z testu: …

5.   Uwagi (o ile są): (patrz: uzupełnienie)

6.   Miejscowość: …

7.   Data: …

8.   Podpis: …

9.   W załączeniu znajduje się spis treści do pakietu informacyjnego złożonego w organie udzielającym homologacji, który może zostać udostępniony na żądanie.

Uzupełnienie

do świadectwa homologacji typu WE nr …

dotyczące homologacji typu systemu klimatyzacji lub elementu narażonego na przeciek w odniesieniu do dyrektywy 2006/40/WE

1.   Informacje dodatkowe

1.1.   Krótki opis systemu lub elementu narażonego na przeciek: …

1.2.   Wyciek w g/rok (3): …

1.3.   Uwagi: (np. obowiązujące w stosunku do pojazdów z układem kierowniczym lewostronnym i prawostronnym): …

CZĘŚĆ 3

ZNAK HOMOLOGACJI TYPU CZĘŚCI WE

1.   DANE OGÓLNE

1.1.   Znak homologacji typu części WE składa się z:

1.1.1.   prostokąta otaczającego małą literę „e”, po której następują numery lub litery identyfikujące państwo członkowskie, które udzieliło homologacji typu części WE:

 

1 dla Niemiec

 

2 dla Francji

 

3 dla Włoch

 

4 dla Niderlandów

 

5 dla Szwecji

 

6 dla Belgii

 

7 dla Węgier

 

8 dla Republiki Czeskiej

 

9 dla Hiszpanii

 

11 dla Zjednoczonego Królestwa

 

12 dla Austrii

 

13 dla Luksemburga

 

17 dla Finlandii

 

18 dla Danii

 

19 dla Rumunii

 

20 dla Polski

 

21 dla Portugalii

 

23 dla Grecji

 

24 dla Irlandii

 

26 dla Słowenii

 

27 dla Słowacji

 

29 dla Estonii

 

32 dla Łotwy

 

34 dla Bułgarii

 

36 dla Litwy

 

49 dla Cypru

 

50 dla Malty

1.1.2.   umieszczonego obok prostokąta „bazowego numeru identyfikacyjnego” zawartego w sekcji 4 numeru homologacji typu, określonego w załączniku VII do dyrektywy 70/156/EWG, poprzedzonego dwiema cyframi oznaczającymi kolejny numer przypisany ostatnim istotnym technicznym zmianom wprowadzonym do dyrektywy 2006/40/WE lub niniejszego rozporządzenia w dniu udzielenia homologacji typu części WE. Dla niniejszego rozporządzenia numerem kolejnym jest 00.

1.2.   Znak homologacji typu części WE musi być czytelny i nieusuwalny.

2.   PRZYKŁAD ZNAKU HOMOLOGACJI TYPU CZĘŚCI WE

Image

CZĘŚĆ 4

WZÓR

Dokument informacyjny nr … dotyczący homologacji typu pojazdu WE w odniesieniu do emisji z systemów klimatyzacji

Następująca informacja, jeśli ma zastosowanie, musi zostać dostarczona w trzech egzemplarzach, wraz ze spisem treści. Rysunki, w odpowiedniej skali i dostatecznie szczegółowe, należy dostarczać w formacie A4 lub w skoroszycie formatu A4. Fotografie, jeśli występują, muszą być dostatecznie szczegółowe.

Jeżeli te części są sterowane elektronicznie, należy przedstawić informacje dotyczące ich działania.

0.   DANE OGÓLNE

0.1.   Marka (nazwa handlowa producenta): …

0.2.   Typ: …

0.2.1.   Nazwa(-y) handlowa(-e), jeśli występuje(-ją): …

0.3.   Sposób oznaczenia typu, jeśli oznaczenie umieszczone na pojeździe/części/oddzielnej jednostce technicznej (4): …

0.3.1.   Położenie tego oznaczenia: …

0.4.   Kategoria pojazdu: …

0.5.   Nazwa i adres producenta: …

0.7.   W przypadku części i oddzielnych zespołów technicznych, miejsce i sposób umieszczenia znaku homologacji typu WE: …

0.8.   Adres(-y) zakładu(-ów) montażu: …

9.   NADWOZIE

9.10.8.   System klimatyzacji zaprojektowany jest w ten sposób, że będzie zawierać fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150: TAK/NIE (4)

Gaz wykorzystany jako czynnik chłodniczy: …

Jeśli TAK, należy wypełnić następujące podpunkty

9.10.8.1.   Rysunek i krótki opis systemu klimatyzacji, włącznie z numerem referencyjnym lub numerem części i materiałem elementów narażonych na przeciek: …

9.10.8.2.   Wyciek w g/rok z systemu klimatyzacji: …

9.10.8.2.1.   W przypadku badania elementu narażonego na przeciek: Wykaz elementów narażonych na przeciek zawierający odpowiednie numery referencyjne lub numery części i materiał, z jakiego zostały wykonane, z ich rocznymi wyciekami, a także informacje dotyczące testu (np. numer sprawozdania z testu, numer homologacji itd.): …

9.10.8.2.2.   W przypadku badania systemu: numer referencyjny lub numer części i materiał z jakiego zostały wykonane części danego systemu a także informacje dotyczące testu (np. numer sprawozdania z testu, numer homologacji itd.): …

CZĘŚĆ 5

WZÓR

ŚWIADECTWO HOMOLOGACJI TYPU WE

(Maksymalny format: A4 (210 × 297 mm))

PIECZĄTKA ADMINISTRACJI

Komunikat dotyczący

homologacji typu

rozszerzenia homologacji typu (5)

odmowy homologacji typu (5)

cofnięcia homologacji typu (5)

dla typu pojazdu/części/oddzielnego zespołu technicznego (5) zgodnie z dyrektywą 2006/40/WE wykonywaną rozporządzeniem (WE) nr 706/2007.

Numer homologacji typu: …

Przyczyna rozszerzenia: …

SEKCJA I

0.1.   Marka (nazwa handlowa producenta): …

0.2.   Typ: …

0.2.1.   Nazwa(-y) handlowa(-e), jeśli występuje(-ją): …

0.3.   Sposób oznaczenia typu, jeśli oznaczenie umieszczone na pojeździe/części/oddzielnej jednostce technicznej (5): …

0.3.1.   Położenie tego oznaczenia: …

0.4.   Kategoria pojazdu: …

0.5.   Nazwa i adres producenta: …

0.7.   W przypadku części i oddzielnych urządzeń, miejsce i sposób umieszczenia znaku homologacji typu WE: …

0.8.   Adres(-y) montowni: …

SEKCJA II

1.   Dodatkowe informacje (jeśli mają zastosowanie): (patrz: uzupełnienie)

2.   Służby techniczne odpowiedzialne za przeprowadzenie testów: …

3.   Data sprawozdania z testu: …

4.   Numer sprawozdania z testu: …

5.   Uwagi (o ile są): (patrz: uzupełnienie)

6.   Miejscowość: …

7.   Data: …

8.   Podpis: …

9.   W załączeniu znajduje się spis treści do pakietu informacyjnego złożonego w organie udzielającym homologacji, który może zostać udostępniony na żądanie.

Uzupełnienie

do świadectwa homologacji typu WE nr …

dotyczy homologacji typu pojazdu w odniesieniu do dyrektywy 2006/40/WE

1.   Informacje dodatkowe

1.1.   Krótki opis typu pojazdu w odniesieniu do jego systemu klimatyzacji: …

1.2.   System klimatyzacji wykorzystujący fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150: TAK/NIE

Gaz wykorzystany jako czynnik chłodniczy:

Jeśli TAK, należy wypełnić następujące podpunkty

1.3.   Wyciek w g/rok: …

1.4.   Uwagi: (np. obowiązujące w stosunku do pojazdów z układem kierowniczym lewostronnym i prawostronnym): …


(1)  Niepotrzebne skreślić. Wypełnić tylko w przypadku, gdy część/system jest przeznaczona(-y) do wykorzystywania fluorowanych gazów cieplarnianych o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150.

(2)  Niepotrzebne skreślić.

(3)  Wypełnić tylko w przypadku, gdy system jest przeznaczony do wykorzystywania fluorowanych gazów cieplarnianych o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150.

(4)  Niepotrzebne skreślić.

(5)  Niepotrzebne skreślić.

ZAŁĄCZNIK II

PRZEPISY TECHNICZNE DOTYCZĄCE OKREŚLANIA WYCIEKÓW Z SYSTEMÓW KLIMATYZACJI

1.   WPROWADZENIE

Niniejszy załącznik ma zastosowanie do pojazdów wyposażonych w system klimatyzacji (AC) zaprojektowany w taki sposób, że będzie zawierać fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150. Załącznik ten ma na celu ocenę ilości uwalniania płynu chłodniczego do atmosfery i obejmuje następujące zagadnienia:

1.

Wymagania sprzętowe

2.

Warunki przeprowadzania testu

3.

Procedurę testu i wymagania dotyczące danych.

2.   OPIS TESTU

2.1.   Przedstawiony test wykrywania wycieków z systemu klimatyzacji opracowano w celu określenia ilości wodorofluorowęglowodorów (HFC-134a) uwalnianych do atmosfery przez pojazdy wyposażone w system klimatyzacji, w wyniku normalnej eksploatacji takiego systemu.

