ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 156

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 50
16 czerwca 2007


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Rady (WE) nr 671/2007 z dnia 11 czerwca 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1868/94 ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej

1

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 672/2007 z dnia 15 czerwca 2007 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

4

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 673/2007 z dnia 15 czerwca 2007 r. dotyczące 33. odrębnego do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005, rozdział II

6

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 674/2007 z dnia 15 czerwca 2007 r. ustalające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 czerwca 2007 r.

7

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 675/2007 z dnia 15 czerwca 2007 r. określające zakres, w jakim można przyjąć wnioski o pozwolenia na przywóz masła pochodzącego z Nowej Zelandii złożone w pierwszych dziesięciu dniach czerwca 2007 r. w ramach kontyngentów 09.4195 i 09.4182

10

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Rady 2007/33/WE z dnia 11 czerwca 2007 r. w sprawie zwalczania mątwików tworzących cysty na ziemniaku i uchylająca dyrektywę 69/465/EWG

12

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Komisja

 

 

2007/414/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 21 lutego 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 36/2004 (ex N 220/2004) – Portugalia – pomoc na realizację inwestycji bezpośrednich za granicą na rzecz spółki CORDEX Companhia Industrial Têxtil S.A. (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 474)  ( 1 )

23

 

 

2007/415/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 13 czerwca 2007 r. dotycząca niewłączenia karbosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2463)  ( 1 )

28

 

 

2007/416/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 13 czerwca 2007 r. dotycząca niewłączenia karbofuranu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2467)  ( 1 )

30

 

 

2007/417/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 13 czerwca 2007 r. dotycząca niewłączenia diuronu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2468)  ( 1 )

32

 

 

2007/418/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 14 czerwca 2007 r. ustanawiająca Grupę Wysokiego Szczebla ds. Konkurencyjności Przemysłu Chemicznego w Unii Europejskiej

34

 

 

UMOWY

 

 

Rada

 

*

Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie readmisji osób przebywających nielegalnie

37

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2286/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 343 z 31.12.2003) (Polskie wydanie specjalne, rozdział 02, tom 15, str. 118)

38

 

 

 

*

Informacja dla czytelników(patrz: wewnętrzna tylna strona okładki)

s3

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/1


ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 671/2007

z dnia 11 czerwca 2007 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1868/94 ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Załącznik do rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 (2) określa kwoty na skrobię ziemniaczaną dla państw członkowskich będących jej producentami na lata gospodarcze 2005/2006 i 2006/2007.

(2)

Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 rozdziału kwot w obrębie Wspólnoty dokonuje się na podstawie sprawozdania Komisji przedłożonego Radzie. Zgodnie ze sprawozdaniem przedłożonym Radzie ostatnio przeprowadzona reforma wspólnej organizacji rynku w sektorze cukru powinna zostać uwzględniona w analizie rozwoju sytuacji na rynku skrobi. Reforma rynku cukru będzie jednak stopniowo wprowadzana w życie przez pewien okres przejściowy. W związku z tym w oczekiwaniu na pierwsze efekty tej reformy w sektorze skrobi ziemniaczanej należy przedłużyć o dwa kolejne lata okres obowiązywania obecnych kwot na rok gospodarczy 2006/2007.

(3)

Państwa członkowskie będące producentami powinny rozdzielić swoje kwoty przyznane na dwuletni okres pomiędzy wszystkie przedsiębiorstwa produkujące skrobię ziemniaczaną na podstawie kwot na rok gospodarczy 2006/2007.

(4)

Ilości wykorzystane przez producentów skrobi ziemniaczanej, przekraczające podkwoty dostępne na rok gospodarczy 2006/2007, należy odliczyć z ilości przyznanych na rok gospodarczy 2007/2008, zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1868/94,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1868/94 wprowadza się następujące zmiany:

1)

artykuły 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 2

1.   Państwom członkowskim produkującym skrobię ziemniaczaną przydziela się kwoty na lata gospodarcze 2007/2008 i 2008/2009 zgodnie z załącznikiem.

2.   Każde państwo członkowskie produkujące skrobię, wymienione w załączniku, rozdziela swoją kwotę pomiędzy producentów skrobi ziemniaczanej, do wykorzystania w latach gospodarczych 2007/2008 i 2008/2009, na podstawie podkwot dostępnych dla każdego producenta skrobi w roku 2006/2007, z zastrzeżeniem stosowania akapitu drugiego.

Podkwoty dostępne dla każdego producenta skrobi na rok gospodarczy 2007/2008 koryguje się w celu uwzględnienia wszelkich wykorzystanych ilości przekraczających kwotę na rok gospodarczy 2006/2007, zgodnie z art. 6 ust. 2.

Artykuł 3

W terminie do dnia 1 stycznia 2009 r. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie w sprawie działania systemu kwot we Wspólnocie wraz z odpowiednimi wnioskami. Sprawozdanie to uwzględnia zmiany sytuacji na rynku skrobi ziemniaczanej i skrobi zbożowej.”;

2)

załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 11 czerwca 2007 r.

W imieniu Rady

H. SEEHOFER

Przewodniczący


(1)  Opinia z dnia 24 kwietnia 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2)  Dz.U. L 197 z 30.7.1994, str. 4. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 941/2005 (Dz.U. L 159 z 22.6.2005, str. 1).


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK

Kwoty na skrobię ziemniaczaną na lata gospodarcze 2007/2008 i 2008/2009

(tony)

Republika Czeska

33 660

Dania

168 215

Niemcy

656 298

Estonia

250

Hiszpania

1 943

Francja

265 354

Łotwa

5 778

Litwa

1 211

Niderlandy

507 403

Austria

47 691

Polska

144 985

Słowacja

729

Finlandia

53 178

Szwecja

62 066

Łącznie

1 948 761”


16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/4


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 672/2007

z dnia 15 czerwca 2007 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).


ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 15 czerwca 2007 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

MA

46,7

TR

89,0

ZZ

67,9

0707 00 05

JO

151,2

TR

94,6

ZZ

122,9

0709 90 70

TR

95,0

ZZ

95,0

0805 50 10

AR

51,4

ZA

64,2

ZZ

57,8

0808 10 80

AR

92,0

BR

82,0

CL

93,2

CN

94,6

NZ

99,4

US

101,5

ZA

97,0

ZZ

94,2

0809 10 00

IL

156,1

TR

217,4

ZZ

186,8

0809 20 95

TR

287,0

US

329,7

ZZ

308,4

0809 30 10, 0809 30 90

CL

101,3

US

206,5

ZA

88,3

ZZ

132,0

0809 40 05

CL

134,4

IL

164,9

ZZ

149,7


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, str. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/6


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 673/2007

z dnia 15 czerwca 2007 r.

dotyczące 33. odrębnego do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005, rozdział II

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (1), w szczególności jego art. 10,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty (2) agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego. Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego. Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania. Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.

(2)

Analiza ortrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W odniesieniu do 33. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005, rozdział II, nie podejmuje się dalszych działań.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 48. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1913/2005 (Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 2).

(2)  Dz.U. L 308 z 25.11.2005, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2107/2005 (Dz.U. L 337 z 22.12.2005, str. 20).


16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/7


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 674/2007

z dnia 15 czerwca 2007 r.

ustalające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 czerwca 2007 r.

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 (2), w szczególności jego art. 2 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że należność przywozowa na produkty objęte kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002, ex 1005 inne niż ziarna hybrydowe oraz ex 1007 inne niż hybrydy siewne, jest równa cenie interwencyjnej obowiązującej w odniesieniu do takich produktów podczas przywozu, powiększonej o 55 % i zmniejszonej o cenę przywozową cif stosowaną wobec danej dostawy. Jednak należność ta nie może przekraczać stawki celnej we Wspólnej Taryfie Celnej.

(2)

Artykuł 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 stanowi, że do celów obliczenia należności przywozowej określonej w ust. 2 wspomnianego artykułu, dla danych produktów regularnie ustala się reprezentatywne ceny przywozowe cif.

(3)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, ceną do obliczania należności przywozowej produktów objętych kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00, 1005 10 90, 1005 90 00 i 1007 00 90 jest dzienna reprezentatywna cena importowa cif ustalona w sposób określony w art. 4.

(4)

Należy ustalić należności przywozowe na okres od dnia 16 czerwca 2007 r. mające zastosowanie do czasu wejścia w życie nowych ustaleń,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Od dnia 16 czerwca 2007 r. w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie elementów znajdujących się w załączniku II, ustala się należności przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 78. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1154/2005 (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 11).

(2)  Dz.U. L 161 z 29.6.1996, str. 125. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1816/2005 (Dz.U. L 292 z 8.11.2005, str. 5).


ZAŁĄCZNIK I

Należności przywozowe na produkty, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 stosowane od dnia 16 czerwca 2007 r.

Kod CN

Wyszczególnienie towarów

Należność przywozowa (1)

(w EUR/t)

1001 10 00

PSZENICA twarda wysokiej jakości

0,00

średniej jakości

0,00

niskiej jakości

0,00

1001 90 91

PSZENICA zwyczajna, do siewu

0,00

ex 1001 90 99

PSZENICA zwyczajna wysokiej jakości, inna niż do siewu

0,00

1002 00 00

ŻYTO

0,00

1005 10 90

KUKURYDZA siewna, inna niż hybryda

0,00

1005 90 00

KUKURYDZA, inna niż do siewu (2)

0,00

1007 00 90

Ziarno SORGO, inne niż hybryda do siewu

0,00


(1)  W przypadku towarów przywożonych do Wspólnoty przez Ocean Atlantycki lub przez Kanał Sueski, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1249/96, importer może skorzystać z obniżki należności celnych o:

3 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się na Morzu Śródziemnym,

2 EUR/t, jeśli port wyładunkowy znajduje się w Danii, Estonii, Irlandii, na Łotwie, Litwie, w Polsce, Finlandii, Szwecji, Wielkiej Brytanii lub na atlantyckim wybrzeżu Półwyspu Iberyjskiego.

(2)  Importer może skorzystać z obniżki o stałą stawkę zryczałtowaną w wysokości 24 EUR/t, jeśli spełnione zostały warunki ustanowione w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1249/96.


ZAŁĄCZNIK II

Czynniki uwzględnione przy obliczaniu należności ustalonych w załączniku I

1.6.2007–14.6.2007

1.

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

(EUR/t)

 

Pszenica zwyczajna (1)

Kukurydza

Pszenica twarda wysokiej jakości

Pszenica twarda średniej jakości (2)

Pszenica twarda niskiej jakości (3)

Jęczmień

Giełda

Minneapolis

Chicago

Notowanie

164,25

114,42

Cena FOB USA

180,51

170,51

150,51

151,47

Premia za Zatokę

12,63

Premia za Wielkie Jeziora

10,96

2.

Średnie z okresu rozliczeniowego określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1249/96:

Koszt frachtu: Zatoka Meksykańska–Rotterdam:

36,68 EUR/t

Koszt frachtu: Wielkie Jeziora–Rotterdam:

36,77 EUR/t


(1)  Premia dodatnia w wysokości 14 EUR/t włączona (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(2)  Premia ujemna w wysokości 10 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).

(3)  Premia ujemna w wysokości 30 EUR/t (art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1249/96).


