ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 97

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 50
12 kwietnia 2007


Spis treści

 

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 387/2007 z dnia 11 kwietnia 2007 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

1

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 388/2007 z dnia 11 kwietnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych

3

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 389/2007 z dnia 11 kwietnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych

5

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 390/2007 z dnia 11 kwietnia 2007 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz nadtlenosiarczanów (nadsiarczanów) pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu

6

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 391/2007 z dnia 11 kwietnia 2007 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006 w zakresie wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w ramach wdrażania systemów monitorowania i kontroli mających zastosowanie do wspólnej polityki rybackiej

30

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 392/2007 z dnia 11 kwietnia 2007 r. ustalające współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń, o które złożono wnioski w okresie od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r., na przywóz produktów cukrowniczych w ramach kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych

39

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Komisji 2007/21/WE z dnia 10 kwietnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w odniesieniu do terminów wygaśnięcia okresów włączenia do załącznika I substancji czynnych azoksystrobiny, imazalilu, kresoksymu metylowego, spiroksaminy, azymsulfuronu, proheksadionu wapnia i fluroksypyru ( 1 )

42

 

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

DECYZJE

 

 

Komisja

 

 

2007/226/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie przedłużenia terminu wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych zawierających pewne substancje czynne niezbadane w trakcie 10-letniego programu prac określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1545)

47

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do dyrektywy Komisji 2007/19/WE z dnia 30 marca 2007 r. zmieniającej dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi oraz dyrektywę Rady 85/572/EWG ustanawiającą wykaz płynów modelowych do zastosowania w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi (Dz.U. L 91 z 31.3.2007)

50

 

*

Sprostowanie rozporządzenia Komisji (WE) nr 372/2007 z dnia 2 kwietnia 2007 r. ustanawiającego przejściowe limity migracji plastyfikatorów stosowanych w uszczelkach zakrywek przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Dz.U. L 92 z 3.4.2007)

70

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 387/2007

z dnia 11 kwietnia 2007 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 kwietnia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 11 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).


ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 11 kwietnia 2007 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

MA

104,8

TN

143,7

TR

158,1

ZZ

135,5

0707 00 05

JO

171,8

TR

67,0

ZZ

119,4

0709 90 70

MA

69,8

TR

77,1

ZZ

73,5

0709 90 80

IL

84,1

ZZ

84,1

0805 10 20

EG

48,8

IL

51,4

MA

45,1

TN

55,3

TR

74,9

ZZ

55,1

0805 50 10

IL

65,6

TR

68,4

ZZ

67,0

0808 10 80

AR

85,0

BR

80,2

CA

124,4

CL

89,4

CN

82,4

NZ

122,4

US

118,1

UY

68,4

ZA

94,3

ZZ

96,1

0808 20 50

AR

78,7

CL

104,4

ZA

87,1

ZZ

90,1


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, str. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/3


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 388/2007

z dnia 11 kwietnia 2007 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (1), w szczególności jego art. 46 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W części A załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 pkt 3 przewiduje możliwość odstępstwa od maksymalnej dopuszczalnej łącznej zawartości dwutlenku siarki w winie, w przypadku gdy jest to konieczne ze względu na warunki klimatyczne.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 (2) ustala określone szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dotyczące w szczególności maksymalnej dopuszczalnej łącznej zawartości dwutlenku siarki w winie. W szczególności art. 19 ust. 4 przewiduje ustalenie w załączniku XIIa do wspomnianego rozporządzenia wykazu przypadków, w których państwa członkowskie mogą zezwolić ze względu na warunki klimatyczne na zwiększenie maksymalnych dopuszczalnych łącznych zawartości dwutlenku siarki w winie, niższych niż 300 miligramów na litr, maksymalnie o 40 miligramów na litr.

(3)

Pismem z dnia 12 stycznia 2007 r. rząd Niemiec wystąpił o zezwolenie na zwiększenie maksymalnej dopuszczalnej zawartości dwutlenku siarki w winie, która ustanowiona jest na poziomie mniejszym niż 300 miligramów na litr, o maksymalnie 40 miligramów na litr wina produkowanego w regionach Badenia-Wirtembergia, Bawaria, Hesja i Nadrenia-Palatynat, od zbioru winogron w 2006 r., w przypadku wyjątkowo niekorzystnych warunków klimatycznych. Wniosek ten powinien zostać przyjęty.

(4)

Sprawozdania naukowe przedstawione przez właściwe organy Niemiec wskazują na to, że ilości dwutlenku siarki niezbędne dla zapewnienia prawidłowego procesu produkcji wina, prawidłowego przechowywania win oraz możliwości wprowadzenia ich na rynek należy zwiększyć w stosunku do normalnie przyjętej zawartości. Ten tymczasowy środek jest jedynym dostępnym rozwiązaniem umożliwiającym wykorzystanie winogron rosnących w trudnych warunkach klimatycznych niekorzystnych dla procesu produkcji win, które mogłyby być wprowadzane na rynek.

(5)

Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 1622/2000.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik XIIa do rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 11 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1).

(2)  Dz.U. L 194 z 31.7.2000, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2030/2006 (Dz.U. L 414 z 30.12.2006, str. 40).


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK XIIa

Zwiększenie dopuszczalnej łącznej zawartości dwutlenku siarki w winie, w przypadku gdy jest to konieczne ze względu na warunki klimatyczne

(Artykuł 19)

 

Rok

Państwo członkowskie

Obszary upraw winorośli

Wina

1.

2000

Niemcy

Wszystkie obszary upraw winorośli na terytorium Niemiec

Wszystkie wina otrzymane z winogron zebranych w 2000 r.

2.

2006

Niemcy

Obszary upraw winorośli w regionach Badenia-Wirtembergia, Bawaria, Hesja i Nadrenia-Palatynat

Wszystkie wina otrzymane z winogron zebranych w 2006 r.”


12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/5


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 389/2007

z dnia 11 kwietnia 2007 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (1), w szczególności jego art. 46 ust. 1 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 (2) ustanawia w szczególności określone warunki stosowania substancji, których użycie jest dozwolone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. W szczególności załącznik IXa przewiduje, że użycie dwuwęglanu dimetylu powinno nastąpić przed butelkowaniem wina. Definicja terminu „butelkowanie” i jego różne znaczenia w niektórych językach doprowadziły do rozbieżnych interpretacji zakresu tego przepisu przez podmioty gospodarcze i organy kontrolne.

(2)

Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora win (3) definiuje termin „butelkowanie” do celów jego zastosowania.

(3)

W celu zapewnienia jednolitej interpretacji przepisów mających zastosowanie do używania dwuwęglanu dimetylu należy przejąć definicję terminu „butelkowanie” zamieszczoną w rozporządzeniu (WE) nr 753/2002 i zastosować ją w celu sprecyzowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1622/2000. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IXa do rozporządzenia (WE) nr 1622/2000.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku IXa do rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 ust. 2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:

„—

Dodanie dwuwęglanu dimetylu powinno nastąpić na krótko przed butelkowaniem, zdefiniowanym jako wprowadzanie dla celów handlowych produktu, o którym mowa, do opakowań o pojemności nieprzekraczającej 60 litrów.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 11 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1).

(2)  Dz.U. L 194 z 31.7.2000, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2030/2006 (Dz.U. L 414 z 30.12.2006, str. 40).

(3)  Dz.U. L 118 z 4.5.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2016/2006 (Dz.U. L 384 z 29.12.2006, str. 38).


12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/6


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 390/2007

z dnia 11 kwietnia 2007 r.

nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz nadtlenosiarczanów (nadsiarczanów) pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 7,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

1.   Wszczęcie dochodzenia

(1)

W dniu 31 maja 2006 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą nadtlenosiarczanów („nadsiarczany”) pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki („USA”), Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) i Tajwanu złożoną na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego przez Europejską Radę Przemysłu Chemicznego CEFIC (zwaną dalej „skarżącym”) w imieniu producentów reprezentujących 100 % łącznej wspólnotowej produkcji nadtlenosiarczanów.

(2)

Skarga zawierała dowód stosowania dumpingu i istotnej szkody będącej jego skutkiem, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.

(3)

Postępowanie wszczęto dnia 13 lipca 2006 r., publikując zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2).

2.   Strony objęte postępowaniem

(4)

Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania skarżących producentów wspólnotowych, producentów eksportujących w USA, ChRL i na Tajwanie, importerów, przedsiębiorstwa handlowe, użytkowników, dostawców oraz zainteresowane stowarzyszenia oraz przedstawicieli rządów USA, ChRL i Tajwanu. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia swoich stanowisk na piśmie oraz wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(5)

Aby umożliwić eksportującym producentom z ChRL złożenie wniosku o przyznanie statusu podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych („MET”) lub o indywidualne traktowanie („IT”), gdyby wyrazili oni takie życzenie, Komisja przesłała formularze wniosków zainteresowanym producentom eksportującym w Chinach oraz wszystkim pozostałym producentom eksportującym w Chinach, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Sześciu producentów eksportujących razem ze swoimi spółkami powiązanymi, w stosownych przypadkach, wnioskowało o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego lub o IT, gdyby dochodzenie wykazało, że nie spełniają warunków dla MET.

(6)

Wobec dużej liczby eksportujących producentów z ChRL Komisja zaznaczyła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że w niniejszym dochodzeniu może zostać zastosowana kontrola wyrywkowa w celu ustalenia dumpingu i szkody, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(7)

Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej producentów eksportujących z ChRL, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, zwrócono się do wszystkich producentów eksportujących o zgłoszenie się do Komisji oraz o dostarczenie, jak określono w zawiadomieniu o wszczęciu, podstawowych informacji o ich działalności związanej z produktem objętym postępowaniem w roku kalendarzowym 2005.

(8)

Mając na względzie fakt, że jedynie sześciu producentów eksportujących współpracowało, w dochodzeniu zdecydowano, że kontrole wyrywkowe nie będą wymagane.

(9)

Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Otrzymano odpowiedzi od sześciu producentów eksportujących z ChRL, dwie od producentów z USA, jedną od producenta na Tajwanie, a także jedną od producenta w kraju analogicznym – Turcji. Wszystkie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od dwóch producentów wspólnotowych, a dwóch importerów współpracowało, przedkładając odpowiedzi na kwestionariusz. Ponadto żaden użytkownik nie udzielił odpowiedzi na kwestionariusz, nie przedłożył Komisji żadnych informacji ani nie zgłosił się w toku dochodzenia.

(10)

Komisja zwróciła się o wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celu ustalenia istnienia dumpingu, powstałych szkód i interesu wspólnotowego, zweryfikowała je oraz przeprowadziła weryfikację na terenie następujących przedsiębiorstw:

a)

Producenci wspólnotowi

Degussa Initiators GmbH&Co. KG, Pullach, Niemcy,

RheinPerChemie GmbH, Hamburg, Niemcy.

b)

Producenci eksportujący w PRC

Degussa-AJ (Shanghai) Initiators Co., Ltd, Szanghaj oraz powiązane z nim przedsiębiorstwo handlowe Shanghai AJ Import and Export Co., Ltd, Szanghaj,

ABC Chemicals (Szanghaj) Co., Ltd, Shanghai oraz powiązane z nim przedsiębiorstwo handlowe Siancity Xiamen Co., Ltd, Xiamen,

Hebei Jiheng Group Co., Ltd, Hengshui,

Hebei Yatai Electrochemistry Co., Ltd, Wang Jia Jing,

Shaanxi Baohua Technologies Co., Ltd, Baoji,

Shangyu Jiehua Chemical Co., Ltd, Shangyu.

c)

Producenci eksportujący w USA

E.I. DuPont De Nemours, Wilmington, Delaware,

FMC Corporation, Tonawanda, Nowy Jork.

d)

Powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Szwajcarii

DuPont De Nemours International SA, Genewa.

e)

Producenci eksportujący z Tajwanu

San Yuan Chemical Co., Ltd, Chiayi.

(11)

Biorąc pod uwagę potrzebę ustanowienia wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym może nie zostać przyznane MET, przeprowadzono weryfikację w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z kraju analogicznego, którym w tym przypadku była Turcja, na terenie następującego przedsiębiorstwa:

Producent z Turcji

Ak-kim Kimya Sanayi Ve Ticaret A.Ș., Istambuł.

3.   Okres objęty dochodzeniem i okres badany

(12)

Dochodzenie w sprawie istnienia dumpingu i szkody obejmowało okres od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

1.   Produkt objęty postępowaniem

(13)

Produktem objętym postępowaniem są nadtlenosiarczany („nadsiarczany”) pochodzące z USA, ChRL i Tajwanu („produkt objęty postępowaniem”). Produkt ten zgłaszany jest zwykle w ramach kodów CN 2833 40 00 i ex 2842 90 80 (kody CN od dnia 1 stycznia 2007 r.).

(14)

Nadtlenosiarczany to białe, krystaliczne i bezwonne sole, do których zalicza się cztery główne typy substancji: nadtlenodwusiarczan amonowy (NH4)2S2O8, nadtlenodwusiarczan sodowy (Na2S2O8), nadtlenodwusiarczan potasowy (K2S2O8) i nadtlenosiarczan potasowy (2KHSO5 * KHSO4 * K2SO4).

(15)

Produkt objęty postępowaniem używany jest jako środek inicjujący lub utleniacz w wielu zastosowaniach. Nadtlenosiarczany mogą być wykorzystywane m.in. jako inicjatory reakcji polimeryzacji w produkcji polimerów, do wytrawiania płytek drukowanych, składniki kosmetyków do włosów, środki do usuwania apretury przędzalniczej, środki stosowane w produkcji papieru, środki do czyszczenia protez zębowych i do dezynfekcji.

(16)

Jeden z producentów eksportujących z USA twierdził, że nadtlenosiarczan potasowy („KMPS”) nie powinien być rozpatrywany w ramach tego samego produktu, ponieważ różni się składem chemicznym oraz budową, ma inne zastosowania i użytkowników końcowych. Producent ten twierdził również, że KMPS będzie sprzedawany po innych cenach niż pozostałe typy produktów.

(17)

Dochodzenie wykazało, iż pomimo różnic w składzie chemicznym oraz pomimo nieco innych zastosowań różne typy produktu objętego postępowaniem posiadają te same podstawowe właściwości chemiczne i techniczne oraz mogą być wykorzystywane do tych samych podstawowych celów. Przyjmuje się do wiadomości, że nie wszystkie typy produktów są stosowane do tych samych celów, ale można je stosować zamiennie przynajmniej w przypadku niektórych najważniejszych zastosowań. Jeśli chodzi o różne poziomy cen, należy pamiętać, że nie są one jedynym wyznacznikiem tego, czy kilka typów produktów stanowi jeden produkt. Ponieważ wykazano, że wszystkie cztery typy produktów mają podobną charakterystykę i podobnych użytkowników końcowych, twierdzenie to zostało odrzucone. Dlatego też dla celów niniejszego postępowania wszystkie cztery typy produktu uważa się tymczasowo za jeden produkt.

2.   Produkt podobny

(18)

Dochodzenie wykazało, że podstawowe właściwości fizyczne i techniczne nadtlenosiarczanów produkowanych i sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy we Wspólnocie, nadtlenosiarczanów produkowanych i sprzedawanych na amerykańskim, chińskim i tajwańskim rynku krajowym oraz nadtlenosiarczanów przywożonych do Wspólnoty z tych krajów, jak również produkowanych i sprzedawanych w kraju analogicznym – Turcji, są takie same, oraz że produkty te są wykorzystywane do takich samych celów.

(19)

Tymczasowo uznano zatem, że wszystkie wyżej wymienione produkty są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

C.   DUMPING

1.   Metodyka ogólna

(20)

Ustaloną poniżej ogólną metodykę zastosowano do wszystkich współpracujących producentów eksportujących z USA i Tajwanu, jak również do współpracujących producentów eksportujących z Chin, którym przyznano MET. Zatem przedstawione poniżej ustalenia dotyczące dumpingu dla każdego z krajów, których dotyczy postępowanie, opisują jedynie elementy specyficzne dla każdego kraju wywozu.

1.1.   Wartość normalna

(21)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja najpierw sprawdziła, czy w przypadku każdego producenta eksportującego sprzedaż krajowa produktu objętego postępowaniem klientom niezależnym była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość sprzedaży wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości odpowiadającej jej sprzedaży eksportowej do Wspólnot.

(22)

Następnie Komisja ustaliła, które typy produktu sprzedawane na rynku krajowym przez przedsiębiorstwa odnotowujące reprezentatywną wielkość sprzedaży krajowej były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.

(23)

Sprzedaż krajowa danego typu produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli wielkość sprzedaży tego typu produktu klientom niezależnym na rynku krajowym w okresie dochodzenia wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości odpowiadającej jej sprzedaży eksportowej do Wspólnot porównywalnego typu produktu lub więcej.

(24)

Komisja zbadała następnie, czy sprzedaż krajową każdego typu nadtlenosiarczanu objętego postępowaniem sprzedawanego na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych przez każde z przedsiębiorstw w każdym z krajów wywozu można było uznać za przeprowadzoną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono odsetek sprzedaży krajowej z zyskiem klientom niezależnym dla każdego typu wywożonego produktu na rynku krajowym w okresie dochodzenia w następujący sposób:

(25)

W przypadkach, w których wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, przekraczała 80 % wielkości sprzedaży ogółem dla tego rodzaju, a średnia ważona cen tego rodzaju była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna oparta była na faktycznej cenie krajowej. Cenę tę obliczano jako średnią ważoną cenę sprzedaży krajowej ogółem tego typu, dokonanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem czy nie.

(26)

W przypadkach, w których wielkość sprzedaży z zyskiem danego rodzaju produktu stanowiła najwyżej 80 % ogólnej wielkości sprzedaży tego typu lub średnia ważona ceny dla tego typu była niższa od kosztu produkcji, wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla tego rodzaju, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % wielkości sprzedaży ogółem dla tego rodzaju.

(27)

W przypadku gdy wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek rodzaju produktu stanowiła mniej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju produktu, uznano, że ten konkretny rodzaj produktu był sprzedawany w niewystarczających ilościach, aby cena krajowa dawała odpowiednią podstawę do ustalenia wartości normalnej.

(28)

W każdym przypadku gdy ceny krajowe określonego rodzaju produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły być zastosowane w celu ustalenia wartości normalnej, konieczne było zastosowanie innej metody. Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Komisja obliczyła skonstruowaną wartość normalną w opisany poniżej sposób.

(29)

Wartości normalne zostały skonstruowane poprzez dodanie do ponoszonych przez każdego z eksporterów kosztów wytwarzania wywożonych typów produktów (w razie potrzeby odpowiednio dostosowanych) odpowiedniej kwoty kosztów sprzedaży oraz kosztów ogólnych i administracyjnych („SG&A”) i odpowiedniej marży zysku.

(30)

We wszystkich przypadkach SG&A i zysk ustalono zgodnie z metodami wskazanymi w art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. W tym celu Komisja zbadała, czy dane o poniesionych kosztach SG&A oraz zyskach osiągniętych przez każdego z objętych postępowaniem producentów eksportujących na rynku krajowym są wiarygodne.

1.2.   Cena eksportowa

(31)

W każdym przypadku gdy produkt objęty postępowaniem był wywożony do niezależnych klientów we Wspólnocie, cena eksportowa była ustalana zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, mianowicie na podstawie faktycznie zapłaconych lub należnych cen eksportowych.

(32)

W przypadku gdy sprzedaży eksportowej dokonano za pośrednictwem powiązanych importerów mających siedzibę we Wspólnocie, cena eksportowa została skonstruowana, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny, po której przywiezione produkty zostały po raz pierwszy odsprzedane niezależnemu nabywcy, z właściwym uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą oraz odpowiedniej marży dla SG&A i zysków. Do tego celu wykorzystano koszty własne SG&A powiązanych importerów. Marża zysku została ustalona na podstawie informacji udostępnionych od współpracujących niepowiązanych importerów.

(33)

W przypadku sprzedaży za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego mającego siedzibę poza Wspólnotą cena eksportowa została ustalona na podstawie ceny, po której przywożone produkty zostały w pierwszej kolejności odsprzedane niezależnemu nabywcy we Wspólnocie.

1.3.   Porównanie

(34)

Wartość normalną i cenę eksportową porównano na podstawie ceny ex-factory.

(35)

W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

1.4.   Marginesy dumpingu

(36)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego marginesy dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej poszczególnych typów produktu ze średnią ważoną ceną eksportową poszczególnych typów ustaloną jak wyżej.