2.2.   Testowi można poddać cały pojazd, system klimatyzacji lub poszczególne elementy narażone na przeciek.

2.3.   Elementy narażone na przeciek należy badać bez wprowadzania dodatkowego oleju. Olej resztkowy z procesu produkcyjnego można pozostawić. Sprężarki są napełnione olejem w standardowej ilości.

2.4.   Granice poszczególnych części muszą być wyznaczone w obrębie rury metalowej. Przekroje graniczne muszą zostać szczelnie zamknięte przez zaspawanie lub zalutowanie. Badana część, jeżeli ma to zastosowanie, może być połączona w miejscu jednego z takich przekrojów granicznych z metalowym pojemnikiem o odpowiedniej pojemności zawierającym dwufazowy czynnik chłodniczy.

2.5.   Zbiornik na HFC-134a i element narażony na przeciek należy napełnić dwufazowym (płyn i pary) czynnikiem chłodniczym HFC-134a tak, aby przy wymaganej temperaturze można było utrzymywać niezmienne ciśnienie za pomocą ogrzewania. Element narażony na przeciek poddawany przygotowaniu wstępnemu lub testowi umieszcza się w szczelnie zamkniętej komorze. Temperaturę tego elementu utrzymuje się na takim poziomie, określonym przez warunki przygotowania wstępnego lub testu, aby w jego wnętrzu HFC-134a był obecny tylko w postaci fazy gazowej. W przypadku badania całych systemów klimatyzacji należy napełnić je nominalnym ładunkiem czynnika stosowanego w rzeczywistości. Stężenie i typ oleju muszą być takie, jak zaleca producent.

2.6.   Testowi podlegają wszystkie elementy systemu klimatyzacji narażone na przeciek z wyjątkiem tych, które uważane są za szczelne.

2.6.1.   Następujące części składowe systemu uważa się za szczelne:

Parownik bez łączników

Rury metalowe bez łączników

Chłodnica bez zintegrowanej suszarki wymagającego obsługi, bez łączników

Odbieralnik/suszarka bez łączników

Akumulator bez łączników.

2.7.   Do testu wybiera się taki element narażony na przeciek lub taki system klimatyzacji, który stanowi przykład „najgorszego scenariusza”.

2.8.   Wynik sumaryczny z testu uzyskuje się przez zsumowanie mas czynnika chłodniczego, jakie wydostały się przez nieszczelności we wszystkich elementach narażonych na przeciek.

3.   URZĄDZENIA TESTOWE

Test jest przeprowadzany w szczelnie zamkniętej komorze zawierającej wyposażenie gwarantujące jednorodne stężenie gazu i umożliwiające zastosowanie metody analizy gazów.

Wszelki sprzęt zastosowany do testu jest skalibrowany zgodnie ze sprzętem wzorcowym.

3.1.   Komora pomiarowa

3.1.1.   Układ do kondycjonowania termicznego wykorzystywany podczas fazy przygotowania wstępnego musi przez cały czas trwania tej fazy umożliwiać regulację temperatury powietrza wewnątrz komory z tolerancją ± 3 K.

3.1.2.   W przypadku fazy pomiaru komora użyta do pomiaru wycieku musi być gazoszczelną komorą zdolną pomieścić badany system lub element. Komora po uszczelnieniu musi być gazoszczelna zgodnie z wymaganiami podanymi w dodatku. Wewnętrzna powierzchnia komory musi być nieprzepuszczalna dla płynu stanowiącego czynnik chłodniczy i nie może wchodzić z nim w reakcję. Układ kondycjonowania termicznego musi być zdolny do regulacji temperatury powietrza wewnątrz komory przez cały cykl testu, z przeciętną tolerancją ± 1 K.

3.1.3.   Komora pomiarowa musi być zbudowana ze sztywnych paneli zapewniających utrzymanie jej niezmiennej objętości.

3.1.4.   Wewnętrzne rozmiary komory muszą być odpowiednie, aby pomieścić w niej i zbadać z wymaganą dokładnością poszczególne części lub systemy.

3.1.5.   Równomierne wypełnienie gazem i jednorodną temperaturę w całej komorze pomiaru należy zapewnić, stosując co najmniej jeden wiatrak recyrkulacyjny lub alternatywną metodę, której skuteczność w zapewnieniu jednorodnej temperatury i równomiernego stężenia gazu można wykazać.

3.2.   Urządzenia pomiarowe

3.2.1.   Ilość uwolnionego HFC-134a należy zmierzyć metodą chromatografii gazowej, spektrofotometrii w podczerwieni, spektrometrii masowej, spektroskopii fotoakustycznej w podczerwieni (patrz: dodatek).

3.2.2.   Jeżeli stosowana metoda nie należy do metod wyżej wymienionych, należy wykazać jej równoważność, a użyty sprzęt skalibrować w oparciu o procedurę podobną do opisanej w dodatku.

3.2.3.   Dokładność docelową sprzętu pomiarowego, w przypadku badania całego systemu klimatyzacji, ustalono na poziomie ± 2 g/rok.

3.2.4.   Do badania wszystkich części składowych należy zastosować sprzęt pomiarowy, który w połączeniu z całym pozostałym wyposażeniem pozwoli uzyskać dokładność do 0,2 g/rok.

3.2.5.   W przypadku części, dla których uzyskanie podanej wyżej dokładności jest bardzo trudne, można zwiększyć liczbę próbek w każdym teście.

3.2.6.   Powtarzalność analizatora wyrażona jako jedno odchylenie standardowe musi przekraczać 1 % pełnego odchylenia przy zerze oraz 80 % ± 20 % pełnej skali na wszystkich stosowanych zakresach.

3.2.7.   Przed przeprowadzeniem każdego testu należy przeprowadzić kalibrację zera i zakresu analizatora gazu, zgodnie z instrukcjami producenta.

3.2.8.   Zakresy działania analizatora należy wybierać tak, aby osiągać najlepszą dokładność podczas procedur pomiaru, kalibracji oraz sprawdzania wycieku.

3.3.   System rejestracji danych z analizatora gazów

3.3.1.   Analizator gazów musi być wyposażony w urządzenie do zapisywania wyjściowego sygnału elektrycznego, tj. albo w rejestrator taśmowy, albo inny system przetwarzający dane wejściowe z częstotliwością co najmniej raz na 60 minut. Układ rejestrujący musi posiadać charakterystykę działania co najmniej równą zapisywanemu sygnałowi oraz musi zapewniać stałe zapisywanie wyników. Zapis musi w sposób jednoznaczny wskazywać moment rozpoczęcia i zakończenia testu (łącznie z początkiem i końcem okresów próbkowania sygnału i czasem, jaki upłynął pomiędzy początkiem i końcem każdego testu).

3.4.   Sprzęt dodatkowy

3.4.1.   Rejestracja temperatury

3.4.1.1.   Temperaturę w komorze pomiarowej rejestruje się w jednym albo dwóch punktach za pomocą czujników temperatury połączonych w taki sposób, aby wskazywały wartość średnią. Punkty pomiaru są reprezentatywne dla temperatury panującej wewnątrz komory pomiarowej.

3.4.1.2.   Wyniki pomiaru temperatury muszą być, przez cały czas pomiaru wycieku HFC-134a, rejestrowane lub wprowadzane do systemu przetwarzania danych posiadającego częstotliwość próbkowania co najmniej raz na minutę.

3.4.1.3.   Dokładność układu rejestracji temperatury musi mieścić się w granicach ± 1,0 K.

3.4.2.   Przyrząd do pomiaru ciśnienia

3.4.2.1.   Dokładność układu rejestracji ciśnienia dla Pshed musi mieścić się w granicach ± 2 hPa, a ciśnienie musi być możliwe do określenia z rozdzielczością ± 0,2 hPa.

3.4.3.   Dmuchawy

3.4.3.1.   Musi być możliwe zmniejszenie stężenia HFC-134a w komorze pomiarowej do poziomu, w jakim występuje on w otoczeniu, poprzez zastosowanie jednego lub więcej wiatraków lub dmuchaw albo poprzez zastosowanie innej odpowiedniej metody, na przykład przez przepłukanie azotem.

3.4.3.2.   Element narażony na przeciek albo system klimatyzacji przeznaczony do badania w komorze nie może być narażony na bezpośredni strumień powietrza wychodzącego z zastosowanych wiatraków lub dmuchaw.

3.4.4.   Gazy

3.4.4.1.   Jeśli wymaga tego dostawca analizatora gazu, do celów kalibracji i funkcjonowania układu muszą być dostępne wymienione niżej gazy:

oczyszczone powietrze syntetyczne o zawartości tlenu między 18 % a 21 %,

HFC-134a, o czystości co najmniej 99,5 %.

3.4.4.2.   Do kalibracji i skalowania zakresu muszą być dostępne gazy, zawierające mieszanki HFC-134a z oczyszczonym syntetycznym powietrzem lub dowolnym odpowiednim gazem szlachetnym. Rzeczywiste wartości stężeń gazu kalibracyjnego muszą odpowiadać wartościom stwierdzonym w granicach ± 2 %.

4.   PRZYGOTOWANIE WSTĘPNE

4.1.   Wymaganie ogólne

4.1.1.   Przed przygotowaniem wstępnym i przeprowadzeniem pomiaru wycieku system klimatyzacji należy opróżnić i napełnić go wymaganym nominalnym ładunkiem HFC-134a.