16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/10


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 675/2007

z dnia 15 czerwca 2007 r.

określające zakres, w jakim można przyjąć wnioski o pozwolenia na przywóz masła pochodzącego z Nowej Zelandii złożone w pierwszych dziesięciu dniach czerwca 2007 r. w ramach kontyngentów 09.4195 i 09.4182

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych (2), w szczególności jego art. 35a ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

Wnioski o pozwolenia na przywóz masła pochodzącego z Nowej Zelandii, złożone w okresie od 1 do 10 czerwca 2007 r. w ramach kontyngentów o numerach 09.4195 i 09.4182, o których mowa w załączniku IIIA do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 i o których poinformowano Komisję do dnia 13 czerwca 2007 r., dotyczą ilości większych niż są dostępne. Należy zatem ustalić współczynnik przydziału dla ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wnioski o pozwolenia na przywóz masła pochodzącego z Nowej Zelandii w ramach kontyngentów o numerach 09.4195 i 09.4182, złożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 w okresie od 1 do 10 czerwca 2007 r. i o których poinformowano Komisję do dnia 13 czerwca 2007 r., przyjmuje się po zastosowaniu współczynników przydziału ustanowionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 48. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1913/2005 (Dz.U. L 307 z 25.11.2005, str. 2).

(2)  Dz.U. L 341 z 22.12.2001, str. 29. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 487/2007 (Dz.U. L 114 z 1.5.2007, str. 8).


ZAŁĄCZNIK

Nr kontyngentu

Współczynnik przydziału

09.4195

20,172164 %

09.4182

100 %


DYREKTYWY

16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/12


DYREKTYWA RADY 2007/33/WE

z dnia 11 czerwca 2007 r.

w sprawie zwalczania mątwików tworzących cysty na ziemniaku i uchylająca dyrektywę 69/465/EWG

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Od chwili przyjęcia dyrektywy Rady 69/465/EWG z dnia 8 grudnia 1969 r. w sprawie zwalczania mątwika ziemniaczanego (1) zaszły istotne zmiany w zakresie nazewnictwa, znajomości biologii gatunków i populacji mątwików tworzących cysty na ziemniaku oraz epidemiologii, jak również rozmieszczenia tych gatunków i populacji.

(2)

Mątwiki tworzące cysty na ziemniaku (Globodera pallida (Stone) Behrens (populacje europejskie) i Globodera rostochiensis (Wollenweber) Behrens (populacje europejskie)) zostały uznane za organizmy szkodliwe dla ziemniaków.

(3)

Przepisy dyrektywy 69/465/EWG zostały ponownie przeanalizowane i w wyniku przeprowadzonej analizy uznano je za niewystarczające. Konieczne jest zatem przyjęcie bardziej kompleksowych przepisów.

(4)

Przepisy te powinny uwzględniać konieczność przeprowadzania urzędowych badań, dzięki którym możliwe będzie zapewnienie, by na polach, na których zostały zasadzone lub są składowane sadzeniaki przeznaczone do produkcji sadzeniaków i niektóre rośliny przeznaczone do produkcji roślin do sadzenia, nie występowały mątwiki tworzące cysty na ziemniaku.

(5)

Na polach wykorzystywanych do produkcji ziemniaków nieprzeznaczonych do produkcji sadzeniaków powinny być prowadzone urzędowe poszukiwania w celu ustalenia rozmieszczenia mątwików tworzących cysty na ziemniaku.

(6)

Do celów związanych z prowadzeniem takich urzędowych badań i poszukiwań należy ustanowić procedury pobierania prób oraz przeprowadzania analiz.

(7)

Należy uwzględnić sposoby rozprzestrzeniania się patogenu.

(8)

Przepisy powinny uwzględniać fakt, że mątwiki tworzące cysty na ziemniaku zwalcza się tradycyjnie przez stosowanie płodozmianu, gdyż uważa się, że zaprzestanie na kilka lat uprawy ziemniaka zmniejsza w istotnym stopniu populację mątwików. Ostatnio płodozmian został uzupełniony o stosowanie odpornych odmian ziemniaka.

(9)

Ponadto państwa członkowskie powinny być w stanie podjąć w razie potrzeby dodatkowe lub bardziej rygorystyczne środki, o ile nie będzie to stanowiło przeszkody dla przepływu ziemniaków we Wspólnocie, z zastrzeżeniem przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (2). O takich środkach należy zawiadomić Komisję i inne państwa członkowskie.

(10)

Należy zatem uchylić dyrektywę 69/465/EWG.

(11)

Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustalenie rozmieszczenia mątwików tworzących cysty na ziemniaku, zapobieganie ich rozprzestrzenianiu się i ich zwalczanie, nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki niniejszej dyrektywy mogą zostać skuteczniej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(12)

Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT I DEFINICJE

Artykuł 1

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki, które mają być podjęte przez państwa członkowskie przeciwko mątwikom tworzącym cysty na ziemniaku: mątwikowi agresywnemu Globodera pallida (Stone) Behrens (populacje europejskie) i mątwikowi ziemniaczanemu Globodera rostochiensis (Wollenweber) Behrens (populacje europejskie), zwanym dalej „mątwikiem”, w celu ustalania ich rozmieszczenia, zapobiegania ich rozprzestrzenianiu się oraz ich zwalczania.

Artykuł 2

Na użytek niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a)

„urzędowy” lub „urzędowo” oznacza ustanowiony, zatwierdzony lub wykonywany przez urzędowe organy odpowiedzialne państwa członkowskiego określone w art. 2 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2000/29/WE;

b)

„odporna odmiana ziemniaka” oznacza odmianę, która podczas uprawy istotnie hamuje rozwój określonej populacji mątwika;

c)

„badanie” oznacza metodyczną procedurę mającą na celu ustalenie obecności mątwika na polu;

d)

„poszukiwanie” oznacza metodyczną procedurę przeprowadzaną w określonym przedziale czasowym w celu ustalenia rozmieszczenia mątwika na terytorium państwa członkowskiego.

Artykuł 3

1.   Odpowiedzialne organy urzędowe państwa członkowskiego określają definicję pola na użytek niniejszej dyrektywy, tak by zapewnić jednorodne warunki fitosanitarne w obrębie pola pod względem ryzyka występowania mątwika. Uwzględniają przy tym uznane zasady naukowe i statystyczne, biologię mątwika, uprawę pola oraz określone systemy produkcji roślin żywicielskich mątwika w danym państwie członkowskim. Szczegółowe kryteria definiowania pola są urzędowo przekazywane Komisji i innym państwom członkowskim.

2.   Dalsze przepisy dotyczące kryteriów definiowania pola mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2.

ROZDZIAŁ II

WYKRYWANIE

Artykuł 4

1.   Państwa członkowskie nakazują przeprowadzanie urzędowego badania występowania mątwika na polu, na którym mają być sadzone lub składowane rośliny wymienione w załączniku I, przeznaczone do produkcji roślin do sadzenia, lub sadzeniaki przeznaczone do produkcji sadzeniaków.

2.   Urzędowe badanie przewidziane w ust. 1 przeprowadza się w okresie pomiędzy ostatnimi zbiorami na danym polu a zasadzeniem roślin lub sadzeniaków, o których mowa w ust. 1. Można je przeprowadzić wcześniej, lecz w tym przypadku muszą być dostępne dowody w postaci dokumentów zawierających wyniki takiego badania i potwierdzających, że nie wykryto obecności mątwika i że ziemniaki ani inne rośliny żywicielskie wymienione w pkt 1 załącznika I nie były obecne w momencie prowadzenia badania ani nie były uprawiane od momentu przeprowadzenia badania.

3.   Wyniki urzędowych badań innych niż te, o których mowa w ust. 1, przeprowadzonych przed dniem 1 lipca 2010 r. mogą zostać uznane za dowody, o których mowa w ust. 2.

4.   Jeżeli odpowiedzialne organy urzędowe państwa członkowskiego ustalą, że nie istnieje ryzyko rozprzestrzeniania się mątwika, urzędowe badanie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane w przypadku:

a)

sadzenia roślin wymienionych w załączniku I, przeznaczonych do produkcji roślin do sadzenia, które mają być wykorzystane w obrębie tego samego miejsca produkcji znajdującego się na urzędowo określonym obszarze;

b)

sadzenia sadzeniaków przeznaczonych do produkcji sadzeniaków, które mają być wykorzystane w obrębie tego samego miejsca produkcji znajdującego się na urzędowo określonym obszarze;

c)

sadzenia roślin wymienionych w pkt 2 załącznika I, przeznaczonych do produkcji roślin do sadzenia, jeżeli zebrane rośliny mają być objęte urzędowo zatwierdzonymi środkami, o których mowa w sekcji III lit. A) załącznika III.

5.   Państwa członkowskie zapewniają, by wyniki badań, o których mowa w ust. 1 i 3, były urzędowo rejestrowane i udostępniane Komisji.

Artykuł 5

1.   W przypadku pól, na których mają być sadzone lub składowane sadzeniaki lub rośliny wymienione w pkt 1 załącznika I, przeznaczone do produkcji roślin do sadzenia, urzędowe badanie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, obejmuje pobieranie prób i przeprowadzanie analiz pod kątem występowania mątwika zgodnie z załącznikiem II.

2.   W przypadku pól, na których mają być sadzone lub składowane rośliny wymienione w pkt 2 załącznika I, przeznaczone do produkcji roślin do sadzenia, urzędowe badanie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, obejmuje pobieranie prób i przeprowadzanie analiz pod kątem występowania mątwika zgodnie z załącznikiem II lub weryfikację określoną w sekcji I załącznika III.

Artykuł 6

1.   Państwa członkowskie nakazują przeprowadzanie urzędowych poszukiwań na polach wykorzystywanych do produkcji ziemniaków nieprzeznaczonych do produkcji sadzeniaków, w celu określenia rozmieszczenia mątwika.

2.   Urzędowe poszukiwania obejmują pobieranie prób i analizy występowania mątwika zgodnie z pkt 2 załącznika II i są przeprowadzane zgodnie z sekcją II załącznika III.

3.   Wyniki urzędowych poszukiwań przekazywane są Komisji na piśmie zgodnie z sekcją II załącznika III.

Artykuł 7

Jeżeli w wyniku urzędowego badania, o którym mowa w art. 4 ust. 1, oraz innych urzędowych badań, o których mowa w art. 4 ust. 3, nie wykryto obecności mątwika, odpowiedzialne organy urzędowe państwa członkowskiego zapewniają, by informacja o tym została urzędowo zarejestrowana.

Artykuł 8

1.   W przypadku stwierdzenia w trakcie urzędowego badania, o którym mowa w art. 4 ust. 1, że pole jest zaatakowane przez mątwika, odpowiedzialne organy urzędowe państwa członkowskiego zapewniają, by informacja o tym została urzędowo zarejestrowana.

2.   W przypadku stwierdzenia w trakcie urzędowego poszukiwania, o którym mowa w art. 6 ust. 1, że pole jest zaatakowane przez mątwika, odpowiedzialne organy urzędowe państwa członkowskiego zapewniają, by informacja o tym została urzędowo zarejestrowana.

3.   Ziemniaki lub rośliny wymienione w załączniku I, które pochodzą z pola urzędowo zarejestrowanego zgodnie z ust. 1 lub ust. 2 niniejszego artykułu jako zaatakowane przez mątwika lub które weszły w kontakt z glebą, w której stwierdzono obecność mątwika, są urzędowo uznawane za porażone.

ROZDZIAŁ III

ŚRODKI ZWALCZANIA

Artykuł 9

1.   Państwa członkowskie nakazują, by na polu urzędowo zarejestrowanym zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 8 ust. 2 jako zaatakowane:

a)

nie sadzić ziemniaków przeznaczonych do produkcji sadzeniaków; oraz

b)

nie sadzić ani nie składować roślin wymienionych w załączniku I, które są przeznaczone do przesadzania. Rośliny wymienione w pkt 2 załącznika I mogą być jednak sadzone na tym polu, pod warunkiem że rośliny te objęte zostaną urzędowo zatwierdzonymi środkami, o których mowa w sekcji III lit. A) załącznika III, tak aby nie występowało możliwe do zidentyfikowania ryzyko rozprzestrzeniania mątwika.