(37)

W celu ustalenia marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących najpierw określono poziom braku współpracy. W tym celu dane dotyczące wielkości wywozu do Wspólnoty, przekazane przez współpracujących producentów eksportujących, porównano z odpowiednimi danymi Eurostatu dotyczącymi przywozu.

(38)

Ze względu na wysoki poziom współpracy ze strony USA i Tajwanu (w rzeczywistości 100 %) oraz ze względu na brak dowodów na to, aby producenci eksportujący celowo nie współpracowali, uznano za właściwe ustalenie rezydualnego marginesu dumpingu dla wszelkich niewspółpracujących producentów eksportujących w każdym państwie, którego dotyczy postępowanie, na poziomie najwyższego marginesu stosowanego w przypadku eksportera współpracującego.

(39)

W przypadku ChRL poziom współpracy również był bardzo wysoki (powyżej 85 %). Szczególna metodyka zastosowana w przypadku określenia ogólnokrajowego marginesu dumpingu dla ChRL została opisana poniżej.

2.   USA

2.1.   Wartość normalna

(40)

W przypadku obu producentów eksportujących całkowita wielkość sprzedaży na rynku krajowym produktu podobnego była reprezentatywna, jak określono powyżej w motywie 21. Dla wszystkich rodzajów produktu wartość normalna została oparta na cenach zapłaconych lub należnych w zwykłym obrocie handlowym stosowanych dla klientów niezależnych w USA, jak wyjaśniono w motywach 25 i 26, ponieważ sprzedaż ta stanowiła we wszystkich przypadkach co najmniej 10 % lub więcej łącznej sprzedaży tego rodzaju produktu.

2.2.   Cena eksportowa

(41)

Wywóz towarów dokonywany przez współpracujących producentów eksportujących był skierowany bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie. Wobec tego cena eksportowa w przypadku tego eksportera została określona na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(42)

W przypadku drugiego eksportera cała jego sprzedaż do Wspólnoty odbywała się poprzez powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Szwajcarii. Cena eksportowa została więc skonstruowana zgodnie z opisem w motywie 33.

(43)

Ponadto odbiorcą znaczącej części sprzedaży eksportowej tego producenta eksportującego w USA skierowanej do Wspólnoty poprzez powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Szwajcarii było przedsiębiorstwo powiązane, które wykorzystywało produkt objęty postępowaniem jako surowiec do produkcji innego produktu nieuznanego za produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(44)

Ponieważ na ceny ustalone dla transakcji zawieranych pomiędzy producentem eksportującym a jego powiązanym przedsiębiorstwem we Wspólnocie poprzez powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Szwajcarii miały wpływ powiązania pomiędzy trzema przedsiębiorcami, takie ceny nie mogły zostać uznane za wiarygodne, w celu określenia ceny eksportowej dla tych transakcji.

(45)

Nie można było skonstruować ceny eksportowej w oparciu o cenę odsprzedaży stosowaną przez przedsiębiorstwo powiązane względem klientów niezależnych, ponieważ produkt objęty postępowaniem jest poddawany przetworzeniu przez przedsiębiorstwo powiązane w celu otrzymania produktu końcowego; wszystkie ceny stosowane w transakcjach odpowiadających użytkowi własnemu nie zostały uwzględnione w określaniu ceny eksportowej.

2.3.   Porównanie

(46)

Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową zostało dokonane na podstawie ceny ex-works, jak opisano powyżej, z dostosowaniami w odpowiednich przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano korekt w odniesieniu do obniżek, rabatów, transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku, kosztów dodatkowych, kosztów pakowania, kosztów kredytów oraz należności celnych przywozowych.

(47)

W przypadku sprzedaży dokonywanej przez producenta eksportującego za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego w Szwajcarii korekt dokonano zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. Korekt dokonano na podstawie marży uzyskanej od powiązanego przedsiębiorstwa handlowego w Szwajcarii, jednak przy tych obliczeniach nie mógł być wykorzystany faktyczny zysk przedsiębiorstwa powiązanego, ponieważ powiązania między producentem eksportującym a przedsiębiorstwem powiązanym w sposób znaczący wpływały na ceny transferowe. Marża została zatem obliczona na podstawie sumy kosztów SG&A poniesionych przez powiązane przedsiębiorstwo handlowe w OD i odpowiedniej marży zysku, którą na tym etapie ustalono na poziomie 5 % w przypadku braku jakichkolwiek znaczących informacji ze strony współpracujących przedsiębiorstw niepowiązanych prowadzących działalność porównywalną.

(48)

Jeden producent eksportujący w USA złożył wniosek o dostosowanie z tytułu różnic w poziomach obrotu zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego na podstawie założenia, że część jego sprzedaży krajowej była rzekomo nieporównywalna ze sprzedażą eksportową ze względu na istnienie różnych kategorii klientów na rynku krajowym, w przypadku których producent eksportujący przyjął inne funkcje. Jednak w toku dochodzenia ustalono, że takie twierdzenie nie było uzasadnione, ponieważ przedsiębiorstwo to nie przedstawiło dowodów wskazujących na rzekome różnice w funkcjach. Ponadto ustalono, że rzekome różnice cenowe pomiędzy poszczególnymi kategoriami nie były spójne dla wszystkich rodzajów produktów. W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony.

2.4.   Marginesy dumpingu

(49)

Ponieważ poziom współpracy był wysoki i nie istniały przesłanki świadczące o braku woli ze strony producentów eksportujących do współpracy, rezydualny margines dumpingu dla wszystkich pozostałych eksporterów w USA został ustalony na takim samym poziomie jak margines dumpingu określony dla współpracujących eksportujących producentów o najwyższym marginesie dumpingu.

(50)

Marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:

E.I. DuPont De Nemours

28,3 %

FMC Corporation

84,1 %

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

84,1 %

3.   Chiny

3.1.   Status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych („MET”)

(51)

Na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu z ChRL, normalna wartość powinna zostać ustalona zgodnie z ust. 1–6 wymienionego artykułu w odniesieniu do producentów, wobec których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(52)

W skrócie i wyłącznie w celu ułatwienia wyszukiwania informacji kryteria MET są podsumowane poniżej:

1)

decyzje biznesowe oraz decyzje dotyczące ponoszenia kosztów podejmuje się w odpowiedzi na sygnały dochodzące z rynku oraz bez znacznego wpływu państwa, zaś koszty podstawowych nakładów w znacznym stopniu odzwierciedlają wartość rynkową;

2)

firmy mają jeden czytelny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która podlega niezależnemu audytowi zgodnemu z międzynarodowymi standardami rachunkowości (zwanymi dalej „MSR”) stosowanymi we wszystkich celach;

3)

nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;

4)

prawo upadłościowe i prawo własności gwarantują stabilność i pewność prawną; oraz

5)

przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym.

(53)

Sześciu producentów eksportujących zwróciło się z wnioskiem o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i w określonym terminie wypełniło formularz wniosku o MET dla producentów eksportujących. Komisja uzyskała i zweryfikowała na terenie tych przedsiębiorstw wszystkie informacje przedstawione we wnioskach o MET, które zostały uznane za niezbędne. Dochodzenie ujawniło, że MET może być przyznany tylko trzem przedsiębiorstwom eksportującym, konieczne było zaś odrzucenie wniosku o MET w przypadku trzech pozostałych przedsiębiorstw. Zauważono, że w przypadku jednego z trzech producentów eksportujących, którym przyznano MET, decyzja ta pozostaje przedmiotem dalszego sprawdzenia pod kątem najnowszych informacji, które mogły nie zostać w pełni uwzględnione na tym etapie, tak jak opisano to poniżej. Informacje te, jeśli zostaną potwierdzone w toku dalszego postępowania, mogą doprowadzić do znaczącej zmiany warunków, na podstawie których przyznano temu przedsiębiorstwu MET w takim zakresie, w jakim może wpływać na wypełnienie kryterium 1. Niniejsza tabela podsumowuje warunki, na podstawie których trzem przedsiębiorstwom nie przyznano MET w odniesieniu do pięciu wymienionych powyżej kryteriów:

Przedsiębiorstwo

Kryterium

(1)

(2)

(3)

(4)

(5)

1

Niespełnione

Niespełnione

Niespełnione

Spełnione

Spełnione

2

Niespełnione

Niespełnione

Niespełnione

Spełnione

Spełnione

3

Niespełnione

Niespełnione

Niespełnione

Spełnione

Spełnione

(54)

Dochodzenie wykazało, że w przypadku przedsiębiorstw 1, 2 i 3 nie spełniono omawianych kryteriów 1, 2 i 3.

(55)

Mianowicie żadne z trzech przedsiębiorstw nie potrafiło wykazać, że jego decyzje biznesowe są podejmowane w odpowiedzi na sygnały dochodzące z rynku przy braku znaczącej ingerencji ze strony państwa.

(56)

Rzeczywiście w przypadku przedsiębiorstwa 1 wykazano, że większość dyrektorów zasiadających w zarządzie przedsiębiorstwa włącznie z prezesem zarządu to były te same osoby, które zasiadały w zarządzie jeszcze przed prywatyzacją, i zostali mianowani przez instytucje państwowe. Osoby te były również członkami partii komunistycznej. Ponadto przedsiębiorstwo nie mogło przedstawić dowodów na dokonanie płatności za udziały podczas procesu prywatyzacji. W przypadku przedsiębiorstwa 2, które zostało utworzone jako przedsiębiorstwo państwowe, a następnie zostało sprywatyzowane w roku 2000, w toku dochodzenia wykazano, że trzech członków zarządu, którzy zasiadali w zarządzie przed prywatyzacją, przeprowadzało przekształcenia własnościowe w przedsiębiorstwie i w dalszym ciągu posiadało kontrolę na głównymi organami decyzyjnymi przedsiębiorstwa. Te trzy osoby były członkami partii komunistycznej. Ponadto wykazano, że przedsiębiorstwo 2 przedstawiło nieprawdziwe informacje w odniesieniu do własności udziałów oraz procesu prywatyzacyjnego, przez co ukryło informacje o znaczącej ingerencji państwa. W przypadku przedsiębiorstwa 3 istniały silne dowody na to, że kapitał założycielski przedsiębiorstwa pochodził z kolektywnych przedsiębiorstw należących do wsi zarządzanych przez obecnego prezesa przedsiębiorstwa; przedsiębiorstwo nie potrafiło wskazać pochodzenia kapitału zakładowego.

(57)

Ponadto księgowość przedsiębiorstw była prowadzona w sposób niezgodny z międzynarodowymi standardami rachunkowości MSR; wykazano oznaki poważnych zaniedbań w audycie ksiąg przedsiębiorstw.

(58)

Ponadto wykazano, że zakłócenia spowodowane wpływem gospodarki nierynkowej wpływały na ceny obu przedsiębiorstw, szczególnie jeśli chodzi o koszty użytkowania gruntów (przedsiębiorstwo 1 i 3) oraz aktywa przekazane podczas procesu prywatyzacji (przedsiębiorstwo 2).

(59)

W odniesieniu do trzech pozostałych współpracujących producentów eksportujących wstępnie uznano, że przedsiębiorstwa spełniają wszystkie 5 kryteriów.

(60)

Jednak po ujawnieniu informacji zainteresowanym stronom, którym stworzono możliwość przedstawienia uwag w odniesieniu do wyżej wymienionych ustaleń, przemysł wspólnotowy złożył wniosek o odmowę przyznania MET dwóm spośród trzech producentów eksportujących (niniejszym zwanych przedsiębiorstwo 4 i 5).

(61)

Przemysł wspólnotowy zarzucał, że w przypadku przedsiębiorstwa 4 dochodzi do ingerencji ze strony państwa w zakresie zarządzania przedsiębiorstwem oraz jego finansowania.

(62)

W przypadku przedsiębiorstwa 5 przemysł wspólnotowy zarzucał, że przedsiębiorstwo to zaniżało liczbę pracowników oraz domagał się informacji na temat źródeł kapitału zakładowego. Przemysł wspólnotowy domagał się również informacji na temat straty poniesionej przez powiązane przedsiębiorstwo handlowe.

(63)

W odniesieniu do przedsiębiorstwa 4 nie można było ustalić na tym etapie, czy zarzuty stanowiły wystarczający powód odmowy przyznania MET. Mając na względzie powagę zarzutów, nie ma w tej chwili przekonujących dowodów na ich poparcie. Przed podjęciem ostatecznej decyzji niezbędne będą dalsze analizy informacji przedstawionych przez to przedsiębiorstwo oraz dodatkowe dochodzenia. W tych szczególnych warunkach, aby nie ograniczać stronom zainteresowanym prawa do obrony, uznano za stosowne przyznać na tym etapie MET przedsiębiorstwu 4 i kontynuować dochodzenie w zakresie wniosku o przyznanie MET.

(64)

W przypadku zarzutów przedstawionych przeciwko przedsiębiorstwu 5 są one jedynie przypuszczeniami. Komisja sprawdziła informacje przedstawione przez tego producenta eksportującego i stwierdziła, że zarzuty te nie są poparte dowodami. Wnioski Komisji w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa zostają zatem podtrzymane.

(65)

Po ujawnieniu wniosków Komisji wszystkie przedsiębiorstwa, którym nie przyznano MET, stwierdziły, że ustalenia zostały przeprowadzone w sposób nieprawidłowy i że spełniają one wszystkie pięć kryteriów, a co za tym idzie – należy im się MET.

(66)

W szczególności przedsiębiorstwo 1 twierdziło, że przedstawiło Komisji dowód płatności gotówkowej otrzymanej za udziały tego przedsiębiorstwa i zaprzeczyło istnieniu ingerencji państwa w proces podejmowania decyzji w przedsiębiorstwie. Przedsiębiorstwo to również stwierdziło, że jego księgi były prowadzone zgodnie ze standardami IAS oraz, że koszt użytkowania gruntu nie odbiegał od wartości rynkowej.

(67)

Przedsiębiorstwo 2 twierdziło, że przynależność do partii komunistycznej wysokiej kadry zarządzającej przedsiębiorstwem nie może prowadzić do wniosku, że istnieje ingerencja państwa w proces decyzyjny oraz, że przedsiębiorstwo to przedstawiło dowody na dokonanie płatności za udziały podczas procesu prywatyzacji. W dalszej części przedsiębiorstwo twierdziło, że pomimo niespełnienia kilku wytycznych IAS, jego księgi były prowadzone zgodnie z chińskimi standardami rachunkowości.

(68)

Przedsiębiorstwo 3 twierdziło, że kapitał zakładowy przedsiębiorstwa pochodził od innych przedsiębiorstw tego samego udziałowca, księgi tego przedsiębiorstwa były prowadzone zgodnie z IAS, a ceny użytkowania gruntu były podobne do cen stosowanych w przypadku innych przedsiębiorstw w tym regionie oraz nie odbiegały od cen rynkowych.

(69)

Twierdzenia te zostały uwzględnione przez Komisję. Jednak nie wpłynęły one na ocenę Komisji, że przedsiębiorstwom tym należy odmówić przyznania MET.

(70)

W rzeczywistości przedsiębiorstwo 1 przyznało, że informacje o transakcjach bankowych nie są często stosowane w Chinach i nie mogło przedstawić dowodów potwierdzających dokonanie płatności za udziały tego przedsiębiorstwa w procesie prywatyzacji. Przedsiębiorstwo nie kwestionowało faktu, że struktura zarządu jest taka sama jak przed prywatyzacją oraz, że prezes zarządu jest członkiem partii komunistycznej. Przedsiębiorstwo nie podważyło również faktu, że główni jego udziałowcy nie są reprezentowani w zarządzie. W związku z powyższym uznano, że przedsiębiorstwo to nie przedstawiło przekonujących dowodów na brak znaczącej ingerencji państwa.

(71)

Ponadto nie przedstawiono nowych informacji, które świadczyłyby o tym, że przedsiębiorstwo prowadzi księgi w sposób zgodny z IAS oraz że koszt użytkowania gruntów jest zgodny z warunkami rynkowymi.

(72)

Przedsiębiorstwo 2 zakwestionowało wnioski wyciągnięte przez Komisję, jednak nie zaprzeczyło faktom, na których się one opierały. W przypadku procesu prywatyzacji oraz płatności za udziały przedsiębiorstwo twierdziło, że przedstawiło uzupełniające dowody, jednak nie odniosło się do faktu, że dokumenty te były nieprawdziwe, jak przyznał prezes przedsiębiorstwa podczas wizyty weryfikacyjnej. Przedsiębiorstwo potwierdziło również, że najważniejsze stanowiska kierownicze obsadzone są przez członków partii komunistycznej.

(73)

Ponadto nie przedstawiono nowych elementów na poparcie twierdzenia, że księgi są prowadzone zgodnie z IAS; przedsiębiorstwo przyznało jedynie, że są one prowadzone zgodnie z chińskimi standardami rachunkowości.

(74)

W przypadku przedsiębiorstwa 2 Komisja w dalszym ciągu miała wątpliwości dotyczące pochodzenia kapitału zakładowego. W zasadzie przedsiębiorstwo 3 jedynie oświadczyło, że kapitał zakładowy został uzyskany na drodze pożyczki zwróconej po kilku miesiącach od powiązanych przedsiębiorstw należących do prezesa tego przedsiębiorstwa. Ta nowa informacja nie tylko była sprzeczna z oświadczeniami przedstawicieli przedsiębiorstwa 3 podczas kontroli przeprowadzanej na jego terenie, podczas której nie uzyskano żadnych udokumentowanych dowodów, ale była ona również niepełna, gdyż nie wskazywała źródeł funduszy wykorzystanych do spłaty tych pożyczek.

(75)

Ponadto przedsiębiorstwo powtórzyło twierdzenie, że księgi są prowadzone zgodnie z IAS, zaś uchybienia odkryte w trakcie kontroli są w zasadzie do pogodzenia z IAS. Jednak przedstawiło tylko częściowe informacje podtrzymujące to twierdzenie, które dotyczyły jedynie niewielkiej części rozbieżności. W każdym przypadku nowe informacje zostały przedstawione już po dochodzeniu i na tak późnym etapie sprawdzenie tych informacji byłoby niewykonalne. Ponadto przedsiębiorstwo nie przedstawiło dowodów na to, że niska cena użytkowania gruntów jest ceną rynkową.

(76)

Na tej podstawie trzech producentów eksportujących uzyskało MET:

Degussa-AJ (Shanghai) Initiators Co., Ltd,

ABC Chemicals (Shanghai) Co., Ltd,

Hebei Yatai Electrochemistry Co., Ltd.

3.2.   Traktowanie indywidualne („TI”)

(77)

Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, dla krajów, których dotyczy ten artykuł, ustalana jest ogólnokrajowa stawka celna, z wyjątkiem przedsiębiorstw, które mogą udowodnić, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i przyznaje się im traktowanie indywidualne („TI”).

(78)

Producenci eksportujący, którym nie można było przyznać MET, wystąpili również z wnioskiem o przyznanie TI w razie gdyby nie uzyskali MET. Jednak wniosek tych przedsiębiorstw o TI również został odrzucony, z uwagi na fakt, iż przedsiębiorstwa te nie spełniały kryteriów przewidzianych w art. 9 ust. 5 lit. b), a konkretnie kryterium wymagające swobodnego określania cen eksportowych i ilości oraz że jakakolwiek interwencja państwa nie jest na tyle znacząca, aby mogła umożliwić obejście środków, w sytuacji, w której eksporterów obowiązują różne stawki celne.

3.3.   Wartość normalna

a)   Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano MET

(79)

W przypadku trzech producentów eksportujących, którym przyznano MET, całkowita wielkość sprzedaży na rynku krajowym produktu podobnego była reprezentatywna, jak określono w motywie 21 powyżej. Dla niektórych rodzajów produktu wartość normalna została oparta na cenach płaconych w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych klientów w ChRL lub cenach od nich należnych, jak to wyjaśniono w motywach 25 i 26, natomiast w przypadku rodzajów produktów, których sprzedaż na rynku krajowym była niewystarczająca, by uznać ją za reprezentatywną lub też nie nastąpiła ona w zwykłym obrocie handlowym, wartość normalna została skonstruowana zgodnie z opisem w motywach 27–30.

(80)

W przypadkach, gdzie normalna wartość musiała być skonstruowana, marża wydatków SG&A oraz zysk, o których mowa w motywach 29 i 30, została oparta na rzeczywistych kosztach SG&A oraz zysku wypracowanym przez producenta eksportującego w odniesieniu do jego sprzedaży krajowej w zwykłym obrocie handlowym obejmującym sprzedaż produktu podobnego na rynku krajowym zgodnie z art. 2 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego.

b)   Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET

i)   Kraj analogiczny

(81)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, należy ustalić na podstawie cen krajowych lub skonstruowanej wartości normalnej w kraju analogicznym.