4.1.2.   W celu zapewnienia warunków nasycenia podczas całego testu, łącznie z fazą przygotowania wstępnego, każdy element narażony na przeciek, z dodatkowym zbiornikiem lub bez, musi zostać opróżniony i napełniony wystarczającą ilością HFC-134a, nieprzekraczającą jednak 0,65 g/cm3 w całej objętości wewnętrznej tego elementu lub zbiornika.

4.2.   Warunki przygotowywania wstępnego

4.2.1.   Wnioskujący o homologację może przeprowadzić przygotowanie wstępne jednoetapowo w 40 °C lub też w dwóch etapach, których łączny czas będzie krótszy. Metoda dwuetapowa polega na realizacji dwóch kolejnych kroków procedury, najpierw w 50 °C, następnie w 40 °C. Czas trwania przygotowania wstępnego jest taki, jak pokazano poniżej.

 

Opcja 1

Opcja 2

Część systemu

40 °C

Godzina

[h]

Etap 1 – 50 °C

Godzina

[h]

Etap 2 – 40 °C

Godzina

[h]

Cały system

480

240

24

Sprężarka

144

72

24

Zespoły przewodów giętkich

480

240

24

Wszystkie inne elementy narażone na przeciek

96

48

24

Można zastosować krótsze czasy przygotowania wstępnego, jeżeli możliwe jest dowiedzenie, że osiągnięto stan równowagi (charakteryzujący się niezmienną szybkością ubytku masy) pod względem strat spowodowanych przepuszczalnością.

4.2.2.   Po przygotowaniu wstępnym elementy narażone na przeciek lub system klimatyzacji należy umieścić na 4 godziny w komorze pomiarowej do badania wycieku.

4.3.   Sprężarka

4.3.1.   Gdy będzie to konieczne dla dotarcia uszczelnień i układu smarowania, sprężarka może pracować między przygotowaniem wstępnym a testem, przez okres co najmniej 1 minuty i przy prędkości co najmniej 200 obr./min.

4.3.2.   Ładunek gazu HFC-134a, którym napełniono element narażony na przeciek lub system klimatyzacji, musi w przerwie między przygotowaniem wstępnym a pomiarem pozostać nienaruszony, aby nie doszło do zniweczenia efektu przygotowania wstępnego. To oznacza, że zarówno do przygotowania wstępnego, jak i pomiarów należy użyć taki sam zestaw, bez demontowania i ponownego montażu między tymi fazami.

5.   PROCEDURA TESTU

5.1.   Wymagania ogólne

Kolejność przeprowadzania testu przedstawiona na rysunku, obrazuje etapy testu.

5.2.   Badanie wycieków

5.2.1.   Badanie należy przeprowadzić w warunkach spoczynku i w stanie równowagi, przy temperaturze 313 K (40 °C). Różnica stężeń HFC-134a na początku i na końcu badania posłuży do obliczenia rocznych ubytków masy.

5.2.2.   Komorę pomiarową należy czyścić przez kilka minut, aż do uzyskania stabilnego tła. Przed badaniem należy zmierzyć poziom tła oraz wyzerować i wyskalować analizator gazu.

5.2.3.   Przed badaniem należy zmierzyć poziom tła oraz wyzerować i wyskalować analizator gazu.

5.2.4.   W razie przeniesienia badanego zestawu z komory, w której jest przygotowywany wstępnie, do innej komory pomiarowej, początek cyklu pomiarowego może nastąpić nie wcześniej niż cztery godziny po zamknięciu, uszczelnieniu tej komory pomiarowej i po ustaleniu się temperatury wymaganej do testu.

5.2.5.   Następnie w komorze pomiarowej umieszcza się badany element narażony na przeciek lub system klimatyzacji.

5.2.6.   Komorę pomiarową zamyka się i uszczelnia w celu uzyskania gazoszczelności. Komorę pomiarową należy napełnić w całej objętości gazem odniesienia o ciśnieniu atmosferycznym (na przykład czystym powietrzem).

Rysunek I

Image

5.2.7.   Cykl badania rozpoczyna się po uszczelnieniu komory pomiarowej i gdy temperatura wewnątrz niej osiągnie 313 K (40 °C). Ta wartość temperatury utrzymywana jest aż do zakończenia cyklu badania. Mierzone jest stężenie HFC-134a, temperatura i ciśnienie barometryczne, nie wcześniej jednak niż po upływie 4 godzin od zamknięcia komory pomiarowej i od ustalenia się temperatury wymaganej do badań, jak to podano w ppkt 5.2.4, a uzyskane wyniki stanowią wartości pomiaru początkowego CHFC-134ai; Pshed i Tshed. Wartości te zostaną wzięte do obliczenia masy wycieku zgodnie z ppkt 5.3.

5.2.8.   Nominalny czas trwania cyklu pomiarowego wynosi 24 godziny. Krótszy cykl jest dopuszczalny, pod warunkiem że można wykazać jego wystarczającą dokładność.

5.2.9.   Natychmiast po zakończeniu cyklu badania analizator gazu musi zostać wyzerowany i wyskalowany.

5.2.10.   Na końcu cyklu pomiarowego należy zmierzyć stężenie HFC-134a, temperaturę i ciśnienie barometryczne w komorze pomiarowej. Uzyskane wyniki stanowią końcowe wartości CHFC-134ai; Pshed i Tshed, wzięte do obliczenia wielkości wycieku zgodnie z ppkt 5.3.

5.3.   Obliczenia

5.3.1.   Badanie opisane w ppkt 5.2 umożliwia obliczenie emisji HFC-134a. Wielkość wycieku oblicza się, wykorzystując początkowe i końcowe wartości stężenia HFC-134a, temperatury i ciśnienia w komorze i wraz z objętością netto komory pomiarowej.

Całkowitą wielkość wycieku HFC-134a oblicza się za pomocą następującego wzoru:

Formula

gdzie:

Image

HFC-134a

= Natężenie przepływu wycieku HFC-134a

[kg/s]

nHFC-134a

= Liczba moli HFC-134a

[mol]

Vshed

= Objętość netto komory SHED

[m3]

VAC

= Całkowita objętość systemu klimatyzacji lub danego elementu

[m3]

Tshed

= Temperatura w komorze SHED

[K]

Pshed

= Ciśnienie w komorze SHED

[kPa]

CHFC-134ae

= Końcowe stężenie HFC-134a

[ppmv]

CHFC-134ai

= Początkowe stężenie HFC-134a

[ppmv]

te

= Godzina zakończenia

[s]

ti

= Godzina rozpoczęcia

[s]

MHFC-134a

= Masa molowa HFC-134a (= 102 kg/kmol)

[kg/kmol]

R

= Stała gazowa (= 8,314 kJ/(kmol*K))

[kJ/(kmol*K)]

Uwaga: CHFC-134a określa się jako liczbę moli HFC-134a (nHFC-134a) przypadającą na jeden mol powietrza (nair+HFC-134a)

Formula

ppmv: części na milion, objętościowe/objętościowy równoważnik mol/mol

5.3.2.   Masa wyrażona w gramach, otrzymana w postaci funkcji czasu, zostaje przekształcona na liczbę gramów przypadającą na jeden rok (g/rok).

5.4.   Końcowe wyniki badań

Całkowity wyciek kompletnego systemu klimatyzacji oblicza przez dodanie wartości cząstkowych dla wszystkich zbadanych elementów narażonych na przeciek.

1.

Gdy bada się kompletny system

Wskaźnik wycieku (AC) z systemu, L (g/rok) = CF * Image HFC-134a (g/rok)

2.

Gdy bada się poszczególne elementy danego systemu

Wskaźnik wycieku (AC) z systemu, L (g/rok) = CF * Σ Image HFC-134a (g/rok)

gdzie CF (współczynnik korelacji) = 0,277.

6.   HOMOLOGACJA

1.

Badany system klimatyzacji otrzyma homologację, jeżeli wartość L (g/rok) będzie niższa od wartości podanych w poniższej tabeli, zgodnie z dyrektywą 2006/40/WE:

L (g/rok)

Czynnik chłodniczy w systemie klimatyzacji samochodowej

40/60 (1)

HFC-134a

2.

Element narażony na przeciek otrzyma homologację, jeżeli został przetestowany zgodnie z wymaganiami podanymi w ppkt 2–5.3.


(1)  W przypadku systemu podwójnego parownika.

Dodatek

Kalibracja sprzętu do badania wycieków

1.   CZĘSTOTLIWOŚĆ I METODA PRZEPROWADZANIA KALIBRACJI

1.1.   Cały sprzęt należy skalibrować przed pierwszym użyciem, a następnie w zależności od potrzeb oraz, w każdym przypadku, w okresie 6 miesięcy poprzedzającym wykonanie badania homologacji typu. Metody kalibracji, które należy zastosować (w odniesieniu do sprzętu wymienionego w ppkt 3.2.1 załącznika II do niniejszego rozporządzenia) opisane są w tym dodatku.

2.   KALIBRACJA KOMORY POMIAROWEJ

2.1.   Początkowe określenie wewnętrznej objętości komory pomiarowej

2.1.1.   Przed pierwszym użyciem komory pomiarowej należy określić jej wewnętrzną objętość w sposób podany poniżej. Dokonuje się dokładnego pomiaru wewnętrznych wymiarów komory, uwzględniającego wszelkie nieregularności, takie jak rozpórki wzmacniające. Na podstawie tych pomiarów ustala się wewnętrzną objętość komory.

2.1.2.   Objętość komory netto oblicza się, odejmując objętość badanej części lub badanego systemu od wewnętrznej objętości komory pomiarowej.