2.   W przypadku pól, które mają być wykorzystywane do sadzenia ziemniaków nieprzeznaczonych do produkcji sadzeniaków, które to pola zostały urzędowo zarejestrowane zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 8 ust. 2 jako zaatakowane, odpowiedzialne organy urzędowe państw członkowskich nakazują, by pola te podlegały urzędowemu programowi zwalczania mającemu na celu co najmniej obniżenie liczebności mątwika.

Program, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, uwzględnia określony system produkcji i wprowadzania na rynek roślin żywicielskich mątwika w danym państwie członkowskim, charakterystykę obecnych tam populacji mątwika, stosowanie odpornych odmian ziemniaka o najwyższym dostępnym stopniu odporności, określonym zgodnie z sekcją I załącznika IV, a także w odpowiednich przypadkach inne środki. Program ten jest przekazywany na piśmie Komisji i innym państwom członkowskim w celu zapewnienia porównywalnego poziomu zabezpieczenia pomiędzy państwami członkowskimi.

Stopień odporności odmian ziemniaka, niebędących przedmiotem powiadomienia złożonego na mocy art. 10 ust. 1 dyrektywy 69/465/EWG, jest oznaczany liczbowo zgodnie ze standardową tabelą punktacji przedstawioną w sekcji I załącznika IV niniejszej dyrektywy. Przeprowadzanie analiz pod kątem odporności odbywa się zgodnie z protokołem określonym w sekcji II załącznika IV niniejszej dyrektywy.

Artykuł 10

1.   Państwa członkowskie nakazują w odniesieniu do ziemniaków lub roślin wymienionych w załączniku I, które zostały uznane za porażone zgodnie z art. 8 ust. 3:

a)

w przypadku sadzeniaków oraz roślin żywicielskich wymienionych w pkt 1 załącznika I – by ich nie sadzić, chyba że zostaną poddane dekontaminacji pod nadzorem odpowiedzialnych organów urzędowych państwa członkowskiego przy użyciu odpowiedniej metody przyjętej zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, opartej na dowodach naukowych potwierdzających, że nie ma ryzyka rozprzestrzeniania się mątwika;

b)

w przypadku ziemniaków przeznaczonych do przetwórstwa przemysłowego lub do konfekcjonowania – by objąć je urzędowo zatwierdzonymi środkami zgodnie z sekcją III lit. B) załącznika III;

c)

w przypadku roślin wymienionych w pkt 2 załącznika I – by ich nie sadzić, jeżeli nie zostały objęte urzędowo zatwierdzonymi środkami, o których mowa w sekcji III lit. A) załącznika III, sprawiającymi, że przestają one być porażone.

2.   Specyfikacje metod, o których mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2.

Artykuł 11

1.   Bez uszczerbku dla art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE, państwa członkowskie nakazują, by własnym odpowiedzialnym organom urzędowym zgłaszano przypadki podejrzenia występowania mątwika lub potwierdzenia jego obecności na ich terytorium, spowodowanej załamaniem się lub zmianą skuteczności odpornej odmiany ziemniaka w związku z wyjątkową zmianą składu gatunku, patotypu lub grupy wirulencyjnej mątwika.

2.   We wszystkich przypadkach zgłoszonych na mocy ust. 1 państwa członkowskie wymagają przeprowadzenia badania i potwierdzenia właściwymi metodami obecności gatunku mątwika oraz, w stosownych przypadkach, danego patotypu lub grupy wirulencyjnej mątwika.

3.   Szczegółowe dane na temat potwierdzeń, o których mowa w ust. 2, są co roku, najpóźniej do dnia 31 grudnia, przesyłane na piśmie Komisji i innym państwom członkowskim.

4.   Właściwe metody, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2.

Artykuł 12

Państwa członkowskie co roku, najpóźniej do dnia 31 stycznia, przekazują na piśmie Komisji i innym państwom członkowskim wykaz wszystkich nowych odmian ziemniaków, które na podstawie urzędowo przeprowadzonej analizy zostały uznane za odporne na mątwik. Podaje się w nich gatunki, patotypy, grupy wirulencyjne lub populacje, na które odmiany te są odporne, stopień odporności i rok jego ustalenia.

Artykuł 13

Jeżeli po podjęciu urzędowo zatwierdzonych środków, o których mowa w sekcji III lit. C) załącznika III, nie zostanie potwierdzona obecność mątwika, odpowiedzialne organy urzędowe państwa członkowskiego zapewniają aktualizację urzędowego rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 5 oraz art. 8 ust. 1 i 2, i uchylenie wszelkich ograniczeń nałożonych na dane pole.

Artykuł 14

Bez uszczerbku dla art. 3 i 5 dyrektywy 2000/29/WE, państwa członkowskie mogą zezwalać na odstępstwa od środków, o których mowa w art. 9 i 10 niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami określonymi w dyrektywie Komisji 95/44/WE z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiającej warunki, zgodnie z którymi niektóre organizmy szkodliwe, rośliny, produkty roślinne i inne wymienione w załącznikach I–V do dyrektywy Rady 77/93/EWG mogą być wprowadzane do Wspólnoty lub niektórych jej stref ochronnych lub przemieszczane we Wspólnocie lub w takich strefach celem przeprowadzenia prób lub do celów naukowo-badawczych i do prowadzenia prac nad tworzeniem odmian roślin (4), do celów doświadczalnych lub naukowych lub do prac nad selekcją odmian.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE

Artykuł 15

W odniesieniu do własnej produkcji państwa członkowskie mogą przyjąć dodatkowe lub bardziej rygorystyczne środki, jakie mogą być wymagane do zwalczania mątwika lub do zapobiegania jego rozprzestrzenianiu się, o ile są one zgodne z dyrektywą 2000/29/WE.

Informacja o tych środkach jest przekazywana na piśmie Komisji i innym państwom członkowskim.

Artykuł 16

Zmiany załączników dokonywane w świetle rozwoju wiedzy naukowej lub technicznej są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2.

Artykuł 17

1.   Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, dalej nazywany „komitetem”.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

Artykuł 18

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 czerwca 2010 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2010 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonania takiego odniesienia jest określany przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 19

Dyrektywa 69/465/EWG zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 lipca 2010 r.

Artykuł 20

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 11 czerwca 2007 r.

W imieniu Rady

H. SEEHOFER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 323 z 24.12.1969, str. 3. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.

(2)  Dz.U. L 169 z 10.7.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2006/35/WE (Dz.U. L 88 z 25.3.2006, str. 9).

(3)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

(4)  Dz.U. L 184 z 3.8.1995, str. 34. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 97/46/WE (Dz.U. L 204 z 31.7.1997, str. 43).


ZAŁĄCZNIK I

Wykaz roślin, o którym mowa w art. 4 ust. 1, 2 i 4, art. 5 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 1 lit. b) i art. 10 ust. 1

1.

Rośliny żywicielskie posiadające korzenie:

 

Capsicum spp.,

 

Lycopersicon lycopersicum (L.) Karsten ex Farw.,

 

Solanum melongena L.

2.

a)

Inne rośliny posiadające korzenie:

 

Allium porrum L.,

 

Beta vulgaris L.,

 

Brassica spp.,

 

Fragaria L;

 

Asparagus officinalis L.

b)

Cebule, bulwy, kłącza – nieobjęte urzędowo zatwierdzonymi środkami, o których mowa w sekcji III lit. A) załącznika III, hodowane w glebie i przeznaczone do sadzenia, oprócz tych, w przypadku których istnieją dowody, w postaci ich opakowania lub inne, że są one przeznaczone do sprzedaży konsumentom, którzy nie prowadzą profesjonalnej produkcji roślin lub kwiatów ciętych – następujących roślin:

 

Allium ascalonicum L.,

 

Allium cepa L.,

 

Dahlia spp.,

 

Gladiolus Tourn. Ex L.,

 

Hyacinthus spp.,

 

Iris spp.,

 

Lilium spp.,

 

Narcissus L.,

 

Tulipa L.


ZAŁĄCZNIK II

1.

W odniesieniu do pobierania prób i przeprowadzania analiz do celów urzędowego badania, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2:

a)

pobieranie prób obejmuje pozyskanie próby gleby w proporcji co najmniej 1 500 ml gleby/ha z co najmniej 100 ukłuć/ha, najlepiej w oparciu o prostokątną siatkę, pokrywającą całe pole, w której odległość pomiędzy punktami pobrania prób wynosi nie mniej niż 5 metrów na szerokość i nie więcej niż 20 metrów na długość. Cała próba jest wykorzystywana do dalszych czynności badawczych, tj. do ekstrakcji cyst, identyfikacji gatunków oraz, o ile to będzie właściwe, do ustalenia patotypu/grupy wirulencyjnej;

b)

przeprowadzanie analiz odbywa się z zastosowaniem metod ekstrakcji mątwika opisanych w odpowiednich procedurach fitosanitarnych lub protokołach diagnostycznych odnoszących się do nicieni Globodera pallida i Globodera rostochiensis, tj. standardach EPPO.

2.

W odniesieniu do pobierania prób i przeprowadzania analiz do celów urzędowego poszukiwania, o którym mowa w art. 6 ust. 2:

a)

pobieranie prób oznacza:

pobieranie prób opisane w pkt 1, przy czym minimalna proporcja wynosi co najmniej 400 ml gleby/ha,

lub

ukierunkowane pobieranie prób gleby o wielkości co najmniej 400 ml po wzrokowej ocenie korzeni, w przypadku gdy występują widoczne objawy,

lub

pobieranie prób gleby o wielkości co najmniej 400 ml, która to gleba miała kontakt z ziemniakami po dokonaniu zbioru, pod warunkiem że można ustalić, na którym polu były uprawiane ziemniaki;

b)

przeprowadzanie analiz oznacza przeprowadzanie analiz, o których mowa w pkt 1.

3.

W drodze odstępstwa standardową proporcję, o której mowa w pkt 1, można zmniejszyć do minimum wynoszącego 400 ml gleby/ha, pod warunkiem że:

a)

istnieją dokumenty potwierdzające, że na danym polu nie były uprawiane ani obecne w ciągu sześciu lat przed przeprowadzeniem urzędowego badania ziemniaki ani inne rośliny żywicielskie wymienione w pkt 1 załącznika I;

lub

b)

nie stwierdzono obecności mątwika w próbach pobranych w proporcji 1 500 ml gleby/ha podczas dwóch ostatnich, kolejnych urzędowych badań, przy czym po przeprowadzeniu pierwszego urzędowego badania nie uprawiano ziemniaków ani innych roślin żywicielskich wymienionych w pkt 1 załącznika I oprócz tych, dla których wymaga się zgodnie z art. 4 ust. 1 przeprowadzenia urzędowego badania;

lub

c)

nie stwierdzono obecności mątwika ani cyst mątwika bez zawartości organizmów żywych w trakcie ostatniego urzędowego badania, które musiało obejmować próbę pobraną w proporcji co najmniej 1 500 ml gleby/ha, przy czym po przeprowadzeniu ostatniego badania na danym polu nie uprawiano ziemniaków ani innych roślin żywicielskich wymienionych w pkt 1 załącznika I oprócz tych, dla których wymaga się zgodnie z art. 4 ust. 1 przeprowadzenia urzędowego badania.

Wyniki innych urzędowych badań przeprowadzonych przed dniem 1 lipca 2010 r. można uznać za urzędowe badania, o których mowa w lit. b) i c).

4.

