ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 115

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 50
3 maja 2007


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 489/2007 z dnia 2 maja 2007 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

1

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Komisja

 

 

2007/268/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 13 kwietnia 2007 r. w sprawie wdrażania programów nadzoru nad ptasią grypą u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich i zmieniająca decyzję 2004/450/WE (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1554)

3

 

 

2007/269/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do niedokrwistości zakaźnej koni w Rumunii (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1652)  ( 1 )

18

 

 

2007/270/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na środki stosowane w stanach zagrożenia przyjęte w celu zwalczania grypy ptaków w Niderlandach w 2006 r. (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1746)

20

 

 

2007/271/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty przeznaczonego na konferencję organizowaną przez OIE w 2007 r. pt. Jak zwalczyć wściekliznę w Eurazji?

22

 

 

2007/272/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na pokrycie wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania ptasiej grypy w Zjednoczonym Królestwie w 2006 r. (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1785)

24

 

 

2007/273/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na pokrycie wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania ptasiej grypy w Niemczech w 2006 r. (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1786)

26

 

 

UMOWY

 

 

Rada

 

*

Informacja dotycząca daty wejścia w życie Umowy o partnerstwie między Wspólnotą Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji w sprawie połowów

28

 

 

III   Akty przyjęte na mocy Traktatu UE

 

 

AKTY PRZYJĘTE NA MOCY TYTUŁU V TRAKTATU UE

 

*

Decyzja Rady 2007/274/WSiSW z dnia 23 kwietnia 2007 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych

29

Umowa między Unią Europejską a rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych

30

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

3.5.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 489/2007

z dnia 2 maja 2007 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 maja 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 2 maja 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).


ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 2 maja 2007 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

MA

48,6

TN

127,8

TR

140,3

ZZ

105,6

0707 00 05

JO

196,3

MA

69,3

MK

53,2

TR

109,7

ZZ

107,1

0709 90 70

TR

106,1

ZZ

106,1

0805 10 20

EG

41,7

IL

69,7

MA

44,8

TN

50,1

ZZ

51,6

0805 50 10

IL

61,4

ZZ

61,4

0808 10 80

AR

80,6

BR

80,3

CA

99,8

CL

86,1

CN

100,5

NZ

129,9

US

109,5

UY

65,9

ZA

85,9

ZZ

93,2


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, str. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Komisja

3.5.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/3


DECYZJA KOMISJI

z dnia 13 kwietnia 2007 r.

w sprawie wdrażania programów nadzoru nad ptasią grypą u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich i zmieniająca decyzję 2004/450/WE

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1554)

(2007/268/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 24 ust. 2 akapit czwarty i art. 10,

uwzględniając dyrektywę Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającą dyrektywę 92/40/EWG (2), w szczególności jej art. 4 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja 90/424/EWG ustanawia procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty na rzecz programów zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierzęcych.

(2)

Decyzja 90/424/EWG, zmieniona decyzją 2006/53/WE (3), stanowi, że pomoc finansowa Wspólnoty może zostać udzielona państwom członkowskim na środki eliminowania zastosowane przez państwa członkowskie w celu zwalczania szczepów nisko zjadliwej grypy ptaków, które mogą mutować w wysoce zjadliwą grypę ptaków. Ponadto art. 24 ust. 2 decyzji 90/424/EWG stanowi, że państwa członkowskie co roku najpóźniej do dnia 30 kwietnia przedkładają Komisji roczne lub wieloletnie programy rozpoczynające się w kolejnym roku, na które chciałyby uzyskać wkład finansowy Wspólnoty.

(3)

Dyrektywa Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu (4) określa wspólnotowe środki zwalczania stosowane w przypadku wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków u drobiu. Niemniej dyrektywa nie przewiduje zwalczania nisko zjadliwej grypy ptaków podtypów H5 lub H7 ani systematycznego nadzoru nad obecnością tej choroby u drobiu i dzikiego ptactwa.

(4)

Od 2002 r. państwa członkowskie wdrażają obowiązkowe badania na obecność ptasiej grypy u drobiu, przedkładając Komisji coroczne programy nadzoru, jak przewidziano w decyzjach Komisji 2002/649/WE (5), 2004/111/WE (6), 2005/464/WE (7) oraz 2006/101/WE (8).

(5)

Dyrektywa Rady 2005/94/WE przewiduje niektóre środki zapobiegawcze związane z nadzorem nad grypą ptaków i jej wczesnym wykrywaniem. Ostateczny termin transpozycji tej dyrektywy przez państwa członkowskie upływa w dniu 1 lipca 2007 r. i wraz z tą datą przewidziano uchylenie dyrektywy 92/40/EWG.

(6)

Wspólnotowe środki zwalczania grypy ptaków przewidziane w dyrektywie 2005/94/WE obejmują również ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków wywołane wirusami grypy ptaków podtypów H5 i H7 u drobiu. W celu wykrycia możliwego występowania tych wirusów w stadach drobiu państwa członkowskie mają wdrażać obowiązkowe programy nadzoru. Wspomniane środki zwalczania mają na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się nisko zjadliwej grypy ptaków podtypów H5 i H7, zanim rozpowszechnią się one wśród populacji drobiu domowego, aby tym sposobem móc zapobiec ryzyku mutacji w wysoce zjadliwą grypę ptaków o możliwych niszczycielskich skutkach.

(7)

Dyrektywa 2005/94/WE przewiduje również realizację programów nadzoru nad dzikim ptactwem w celu wzbogacenia wiedzy, na podstawie regularnie uaktualnianej oceny ryzyka, na temat zagrożeń pochodzących od dzikiego ptactwa związanych z wszelkimi występującymi u ptaków wirusami grypy pochodzącymi od ptaków.

(8)

Ważne jest dalsze rozszerzenie zasięgu działań w zakresie nadzoru z uwagi na ostatnie wydarzenia związane z szeroko rozprzestrzenionym występowaniem u dzikiego ptactwa w Europie wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1, uwzględniając przy tym wyniki badań przeprowadzonych w państwach członkowskich w latach 2003–2006, a także wyniki prac naukowych przeprowadzonych niedawno przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (9) we współpracy z Grupą ORNIS – grupą roboczą naukowców Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska Komisji Europejskiej. Te organy będą kontynuowały swoje prace, której wyniki mogą prowadzić do kolejnych uaktualnień wiedzy.

(9)

Podczas wdrażania programów nadzoru nad dzikim ptactwem należy w pełni uwzględnić wymogi dyrektywy Rady 79/409/EWG (10) w sprawie ochrony i zachowania wszystkich gatunków dzikiego ptactwa występujących naturalnie we Wspólnocie.

(10)

W decyzji Komisji 2004/450/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającej standardowe wymagania w odniesieniu do treści wniosków o finansowanie przez Wspólnotę programów zwalczania, monitoringu i kontroli chorób zwierzęcych (11) ustanowiono standardowe wymagania w odniesieniu do treści wniosków o finansowanie przez Wspólnotę programów zwalczania, monitoringu i kontroli chorób zwierzęcych.

(11)

Ponieważ decyzja 90/424/EWG stanowi obecnie, że Wspólnota wnosi wkład finansowy w wydatki poniesione przez państwa członkowskie na finansowanie krajowych programów zwalczania, kontroli i monitorowania niektórych chorób zwierząt, łącznie z grypą ptaków, państwa członkowskie mogą przedkładać Komisji programy nadzoru nad ptasią grypą, dla których chciałyby uzyskać wkład finansowy Wspólnoty, najpóźniej do dnia 30 kwietnia każdego roku zgodnie z art. 24 ust. 2 decyzji 90/424/EWG. Decyzja 2004/450/WE powinna zostać zmieniona w celu ustanowienia standardowych wymagań w odniesieniu do treści wniosków o finansowanie przez Wspólnotę programów nadzoru nad ptasią grypą.

(12)

W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2004/450/WE.

(13)

Środki, o których mowa w niniejszej decyzji, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zatwierdzenie programów nadzoru nad ptasią grypą

Wprowadzanie programów nadzoru nad ptasią grypą u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2005/94/WE, jest zgodne z wytycznymi określonymi w załączniku I i II do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Zmiany decyzji 2004/450/WE

W decyzji 2004/450/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c)

w przypadku chorób zwierzęcych wymienionych w załączniku I część C przynajmniej informacje określone w załączniku IV.”;

2)

w załączniku I dodaje się część C w brzmieniu:

„CZĘŚĆ C

Choroby, o których mowa w art. 1 lit. c)

Grypa ptaków”;

3)

dodaje się nowy załącznik IV, którego treść jest zawarta w załączniku III do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 13 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja zmieniona decyzją Rady 2006/965/WE (Dz.U. L 397 z 30.12.2006, str. 22).

(2)  Dz.U. L 10 z 14.1.2006, str. 16.

(3)  Dz.U. L 29 z 2.2.2006, str. 37.

(4)  Dz.U. L 167 z 22.6.1992, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 352).

(5)  Dz.U. L 213 z 9.8.2002, str. 38.

(6)  Dz.U. L 32 z 5.2.2004, str. 20. Decyzja zmieniona decyzją 2004/615/WE (Dz.U. L 278 z 27.8.2004, str. 59).

(7)  Dz.U. L 164 z 24.6.2005, str. 52. Decyzja zmieniona decyzją 2005/726/WE (Dz.U. L 273 z 19.10.2005, str. 21).

(8)  Dz.U. L 46 z 16.2.2006, str. 40.

(9)  Opinia naukowa na temat ptaków migrujących i ich prawdopodobnej roli w rozprzestrzenianiu wysoce zjadliwej grypy ptaków („Migratory birds and their possible role in the spread of highly pathogenic avian influenza”) (EFSA, 12 maja 2006 r.) i jej uzupełnienie (11 grudnia 2006 r.).

(10)  Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/105/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 368).

(11)  Dz.U. L 155 z 30.4.2004, str. 90. Decyzja zmieniona decyzją 2006/282/WE (Dz.U. L 104 z 13.4.2006, str. 40).