(82)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że zamierza wykorzystać Japonię jako odpowiedni kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej, a zainteresowane strony zostały wezwane do zgłaszania uwag w tej sprawie. Nie otrzymano jednak żadnych uwag w tej sprawie.

(83)

Komisja skontaktowała się ze wszystkimi znanymi sobie producentami nadtlenosiarczanów w Japonii, jednak żaden z nich nie wyraził woli współpracy.

(84)

Komisja skontaktowała się więc z innymi znanymi producentami nadtlenosiarczanów w pozostałych krajach, o których istnieniu wiedziała, a mianowicie z producentami w Indiach i Turcji, którym przesłała kwestionariusze. Komisja nie otrzymała odpowiedzi od producentów w Indiach; jeden producent w Turcji przesłał Komisji formularz.

(85)

Komisja zbadała, czy Turcja jest odpowiednim krajem jako kraj analogiczny. Komisja stwierdziła, że Turcja pomimo tego, że istniał tam tylko jeden producent produktu objętego postępowaniem, jest krajem o otwartej gospodarce z niskim poziomem należności celnych przywozowych oraz znaczącym przywozem z krajów trzecich. W dalszej części wniosków Komisja stwierdziła, że nie ma powodów, takich jak nadmierna cena surowców lub energii, by nie uznać Turcji za odpowiedni kraj analogiczny w celu skonstruowania wartości normalnej.

(86)

Dane przedstawione przez współpracującego producenta w Turcji zostały zweryfikowane na miejscu i stwierdzono, że informacje przedstawione przez tego producenta są wiarygodne i można je wykorzystać w celu skonstruowania wartości normalnej.

(87)

Niniejszym uznaje się tymczasowo Turcję za odpowiedni kraj analogiczny zgodnie z wymogami art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.

ii)   Wartość normalna

(88)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, ustalono na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od producenta z kraju analogicznego, tj. na podstawie faktycznie płaconych lub należnych cen na rynku tureckim za porównywalne rodzaje produktów, zgodnie z metodologią przedstawioną powyżej.

(89)

Ponieważ sprzedaż na rynku krajowym skierowana do niepowiązanych klientów była reprezentatywna i dochodowa, normalną wartość ustalono na podstawie wszystkich cen płaconych lub należnych na rynku tureckim dotyczących porównywalnych rodzajów produktów w zwykłym obrocie handlowym tak, jak to opisano w motywach 25 i 26.

3.4.   Ceny eksportowe

(90)

Wszyscy współpracujący producenci eksportujący dokonywali sprzedaży do Wspólnoty bezpośrednio niezależnym klientom we Wspólnocie lub poprzez zależne lub niepowiązane przedsiębiorstwa w ChRL, Hongkongu lub we Wspólnocie.

(91)

W przypadku gdy produkt objęty postępowaniem był wywożony bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie, cena eksportowa ustalana była w oparciu o rzeczywiście płacone lub należne ceny za produkt objęty postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(92)

W przypadku sprzedaży poprzez powiązane przedsiębiorstwo we Wspólnocie cena eksportowa była ustalana zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Gdy sprzedaży dokonywano poprzez powiązane przedsiębiorstwo poza Wspólnotą, wówczas cena eksportowa była ustalana na podstawie metodyki opisanej w motywie 33.

3.5.   Porównanie

(93)

Dostosowań dokonano zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do transportu, ubezpieczenia, przeładunku, kosztów dodatkowych, pakowania i kosztów kredytu, opłat bankowych i prowizji we wszystkich przypadkach, w których uznano je za rozsądne, prawidłowe i poparte potwierdzonymi dowodami.

(94)

W odniesieniu do sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych, w przypadku gdy stwierdzono, iż przedsiębiorstwa te pełniły funkcje podobne do agenta działającego na zlecenie, dokonano dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. W tym przypadku przypisanie wydatków SG&A udokumentowane przez przedsiębiorstwo powiązane zostało uznane za wiarygodne i dostosowania zostały dokonane w oparciu o wydatki SG&A oraz 5 % marżę zysku, którą uznano za odpowiednią marżę zysku przy braku innych znaczących informacji od współpracujących producentów niepowiązanych oraz od przedsiębiorstw handlowych we Wspólnocie.

3.6.   Marginesy dumpingu

a)   Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET

(95)

Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej wykazało, że w przypadku dwóch z trzech eksporterów, których dotyczy to postępowanie, margines dumpingu był poniżej 2 % t.j. de minimis. Marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:

Przedsiębiorstwo

Tymczasowy margines dumpingu

ABC Chemicals (Shanghai) Co., Ltd

de minimis

Degussa-AJ (Shanghai) Initiators Co., Ltd

14,4 %

Hebei Yatai Electrochemistry Co., Ltd

de minimis

b)   Dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących

(96)

Ponieważ poziom współpracy był wysoki, tak jak wyjaśniono to powyżej, w celu obliczenia ogólnokrajowego marginesu dumpingu mającego zastosowanie do wszystkich pozostałych producentów eksportujących z ChRL dokonano porównania na podstawie ex-works pomiędzy średnią ważoną ceną eksportową trzech eksporterów współpracujących, którym nie przyznano MET, a wartością normalną obliczoną w oparciu o dane pochodzące z kraju analogicznego.

(97)

Na tej podstawie margines dumpingowy obowiązujący dla całego kraju został tymczasowo ustalony na poziomie 102,7 % ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem.

4.   Tajwan

4.1.   Wartość normalna

(98)

W przypadku jedynego współpracującego producenta eksportującego całkowita wielkość sprzedaży na rynku krajowym produktu podobnego była reprezentatywna, jak określono powyżej w motywie 21. Dla wszystkich rodzajów produktu wartość normalna została oparta na cenach zapłaconych lub należnych w zwykłym obrocie handlowym stosowanych dla klientów niezależnych na Tajwanie, jak wyjaśniono w motywach 25 i 26, ponieważ sprzedaż ta stanowiła we wszystkich przypadkach co najmniej 10 % lub więcej łącznej sprzedaży tego rodzaju produktu.

4.2.   Cena eksportowa

(99)

Wywóz towarów dokonany przez jedynego współpracującego producenta eksportującego był skierowany bezpośrednio do niezależnych odbiorców we Wspólnocie. Ceny wywożonych produktów określono zatem na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

4.3.   Porównanie

(100)

Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową zostało dokonane na podstawie ceny ex-works, jak opisano powyżej, z dostosowaniami w odpowiednich przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano korekt w odniesieniu do rabatów, transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku, kosztów dodatkowych, kosztów pakowania i kosztów kredytów.

(101)

Współpracujący producent eksportujący twierdził, że poziom korekt handlowych dokonanych na podstawie części sprzedaży krajowej został rzekomo ustalony na poziomie handlu, który nie jest porównywalny ze sprzedażą eksportową. W toku dochodzenia ustalono, że poziom zadeklarowanego handlu w przypadku jednego z głównych odbiorców krajowych był błędny, co rzuca poważne wątpliwości na rzetelność dokonanej klasyfikacji odbiorców przedstawionej w celu potwierdzenia takiego poziomu korekt handlowych. Niemniej rzekome różnice w cenach pomiędzy zgłaszanymi kategoriami nie były spójne w przypadku różnych rodzajów produktów w OD, a zatem wniosek został odrzucony.

(102)

Współpracujący producent eksportujący złożył wniosek o dokonanie korekty w związku z różnicami w zapłaconej prowizji, a w szczególności w związku z prowizjami zapłaconymi na rzecz pośrednika na Tajwanie w odniesieniu do sprzedaży dokonanej na rynku tajwańskim. Jednak w toku dochodzenia wykazano, że w oparciu o informacje przedstawione przez producenta eksportującego pośrednik prowadził podobną działalność, co oddział sprzedaży producenta eksportującego w przypadku sprzedaży eksportowej. Wykazano, że prowizje zostały uiszczone na rzecz tego pośrednika, jednak nie wykazano, aby wpływały one na porównywalność cen krajowych z cenami eksportowymi. Wniosek ten zatem odrzucono, ponieważ nie zostały spełnione warunki określone w art. 2 ust. 10 pierwszy akapit rozporządzenia podstawowego.

(103)

W dalszej części wniosku producent eksportujący wnosił o dokonanie korekty w odniesieniu do poniesionych przez niego kosztów transportu na rynku krajowym. Jednak przedsiębiorstwo nie mogło odpowiednio uzasadnić tego wniosku, zaś przedstawione dokumenty częściowo wprowadzały w błąd. Komisja poinformowała zatem to przedsiębiorstwo, że w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego będą miały zastosowanie przepisy o częściowej współpracy. Ze względu na brak zadowalającej odpowiedzi od przedsiębiorstwa w odniesieniu do przedstawionych dokumentów przy obliczaniu dumpingu odwołano się do danych dostępnych w odniesieniu do kosztów transportu na rynku krajowym. Korekt dokonano na podstawie kwot uzasadnionych fakturami otrzymanymi od przedsiębiorstw spedycyjnych.

4.4.   Marginesy dumpingu

(104)

Ponieważ poziom współpracy był wysoki i nie istniały przesłanki świadczące o braku woli ze strony producentów eksportujących do współpracy rezydualny margines dumpingu dla wszystkich pozostałych eksporterów na Tajwanie został ustalony na takim samym poziomie jak margines dumpingu ustalony dla współpracujących producentów eksportujących.

(105)

Marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:

San Yuan Chemical Co., Ltd

22,6 %

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

22,6 %

D.   SZKODA

1.   Produkcja wspólnotowa i przemysł wspólnotowy

(106)

Produkt podobny wytwarzany jest we Wspólnocie przez dwóch producentów w Niemczech, w imieniu których złożono skargę i którzy współpracowali w toku dochodzenia. W OD wielkość produkcji wahała się w zakresie 24 000–29 000 ton i stanowiła 100 % produkcji wspólnotowej. Ponadto obu producentów uznaje się za reprezentujących przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Jeden producent eksportujący stwierdził, że jeden z producentów wspólnotowych dokonywał przywozu produktu objętego postępowaniem z Chin w OD i w związku z tym powinien zostać wykluczony z definicji przemysłu wspólnotowego. Jednak, jak wspomniano poniżej w motywie 151, poziom tego przywozu był niewielki i dokonywany był jedynie w celu utrzymania klientów światowych. Ponieważ średnia cena odsprzedaży na rynku wspólnotowym była znacznie wyższa niż chińskie ceny importowe, uznano, że przywóz dokonywany przez tego producenta wspólnotowego jest raczej aktem samoobrony przed przywozem dumpingowym niż wyrządzaną samemu sobie szkodą. Dlatego dwóch producentów wspólnotowych zostało uznanych za przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

2.   Konsumpcja we Wspólnocie

(107)

Konsumpcja wspólnotowa została określona na podstawie wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym dokonanej przez dwóch producentów wspólnotowych, przywozu produktów dokonanego z krajów, których dotyczy postępowanie oraz z pozostałych krajów trzecich objętych odpowiednimi kodami CN zgodnie z danymi Eurostat, a także w przypadku Tajwanu i USA na podstawie rzeczywistych, sprawdzonych danych. W przypadku ChRL zgłoszona przez współpracujących chińskich producentów eksportujących wielkość przywozu nie stanowiła całkowitego przywozu z ChRL. Wobec tego w przypadku objętego postępowaniem przywozu z ChRL uznano, że w celu określenia całkowitej konsumpcji we Wspólnocie dane pochodzące z Eurostatu są najbardziej wiarygodnym źródłem.

(108)

Jak wspomniano w motywie 13 produkt objęty postępowaniem obecnie objęty jest kodem CN 2833 40 00 oraz ex 2842 90 80. Dane Eurostatu dotyczące produktu objętego kodem CN ex 2842 90 80 odnoszą się do jednego szczególnego rodzaju nadtlenosiarczanu (nadmonotlenosiarczanu) przywożonego głównie z USA oraz pozostałych soli kwasów nieorganicznych lub kwasów nadtlenowych, które nie są produktami objętymi postępowaniem. Ponieważ uzyskanie danych dotyczących wyłącznie nadtlenosiarczanów z tak szerokiej kategorii produktów było niemożliwe, uznano, że dane dotyczące przywozu uzyskane z Eurostatu odnoszące się do tego szczególnego kodu CN nie odzwierciedlałyby rzeczywistości i nie należy ich zatem uwzględniać. Niemniej jak wspomniano powyżej w motywie 107 w odniesieniu do USA i Tajwanu uwzględniono rzeczywiste zweryfikowane dane dotyczące przywozu.

(109)

Na podstawie tych danych ustalono, że w badanym okresie konsumpcja wzrosła o 7 %.

Tabela 1

Konsumpcja w UE (wielkość)

 

2003

2004

2005

OD

Konsumpcja w tonach (zakresy)

37 000–42 000

40 000–45 000

39 000–44 000

40 000–45 000

Konsumpcja (indeks)

100

108

105

107

3.   Łączna ocena skutków przywozu objętego postępowaniem

(110)

Komisja zbadała, czy przywóz nadtlenosiarczanów pochodzących z ChRL, Tajwanu i USA powinien być oceniany łącznie zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(111)

Marginesy dumpingu ustalone dla przywozów z każdego państwa, którego dotyczy postępowanie, były powyżej poziomu de minimis, w rozumieniu art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, natomiast wielkość przywozu z każdego z tych państw nie była znikoma w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego tj. ich udział w rynku wynosił odpowiednio 14,9 %, 5,9 % i 9,3 % w OD. Jak wspomniano w motywie 95 w przypadku dwóch producentów eksportujących z ChRL ustanowiony margines dumpingu był poniżej poziomu de minimis. Wobec tego przywóz dokonywany przez te dwa przedsiębiorstwa nie został uwzględniony.

(112)

W odniesieniu do warunków konkurencji dochodzenie wykazało, jak przedstawiono w motywie 18 powyżej, że nadtlenosiarczany przywożone z krajów, których dotyczy postępowanie, oraz nadtlenosiarczany wytwarzane przez przemysł wspólnotowy są produktami podobnymi pod względem ich podstawowych właściwości fizycznych i technicznych. Ponadto nadtlenosiarczany pochodzące z tych krajów, z jednej strony, oraz nadtlenosiarczany wytwarzane i sprzedawane we Wspólnocie, z drugiej strony, były sprzedawane poprzez porównywalne kanały dystrybucji i w podobnych warunkach handlowych, przez co produkty te ze sobą konkurowały. Wykazano również, że ceny eksportowe w ChRL, na Tajwanie i w USA wykazywały podobną tendencję w badanym okresie i w znaczący sposób podcinały ceny wspólnotowe.

(113)

Wobec powyższego tymczasowo uznaje się, że wszystkie kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione i że w związku z tym przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, powinien zostać poddany łącznej ocenie.

4.   Przywóz z państw, których dotyczy postępowanie

4.1.   Wielkość i udział w rynku przywozu objętego postępowaniem

(114)

Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, wzrósł o 43 % pomiędzy rokiem 2003 a OD. Przywóz ten osiągnął poziom 8 778 ton w roku 2003, zaś w OD wyniósł 12 593 tony. Tempo wzrostu przywozu zwiększyło się szczególnie pomiędzy rokiem 2003 i 2004, gdy jego dynamika osiągnęła 31 %.

Tabela 2

Przywóz z państw, których dotyczy postępowanie

Przywóz (tony)

2003

2004

2005

OD

ChRL

3 214

5 228

5 811

6 235

Indeks

100

163

181

194

Tajwan

2 080

2 760

2 700

2 480

Indeks

100

133

130

119

USA

3 484

3 499

3 818

3 878

Indeks

100

100

110

111

Łącznie kraje, których dotyczy postępowanie

8 778

11 487

12 329

12 593

Indeks

100

131

140

143

(115)

Udział w rynku krajów objętych postępowaniem wzrósł pomiędzy rokiem 2003 a OD z 22,6 % do 30,2 % tj. o 7,6 punktów procentowych. Wzrost odnotowano w szczególności pomiędzy rokiem 2003 a 2004, kiedy to podniósł się o 4,8 punktów procentowych.

Tabela 3

Udział krajów, których dotyczy postępowanie w rynku

Udziały w rynku

2003

2004

2005

OD

ChRL

8,3 %

12,5 %

14,3 %

14,9 %

Tajwan

5,3 %

6,6 %

6,6 %

5,9 %

USA

9,0 %

8,3 %

9,4 %

9,3 %

Łącznie kraje, których dotyczy postępowanie

22,6 %

27,4 %

30,3 %

30,2 %

4.2.   Ceny

(116)

Od 2003 r. do OD ceny przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, spadły o 12 %. Zatem zmniejszyły się z 946 EUR/tonę w roku 2003 do 828 EUR/tonę w OD.

Tabela 4

Ceny przywozu objętego postępowaniem

Ceny jednostkowe (EUR/tonę)

2003

2004

2005

OD

Łącznie kraje, których dotyczy postępowanie

946

852

779

828

Indeks

100

90

82

88

4.3.   Podcięcia cenowe

(117)

W celu określenia podcięcia cenowego przeanalizowano dane odnoszące się do OD. Odpowiednie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego to ceny netto po odliczeniu zniżek i rabatów. Tam gdzie było to konieczne, ceny były dostosowywane do poziomu ex-works, tj. odliczono od nich koszty transportu we Wspólnocie. Ceny importowe stosowane przez kraje, których dotyczy postępowanie, również były pomniejszane o zniżki i rabaty oraz, w odpowiednich przypadkach, dostosowywane do cen cif na granicy Wspólnoty.

(118)

Ceny sprzedaży stosowane przez przemysł wspólnotowy oraz ceny importowe stosowane przez kraje, których dotyczy postępowanie, zostały porównane na tym samym poziomie handlu, tj. na poziomie indywidualnych klientów na rynku wspólnotowym.

(119)

W OD średnie ważone marginesy podcięć cenowych wyrażone jako odsetek ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego wynosiły 30,2 % w przypadku eksportera tajwańskiego, 30,3 % w przypadku ChRL i 7,4 % w przypadku USA. Całkowity średni ważony margines podcięcia cenowego dla wszystkich krajów, których dotyczy postępowanie, wynosił 22,7 % w OD.

5.   Sytuacja przemysłu wspólnotowego

(120)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu dumpingowego na przemysł Wspólnoty zawierało ocenę wszystkich czynników gospodarczych, które wywierają wpływ na stan przemysłu wspólnotowego w okresie badanym. Z powodów związanych z zachowaniem poufności, uwzględniając fakt, iż przedmiotowa analiza dotyczy jedynie dwóch przedsiębiorstw, większość wskaźników przedstawiono w formie zindeksowanej lub w formie zakresów wielkości.

5.1.   Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

Tabela 5

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

 

2003

2004

2005

OD

Produkcja w tonach (zakresy)

29 000–34 000

29 000–34 000

26 000–31 000

24 000–29 000

Produkcja (indeks)

100

100

90

86

Wydajność w tonach (zakresy)

37 000–42 000

37 000–42 000

37 000–42 000

37 000–42 000

Wydajność (indeks)

100

100

100

100

Wykorzystanie mocy produkcyjnych

83 %

83 %

75 %

71 %

(121)

Wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego wskazywała tendencję negatywną pomiędzy rokiem 2003 a OD. Pomiędzy rokiem 2003 i 2004 wielkość produkcji pozostawała na stałym poziomie, jednak w roku 2005 nagle spadła o 10 % i tendencja ta utrzymywała się w OD. Chociaż wykorzystanie mocy przekraczało 70 % w OD, wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego ogólnie zmniejszyła się o 14 % w badanym okresie.

(122)

Wydajność pozostawała na zrównoważonym poziomie pomiędzy rokiem 2003 a OD.

5.2.   Wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost i średnia cena jednostkowa w WE

(123)

Poniższa tabela przedstawia wyniki przemysłu wspólnotowego w zakresie sprzedaży niezależnym klientom we Wspólnocie.

Tabela 6

Wielkość sprzedaży, udział w rynku, ceny i średnie ceny jednostkowe we Wspólnocie

 

2003

2004

2005

OD

Wielkość sprzedaży (indeks)

100

96

91

90

Udział w rynku (indeks)

100

89

87

84

Ceny jednostkowe w euro (zakresy)

1 000–1 400

900–1 300

900–1 300

850–1 250

Ceny jednostkowe (indeks)

100

93

93

92

(124)

Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego stopniowo zmniejszyła się o 10 % w badanym okresie. Fakt ten należy uwzględnić w kontekście rosnącej konsumpcji w WE.