W drodze odstępstwa proporcję, o której mowa w pkt 1 i 3, można zmniejszyć w przypadku pól o wielkości odpowiednio ponad 8 ha i ponad 4 ha:

a)

w przypadku standardowej proporcji, o której mowa w pkt 1, z pierwszych 8 ha pobiera się próby z zastosowaniem proporcji określonej w tym punkcie, ale dla każdego dodatkowego hektara proporcję tę można zmniejszyć do minimum wynoszącego 400 ml gleby/ha;

b)

w przypadku zmniejszonej proporcji, o której mowa w pkt 3, z pierwszych 4 ha pobiera się próby z zastosowaniem proporcji określonej w tym punkcie, ale dla każdego dodatkowego hektara proporcję tę można dodatkowo zmniejszyć do minimum wynoszącego 200 ml gleby/ha.

5.

W trakcie kolejnych urzędowych badań, o których mowa w art. 4 ust. 1, można nadal stosować na danym polu, do chwili wykrycia mątwika, zmniejszoną wielkość próby, o której mowa w pkt 3 i 4.

6.

W drodze odstępstwa standardową wielkość próby gleby, o której mowa w pkt 1, można zmniejszyć do minimum wynoszącego 200 ml gleby/ha, pod warunkiem że pole znajduje się w obszarze uznanym za wolny od mątwika, a sposób wyznaczenia i utrzymywania tego obszaru oraz prowadzenia na nim poszukiwań jest zgodny z odpowiednimi międzynarodowymi standardami dla środków fitosanitarnych (ISPM). Szczegółowe dane na temat takich obszarów są urzędowo przekazywane na piśmie Komisji i innym państwom członkowskim.

7.

Minimalna wielkość próby gleby wynosi we wszystkich przypadkach 100 ml gleby na jedno pole.


ZAŁĄCZNIK III

SEKCJA I

WERYFIKACJA

W odniesieniu do art. 5 ust. 2 urzędowe badanie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, stwierdza, że w chwili weryfikacji spełnione jest jedno z następujących kryteriów:

brak obecności mątwika na danym polu w ciągu ostatnich 12 lat, co ustala się na podstawie wyników odpowiednich zatwierdzonych urzędowo analiz,

lub

znana jest historia upraw, pozwalająca stwierdzić, że w ciągu ostatnich 12 lat nie uprawiano na danym polu ziemniaków ani innych roślin żywicielskich wymienionych w pkt 1 załącznika I.

SEKCJA II

POSZUKIWANIA

Urzędowe poszukiwania, o których mowa w art. 6 ust. 1, są wykonywane na co najmniej 0,5 % areału wykorzystywanego w danym roku do produkcji ziemniaków nieprzeznaczonych do produkcji sadzeniaków. Do dnia 1 kwietnia przekazuje się Komisji wyniki poszukiwań za okres poprzednich dwunastu miesięcy.

SEKCJA III

ŚRODKI URZĘDOWE

A)

Urzędowo zatwierdzonymi środkami, o których mowa w art. 4 ust. 4 lit. c), art. 9 ust. 1 lit. b), art. 10 ust. 1 lit. c) i pkt 2b załącznika I, są:

1)

likwidacja szkodników odpowiednimi metodami, tak aby wyeliminować wykrywalne ryzyko rozprzestrzeniania się mątwika;

2)

oczyszczanie z gleby przez mycie lub szczotkowanie aż do jej praktycznego usunięcia, tak aby wyeliminować wykrywalne ryzyko rozprzestrzeniania się mątwika.

B)

Urzędowo zatwierdzone środki, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b), polegają na dostawie do zakładu przetwórstwa lub zakładu konfekcjonowania posiadającego odpowiednie, zatwierdzone urzędowo procedury unieszkodliwiania odpadów, w odniesieniu do których stwierdzono, że nie istnieje ryzyko rozprzestrzeniania się mątwika.

C)

Urzędowo zatwierdzone środki, o których mowa w art. 13, polegają na ponownym urzędowym pobraniu prób z pola urzędowo zarejestrowanego zgodnie art. 8 ust. 1 lub art. 8 ust. 2 jako zaatakowane oraz na przeprowadzeniu analiz przy użyciu jednej z metod określonych w załączniku II po upływie okresu wynoszącego co najmniej 6 lat od potwierdzenia obecności mątwika lub od ostatniej uprawy ziemniaków. Okres ten może zostać skrócony do minimum 3 lat, jeżeli podjęto odpowiednie urzędowo zatwierdzone środki zwalczania.


ZAŁĄCZNIK IV

SEKCJA I

STOPIEŃ ODPORNOŚCI

Stopień podatności ziemniaków na mątwika jest oznaczany liczbowo zgodnie z następującą standardową tabelą punktacji, o której mowa w art. 9 ust. 2.

Wynik równy 9 oznacza najwyższy stopień odporności.

Względna podatność (%)

Wynik

< 1

9

1,1–3

8

3,1–5

7

5,1–10

6

10,1–15

5

15,1–25

4

25,1–50

3

50,1–100

2

> 100

1

SEKCJA II

PROTOKÓŁ PRZEPROWADZANIA ANALIZY ODPORNOŚCI

1.

Analizę przeprowadza się w warunkach kwarantanny, na zewnątrz, w szklarniach lub w komorach klimatycznych.

2.

Analizę przeprowadza się w donicach, z których każda zawiera co najmniej jeden litr gleby (lub odpowiedniego podłoża).

3.

Temperatura gleby w trakcie analizy nie przekracza 25 °C, przy czym zapewnia się odpowiednie podlewanie.

4.

Do sadzenia badanej lub kontrolnej odmiany wykorzystuje się po jednym oczku ziemniaka każdej badanej lub kontrolnej odmiany. Zaleca się usunięcie wszystkich kiełków z wyjątkiem jednego.

5.

W każdej analizie wykorzystuje się odmianę ziemniaka „Desirée” jako standardową podatną odmianę kontrolną. Do celów kontroli wewnętrznych można wykorzystać dodatkowo inne w pełni podatne odmiany kontrolne o znaczeniu lokalnym. Standardową podatną odmianę kontrolną można zmienić, jeżeli przeprowadzone badania naukowe wskazują, że inne odmiany są właściwsze lub bardziej dostępne.

6.

Dla patotypów Ro1, Ro5, Pa1 i Pa3 wykorzystuje się następujące standardowe populacje mątwika:

 

Ro1: populacja Ecosse

 

Ro5: populacja Harmerz

 

Pa1: populacja Scottish

 

Pa3: populacja Chavornay

Można wykorzystać dodatkowo inne populacje mątwika o znaczeniu lokalnym.

7.

Tożsamość populacji standardowej sprawdza się przy użyciu właściwych metod. Do doświadczeń analitycznych zaleca się wykorzystanie co najmniej dwóch odpornych odmian lub dwóch różnicujących standardowych klonów o znanej odporności.

8.

Na inokulum mątwika (Pi) składa się ogółem 5 zdolnych do zakażenia jaj i osobników młodocianych na ml gleby. Zaleca się, by ilość mątwika wykorzystywanego do inokulacji na ml gleby ustalić podczas doświadczeń nad wylęganiem. Do inokulacji można wykorzystać cysty mątwika lub jaja i osobniki młodociane mątwika połączone w zawiesinie.

9.

Żywa zawartość cyst mątwika wykorzystywanych jako źródło inokulum wynosi co najmniej 70 %. Zaleca się, by cysty miały 6–24 miesięcy i by były przechowywane bezpośrednio przed użyciem przez co najmniej 4 miesiące w temperaturze 4 °C.

10.

Stosuje się co najmniej 4 powtórzenia (donice) na kombinację populacji mątwika i badanej odmiany ziemniaka. Zaleca się stosowanie co najmniej 10 powtórzeń na każdą standardową podatną odmianę kontrolną.

11.

Czas trwania analizy wynosi co najmniej 3 miesiące, a przed przerwaniem doświadczenia bada się dojrzałość rozwijających się osobników żeńskich.

12.

Cysty mątwika z 4 powtórzeń są pobierane i liczone oddzielnie dla każdej donicy.

13.

Liczebność ostatecznej populacji (Pf) na standardowej podatnej odmianie kontrolnej na koniec analizy odporności ustala się przez policzenie wszystkich cyst ze wszystkich powtórzeń oraz jaj i osobników młodocianych z co najmniej 4 powtórzeń.

14.

Na standardowej podatnej odmianie kontrolnej musi zostać uzyskane tempo reprodukcji wynoszące co najmniej 20 × (Pf/Pi).

15.

Współczynnik zmienności (CV) na standardowej podatnej odmianie kontrolnej nie może przekraczać 35 %.

16.

Względną podatność badanej odmiany ziemniaka w stosunku do standardowej podatnej odmiany kontrolnej ustala się i wyraża jako wartość procentową według następującego wzoru:

Pfodmiany badanej/Pfstandardowej podatnej odmiany kontrolnej × 100 %.

17.

Jeżeli badana odmiana ziemniaka charakteryzuje się względną podatnością wyższą niż 3 %, wystarcza policzenie cyst. W przypadkach gdy względna podatność wynosi mniej niż 3 %, oprócz cyst liczy się jaja i osobniki młodociane.

18.

W przypadku gdy wyniki analiz w pierwszym roku wskazują, że dana odmiana jest w pełni podatna na określony patotyp, nie ma konieczności powtarzania tych analiz w następnym roku.

19.

Wyniki analiz są potwierdzane przez co najmniej jedną dodatkową próbę przeprowadzaną w innym roku. Do ustalenia wyniku zgodnie ze standardową tabelą punktacji wykorzystywana jest średnia arytmetyczna względnej podatności z 2 lat.


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Komisja

16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/23


DECYZJA KOMISJI

z dnia 21 lutego 2007 r.

w sprawie pomocy państwa C 36/2004 (ex N 220/2004) – Portugalia – pomoc na realizację inwestycji bezpośrednich za granicą na rzecz spółki CORDEX Companhia Industrial Têxtil S.A.

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 474)

(Jedynie tekst w języku portugalskim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/414/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),

po wezwaniu zainteresowanych stron do zgłaszania uwag zgodnie z wymienionymi artykułami (1) i po uwzględnieniu tych uwag,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

(1)

Pismem z dnia 5 maja 2004 r. (zarejestrowanym w Komisji w dniu 19 maja 2004 r.) Portugalia zawiadomiła Komisję o swoim zamiarze przyznania pomocy spółce CORDEX, Companhia Industrial Têxtil S.A. (dalej zwanej „CORDEX”) w celu udzielenia wsparcia w finansowaniu inwestycji wspomnianej spółki w Brazylii. Na wniosek Komisji Portugalia przekazała informacje uzupełniające w pismach z dnia 31 sierpnia 2004 r. (zarejestrowanym w dniu 6 września 2004 r.) i z dnia 13 września 2004 r. (zarejestrowanym w dniu 16 września 2004 r.).

(2)

W piśmie z dnia 19 listopada 2004 r. Komisja powiadomiła Portugalię o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do wyżej wymienionego środka pomocy.

(3)

W piśmie z dnia 7 stycznia 2005 r. (zarejestrowanym w dniu 11 stycznia 2005 r.) władze portugalskie przedstawiły swoje uwagi dotyczące wyżej wymienionego postępowania.

(4)

Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2). Komisja wezwała osoby zainteresowane do przedstawienia uwag.

(5)

Komisja otrzymała uwagi osób zainteresowanych i przekazała je władzom portugalskim, aby mogły się wypowiedzieć na ich temat; władze portugalskie wyraziły swoje uwagi w piśmie z dnia 20 maja 2005 r. (zarejestrowanym w dniu 25 maja 2005 r.).

(6)

Komisja zwróciła się o udzielenie dodatkowych informacji w piśmie z dnia 26 września 2005 r., na co Portugalia odpowiedziała pismem z dnia 9 listopada 2005 r. (zarejestrowanym w dniu 10 listopada 2005 r.). Władze portugalskie przekazały ostatnie informacje uzupełniające pismem z dnia 22 grudnia 2005 r. (zarejestrowanym w dniu 23 grudnia 2005 r.).