2.1.3.   Komorę pomiarową należy poddać badaniu na szczelność w sposób opisany w ppkt 2.3. Jeżeli masa gazu nie będzie się zgadzała z dokładnością do ± 2 % z masą gazu wstrzykniętego, wymagane będą czynności korekcyjne.

2.2.   Określenie tła emisji komory pomiarowej

Operacja ta ma za zadnie ustalenie, czy komora nie zawiera żadnych materiałów wydzielających istotne ilości HFC-134a. To badanie kontrolne należy przeprowadzić z chwilą rozpoczęcia użytkowania komory, po wszelkich działaniach przeprowadzonych w komorze, które mogłyby mieć wpływ na tło emisji, a także z częstotliwością co najmniej raz w roku.

2.2.1.   Temperatura wewnątrz komory pomiarowej musi być utrzymywana na poziomie 313 K ± 1 K (40 °C ± 1 °C) przez cały czterogodzinny czas trwania cyklu, o którym mowa poniżej.

2.2.2.   Na okres poprzedzający rozpoczęcie czterogodzinnego cyklu próbkowania tła, nie dłuższy niż 2 godziny, można uszczelnić komorę i włączyć wiatrak mieszający.

2.2.3.   Analizator (jeśli jest to wymagane) musi zostać skalibrowany, a następnie wyzerowany i wyskalowany.

2.2.4.   Komorę pomiarową należy czyścić aż do uzyskania stabilnego wskazania, a wiatrak mieszający uruchomić, jeżeli nie został dotychczas włączony.

2.2.5.   Następnie uszczelnia się komorę pomiarową i mierzy stężenie tła, temperaturę i ciśnienie barometryczne. Najlepiej, jeżeli stężenie HFC-134a sprowadzono do zera, przez oczyszczenie lub odpowietrzenie komory pomiarowej. Wyniki z powyższych pomiarów stanowią początkowe wartości CHFC-134a, Pshed i Tshed wykorzystywane do obliczenia tła emisji.

2.2.6.   Komorę pozostawia się w takim stanie na cztery godziny, z włączonym wiatrakiem mieszającym.

2.2.7.   Po upływie tego czasu mierzy się stężenie w komorze pomiarowej, używając tego samego analizatora. Mierzy się także temperaturę i ciśnienie barometryczne. Wyniki z powyższych pomiarów stanowią końcowe wartości CHFC-134a, Pshed i Tshed.

2.3.   Kalibracja komory pomiarowej i badanie zalegania HFC-134a

Kalibracja i badanie zalegania gazu HFC-134a w komorze pomiarowej stanowi weryfikację objętości obliczonej w ppkt 2.1 oraz służy do pomiaru stopnia nieszczelności komory. Stopień nieszczelności komory pomiarowej należy określić z chwilą przekazania komory do użytku, po wszelkich czynnościach przeprowadzonych w komorze, które mogłyby naruszyć integralność komory, a później co najmniej raz na kwartał.

2.3.1.   Komorę należy czyścić aż do uzyskania stałego stężenia. Włącza się wiatrak mieszający, jeśli nie został on dotychczas włączony. Zeruje się i kalibruje analizator, w razie potrzeby skaluje.

2.3.2.   Następnie włącza się układ regulacji temperatury otoczenia (jeśli do tej pory nie został włączony) i nastawia temperaturę 313 K (40 °C).

2.3.3.   Kiedy temperatura w komorze pomiarowej ustabilizuje się na poziomie 313 K ± 1 K (40 °C ± 1 °C), uszczelnia się komorę oraz dokonuje pomiaru stężenia tła, temperatury oraz ciśnienia barometrycznego. Wyniki z powyższych pomiarów stanowią początkowe wartości CHFC-134a, Pshed i Tshed wykorzystywane do kalibracji komory.

2.3.4.   Do komory pomiarowej wstrzykuje się znaną ilość HFC-134a. Masa, jaką należy wstrzyknąć, zależy od objętości komory pomiarowej i jest wyznaczana przy pomocy następującego wzoru:

Formula

gdzie:

mHFC-134a

= Masa HFC-134a

[kg]

Vshed

= Objętość komory

[m3]

Tshed

= Temperatura w komorze SHED

[K]

Pshed

= Ciśnienie w komorze SHED

[kPa]

C

= Stężenie HFC-134a

[ppmv]

MHFC-134a

= Masa molowa HFC-134a (= 102 kg/kmol)

[kg/kmol]

R

= Stała gazowa (= 8,314 kJ/(kmol*K))

[kJ/(kmol*K)]

Uwaga: CHFC-134a określa się jako liczbę moli HFC-134a (nHFC-134a) przypadającą na jeden mol powietrza (nair+HFC-134a)

Formula

W oparciu o powyższy wzór opracowano tabelę, w której pokazano różne objętości komór pomiarowych i odpowiadającą im ilość HFC-134a, jaka ma zostać wstrzyknięta do komory, przy założeniu że ciśnienie jest ciśnieniem atmosferycznym (101,3 kPa), a temperatura w komorze pomiarowej wynosi 40 °C.

Objętość komory pomiarowej

(L)

Wstrzyknięta masa

(g)

5

6,0E-04

10

1,2E-03

50

6,0E-03

100

1,2E-02

500

6,0E-02

1 000

1,2E-01

2 000

2,4E-01

3 000

3,6E-01

4 000

4,8E-01

W przypadku gdy wstrzykiwane ilości są bardzo małe, można zastosować standardową mieszankę HFC-134a z azotem. Komorę pomiarową należy opróżnić i napełnić, stosując niestandardowe stężenie.

2.3.5.   Zawartość komory pomiarowej musi zostać wymieszana – w tym celu należy odczekać 5 minut, a następnie dokonać pomiaru stężenia gazu, temperatury oraz ciśnienia barometrycznego. Wyniki z powyższych pomiarów stanowią końcowe wartości CHFC-134af, Pshed i Tshed wykorzystywane do kalibracji komory, a zarazem są to początkowe wartości CHFC-134ai, Pshed i Tshed wykorzystywane do badania zalegania.

2.3.6.   Na podstawie wyników pomiarów wykonanych zgodnie z ppkt 2.3.3 i 2.3.5 oraz korzystając ze wzoru podanego w ppkt 2.3.4, oblicza się masę HFC-134a w komorze pomiarowej.

2.3.7.   Od tej chwili odmierza się czas procesu trwającego 24 godziny, podczas którego temperatura otoczenia utrzymywana jest na poziomie 313 K ± 1 K (40 °C ± 1 °C).

2.3.8.   Po zakończeniu tego 24-godzinnego okresu dokonuje się końcowego pomiaru stężenia HFC-134a, temperatury oraz ciśnienia barometrycznego. Wyniki z powyższych pomiarów stanowią końcowe wartości CHFC-134af, Pshed i Tshed wykorzystywane do badania zalegania HFC-134a.

2.3.9.   Następnie, w oparciu o wyniki uzyskane w ppkt 2.3.8 i przy użyciu wzoru podanego w ppkt 2.3.4, oblicza się masę HFC-134a. Masa ta nie może różnić się o więcej niż 5 % od masy tego wodorofluorowęglowodoru otrzymanej w ppkt 2.3.6.

3.   KALIBRACJA ANALIZATORA WODOROFLUOROWĘGLOWODORÓW

3.1.   Analizator musi zostać wyregulowany zgodnie z wymaganiami producenta przyrządu.

3.2.   Analizator kalibruje się, wykorzystując w tym celu odpowiednie gazy wzorcowe.

3.3.   Krzywą kalibracji należy wyznaczyć za pomocą co najmniej pięciu punktów kalibracji rozłożonych możliwie jak najbardziej równomiernie w całym zakresie roboczym. Stężenie gazu kalibracyjnego o najwyższym stężeniu ma być równe co najmniej 80 % mierzonych wartości.

3.4.   Krzywą kalibracji należy obliczyć metodą najmniejszych kwadratów. Jeżeli stopień wynikowego wielomianu jest większy niż 3, liczba punktów kalibracji musi być równa co najmniej stopniowi tego wielomianu plus 2.

3.5.   Krzywa kalibracji nie może różnić się o więcej niż 2 % od wartości nominalnej dla każdego z gazów kalibracyjnych.

3.6.   Posługując się współczynnikami wielomianu wyprowadzonego z metody podanej w ppkt 3.4, należy sporządzić tabelę przypisującą wynik wskazywany do rzeczywistego stężenia, w punktach odległych od siebie o nie więcej niż 1 % pełnej skali. Czynność tę należy wykonać dla każdego kalibrowanego zakresu analizatora. Tabela ta powinna także zawierać pozostałe istotne dane, takie jak:

data wykonania kalibracji,

odczyt położenia potencjometru regulacji zakresu i zera (tam, gdzie ma to zastosowanie),

skala nominalna,

dane każdego użytego gazu kalibracyjnego,

wartość rzeczywista i wskazywana dla każdego gazu kalibracyjnego łącznie z różnicami wyrażonymi w procentach.

3.7.   Można także posłużyć się inną techniką alternatywną (na przykład przełącznikiem zakresów wysterowanym z komputera lub elektronicznie), jeżeli możliwe jest skuteczne wykazanie władzom homologacyjnym, że umożliwia ona uzyskanie równoważnej dokładności.