ZAŁĄCZNIK I

Wytyczne w sprawie wprowadzania programów nadzoru nad ptasią grypą u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich

A.   Cele, ogólne wymogi i kryteria nadzoru

A.1.   Cele

Nadzór serologiczny nad nisko zjadliwą grypą ptaków podtypów H5 lub H7 u drobiu ma na celu:

1.

Wykrywanie bezobjawowych zakażeń nisko zjadliwą grypą ptaków podtypów H5 i H7 i tym sposobem wspomaganie systemów wczesnego wykrywania, a następnie zapobieganie możliwej mutacji tych wirusów w wysoce zjadliwą grypę ptaków.

2.

Wykrywanie zakażeń nisko zjadliwą grypą ptaków podtypów H5 i H7 u specjalnie wybranych populacji drobiu o szczególnie narażonych na zakażenie z powodu systemu hodowli lub podatności konkretnych gatunków.

3.

Przyczynianie się do wykazania, że dany kraj, region lub dane gospodarstwo mają status wolny od ptasiej grypy, która podlega zgłoszeniu w ramach międzynarodowego obrotu handlowego zgodnie z zasadami OIE.

A.2.   Ogólne wymogi i kryteria

1.

Pobieranie próbek trwa najpóźniej do dnia 31 grudnia roku realizacji programu. W odniesieniu do drobiu pobieranie próbek dla każdej kategorii drobiu obejmuje okres odpowiadający odnośnym okresom produkcyjnym.

2.

W celu oszczędności środków zaleca się wykorzystanie pobranych próbek również do innych celów.

3.

Badanie próbek odbywa się w krajowych laboratoriach ds. ptasiej grypy (KL) w państwach członkowskich bądź w innych laboratoriach upoważnionych przez właściwe władze i pozostających pod kontrolą KL.

4.

Wszelkie wyniki badań (zarówno serologicznych, jak i wirusologicznych) przesyłane są do Wspólnotowego Laboratorium Referencyjnego ds. Ptasiej Grypy (WLR) w celu sporządzenia zestawień. Należy zapewnić należyty przepływ informacji. WLR zapewnia wsparcie techniczne i przechowuje zwiększone zapasy odczynników diagnostycznych.

5.

Wszystkie izolaty wirusów grypy ptaków są przekazywane do WLR zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, chyba że przyznane zostanie odstępstwo zgodnie z rozdziałem V ust. 4 (Rozpoznanie różnicowe) podręcznika diagnostycznego ustanowionego w decyzji Komisji 2006/437/WE (1). Wirusy podtypu H5/H7 zostają niezwłocznie przesłane i poddane standardowym badaniom charakterystyk (sekwencjonowanie nukleotydów/IVPI) zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.

6.

Gdy jest to możliwe, KL przesyłają do WLR próbki pobrane od ptaków z rzędu blaszkodziobych z wynikiem pozytywnym na obecność H5 lub H7 w celu utworzenia archiwum ułatwiającego opracowywanie przyszłych badań.

B.   Nadzór nad ptasią grypą u drobiu

1.

Wszystkie wyniki pozytywne są wstecznie poddane badaniu w gospodarstwie, a wnioski z badania przedstawia się Komisji i WLR.

2.

WLR dostarcza szczegółowe protokoły, które należy załączyć do materiałów przesyłanych do WLR, jak również tabele zgłoszeniowe do gromadzenia danych z nadzoru. W tabelach tych są wskazane metody badań stosowane przez laboratorium. Przedstawione tabele służą do przekazywania wyników w formie pojedynczego dokumentu.

3.

Próbki krwi do badań serologicznych pobierane są od wszystkich gatunków drobiu, łącznie z hodowanymi na wolnym wybiegu, przynajmniej od pięciu do dziesięciu ptaków (oprócz kaczek, gęsi i przepiórek) z każdego gospodarstwa, oraz z różnych kurników, jeżeli jest ich więcej niż jeden w danym gospodarstwie. W przypadku większej liczby kurników należy odpowiednio zwiększyć wielkość próby dla każdego gospodarstwa. Zaleca się pobranie próbki od co najmniej pięciu ptaków z jednego kurnika.

4.

Pobieranie próbek jest rozłożone na obszarze całego państwa członkowskiego, tak by próbki można było uznać za reprezentatywne dla całego państwa członkowskiego, biorąc pod uwagę:

a)

liczbę gospodarstw, z których pobierane są próbki (oprócz kaczek, gęsi i indyków); liczba ta jest określona w taki sposób, aby zapewnić wyłonienie przynajmniej jednego zakażonego gospodarstwa, jeżeli odsetek ich występowania wynosi co najmniej 5 %, przy 95 % przedziale pewności (patrz: tabela 1); oraz

b)

liczbę ptaków, od których pobierane są próbki w każdym gospodarstwie; liczba ta jest określona w taki sposób, aby zapewnić 95 % prawdopodobieństwo wyłonienia co najmniej jednego zakażonego ptaka, jeżeli odsetek występowania seropozytywnych ptaków wynosi ≥ 30 %.

5.

Na podstawie oceny ryzyka oraz konkretnej sytuacji w danym państwie członkowskim, podczas planowania pobierania próbek uwzględnia się następujące elementy:

a)

ukierunkowanie na rodzaje produkcji (chów na wolnym wybiegu, hodowla przyzagrodowa i stada domowe) i specyficzne dla nich ryzyko oraz uwzględnienie innych czynników, takich jak warstwy wielowiekowe, wykorzystanie wód powierzchniowych, stosunkowo dłuższy okres życia, obecność więcej niż jednego gatunku w gospodarstwie lub inne ważne czynniki;

b)

określenie liczby gospodarstw zajmujących się hodowlą indyków, kaczek i gęsi, z których zostaną pobrane próbki, w sposób zapewniający wyłonienie co najmniej jednego zakażonego gospodarstwa, jeżeli odsetek ich występowania wynosi co najmniej 5 % przy 99 % przedziale pewności (patrz: tabela 2);

c)

jeżeli w państwie członkowskim znajduje się znaczna liczba gospodarstw zajmujących się hodowlą zwierzyny łownej, ptaków bezgrzebieniowych i przepiórek, są one włączone do programu. W odniesieniu do przepiórek badaniu poddawane są jedynie dorosłe zwierzęta reprodukcyjne (lub nioski);

d)

okres pobierania próbek jest zgodny z produkcją sezonową. Jednakże w stosownych przypadkach pobieranie próbek może być dostosowane do innych określonych na poziomie lokalnym okresów, w których obecność innych żywicieli drobiowych w danym gospodarstwie mogłaby stwarzać większe ryzyko wprowadzenia choroby;

e)

w przypadku większej liczby stad domowych można je również objąć nadzorem;

f)

państwa członkowskie, które muszą pobierać próbki do badań pod kątem rzekomego pomoru drobiu celem utrzymania statusu kraju nieobjętego szczepieniem przeciwko tej chorobie zgodnie z decyzją 94/327/WE (2), mogą wykorzystać te próbki pobrane ze stad hodowlanych na potrzeby nadzoru w odniesieniu do przeciwciał H5/H7.

Tabela 1

Liczba gospodarstw, z których należy pobrać próbki dla każdej kategorii drobiu (oprócz gospodarstw zajmujących się hodowlą indyków, kaczek i gęsi)

Liczba gospodarstw dla każdej kategorii drobiu w każdym państwie członkowskim

Liczba gospodarstw, z których należy pobrać próbki

Do 34 EUR

Wszystkie

35–50

35

51–80

42

81–250

53

> 250

60


Tabela 2

Liczba gospodarstw w zajmujących się hodowlą indyków, kaczek i gęsi, z których należy pobrać próbki

Liczba gospodarstw w każdym państwie członkowskim

Liczba gospodarstw, z których należy pobrać próbki

Do 46 EUR

Wszystkie

47–60

47

61–100

59

101–350

80

> 350

90

C.   Szczegółowe wymagania w zakresie wykrywania zakażeń podtypami H5 oraz H7 wirusa ptasiej grypy u kaczek, gęsi i przepiórek

1.

Próbki krwi do badań serologicznych są w miarę możliwości pobierane od ptaków trzymanych na zewnątrz na polach.

2.

Z każdej wybranej hodowli pobiera się 40–50 próbek krwi do badań serologicznych.

3.

W przypadku braku stad przeznaczonych do celów handlowych można nadzorować stada domowe.

D.   Badania laboratoryjne

1.

Badania laboratoryjne przeprowadza się zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym dotyczącym grypy ptaków (decyzja 2006/437/WE) ustanawiającym procedury diagnostyczne mające na celu potwierdzenie choroby oraz rozpoznanie różnicowe ptasiej grypy (łącznie z badaniem serum z kaczek i gęsi poprzez test zahamowania hemaglutynacji (HI)).

2.

Jeżeli jednak przewidywane są badania laboratoryjne nieokreślone w podręczniku diagnostycznym dotyczącym grypy ptaków ani nieopisane w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych OIE, wówczas państwa członkowskie w trakcie przedkładania swojego programu do zatwierdzenia przez Komisję dostarczą do WLR niezbędne dane potwierdzające.

3.

Wszystkie pozytywne wyniki serologiczne są potwierdzane przez laboratoria krajowe ds. ptasiej grypy metodą zahamowania hemaglutynacji z użyciem wyznaczonych szczepów dostarczonych przez Wspólnotowe Laboratorium Referencyjne ds. Ptasiej Grypy:

H5

a)

wstępne badanie z użyciem Ostrich/Denmark/72420/96 (H5N2);

b)

badanie wszystkich próbek pozytywnych za pomocą Duck/Denmark/64650/03 (H5N7) celem wyeliminowania reagującego przeciwciała N2.

H7

a)

wstępne badanie z użyciem szczepu Turkey/England/647/77 (H7N7);

b)

badanie wszystkich próbek pozytywnych za pomocą African Starling/983/79 (H7N1) celem wyeliminowania reagującego przeciwciała N7.


(1)  Dz.U. L 237 z 31.8.2006, str. 1.

(2)  Dz.U. L 146 z 11.6.1994, str. 17.