II.   SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA POMOCY

(7)

CORDEX jest spółką produkującą powrozy, liny i szpagaty, mającą siedzibę w regionie Ovar, objętym art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu. Spółka została założona w 1969 r. i wyspecjalizowała się w produkcji lin z włókien sztucznych (polipropylenu i polietylenu), a także szpagatów rolniczych (typu binder i baler twine) i innych wyrobów z sizalu. W chwili zgłoszenia pomocy CORDEX zatrudniał 259 pracowników. Jego obroty w roku zgłoszenia pomocy (2004) wyniosły około 25 mln EUR. CORDEX posiada dwa inne wspólne przedsiębiorstwa mające siedzibę w tym samym regionie, a mianowicie FLEX 2000, utworzone w 2001 r., i CORDENET, utworzone w 2003 r. Łącznie trzy przedsiębiorstwa zatrudniają około 415 pracowników (3).

(8)

Projekt dotyczy utworzenia w Brazylii nowej spółki o nazwie Cordebras Lda, mającej produkować wyłącznie szpagat do pras do belowania, produkt wykorzystywany głównie w rolnictwie. Poprzez tę inwestycję CORDEX pragnie rozszerzyć swoją produkcję wyrobów z sizalu i wykorzystać niższe koszty oraz dostępność surowców i siły roboczej w Brazylii. Brazylia jest uznawana za największego światowego producenta wspomnianego surowca (włókien z sizalu), a koszty siły roboczej w tym kraju stanowią około 1/3 tych kosztów w Portugalii.

(9)

Poprzez ten projekt CORDEX zamierza również uzyskać dostęp do nowych rynków, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i krajach Mercosuru. Oprócz tego część sizalu wyprodukowanego w Brazylii będzie importowana przez Portugalię jako produkt końcowy lub półprodukt (4). W tym ostatnim przypadku produkt przed wprowadzeniem do obrotu zostanie poddany specjalnemu procesowi przetwarzania przy użyciu oleju, przewijaniu i pakowaniu.

(10)

Koszty kwalifikowalne omawianej inwestycji wynoszą 2 678 630 EUR, co odpowiada kapitałowi nominalnemu nowej spółki Cordebras Lda. Realizację projektu zakończono w 2002 r. i jest on obecnie operacyjny.

(11)

CORDEX zwrócił się do władz portugalskich z wnioskiem o udzielenie pomocy w ramach programu mającego na celu ułatwianie umiędzynarodowienia działalności przedsiębiorstw portugalskich (5). Zgodnie ze wspomnianym programem pomoc udzielaną dużym przedsiębiorstwom należy zgłaszać Komisji. Chociaż CORDEX przedstawił wniosek o udzielenie pomocy w 2000 r., tj. przed przystąpieniem do realizacji projektu, Portugalia zgłosiła Komisji pomoc dopiero w styczniu 2004 r. z uwagi na opóźnienia wewnętrzne.

(12)

Zgłoszony środek pomocy stanowi zachętę podatkową w wysokości 401 795 EUR, odpowiadającą 15 % kosztów kwalifikowalnych inwestycji.

III.   PRZYCZYNY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA

(13)

W swojej decyzji o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie Komisja oświadczyła, że zamierza ocenić środek pomocy w świetle art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, aby ustalić, czy pomoc jest przeznaczona na rozwój działań gospodarczych i czy nie zmieni warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

(14)

Komisja rozważyła również następujące kryteria, już wcześniej wykorzystywane w przypadkach udzielania pomocy dużym przedsiębiorstwom w celu sfinansowania projektów dotyczących bezpośrednich inwestycji za granicą (6): czy środek pomocy obejmuje ukryte elementy związane z wywozem; ewentualne konsekwencje dla zatrudnienia, zarówno w kraju pochodzenia, jak i w kraju przyjmującym; ryzyko przeniesienia produkcji; wpływ środka pomocy na region, w którym ma siedzibę beneficjent pomocy; konieczność pomocy, tzn. przewidywana intensywność pomocy z uwzględnieniem międzynarodowej konkurencyjności przemysłu wspólnotowego i/lub w świetle ryzyka związanego z realizacją projektów inwestycyjnych w określonych krajach trzecich.

(15)

W tym kontekście Komisja doszła do wniosku, że pomoc przyznano na inwestycje początkowe w zakresie produkcji i że środek pomocy nie obejmuje ukrytych elementów związanych z wywozem. Według Komisji przyznanie pomocy nie doprowadzi do przeniesienia miejsc pracy z Portugalii do Brazylii, ponieważ CORDEX zamierza utrzymać poziom zatrudnienia w Portugalii. Ryzyko przeniesienia miejsc pracy jeszcze bardziej ogranicza fakt, że nowa fabryka zbudowana w Brazylii jest wyposażona w nowe maszyny i zatrudnia pracowników miejscowych.

(16)

Komisja uwzględniła również argument władz portugalskich, że omawiany projekt stanowi pierwsze doświadczenie międzynarodowe spółki CORDEX, która nie znała wcześniej brazylijskiego rynku, i że inwestowanie na nieznanym rynku może nieść ze sobą wysokie ryzyko. Można spodziewać się, że w przypadku niepowodzenia konsekwencje finansowe dla spółki byłyby poważne, biorąc pod uwagę, że koszty inwestycji stanowiły ok. 12 % wielkości jej obrotów. Oprócz tego spółka złożyła wniosek o przyznanie pomocy przed przystąpieniem do realizacji projektu, co wydaje się wskazywać, że środek pomocy spełnia „kryterium zachęty”, wymagane z tytułu wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej (7).

(17)

Jednakże Komisja wyraziła wątpliwości co do wpływu środka pomocy na ogólną konkurencyjność w omawianej branży przemysłu UE. Komisja odnotowała, że część produktów wytwarzanych w Brazylii prawdopodobnie konkurowałaby z produktami na rynku UE i że nie dysponuje żadnymi informacjami na temat względnego znaczenia beneficjenta ani rynku, ani też informacjami na temat wpływu środka pomocy w regionie, w którym znajduje się siedziba CORDEX. W związku z powyższym Komisja nie była w stanie na tym etapie stwierdzić, czy środek pomocy kwalifikuje się do objęcia odstępstwem określonym w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.

(18)

Spółka francuska BIHR zadeklarowała, że inwestycja CORDEX w Brazylii jest kolejną z wielu inwestycji producentów portugalskich, którzy, wraz z innymi konkurentami brazylijskimi i amerykańskimi, stanowią zagrożenie dla produkcji sizalu przez BIHR w Europie. Spółka BIHR była również zaniepokojona faktem, że przyznanie omawianego środka pomocy może wzmocnić pozycję CORDEX w sektorze włókien sztucznych.

(19)

Podobne obawy wyraziła inna spółka francuska, Sainte Germaine, która twierdzi, że wytwarza produkty syntetyczne w Europie, natomiast swoją działalność w sektorze sizalu przeniosła do Brazylii. Saint Germaine oświadczyła, że przedsiębiorstwa portugalskie odnoszą korzyści z inwestycji w Brazylii, ponieważ przy przywozie produktów do Europy płacą niższe stawki celne.

(20)

Inna spółka, która chciała zachować anonimowość, przedstawiła podobne uwagi, twierdząc, że przyznanie środka pomocy dałoby CORDEX przewagę konkurencyjną w sektorze powrozów, lin i szpagatów.

(21)

Portugalia stwierdziła, że inwestycja w Brazylii stanowi element strategii CORDEX służącej utrzymaniu szerokiej gamy działalności w Portugalii przy jednoczesnym zachowaniu obecnego poziomu zatrudnienia. CORDEX ma nadal wytwarzać produkty z sizalu w Portugalii z surowców importowanych z Brazylii, a także przywozić z Cordebras Lda. produkty końcowe i półprodukty, które będzie przetwarzać w celu uzyskania produktów z sizalu o większej wartości. Wymaga to dokonania zmian w opakowaniu importowanego szpagatu rolniczego (typu baler twine) według wymogów klienta (na przykład zmian rozmiaru lub etykiety), co powoduje wzrost zatrudnienia w sektorze opakowań w regionie, w którym znajduje się siedziba CORDEX.

(22)

W następstwie inwestycji w Brazylii CORDEX utworzył dwa nowe przedsiębiorstwa w regionie OVAR (FLEX i CORDENET, produkujące odpowiednio piankę i sieci). W związku z tym przeniesiono pewną liczbę pracowników pomiędzy przedsiębiorstwami, nastąpił również niewielki wzrost ogólnego poziomu zatrudnienia w trzech wspomnianych przedsiębiorstwach w regionie Ovar: z 358 pracowników w 2000 r. do 415 w 2005 r. Z kolei niedawno powstała spółka brazylijska Cordebras Lda. zatrudnia ok. 145 pracowników.

(23)

Według władz portugalskich strategia zróżnicowania działalności CORDEX obejmująca inwestycje w Brazylii przyczynia się w związku z powyższym do utrzymania zatrudnienia w omawianym regionie (Ovar), w którym poziom bezrobocia jest znacznie wyższy od średniego poziomu krajowego. Strategia ta umożliwia również tworzenie miejsc pracy w Estado da Baía (Brazylia), gdzie znajduje się siedziba Cordebras Lda.

(24)

W odniesieniu do uwag osób trzecich władze portugalskie potwierdziły, że spółkę CORDEX obowiązują takie same warunki i przysługują jej takie same prawa, jak wszystkim innym producentom unijnym przywożącym produkty z sizalu z Brazylii i że niewielka kwota pomocy, jaką planują przyznać spółce CORDEX, prawdopodobnie nie będzie miała żadnego znacznego wpływu na rynek wspólnotowy. Z punktu widzenia władz portugalskich inwestycja CORDEX w Brazylii była konieczna w celu zrównoważenia skutków wzrostu wywozu z krajów mających przewagę w postaci niższych kosztów (krajów afrykańskich i Brazylii) (8).

(25)

Ponadto Portugalia oświadczyła, że faktu, iż inwestycję zrealizowano bez publicznych środków finansowych nie można przypisać przedsiębiorstwu, które wykorzystało do realizacji projektu pożyczki bankowe i własny kapitał, w nadziei na uzyskanie pomocy państwa, o którą wystąpiło w ramach odpowiedniego programu krajowego (9).

IV.   OCENA

(26)

W rozumieniu art. 87 ust. 1 wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

W swojej decyzji o wszczęciu postępowania w omawianej sprawie Komisja stwierdziła, że środek pomocy jest objęty zakresem stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu WE, z następujących przyczyn:

poprzez dotowanie utworzenia nowego zakładu produkcyjnego w ramach inicjatywy dotyczącej umiędzynarodowienia przedsiębiorstwa portugalskiego w Brazylii, przyznanie zgłoszonego środka pomocy powoduje uprzywilejowanie określonego przedsiębiorstwa lub niektórych rodzajów produkcji. Komisja uważa, że pomoc przyznana przedsiębiorstwom z Unii Europejskiej na realizację bezpośrednich inwestycji za granicą jest porównywalna do pomocy przyznanej przedsiębiorstwom, które wywożą praktycznie całość swojej produkcji poza Wspólnotę. W takich przypadkach, biorąc pod uwagę współzależność ryków, na których przedsiębiorstwa wspólnotowe prowadzą działalność, nie można wykluczyć możliwości zakłócenia przez wspomniany środek pomoc konkurencji na obszarze Wspólnoty (10),

Portugalia oświadczyła, że inwestycja ma również przynieść korzyści działaniom beneficjenta w Portugalii (oraz w kraju, w którym inwestycja jest realizowana), potencjalnie wywierając tym samym wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową,

środek pomocy jest finansowany z zasobów państwowych. Portugalia nie zaprzecza tym wnioskom, które uznaje się tym samym za potwierdzone.