(125)

W ujęciu ogólnym udział w rynku przemysłu wspólnotowego w sposób ciągły zmniejszył się o 11 punktów procentowych pomiędzy rokiem 2003 a OD. Spadek ten był wyraźny pomiędzy rokiem 2003 i 2004 i wyniósł 7,6 punktu procentowego. Zarówno spadek w wielkości sprzedaży, jak i spadek udziału w rynku należy postrzegać przez pryzmat kształtowania się konsumpcji we Wspólnocie, która w badanym okresie wzrosła o 7 %, oraz w kontekście rosnącego przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie w badanym okresie. W tym samym okresie cena jednostkowa przemysłu wspólnotowego wzrosła o 5 %. W rzeczywistości spadek wielkości produkcji przy stałych mocach produkcyjnych doprowadził do wyższych kosztów wytworzenia na jednostkę.

(126)

Cena jednostkowa przemysłu wspólnotowego również stopniowo zmniejszyła się o ponad 8 % w badanym okresie. Oznacza to, że przemysł wspólnotowy nie był w stanie przenieść wyższych ogólnych kosztów wytworzenia na swoich klientów. Przeciwnie – przemysł wspólnotowy był zmuszony obniżyć ceny, aby nie utracić większej liczby klientów i zamówień.

5.3.   Zapasy

(127)

Poniższe liczby dotyczą wielkości zapasów pod koniec każdego okresu.

Tabela 7

Zapasy

 

2003

2004

2005

OD

Zapasy w tonach (zakresy)

2 000–2 500

1 800–2 300

2 700–3 200

2 100–2 600

Zapasy (indeks)

100

83

124

103

(128)

Dochodzenie wykazało, że zapasy nie mogą zostać uwzględnione jako znaczący czynnik powodujący szkodę, ponieważ duża część produkcji wytwarzana jest na zamówienie. Wobec tego informacje dotyczące zapasów przedstawiono w celach informacyjnych. Poziom zapasów utrzymywał się raczej na stabilnym poziomie. Poziom zapasów w latach 2003–2004 zmniejszył się o 17 %, a następnie wzrósł o 41 % do końca 2005 r., po czym znowu spadł o 21 %, osiągając niemal ten sam poziom co w 2003 r.

5.4.   Inwestycje i zdolność do pozyskania kapitału

Tabela 8

Inwestycje

 

2003

2004

2005

OD

Inwestycje (indeks)

100

21

28

55

(129)

Pomiędzy rokiem 2003 a OD inwestycje dokonane w możliwości produkcyjne produktu podobnego zmniejszyły się o 45 %. Po gwałtownym spadku o 79 % pomiędzy rokiem 2003 a 2004 pozostały na niskim poziomie w roku 2004. W OD wartośó inwestycji wzrosła o 27 %, ale w porównaniu z rokiem 2003 inwestycje pozostały na niskim poziomie. W dochodzeniu ustalono, że inwestycje poczynione w budynki, zakłady oraz maszyny służyły wyłącznie utrzymaniu mocy produkcyjnych. Ze względu na niskie wykorzystanie mocy produkcyjnych, o którym mowa powyżej, inwestycje w żadnym przypadku nie miały na celu zwiększenia ogólnych mocy produkcyjnych.

(130)

Dochodzenie wykazało, że wyniki finansowe przemysłu wspólnotowego uległy pogorszeniu, jednak nie wykazało znaczącego uszczuplenia zdolności do pozyskania kapitału w badanym okresie.

5.5.   Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne

Tabela 9

Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne

 

2003

2004

2005

OD

Rentowność sprzedaży na rynku WE (zakres)

15–25 %

10–20 %

2–11 %

1–10 %

Rentowność sprzedaży na rynku WE (indeks)

100

79

26

20

Zwrot z inwestycji (zakres)

30–40 %

20–30 %

5–15 %

1–10 %

Zwrot z całkowitych inwestycji (indeks)

100

77

26

19

Przepływy pieniężne (indeks)

100

88

41

28

(131)

Spadek wielkości sprzedaży w połączeniu z obniżającymi się cenami sprzedaży pomiędzy rokiem 2003 a OD znacząco wpłynęły na rentowność osiąganą przez przemysł wspólnotowy, tj. zmniejszyła się ona o 15,5 punktu procentowego pomiędzy rokiem 2003 a OD. Ta niekorzystna tendencja była szczególnie wyraźna pomiędzy rokiem 2004 a 2005, gdzie rentowność spadła o kolejne 10 punktów procentowych. Zwrot z inwestycji całkowitych obliczono, wyrażając marżę zysku netto przed opodatkowaniem produktu podobnego jako odsetek wartości księgowej netto aktywów trwałych przyporządkowanych produktowi podobnemu. Wskaźnik ten wykazywał podobną tendencję rentowności i znacząco zmniejszył się w badanym okresie; spadek ten był szczególnie wyraźny pomiędzy rokiem 2004 i 2005, kiedy poziom zwrotu z inwestycji spadł o 17 punktów procentowych. W odniesieniu do przepływów pieniężnych przemysłu wspólnotowego również zaobserwowano podobną niekorzystną tendencję, która doprowadziła do radykalnego, ogólnego pogorszenia sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego w OD.

5.6.   Zatrudnienie, wydajność i wynagrodzenie

Tabela 10

Zatrudnienie, wydajność i wynagrodzenie

 

2003

2004

2005

OD

Liczba zatrudnionych (indeks)

100

95

89

87

Koszty zatrudnienia (indeks)

100

93

88

86

Średni koszt pracy

100

98

99

99

Wydajność (indeks)

100

105

101

99

(132)

Liczba zatrudnionych przez przemysł wspólnotowy pracowników zmniejszyła się ogółem o 13 % ze względu na proces restrukturyzacji, który rozpoczął się na początku badanego okresu. Zatem ogólne koszty zatrudnienia znacząco zmniejszyły się, zaś średnie wynagrodzenia pozostały na tym samym poziomie. Spadek liczby zatrudnionych był podobny do spadku wydajności. W rezultacie przemysł wspólnotowy był w stanie utrzymać taki sam poziom wydajności jak w roku 2003.

5.7.   Wielkość marginesu dumpingu

(133)

Ze względu na wielkość i cenę dumpingowego przywozu oddziaływanie rzeczywistego marginesu dumpingu nie może być uznane za nieznaczne.

5.8.   Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu

(134)

W grudniu 1995 r. Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nadtlenosiarczanów (nadsiarczanów) pochodzących z ChRL (3). Środki te zostały uchylone w kwietniu 2002 r. (4). Dane zgromadzone w toku obecnego dochodzenia wskazują, że po poprawie sytuacji przemysłu wspólnotowego po zaprzestaniu stosowania praktyk antydumpingowych nastąpiło pogorszenie tej sytuacji po roku 2002, gdy zostały zniesione cła antydumpingowe i przywóz po cenach dumpingowych do Wspólnoty został wznowiony.

5.9.   Wzrost

(135)

Dochodzenie wykazało, że pomimo wzrostu konsumpcji o 7 % wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego w badanym okresie uległa zmniejszeniu (– 10 %) podobnie jak udział w rynku (– 11 punktów procentowych) w badanym okresie. Przemysł wspólnotowy nie odniósł zatem korzyści ze wzrostu konsumpcji w badanym okresie.

6.   Wnioski dotyczące szkody

(136)

W badanym okresie wielkość przywozu dumpingowego nadtlenosiarczanów z krajów, których dotyczy postępowanie, znacząco wzrosła, tj. o 43 %, podobnie jak udziały tych krajów w rynku, które wzrosły o 7,6 punktu procentowego i osiągnęły poziom 30,2 % udziału w rynku wspólnotowym w OD. Równocześnie ceny takiego przywozu znacząco spadły, podcinając ceny przemysłu wspólnotowego średnio o 22,7 %.

(137)

Analiza wskaźników szkody wykazała, że sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa znacznemu pogorszeniu w badanym okresie. Wszystkie wskaźniki szkody wykazują negatywną tendencję w badanym okresie. W szczególności aby nie tracić w dalszym ciągu udziału w rynku i aby utrzymywać produkcję na rozsądnym poziomie, przemysł wspólnotowy nie miał innego wyjścia, jak dostosować swoje ceny do cen przywozu dumpingowego, tj. obniżyć je o 8 % w okresie pomiędzy rokiem 2003 a OD. Spowodowało to znaczący spadek rentowności w badanym okresie. Ponadto przemysł wspólnotowy nie był w stanie przenieść wzrostu cen na swoich klientów, przez co finansowa sytuacja przemysłu wspólnotowego w badanym okresie znacząco się pogorszyła.

(138)

Spadek wielkości sprzedaży oznaczał również, że przemysł wspólnotowy nie mógł skorzystać ze wzrostu popytu na rynku nadsiarczanów.

(139)

W związku z powyższym tymczasowo uznaje się, iż przemysł wspólnotowy odniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

E.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

1.   Wstęp

(140)

Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z USA, ChRL i Tajwanu wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu w takim stopniu, iż można ją sklasyfikować jako istotną. Zbadano również znane czynniki inne niż przywóz po cenach dumpingowych, które mogłyby wyrządzić szkodę przemysłowi wspólnotowemu w tym samym okresie, aby upewnić się, czy szkoda wyrządzona przez te czynniki nie została przypisana przywozowi po cenach dumpingowych.

2.   Skutki przywozu dumpingowego

(141)

Przywóz z państw objętych postępowaniem wzrósł znacząco, tj. o 43 % pod względem wielkości i 7,6 punktów procentowych udziału w rynku. W tym samym okresie udział w rynku przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o około 11 punktów procentowych. Średnia cena jednostkowa sprzedaży za tonę produktu przywożonego z krajów, których dotyczy postępowanie, zmniejszyła się o 12 %, podcinając średnie ceny przemysłu wspólnotowego średnio o 22,7 % w OD. Znaczący wzrost wielkości przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, oraz wzrost ich udziału w rynku w badanym okresie przy cenach znacząco niższych niż ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy zbiegły się z wyraźnym pogorszeniem się ogólnej sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego w tym samym okresie. Pogorszenie to jest wyraźne w szczególności w kontekście cen sprzedaży, rentowności, zwrotu z inwestycji, przepływów pieniężnych oraz zatrudnienia.

(142)

W trakcie badania wpływu przywozu dumpingowego ustalono, że cena jest istotnym elementem konkurencji, ponieważ kwestie związane z jakością nie odgrywają znaczącej roli. Należy zauważyć, że ceny przywozu dumpingowego były znacznie niższe od cen stosowanych zarówno przez producentów wspólnotowych, jak i eksporterów z krajów trzecich.

(143)

Tymczasowo uważa się zatem, że nacisk wywierany przez przywóz objęty postępowaniem, którego wielkość i udział w rynku od 2003 r. zwiększyła się i który był dokonywany po bardzo niskich i dumpingowych cenach, odegrał decydującą rolę w pogorszeniu się sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego.

3.   Wpływ innych czynników

a)   Przywóz pochodzący z krajów trzecich, innych niż ChRL, USA i Tajwan

Tabela 11

Przywóz pochodzący z innych krajów trzecich (wielkość)

Przywóz (tony)

2003

2004

2005

OD

Turcja

2 161

2 327

1 198

1 247

Indeks

100

108

55

58

Japonia

146

0

24

10

Indeks

100

0

16

7

Inne

158

260

976

1 005

Indeks

100

165

618

636

Razem pozostałe kraje

2 466

2 587

2 198

2 262

Indeks

100

105

89

92


Tabela 12

Przywóz pochodzący z innych krajów trzecich (średnia cena)

Średnia cena (EUR)

2003

2004

2005

OD

Turcja

1 022

974

977

900

Indeks

100

95

96

88

Japonia

856

0

827

1 635

Indeks

100

0

97

191

Inne

2 202

1 277

805

839

Indeks

100

58

37

38

Razem pozostałe kraje

1 088

1 004

899

876

Indeks

100

92

83

80


Tabela 13

Udziały w rynku

Udziały w rynku (%)

2003

2004

2005

OD

Turcja

5,6

5,5

2,9

3,0

Japonia

0,4

0

0,1

0,0

Inne

0,4

0,6

2,4

2,4

Razem pozostałe kraje

6,3

6,2

5,4

5,4

(144)

Według danych Eurostat oraz informacji zgromadzonych w toku dochodzenia głównym krajem trzecim, z którego przywożone są nadsiarczany, jest Turcja, której udział w rynku wynosił 3 % w OD. Innym jednak mniejszym krajem dokonującym wywozu do Wspólnoty jest Japonia, jednak wielkość wywozu w przypadku tego kraju bliska jest 0 %.

(145)

Przywóz z krajów trzecich innych niż ChRL, USA i Tajwan zmniejszył się o 8 % z 2 466 ton w 2003 r. do 2 262 ton w OD. Wobec tego ich całkowity udział w rynku zmniejszył się z 6,3 % w roku 2003 do 5,4 % w OD.

(146)

Przywóz z Turcji sięgał 2 161 ton w roku 2003 i zmniejszył się w badanym okresie o 42 % do 1 247 ton w OD, osiągając udział w rynku o wartości 3 %. Chociaż przywóz z Turcji był dokonywany po niższych cenach niż ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego, jego ograniczony i zmniejszający się stopniowo udział w rynku nie był uwzględniony jako czynnik mający niekorzystny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.

(147)

W przypadku przywozu z pozostałych krajów trzecich dane Eurostat wskazują bardzo niskie poziomy takiego przywozu, tj. 304 tony w 2003 r., a następnie wzrost do 1 015 ton w OD. Pomimo tego wzrostu poziom tego przywozu jest zbliżony do de minimis, stanowiąc zaledwie 2,4 % konsumpcji we Wspólnocie w OD. Ponadto ceny takiego przywozu były znacząco wyższe niż ceny krajów, których dotyczy postępowanie, i Turcji. W związku z tym uznaje się, że przywóz ten nie wywarł znacznego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.

(148)

W związku z powyższym można tymczasowo przyjąć, że przywóz z krajów innych niż ChRL, USA i Tajwan nie przyczynił się do powstania istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.

b)   Wywóz przemysłu wspólnotowego

(149)

Wywóz nadsiarczanów przemysłu wspólnotowego skierowany poza Wspólnotę zmniejszał się w badanym okresie (o 13 %). Podobnie ceny wywozu przemysłu wspólnotowego zmniejszyły się w badanym okresie o 9 %. Jednak wywóz ten stanowił tylko 6 % całkowitej sprzedaży przemysłu wspólnotowego niezależnym klientom w OD i wobec tego uznano, że nie miał znaczącego wpływu na istotną szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy.

c)   Przywóz po cenach niedumpingowych z ChRL

(150)

Jak wspomniano w motywie 95, w przypadku dwóch producentów eksportujących ustalony margines dumpingu był poniżej progu de minimis. Dlatego też przywóz pochodzący od tych przedsiębiorstw nie został uwzględniony w powyższej analizie szkody. Zamiast tego zbadano, czy taki przywóz mógł spowodować istotną szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy. Jednak mając na względzie ograniczoną wielkość tego przywozu, przy udziale w rynku na poziomie 6,9 % w OD uznano, że przywóz po cenach niedumpingowych nie narusza związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przywozem dumpingowym a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.

d)   Przywóz przemysłu wspólnotowego

(151)

Jeden producent wspólnotowy dokonywał przywozu produktu objętego postępowaniem od przedsiębiorstwa powiązanego w ChRL i odsprzedawał produkt na rynku wspólnotowym. Chociaż ceny odsprzedaży rzeczywiście podcinały ceny przemysłu wspólnotowego, należy zauważyć, że wielkość przywozu z ChRL stanowiła jedynie niewielką część całkowitego przywozu z ChRL (mniej niż 4 %). Ponadto przywóz ten był dokonywany wyłącznie w celu utrzymania klientów międzynarodowych, którzy w innym przypadku kupowaliby produkt objęty postępowaniem od dostawców chińskich po cenach dumpingowych. Ponadto cena odsprzedaży na rynku wspólnotowym była średnio znacznie wyższa niż ceny importowe pozostałych chińskich producentów eksportujących. Wobec tego przyjęto, że przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL dokonywany przez przemysł wspólnotowy nie naruszył związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przywozem dumpingowym a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.

4.   Wnioski dotyczące związku przyczynowego

(152)

Zbieżność czasowa między wzrostem przywozu dumpingowego z ChRL, USA i Tajwanu, wzrostem ich udziałów w rynku oraz stwierdzonym podcięciem cenowym, z jednej strony, a wyraźnym pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego, z drugiej strony, prowadzi do wniosku, że ten dumpingowy przywóz spowodował istotną szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. W szczególności przemysł wspólnotowy zmuszony był obniżyć ceny sprzedaży na rynku wspólnotowym ze względu na presję cenową wywieraną przez przywóz dumpingowy. Wobec tego ogólny wzrost kosztów nie mógł być przeniesiony na klientów i znacząco zmniejszyła się marża zysku, co z kolei miało radykalny wpływ na ogólną sytuację finansową przemysłu wspólnotowego. Poddano analizie pozostałe czynniki, takie jak przywóz z innych krajów trzecich, przywóz niedumpingowy z ChRL, wywóz przemysłu wspólnotowego oraz zmiany kosztów, jednak nie uznano, by odgrywały one decydującą rolę w szkodzie, jaką poniósł przemysł wspólnotowy.

(153)

Opierając się na powyższej analizie – w ramach której odpowiednio rozgraniczono i rozdzielono wpływy wszystkich innych znanych czynników na sytuację przemysłu wspólnotowego od wyrządzającego szkodę wpływu przywozu dumpingowego – tymczasowo uznaje się, że przywóz nadsiarczanów z ChRL, USA i Tajwanu wyrządził istotną szkodę przemysłowi wspólnotowemu, w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

F.   INTERES WSPÓLNOTY

(154)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy pomimo stwierdzenia dumpingu wyrządzającego szkodę istniały jakiekolwiek istotne powody, aby stwierdzić, że podjęcie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty. W tym celu należy rozważyć wpływ możliwych środków na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie, jak również możliwe skutki zaniechania przyjęcia tych środków.

(155)

Celem ustalenia prawdopodobnego wpływu decyzji o nałożeniu lub nienałożeniu środków poproszono o przesłanie informacji wszystkie strony, których dotyczy postępowanie lub które zgłosiły się jako strony zainteresowane. Na tej podstawie Komisja przesłała kwestionariusze do przemysłu wspólnotowego, 12 niepowiązanym importerom i 11 użytkownikom.

(156)

Jak wyjaśniono w motywie 9, dwóch skarżących producentów wspólnotowych oraz dwóch niepowiązanych importerów odpowiedziało na kwestionariusz.

1.   Interes przemysłu wspólnotowego

(157)

Sytuacja, w której przemysł wspólnotowy poniósł szkodę, wynikła z jego trudności w konkurowaniu z dumpingowym przywozem sprzedawanym po niskich cenach.

(158)

Zastosowanie środków powinno zapobiec dalszym zakłóceniom na rynku, tłumieniu cen oraz przywrócić uczciwą konkurencję na tym rynku. Przemysł wspólnotowy powinien zatem być w stanie zwiększyć wielkość swojej sprzedaży i odzyskać udziały w rynku, a co za tym idzie – uzyskiwać większe korzyści skali, dzięki którym osiągnie odpowiednią rentowność konieczną do poprawy ogólnej sytuacji finansowej przemysłu oraz umożliwiającą dokonywanie stałych inwestycji w infrastrukturę produkcyjną, tak aby zapewnić przetrwanie przemysłu wspólnotowego.

(159)

Jeżeli środki nie zostaną nałożone, pogarszanie się sytuacji przemysłu wspólnotowego będzie postępowało. Przemysł wspólnotowy wyraźnie odczuwa utratę dochodów spowodowaną obniżonymi cenami, zmniejszającym się udziałem w rynku i znacznymi spadkami zysków. Biorąc pod uwagę malejące dochody oraz znacznie pogarszające się tendencje w OD, jest bardzo prawdopodobne, że jeśli nie zostaną podjęte żadne środki, sytuacja przemysłu wspólnotowego będzie się nadal pogarszać. To prowadziłoby ostatecznie do ograniczenia produkcji, co stanowiłoby zagrożenie dla miejsc pracy i inwestycji we Wspólnocie. Zagrożenie to jest szczególnie realne w chwili, kiedy rynek europejski jest jednym z niewielu rynków eksportowych dla krajów, których dotyczy postępowanie, po nałożeniu ceł antydumpingowych na nadsiarczany pochodzące z ChRL, USA i Tajwanu. Wraz ze wstrzymaniem produkcji wspólnotowej użytkownicy nadsiarczanów staliby się bardziej zależni od dostawców spoza Wspólnoty.