ZAŁĄCZNIK II

Wytyczne w sprawie wprowadzania programów nadzoru nad ptasią grypą u dzikiego ptactwa w państwach członkowskich

A.   Cele, ogólne wymogi i kryteria dotyczące nadzoru

A1.   Cele

Nadzór wirusologiczny nad ptasią grypą u dzikiego ptactwa służy określeniu ryzyka wprowadzenia wirusów ptasiej grypy (nisko i wysoce zjadliwej) do drobiu domowego, poprzez:

zapewnienie wczesnego wykrywania wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1, badając wzrost zachorowalności lub śmiertelności wśród dzikiego ptactwa, w szczególności wśród wybranych gatunków „podwyższonego ryzyka”;

zwiększenie nadzoru nad żywym i padłym dzikim ptactwem w przypadku wykrycia u niego wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 celem ustalenia, czy dzikie ptactwo innych gatunków może być nosicielem bezobjawowym lub „nosicielem pośrednim” (patrz: część E niniejszego załącznika);

kontynuacja „podstawowego” nadzoru nad różnymi gatunkami żyjących na wolności ptaków wędrownych jako część ciągłego monitorowania wirusów nisko zjadliwej grypy ptaków. Próbki pobiera się głównie od ptactwa z rzędu blaszkodziobych (ptactwo wodne) i siewkowych (ptactwo brzegowe i mewy), aby ocenić, czy nosi ono wirusy nisko zjadliwej grypy ptaków podtypu H5 i H7 (badanie to również wykryłoby, jeżeli występują, wirusy wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N1 i inne wirusy wysoce zjadliwej grypy ptaków). Badaniu należy poddać zwłaszcza „gatunki podwyższonego ryzyka”.

A2.   Ogólne wymogi i kryteria

1.

Pobieranie próbek nie trwa najpóźniej do dnia 31 grudnia roku realizacji programu.

2.

Badanie próbek odbywa się w krajowych laboratoriach ds. ptasiej grypy (KL) w państwach członkowskich bądź w innych laboratoriach upoważnionych przez właściwe władze i pozostających pod kontrolą KL.

3.

Wszelkie wyniki badań są przesyłane do Wspólnotowego Laboratorium Referencyjnego ds. Ptasiej Grypy (LWR) w celu sporządzenia zestawień. Należy zapewnić należyty przepływ informacji. WLR udziela wsparcia technicznego i przechowuje zwiększone zapasy odczynników diagnostycznych.

4.

Wszystkie izolaty wirusów grypy ptaków występujące u dzikiego ptactwa są przekazywane do WLR zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, chyba że przyznane zostanie odstępstwo zgodnie z ust. 4 rozdział V w ramach diagnostyki różnicowej określonej w podręczniku diagnostycznym dotyczącym grypy ptaków ustanowionym w decyzji 2006/437/WE. Wirusy podtypu H5/H7 zostają niezwłocznie przesłane i poddane standardowym badaniom charakterystyk (sekwencjonowanie nukleotydów/IVPI) zgodnie ze wspomnianym podręcznikiem diagnostycznym.

B.   Nadzór nad ptasią grypą u dzikiego ptactwa

Koncepcja i wdrożenie

Do celów opracowania nadzoru, pomocy w określaniu gatunków i optymalizacji pobierania próbek zapewnia się ścisłą współpracę z epidemiologami oraz ornitologami i właściwym organem ds. ochrony przyrody. Nadzór należy tak opracować, aby przy wyborze badanych gatunków uwzględniać krajową sytuację pod względem dominacji gatunków oraz wielkości populacji ptaków. Podczas pobierania próbek należy uwzględniać sezonowość obrazów wędrówek, które mogą się różnić między państwami członkowskimi, sposoby zachowania się gatunków ptaków, jeśli chodzi o trasy wędrówek, główne siedliska, instynkt stadny i mieszanie się podczas przelotu, a także wyniki wcześniejszych programów nadzoru w latach 2003–2006. Ponadto grupa robocza ds. nadzorowania ptasiej grypy u dzikiego ptactwa, która natychmiast analizuje wszystkie nowe dane, będzie dbać o ciągły przegląd i informacje zwrotne.

W odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków H5N1 należy uwzględnić wszystkie te czynniki, aby móc określić prawdopodobieństwo narażenia dzikiego ptactwa na zarażenie się od zakażonego drobiu i dzikiego ptactwa na obszarach wystąpienia tej choroby oraz prawdopodobieństwo kontaktu dzikiego ptactwa z drobiem domowym w systemach hodowli drobiu w poszczególnych państwach członkowskich.

Do oceny tego prawdopodobieństwa państwa członkowskie podczas lokalnej oceny ryzyka mogą wykorzystać drzewa decyzyjne i tabele zawarte w opinii EFSA (1), które sporządzono we współpracy z Dyrekcją Generalną ds. Środowiska Komisji Europejskiej, aby dzięki ścisłej współpracy państw członkowskich i wymianie poglądów między nimi umożliwić dostosowanie do zmieniającej się sytuacji.

Należy wspierać współpracę z instytucjami zajmującymi się ochroną/obserwacją ptaków i stacjami obrączkowania. Pobieranie próbek jest, w stosownych przypadkach, przeprowadzane pod nadzorem personelu tych grup/stacji, przez myśliwych lub inne osoby dysponujące wiedzą ornitologiczną.

1.

Bierny nadzór nad chorym i padłym dzikim ptactwem koncentruje się przede wszystkim na:

a)

obszarach, na których występuje wzrost zachorowalności lub śmiertelności wśród dzikiego ptactwa;

b)

obszarach w pobliżu mórz, jezior i wód, na których znaleziono padłe ptaki, a zwłaszcza jeżeli obszary te znajdują się w pobliżu ferm drobiu;

c)

ptakach należących do zidentyfikowanych gatunków „podwyższonego ryzyka” wymienionych w części D i innym dzikim ptactwie żyjącym w ich bezpośrednim sąsiedztwie.

2.

Ponadto badania żywego i padłego dzikiego ptactwa na obszarach, gdzie wykryto przypadki H5N1, koncentrują się na:

a)

dzikim ptactwie lub drobiu w celu stwierdzenia możliwych nosicieli bezobjawowych;

b)

ptakach na obszarach, na których istnieją związki epidemiologiczne z wykrytymi przypadkami;

c)

ptakach, które mogą mieć bezpośrednią styczność z hodowlą drobiu (obszar zapowietrzony, obszar zagrożony i obszar B) i które mogłyby być „nosicielami pośrednimi”, zwłaszcza ptaki wymienione w części E.

3.

Czynny nadzór nad żywymi i klinicznie zdrowymi/lub klinicznie chorymi, zranionymi lub upolowanymi (2) ptakami koncentruje się na:

a)

ptakach wędrownych z rzędu blaszkodziobych (ptactwo wodne) i siewkowych (ptactwo brzegowe i mewy);

b)

na obszarach zidentyfikowanych pod względem występowania dużej liczby ptaków wędrownych i na których dochodzi do zmieszania różnych gatunków tych ptaków, a zwłaszcza na obszarach w pobliżu ferm drobiu;

c)

wyborze gatunków podwyższonego ryzyka (3).

Procedury pobierania próbek

1.

Do badań wirusologicznych pobiera się wymazy z jamy ustno-gardłowej i z kloaki od pozornie zdrowych ptaków żyjących na wolności. Jeśli z jakiegokolwiek powodu pobranie wymazów z kloaki od żywych ptaków jest niemożliwe, można je zastąpić ostrożnie zebranymi próbkami świeżego kału. Niemniej należy zapewnić spójność pomiarową w przypadku miejsc mieszania się różnych gatunków ptaków.

2.

W celu wyodrębnienia wirusa i wykrycia molekularnego (PCR) pobiera się próbki z kloaki i tchawicy lub jamy ustno-gardłowej i/lub próbki tkanek (mózgu, serca, płuc, nerek i jelit) dzikich ptaków padłych lub zastrzelonych.

3.

Należy zwrócić szczególną uwagę na przechowywanie i transport próbek. Wymazy muszą zostać natychmiast schłodzone lodem lub żelowymi wkładami chłodzącymi i dostarczone do laboratorium w jak najkrótszym czasie. Próbki nie powinny być zamrażane, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Jeżeli jest to możliwe, wymazy muszą być umieszczone (zanurzone całkowicie) w płynie z antybiotykami lub specjalnym środku do transportu wirusów. Umieszczenie próbek we wspomnianym środku podczas transportu jest nieodzownym i uzupełniającym działaniem i nie zastępuje schłodzenia. W razie braku takiego środka wymazy należy umieścić ponownie w pojemnikach i dostarczyć w postaci suchej. Jeżeli niemożliwe jest zagwarantowanie szybkiego przewiezienia do laboratorium w ciągu 48 godzin (środkiem transportu zapewniającym temperaturę 4 °C), próbki należy niezwłocznie zamrozić, przechować, a następnie przewieźć w suchym lodzie. Na przechowywanie i transport mogą wpływać różnorodne czynniki, zatem wybrana metoda musi być odpowiednia do zamierzonego celu.

4.

Procedury pobierania próbek przeprowadza się zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym dotyczącym grypy ptaków (decyzja 2006/437/WE) ustanawiającym procedury diagnostyczne służące do stwierdzenia oraz rozpoznania różnicowego grypy ptaków.

C.   Badania laboratoryjne

1.

Badania laboratoryjne przeprowadza się zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym dotyczącym grypy ptaków (decyzja 2006/437/WE) ustanawiającym procedury diagnostyczne służące do stwierdzenia oraz rozpoznania różnicowego grypy ptaków.

2.

Jeżeli jednak przewidywane są badania laboratoryjne nieokreślone w podręczniku diagnostycznym dotyczącym grypy ptaków ani nieopisane w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych OIE, wówczas państwa członkowskie, przedkładając swój program do zatwierdzenia przez Komisję, dostarczają do WLR niezbędne dane potwierdzające.

3.