(27)

Ponieważ przedmiotowego środka pomocy nie można uznać za zgodny z jakimikolwiek obowiązującymi wytycznymi ani ramami, Komisja oświadczyła, że oceni, czy środek można uznać za zgodny z Traktatem WE na podstawie odstępstwa określonego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, w którym dopuszcza się przyznanie pomocy przeznaczonej na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych, o ile nie zmienia to warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. W związku z tym Komisja musi ocenić, czy środek przyczyni się do rozwoju produkcji sizalu i/lub innych działań gospodarczych na obszarze Unii Europejskiej bez wywierania niekorzystnego wpływu na warunki wymiany handlowej pomiędzy państwami członkowskimi.

(28)

W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja podkreśliła również, że weźmie pod uwagę niektóre kryteria, którymi posłużyła się we wcześniejszych przypadkach przyznania pomocy dużym przedsiębiorstwom na realizację projektów związanych z inwestycją bezpośrednią za granicą (patrz: motyw 14), mające zrównoważyć korzyści płynące z pomocy w zakresie zwiększenia międzynarodowej konkurencyjności omawianej branży przemysłu UE (na przykład, czy pomoc jest konieczna, biorąc pod uwagę ryzyko związane z projektem w kraju trzecim) z jego możliwym niekorzystnym wpływem na rynek UE.

(29)

W tym kontekście Komisja miała wątpliwości co do wpływu środka pomocy na wspólny rynek i ogólną konkurencyjność omawianej branży przemysłu UE; z drugiej strony Komisja nie dysponuje informacjami na temat znaczenia beneficjenta w stosunku do jego konkurentów w UE, ani na temat wpływu środka w regionie, w którym znajduje się siedziba CORDEX (patrz: motyw 17).

(30)

Prawodawstwo w dziedzinie pomocy państwa stanowi z reguły, że aby środek można było uznać za zgodny ze wspólnym rynkiem, należy wykazać, że umożliwia on beneficjentowi prowadzenie dodatkowej działalności, której by nie prowadził bez tej pomocy. W przeciwnym wypadku środek pomocy powoduje jedynie zakłócenie konkurencji, natomiast nie ma żadnych równoważnych pozytywnych skutków. Komisja podkreśliła, że z uwagi na to, że spółka zwróciła się o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem realizacji projektu, są oznaki, że środek pomocy spełnia „kryteria zachęty” wymagane zazwyczaj z tytułu zasad dotyczących regionalnej pomocy państwa (11). Jednakże nie w pełni wykazuje to, czy pomoc jest rzeczywiście konieczna, biorąc pod uwagę międzynarodowa konkurencyjność tej branży przemysłu UE i/lub ryzyko związane z projektami inwestycyjnymi w niektórych krajach trzecich.

(31)

W swojej decyzji z dnia 19 listopada 2004 r. Komisja odnotowała argument władz portugalskich, że z uwagi na nieprzewidywalność waluty brazylijskiej inwestycja w Brazylii może wiązać się z większym ryzykiem dla CORDEX niż inwestycja w Unii Europejskiej. Jest to tym ważniejsze, że chodzi o pierwsze doświadczenie międzynarodowe CORDEX, który nie zna rynku brazylijskiego (12).

(32)

Jednakże informacje przekazane Komisji w następstwie wszczęcia postępowania wskazują, ze inni producenci będący konkurentami CORDEX zainwestowali w Brazylii (mimo wyraźnej nieprzewidywalności waluty brazylijskiej). Szczególnie spółka Quintas & Quintas SA, portugalski konkurent CORDEX, według informacji przedstawionych przez władze portugalskie otworzyła w Brazylii zakład produkcyjny (Brascorda), nie zwracając się do władz portugalskich o przyznanie żadnej pomocy. Nie istnieją zatem elementy wykazujące jakiekolwiek ogólne nieprawidłowości rynku związane z tego typu projektami, mogące uniemożliwić spółce CORDEX lub jej konkurentom realizację inwestycji w Brazylii bez pomocy publicznej.

(33)

Mimo że jest to pierwsze doświadczenie międzynarodowe spółki CORDEX, władzom portugalskim nie udało się również wykazać istnienia szczególnych trudności, jakie napotkało to przedsiębiorstwo w procesie realizacji inwestycji. Na przykład, mimo stosunkowo niewielkich obrotów spółki CORDEX (poniżej pułapu wyznaczonego dla MŚP), władze portugalskie nie poinformowały o żadnych trudnościach napotkanych przez CORDEX w zakresie uzyskania środków finansowych od banków komercyjnych; przeciwnie, okazuje się, że spółka sfinansowała inwestycję ze środków własnych i pożyczek komercyjnych.

(34)

W związku z tym na podstawie wyżej podanych informacji Komisja uważa, że Portugalia nie wykazała, iż bez pomocy CORDEX nie mógłby zrealizować inwestycji w Brazylii i że pomoc jest konieczna z uwagi na ryzyko wiążące się z projektem w Brazylii. Komisja podkreśla, że fakt, iż CORDEX przeprowadził wszystkie działania bez pomocy państwa wydaje się potwierdzać, że pomoc nie jest konieczna.

(35)

Według dostępnych informacji na rynku wspólnotowym działa około dwunastu producentów sizalu z UE. Pięciu z nich ma siedzibę w Portugalii i wytwarza ok. 81 % produkcji UE (13). Wszystkie te przedsiębiorstwa produkują wyroby syntetyczne, powrozy, liny i szpagaty oraz szpagat z sizalu. Produkcja włókien sztucznych wydaje się być głównym przedmiotem działalności większości z tych przedsiębiorstw. To samo dotyczy spółki CORDEX (sektor sizalu stanowi zaledwie około 20 % jej zdolności produkcyjnych). Sizal i włókna sztuczne są w pewnym stopniu możliwe do zastąpienia w rolnictwie.

(36)

W 2003 r. udział spółki CORDEX w rynku wspólnotowym produktów z sizalu wyniósł około 6,6 %. Jednakże jeżeli weźmie się pod uwagę również sprzedaż produktów pochodzących z Cordebras Lda., udział spółki CORDEX w rynku wspólnotowym wzrasta o 17,7 % (14). W tym kontekście władze portugalskie oświadczyły, że około 47 % wywozu Cordebras (w przybliżeniu 2 210 ton w 2003 r.) było przeznaczone na rynek wspólnotowy.

(37)

Biorąc pod uwagę znaczny odsetek sizalu produkowanego przez Cordebras Lda. na wywóz (za pośrednictwem spółki CORDEX) do UE, Komisja uważa, że pomoc ma znaczący wpływ na konkurencję na rynku wspólnotowym. Oprócz tego pomoc wydaje się również wzmacniać ogólną pozycję spółki CORDEX w UE, zwiększając tym samym prawdopodobieństwo wpływu na inne segmenty rynku, na których działają CORDEX i jego konkurenci. Dane te potwierdzają uwagi przedstawione przez konkurentów, którzy twierdzą, ze przyznanie pomocy powoduje poważne zakłócenie konkurencji na rynku powrozów, lin i szpagatów, szpagatu z sizalu oraz włókien sztucznych.

(38)

Dokonując oceny zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, Komisja musi również uważnie ocenić równowagę korzystnych i niekorzystnych skutków środka pomocy na obszarze UE oraz określić, czy korzystne dla Wspólnoty skutki równoważą skutki niekorzystne dla konkurencji i wymiany handlowej na rynku wspólnotowym. Na podstawie wyżej podanych informacji Komisja uważa, że nie ma dowodów wskazujących na to, iż przyznanie pomocy spółce CORDEX w związku z jej inwestycją w Brazylii może przyczynić się do wzmocnienia konkurencyjności w tej branży przemysłu europejskiego. Pomoc prawdopodobnie umocniłaby pozycję beneficjenta, ale stałoby się to z niekorzyścią dla jego konkurentów, którzy nie otrzymują pomocy państwa. Poza tym nie wykazano istnienia jakichkolwiek pozytywnych skutków pomocy dla Wspólnoty, które równoważyłyby jej niekorzystny wpływ na konkurencję i wymianę handlową na rynku wspólnotowym.

(39)

W związku z powyższym Komisja uważa, że nie istnieją elementy wykazujące konieczność pomocy dla realizacji inwestycji w Brazylii przez CORDEX. Z drugiej strony pomoc prawdopodobnie spowodowałaby znaczne zakłócenie konkurencji na rynku wspólnotowym. Komisja uważa zatem, że przyznanie pomocy państwa na rzecz CORDEX, mającej wesprzeć inwestycję bezpośrednią spółki w Brazylii, nie ułatwia rozwoju niektórych działań gospodarczych w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) bez zmiany warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, w związku z czym pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zgłoszona zachęta podatkowa w kwocie 401 795 EUR, jaką Portugalia proponuje przyznać spółce CORDEX, Companhia Industrial Têxtil S.A. w celu sfinansowania jej zagranicznej inwestycji bezpośredniej w Brazylii, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 lutego 2007 r.

W imieniu Komisji

Neelie KROES

Członek Komisji


(1)  Dz.U. C 35 z 10.2.2005, str. 2.

(2)  Patrz: przypis 1.

(3)  Dane z 2005 r.

(4)  Portugalia wyjaśniła, że szpagat rolniczy typu baler twine produkowany w Brazylii może być wykorzystywany jako produkt końcowy lub półprodukt do zastosowania w innych produktach, takich jak dywany, artykuły dekoracyjne lub w sektorze opakowań tradycyjnych.

(5)  N 96/99, Dz.U. C 375 z 24.12.1999, str. 4.

(6)  Patrz: środek pomocy C 77/97 (LiftGmbH – Doppelmayr, Austria), Dz.U. L 142 z 5.6.1999, str. 32 i środek pomocy C 47/02 (Vila Galé-Cintra), Dz.U. L 61 z 27.2.2004, str. 76.

(7)  Patrz: pkt 4.2 Wytycznych wspólnotowych w sprawie krajowej pomocy regionalnej, obowiązujących w momencie zgłoszenia środka pomocy: „wniosek o przyznanie pomocy [należy] złożyć przed rozpoczęciem prac nad danym projektem”, Dz.U. C 74 z 10.3.1998, str. 13.

(8)  Według władz portugalskich sprzedaż sizalu z Portugalii w UE spadła z 12,3 % między 1999 a 2004 r., głównie z uwagi na wzrost przywozu.

(9)  Patrz: przypis 5.

(10)  Patrz: orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-142/87, „Tubemeuse”, Zb.Orz. [1990] I-959, motyw 35.

(11)  Patrz: przypis 7.

(12)  W tym samym kontekście patrz środek pomocy C 47/02, Vila Galé-Cintra.

(13)  Dane z 2003 r.

(14)  Dane dostarczone przez Portugalię, obliczone na podstawie widocznej konsumpcji w krajach UE-15 w 2003 r.


16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/28


DECYZJA KOMISJI

z dnia 13 czerwca 2007 r.

dotycząca niewłączenia karbosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2463)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/415/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że państwo członkowskie może w okresie 12 lat od dnia notyfikacji wymienionej dyrektywy zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji, podczas gdy prowadzone są równocześnie stopniowe badania tych substancji w ramach programu prac.

(2)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 703/2001 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać zbadane pod kątem ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje karbosulfan.

(3)

Wpływ karbosulfanu na zdrowie człowieka i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego. Ponadto w rozporządzeniach tych wyznaczono również państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które mają przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. W przypadku karbosulfanu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Belgia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 11 sierpnia 2004 r.