(160)

W związku z powyższym tymczasowo uznaje się, iż nałożenie środków antydumpingowych umożliwiłoby przemysłowi wspólnotowemu poprawę sytuacji po wyrządzającym szkodę dumpingu oraz że leżałoby to w jego interesie.

2.   Interes niepowiązanych importerów

(161)

Komisja wysłała kwestionariusze wszystkim znanym importerom/przedsiębiorstwom handlowym. W przypadku importerów jedynie dwóch z nich odesłało kwestionariusze. Jednak wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem dokonywanego przez tych dwóch importerów odpowiadała 18,9 % łącznego przywozu do Wspólnoty i 6,7 % konsumpcji we Wspólnocie.

(162)

Należy zauważyć, że jedynym źródłem zaopatrzenia tych importerów w OD były kraje, których dotyczy postępowanie (USA i Tajwan), importerzy ci zatem twierdzili, że nałożenie ceł antydumpingowych wywarłoby znaczący wpływ na ich sytuację finansową.

(163)

Jednak na podstawie informacji przekazanych przez importerów, których dotyczy postępowanie, ustalono, że udział przywozu nadsiarczanów w całkowitym obrocie przedsiębiorstw był znikomy (tj. od 0,03 % do 1,3 %) w OD. Zatem nie można zaprzeczyć, że nałożenie takich ceł może mieć pewien wpływ na te przedsiębiorstwa; wpływ ten byłby jednak znikomy.

(164)

Ponadto można oczekiwać, że wszelki wzrost cen może częściowo być przeniesiony na klientów, ponieważ, jak wspomniano poniżej w motywie 166, nadsiarczany w większości przypadków stanowią tylko ułamek kosztów całkowitych tych klientów. Należy zauważyć, że istnieją również takie źródła dostaw jak Turcja i Japonia oraz eksporterzy w Chinach, w przypadku których nie stosuje się ceł antydumpingowych.

3.   Interes użytkowników

(165)

Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim 11 znanym użytkownikom we Wspólnocie. Żaden z użytkowników nie odpowiedział na kwestionariusz. Komisja nie otrzymała żadnych informacji od pozostałych użytkowników, w toku dochodzenia nie ujawnił się żaden inny użytkownik.

(166)

Nie wskazano, że dochodzenie może mieć wpływ na interesy użytkowników. W rzeczywistości na podstawie istniejących informacji nadsiarczany w większości przypadków stanowią jedynie niewielką część całkowitych kosztów produkcji i wpływ ceł antydumpingowych byłby znikomy.

4.   Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty

(167)

Mając na względzie wymienione powyżej czynniki, ustalono, że nałożenie środków nie miałoby znaczącego niekorzystnego wpływu na sytuację użytkowników i importerów produktu objętego postępowaniem. Na podstawie powyższych ustaleń wnioskuje się tymczasowo, że nie ma istotnych argumentów przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych.

G.   TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

1.   Poziom usuwający szkodę

(168)

Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego i interesu wspólnotowego, należy zastosować środki tymczasowe w celu zapobieżenia dalszemu ponoszeniu szkody przez przemysł wspólnotowy z powodu przywozu po cenach dumpingowych.

(169)

Środki te powinny być nałożone na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę powodowaną przez ten przywóz, bez przekroczenia ustalonego marginesu dumpingu. Przy ustalaniu kwoty cła koniecznej dla usunięcia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę uznano, że wszelkie środki powinny pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na pokrycie jego kosztów produkcji i uzyskanie, ze sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie, zysku przed opodatkowaniem, który mógłby być w sposób uzasadniony osiągnięty przez przemysł w tego rodzaju sektorze przy zwykłych warunkach konkurencji, tj. przy braku przywozu po cenach dumpingowych. Margines zysku producentów przed opodatkowaniem zastosowany w obliczeniach w oparciu o skargę i potwierdzony w toku dochodzenia wynosił 12 %. Rzeczywiste zyski przemysłu wspólnotowego w latach 2003 i 2004 oraz w latach przed badanym okresem nigdy nie były niższe niż ta wartość referencyjna.

(170)

Niezbędny wzrost cen został wówczas określony na podstawie porównania średnich ważonych cen importowych, obliczonych przy ustalaniu podcięcia cenowego (patrz: motywy 117–118 powyżej), z ceną niewyrządzającą szkody, po jakiej przemysł wspólnotowy sprzedaje produkty na rynku wspólnotowym. Cena niewyrządzająca szkody została ustalona przez skorygowanie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego o rzeczywistą stratę/zysk odnotowaną/odnotowany w OD oraz przez dodanie wspomnianej powyżej marży zysku. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały wyrażone jako odsetek całkowitej wartości importowej cif.

(171)

W przypadku współpracującego eksportującego producenta chińskiego, któremu przyznano MET, różnice te były na poziomie wyższym od ustalonego marginesu dumpingu. W celu wyliczenia ogólnokrajowego poziomu usuwającego szkodę dla wszystkich pozostałych eksporterów w ChRL należy pamiętać, że poziom ich współpracy był wysoki. W związku z tym margines szkody obliczono jako różnicę pomiędzy średnią ważoną ceną importową cif przedsiębiorstw, którym MET nie został przyznany, a ceną niewyrządzającą szkody, jak obliczono powyżej. W przypadku USA poziom eliminacji szkody był poniżej marginesu dumpingu w przypadku producentów eksportujących, zaś w przypadku Tajwanu poziom eliminacji szkody był powyżej marginesu dumpingu.

2.   Środki tymczasowe

(172)

W związku z powyższym uznaje się, że tymczasowe cło antydumpingowe powinno zostać nałożone na poziomie ustalonego marginesu dumpingu, ale nie powinno być wyższe od marginesu szkody ustalonego powyżej zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(173)

Wymienione w niniejszym rozporządzeniu indywidualne antydumpingowe stawki celne dla przedsiębiorstw zostały określone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Dlatego są one odzwierciedleniem sytuacji tych przedsiębiorstw, która została ustalona w jego wyniku. Takie stawki celne (w odróżnieniu od cła rezydualnego stosowanego w odniesieniu do „pozostałych przedsiębiorstw” w USA i na Tajwanie oraz w przeciwieństwie do ogólnokrajowych stawek stosowanych do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw w ChRL”) są zatem stosowane wyłącznie w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z krajów, których dotyczy postępowanie, i wytwarzanych przez dane przedsiębiorstwa, a zatem przez wymienione poszczególne podmioty prawne. Przywożone produkty wyprodukowane przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo niewymienione wyraźnie z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami wyraźnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do „wszystkich innych przedsiębiorstw”.

(174)

Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłocznie skierowane do Komisji (5) wraz z wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany dotyczącej podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą. Komisja, w stosownych przypadkach, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym, zmieni odpowiednio rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.

(175)

Na podstawie powyższych ustaleń tymczasowe stawki celne wynoszą:

Kraj

Producent eksportujący

Stawka cła antydumpingowego (%)

USA

E.I. DuPont De Nemours

10,6

FMC Corporation

39,0

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

39,0

ChRL

ABC Chemicals (Shanghai) Co., Ltd

0

Degussa-AJ (Shanghai) Initiators Co., Ltd

14,4

Hebei Yatai Electrochemistry Co., Ltd

0

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

67,4

Tajwan

San Yuan Chemical Co., Ltd

22,6

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

22,6

3.   Kontrola specjalna

(176)

W celu zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła w związku z wysoką różnicą w stawkach ceł w odniesieniu do producentów z ChRL uważa się, że w tym przypadku potrzebne są specjalnie środki do zapewnienia odpowiedniego stosowania ceł antydumpingowych. Wyłącznie przywóz produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez odpowiedniego producenta eksportującego z ChRL może korzystać ze specjalnego marginesu dumpingu obliczonego dla zainteresowanego producenta. Takie specjalne środki, które stosuje się w odniesieniu do przedsiębiorstw z ChRL, dla których wprowadzono indywidualną stawkę celną, obejmują:

(177)

Przedstawienie organom celnym danego państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej, która musi być zgodna z wymogami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, podlega rezydualnemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw z ChRL.

(178)

Jeżeli wywóz dokonywany przez przedsiębiorstwa z ChRL korzystające z niższej indywidualnej stawki celnej wzrośnie w znacznym stopniu po nałożeniu środków antydumpingowych, tego rodzaju wzrost wielkości może zostać uznany za stanowiący sam w sobie zmianę w strukturze handlu ze względu na nałożenie środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W takich okolicznościach oraz pod warunkiem spełnienia określonych wymagań może zostać wszczęte dochodzenie dotyczące obchodzenia nałożonych środków. Podczas tego dochodzenia można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych, a następnie nałożyć cło obowiązujące dla całego kraju lub cło rezydualne.

H.   PRZEPISY KOŃCOWE

(179)

W interesie prawidłowego zarządzania należy ustalić dla zainteresowanych stron, które zgłosiły się w terminie wskazanym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, okres na przedstawienie opinii na piśmie i wystąpienie z wnioskiem o przesłuchanie. Ponadto należy podkreślić, iż ustalenia w sprawie nałożenia ceł antydumpingowych dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone przy nakładaniu wszelkich ostatecznych ceł,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz nadtlenosiarczanów (nadsiarczanów) w tym nadsiarczanu potasu objętych kodem CN 2833 40 00 oraz ex 2842 90 90 (kod TARIC 2842908020) pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu.

2.   Stawka tymczasowego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem produktów wytwarzanych przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa, wynosi:

Kraj

Przedsiębiorstwo

Cło antydumpingowe

Dodatkowy kod TARIC

Stany Zjednoczone Ameryki

E.I. DuPont De Nemours, Wilmington, Delaware

10,6 %

A818

FMC Corporation, Tonawanda, New York

39,0 %

A819

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

39,0 %

A999

Chińska Republika Ludowa

ABC Chemicals (Shanghai) Co., Ltd, Shanghai

0 %

A820

Degussa-AJ (Shanghai) Initiators Co., Ltd, Shanghai

14,4 %

A821

Hebei Yatai Electrochemistry Co., Ltd, Wang Jia Jing

0 %

A822

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

67,4 %

A999

Tajwan

San Yuan Chemical Co., Ltd, Chiayi

22,6 %

A823

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

22,6 %

A999

3.   Stosowanie indywidualnych stawek celnych określonych dla przedsiębiorstw z ChRL wymienionych w ust. 2 będzie uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw.

4.   Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktu, o którym mowa w ust. 1, jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia w wysokości odpowiadającej kwocie tymczasowego cła.

5.   Jeżeli nie postanowiono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

Bez uszczerbku dla przepisów art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą wnioskować o ujawnienie podstawowych faktów i informacji, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, zgłaszać uwagi na piśmie oraz ubiegać się o ustne przesłuchanie przez Komisję w terminie jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą zgłosić uwagi dotyczące niniejszego rozporządzenia w ciągu jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 1 niniejszego rozporządzenia obowiązuje przez okres sześciu miesięcy.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 11 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Peter MANDELSON

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

(2)  Dz.U. C 162 z 13.7.2006, str. 5.

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2961/95 (Dz.U. L 308 z 21.12.1995, str. 61).

(4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 695/2002 (Dz.U. L 109 z 25.4.2002, str. 1).

(5)  Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Handlu, Dyrekcja B, B-1049 Bruksela, Belgia.


ZAŁĄCZNIK

Ważna faktura handlowa, o której mowa w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, musi zawierać oświadczenie podpisane przez pracownika przedsiębiorstwa oraz opatrzone oficjalną pieczęcią przedsiębiorstwa w następującej formie:

1)

nazwisko i funkcja pracownika przedsiębiorstwa, które wystawiło fakturę;

2)

oświadczenie o następującej treści: „Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że [ilość] wywożonego nadsiarczanu do Wspólnoty Europejskiej, na który wystawiono niniejszą fakturę, zostało wyprodukowane przez [nazwa i adres przedsiębiorstwa] [dodatkowy kod TARIC] w Chińskiej Republice Ludowej. Zaświadczam, że informacje przedstawione na niniejszej fakturze są pełne i prawdziwe”.


12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/30


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 391/2007

z dnia 11 kwietnia 2007 r.

ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006 w zakresie wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w ramach wdrażania systemów monitorowania i kontroli mających zastosowanie do wspólnej polityki rybackiej

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 861/2006 z dnia 22 maja 2006 r. ustanawiające wspólnotowe środki finansowe na rzecz wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa oraz w obszarze prawa morza (1), w szczególności jego art. 31,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z celami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2371/2002 od 1990 r. Wspólnota finansuje działania państw członkowskich w zakresie kontroli i egzekwowania przepisów w rybołówstwie zgodnie z celami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2371/2002 (2).

(2)

Dalsza poprawa skuteczności systemu kontroli we Wspólnocie będzie niemożliwa do osiągnięcia bez środków zachęcających, w szczególności w przypadku testowania oraz wprowadzania nowych technologii, tam gdzie to stosowne.

(3)

Istnieją dowody na to, że środki państw członkowskich są nadal niewystarczające do wykonania zobowiązań wynikających z rozporządzenia (WE) nr 2371/2002. W szczególności pomoc Wspólnoty na rzecz państw członkowskich jest konieczna do przezwyciężenia istniejących różnic w zakresie kontroli rybołówstwa oraz możliwości nadzoru.

(4)

Rozporządzenie (WE) nr 861/2006 przewiduje, oprócz innych działań, środki finansowe Wspólnoty na wydatki związane z kontrolą rybołówstwa, inspekcją i nadzorem na lata 2007–2013.

(5)

Artykuł 8 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 861/2006 zawiera wykaz działań podejmowanych przez państwa członkowskie w obszarze kontroli rybołówstwa i egzekwowania przepisów, kwalifikujących się do wspólnotowego wsparcia finansowego.

(6)

Ze względu na zasadę należytego zarządzania funduszami państwa członkowskie powinny dysponować jasnymi wskazówkami na temat zasad, jakich należy przestrzegać, aby móc skorzystać ze wspólnotowego wsparcia finansowego w przypadku ponoszenia wydatków w obszarze kontroli rybołówstwa i egzekwowania przepisów.

(7)

Należy zadbać o to, by przeznaczone na te działania fundusze wspólnotowe przyznawano w sposób pozwalający na skuteczne wyeliminowanie stwierdzonych niedociągnięć, tak by kontrole spełniały najwyższe normy jakości.

(8)

Każdego roku i przez cały okres 2007–2013 r. państwa członkowskie powinny dokonywać oceny swoich programów i wpływu związanych z nimi wydatków na kontrolę, inspekcję i nadzór.

(9)

W celu uproszczenia procedur, począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r., wnioski o zwrot kosztów związanych z wydatkami zatwierdzonymi na podstawie decyzji Rady 95/527/WE (3), 2001/431/WE (4) i 2004/465/WE (5) powinny być składane zgodnie z załącznikami VI i VII do niniejszego rozporządzenia.

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006 w zakresie wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w ramach wdrażania systemów monitorowania i kontroli mających zastosowanie do wspólnej polityki rybackiej w latach 2007–2013.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a)

„roczny program kontroli rybołówstwa” oznacza opracowywany corocznie przez państwo członkowskie program zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 861/2006;

b)

„zobowiązanie budżetowe” oznacza zarezerwowanie środków niezbędnych do pokrycia kolejnych płatności będących następstwem zobowiązania prawnego;

c)

„zobowiązanie prawne” oznacza czynność, poprzez którą organ władzy państwa członkowskiego zaciąga lub ustanawia zobowiązanie, którego skutkiem jest obciążenie finansowe.

Artykuł 3

Roczne programy kontroli rybołówstwa

1.   Państwa członkowskie pragnące otrzymać wsparcie finansowe Wspólnoty na wydatki poniesione zgodnie z art. 8 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 861/2006 przedstawiają Komisji roczny program kontroli rybołówstwa do dnia 31 stycznia każdego roku.

2.   Oprócz informacji wymaganych na mocy art. 20 rozporządzenia (WE) nr 861/2006, w odniesieniu do każdego projektu, państwa członkowskie podają w swoich programach kontroli rybołówstwa następujące informacje:

a)

roczną prognozę wnioskowanych zwrotów kosztów;

b)

działania planowane w celu poinformowania opinii publicznej, że dany projekt otrzymał wsparcie finansowe Wspólnoty;

c)

jeżeli projekt związany jest z zakupem i modernizacją jednostek pływających oraz statków powietrznych: wyszczególnienie rodzaju jednostki pływającej lub statku powietrznego;

d)

opis wszystkich środków dotyczących kontroli i monitorowania rybołówstwa dostępnych organom administracji, sporządzony zgodnie z załącznikiem I.

3.   Szczegółowe zasady kwalifikowalności niektórych działań określono w załącznikach II, III i IV.

Artykuł 4

Zobowiązanie do wydatku

Państwa członkowskie przyjmują prawne i budżetowe zobowiązania dotyczące działań kwalifikujących się do wsparcia finansowego na mocy decyzji, o której mowa w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 861/2006, w terminie 12 miesięcy od zakończenia roku, w którym zostały one powiadomione o podjęciu takiej decyzji.

Artykuł 5

Wydatki kwalifikowane

W celu zakwalifikowania wydatku do zwrotu kosztów wydatek powinien:

a)

być przewidziany w programie kontroli rybołówstwa; oraz

b)

dotyczyć działań, o których mowa w art. 8 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 861/2006;

c)

dotyczyć projektów, których koszt przekracza 40 000 EUR bez podatku VAT, z wykluczeniem projektów związanych z działaniami określonymi w art. 8 lit. a) ppkt ii) lub v) rozporządzenia (WE) nr 861/2006 lub w należycie uzasadnionych przypadkach;

d)

wynikać ze zobowiązań prawnych i budżetowych przyjętych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 4 niniejszego rozporządzenia;

e)

dotyczyć projektów realizowanych zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia;

f)

w przypadku stosowania szczególnych zasad wspólnotowych – być zgodnym z nimi.

Artykuł 6

Wydatki kwalifikowane związane z niektórymi działaniami

1.   Wydatki poniesione na nowe technologie stosowane w kontroli kwalifikują się do finansowania, o ile są zgodne z załącznikiem II oraz są wykorzystywane w monitorowaniu i kontroli działalności połowowej, według deklaracji danego państwa członkowskiego.

2.   Wydatki na zakup i modernizację jednostek pływających oraz statków powietrznych kwalifikują się do finansowania, o ile są zgodne z załącznikiem III oraz są wykorzystywane przynajmniej w 25 % w monitorowaniu i kontroli działalności połowowej, według deklaracji danego państwa członkowskiego.

3.   Wydatki na szkolenia i programy wymiany urzędników oraz seminaria i narzędzia medialne kwalifikują się do finansowania, o ile są zgodne z załącznikiem IV. Wydatki te mogą odnosić się między innymi do:

a)

metodologii nadzoru rybołówstwa;

b)

prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego wspólnej polityki rybackiej, w szczególności kontroli;

c)

wykorzystania technik kontroli rybołówstwa;

d)

wdrażania systemu kontroli przez państwo członkowskie zgodnie z zasadami wspólnej polityki rybackiej.

Artykuł 7

Wydatki niekwalifikowane

1.   Do finansowania nie kwalifikują się wydatki poniesione przed dniem 1 stycznia roku, w którym roczny program kontroli rybołówstwa został przedstawiony Komisji.

2.   Podatek od wartości dodanej (VAT) nie kwalifikuje się do zwrotu.

3.   Indykatywny wykaz wydatków niekwalifikowanych znajduje się w załączniku V.

Artykuł 8

Realizacja projektów

1.   Do rozpoczęcia i zakończenia realizacji projektów przystępuje się zgodnie z harmonogramem ustalonym w rocznym programie kontroli rybołówstwa.

2.   Harmonogram określa planowany termin rozpoczęcia i zakończenia realizacji projektu.

Artykuł 9

Niezrealizowanie projektów oraz opóźnienie w ich realizacji

W przypadku podjęcia przez państwo członkowskie decyzji o nierealizowaniu wszystkich lub części projektów, na które przyznano wsparcie finansowe, lub gdy ma miejsce opóźnienie w realizacji, państwo członkowskie niezwłocznie powiadomia o tym Komisję na piśmie i podaje:

a)

wynikające z tego skutki dla rocznego programu kontroli rybołówstwa, w tym skutki finansowe;

b)

przyczyny opóźnienia w realizacji lub przyczyny niezrealizowania;

c)

nowe planowane ramy czasowe.