Wszystkie próbki pobrane podczas nadzorowania ptasiej grypy u dzikiego ptactwa są możliwie najszybciej poddane badaniu przy zastosowaniu technik molekularnych, jeżeli są dostępne, i zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym (decyzja 2006/437/WE). Badania technikami molekularnymi przeprowadzane są tylko w laboratoriach mogących zapewnić jakość i stosujących metody zatwierdzone przez WLR w odniesieniu do ptasiej grypy. Ponadto zastosowane metody prawdopodobnie pozwoliły na uzyskanie zadowalających wyników w ostatnich porównywalnych próbach pierścieniowych przeprowadzonych przez laboratoria krajowe. Zaleca się wstępne badanie przesiewowe metodą PCR dla genu M z szybkim przeprowadzeniem badań na pozytywną identyfikację w stosunku do H5 (w terminie dwóch tygodni), a w przypadku pozytywnego wyniku jak najszybciej należy przeprowadzić analizę miejsca rozszczepu w celu ustalenia, czy mamy do czynienia z motywem DNA wysoce zjadliwej grypy ptaków czy nisko zjadliwej grypy ptaków. Jeżeli zostanie potwierdzona obecność wysoce zjadliwej grypy ptaków H5, należy szybko przeprowadzić dodatkowe badania na określenie typu N (nawet jeżeli tym sposobem możliwe jest tylko wykluczenie N1).

4.

W laboratorium można pobrać z tego samego miejsca i w tym samym czasie do 5 próbek od tego samego gatunku, jeżeli zapewniona jest możliwość powtórnego zidentyfikowania i zbadania pojedynczych próbek w przypadku uzyskania pozytywnego wyniku.

5.

Nie stosuje się nadzoru serologicznego do badań nad ptasią grypą u dzikiego ptactwa, ponieważ przy pomocy metod serologicznych nie można rozróżnić pomiędzy wysoce i nisko zjadliwymi szczepami, a stwierdzenie obecności przeciwciał nie umożliwia stwierdzenia, w jakim miejscu dzikie ptactwo mogło się zarazić. Nadzór serologiczny może być jednak ważny podczas badania, u jakich gatunków ptaków osiadłych lub wędrownych występowanie wirusów H5/H7 jest lub było rozpowszechnione (lub endemiczne). Takie badania prowadzi się wyłącznie w specjalistycznych laboratoriach, używając starannie dobranego panelu przeciwciał zapewniających wykrycie specyficznych przeciwciał hemaglutyniny (tj. wyeliminowanie wszelkich zakłóceń ze specyficznymi przeciwciałami N).

Wykaz gatunków dzikiego ptactwa stanowiącego podwyższone ryzyko związane z ptasią grypą (4)

Nazwa zwyczajowa

Nazwa naukowa

Łabędź czarnodzioby

Cygnus columbianus

Łabędź krzykliwy

Cygnus cygnus

Łabędź niemy

Cygnus olor

Gęsi

Gęś krótkodzioba

Anser brachyrhynchus

Gęś zbożowa

Anser fabalis

Gęś białoczelna (europejska rasa)

Anser albifrons albifrons

Gęś mała

Anser erythropus

Gęś gęgawa

Anser anser

Bernikla białolica

Branta leucopsis

Bernikla obrożna

Branta bernicla

Bernikla rdzawoszyja

Branta ruficollis

Bernikla kanadyjska

Branta canadensis

Kaczki

Świstun

Anas penelope

Cyraneczka

Anas crecca

Krzyżówka

Anas platyrhynchos

Rożeniec

Anas acuta

Cyranka

Anas querquedula

Płaskonos

Anas clypeata

Marmurka

Marmaronetta angustirostris

Hełmiatka

Netta rufina

Głowienka

Aythya ferina

Czernica

Aythya fuligula

Ptaki brodzące

Czajka

Vanellus vanellus

Siewka złota

Pluvialis apricaria

Rycyk

Limosa limosa

Batalion

Philomachus pugnax

Mewy

Mewa śmieszka

Larus ridibundus

Mewa pospolita

Larus canus

Wykaz ptaków żyjących w sąsiedztwie drobiu domowego (5)

Nazwa zwyczajowa

Nazwa naukowa

Prawdopodobieństwo kontaktu z drobiem

Grupa 1.   

Gatunki nieodłącznie związane z produkcją drobiu w Europie

Gęś domowa

Anser anser domesticus

Wysokie

Kaczka krzyżówka

Anas platyrhynchos

Wysokie

Kaczka piżmowa

Cairina moschata

Wysokie

Gołąb miejski

Columba livia

Wysokie

Wróbel domowy

Passer domesticus

Wysokie

Grupa 2.   

Gatunki, które na północy Europy mogą występować na tym samym terenie rolnym co drób domowy

Siewka złota

Pluvialis apricaria

Niskie

Czajka

Vanellus vanellus

Średnie

Mewa śmieszka

Larus ridibundus

Wysokie

Mewa pospolita

Larus canus

Wysokie

Mewa srebrzysta

Larus argentatus

Niskie

Gołąb grzywacz

Columba palumbus

Wysokie

Sierpówka

Streptopelia decaocto

Wysokie

Bażant

Phasianus colchicus

Wysokie

Gatunki skowronka

Alauda & Galerida spp.

Niskie

Świergotki

 

Niskie

Pliszki

 

Średnie

Kwiczoł

Turdus pilaris

Średnie

Droździk

Turdus iliacus

Średnie

Sroka

Pica pica

Wysokie

Kawka

Corvus monedula

Wysokie

Gawron

Corvus frugilegus

Średnie

Czarnowron

Corvus corone

Średnie

Kruk

Corvus corax

Niskie

Szpak

Sturnus vulgaris

Wysokie

Szpak jednobarwny

Sturnus unicolor

Wysokie

Wróbel domowy

Passer domesticus

Wysokie

Mazurek

Passer montanus

Wysokie

Ptaki z rodziny łuszczaków

 

Średnie

Trznadle

Miliaria, Emberiza spp.

Średnie

Grupa 3.   

Gatunki, które na północy Europy mogą występować na tych samych terenach podmokłych co domowe ptactwo wodne

Czaple

Egretta spp.

Niskie

Czaple

Ardea i inne spp.

Średnie

Kormoran

Phalacrocorax carbo

Średnie

Bocianowate

Ciconia spp.

Niskie

Łabędź niemy

Cygnus olor

Średnie

Gęś gęgawa

Anser anser

Średnie

Bernikla kanadyjska

Branta canadensis

Niskie

Kaczki

Anas & Aythya spp.

Niskie

Krzyżówka

Anas platyrhynchos

Wysokie

Łyska

Fulica atra

Średnie

Kokoszka

Gallinula chloropus

Średnie


(1)  Opinia naukowa na temat ptaków migrujących i ich prawdopodobnej roli w rozprzestrzenianiu wysoce zjadliwej grypy ptaków („Migratory birds and their possible role in the spread of highly pathogenic avian influenza”) (EFSA, 12 maja 2006 r.).

(2)  Polowanie zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 79/409/EWG w sprawie ochrony i zachowania wszystkich gatunków dzikiego ptactwa, występujących w środowisku naturalnym.

(3)  Wyboru dokona Dyrekcja Generalna ds. Środowiska Komisji Europejskiej.

(4)  Powyższy wykaz nie jest wyczerpujący i służy jedynie wskazaniu gatunków wędrownych, które mogą stanowić wysokie ryzyko wprowadzenia ptasiej grypy do Wspólnoty, na podstawie ich tras wędrówek obejmujących obszary, na których u dzikiego ptactwa lub drobiu wystąpiła wysoce zjadliwa grypa ptaków H5N1. Wykaz ten opracowano na podstawie opinii naukowej na temat ptaków wędrownych i ich prawdopodobnej roli w rozprzestrzenianiu wysoce zjadliwej grypy ptaków („Migratory birds and their possible role in the spread of highly pathogenic avian influenza”), przyjętej dnia 12 maja 2006 r. przez panel ds. zdrowia i dobrostanu zwierząt Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), a także na podstawie prac przeprowadzonych przez Komitet ORNIS i wykonawców usług zleconych przez Dyrekcję Generalną ds. Środowiska Komisji Europejskiej. Aktualizacja tego wykazu jest możliwa po udostępnieniu wyników dalszych badań naukowych i na podstawie oceny ryzyka przeprowadzonej przez organy krajowe z uwzględnieniem konkretnej sytuacji ornitologicznej.

(5)  Powyższy wykaz nie jest wyczerpujący i służy jedynie wskazaniu europejskich gatunków ptaków osiadłych lub niewędrownych, które żyją w pobliżu drobiu domowego (szczególnie w północno-zachodniej Europie) i które teoretycznie mogą przenosić wysoce zjadliwą grypę ptaków H5N1 od potencjalnie bezobjawowo zarażonego dzikiego ptactwa („nosicieli pośrednich”). Wykaz ten opracowano na podstawie opinii naukowej na temat ptaków wędrownych i ich prawdopodobnej roli w rozprzestrzenianiu wysoce zjadliwej grypy ptaków („Migratory birds and their possible role in the spread of highly pathogenic avian influenza”), przyjętej dnia 12 maja 2006 r. przez panel ds. zdrowia i dobrostanu zwierząt Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), a także na podstawie prac przeprowadzonych przez Komitet ORNIS i wykonawców usług zleconych przez Dyrekcję Generalną ds. Środowiska Komisji Europejskiej (DG ENV). Aktualizacja tego wykazu jest możliwa po udostępnieniu wyników dalszych badań naukowych. DG ENV zleciła w szczególności Wetland international i EURING dokonanie przeglądu, uaktualnienie i poszerzenie wstępnej analizy gatunków i obszarów podwyższonego ryzyka na tle wystąpienia ognisk H5N1 w Europie w 2006 r. oraz określenie innych gatunków ptaków wysokiego ryzyka, które mogłyby być „nosicielami pośrednimi” między dzikim ptactwem a drobiem i/lub ludźmi w różnych częściach Europy. Wyniki powinny być dostępne do końca czerwca 2007 r.

(http://ec.europa.eu/environment/nature/nature_conservation/focus_wild_birds/avian_influenza/pdf/avian_influenza_report.pdf). Wynikiem tych prac powinien być bardziej wiarygodny wstępny wykaz gatunków podwyższonego ryzyka i ryzyka kontaktu z drobiem w UE, a tym samym bardziej ukierunkowane podejście do problemu.