(4)

Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz grupę roboczą ds. oceny Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji dnia 28 lipca 2006 r. w formie wniosków Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności z przeglądu w ramach oceny zagrożeń stwarzanych przez pestycydy dla substancji czynnej karbosulfan (4). Sprawozdanie to zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie przyjęte dnia 24 listopada 2006 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego karbosulfanu.

(5)

Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na kilka zagrożeń. W wyniku stosowania karbosulfanu powstają niebezpieczne metabolity. Fakt ten budzi zaniepokojenie ze względu na możliwość narażenia konsumentów i ryzyko zanieczyszczenia wód gruntowych. Rozwiązanie tej kwestii nie było jednak możliwe na podstawie danych dostarczonych przez powiadamiającego w urzędowym terminie. Ponadto materiał techniczny (tzn. substancja czynna w postaci, w jakiej jest sprzedawana na rynku) zawiera ważne z punktu widzenia oceny zanieczyszczenia, z których przynajmniej jedno (N-nitrozobutyloamina) jest rakotwórcze. Zanieczyszczenie to znajduje się w materiale technicznym w niepokojących ilościach. Dane przedstawione przez powiadamiającego w przepisowym terminie nie były wystarczające, aby rozwiać te wątpliwości. W związku z tym przeprowadzenie odpowiedniej oceny ryzyka, na jakie wystawieni są operatorzy, nie było możliwe. Ponadto w dostarczonych w urzędowym terminie danych powiadamiający nie uwzględnił w odpowiedni sposób ryzyka dla ptaków i ssaków, organizmów wodnych, pszczół, niebędących przedmiotem zwalczania stawonogów, dżdżownic, niebędących przedmiotem zwalczania mikroorganizmów i roślin. W związku z tym kwestia oceny ryzyka dla wymienionych gatunków pozostała nierozstrzygnięta. Na podstawie dostępnych informacji nie było zatem możliwe stwierdzenie, że karbosulfan spełnia kryteria włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

(6)

Komisja poprosiła powiadamiającego o przedstawienie uwag w odniesieniu do wyników przeglądu oraz o poinformowanie jej, czy powiadamiający nadal chce utrzymać wniosek o wydanie zezwolenia dla substancji. Powiadamiający przedstawił uwagi, które zostały dokładnie zbadane. Jednak pomimo przedstawionych przez powiadamiającego argumentów nie udało się rozwiać istniejących obaw, a oceny zagrożenia dokonane na podstawie przedłożonych informacji i poddane ewaluacji w ramach posiedzeń ekspertów Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie wykazały, że można się spodziewać spełnienia przez środki ochrony roślin zawierające karbosulfan, stosowane zgodnie z zaproponowymi warunkami, wymogów ustanowionych w art. 5 ust. 1 lit. a) oraz b) dyrektywy 91/414/EWG.

(7)

Nie należy zatem włączać karbosulfanu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

(8)

Należy podjąć odpowiednie środki, aby istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające karbosulfan zostały wycofane w ustalonym czasie i nie były odnawiane oraz aby nie były udzielane nowe zezwolenia na te produkty.

(9)

Dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu lub zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających karbosulfan powinien być ograniczony do 12 miesięcy w celu wykorzystania istniejących zapasów nie dłużej niż przez jeden kolejny sezon wegetacyjny.

(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dotyczącego karbosulfanu, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w celu ewentualnego włączenia go do jej załącznika I.

(11)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Karbosulfanu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

Artykuł 2

Państwa członkowskie dbają o to, aby:

a)

zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające karbosulfan zostały wycofane do dnia 13 grudnia 2007 r.;

b)

zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające karbosulfan nie były wystawiane ani odnawiane, począwszy od daty publikacji niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Ewentualny dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG winien być jak najkrótszy i upływać najpóźniej dnia 13 grudnia 2008 r.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 13 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2007/31/WE (Dz.U. L 140 z 1.6.2007, str. 44).

(2)  Dz.U. L 55 z 29.2.2000, str. 25. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1044/2003 (Dz.U. L 151 z 19.6.2003, str. 32).

(3)  Dz.U. L 98 z 7.4.2001, str. 6.

(4)  EFSA Scientific Report (2006) 91, 1-84, Conclusion on the peer review of carbosulfan.


16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/30


DECYZJA KOMISJI

z dnia 13 czerwca 2007 r.

dotycząca niewłączenia karbofuranu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2467)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/416/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że państwo członkowskie może w okresie 12 lat od dnia notyfikacji wymienionej dyrektywy zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji, podczas gdy prowadzone są równocześnie stopniowe badania tych substancji w ramach programu prac.

(2)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 703/2001 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie, w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje karbofuran.

(3)

Wpływ karbofuranu na zdrowie człowieka i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiającego. Ponadto rozporządzenia te wyznaczają również państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które muszą przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. W przypadku karbofuranu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Belgia, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 2 sierpnia 2004 r.

(4)

Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz grupę roboczą ds. oceny Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji dnia 28 lipca 2006 r. w formie wniosków Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności z przeglądu w ramach oceny zagrożeń stwarzanych przez pestycydy dla substancji czynnej karbofuran (4). Sprawozdanie to zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie przyjęte dnia 24 listopada 2006 r. w formie sprawozdania z przeglądu dotyczącego karbofuranu.

(5)

Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na kilka zagrożeń. Nie można było dokonać oceny zagrożeń związanych z zanieczyszczeniem wód gruntowych, przede wszystkim dlatego, że dane przedstawione przez powiadamiającego w przepisowym terminie nie zawierały wystarczających informacji na temat ilości metabolitów o niebezpiecznych właściwościach. W związku z brakiem informacji o niektórych pozostałościach nie można było również zakończyć oceny zagrożeń dla konsumenta, która budziła wiele obaw, zwłaszcza ze względu na krótkoterminowe narażenie szczególnie podatnych grup konsumentów, zwłaszcza dzieci. Ponadto dane przedstawione przez powiadamiającego w przepisowym terminie nie były wystarczające, aby Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności mógł ocenić skutki ekotoksykologiczne substancji czynnej. W związku z tym nadal pozostają obawy dotyczące oceny zagrożeń dla ptaków i ssaków, organizmów wodnych, pszczół, niebędących przedmiotem zwalczania stawonogów, dżdżownic, oraz organizmów żyjących w glebie, niebędących przedmiotem zwalczania. Na podstawie dostępnych informacji nie było zatem możliwe stwierdzenie, czy karbofuran spełnia kryteria włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

(6)

Komisja poprosiła powiadamiającego o przedstawienie uwag w odniesieniu do wyników przeglądu oraz o poinformowanie jej, czy powiadamiający nadal chce utrzymać wniosek o wydanie zezwolenia dla substancji. Powiadamiający przedstawił uwagi, które zostały dokładnie zbadane. Jednak pomimo przedstawionych przez powiadamiającego argumentów nie udało się rozwiać istniejących obaw, a oceny zagrożenia dokonane na podstawie przedłożonych informacji i poddane ewaluacji w ramach posiedzeń ekspertów Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie wykazały, że można się spodziewać, aby w ramach proponowanych warunków stosowania środki ochrony roślin zawierające karbofuran zasadniczo spełniały wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) oraz b) dyrektywy 91/414/EWG.

(7)

Nie należy zatem włączać karbofuranu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

(8)

Należy podjąć odpowiednie środki, aby istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające karbofuran zostały wycofane w ustalonym czasie i nie były odnawiane oraz aby nie były udzielane nowe zezwolenia na te produkty.

(9)

Dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu lub zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających karbofuran powinien być ograniczony do 12 miesięcy w celu wykorzystania istniejących zapasów nie dłużej niż przez jeden kolejny sezon wegetacyjny.

(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla karbofuranu, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w celu ewentualnego włączenia go do załącznika I.

(11)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Karbofuranu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

Artykuł 2

Państwa członkowskie dopilnowują, aby:

a)

zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające karbofuran zostały wycofane do dnia 13 grudnia 2007 r.;

b)

zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające karbofuran nie były udzielane ani odnawiane, począwszy od daty publikacji niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie jak najkrótszy i upływa najpóźniej dnia 13 grudnia 2008 r.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 13 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2007/31/WE (Dz.U. L 140 z 1.6.2007, str. 44).

(2)  Dz.U. L 55 z 29.2.2000, str. 25. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1044/2003 (Dz.U. L 151 z 19.6.2003, str. 32).

(3)  Dz.U. L 98 z 7.4.2001, str. 6.

(4)  EFSA Scientific Report (2006) 90, 1-88. Conclusion on the peer review of carbofuran.


16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/32


DECYZJA KOMISJI

z dnia 13 czerwca 2007 r.

dotycząca niewłączenia diuronu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2468)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/417/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że państwo członkowskie może w okresie 12 lat od dnia notyfikacji wymienionej dyrektywy zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji, podczas gdy prowadzone są równocześnie stopniowe badania tych substancji w ramach programu prac.

(2)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 703/2001 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać zbadane pod kątem ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje diuron.

(3)

Wpływ diuronu na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Ponadto w rozporządzeniach tych wyznaczono również państwa członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które mają przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. W przypadku diuronu państwem członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Dania, a wszystkie istotne informacje przekazano dnia 19 września 2003 r.

(4)

Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie oraz Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji dnia 14 stycznia 2005 r. w formie wniosków Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności z przeglądu w ramach oceny zagrożeń stwarzanych przez pestycydy dla substancji czynnej diuron (4). Sprawozdanie to zostało poddane przeglądowi przez państwa członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie przyjęte dnia 24 listopada 2006 r. w formie sprawozdania Komisji z przeglądu dotyczącego diuronu.

(5)

Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na kilka zagrożeń. Z oceny danych dostarczonych przez powiadamiającego wynikało, że nawet stosując wyposażenie ochronne, operatorzy byliby narażeni na kontakt z substancją w ilościach przekraczających dopuszczalny poziom narażenia operatora (AOEL). Ze względu na brak danych dotyczących procesu rozkładu niektórych metabolitów i zbyt optymistyczne podejście powiadamiającego, który założył, że ilości stosowane w praktyce można uznać za znacznie niższe, nie można było wyciągnąć wniosków na temat potencjalnego ryzyka zanieczyszczenia wód gruntowych. Podobnie w oparciu o dostępne dane nie udowodniono, że narażenie ptaków i ssaków nie przekracza dopuszczalnego poziomu.

(6)

Komisja poprosiła powiadamiającego o przedstawienie uwag w odniesieniu do wyników przeglądu oraz o poinformowanie, czy powiadamiający nadal podtrzymuje wniosek o wydanie zezwolenia dla tej substancji. Powiadamiający przedstawił uwagi, które zostały dokładnie zbadane. Jednak pomimo przedstawionych przez powiadamiającego argumentów nie udało się rozwiać istniejących obaw, a oceny zagrożenia dokonane na podstawie przedłożonych informacji i poddane ewaluacji w ramach posiedzeń ekspertów Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności nie wykazały, że można się spodziewać spełnienia przez środki ochrony roślin zawierające diuron, stosowane zgodnie z zaproponowanymi warunkami, wymogów ustanowionych w art. 5 ust. 1 lit. a) oraz b) dyrektywy 91/414/EWG.

(7)

Nie należy zatem włączać diuronu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

(8)

Należy podjąć odpowiednie środki, aby istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające diuron zostały wycofane w ustalonym czasie i nie były odnawiane oraz aby nie były udzielane nowe zezwolenia na te produkty.

(9)

Dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu lub zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających diuron nie może przekraczać dwunastu miesięcy, w celu wykorzystania istniejących zapasów nie dłużej niż przez jeden kolejny sezon wegetacyjny.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha źywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Diuronu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.

Artykuł 2

Państwa członkowskie dbają o to, aby:

a)

zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające diuron zostały wycofane w terminie do dnia 13 grudnia 2007 r.;

b)

od dnia 16 czerwca 2007 r. zezwolenia na środki ochrony roślin nie były wydawane ani przedłużane na mocy odstępstwa ustanowionego art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.