Artykuł 10

Zaliczki

1.   Na uzasadniony wniosek państwa członkowskiego Komisja może udzielić zaliczki dla każdego projektu w wysokości do 50 % wsparcia finansowego przyznanego na mocy decyzji, o której mowa w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 861/2006. Kwota zaliczki jest potrącana od płatności okresowych, jak również od końcowej wypłaty wsparcia finansowego przyznanego danemu państwu członkowskiemu na dany projekt.

2.   Do wniosku państwa członkowskiego dołącza się uwierzytelnioną kopię umowy pomiędzy właściwym organem administracji a dostawcą.

3.   W przypadku niepodjęcia przez właściwy organ państwa członkowskiego wiążącego zobowiązania w terminie ustanowionym w art. 4 niniejszego rozporządzenia udzielona zaliczka podlega zwrotowi w trybie natychmiastowym.

Artykuł 11

Wnioski o zwrot kosztów

1.   Państwa członkowskie przedkładają Komisji wnioski o zwrot kosztów wydatku w terminie dziewięciu miesięcy od dnia, w którym wydatek został poniesiony.

2.   Wnioski o zwrot kosztów zawierają pozycje wymienione w załączniku VI i są sporządzone zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku VII.

3.   Przedkładając wnioski o zwrot kosztów, państwa członkowskie sprawdzają oraz poświadczają zgodność poniesionych wydatków z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 861/2006, niniejszym rozporządzeniu oraz w decyzji, o której mowa w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 861/2006, jak również z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi udzielania zamówień publicznych. Wnioski powinny zawierać oświadczenie dotyczące dokładności i prawdziwości przekazanych rachunków, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku VII.

4.   Wniosków dotyczących kwoty niższej niż 20 000 EUR nie rozpatruje się, chyba że są należycie uzasadnione. Wnioski mogą być składane zbiorczo.

5.   Wnioski dotyczące projektów, które nie zostały zrealizowane zgodnie z harmonogramem określonym w art. 8 niniejszego rozporządzenia, mogą zostać przyjęte jedynie w przypadku należytego uzasadnienia opóźnienia. Nieprzyjęcie przedmiotowych wniosków skutkuje wycofaniem środków wspólnotowych.

6.   Jeżeli Komisja uznaje, że dany wniosek nie jest zgodny z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 861/2006, w niniejszym rozporządzeniu, w decyzji, o której mowa w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 861/2006, oraz w przepisach wspólnotowych dotyczących udzielania zamówień publicznych, żąda od państwa członkowskiego przedstawienia w określonym czasie uwag dotyczących przedmiotowej kwestii. W przypadku potwierdzenia braku zgodności w wyniku zbadania sprawy Komisja odmawia zwrotu wszystkich spornych wydatków lub ich części oraz, w odpowiednim przypadku, żąda zwrotu nienależnych płatności.

Artykuł 12

Waluta

1.   Walutą programów kontroli rybołówstwa, wniosków o zwrot kosztów oraz wniosków o zaliczki jest euro.

2.   Koszty zwracane są w euro, po kursie opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C w dniu, w którym upoważniony do tego departament Komisji wystawił zlecenie płatnicze lub zlecenie windykacji.

3.   Państwa członkowskie, które nie uczestniczą w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej, określają stosowany kurs walutowy.

Artykuł 13

Audyty i korekty finansowe

Państwa członkowskie udzielają Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu wszelkich informacji, jakich przedmiotowe organy mogą zażądać dla celów audytów i korekt finansowych, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 861/2006.

Artykuł 14

Sprawozdania państw członkowskich

1.   Państwa członkowskie przesyłają Komisji informacje umożliwiające sprawdzenie przez nią wykorzystania wsparcia finansowego oraz ocenę wpływu środków przewidzianych w niniejszej decyzji na działalność związaną z kontrolą, inspekcją i nadzorem.

2.   Państwa członkowskie:

a)

do dnia 31 marca każdego roku przedkładają sprawozdanie z pośredniej oceny swoich programów kontroli rybołówstwa za poprzedni rok, obejmujące:

i)

zrealizowane projekty i stopień wykonania programu kontroli rybołówstwa;

ii)

prognozę wnioskowanych zwrotów kosztów na rok bieżący i rok następny;

iii)

wpływ projektów na programy kontroli rybołówstwa, z zastosowaniem wskaźników wymienionych w programie;

iv)

wszelkie dostosowania naniesione w pierwotnym programie kontroli rybołówstwa;

b)

do dnia 31 marca 2014 r. przedkładają sprawozdanie z oceny końcowej, obejmujące:

i)

zrealizowane projekty;

ii)

koszt projektów;

iii)

wpływ programów kontroli rybołówstwa, z zastosowaniem wskaźników wymienionych w programie;

iv)

wszelkie dostosowania naniesione w pierwotnym programie kontroli rybołówstwa;

v)

wpływ wsparcia finansowego na programy kontroli rybołówstwa przez cały okres od 2007–2013 r.

Artykuł 15

Przepisy przejściowe

Począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r., wnioski o zwrot kosztów odnoszące się do wkładu finansowego na wydatki zatwierdzone na podstawie decyzji Rady 95/527/WE, 2001/431/WE i 2004/465/WE składa się zgodnie z załącznikami VI i VII do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 16

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 11 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Joe BORG

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 160 z 14.6.2006, str. 1.

(2)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.

(3)  Dz.U. L 301 z 14.12.1995, str. 30.

(4)  Dz.U. L 154 z 9.6.2001, str. 22.

(5)  Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 114. Decyzja zmieniona decyzją 2006/2/WE (Dz.U. L 2 z 5.1.2006, str. 4).


ZAŁĄCZNIK I

Opis środków na kontrolę i monitorowanie rybołówstwa, dostępnych dla państwa członkowskigo

Opis środków dotyczących kontroli rybołówstwa dostępnych dla państwa członkowskiego zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. d) niniejszego rozporządzenia musi zawierać następujące elementy:

a)

zwięzły opis organów administracji odpowiedzialnych za kontrolę rybołówstwa na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym;

b)

zwięzły opis zasobów ludzkich, sprzętu (w szczególności liczbę dostępnych jednostek pływających, statków powietrznych i helikopterów) oraz głównych działań przeprowadzonych w roku poprzednim związanych z zadaniami wynikającymi z przepisów wspólnej polityki rybackiej;

c)

roczny budżet przeznaczany w danym państwie członkowskim na kontrolę rybołówstwa wyrażony w euro, zawierający szczegółowy opis inwestycji i bieżących kosztów środków podjętych w zakresie kontroli rybołówstwa (wg kategorii, w tym zasoby ludzkie).


ZAŁĄCZNIK II

Indykatywny wykaz kosztów kwalifikowanych na wdrażanie technologii w zakresie kontroli

Następujące wydatki uznaje się za kwalifikowane:

a)

zakup, instalacja sprzętu komputerowego i pomoc techniczna w zakresie technologii informatycznej oraz zakładania sieci IT, w tym możliwości teledetekcji, w celu umożliwienia skutecznej i bezpiecznej wymiany danych w związku z monitorowaniem, kontrolą i nadzorem nad działalnością połowową. Wydatki poniesione z tytułu pomocy technicznej kwalifikują się do zwrotu kosztów przez dwa lata od instalacji;

b)

zakup i instalacja:

i)

elektronicznych urządzeń lokalizujących, umożliwiających monitorowanie statków na odległość za pomocą satelitarnego systemu monitorowania statków (VMS) z centrum monitorowania połowów;

ii)

urządzeń do elektronicznej rejestracji i raportowania, umożliwiających transmisję danych związanych z działalnością połowową.

Urządzenia muszą być zgodne z przepisami ustanowionymi na mocy odnośnych przepisów wspólnotowych;

c)

zakup komputerów osobistych, tabletów i komputerów kieszonkowych przeznaczonych do gromadzenia i przetwarzania danych związanych z działalnością połowową;

d)

projekty pilotażowe związane z nowymi technologiami w zakresie kontroli działalności połowowej i ich wdrożeniem.


ZAŁĄCZNIK III

Indykatywny wykaz wydatków kwalifikowanych na zakup i modernizację statków powietrznych i jednostek pływajacych do celów kontroli rybołówstwa

Następujące wydatki uznaje się za kwalifikowane:

a)

stałopłaty, bezpilotowe statki powietrzne i helikoptery oraz ich wyposażenie służące do kontroli połowów. W szczególności urządzenia i oprogramowanie do wykrywania, komunikacji i nawigacji zainstalowane na pokładzie i niezbędne do pełnej operacyjności jednostek pływających i statków powietrznych wykorzystywanych do inspekcji i nadzoru działalności połowowej oraz umożliwiające wymianę danych pomiędzy jednostkami pływającymi i statkami powietrznymi a organami kontroli rybołówstwa;

b)

urządzenia, którymi zastąpiono urządzenia przestarzałe, w celu poprawy skuteczności kontroli rybołówstwa. Koszt poniesiony przy modernizacji maszynowni, sterowni i urządzeń startowych również kwalifikuje się do zwrotu;

c)

łodzie wiosłowe (np. seariders i łodzie hybrydowe), w tym zainstalowane urządzenia, silniki itp., żurawiki i żurawie (będące częścią systemu hydraulicznego i instalacji), zmiany w głównych statkach mające na celu dostosowanie do łodzi wiosłowych (np. wzmocnienie pokładu i nadbudówki);

d)

większość elementów systemu napędowego statków, takich jak wał napędowy, skrzynia biegów, nowy główny silnik napędowy i silniki pomocnicze;

e)

urządzenia zapewniające poufność komunikacji, takie jak urządzenie do szyfrowania i mieszacze;

f)

wodoszczelne komputery osobiste zainstalowane na pokładzie.


ZAŁĄCZNIK IV

Indykatywny wykaz wydatków kwalifikowanych na szkolenia i programy wymiany urzędników, seminaria i narzędzia medialne

a)

Następujące wydatki uznaje się za kwalifikowane:

i)

wynajem sal wykładowych;

ii)

zakup lub wynajem sprzętu wykorzystywanego podczas szkoleń lub seminariów;

iii)

wynagrodzenia członków personelu szkoleniowego, którzy nie są urzędnikami administracji państwowej lub wspólnotowej;

iv)

koszty podróży i pobytu poniesione przez inspektorów, prokuratorów i sędziów, jak również rybaków uczestniczących w kursach oraz personel szkoleniowy;

v)

każdy wydatek związany z zakupem lub drukowaniem materiałów niezbędnych do seminariów, szkoleń lub nośników, takich jak książki, plakaty, płyty DVD, kasety video, ulotki, transparenty.

b)

Wydatki kwalifikują się do finansowania pod warunkiem, że ich zakwalifikowanie do zwrotu kosztów jest zgodne z odnośnymi przepisami krajowymi.


ZAŁĄCZNIK V

Indykatywny wykaz wydatków niekwalifikowanych

Następujące wydatki uznaje się za niekwalifikowane:

a)

umowy wynajmu i leasingu;

b)

urządzenia, które nie są wykorzystywane wyłącznie do kontroli rybołówstwa, takie jak komputery osobiste, laptopy, skanery, drukarki, telefony komórkowe, centrale telefoniczne, walkie-talkie, taśmy miernicze, miarki lub inny podobny sprzęt, sprzęt wideo i sprzęt fotograficzny;

c)

artykuły ubraniowe i obuwie, np. uniformy, odzież ochronna itp. oraz ogólne wyposażenie osobiste;

d)

koszty bieżące i koszty utrzymania, takie jak połączenia telefoniczne, finansowe koszty amortyzacji, ubezpieczenia, paliwo;

e)

części zamienne niezbędne do funkcjonowania któregoś z elementów kwalifikujących się do finansowania;

f)

samochody i motocykle;

g)

budynki i tereny;

h)

wynagrodzenia i odszkodowania.


ZAŁĄCZNIK VI

Treść wniosku o zwrot kosztów

Wnioski o zwrot kosztów muszą zawierać następujące elementy:

a)

pismo określające całkowitą kwotę, której dotyczy wniosek o zwrot kosztów. Pismo powinno zawierać:

i)

odesłanie do decyzji Komisji (odpowiedni artykuł i załącznik);

ii)

wysokość wnioskowanej od Komisji kwoty w euro bez podatku VAT;

iii)

rodzaj wniosku (finansowanie wstępne, płatność okresowa, płatność końcowa);

iv)

rachunek bankowy, na który zostanie dokonany przelew;

b)

deklarację wydatków zgodnie ze wzorem ustalonym w załączniku VII (jedną na każdą decyzję Komisji);

c)

wykaz zawierający następujące informacje:

i)

nazwa(-y) projektu(-ów) i odesłanie do rocznego programu kontroli rybołówstwa, w którego(-ych) skład wchodził(-y);

ii)

numer referencyjny umowy, której dotyczą faktury;

iii)

wykaz dołączonych faktur związanych z projektem (numery faktur i kwoty bez podatku VAT);

d)

w odniesieniu do każdego projektu objętego wnioskiem o zwrot kosztów:

i)

oryginały lub uwierzytelnione kopie faktur;

ii)

jeśli faktury nie są wyrażone w euro – zastosowany kurs przeliczeniowy;

iii)

oryginał lub uwierzytelniona kopia dowodu zapłaty w odniesieniu do każdej dołączonej faktury;

iv)

dokument określający wysokość przyszłych rat (tam gdzie to stosowne) oraz przewidywane terminy ich płatności;

v)

uwierzytelnioną kopię umowy, której dotyczy faktura;

vi)

roczne wykorzystanie jednostki pływającej, statku powietrznego lub bezpilotowego statku powietrznego w kontrolach rybołówstwa, wyrażone w procentach i w dniach;

vii)

informacje dotyczące zamówień publicznych: dołączoną kserokopię ogłoszenia o przetargu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jeżeli ogłoszenie nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, beneficjent poświadcza zgodność z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi udzielania zamówień publicznych oraz uzasadnia, dlaczego procedury wspólnotowe nie zostały zastosowane. Wydatki poniesione przez jednostki pływające lub statki powietrzne wykorzystywane całkowicie lub częściowo do celów kontroli rybołówstwa nie podlegają żadnym zwolnieniom od wspólnotowych zasad dotyczących zamówień publicznych zgodnie z przepisami art. 296 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

viii)

zwięzły opis działania określający szczegółowo, co zostało osiągnięte wraz z krótką oceną wpływu inwestycji na działalność związaną z monitorowaniem i kontrolą rybołówstwa. Należy dołączyć prognozę dotyczącą wykorzystania inwestycji w przyszłości;

ix)

w przypadku wydatków związanych z projektami pilotażowymi lub narzędziami medialnymi powinno być dołączone sprawozdanie lub dokument końcowy;

x)

w przypadku szkoleń lub seminariów dołącza się wszystkie informacje dotyczące tematu, osób prowadzących i uczestników.


ZAŁĄCZNIK VII

Deklaracjá wydatków

Image


12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/39


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 392/2007

z dnia 11 kwietnia 2007 r.

ustalające współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń, o które złożono wnioski w okresie od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r., na przywóz produktów cukrowniczych w ramach kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 950/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych (2), w szczególności jego art. 5 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 950/2006 lub rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r. ustanawiającym środki przejściowe w sektorze cukru ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii (3), w tygodniu od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r. do właściwych organów złożono wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ogółem ilości równej lub przekraczającej ilość dostępną dla numeru porządkowego 09.4318.

(2)

W tej sytuacji Komisja powinna ustalić współczynnik przydziału umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do ilości dostępnej oraz poinformować państwa członkowskie o tym, że ustalony limit został wykorzystany,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 950/2006 lub art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1832/2006 pozwolenia na przywóz są wydawane w odniesieniu do wniosków złożonych od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r., w ramach limitów ilościowych określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 11 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 1.

(2)  Dz.U. L 178 z 1.7.2006, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2006/2006 (Dz.U. L 379 z 28.12.2006, str. 95).

(3)  Dz.U. L 354 z 14.12. 2006, str. 8.


ZAŁĄCZNIK

Cukier preferencyjny AKP–Indie

Tytuł IV rozporządzenia (WE) nr 950/2006

Rok gospodarczy 2006/2007

Nr porządkowy

Państwo

% pozwoleń wydanych dla ilości, o które złożono wniosek w tygodniu od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r.

Limit

09.4331

Barbados

100

 

09.4332

Belize

0

Wykorzystany

09.4333

Wybrzeże Kości Słoniowej

100

 

09.4334

Demokratyczna Republika Konga

100

 

09.4335

Fidżi

100

 

09.4336

Gujana

100

 

09.4337

Indie

0

Wykorzystany

09.4338

Jamajka

100

 

09.4339

Kenia

100

 

09.4340

Madagaskar

100

 

09.4341

Malawi

100

 

09.4342

Mauritius

100

 

09.4343

Mozambik

0

Wykorzystany

09.4344

Saint Kitts i Nevis

 

09.4345

Surinam

 

09.4346

Suazi

100

 

09.4347

Tanzania

0

Wykorzystany

09.4348

Trynidad i Tobago

100

 

09.4349

Uganda

 

09.4350

Zambia

100

 

09.4351

Zimbabwe

100

 


Cukier uzupełniający

Tytuł V rozporządzenia (WE) nr 950/2006

Rok gospodarczy 2006/2007

Nr porządkowy

Państwo

% pozwoleń wydanych dla ilości, o które złożono wniosek w tygodniu od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r.

Limit

09.4315

Indie

100

 

09.4316

Kraje objęte Protokołem AKP

100

 


Cukier wymieniony w koncesji CXL

Tytuł VI rozporządzenia (WE) nr 950/2006

Rok gospodarczy 2006/2007

Nr porządkowy

Państwo

% pozwoleń wydanych dla ilości, o które złożono wniosek w tygodniu od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r.

Limit

09.4317

Australia

0

Wykorzystany

09.4318

Brazylia

14,2857

Wykorzystany

09.4319

Kuba

0

Wykorzystany

09.4320

Pozostałe kraje trzecie

0

Wykorzystany


Cukier z krajów bałkańskich

Tytuł VII rozporządzenia (WE) nr 950/2006

Rok gospodarczy 2006/2007

Nr porządkowy

Państwo

% pozwoleń wydanych dla ilości, o które złożono wniosek w tygodniu od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r.

Limit

09.4324

Albania

100

 

09.4325

Bośnia i Hercegowina

0

Wykorzystany

09.4326

Serbia, Czarnogóra oraz Kosowo

100

 

09.4327

Była Jugosłowiańska Republika Macedonii

100

 

09.4328

Chorwacja

100

 


Cukier pozakwotowy i przemysłowy z przywozu

Tytuł VIII rozporządzenia (WE) nr 950/2006

Rok gospodarczy 2006/2007

Nr porządkowy

Rodzaj

% pozwoleń wydanych dla ilości, o które złożono wniosek w tygodniu od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r.

Limit

09.4380

Pozakwotowy

 

09.4390

Przemysłowy

100

 


Przywóz cukru w ramach przejściowych kontyngentów taryfowych otwartych dla Bułgarii i Rumunii

Rozdział 1 sekcja 2 rozporządzenia (WE) nr 1832/2006

Rok gospodarczy 2006/2007

Nr porządkowy

Państwo

% pozwoleń wydanych dla ilości, o które złożono wniosek w tygodniu od dnia 2 do 6 kwietnia 2007 r.

Limit

09.4365

Bułgaria

0

Wykorzystany

09.4366

Rumunia

100

 


DYREKTYWY

12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/42


DYREKTYWA KOMISJI 2007/21/WE

z dnia 10 kwietnia 2007 r.

zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w odniesieniu do terminów wygaśnięcia okresów włączenia do załącznika I substancji czynnych azoksystrobiny, imazalilu, kresoksymu metylowego, spiroksaminy, azymsulfuronu, proheksadionu wapnia i fluroksypyru

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), w szczególności jej art. 5 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG jako substancje czynne zostały włączone: azoksystrobina – dyrektywą Komisji 98/47/WE (2) do dnia 1 lipca 2008 r., imazalil – dyrektywą Komisji 97/73/WE (3) do dnia 31 grudnia 2008 r., kresoksym metylowy – dyrektywą Komisji 1999/1/WE (4) do dnia 31 stycznia 2009 r., spiroksamina – dyrektywą Komisji 1999/73/WE (5) do dnia 1 września 2009 r., azymsulfuron – dyrektywą Komisji 1999/80/WE (6) do dnia 1 października 2009 r., proheksadion wapnia – dyrektywą Komisji 2000/50/WE (7) do dnia 20 października 2010 r. i fluroksypyru – dyrektywą Komisji 2000/10/WE (8) włączony do dnia 30 listopada 2010 r.