ZAŁĄCZNIK III

„ZAŁĄCZNIK IV

Image

Image

Image


3.5.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/18


DECYZJA KOMISJI

z dnia 23 kwietnia 2007 r.

w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do niedokrwistości zakaźnej koni w Rumunii

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1652)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/269/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 10 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Niedokrwistość zakaźna koni (equine infectious anemia – „EIA”) jest chorobą wirusową dotykającą wyłącznie zwierzęta z rodziny Equidae. Zakażenie EIA jest zazwyczaj niewidoczne, o ile nie nastąpi zgon z powodu jednego z ostrych ataków choroby. Okres inkubacji wynosi zwykle od jednego do trzech tygodni, lecz może trwać do trzech miesięcy. Zakażone koniowate pozostają źródłem zakażenia przez całe swoje życie i mogą potencjalnie przenosić zakażenie na inne koniowate. Przeniesienie zakażenia następuje poprzez krew zakażonego zwierzęcia z rodziny koniowatych, najczęściej w wyniku przerwanego pasożytowania ślepaków, zakażenia płodu in utero, w wyniku użycia zanieczyszczonych igieł lub wstrzyknięcia produktów krwiopochodnych zawierających wirusa.

(2)

EIA jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania zgodnie z załącznikiem A do dyrektywy Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich (2). Ponadto dyrektywa Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie (3) stanowi, że należy zgłaszać ogniska EIA Komisji i pozostałym państwom członkowskim za pomocą Systemu Zgłaszania Chorób Zwierzęcych („ADNS”).

(3)

Artykuł 4 ust. 5 dyrektywy 90/426/EWG przewiduje ograniczenia przemieszczania koniowatych z gospodarstw, w których stwierdzono występowanie EIA, dopóki, po uboju zakażonych zwierząt, pozostałe zwierzęta nie przejdą dwukrotnie testu Cogginsa z wynikiem negatywnym.

(4)

Inaczej niż w innych państwach członkowskich, w Rumunii EIA jest chorobą endemiczną, a natychmiastowy ubój koniowatych będących źródłem zakażenia nie jest prowadzony konsekwentnie. Z tego powodu Rumunia po przystąpieniu do Unii Europejskiej dobrowolnie kontynuuje, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, stosowanie odpowiednich środków przewidzianych w decyzji Komisji 2004/825/WE z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie środków ochronnych dotyczących przywozu koniowatych z Rumunii (4).

(5)

Ze względu na handel żywymi koniowatymi, ich nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami sytuacja epidemiologiczna w Rumunii może stanowić zagrożenie dla zdrowia koniowatych we Wspólnocie.

(6)

Należy zatem przyjąć środki ochronne, ustanawiając specjalny system przemieszczania i handlu koniowatymi oraz komórkami jajowymi i zarodkami koniowatych pochodzącymi z Rumunii w celu ochrony zdrowia i dobrostanu koniowatych w państwach członkowskich.

(7)

Zgodnie z wymogami decyzji Komisji 93/623/EWG z dnia 20 października 1993 r. ustanawiającej dokument identyfikacyjny (paszport) towarzyszący zarejestrowanym zwierzętom z rodziny koniowatych (5) i decyzji Komisji 2000/68/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. zmieniającej decyzję 93/623/EWG oraz ustanawiającej identyfikację hodowlanych i rzeźnych zwierząt z rodziny koniowatych (6), koniowatym podczas ich przemieszczania lub przewozu towarzyszy dokument identyfikacyjny.

(8)

Wymogi w zakresie świadectw dotyczących przemieszczania i przewozu koniowatych są określone w art. 8 dyrektywy 90/426/EWG. W celu poprawienia wykrywalności zarejestrowanych koniowatych z obszarów dotkniętych EIA w innych państwach członkowskich należy zastąpić poświadczenie zgodne z załącznikiem B do dyrektywy 90/426/EWG świadectwem zdrowia zwierząt zgodnym z załącznikiem C do tej dyrektywy.

(9)

Zgodnie z częścią A rozdziału II załącznika D dyrektywy Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG (7), decyzja Komisji 95/307/WE z dnia 24 lipca 1995 r. określająca wzór świadectwa zdrowia zwierząt stosowanego w handlu nasieniem różnych gatunków koniowatych (8) przewiduje badanie ogierów w kierunku EIA, jeżeli nasienie pobierane jest dla celów handlu wewnątrzwspólnotowego. Należy jednak uzupełnić warunki dotyczące zdrowia zwierząt określone w decyzji Komisji 95/294/WE z dnia 24 lipca 1995 r. określającej wzór świadectwa zdrowia zwierząt w odniesieniu do handlu komórkami jajowymi i zarodkami zwierząt z gatunku koniowatych (9) wymogiem badania w kierunku EIA, jeżeli komórki jajowe i zarodki są pobierane od klaczy znajdujących się w Rumunii.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Środki ochronne mające zastosowanie do koniowatych pochodzących z Rumunii

1.   Rumunia dopilnowuje, aby koniowate nie były wysyłane do innych państw członkowskich, jeżeli nie spełniają następujących warunków:

a)

zostały poddane, z wynikiem negatywnym, testowi Cogginsa przeprowadzonemu na próbce krwi pobranej w ciągu 30 dni przed wysłaniem, a test wraz z wynikiem jest wpisany do sekcji VII dokumentu identyfikacyjnego określonego w decyzjach 93/623/EWG i 2000/68/WE, towarzyszącemu zwierzęciu podczas jego przemieszczania;

b)

towarzyszy im świadectwo zdrowia zwierząt zgodne z załącznikiem C do dyrektywy 90/426/EWG, które zawiera dodatkowe sformułowanie:

„Koniowate zgodne z decyzją Komisji 2007/269/WE.”.

2.   Ustęp 1 nie ma zastosowania do koniowatych z gospodarstw znajdujących się poza Rumunią, które przemieszczają się tranzytem przez Rumunię głównymi drogami i autostradami lub są przewożone przez Rumunię bezpośrednio i bez przerw w podróży do ubojni w celu natychmiastowego uboju.

3.   Rumunia dopilnowuje, aby komórki jajowe i zarodki koniowatych nie były wysyłane do innych państw członkowskich, jeżeli produkty te nie spełniają następujących warunków:

a)

zostały pobrane od klaczy będących dawcami, które zostały poddane, z wynikiem negatywnym w każdym przypadku, testowi Cogginsa przeprowadzonemu na próbce krwi pobranej od każdej klaczy będącej dawcą w ciągu 30 dni przed pobraniem komórek jajowych lub zarodków do przesyłki; oraz

b)

przesyłce komórek jajowych lub zarodków towarzyszy świadectwo zdrowia zwierząt zgodne z załącznikiem do decyzji 95/294/WE, które zawiera dodatkowe sformułowanie:

„Komórki jajowe lub zarodki zgodne z decyzją Komisji 2007/269/WE.”.

4.   Rumunia regularnie składa sprawozdanie Komisji i pozostałym państwom członkowskim dotyczące zmian sytuacji odnośnie do EIA i środków wprowadzonych w celu jej kontrolowania.

Artykuł 2

Stosowanie

Niniejszą decyzję stosuje się od trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 3

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 23 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 29. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 315 z 19.11.2002, str. 14).

(2)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 42. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 352).

(3)  Dz.U. L 378 z 31.12.1982, str. 58. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2004/216/WE (Dz.U. L 67 z 5.3.2004, str. 27).

(4)  Dz.U. L 358 z 3.12.2004, str. 18. Decyzja uchylona rozporządzeniem (WE) nr 1792/2006 (Dz.U. L 362 z 20.12.2006, str. 1).

(5)  Dz.U. L 298 z 3.12.1993, str. 45. Decyzja zmieniona decyzją 2000/68/WE (Dz.U. L 23 z 28.1.2000, str. 72).

(6)  Dz.U. L 23 z 28.1.2000, str. 72.

(7)  Dz.U. L 268 z 14.9.1992, str. 54. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/68/WE (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 321).

(8)  Dz.U. L 185 z 4.8.1995, str. 58.

(9)  Dz.U. L 182 z 2.8.1995, str. 27.


3.5.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/20


DECYZJA KOMISJI

z dnia 23 kwietnia 2007 r.

w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na środki stosowane w stanach zagrożenia przyjęte w celu zwalczania grypy ptaków w Niderlandach w 2006 r.

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1746)

(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)

(2007/270/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 3 ust. 3 oraz art. 3a ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja 90/424/EWG ustala procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na szczególne środki weterynaryjne, w tym środki stosowane w stanach zagrożenia. Decyzja 90/424/EWG zmieniona decyzją 2006/53/WE (2) przewiduje wkład finansowy Wspólnoty dla państw członkowskich na pokrycie niektórych kosztów poniesionych w ramach działań mających na celu zwalczanie grypy ptaków.

(2)

W Niderlandach w 2006 r. wystąpiły przypadki grypy ptaków. Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla wspólnotowego inwentarza zwierząt. Na podstawie art. 3a ust. 2 decyzji 90/424/EWG Niderlandy przyjęły środki mające na celu zwalczenie ognisk tej choroby.

(3)

Warunkiem wypłaty wkładu finansowego Wspólnoty musi być rzeczywiste przyjęcie zaplanowanych środków i dostarczenie Komisji przez właściwe organy wszelkich niezbędnych informacji w określonym terminie.

(4)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiające zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG (3), po zmianie decyzji 90/424/EWG przez decyzję 2006/53/WE nie obejmuje już grypy ptaków. Dlatego też należy wyraźnie przewidzieć w niniejszej decyzji, że przyznanie Niderlandom wkładu finansowego jest uwarunkowane spełnieniem niektórych zasad określonych w rozporządzeniu (WE) nr 349/2005.

(5)

Artykuł 3a ust. 3 decyzji 90/424/EWG stanowi, że wkład finansowy Wspólnoty ma wynosić 50 % poniesionych przez państwo członkowskie kosztów kwalifikowanych.