Artykuł 3

Dodatkowy okres przyznany przez państwa członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest jak najkrótszy i upływa najpóźniej dnia 13 grudnia 2008 r.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 13 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2007/31/WE (Dz.U. L 140 z 1.6.2007, str. 44).

(2)  Dz.U. L 55 z 29.2.2000, str. 25. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1044/2003 (Dz.U. L 151 z 19.6.2003, str. 32).

(3)  Dz.U. L 98 z 7.4.2001, str. 6.

(4)  EFSA Scientific Report (2005) 25, 1–58, Conclusion on the peer review of diuron.


16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/34


DECYZJA KOMISJI

z dnia 14 czerwca 2007 r.

ustanawiająca Grupę Wysokiego Szczebla ds. Konkurencyjności Przemysłu Chemicznego w Unii Europejskiej

(2007/418/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W art. 157 ust. 1 Traktatu Wspólnocie i państwom członkowskim powierzono zadanie zapewnienia istnienia warunków niezbędnych dla konkurencyjności przemysłu wspólnotowego. W art. 157 ust. 2 w szczególności wezwano państwa członkowskie do wzajemnej konsultacji we współpracy z Komisją i, w razie potrzeby, do koordynacji swoich działań. Komisja może podjąć każdą użyteczną inicjatywę w celu wspierania takiej koordynacji.

(2)

W komunikacie „Wdrażanie wspólnotowego programu lizbońskiego: ramy polityczne dla wzmocnienia przemysłu UE – w kierunku bardziej zintegrowanego podejścia do polityki przemysłowej” (1) Komisja ogłosiła zamiar ustanowienia Grupy Wysokiego Szczebla ds. Konkurencyjności Europejskiego Przemysłu Chemicznego.

(3)

W związku z tym konieczne jest ustanowienie grupy ekspertów w dziedzinie konkurencyjności przemysłu chemicznego UE oraz określenie jej zadań i struktury.

(4)

Głównym zadaniem grupy jest przeprowadzanie analizy ekonomicznej i statystycznej na temat czynników określających szybkie zmiany strukturalne w sektorze chemicznym, jak również innych czynników wpływających na konkurencyjną pozycję europejskiego przemysłu chemicznego. Opierając się na tej analizie, grupa sformułuje szereg zaleceń sektorowych dotyczących polityki, aby zwiększyć konkurencyjność przemysłu chemicznego zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju. Mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) dotyczące REACH weszło w życie dnia 1 czerwca 2007 r. i że jego główne przepisy operacyjne będą stosowane 12 miesięcy później, nie byłoby właściwe badanie spraw bezpośrednio związanych z REACH.

(5)

Grupa powinna składać się z przedstawicieli Komisji, państw członkowskich, Parlamentu Europejskiego i stosownych zainteresowanych podmiotów zwłaszcza z przemysłu chemicznego oraz dalszych użytkowników, jak również społeczeństwa obywatelskiego, którzy zostaną wybrani między innymi spośród przedstawicieli konsumentów, związków zawodowych, organizacji pozarządowych oraz środowiska naukowego/uniwersyteckiego.

(6)

Zasady dotyczące ujawniania informacji przez członków grupy należy określić bez uszczerbku dla zasad dotyczących bezpieczeństwa określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (3).

(7)

Dane osobowe członków grupy powinny być przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (4).

(8)

Należy ustalić okres stosowania niniejszej decyzji. W odpowiednim czasie Komisja rozważy celowość przedłużenia tego okresu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Grupa Wysokiego Szczebla ds. Konkurencyjności Przemysłu Chemicznego w Unii Europejskiej

Niniejszym ustanawia się Grupę Wysokiego Szczebla ds. Konkurencyjności Przemysłu Chemicznego w Unii Europejskiej, zwaną dalej „grupą”, ze skutkiem od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Zadanie

1.   Grupa zajmuje się kwestiami określającymi konkurencyjność wspólnotowego przemysłu chemicznego. Do jej zadań należy w szczególności:

a)

przeprowadzanie analizy ekonomicznej i statystycznej czynników określających szybkie zmiany strukturalne w sektorze chemicznym, jak również innych czynników wpływających na konkurencyjną pozycję europejskiego przemysłu chemicznego;

b)

pomaganie Komisji w sprawach związanych z konkurencyjnością przemysłu chemicznego;

c)

formułowanie szeregu zaleceń sektorowych dotyczących polityki skierowanych do decydentów politycznych na poziomie wspólnotowym i krajowym, przemysłu oraz organizacji społeczeństwa obywatelskiego.

2.   Grupa nie zajmuje się kwestiami bezpośrednio związanymi z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 dotyczącym REACH ani nie ocenia jego funkcjonowania.

Artykuł 3

Konsultacje

1.   Komisja może konsultować się z grupą w każdej kwestii związanej z konkurencyjnością przemysłu chemicznego w UE.

2.   Przewodniczący grupy może doradzić Komisji skonsultowanie się z grupą w sprawie konkretnego zagadnienia.

Artykuł 4

Skład i powoływanie

1.   Członkowie grupy są wyznaczani przez Komisję spośród specjalistów wysokiego szczebla posiadających kompetencje i obowiązki w dziedzinach związanych z konkurencyjnością europejskiego przemysłu chemicznego.

2.   W skład grupy wchodzi maksymalnie do trzydziestu jeden członków, będących przedstawicielami Komisji, Parlamentu Europejskiego, państw członkowskich, przemysłu i społeczeństwa obywatelskiego.

3.   Członkowie grupy są wyznaczani imiennie na podstawie ich specjalistycznej wiedzy. Każdy członek grupy mianuje swojego przedstawiciela do podgrupy przygotowawczej, zwanej dalej podgrupą „sherpa”.

4.   Członkowie są powoływani na dwuletnią kadencję, z możliwością ponownego powołania, i pełnią swoją funkcję do czasu ich zastąpienia zgodnie z ust. 5 lub do wygaśnięcia ich kadencji.

5.   Członkowie mogą zostać zastąpieni na okres, jaki pozostaje do wygaśnięcia ich kadencji, w następujących przypadkach:

a)

jeżeli złożą rezygnację;

b)

jeżeli utracą zdolność wnoszenia należytego wkładu w prace grupy;

c)

jeżeli nie spełniają warunków określonych w art. 287 Traktatu.

6.   Nazwiska członków są publikowane na stronie internetowej DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu. Dane osobowe członków są gromadzone, analizowane i publikowane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

Artykuł 5

Funkcjonowanie

1.   Grupie przewodniczy Komisja.

2.   Podgrupa „sherpa” przygotowuje posiedzenia, dokumenty określające stanowiska i wskazówki dotyczące działań i/lub środków polityki do zalecenia przez grupę; będzie ona ściśle współpracować ze służbami Komisji w celu przygotowania prac na spotkania grupy.

3.   Grupa może, w porozumieniu z Komisją, ustanowić podgrupy analizujące szczegółowe kwestie podlegające zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę. Zaraz po wypełnieniu swojego mandatu podgrupy są rozwiązywane.

4.   Przedstawiciel Komisji może poprosić o udział w pracach grupy lub pracach podgrup oraz grup ad hoc ekspertów lub obserwatorów posiadających szczególne kompetencje w dziedzinie objętej tematem wpisanym do porządku obrad, jeżeli Komisja uzna to za potrzebne lub niezbędne.

5.   Jeżeli Komisja uzna, że informacje uzyskane w wyniku uczestnictwa w obradach grupy lub grup ad hoc, lub podgrup dotyczą spraw poufnych, wówczas nie mogą one być ujawniane.

6.   Grupa, podgrupa „sherpa” i inne podgrupy zwykle odbywają posiedzenia w pomieszczeniach Komisji, zgodnie z procedurami i harmonogramem ustalonym przez Komisję. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu. W spotkaniach uczestniczyć mogą inni urzędnicy Komisji, zainteresowani posiedzeniami grupy i jej podgrup.

7.   Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję.

8.   Komisja może publikować lub umieszczać w Internecie, w oryginalnym języku danego dokumentu, wszelkie streszczenia, wnioski, częściowe wnioski lub dokumenty robocze grupy. Postępowania i sprawozdania okresowe będą dostępne na specjalnej stronie internetowej. Sprawozdanie końcowe będzie publikowane w niedługim czasie po końcowym spotkaniu grupy.

Artykuł 6

Zwrot wydatków

Koszty podróży i, w stosownych przypadkach, koszty pobytu ponoszone przez członków grupy, członków grupy „sherpa”, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami grupy są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami Komisji dotyczącymi zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.

Członkowie grupy, podgrupy „sherpa”, eksperci i obserwatorzy nie otrzymują wynagrodzenia za świadczone usługi.

Koszty posiedzeń są zwracane w granicach rocznego budżetu przyznanego grupie przez właściwe służby Komisji.

Artykuł 7

Stosowanie

Niniejszą decyzję stosuje się do dwóch lat od dnia jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli, dnia 14 czerwca 2007 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący


(1)  COM(2005) 474 z dnia 5 października 2005 r.

(2)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, str. 1; sprostowanie w Dz.U. L 136 z 29.5.2007, str. 3.

(3)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, str. 1. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/548/WE, Euratom (Dz.U. L 215 z 5.8.2006, str. 38).

(4)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.


UMOWY

Rada

16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/37


Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie readmisji osób przebywających nielegalnie

Umowa miedzy Wspólnotą Europejską a Rosją w sprawie readmisji osób przebywających nielegalnie weszła w życie z dniem 1 czerwca 2007 r.; procedura przewidziana w art. 22 umowy została zakończona w dniu 20 kwietnia 2007 r.


Sprostowania

16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/38


Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2286/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343 z dnia 31 grudnia 2003 r. )

(Polskie wydanie specjalne, rozdział 02, tom 15, str. 118)

W załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

Wzory: 6, 7 i 8 dokumentów SAD w zmienianym załączniku 31 zastępuje się wzorami w brzmieniu:

Image

Image

Image

Image

Image

Image


16.6.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 156/s3


INFORMACJA DLA CZYTELNIKÓW

W związku z sytuacją zaistniałą wskutek rozszerzenia, niektóre wydania Dziennika Urzędowego z dnia 27, 29 i 30 grudnia 2006 r. zostały opublikowane w sposób uproszczony w ówczesnych językach urzędowych.

Postanowiono ponownie opublikować akty, które ukazały się w tych Dziennikach Urzędowych, jako sprostowania, w układzie tradycyjnym dla Dziennika Urzędowego.

Z tego powodu Dzienniki Urzędowe zawierające jedynie te sprostowania zostały opublikowane w wersjach językowych obowiązujących przed rozszerzeniem. Przekłady aktów na języki nowych krajów członkowskich ukażą się w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, zawierającym teksty instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjęte przed dniem 1 stycznia 2007 r.

Poniżej podana została lista Dzienników Urzędowych wydanych dnia 27, 29 i 30 grudnia 2006 r. i odpowiadających im sprostowań.

Dziennik Urzędowy z dnia 27 grudnia 2006 r.

Poprawiony Dziennik Urzędowy (2007)

L 370

L 30

L 371

L 45

L 373

L 121

L 375

L 70


Dziennik Urzędowy z dnia 29 grudnia 2006 r.

Poprawiony Dziennik Urzędowy (2007)

L 387

L 34


Dziennik Urzędowy z dnia 30 grudnia 2006 r.

Poprawiony Dziennik Urzędowy (2007)

L 396

L 136

L 400

L 54

L 405

L 29

L 407

L 44

L 408

L 47

L 409

L 36

L 410

L 40

L 411

L 27

L 413

L 50