(2)

Włączenie substancji czynnej może być na wniosek odnowione, pod warunkiem że wniosek o odnowienie złożono najpóźniej dwa lata przed wygaśnięciem okresu włączenia. Komisja otrzymała wnioski o odnowienie włączeń dla wszystkich wymienionych wyżej substancji.

(3)

Komisja będzie musiała ustanowić szczegółowe zasady dotyczące składania i oceny dalszych informacji niezbędnych do odnowienia włączenia do załącznika I. Należy zatem odnowić włączenia wyżej wymienionych substancji czynnych do załącznika I na okres, który umożliwi powiadamiającym przygotowanie wniosków, a Komisji zorganizowanie ich oceny i podjęcie decyzji.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Państwa członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do 12 grudnia 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 13 grudnia 2007 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 10 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2007/6/WE (Dz.U. L 43 z 15.2.2007, str. 13).

(2)  Dz.U. L 191 z 7.7.1998, str. 50.

(3)  Dz.U. L 353 z 24.12.1997, str. 26.

(4)  Dz.U. L 21 z 28.1.1999, str. 21.

(5)  Dz.U. L 206 z 5.8.1999, str. 16; sprostowanie: Dz.U. L 221 z 21.8.1999, str. 19.

(6)  Dz.U. L 210 z 10.8.1999, str. 13.

(7)  Dz.U. L 198 z 4.8.2000, str. 39.

(8)  Dz.U. L 57 z 2.3.2000, str. 28.


ZAŁĄCZNIK

W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wiersze 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8 otrzymują brzmienie:

„1

Imazalil

Nr CAS 73790-28-0, 35554-44-0

Nr CIPAC 335

(+)-1-(β-alliloksy-2,4-dichlorofenyloetylo)imidazol lub eter (+)-allilo-1-(2,4-dichlorofenylo)-2-imidazol-1-iloetylowy

975 g/kg

1 stycznia 1999 r.

31 grudnia 2011 r.

Zezwala się wyłącznie na stosowanie w charakterze środka grzybobójczego.

Dla poniższych zastosowań obowiązują następujące warunki:

zezwala się na stosowanie po zbiorze owoców, warzyw i ziemniaków, pod warunkiem że działa system unieszkodliwiania lub gdy na podstawie oceny zagrożenia zezwalające państwo członkowskie wykazuje, że uwolnienie stosowanego roztworu nie spowoduje niedopuszczalnego zagrożenia dla środowiska, a w szczególności dla organizmów wodnych,

zezwala się na stosowanie po zbiorze ziemniaków, pod warunkiem że na podstawie oceny zagrożenia państwo członkowskie wykazuje, że uwolnienie przetworzonych odpadów z ziemniaków poddanych działaniu środka nie spowoduje niedopuszczalnego zagrożenia dla organizmów wodnych,

zezwala się na stosowanie dolistne wyłącznie na otwartej przestrzeni, pod warunkiem że na podstawie oceny zagrożenia państwo członkowskie wykazuje, że zastosowanie nie wywiera niedopuszczalnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko.

Termin posiedzenia Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, podczas którego przyjęto sprawozdanie z przeglądu: 11 lipca 1997 r.

2

Azoksystrobina

Nr CAS 131860-33-8

Nr CIPAC 571

Metylo (E)-2-2-[6-(2-cyjanofenoksy) pirimidyno-4-yloksy]fenyl-3-metoksyakrylan

930 g/kg (Z isomer maks. 25 g/kg)

1 lipca 1998 r.

31 grudnia 2011 r.

Zezwala się wyłącznie na stosowanie w charakterze środka grzybobójczego.

Przy podejmowaniu decyzji zgodnie z jednolitymi zasadami należy zwrócić szczególną uwagę na wpływ na organizmy wodne. Warunki zezwolenia powinny zawierać stosowne środki ograniczające zagrożenia.

Termin posiedzenia Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, podczas którego przyjęto sprawozdanie z przeglądu: 22 kwietnia 1998 r.

3

Kresoksym metylowy

Nr CAS 143390-89-0

Nr CIPAC 568

(E)-2-metoksyimino-2-[2-(o-tolilooksymetylo)fenylo] octan metylu

910 g/kg

1 lutego 1999 r.

31 grudnia 2011 r.

Zezwala się wyłącznie na stosowanie w charakterze środka grzybobójczego.

Podczas podejmowania decyzji według jednolitych zasad państwa członkowskie zwrócą szczególną uwagę na ochronę wód gruntowych w sytuacji podatności na zagrożenia.

Termin posiedzenia Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, podczas którego przyjęto sprawozdanie z przeglądu: 16 października 1998 r.

4

Spiroksamina

Nr CAS 1181134-30-8

Nr CIPAC 572

8-tertbutylo-l,4-dioksaspiro [4.5] dekan-2-ylometylo)etylopropyloamina

940 g/kg (diastereoizomery połączone A i B)

1 września 1999 r.

31 grudnia 2011 r.

Zezwala się wyłącznie na stosowanie w charakterze środka grzybobójczego.

Podczas podejmowania decyzji według jednolitych zasad państwa członkowskie:

muszą zwrócić szczególną uwagę na bezpieczeństwo operatorów sprzętu i dopilnować, by warunki zezwolenia przewidywały stosowne środki ochronne,

oraz

muszą zwrócić szczególną uwagę na wpływ na organizmy wodne i dopilnować, by warunki zezwolenia przewidywały w miarę potrzeby stosowne środki ograniczające zagrożenie.

Termin posiedzenia Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, podczas którego przyjęto sprawozdanie z przeglądu: 12 maja 1999 r.

5

Azymsulfuron

Nr CAS 120162-55-2

Nr CIPAC 584

1-(4,6-dimetoksypirymidyn-2-ilo)-3-[1-metylo-4-(2-metylo-2H-tetrazol-5-ilo)-pirazolo-5-ilosulfonylo] mocznik

980 g/kg

1 października 1999 r.

31 grudnia 2011 r.

Zezwala się wyłącznie na stosowanie w charakterze środka chwastobójczego.

Nie zezwala się na stosowanie w powietrzu.

Podczas podejmowania decyzji według jednolitych zasad państwa członkowskie muszą zwrócić szczególną uwagę na wpływ na organizmy wodne i rośliny lądowe niebędące przedmiotem zwalczania oraz dopilnować, aby warunki zezwolenia przewidywały właściwe środki ograniczające zagrożenie (np. w uprawie ryżu zaleca się minimalne okresy trzymania wody poprzedzające odpływ).

Termin posiedzenia Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, podczas którego przyjęto sprawozdanie z przeglądu: 2 lipca 1999 r.

6

Fluroksypyr

Nr CAS 69377-81-7

Nr CIPAC 431

Kwas 4-amino-3,5-dichloro-6-fluoro-2-pirydyroksyoctowy

950 g/kg

1 grudnia 2000 r.

31 grudnia 2011 r.

Zezwala się wyłącznie na stosowanie w charakterze środka chwastobójczego.

Podczas podejmowania decyzji według jednolitych zasad państwa członkowskie:

muszą wziąć pod uwagę dodatkowe informacje wymagane w pkt 7 sprawozdania z przeglądu,

muszą zwrócić szczególną uwagę na ochronę wód gruntowych,

muszą zwrócić szczególną uwagę na wpływ na organizmy wodne i dopilnować, aby warunki zezwolenia przewidywały w miarę potrzeby stosowne środki ograniczające zagrożenie.

Państwa członkowskie powiadomią Komisję, jeśli wymagane dodatkowe badania i informacje, jak określa pkt 7 sprawozdania z przeglądu, nie zostały przedłożone do 1 grudnia 2000 r.

Termin posiedzenia Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, podczas którego przyjęto sprawozdanie z przeglądu: 30 listopada 1999 r.

8

Proheksadion wapnia

Nr CAS 127277-53-6

Nr CIPAC 567

3,5-diokso-4-propionylo-cykloheksanokarboksylan wapnia

890 g/kg

1 października 2000 r.

31 grudnia 2011 r.

Zezwala się wyłącznie na stosowanie w charakterze regulatora wzrostu roślin.

Termin posiedzenia Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, podczas którego przyjęto sprawozdanie z przeglądu: 16 czerwca 2000 r.”


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Komisja

12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/47


DECYZJA KOMISJI

z dnia 11 kwietnia 2007 r.

w sprawie przedłużenia terminu wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych zawierających pewne substancje czynne niezbadane w trakcie 10-letniego programu prac określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 1545)

(Jedynie teksty w językach francuskim i polskim są autentyczne)

(2007/226/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 16 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 16 ust. 2 akapit drugi oraz ust. 3 dyrektywy 98/8/WE (zwanej dalej „dyrektywą”) stanowi, że jeżeli we właściwym terminie nie dostarczono wymaganych informacji i danych niezbędnych do oceny danej substancji czynnej, może zostać podjęta decyzja o niewpisaniu substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy. Po podjęciu takiej decyzji państwa członkowskie powinny wycofać wszystkie zezwolenia dla produktów biobójczych zawierających odnośną substancję czynną.

(2)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1896/2000 (2) oraz (WE) nr 2032/2003 (3) określają szczegółowe zasady wdrożenia pierwszej i drugiej fazy 10-letniego programu prac, o którym mowa w art. 16 ust. 2 dyrektywy. Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 stanowi, że z mocą od dnia 1 września 2006 r. państwa członkowskie unieważniają istniejące zezwolenia dla produktów biobójczych zawierających zidentyfikowane substancje czynne, w odniesieniu do których nie została przyjęta notyfikacja ani państwo członkowskie nie zgłosiło zainteresowania.

(3)

Artykuł 4a rozporządzenia (WE) nr 2032/2003, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1048/2005 (4), określa warunki, pod którymi państwa członkowskie mogą wystąpić do Komisji z wnioskiem o przedłużenie okresu wycofywania, o którym mowa w art. 4 ust. 2, oraz warunki przyznawania takiego przedłużenia.

(4)

W przypadku niektórych substancji czynnych, których stosowanie w produktach biobójczych jest zabronione od dnia 1 września 2006 r., poszczególne państwa członkowskie przedłożyły Komisji wnioski o przedłużenie okresu wycofywania wraz z informacjami świadczącymi o konieczności dalszego stosowania przedmiotowych substancji.

(5)

Polska przedłożyła informacje świadczące o tymczasowym braku odpowiednich alternatyw dla cyflutryny stosowanej jako środek owadobójczy do konserwacji drewna budowlanego w zabytkowych budynkach i innych obiektach. Niewielkie przedłużenie okresu wycofywania w przypadku tej substancji wydaje się właściwe w celu umożliwienia przedstawienia danych dotyczących skuteczności innych substancji alternatywnych oraz wprowadzenia ich do obrotu w Polsce zgodnie z ustawodawstwem krajowym.

(6)

Francja przedłożyła informacje świadczące o konieczności możliwie jak najszerszego wyboru dostępnych larwicydów do zwalczania komarów, które są wektorami poważnych chorób dotykających ludność zamorskich departamentów tego państwa członkowskiego, oraz zwróciła się o utrzymanie temefosu na rynku w tych regionach. Przedłużenie okresu wycofywania w przypadku tej substancji wydaje się właściwe w celu umożliwienia zastąpienia jej innymi odpowiednimi substancjami.

(7)

Francja przedłożyła informacje świadczące o konieczności tymczasowego dalszego stosowania amoniaku jako produktu biobójczego stosowanego w higienie weterynaryjnej w celu zapobiegania zakażeniom zwierząt kokcydiami, cryptosporidium i nicieniami. Przedłużenie okresu wycofywania w przypadku tej substancji wydaje się właściwe w celu umożliwienia stopniowego jej zastąpienia przez inne dostępne substancje zgłoszone w celu oceny w ramach programu przeglądu dyrektywy.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2032/2003, państwa członkowskie wymienione w kolumnie B załącznika do niniejszej decyzji mogą wydać pozwolenie lub utrzymać obowiązujące pozwolenie na wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych zawierających substancje wymienione w kolumnie A załącznika, dla celów podstawowych zastosowań wymienionych w kolumnie D i do upływu terminu określonego w kolumnie C załącznika.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie korzystające z odstępstwa określonego w art. 1 niniejszej decyzji zapewniają spełnienie następujących warunków:

a)

dalsze stosowanie jest możliwe wyłącznie pod warunkiem, że produkty zawierające przedmiotową substancję zatwierdzono dla planowanego podstawowego zastosowania;

b)

dalsze stosowanie jest dozwolone wyłącznie, jeżeli nie ma ono szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi lub zwierząt albo dla środowiska naturalnego;

c)

w momencie wydawania pozwolenia wprowadzane są wszelkie stosowne środki ograniczające ryzyko;

d)

odnośne produkty biobójcze pozostające w obrocie po dniu 1 września 2006 r. mają zmienione oznakowanie w celu dostosowania do ograniczonych warunków stosowania;

e)

w odpowiednich przypadkach państwa członkowskie gwarantują, że posiadacze pozwoleń lub zainteresowane państwa członkowskie poszukują rozwiązań alternatywnych dla wyżej wspomnianych zastosowań, lub przygotowują dokumentację w celu jej przedłożenia zgodnie z procedurą określoną w art. 11 dyrektywy 98/8/WE, najpóźniej do dnia 14 maja 2008 r.

2.   W odpowiednich przypadkach zainteresowane państwa członkowskie co roku przedstawiają Komisji informacje dotyczące stosowania ust. 1, w szczególności w zakresie działań podjętych na mocy lit. e).

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej i Rzeczypospolitej Polskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 11 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Stavros DIMAS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2006/140/WE (Dz.U. L 414 z 30.12.2006, str. 78).

(2)  Dz.U. L 228 z 8.9.2000, str. 6. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2032/2003 (Dz.U. L 307 z 24.11.2003, str. 1).

(3)  Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1849/2006 (Dz.U. L 355 z 15.12.2006, str. 63).

(4)  Dz.U. L 178 z 9.7.2005, str. 1.


ZAŁĄCZNIK

Wykaz zezwoleń określonych w art. 1

Kolumna A

Kolumna B

Kolumna C

Kolumna D

Substancja czynna

Państwo członkowskie

Terminy

Zastosowanie

Cyflutryna

WE nr 269-855-7

Nr CAS 68359-37-5

Polska

1.9.2007

Ochrona drewna budowlanego przed owadami; wyłącznie do użytku profesjonalnego.

Temefos

WE nr 222-191-1

Nr CAS 3383-96-8

Francja

14.5.2009

Zwalczenie komarów-wektorów; wyłącznie w departamentach zamorskich Francji.

Amoniak

WE nr 231-635-3

Nr CAS 7664-41-7

Francja

14.5.2008

Produkt biobójczy stosowany w higienie weterynaryjnej w celu zapobiegania zarażeniom zwierząt kokcydiami, cryptosporidium i nicieniami; wyłącznie wtedy, gdy nie można zastosować innych środków o podobnym działaniu.


Sprostowania

12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/50


Sprostowanie do dyrektywy Komisji 2007/19/WE z dnia 30 marca 2007 r. zmieniającej dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi oraz dyrektywę Rady 85/572/EWG ustanawiającą wykaz płynów modelowych do zastosowania w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 91 z dnia 31 marca 2007 r. )

Dyrektywa 2007/19/WE otrzymuje brzmienie:

DYREKTYWA KOMISJI 2007/19/WE

z dnia 2 kwietnia 2007 r.

zmieniająca dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi oraz dyrektywę Rady 85/572/EWG ustanawiającą wykaz płynów modelowych do zastosowania w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG (1), w szczególności jego art. 5 ust. 2,

po zasięgnięciu opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa Komisji 2002/72/WE (2) to dyrektywa szczegółowa w rozumieniu rozporządzenia ramowego (WE) nr 1935/2004, harmonizująca przepisy dotyczące materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością.

(2)

Dyrektywa 2002/72/WE ustanawia wykaz substancji dozwolonych do produkcji tych materiałów i wyrobów, w szczególności substancji dodatkowych i monomerów, ograniczenia ich użycia, zasady znakowania oraz informacje, które należy przekazywać konsumentom lub przedsiębiorcom działającym na rynku spożywczym dotyczące właściwego wykorzystywania tych materiałów i wyrobów.

(3)

Informacje przekazane Komisji wskazują na to, że plastyfikatory stosowane do wytwarzania np. polichlorku winylu (PVC) zawartego w uszczelkach do zakrywek mogą migrować do żywności zawierającej tłuszcz w ilościach mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia człowieka lub mogących wywołać nieakceptowalne zmiany składu żywności. Należy zatem uściślić, że nawet jeśli uszczelki stanowią część zakrywki wykonanej np. z metalu, są one przedmiotem dyrektywy 2002/72/WE. Jednocześnie należy określić szczegółowe zasady odnośnie do stosowania substancji dodatkowych przeznaczonych do produkcji takich uszczelek. Należy uwzględnić czas potrzebny producentom zakrywek na dostosowanie się do przepisów dyrektywy 2002/72/WE. W szczególności zaś, uwzględniając czas potrzebny na przygotowanie wniosku o ocenę danej substancji dodatkowej stosowanej w produkcji uszczelek do zakrywek, nie jest jeszcze możliwe określenie harmonogramu ich oceny. Dlatego też w początkowym stadium lista pozytywna dozwolonych substancji dodatkowych, która zostanie przyjęta w przyszłości dla materiałów oraz wyrobów z tworzyw sztucznych, nie powinna mieć zastosowania do produkcji uszczelek do zakrywek, wobec czego stosowanie innych substancji dodatkowych będzie możliwe i będzie regulowane przepisami krajowymi. Sytuacja taka powinna zostać poddana ponownej ocenie na późniejszym etapie.

(4)

W oparciu o nowe informacje dotyczące oceny ryzyka związanego z substancjami ocenianymi przez Urząd oraz w związku z potrzebą dostosowania do postępu technicznego istniejących zasad obliczania migracji dyrektywa 2002/72/WE winna zostać uaktualniona. Dla pełnej jasności należy wprowadzić definicje stosowanych terminów technicznych.

(5)

Przepisy dotyczące migracji globalnej i migracji specyficznej winny być oparte na tej samej zasadzie i dlatego powinny zostać ujednolicone.

(6)

Należy wprowadzić szczególne przepisy zwiększające ochronę niemowląt, gdyż niemowlęta spożywają większą ilość pokarmu w stosunku do masy ciała niż dorośli.

(7)

Weryfikację zgodności z limitami migracji specyficznej (SLM) w płynie modelowym D dla substancji dodatkowych umieszczonych w wykazie w załączniku III sekcja B do dyrektywy 2002/72/WE należy przeprowadzić równocześnie z zastosowaniem innych przepisów dotyczących obliczania migracji wprowadzonych na mocy niniejszej dyrektywy, celem lepszego oszacowania faktycznego narażenia konsumenta na działanie tych substancji dodatkowych. Dlatego też termin przeprowadzenia wymienionej wyżej weryfikacji zgodności winien zostać wydłużony.

(8)

Należy wyjaśnić, jaki jest status substancji dodatkowych działających jako substancje pomocnicze stosowane w procesie polimeryzacji (PPA). PPA, które również stosuje się jako substancje dodatkowe, należy poddać ocenie i włączyć do przygotowywanej listy pozytywnej substancji dodatkowych. Niektóre z nich już zostały objęte obecnym niepełnym wykazem substancji dodatkowych. W przypadku substancji dodatkowych, które działają wyłącznie jako PPA i w związku z tym nie są przeznaczone do pozostawania w gotowym wyrobie, należy uściślić, że ich stosowanie jest możliwe i jest regulowane przepisami krajowymi, nawet wówczas gdy zostanie przyjęta lista pozytywna substancji dodatkowych. Sytuacja ta powinna zostać poddana ponownej ocenie na późniejszym etapie.

(9)

Badania wykazały, że podczas przetwarzania w wysokich temperaturach azodikarbonamid rozkłada się do semikarbazydu. W 2003 r. do Urzędu zwrócono się o zebranie informacji i ocenę potencjalnego ryzyka związanego z obecnością semikarbazydu w żywności. Do momentu uzyskania tych informacji i zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (3), stosowanie azodikarbonamidu w materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych zostało zawieszone na mocy dyrektywy Komisji 2004/1/WE (4). W swej opinii z dnia 21 czerwca 2005 r., Urząd (5) stwierdził, że rakotwórczość semikarbazydu w stężeniach występujących w żywności nie stanowi zagrożenia dla ludzkiego zdrowia, o ile wyeliminowane zostanie źródło semikarbazydu związane z azodikarbonamidem. W związku z tym należy utrzymać zakaz stosowania azodikarbonamidu w materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych.