22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/53


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 707/2007

z dnia 21 czerwca 2007 r.

otwierające procedurę przetargową sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (1), w szczególności jego art. 33,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych (2) ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (3) oraz na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.

(2)

Zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 procedura przetargowa sprzedaży alkoholu winnego, przeznaczonego wyłącznie do wykorzystania w sektorze paliwowym we Wspólnocie jako bioetanol, powinna być otwarta w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz w celu zapewnienia ciągłości dostaw zakładom zatwierdzonym na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.

(3)

Od dnia 1 stycznia 1999 r. oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym porozumienia agromonetarne dotyczące euro (4) cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane w euro, a wypłaty dokonywane w euro.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Procedura przetargowa nr 10/2007 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie zostaje otwarta.

Alkohol ten został uzyskany z destylacji, jak ustanowiono w art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i znajduje się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.

2.   Całkowita oferowana ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 693 375,74 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., jak podano poniżej:

a)

partia nr 109/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

b)

partia nr 110/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

c)

partia nr 111/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

d)

partia nr 112/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

e)

partia nr 113/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

f)

partia nr 114/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

g)

partia nr 115/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

h)

partia nr 116/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

i)

partia nr 117/2007 WE obejmująca 39 995 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

j)

partia nr 118/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

k)

partia nr 119/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

l)

partia nr 120/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

m)

partia nr 121/2007 WE obejmująca 50 000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

n)

partia nr 122/2007 WE obejmująca 53 380,74 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.

3.   Umiejscowienie i numery kadzi składających się na partie, ilość alkoholu w każdej kadzi, zawartość alkoholu oraz jego właściwości określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

4.   Jedynie zakłady zatwierdzone na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 mogą uczestniczyć w przetargu.

Artykuł 2

Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 93, 94, 94b, 94c, 94d, 95–98, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.

Artykuł 3

1.   Oferty należy składać w agencjach interwencyjnych posiadających alkohol, o których mowa w załączniku II, lub przesyłać listem poleconym na adres tych agencji.

2.   Oferty składane są w zapieczętowanej kopercie oznaczonej „Procedura przetargowa nr 10/2007 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie”. Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do danej agencji interwencyjnej.

3.   Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej do godziny 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 5 lipca 2007 r.

Artykuł 4

1.   Aby oferta mogła zostać uwzględniona, musi być zgodna z art. 94 i 97 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.

2.   Aby oferta mogła zostać uwzględniona, w momencie złożenia musi jej towarzyszyć:

a)

zaświadczenie o złożeniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącym 4 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

b)

nazwa i adres oferenta, numer referencyjny ogłoszenia o przetargu oraz oferowana cena, wyrażona w EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;

c)

zobowiązanie oferenta do przestrzegania wszystkich przepisów stosowanych w odniesieniu do danej procedury przetargowej;

d)

oświadczenie oferenta, w którym:

i)

zrzeka się on wszelkich roszczeń w odniesieniu do jakości i właściwości przyznanego alkoholu;

ii)

wyraża zgodę na poddanie się wszelkim kontrolom dotyczącym miejsca przeznaczenia i wykorzystania alkoholu;

iii)

przyjmuje odpowiedzialność za dostarczenie dowodu, że alkohol jest wykorzystywany zgodnie z warunkami określonymi w danym ogłoszeniu o przetargu.

Artykuł 5

Powiadomienia przewidziane w art. 94a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, dotyczące przetargu ogłoszonego niniejszym rozporządzeniem, zostają przekazane Komisji na adres podany w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 6

Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.

Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego na sprzedaż.

Zwracając się do danej agencji interwencyjnej, zainteresowane strony mogą otrzymać próbki alkoholu wystawionego na sprzedaż pobrane przez przedstawiciela danej agencji interwencyjnej.

Artykuł 7

1.   Agencje interwencyjne w państwach członkowskich, w których wystawiony na sprzedaż alkohol jest składowany, przeprowadzają właściwe kontrole w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania. W tym celu mogą:

a)

zastosować, mutatis mutandis, przepisy art. 102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000;

b)

przeprowadzić kontrole próbek za pomocą jądrowego rezonansu magnetycznego w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.

2.   Koszty ponoszą zakłady, którym sprzedano alkohol.

Artykuł 8

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1).

(2)  Dz.U. L 194 z 31.7.2000, str. 45. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2016/2006 (Dz.U. L 384 z 29.12.2006, str. 38).

(3)  Dz.U. L 84 z 27.3.1987, str. 1. Rozporządzenie uchylone rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999.

(4)  Dz.U. L 349 z 24.12.1998, str. 1.


ZAŁĄCZNIK I

Państwo członkowskie i nr partii

Umiejscowienie

Numer kadzi

Objętość alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.

Odniesienie do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999

(artykuły)

Rodzaj alkoholu

Hiszpania

Nr partii 109/2007 WE

Tarancón

B-4

17 271

27

Surowy

B-5

8 667

27

Surowy

B-6

24 062

27

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Hiszpania

Nr partii 110/2007 WE

Tarancón

A-5

24 837

27

Surowy

A-9

9 594

27

Surowy

B-4

7 569

27

Surowy

B-5

8 000

27

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Hiszpania

Nr partii 111/2007 WE

Tarancón

A-9

14 771

27

Surowy

A-10

24 457

27

Surowy

B-5

8 000

27

Surowy

B-1

2 772

27

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Hiszpania

Nr partii 112/2007 WE

Tarancón

A-6

24 823

30

Surowy

C-7

24 883

30

Surowy

C-8

294

30

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Francja

Nr partii 113/2007 WE

Viniflhor — Longuefuye

Mme Bretaudeau

F-53200 Longuefuye

4

22 550

27

Surowy

5

6 385

27

Surowy

21

4 645

28

Surowy

5BIS

16 420

28

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Francja

Nr partii 114/2007 WE

Viniflhor — Longuefuye

Mme Bretaudeau

F-53200 Longuefuye

6

22 915

27

Surowy

22

4 600

27

Surowy

9

22 485

27

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Francja

Nr partii 115/2007 WE

Viniflhor — Port-la-Nouvelle

M. Mortefon

Entrepôt d’alcool

Av. Adolphe-Turrel

BP 62

F-11210 Port-la-Nouvelle

2

25 715

27

Surowy

23

1 870

30

Surowy

2B

13 345

30

Surowy

2B

7 990

30

Surowy

2B

1 080

28

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Francja

Nr partii 116/2007 WE

Viniflhor — Port-la-Nouvelle

M. Mortefon

Entrepôt d’alcool

Av. Adolphe-Turrel

BP 62

F-11210 Port-la-Nouvelle

7

11 710

27

Surowy

5B

2 360

28

Surowy

7B

640

28

Surowy

7B

2 200

30

Surowy

23B

1 895

27

Surowy

7B

7 790

30

Surowy

5B

2 645

30

Surowy

5B

1 525

30

Surowy

23

3 985

30

Surowy

5

15 250

27

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Francja

Nr partii 117/2007 WE

DEULEP — PSL

F-13230 Port-Saint-Louis-du-Rhône

B2

39 995

27

Surowy

 

Ogółem

 

39 995

 

 

Włochy

Nr partii 118/2007 WE

Cipriani — Chizzola d'Ala (TN)

27a-21a-25a

6 500

27

Surowy

Dister — Faenza (RA)

127a

4 700

27

Surowy

I.C.V. — Borgoricco (PD)

6a

2 200

27

Surowy

Mazzari — S. Agata sul Santerno (RA)

4a-15a

27 800

30

Surowy

Tampieri — Faenza (RA)

6a-7a-16a

1 500

27

Surowy

Villapana — Faenza (RA)

4a-2a-10a

7 300

27

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Włochy

Nr partii 119/2007 WE

Bonollo — Paduni (FR)

35a-37a-39a

9 900

27/30

Surowy

D'Auria — Ortona (CH)

22a-62a-76a-66a-80a-81a

10 900

27

Surowy

Di Lorenzo-Ponte Valleceppi (PG) — Pontenuovo di Torgiano (PG)

19a-5b-6b-7b

19 000

27/30

Surowy

S.V.A. — Ortona (CH)

19a

1 900

30

Surowy

Balice S.n.c. — Valenzano (BA)

1a-13a-14a-15a-16a-45a

8 300

27

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Włochy

Nr partii 120/2007 WE

Bonollo — Paduni (FR)

35a-37a-39a

24 800

27/30

Surowy

Caviro — Faenza (RA)

15a-6a-8a-5a

22 800

27

Surowy

Deta — Barberino Val d'Elsa (FI)

7a

2 400

27

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Włochy

Nr partii 121/2007 WE

De Luca — Novoli (LE)

1a-8a-9a

3 400

27

Surowy

Bertolino — Partinico (PA)

24a-27a

25 000

30

Surowy

Balice Distill. — San Basilio Mottola (TA)

4a

3 400

27

Surowy

S.V.M. — Sciacca (AG)

2a-3a-4a-8a-21a-30a-35a-36a-37

4 200

27/30

Surowy

GE.DIS. — Marsala (TP)

14b

12 000

30

Surowy

Trapas — Petrosino (TP)

7a

2 000

27

Surowy

 

Ogółem

 

50 000

 

 

Grecja

Nr partii 122/2007 WE

Οινοποιητικός συνεταιρισμός Μεσσηνίας

Πύργος Τριφυλίας

(Oinopoiitikos Sinetairismos Messinias)