(6)

Niderlandy w pełni spełniają techniczne i administracyjne obowiązki określone w art. 3 ust. 3 oraz 3a ust. 2 decyzji 90/424/EWG. W dniu 30 sierpnia 2006 r. Niderlandy przedstawiły Komisji informacje na temat kosztów poniesionych w ramach zwalczania wspomnianych ognisk choroby; później również przekazywały wszystkie niezbędne informacje o kosztach odszkodowawczych i wydatkach operacyjnych.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Finansowy wkład Wspólnoty

1.   Można przyznać Niderlandom wkład finansowy Wspólnoty na pokrycie kosztów poniesionych przez to państwo członkowskie w 2006 r. w związku z przyjęciem środków, o których mowa w art. 3a ust. 2 decyzji 90/424/EWG, mających na celu zwalczenie grypy ptaków.

Finansowy wkład wynosi 50 % poniesionych kosztów, które kwalifikują się do finansowania przez Wspólnotę.

2.   Dla celów niniejszej decyzji art. 2–5, art. 7–8, art. 9 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 10 rozporządzenia (WE) nr 349/2005 stosuje się mutatis mutandis.

Artykuł 2

Adresat

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.

Sporządzono w Brukseli, dnia 23 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1).

(2)  Dz.U. L 29 z 2.2.2006, str. 37.

(3)  Dz.U. L 55 z 1.3.2005, str. 12.


3.5.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/22


DECYZJA KOMISJI

z dnia 23 kwietnia 2007 r.

w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty przeznaczonego na konferencję organizowaną przez OIE w 2007 r. pt. „Jak zwalczyć wściekliznę w Eurazji?”

(2007/271/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 20,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja 90/424/EWG ustanawia procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na szczególne środki weterynaryjne, w tym środki techniczne i naukowe. Dokładniej rzecz ujmując, Wspólnota ma za zadanie podejmować środki techniczne i naukowe potrzebne do opracowania prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii oraz do rozwoju edukacji i szolenia w dziedzinie weterynarii, bądź też pomagać państwom członkowskim lub organizacjom międzynarodowym w podejmowaniu takich środków.

(2)

Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE) wystąpiła z inicjatywą zorganizowania wielkiej konferencji pt. „Jak zwalczyć wściekliznę w Eurazji?”, która odbędzie się w maju 2007 r. w Paryżu (dalej jako „konferencja OIE”). Ponieważ celem konferencji OIE jest rozwinięcie zaleceń konferencji OIE, która odbyła się w 2005 r. w Kijowie, OIE posiada faktycznie monopol, w rozumieniu art. 168 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2), w związku z czym nie jest wymagane zaproszenie do składania wniosków.

(3)

W kilku państwach członkowskich wścieklizna występuje już od wielu lat u dzikich zwierząt, które są rezerwuarem zarazków tej choroby w stosunku do innych zwierząt, stanowiąc tym samym poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi. W państwach tych wprowadzono programy zwalczania wścieklizny oraz szczepienia dzikich zwierząt drogą pokarmową. Dzięki zastosowaniu tych środków w niektórych państwach członkowskich choroba została zwalczona, jednak w tych państwach, w których programy jej zwalczania wdrożono później, choroba ta nadal występuje.

(4)

Programy te powinny być realizowane aż do ostatecznego zwalczenia wścieklizny. Ponadto programy te będą niezbędne również w państwach członkowskich sąsiadujących z państwami trzecimi, w których nadal występuje wścieklizna u dzikiej zwierzyny.

(5)

W interesie zdrowia zwierząt należy wspierać wszelkie działania mogące ułatwić proces decyzyjny w zakresie zwalczania wścieklizny w państwach Europy Wschodniej oraz Azji Środkowej.

(6)

Konferencja OIE może przyczynić się do poprawy obowiązującego ustawodawstwa weterynaryjnego oraz rozwoju edukacji i szkoleń weterynaryjnych w państwach w niej uczestniczących.

(7)

Dlatego też właściwe jest wniesienie wkładu finansowego Wspólnoty do konferencji organizowanej przez OIE. Należy określić maksymalną kwotę i wielkość procentową takiego wkładu. Wkład finansowy Wspólnoty będzie pochodził z pozycji budżetowej 17 04 02 01.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Wkład finansowy Wspólnoty przewidziany w art. 19 decyzji 90/424/EWG, w maksymalnej wysokości 25 % kosztów kwalifikowanych, jednak nie wyższy niż 50 000 EUR, zostaje przyznany na rzecz Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) na materiały techniczne i naukowe związane z konferencją pt. „Jak zwalczyć wściekliznę w Eurazji?”, która odbędzie się w Paryżu w maju 2007 r.

Sporządzono w Brukseli, dnia 23 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1).

(2)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1248/2006 (Dz.U. L 227 z 19.8.2006, str. 3).


3.5.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/24


DECYZJA KOMISJI

z dnia 25 kwietnia 2007 r.

w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na pokrycie wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania ptasiej grypy w Zjednoczonym Królestwie w 2006 r.

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1785)

(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)

(2007/272/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 3 ust. 3 i art. 3a ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja 90/424/EWG ustala procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na specyficzne środki weterynaryjne, w tym środki nadzwyczajne. Decyzja 90/424/EWG, zmieniona decyzją 2006/53/WE (2), przewiduje wkład finansowy Wspólnoty dla państw członkowskich na pokrycie niektórych wydatków poniesionych w ramach środków zwalczania ptasiej grypy.

(2)

W Zjednoczonym Królestwie wystąpiły w 2006 r. przypadki ptasiej grypy. Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty. Zjednoczone Królestwo podjęło środki zwalczania tej choroby zgodnie z art. 3a ust. 2 decyzji 90/424/EWG.

(3)

Warunkiem wypłaty wkładu finansowego Wspólnoty musi być rzeczywiste przeprowadzenie zaplanowanych działań oraz dostarczenie Komisji wszelkich niezbędnych informacji przez właściwe organy w ustalonym terminie.

(4)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiające zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG (3), w następstwie zmiany decyzji 90/424/EWG decyzją 2006/53/WE, nie obejmuje już ptasiej grypy. Niezbędne jest zatem wyraźne zaznaczenie w niniejszej decyzji, że przyznanie wkładu finansowego Zjednoczonemu Królestwu jest uzależnione od przestrzegania przepisów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 349/2005.

(5)

Artykuł 3a ust. 3 decyzji 90/424/EWG przewiduje, że wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów kwalifikowalnych poniesionych przez państwo członkowskie.

(6)

Władze Zjednoczonego Królestwa całkowicie wypełniły zobowiązania techniczne i administracyjne przewidziane w art. 3 ust. 3 i 3a ust. 2 decyzji 90/424/EWG. W dniu 2 czerwca 2006 r. władze Zjednoczonego Królestwa przesłały Komisji informacje dotyczące wydatków poniesionych w ramach zwalczania przypadków tej choroby, a następnie przesyłały wszystkie niezbędne informacje dotyczące kosztów związanych z odszkodowaniami i wydatkami operacyjnymi.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Finansowy wkład Wspólnoty

1.   Wkład finansowy Wspólnoty może zostać przyznany Zjednoczonemu Królestwu na pokrycie wydatków poniesionych przez to państwo członkowskie w ramach środków, o których mowa w art. 3a ust. 2 decyzji 90/424/EWG, podjętych w 2006 r. w celu zwalczania ptasiej grypy.

Wkład finansowy wynosi 50 % poniesionych wydatków kwalifikujących się do finansowania przez Wspólnotę.

2.   Do celów niniejszej decyzji art. 2–5, art. 7, art. 8, art. 9 ust. 2, 3 i 4 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 349/2005 stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Artykuł 2

Adresat

Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 25 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1).

(2)  Dz.U. L 29 z 2.2.2006, str. 37.

(3)  Dz.U. L 55 z 1.3.2005, str. 12.


3.5.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/26


DECYZJA KOMISJI

z dnia 25 kwietnia 2007 r.

w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty na pokrycie wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania ptasiej grypy w Niemczech w 2006 r.

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1786)

(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)

(2007/273/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 3 ust. 3 i art. 3a ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja 90/424/EWG ustala procedury regulujące wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na specyficzne środki weterynaryjne, w tym środki nadzwyczajne. Decyzja 90/424/EWG zmieniona decyzją 2006/53/WE (2) przewiduje wkład finansowy Wspólnoty dla państw członkowskich na pokrycie niektórych wydatków poniesionych w ramach środków zwalczania ptasiej grypy.

(2)

W Niemczech wystąpiły w 2006 r. przypadki ptasiej grypy. Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty. Niemcy podjęły środki zwalczania tej choroby, zgodnie z art. 3a ust. 2 decyzji 90/424/EWG.

(3)

Warunkiem wypłaty wkładu finansowego Wspólnoty musi być rzeczywiste przeprowadzenie zaplanowanych działań oraz dostarczenie Komisji wszelkich niezbędnych informacji przez właściwe organy w ustalonym terminie.

(4)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiające zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG (3), w następstwie zmiany decyzji 90/424/EWG decyzją 2006/53/WE, nie obejmuje już ptasiej grypy. Niezbędne jest zatem wyraźne zaznaczenie w niniejszej decyzji, że przyznanie wkładu finansowego Niemcom jest uzależnione od przestrzegania przepisów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 349/2005.

(5)

Artykuł 3a ust. 3 decyzji 90/424/EWG przewiduje, że wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów kwalifikowalnych poniesionych przez państwo członkowskie.

(6)

Władze Niemiec całkowicie wypełniły zobowiązania techniczne i administracyjne przewidziane w art. 3 ust. 3 i art. 3a ust. 2 decyzji 90/424/EWG. W dniu 14 marca 2006 r. władze Niemiec przesłały Komisji informacje dotyczące wydatków poniesionych w ramach zwalczania przypadków tej choroby, a następnie przesyłały wszystkie niezbędne informacje dotyczące kosztów związanych z odszkodowaniami i wydatkami operacyjnymi.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Finansowy wkład Wspólnoty

1.   Wkład finansowy Wspólnoty może zostać przyznany Niemcom na pokrycie wydatków poniesionych przez to państwo członkowskie w ramach środków, o których mowa w art. 3a ust. 2 decyzji 90/424/EWG, podjętych w 2006 r. w celu zwalczania ptasiej grypy.