76

454,96

30

Surowy

77

432,94

30

Surowy

85

1 782,89

30

Surowy

86

1 684,51

30

Surowy

87

1 756,59

30

Surowy

88

1 753,86

30

Surowy

95

873,44

30

Surowy

75

444,79

30

Surowy

28

904,89

30

Surowy

80

463,46

30

Surowy

73

387,14

30

Surowy

78

27,72

30

Surowy

15

1 747,04

30

Surowy

16

1 713,67

30

Surowy

26

853,18

30

Surowy

74

427,35

30

Surowy

17

1 743,76

30

Surowy

94

887,65

30

Surowy

84

1 786,52

30

Surowy

79

439,47

30

Surowy

93

908,63

30

Surowy

83

1 795,78

30

Surowy

82

1 758,86

30

Surowy

12

1 800,87

30

Surowy

11

1 744,16

30

Surowy

18

1 707,83

30

Surowy

13

1 788,73

30

Surowy

96

827,49

30

Surowy

81

1 805,07

30

Surowy

14

1 800,04

30

Surowy

97

915,07

30

Surowy

92

908,96

30

Surowy

99

911,94

30

Surowy

25

905,06

30

Surowy

108

432,18

30

Surowy

107

432,77

30

Surowy

105

448,22

30

Surowy

106

441,22

30

Surowy

27

897,73

30

Surowy

29

579,19

30

Surowy

30

667,69

30

Surowy

19

901,65

27

Surowy

20

892,07

27

Surowy

21

900,28

27

Surowy

22

899,54

27

Surowy

23

882,32

27

Surowy

24

653,58

27

Surowy

89

847,09

27

Surowy

90

880,83

27

Surowy

91

856,22

27

Surowy

98

878,23

27

Surowy

100

745,61

27

Surowy

 

Ogółem

 

53 380,74

 

 


ZAŁĄCZNIK II

Agencje interwencyjne będące w posiadaniu alkoholu, określone w art. 3

Viniflhor – Libourne

Délégation nationale, 17 avenue de la Ballastière, BP 231, F-33505 Libourne Cedex [Tél. (33-5) 57 55 20 00; télex 57 20 25; fax (33) 557 55 20 59]

FEGA

Beneficencia, 8, E-28004 Madrid [Tél. (34-91) 347 64 66; fax (34-91) 347 64 65]

AGEA

Via Torino, 45, I-00184 Rome [Tél. (39) 06 49 49 97 14; fax (39) 06 49 49 97 61]

Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε.

Αχαρνών (Aharnon) 241, GR-10446 Athènes [Tél. (30-210) 212 47 99; fax (30-210) 212 47 91]


ZAŁĄCZNIK III

Adres, o którym mowa w art. 5

Commission européenne

Direction générale de l’agriculture et du développement rural, unité D-2

B-1049 Bruxelles

Faks (32-2) 292 17 75

e-mail: agri-market-tenders@ec.europa.eu


DYREKTYWY

22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/60


DYREKTYWA KOMISJI 2007/37/WE

z dnia 21 czerwca 2007 r.

zmieniająca załączniki I i III do dyrektywy Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (1), w szczególności jej art. 13 ust. 2, tiret drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotycząca emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG (2) jest jedną z odrębnych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu WE, która została ustanowiona dyrektywą 70/156/EWG.

(2)

Zgodnie z dyrektywą 2006/40/WE wymaga się, aby pojazdy wyposażone w systemy klimatyzacji zaprojektowane w taki sposób, że będą zawierać fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150, otrzymały homologację w odniesieniu do emisji z tych systemów klimatyzacji.

(3)

W następstwie wprowadzenia przedmiotowej procedury homologacji typu WE i przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 706/2007 z dnia 21 czerwca 2007 r. ustanawiającego, zgodnie z dyrektywą 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisy administracyjne dotyczące homologacji typu WE pojazdów oraz zharmonizowany test pomiaru wycieków z niektórych systemów klimatyzacji (3), konieczne jest dodanie nowych elementów do wykazu informacji w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG oraz wymogów dotyczących dokumentu informacyjnego do celów homologacji pojazdu WE w załączniku III do tej dyrektywy.

(4)

Aby zapewnić spójność procedury homologacji typu WE, nowe wymogi wprowadzone do niniejszej dyrektywy powinny obowiązywać od tego samego dnia co środki podjęte zgodnie z dyrektywą 2006/40/WE i rozporządzeniem (WE) nr 706/2007.

(5)

Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do dyrektywy 70/156/EWG.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załącznikach I i III do dyrektywy 70/156/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 4 stycznia 2008 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie zaczną stosować te przepisy od dnia 5 stycznia 2008 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekażą Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/96/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 81).

(2)  Dz.U. L 161 z 14.6.2006, str. 12.

(3)  Patrz: str. 33 tego Dziennika Urzędowego.


ZAŁĄCZNIK

W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:

1)

W załączniku I dodaje się następujące punkty:

9.10.8   Gaz wykorzystywany jako czynnik chłodniczy w systemie klimatyzacji: …

9.10.8.1   System klimatyzacji zaprojektowany jest w taki sposób, że będzie zawierać fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150: TAK/NIE (1)

9.10.8.2   Jeśli TAK, należy wypełnić następujące podpunkty:

9.10.8.2.1   Rysunek i krótki opis systemu klimatyzacji, włącznie z numerem referencyjnym lub numerem części i materiałem elementów narażonych na przeciek:

9.10.8.2.2   Wyciek z systemu klimatyzacji:

9.10.8.2.3   W przypadku badania części: Wykaz elementów narażonych na przeciek zawierający odpowiednie numery referencyjne lub numery części i materiał, z jakiego zostały wykonane, z ich rocznymi wyciekami, a także informacje dotyczące testu (np. numer sprawozdania z testu, numer homologacji, itd.): …

9.10.8.2.4   W przypadku badania pojazdu: numer referencyjny lub numer części i materiał z jakiego zostały wykonane elementy danego systemu a także informacje dotyczące testu (np. numer sprawozdania z testu, numer homologacji, itd.): …

9.10.8.3   Wyciek w g/rok z całego systemu: …”

2)

W załączniku III dodaje się następujące punkty:

9.10.8   Gaz wykorzystywany jako czynnik chłodniczy w systemie klimatyzacji: …

9.10.8.1   System klimatyzacji zaprojektowany jest w taki sposób, że będzie zawierać fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150: TAK/NIE (1)

Jeśli tak, wyciek w g/rok z całego systemu: …”


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Rada

22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/63


DECYZJA RADY

z dnia 7 czerwca 2007 r.

upoważniająca państwa członkowskie do ratyfikowania, w interesie Wspólnoty Europejskiej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu z 2006 r.

(2007/431/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Konwencja Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu z 2006 r. (zwane dalej odpowiednio „konwencją” i „MOP”) została przyjęta dnia 7 lutego 2006 r. podczas zwołanej w Genewie sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy MOP, poświęconej pracy na morzu.

(2)

Konwencja stanowi zasadniczy wkład w funkcjonowanie sektora żeglugi na poziomie międzynarodowym, promując godne warunki życia i pracy marynarzy oraz uczciwsze warunki konkurencji dla armatorów i właścicieli statków, dlatego też jest pożądane, aby jej postanowienia zaczęły być stosowane w najkrótszym możliwym terminie.

(3)

Konwencja stwarza podstawy dla międzynarodowego kodeksu pracy na morzu poprzez ustanowienie minimalnych norm pracy.

(4)

Wspólnota dąży do ustanowienia jednakowych norm w przemyśle morskim.

(5)

Artykuł 19 ust. 8 Konstytucji MOP stanowi, co następuje: „w żadnym razie przyjęcie przez Konferencję konwencji lub zalecenia lub ratyfikacja konwencji przez Członka nie mogą być uważane za mające wpływ na jakąkolwiek ustawę, decyzję, zwyczaj lub umowę, zapewniające zainteresowanym pracownikom bardziej korzystne warunki aniżeli te, które przewiduje konwencja lub zalecenie”.

(6)

Niektóre postanowienia konwencji dotyczą dziedzin będących przedmiotem wyłącznej kompetencji Wspólnoty w zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

(7)

Wspólnota nie może ratyfikować konwencji, ponieważ jedynie państwa członkowskie mogą być jej stronami.

(8)

Rada powinna zatem upoważnić państwa członkowskie, związane zasadami wspólnotowymi dotyczącymi koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zgodnie z art. 42 Traktatu, do ratyfikowania konwencji w interesie Wspólnoty na warunkach określonych w niniejszej decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się państwa członkowskie do ratyfikowania, w zakresie należącym do kompetencji Wspólnoty, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu z 2006 r., przyjętej dnia 7 lutego 2006 r.

Artykuł 2

Państwa członkowskie powinny dołożyć wysiłków w celu podjęcia odpowiednich kroków dla złożenia instrumentów ratyfikacyjnych konwencji na ręce Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy w najszybszym możliwym terminie, a najlepiej przed dniem 31 grudnia 2010 r. Rada dokona przeglądu postępów ratyfikacji przed styczniem 2010 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 7 czerwca 2007 r.

W imieniu Rady

M. GLOS

Przewodniczący


(1)  Opinia z dnia 14 marca 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).


Komisja

22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/65


DECYZJA KOMISJI

z dnia 18 czerwca 2007 r.

przedłużająca okres obowiązywania decyzji 2002/499/WE w odniesieniu do naturalnie lub sztucznie skarlonych roślin rodzajów Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., pochodzących z Republiki Korei

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2495)

(2007/432/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (1), w szczególności jej art. 15 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja Komisji 2002/499/WE z dnia 26 czerwca 2002 r. upoważniająca do stosowania odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do naturalnie lub sztucznie skarlonych roślin Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., pochodzących z Republiki Korei (2), upoważnia państwa członkowskie do wprowadzenia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy 2000/29/WE w odniesieniu do roślin rodzajów Chamaecyparis Spach, Juniperus L. oraz Pinus L., pochodzących z Republiki Korei, w ograniczonym okresie i z zastrzeżeniem określonych warunków.

(2)

Ponieważ okoliczności uzasadniające upoważnienie do stosowania odstępstw nadal istnieją i nie ma nowych informacji dających podstawy do weryfikacji specjalnych warunków, okres obowiązywania upoważnienia powinien zostać przedłużony.

(3)

W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2002/499/WE.

(4)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 2002/499/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w pierwszym i drugim akapicie art. 2 datę „2008 r.” zastępuje się datą „2010 r.”;

2)

artykuł 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

Państwa członkowskie mogą stosować odstępstwa wymienione w art. 1 do roślin przywożonych do Wspólnoty w następujących okresach:

Rośliny

Okres

Chamaecyparis:

1.6.2004–31.12.2010

Juniperus:

1.11.2004–31.3.2005

1.11.2005–31.3.2006

1.11.2006–31.3.2007

1.11.2007–31.3.2008

1.11.2008–31.3.2009

1.11.2009–31.3.2010

Pinus:

1.6.2004–31.12.2010”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 169 z 10.7.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2006/35/WE (Dz.U. L 88 z 25.3.2006, str. 9).

(2)  Dz.U. L 168 z 27.6.2002, str. 53. Decyzja zmieniona decyzją 2005/775/WE (Dz.U. L 292 z 8.11.2005, str. 11).


22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/66


DECYZJA KOMISJI

z dnia 18 czerwca 2007 r.

w sprawie tymczasowych środków nadzwyczajnych zapobiegających wprowadzaniu do Wspólnoty i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie Gibberella circinata Nirenberg & O’Donnell

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2496)

(2007/433/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (1), w szczególności jej art. 16 ust. 3 zdanie trzecie,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Na mocy dyrektywy 2000/29/WE, w przypadku gdy państwo członkowskie uzna, że istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia lub rozprzestrzenienia się na jego terytorium szkodliwego organizmu niewymienionego w załączniku I bądź załączniku II do tej dyrektywy, może tymczasowo podjąć dodatkowe środki niezbędne do ochrony przed tym niebezpieczeństwem.

(2)

W związku z obecnością grzyba Gibberella circinata Nirenberg & O’Donnell w formie anamorficznej znanej również jako Fusarium circinatum Nirenberg & O’Donnell w leśnym materiale reprodukcyjnym na północy Półwyspu Iberyjskiego, Hiszpania poinformowała państwa członkowskie oraz Komisję w dniu 16 czerwca 2006 r., że w dniu 26 maja 2006 r. przyjęła środki w ramach krajowego programu zwalczania i kontroli celem zapobieżenia dalszemu wprowadzaniu i rozprzestrzenianiu się na swoim terytorium tego organizmu.

(3)

Gibberella circinata Nirenberg & O’Donnell („szkodliwy organizm”) nie znajduje się w wykazie w załącznikach I i II dyrektywy 2000/29/WE. Jednakże sprawozdanie z oceny zagrożenia szkodnikami oparte na ograniczonych dostępnych informacjach naukowych wykazało, że szkodliwy organizm może spowodować zwiększoną obumieralność drzew z gatunku Pinus spp. i uszkodzenia drzewostanu z gatunku Pseudotsuga menziesii. Drzewa te występują w całej Europie, zaś podatność kilku gatunków na działanie szkodliwego organizmu jest duża. Należy zatem podjąć wyszczególnione poniżej tymczasowe środki przeciwko wprowadzaniu do Wspólnoty i rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie szkodliwego organizmu.

(4)

Środki określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie w stosunku do wprowadzania lub rozprzestrzeniania się szkodliwego organizmu, oznaczania obszarów porażonych na terytorium Wspólnoty oraz nadzoru nad szkodliwym organizmem na tych obszarach, a także przywozu, produkcji i transportu określonych roślin, włącznie z ich nasionami, na terytorium Wspólnoty, oraz odnośnie do badań dotyczących występowania lub trwałej nieobecności szkodliwego organizmu w państwach członkowskich.

(5)

Wyniki stosowania powyższych środków powinny być regularnie poddawane ocenie w 2007 r. i 2008 r., w szczególności na podstawie informacji dostarczonych przez państwa członkowskie. W świetle wyników tej oceny, rozważone zostaną ewentualne dalsze środki.

(6)

Jeśli to konieczne, państwa członkowskie powinny dostosować swoje ustawodawstwo celem spełnienia wymogów określonych w niniejszej decyzji.

(7)

Wyniki stosowania powyższych środków należy poddać przeglądowi do dnia 1 kwietnia 2008 r.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Definicje

Do celów niniejszej decyzji:

1)

„szkodliwy organizm” oznacza Gibberella circinata Nirenberg & O’Donnell;

2)

„określone rośliny” oznaczają rośliny rodzaju Pinus L. oraz gatunek Pseudotsuga menziesii, przeznaczone do uprawy, wraz z ich nasionami i szyszkami dla celów rozmnożeniowych;

3)

„miejsce produkcji” oznacza:

wszelkie działki lub pola uprawiane jako jedna jednostka produkcyjna roślin; miejsca takie mogą obejmować działki produkcyjne uprawiane oddzielnie ze względów fitosanitarnych, lub

wydzielone szkółki leśne.

Artykuł 2

Środki przeciwko szkodliwemu organizmowi

Zabrania się wprowadzania do Wspólnoty i rozprzestrzeniania na jej terenie przedmiotowego szkodliwego organizmu.

Artykuł 3

Przywóz określonych roślin

Określone rośliny mogą być wprowadzane do Wspólnoty jedynie, jeżeli:

a)

są zgodne z wymaganiami określonymi w sekcji I załącznika I, oraz

b)

przy wprowadzeniu do Wspólnoty zostaną poddane kontroli oraz, w stosownych przypadkach, testom pod kątem występowania szkodliwego organizmu, zgodnie z art. 13a ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, i zostaną uznane za wolne od tego szkodliwego organizmu.

Artykuł 4

Przemieszczanie określonych roślin we Wspólnocie

Bez uszczerbku dla przepisów sekcji II załącznika II do niniejszej decyzji, określone rośliny pochodzące ze Wspólnoty lub przywożone do Wspólnoty zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji można przemieszczać wyłącznie w ramach terytorium Wspólnoty, jeżeli spełniają one warunki określone w sekcji II załącznika I.

Artykuł 5

Badania i powiadamianie

1.   Państwa członkowskie prowadzą roczne urzędowe badania dotyczące występowania szkodliwego organizmu lub dowodu porażenia przez szkodliwy organizm na swoich terytoriach.

Bez uszczerbku dla art. 16 ust. 2 dyrektywy 2000/29/WE, wyniki tych badań, wraz z wykazem wyznaczonych stref określonych w art. 6 i środkami wskazanymi w sekcji II załącznika II, przekazuje się Komisji oraz pozostałym państwom członkowskim do dnia 15 grudnia każdego roku.

2.   Właściwe organy urzędowe należy niezwłocznie powiadomić o podejrzeniu wystąpienia lub o potwierdzonym występowaniu szkodliwego organizmu.

Artykuł 6

Ustanowienie wyznaczonych stref

Jeśli wyniki badań, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub powiadomienie, o którym mowa w art. 5 ust. 2, potwierdzają występowanie organizmu na danym obszarze lub jeżeli jego występowanie zostało potwierdzone w inny sposób, państwa członkowskie określają wyznaczone strefy oraz podejmują środki urzędowe odpowiednio zgodnie z sekcjami I i II załącznika II.

Artykuł 7

Zgodność

Państwa członkowskie, jeśli to konieczne, zmieniają środki, które przyjęły w celu ochrony przed wprowadzeniem i rozprzestrzenianiem się szkodliwego organizmu, tak aby te środki były zgodne z niniejszą decyzją oraz niezwłocznie informują Komisję o takich środkach.

Artykuł 8

Przegląd

Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 31 marca 2008 r.

Artykuł 9

Adresaci decyzji

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 169 z 10.7.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2006/35/WE (Dz.U. L 88 z 25.3.2006, str. 9).


ZAŁĄCZNIK I

ŚRODKI NADZWYCZAJNE OKREŚLONE W ART. 3 I 4 NINIEJSZEJ DECYZJI

I.   Specjalne wymogi dotyczące przywozu

Bez uszczerbku dla przepisów określonych w załączniku III, część A(1), w załączniku IV, część A(I) (8.1), (8.2), (9), (10) oraz w załączniku IV, część B(7), (8), (9), (10), (11), (12), (16) i (17) do dyrektywy 2000/29/WE, do określonych roślin pochodzących z państw trzecich należy dołączyć świadectwa, o których mowa w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, gdzie stwierdza się w rubryce „deklaracja dodatkowa”, że określone rośliny pochodzą z miejsca produkcji zarejestrowanego i nadzorowanego przez państwowe służby ochrony roślin kraju pochodzenia, oraz

a)

rośliny te były stale uprawiane w krajach, w których nie występuje szkodliwy organizm; lub

b)

były stale uprawiane na obszarach wolnych od szkodników, ustanowionych w kraju pochodzenia przez państwowe służby ochrony roślin tego kraju, zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych. Nazwę obszaru wolnego od szkodników należy podać w rubryce „miejsce pochodzenia”; lub

c)

pochodzą z miejsca produkcji, w którym nie zaobserwowano żadnych oznak obecności szkodliwego organizmu podczas oficjalnych kontroli w okresie dwóch lat przed wywozem, oraz zostały przebadane bezpośrednio przed wywozem.