Wkład finansowy wynosi 50 % poniesionych wydatków kwalifikujących się do finansowania przez Wspólnotę.

2.   Do celów niniejszej decyzji art. 2–5, art. 7 i 8, art. 9 ust. 2–4 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 349/2005 stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Artykuł 2

Adresat

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

Sporządzono w Brukseli, dnia 25 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1).

(2)  Dz.U. L 29 z 2.2.2006, str. 37.

(3)  Dz.U. L 55 z 1.3.2005, str. 12.


UMOWY

Rada

3.5.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/28


Informacja dotycząca daty wejścia w życie Umowy o partnerstwie między Wspólnotą Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji w sprawie połowów (1)

Wspólnota Europejska i rząd Sfederowanych Stanów Mikronezji powiadomiły się wzajemnie, odpowiednio w dniach 20 września 2006 r. i 26 lutego 2007 r., o zakończeniu procedur niezbędnych do wejścia w życie przedmiotowej umowy.

W związku z tym umowa weszła w życie w dniu 26 lutego 2007 r., zgodnie z jej art. 16.


(1)  Dz.U. L 151 z 6.6.2006, str. 1.


III Akty przyjęte na mocy Traktatu UE

AKTY PRZYJĘTE NA MOCY TYTUŁU V TRAKTATU UE

3.5.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 115/29


DECYZJA RADY 2007/274/WSiSW

z dnia 23 kwietnia 2007 r.

dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 24 i 38,

uwzględniając zalecenie prezydencji,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Na posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić prezydencję do podjęcia, przy wsparciu ze strony Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, rokowań zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, zmierzając do tego, aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.

(2)

Po otrzymaniu upoważnienia do podjęcia rokowań prezydencja, przy wsparciu ze strony Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała z rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki umowę w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych.

(3)

Umowę tę należy zatwierdzić,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Umowa między Unią Europejską a rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.

Tekst umowy załączony jest do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy wiążącej Unię Europejską.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 23 kwietnia 2007 r.

W imieniu Rady

F.-W. STEINMEIER

Przewodniczący


TŁUMACZENIE

UMOWA

między Unią Europejską a rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie bezpieczeństwa informacji niejawnych

RZĄD STANÓW ZJEDNOCZONYCH, zwany dalej „RSZ”,

i

UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „UE”, zwane dalej „Stronami”,

ZWAŻYWSZY, że RSZ i UE mają wspólne cele zakładające wzmocnienie wszelkimi sposobami własnego bezpieczeństwa i zapewnienie swoim obywatelom wysokiego poziomu ochrony w ramach przestrzeni bezpieczeństwa,

ZWAŻYWSZY, że RSZ i UE zgadzają się, że należy rozwijać konsultacje i wzajemną współpracę w kwestiach związanych z bezpieczeństwem, stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania,

ZWAŻYWSZY, że w tym kontekście istnieje stała potrzeba wymiany informacji niejawnych między RSZ a UE,

UZNAJĄC, że aby konsultacje i współpraca były pełne i skuteczne, może być niezbędny dostęp do informacji i materiałów niejawnych RSZ i UE, a także wymiana informacji niejawnych między RSZ a UE,

ŚWIADOMI, że taki dostęp i wymiana informacji niejawnych wymagają odpowiednich środków bezpieczeństwa,

UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Zakres zastosowania

1.   Niniejsza umowa ma zastosowanie do informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych przez Strony.

2.   Każda ze Stron chroni informacje niejawne otrzymane od drugiej z nich, w szczególności przed nieuprawnionym ujawnieniem, zgodnie z postanowieniami zawartymi w niniejszej umowie oraz zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

Artykuł 2

Definicje

1.   Do celów niniejszej Umowy „UE” oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej „Radą”), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej „Komisją Europejską”).

2.   Do celów niniejszej Umowy „informacje niejawne” oznaczają informacje i materiały podlegające niniejszej umowie: i) których ujawnienie może przynieść interesom RSZ lub UE lub jednego lub większej liczby jej państw członkowskich szkody lub straty o różnym zasięgu; ii) które wymagają ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem w interesie bezpieczeństwa RSZ lub UE; i iii) które opatrzone są klauzulą tajności przyznaną przez RSZ lub UE. Informacje te mogą mieć formę przekazu ustnego, wizualnego, elektronicznego magnetycznego lub dokumentu, lub też formę materiału, w tym sprzętu lub technologii.

Artykuł 3

Klauzule tajności

1.   Informacje niejawne oznacza się następująco:

a)

w przypadku RSZ informacje niejawne oznacza się klauzulami: TOP SECRET, SECRET lub CONFIDENTIAL.

b)

w przypadku UE informacje niejawne oznacza się klauzulami: TRÈS SECRET UE/EU TOP SECRET, SECRET UE, CONFIDENTIEL UE lub RESTREINT UE.

2.   Następujące klauzule tajności są odpowiednikami:

W Unii Europejskiej

W Stanach Zjednoczonych Ameryki

TRÈS SECRET UE/EU TOP SECRET

TOP SECRET

SECRET UE

SECRET

CONFIDENTIEL UE

CONFIDENTIAL

RESTREINT UE

(brak amerykańskiego odpowiednika)

3.   Informacje niejawne przekazywane sobie przez Strony są opatrzone pieczęcią, oznaczone lub opatrzone nazwą Strony udostępniającej. Strona otrzymująca informacje niejawne przekazane przez drugą ze Stron obejmuje je ochroną odpowiadającą co najmniej klauzuli przyznanej im przez Stronę udostępniającą.

Artykuł 4

Ochrona informacji niejawnych

1.   W celu zapewnienia równoważnego poziomu ochrony informacji niejawnych każda ze Stron dysponuje systemem bezpieczeństwa i środkami bezpieczeństwa opierającymi się na podstawowych zasadach w zakresie bezpieczeństwa ustanowionych przez krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze. Na wniosek jednej ze Stron druga z nich przekazuje jej informacje dotyczące procedur i postępowania w zakresie bezpieczeństwa, w tym szkoleń, obowiązujących w celu zabezpieczenia informacji niejawnych.

2.   Strona otrzymująca informacje niejawne przekazane przez drugą ze Stron obejmuje je ochroną na poziomie odpowiadającym co najmniej klauzuli przyznanej im przez Stronę udostępniającą.

3.   Bez uzyskania pisemnej zgody Strony udostępniającej Strona otrzymująca nie wykorzystuje ani nie zezwala na wykorzystanie informacji niejawnych do żadnego innego celu niż ten, w jakim zostały jej one przekazane.

4.   Bez uzyskania pisemnej zgody Strony udostępniającej Strona otrzymująca nie przekazuje innym stronom ani nie ujawnia otrzymanych informacji niejawnych.

5.   Jeśli podczas ujawniania informacji niejawnych Strona udostępniająca określiła ograniczenia w zakresie dalszego przekazywania informacji niejawnych, Strona otrzymująca przestrzega wszelkich takich ograniczeń.

6.   Strona otrzymująca dba o właściwą ochronę praw wytwórcy informacji niejawnej przekazywanej lub wymienianej na mocy niniejszej umowy, a także praw własności intelektualnej, takich jak patenty, prawa autorskie lub tajemnice handlowe.

7.   Żadna osoba nie jest uprawniona do dostępu do informacji niejawnych otrzymanych od drugiej Strony wyłącznie na podstawie stopnia, zajmowanego stanowiska lub poświadczenia bezpieczeństwa. Dostęp do informacji niejawnych uzyskują wyłącznie osoby, których obowiązki służbowe wymagają takiego dostępu i którym, w odpowiednich przypadkach, przyznano wymagane poświadczenie bezpieczeństwa osobowego zgodnie z określonymi standardami Stron.

8.   Strona otrzymująca dba o to, by wszystkie osoby mające dostęp do informacji niejawnych zostały poinformowane o swych obowiązkach w zakresie ochrony tych informacji zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

Artykuł 5

Postępowania sprawdzające wobec pracowników

1.   Strony dbają o to, by wszystkie osoby, których obowiązki służbowe wymagają dostępu do przekazanych lub wymienionych na mocy niniejszej umowy informacji niejawnych o klauzuli tajności CONFIDENTIEL UE lub CONFIDENTIAL lub wyższej, lub które z racji swych obowiązków lub pełnionej funkcji mogą mieć dostęp do takich informacji niejawnych, zostały odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do takich informacji.

2.   Decyzja danej Strony dotycząca przyznania danej osobie poświadczenia bezpieczeństwa podejmowana jest w zgodzie z interesami bezpieczeństwa tej Strony i na podstawie wszystkich dostępnych informacji wskazujących, że lojalność, uczciwość i wiarygodność tej osoby nie ulegają wątpliwości.

3.   W przypadku każdej osoby, która ma uzyskać dostęp do informacji niejawnych, postępowania sprawdzające każdej ze Stron opierają się na odpowiednim dochodzeniu, na tyle szczegółowym, by zagwarantować spełnienie kryteriów, o których mowa w ust. 2. W UE właściwymi organami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie niezbędnego sprawdzenia bezpieczeństwa swych obywateli są krajowe władze bezpieczeństwa działające w ramach struktur rządowych państwa pochodzenia danej osoby.

Artykuł 6

Przeniesienie obowiązku ochrony

Strona udostępniająca zapewnia właściwą ochronę wszelkich informacji niejawnych do momentu przeniesienia obowiązku ochrony tych informacji na Stronę otrzymującą. Strona otrzymująca zapewnia właściwą ochronę wszelkich informacji niejawnych drugiej ze Stron od momentu przejęcia obowiązku ochrony udostępnionych jej informacji.

Artykuł 7

Bezpieczeństwo należących do Stron obiektów i placówek, w których przechowywane są informacje niejawne

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi każda ze Stron zapewnia bezpieczeństwo obiektów i placówek, w których przechowywane są informacje niejawne przekazane jej przez drugą ze Stron, oraz dba o to, by w każdym z takich obiektów i placówek stosowane były wszelkie środki niezbędne do nadzorowania i ochrony tych informacji.