II.   Warunki przemieszczania

Bez uszczerbku dla przepisów określonych w sekcji II załączniku II do niniejszej decyzji, w załączniku IV, część A, sekcja II (4) i (5), w załączniku IV, część B (7), (8), (9), (10), (11), (12), (16) i (17) oraz w załączniku V, część A, sekcja I(2.1) oraz II(1.1) do dyrektywy 2000/29/WE, wszystkie określone rośliny pochodzące ze Wspólnoty lub podlegające przywozowi do Wspólnoty zgodnie z art. 3 niniejszej decyzji, z wyjątkiem małych ilości roślin przeznaczonych do wykorzystania przez ich właściciela lub odbiorcę do celów niehandlowych, pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się wskazanych organizmów, można przemieszczać w obrębie terytorium Wspólnoty wyłącznie wówczas, gdy dołączono do nich paszport rośliny sporządzony i wydany zgodnie z przepisami dyrektywy 92/105/EWG (1) oraz:

a)

były uprawiane stale lub od chwili wprowadzenia ich do Wspólnoty w miejscu produkcji w państwie członkowskim, w którym nie występuje szkodliwy organizm; lub

b)

były uprawiane stale lub od chwili wprowadzenia ich do Wspólnoty w miejscu produkcji na obszarach wolnych od szkodników, ustanowionych w kraju pochodzenia przez państwowe służby ochrony roślin danego państwa członkowskiego, zgodnie z odpowiednimi Międzynarodowymi Standardami dla Środków Fitosanitarnych; lub

c)

pochodzą z miejsca produkcji, w którym nie zaobserwowano żadnych oznak obecności szkodliwego organizmu podczas oficjalnych kontroli w okresie dwóch lat przed wywozem, oraz zostały przebadane bezpośrednio przed wywozem.


(1)  Dz.U. L 4 z 8.1.1993, str. 22. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2005/17/WE (Dz.U. L 57 z 3.3.2005, str. 23).


ZAŁĄCZNIK II

ŚRODKI NADZWYCZAJNE OKREŚLONE W ART. 6 NINIEJSZEJ DECYZJI

I.   Ustanowienie wyznaczonych stref

1.

Wyznaczone strefy określone w art. 6 składają się z następujących części:

a)

strefa porażenia, w której potwierdzono obecność szkodliwego organizmu i która obejmuje wszystkie określone rośliny wykazujące objawy powodowane przez szkodliwy organizm, oraz

b)

strefa buforowa o promieniu co najmniej jednego kilometra wokół strefy porażenia.

W przypadku gdy kilka stref buforowych częściowo się pokrywa lub jest blisko siebie położonych należy wyznaczyć szerszą strefę obejmującą odpowiednie wyznaczone strefy oraz obszary pomiędzy nimi.

2.

Dokładne rozgraniczenie stref, o których mowa w ust. 1, oparte jest na podstawach naukowych, biologii szkodliwego organizmu i jego wektorów, stopniu porażenia, porze roku oraz na szczegółowym rozmieszczeniu określonych roślin w danym państwie członkowskim.

3.

Jeśli występowanie szkodliwego organizmu potwierdzono poza strefą porażenia, należy odpowiednio zmienić granice wyznaczonej strefy.

4.

Jeżeli w oparciu o roczne urzędowe badania, o których mowa w art. 5 ust. 1, obecność szkodliwego organizmu w wyznaczonej strefie nie zostanie potwierdzona przez co najmniej dwa kolejne lata, taką strefę likwiduje się, natomiast środki, o których mowa w sekcji II niniejszego załącznika, przestają obowiązywać.

II.   Środki podjęte w wyznaczonych strefach

Środki oficjalne, o których mowa w art. 6, które należy podjąć w wyznaczonych strefach, obejmują przynajmniej:

odpowiednie środki zmierzające do zwalczenia szkodliwego organizmu,

intensywny nadzór nad obecnością szkodliwego organizmu prowadzony podczas odpowiednich kontroli.


22.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 161/70


DECYZJA KOMISJI

z 21 czerwca 2007 r.

zmieniająca decyzję Komisji 2006/415/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5 u drobiu w Republice Czeskiej

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 3120)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/434/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 9 ust. 3,

uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (2), w szczególności jej art. 10 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja Komisji 2006/415/WE dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 u drobiu we Wspólnocie oraz uchylająca decyzję 2006/135/WE (3), ustanawia niektóre środki ochronne w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się ptasiej grypy na wolne od choroby obszary Wspólnoty poprzez przemieszczanie ptaków i produktów z ptaków.

(2)

Republika Czeska powiadomiła Komisję o wystąpieniu na swoim terytorium wirusa wysoce zjadliwej grypy ptaków typu H5 u drobiu i podjęła stosowne środki zgodnie z decyzją 2006/415/WE, m. in. określiła obszary A i B, o których mowa w art. 4 wymienionej decyzji.

(3)

Komisja stwierdziła, że granice obszarów A i B ustanowionych przez właściwy organ Republiki Czeskiej znajdują się w wystarczającej odległości od miejsca, w którym znajduje się ognisko choroby. Można zatem zatwierdzić obszary A i B w Republice Czeskiej oraz ustalić czas trwania wspomnianego podziału na obszary.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/415/WE.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji należy poddać przeglądowi podczas następnego spotkania Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku do decyzji 2006/415/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 13. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/41/WE (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 33); sprostowanie: (Dz.U. L 195 z 2.6.2004, str. 12).

(2)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 29. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 315 z 19.11.2002, str. 14).

(3)  Dz.U. L 164 z 16.6.2006, str. 51. Decyzja zmieniona decyzją 2007/128/WE (Dz.U. L 53 z 22.2.2007, str. 26).


ZAŁĄCZNIK

W załączniku do decyzji 2006/415/WE wprowadza się następujące zmiany:

1.

W części A dodaje się tekst w brzmieniu:

„Kod ISO Kod krajowy

Państwo członkowskie

Obszar A

Data wygaśnięcia art. 4 ust. 4 lit. b) ppkt iii)

Kod

(jeżeli jest dostępny)

Nazwa

CZ

REPUBLIKA CZESKA

 

 

30.6.2007

 

Obszar zapowietrzony

 

BOHUŇOVICE

CEREKVICE NAD LOUČNOU

HORKY

ČESKÉ HEŘMANICE

DŽBÁNOV

TISOVÁ

VRAČOVICE-ORLOV (partly)

HRUŠOVÁ (partly)

ZÁLŠÍ

VYSOKÉ MÝTO

 

 

Obszar zagrożony

 

LEŠTINA (partly)

NOVÉ HRADY

ŘEPNÍKY

BOHUŇOVICE

CEREKVICE NAD LOUČNOU

DOLNÍ ÚJEZD

HORKY

CHOTOVICE (partly)

MAKOV

MORAŠICE

NOVÁ SÍDLA

OSÍK

PŘÍLUKA

ŘÍDKÝ

SEDLIŠTĚ

SUCHÁ LHOTA

TRŽEK

ÚJEZDEC

VIDLATÁ SEČ

ÚSTÍ NAD ORLICÍ

BRANDÝS NAD ORLICÍ

BUČINA

ČESKÉ HEŘMANICE

DOBŘÍKOV

DŽBÁNOV

HRÁDEK

BĚSTOVICE

NASAVRKY

CHOCEŇ

JAVORNÍK

JEHNĚDÍ

KOLDÍN

LIBECINA

MOSTEK

NĚMČICE (partly)

ORLICKÉ PODHŮŘÍ

OUCMANICE

PODLESÍ (partly)

PUSTINA

ŘETOVÁ

ŘETŮVKA (partly)

SKOŘENICE

SLATINA

SLOUPNICE

SRUBY

SUDISLAV NAD ORLICÍ

SVATÝ JIŘÍ

TISOVÁ

ÚJEZD U CHOCNĚ

VLČKOV (partly)

VODĚRADY

VRACLAV

VRAČOVICE-ORLOV

HRUŠOVÁ

ZÁDOLÍ

KOSOŘÍN

ZÁLŠÍ

ZÁMRSK

ZÁŘECKÁ LHOTA

VYSOKÉ MÝTO

LITOMYŠL (partly)”

 

2.

W części B dodaje się tekst w brzmieniu:

„Kod ISO Kod krajowy

Państwo członkowskie

Obszar B

Data wygaśnięcia art. 4 ust. 4 lit. b) ppkt iii)

Kod

(jeżeli jest dostępny)

Nazwa

CZ

REPUBLIKA CZESKA

00053

PARDUBICKÝ KRAJ:

OKRES: Chrudim, Pardubice, Svitavy Ústí nad Orlicí.

30.6.2007

 

 

00052

KRÁLOVEHRADECKÝ KRAJ:

OKRES: Rychnov nad Kněžnou”