Artykuł 8

Udostępnianie informacji niejawnych wykonawcom

1.   Po otrzymaniu pisemnej zgody Strony udostępniającej, informacje niejawne otrzymane od niej mogą zostać przekazane wykonawcy lub potencjalnemu wykonawcy. Przed udostępnieniem lub ujawnieniem wykonawcy lub potencjalnemu wykonawcy jakichkolwiek informacji niejawnych otrzymanych od drugiej ze Stron, Strona otrzymująca upewnia się, że taki wykonawca lub potencjalny wykonawca, a także jego obiekt, są w stanie chronić te informacje oraz że posiadają odpowiednie świadectwo bezpieczeństwa.

2.   Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do osób zatrudnionych przez Unię Europejską na podstawie umowy o pracę ani do osób zatrudnionych przez Stany Zjednoczone na podstawie umowy o świadczenie usług na rzecz instytucji rządowych.

Artykuł 9

Przesyłanie informacji

1.   Informacje niejawne przesyłane są między Stronami wspólnie uzgodnionymi kanałami.

Do celów niniejszej umowy:

a)

W przypadku UE wszelkie informacje niejawne w formie pisemnej przesyłane są kierownikowi kancelarii tajnej Rady Unii Europejskiej. Wszelkie takie informacje są następnie przekazywane przez kierownika kancelarii tajnej Rady państwom członkowskim i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 3;

b)

W przypadku RSZ, jeżeli brak jest innych wskazówek, wszelkie informacje niejawne w formie pisemnej przesyłane są za pośrednictwem Misji Stanów Zjednoczonych Ameryki przy Unii Europejskiej, mieszczącej się pod poniższym adresem:

Misja Stanów Zjednoczonych Ameryki przy Unii Europejskiej

Registry Officer

Rue Zinner 13

B-1000 Bruksela

2.   Informacje niejawne do poziomu CONFIDENTIAL/CONFIDENTIEL UE, przesyłane UE przez RSZ oraz przesyłane RSZ przez UE w formie elektronicznej, są kodowane zgodnie z wymaganiami Strony udostępniającej określonymi w dokumentach dotyczących jej polityki bezpieczeństwa i w jej przepisach wykonawczych. Wymagania Strony udostępniającej spełniane są podczas przesyłania, przechowywania i przetwarzania informacji niejawnych w ramach wewnętrznych systemów Stron.

3.   Wyjątkowo informacje niejawne pochodzące od jednej ze Stron i dostępne wyłącznie dla poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony mogą ze względów operacyjnych być skierowane wyłącznie do poszczególnych urzędników, organów lub służb drugiej Strony, wyraźnie określonych jako ich odbiorcy, i im udostępniane, z uwzględnieniem ich kompetencji oraz zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu. W przypadku UE takie informacje przesyłane są przez kierownika kancelarii tajnej Rady Unii Europejskiej lub, jeśli informacje te są przeznaczone dla Komisji Europejskiej, przez kierownika kancelarii tajnej Dyrekcji Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej.

Artykuł 10

Wizyty w obiektach i placówkach Stron

Jeśli jest to wymagane, w przypadku wizyt przedstawicieli jednej ze Stron w obiektach i placówkach drugiej z nich Strony potwierdzają przez wzajemnie uzgodnione kanały posiadanie przez pracowników poświadczeń bezpieczeństwa.

Artykuł 11

Wzajemne wizyty w celu sprawdzenia bezpieczeństwa

Spełnianie określonych w niniejszej umowie wymagań w zakresie bezpieczeństwa może być sprawdzone w drodze wzajemnych wizyt pracowników Stron, którzy zajmują się bezpieczeństwem, przeprowadzanych w celu oceny skuteczności środków wprowadzonych na mocy niniejszej umowy oraz technicznych uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, które mają zostać dokonane na mocy art. 13 z myślą o ochronie informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych przez Strony. W związku z tym przedstawiciele ds. bezpieczeństwa każdej ze Stron mogą otrzymać, po uprzedniej konsultacji, pozwolenie na złożenie wizyty drugiej Stronie oraz na omówienie i obserwację procedur wykonawczych tejże Strony. Strona przyjmująca pomaga odwiedzającym ją przedstawicielom ds. bezpieczeństwa ustalić, czy informacje niejawne otrzymywane od Strony odwiedzającej są należycie chronione.

Artykuł 12

Nadzór

1.   Ze strony RSZ nadzór nad wykonaniem niniejszej umowy sprawują sekretarze: stanu i obrony oraz dyrektor państwowych służb wywiadowczych.

2.   Ze strony UE nadzór nad wykonaniem niniejszej umowy sprawują Sekretarz Generalny Rady oraz członek Komisji odpowiedzialny za kwestie bezpieczeństwa.

Artykuł 13

Uzgodnienia techniczne dotyczące bezpieczeństwa

1.   W celu wykonania niniejszej umowy trzy organy wymienione w ust. 2–4 dokonują uzgodnień technicznych dotyczących bezpieczeństwa w celu ustanowienia standardów wzajemnej ochrony informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych przez Strony na mocy niniejszej umowy.

2.   Departament Stanu Stanów Zjednoczonych, działając w imieniu RSZ i pod jego zwierzchnictwem, odpowiedzialny jest za opracowanie wspomnianych w ust. 1 uzgodnień technicznych dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przekazywanych RSZ lub wymienianych z nim w ramach niniejszej umowy.

3.   Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, odpowiedzialne jest za opracowanie wspomnianych w ust. 1 uzgodnień technicznych dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przekazywanych Radzie lub Sekretariatowi Generalnemu Rady lub też wymienianych z nimi w ramach niniejszej umowy.

4.   Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając pod zwierzchnictwem członka Komisji odpowiedzialnego za kwestie bezpieczeństwa, odpowiedzialna jest za opracowanie wspomnianych w ust. 1 uzgodnień technicznych dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przekazywanych Komisji Europejskiej lub wymienianych z nią w ramach niniejszej umowy.

5.   W przypadku UE uzgodnienia te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet ds. Bezpieczeństwa Rady.

Artykuł 14

Zmiana klauzul tajności na niższe i znoszenie klauzul tajności

1.   Strony uzgadniają, że klauzule tajności informacji niejawnych powinny być zmieniane na niższe, gdy tylko informacje te przestają wymagać tak wysokiego poziomu ochrony, lub znoszone, gdy tylko informacje te przestają wymagać ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem.

2.   Strona udostępniająca ma całkowitą swobodę decyzji co do zmiany klauzul tajności na niższe lub znoszenia klauzul tajności własnych informacji niejawnych. Bez uzyskania pisemnej zgody Strony udostępniającej Strona otrzymująca nie zmienia na niższe ani nie znosi klauzul tajności informacji niejawnych otrzymanych od drugiej ze Stron, niezależnie od wszelkich instrukcji dotyczących zniesienia klauzuli widniejących na dokumencie.

Artykuł 15

Utrata lub narażenie na szwank bezpieczeństwa informacji niejawnych

Stronę udostępniającą informuje się o odkryciu jakiegokolwiek przypadku utraty lub narażenia na szwank bezpieczeństwa jej informacji niejawnych, natomiast Strona otrzymująca rozpoczyna dochodzenie zmierzające do ustalenia okoliczności. Wyniki dochodzenia oraz informacje dotyczące środków zastosowanych w celu zapobieżenia ponownemu występowaniu takich przypadków przekazywane są Stronie udostępniającej. Organy, o których mowa w art. 13, mogą ustalić procedury w tym zakresie.

Artykuł 16

Rozstrzyganie sporów

Wszelkie różnice stanowisk między Stronami wynikające z niniejszej umowy lub z nią powiązane rozwiązywane są wyłącznie w drodze konsultacji między Stronami.

Artykuł 17

Koszty

Każda ze Stron odpowiedzialna jest za pokrycie kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem niniejszej umowy.

Artykuł 18

Możliwości w zakresie ochrony

Przed przekazaniem lub wymianą informacji niejawnych przez Strony organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo, o których mowa w art. 12, muszą wspólnie uznać, że Strona otrzymująca jest w stanie chronić i zabezpieczyć informacje będące przedmiotem niniejszej umowy w sposób odpowiadający uzgodnieniom technicznym dotyczącym bezpieczeństwa, które mają być dokonane zgodnie z art. 13.

Artykuł 19

Inne umowy

Niniejsza umowa w niczym nie zmienia innych umów ani uzgodnień istniejących między Stronami, ani też umów pomiędzy RSZ a państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Niniejsza umowa nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do przekazywania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej umowy, pod warunkiem że nie stoją one w sprzeczności z zobowiązaniami wynikającymi z niniejszej umowy.

Artykuł 20

Wejście w życie, zmiany i wypowiedzenie

1.   Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu złożenia pod nią ostatniego podpisu przez Strony.

2.   Każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o wszelkich zmianach swych przepisów ustawodawczych i wykonawczych, które mogłyby mieć wpływ na ochronę informacji niejawnych, o których mowa w niniejszej umowie. W takich przypadkach Strony konsultują się w celu wprowadzenia niezbędnych zmian do niniejszej umowy zgodnie z ust. 3.

3.   Zmiany do niniejszej umowy wprowadza się za obopólną pisemną zgodą Stron.

4.   Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę, powiadamiając drugą ze Stron o swym zamiarze wypowiedzenia umowy z dziewięćdziesięciodniowym wyprzedzeniem. Niezależnie od wypowiedzenia niniejszej umowy, wszelkie informacje niejawne przekazane na jej mocy są nadal chronione zgodnie z niniejszą umową. Strony niezwłocznie podejmują konsultacje w sprawie dalszego postępowania z takimi informacjami niejawnymi.

W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, odpowiednio upoważnieni do tego przez odpowiednie organy, złożyli swoje podpisy pod niniejszą umową.

Sporządzono w Waszyngtonie, dnia trzydziestego kwietnia 2007 roku w dwóch egzemplarzach w języku angielskim.

W imieniu Unii Europejskiej

Image

W imieniu rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki

Image