(10)

Należy wprowadzić pojęcie bariery funkcjonalnej w tworzywie sztucznym, czyli bariery w materiałach lub wyrobach z tworzyw sztucznych, która zapobiega lub ogranicza migrację zza tej bariery do żywności. Jedynie szkło i niektóre metale mogą zapewnić całkowite powstrzymanie migracji. Tworzywa sztuczne mogą stanowić częściową barierę funkcjonalną (której właściwości i skuteczność należałoby zbadać i ocenić) oraz pomóc redukować migrację do poziomu poniżej limitu migracji specyficznej (SML) lub granicy wykrywalności. Przy zastosowaniu bariery funkcjonalnej w tworzywach sztucznych wykorzystywać można substancje niedozwolone, pod warunkiem że spełniają one określone kryteria, a ich migracja pozostaje poniżej określonej granicy wykrywalności. Biorąc pod uwagę żywność dla niemowląt oraz innych szczególnie wrażliwych osób, a także uwzględniając trudności związane z tego typu analizą, na którą wpływa znaczna tolerancja analityczna, dla migracji niedozwolonej substancji przez barierę funkcjonalną w tworzywie sztucznym należy ustanowić maksymalny poziom 0,01 mg/kg w żywności lub płynie modelowym imitującym żywność.

(11)

Artykuł 9 dyrektywy 2002/72/WE stanowi, że materiałom i wyrobom towarzyszyć musi pisemna deklaracja poświadczająca ich zgodność ze stosownymi przepisami. Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. h) oraz i) rozporządzenia (WE) nr 1935/2004, aby poprawić koordynację i zwiększyć odpowiedzialność dostawców na wszystkich etapach produkcji, w tym na etapie substancji wyjściowych, osoby odpowiedzialne powinny udokumentować zgodność z odpowiednimi przepisami w deklaracji zgodności, która udostępniana jest klientowi. Ponadto na każdym etapie produkcji należy zapewnić organom wykonawczym dostęp do dokumentów uzupełniających uzasadniających deklarację zgodności.

(12)

Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 zawiera wymóg, aby przedsiębiorcy działający na rynku spożywczym weryfikowali zgodność żywności z przepisami mającymi do niej zastosowanie. W tym celu, z zastrzeżeniem wymogu poufności, przedsiębiorcy działający na rynku spożywczym winni mieć dostęp do odpowiednich informacji w celu umożliwienia zapewnienia, że migracja substancji z materiałów i wyrobów do żywności odpowiada specyfikacjom i ograniczeniom określonym w prawodawstwie dotyczącym żywności.

(13)

Zgodność z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 w zakresie substancji nieuwzględnionych w załącznikach II i III dyrektywy 2002/72/WE, takich jak zanieczyszczenia czy produkty reakcji określone w pkt 3 załącznika II i pkt 3 załącznika III do dyrektywy 2002/72/WE, winna być oceniana przez odpowiedni podmiot działający na rynku, zgodnie z uznanymi na całym świecie zasadami naukowymi.

(14)

Celem poprawy szacowania narażenia konsumenta na kontakt z przedmiotowymi substancjami, w badaniach migracji należy wprowadzić nowy współczynnik redukcji, tak zwany współczynnik redukcji tłuszczu (FRF). Dotąd szacunki dotyczące narażenia na działanie substancji migrujących głównie do żywności zawierającej tłuszcze (substancje lipofilowe) opierały się na ogólnym założeniu, że człowiek spożywa dziennie 1 kg żywności. Jednakże człowiek spożywa dziennie maksymalnie 200 g tłuszczu. Fakt ten należy uwzględnić w obliczeniach poprzez skorygowanie wartości migracji specyficznej przez FRF w przypadku substancji lipofilowych, zgodnie z opinią Komitetu Naukowego ds. Żywności (SCF) (6) oraz opinią Urzędu (7).

(15)

W oparciu o nowe informacje dotyczące oceny ryzyka związanego z monomerami i innymi substancjami wyjściowymi ocenianymi przez Urząd (8) niektóre monomery dopuszczone tymczasowo na szczeblu krajowym, jak również nowe monomery winny zostać umieszczone we wspólnotowym wykazie substancji dozwolonych. W przypadku innych substancji dotyczące ich ograniczenia i/lub specyfikacje ustanowione już na szczeblu Wspólnoty winny zostać zmienione w oparciu o dostępne nowe informacje.

(16)

Niekompletny wykaz substancji dodatkowych, które mogą być używane do produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, należy zmienić tak, aby objął on inne substancje dodatkowe ocenione przez Urząd. W przypadku pozostałych substancji dodatkowych ograniczenia i/lub specyfikacje ustanowione już na szczeblu Wspólnoty winny zostać zmienione w oparciu o dostępne nowe informacje.

(17)

Dyrektywa Komisji 2005/79/WE (9) wprowadziła zmiany w ograniczeniach i/lub specyfikacjach dla substancji o nr ref. 35760 w sekcji A zamiast sekcji B załącznika III do dyrektywy 2002/72/WE, a dla substancji o nr ref. 67180 zmiany zostały wprowadzone w sekcji B zamiast sekcji A tego załącznika. Ponadto dla substancji o nr ref. 43480, 45200, 81760 i 88640 odniesienie do ograniczeń i/lub specyfikacji w załączniku III do dyrektywy 2002/72/WE jest dwuznaczne. Dlatego też dla uzyskania pewności prawnej konieczne jest umieszczenie substancji o nr ref. 35760 i 67180 we właściwej sekcji wykazu substancji dodatkowych oraz ponowne wprowadzenie ograniczeń i specyfikacji dla substancji o nr ref. 43480, 45200, 81760 i 88640.

(18)

Wykazano, że w przypadku niektórych produktów mlecznych stosowana obecnie woda destylowana nie stanowi właściwego płynu modelowego imitującego te produkty. Winna ona zostać zastąpiona 50 % etanolem, który lepiej imituje tłusty charakter tych produktów.

(19)

Epoksydowany olej sojowy (ESBO) stosuje się jako plastyfikator w produkcji uszczelek. Mając na uwadze opinię Urzędu przyjętą w dniu 16 marca 2006 r. (10), dotyczącą narażenia osób dorosłych na ESBO stosowany w materiałach wchodzących w kontakt z żywnością, uznaje się za właściwe wyznaczyć wcześniejszy termin dostosowania wymogów dla uszczelek stosowanych w zakrywkach w odniesieniu do ograniczeń zawartości ESBO i jego substytutów ustanowionych w dyrektywie 2002/72/WE. Taki sam termin powinien obowiązywać w przypadku zakazu stosowania azodikarbonoamidu.

(20)

Niektóre ftalany są stosowane jako plastyfikatory do produkcji uszczelek oraz innych tworzyw sztucznych. W swoich opiniach opublikowanych we wrześniu 2005 r. dotyczących niektórych ftalanów (11) Urząd ustanowił limity tolerowanego dziennego pobrania (TDI) dla niektórych ftalanów, uznając jednocześnie, że narażenie ludzi na niektóre ftalany jest w takim samym zakresie jak w przypadku TDI. Uznaje się zatem za właściwe wyznaczyć wcześniejszy termin dostosowania wymagań dla materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych w odniesieniu do ograniczeń ustanowionych w dyrektywie 2002/72/WE dla tych substancji.

(21)

Dyrektywa Rady 85/572/EWG (12) oraz dyrektywa 2002/72/WE powinny zostać zatem odpowiednio zmienione.

(22)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 2002/72/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ustęp 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do następujących materiałów i wyrobów, które w postaci gotowych produktów przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi lub wchodzą w kontakt ze środkami spożywczymi oraz, które są przeznaczone do tego celu (dalej zwanych »materiałami i wyrobami z tworzyw sztucznych«):

a)

materiałów i wyrobów oraz ich części składających się wyłącznie z tworzyw sztucznych;

b)

wielowarstwowych materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych;

c)

warstw lub powłok z tworzyw sztucznych tworzących uszczelki w zakrywkach, które razem składają się z dwóch lub większej liczby warstw materiałów różnego rodzaju.”;

b)

ustęp 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Bez uszczerbku dla ust. 2 lit. c), niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do materiałów i wyrobów złożonych z dwóch lub więcej warstw, z których co najmniej jedna nie składa się wyłącznie z tworzyw sztucznych, nawet jeśli warstwa przeznaczona do bezpośredniego kontaktu ze środkami spożywczymi składa się wyłącznie z tworzyw sztucznych.”;

2)

dodaje się art. 1a w brzmieniu:

„Artykuł 1a

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a)

»wielowarstwowe materiały lub wyroby z tworzyw sztucznych« oznaczają materiały lub wyroby z tworzyw sztucznych, które składają się z dwóch lub więcej warstw materiałów połączonych spoiwami lub w inny sposób, przy czym każda z tych warstw składa się wyłącznie z tworzywa sztucznego;

b)

»bariera funkcjonalna w tworzywie sztucznym« oznacza barierę składającą się z jednej lub więcej warstw tworzyw sztucznych, która gwarantuje, że końcowy materiał i wyrób spełnia wymogi określone w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (13) oraz w niniejszej dyrektywie;

c)

»żywność niezawierająca tłuszczu« oznacza żywność, w przypadku której, zgodnie z dyrektywą 85/572/EWG, stosuje się płyny modelowe do badania migracji inne niż płyn modelowy D.

3)

artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 2

1.   Składniki materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych nie mogą przechodzić do środków spożywczych w ilościach większych niż 60 miligramów składników uwolnionych na kilogram środka spożywczego lub płynu modelowego imitującego żywność (mg/kg) (limit migracji globalnej).

Jednakże limit ten wynosi 10 miligramów na decymetr kwadratowy powierzchni materiału lub wyrobu (mg/dm2) w następujących przypadkach:

a)

wyroby będące pojemnikami lub spełniające funkcję pojemników lub wyroby, które mogą być napełniane, o objętości mniejszej niż 500 mililitrów (ml) lub większej niż 10 litrów (l);

b)

arkusz, folia lub inny materiał bądź wyrób, który nie może być napełniany lub, dla którego nie można oszacować stosunku powierzchni takiego materiału lub wyrobu do ilości żywności, jaka ma z nią kontakt.

2.   Dla materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu lub już mających kontakt z żywnością przeznaczoną dla niemowląt i małych dzieci, zgodnie z dyrektywami Komisji 91/321/EWG (14) i 96/5/WE (15), limit migracji globalnej zawsze wynosi 60 mg/kg.

4)

w art. 4 ust. 2 data „1 lipca 2006 r.” zostaje zastąpiona datą „1 maja 2008 r.”;

5)

dodaje się art. 4c, 4d i 4e w brzmieniu:

„Artykuł 4c

W przypadku stosowania substancji dodatkowych do produkcji warstw lub powłok z tworzyw sztucznych w zakrywkach, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c), mają zastosowanie następujące przepisy:

a)

w przypadku substancji dodatkowych wymienionych w załączniku III ograniczenia i/lub specyfikacje w zakresie ich stosowania zawarte w tym załączniku mają zastosowanie bez uszczerbku dla art. 4 ust. 2;

b)

w drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 oraz art. 4a ust. 1 i ust. 5, substancje dodatkowe niewymienione w załączniku III mogą nadal być stosowane zgodnie z przepisami krajowymi, do czasu opublikowania kolejnego przeglądu;

c)

w drodze odstępstwa od art. 4b, państwa członkowskie mogą zezwalać na poziomie krajowym na stosowanie substancji dodatkowych do produkcji warstw i powłok z tworzyw sztucznych w zakrywkach, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c).

Artykuł 4d

W przypadku substancji dodatkowych, które działają wyłącznie jako substancje pomocnicze stosowane w procesie polimeryzacji (zwane dalej »PPA«), które nie są przeznaczone do pozostawania w gotowym wyrobie, w przypadku produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, mają zastosowanie następujące przepisy:

a)

w przypadku PPA wymienionych w załączniku III zastosowanie mają ograniczenia i/lub specyfikacje w zakresie ich stosowania zawarte w załączniku III, bez uszczerbku dla art. 4 ust. 2;

b)

w drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 oraz 4a ust. 1 i ust. 5, PPA nie wymienione w załączniku III mogą nadal być stosowane zgodnie z przepisami krajowymi, do czasu opublikowania kolejnego przeglądu;

c)

w drodze odstępstwa od art. 4b, państwa członkowskie mogą zezwalać na dalsze stosowanie PPA na poziomie krajowym.

Artykuł 4e

Zabrania się stosowania azodikarbonamidu, nr ref. 36640 (CAS nr 000123-77-3), w produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych.”;

6)

Artykuł 5a ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Na etapach wprowadzania do obrotu innych niż sprzedaż detaliczna, do materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością, zawierających substancje dodatkowe, o których mowa w ust. 1, dołącza się pisemną deklarację zawierającą informacje określone w art. 9.”;

7)

w art. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„W przypadku materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, przeznaczonych do kontaktu lub już mających kontakt z żywnością dla niemowląt i małych dzieci, zgodnie z dyrektywami 91/321/EWG i 96/5/WE, SML są zawsze wyrażane w mg/kg.”;

8)

dodaje się art. 7a w następującym brzmieniu:

„Artykuł 7a

1.   W przypadku wielowarstwowego materiału lub wyrobu z tworzyw sztucznych skład każdej warstwy tworzywa sztucznego spełnia wymogi niniejszej dyrektywy.

2.   W drodze odstępstwa od ust. 1, warstwa, która nie ma bezpośredniego kontaktu z żywnością i jest oddzielona od żywności barierą funkcjonalną w tworzywie sztucznym, może, pod warunkiem że gotowy materiał lub wyrób jest zgodny z limitami migracji specyficznej i globalnej określonymi w niniejszej dyrektywie:

a)

nie spełniać ograniczeń i specyfikacji ustanowionych w niniejszej dyrektywie;

b)

być produkowana z wykorzystaniem substancji innych niż te objęte niniejszą dyrektywą lub krajowymi wykazami materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością.

3.   Migracja substancji określonych w ust. 2 lit. b) do żywności lub płynu modelowego nie może przekraczać poziomu 0,01 mg/kg, zmierzonego z pewnością statystyczną przy zastosowaniu metody analizy zgodnej z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (16). Limit ten jest zawsze wyrażony jako stężenie w żywności lub płynach modelowych. Limit ma zastosowanie do grupy związków chemicznych, o ile są one spokrewnione strukturalnie i toksykologicznie, w szczególności izomerów lub związków chemicznych z taką samą odpowiednią grupą funkcjonalną, oraz uwzględnia możliwe przenikanie w wyniku odbicia (set-off).

4.   Substancje, o których mowa w ust. 2 lit. b), nie mogą należeć do jednej z następujących kategorii:

a)

substancji zaklasyfikowanych jako substancje o stwierdzonym lub podejrzewanym działaniu »rakotwórczym«, »mutagennym« lub »toksycznym, stwarzającym zagrożenie dla rozrodczości« w załączniku I do dyrektywy Rady 67/548/EWG (17);

b)

substancji zaklasyfikowanych na zasadzie odpowiedzialności własnej jako »rakotwórcze«, »mutagenne« lub »toksyczne, stwarzające zagrożenie dla rozrodczości« zgodnie z przepisami załącznika VI do dyrektywy 67/548/EWG.

9)

w art. 8 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5.   Nie naruszając przepisów ust. 1, w odniesieniu do ftalanów (nr ref. 74640, 74880, 74560, 75100, 75105) określonych w załączniku III sekcja B, weryfikacja SML przeprowadzana jest wyłącznie w płynach modelowych imitujących żywność. Jednakże weryfikacja SML może być przeprowadzana w przypadku żywności, która nie weszła jeszcze w kontakt z materiałami lub wyrobami i została uprzednio zbadana na zawartość ftalanów, a poziom zawartości nie jest statystycznie istotny bądź wyższy lub równy granicy oznaczalności.”;

10)

artykuł 9 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 9

1.   Na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu, z wyłączeniem etapu sprzedaży detalicznej, materiałom i wyrobom z tworzyw sztucznych, jak również substancjom przeznaczonym do produkcji tych materiałów i wyrobów, towarzyszy pisemna deklaracja, zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004.

2.   Deklaracja, o której mowa w ust. 1, wystawiana jest przez przedsiębiorcę i zawiera informacje określone w załączniku VIa.

3.   Na prośbę właściwych organów krajowych, przedsiębiorca udostępnia odpowiednią dokumentację wykazującą, że materiały i wyroby jak również substancje przeznaczone do produkcji tych materiałów i wyrobów spełniają wymogi niniejszej dyrektywy. Dokumentacja zawiera warunki i wyniki badań, obliczenia, inne analizy oraz dowody odnośnie do bezpieczeństwa lub uzasadnienie wykazujące zgodność.”;

11)

załączniki I, II i III zmienia się zgodnie z załącznikami I, II i III do niniejszej dyrektywy;

12)

tekst załącznika IV do niniejszej dyrektywy dodaje się jako załącznik IVa;

13)

załączniki V i VI zmienia się zgodnie z załącznikami V i VI do niniejszej dyrektywy;

14)

tekst załącznika VII do niniejszej dyrektywy dodaje się jako załącznik VIa.

Artykuł 2

Załącznik do dyrektywy 85/572/EWG zmienia się zgodnie z załącznikiem VIII do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 1 maja 2008 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.

Państwa członkowskie stosują te przepisy w taki sposób, aby:

a)

umożliwić obrót handlowy i wykorzystywanie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi i spełniających wymogi dyrektywy 2002/72/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą, od dnia 1 maja 2008 r.;

b)

zakazać produkcji i przywozu na teren Wspólnoty zakrywek zawierających uszczelki niespełniające ograniczeń oraz specyfikacji dla substancji o nr ref. 30340; 30401; 36640; 56800; 76815; 76866; 88640 i 93760 ustanowionych dyrektywą 2002/72/WE, zmienioną niniejszą dyrektywą, od dnia 1 lipca 2008 r.;

c)

zakazać produkcji i przywozu do Wspólnoty materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, które nie spełniają ograniczeń i specyfikacji dla ftalanów o nr ref. 74560; 74640; 74880; 75100; 75105 ustanowionych w dyrektywie 2002/72/WE zmienionej niniejszą dyrektywą od dnia 1 lipca 2008 r.;

d)

bez uszczerbku dla lit. b) i c), zakazać produkcji i przywozu do Wspólnoty materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, które nie spełniają wymogów dyrektywy 2002/72/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą, od dnia 1 maja 2009 r.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 5

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 2 kwietnia 2007 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji

ZAŁĄCZNIK I

W załączniku I do dyrektywy 2002/72/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

dodaje się punkty 2a i 2b w brzmieniu:

2a.   Korekta migracji specyficznej w przypadku żywności zawierającej ponad 20 % tłuszczu o współczynnik redukcji tłuszczu (FRF):

»Współczynnik redukcji tłuszczu« (FRF) to współczynnik o wartości od 1 do 5, przez który dzielona jest zmierzona wartość migracji substancji lipofilowych do żywności zawierającej tłuszcze lub do płynu modelowego D i jego zamienników przed porównaniem z limitami migracji specyficznej.

Zasady ogólne

Substancje uważane za „lipofilowe” dla potrzeb stosowania FRF wymienione są w załączniku IVa. Migracja specyficzna substancji lipofilowych wyrażona w mg/kg (M) będzie korygowana przez zmienną FRF o wartości od 1 do 5 (MFRF). Przed porównaniem z dopuszczalnym prawnie limitem należy zastosować następujące równania:

MFRF = M/FRF

oraz

FRF = (g tłuszczu w żywności/kg żywności)/200 = (% tłuszczu × 5)/100

Korygowanie z zastosowaniem FRF nie obowiązuje w następujących przypadkach:

a)

kiedy materiał lub wyrób ma kontakt lub jest przeznaczony do kontaktu z żywnością zawierającą mniej niż 20 % tłuszczu;

b)

kiedy materiał lub wyrób ma kontakt lub jest przeznaczony do kontaktu z żywnością dla niemowląt i małych dzieci określoną w dyrektywach 91/321/EWG i 96/5/WE;

c)

dla substancji wymienionych w wykazach wspólnotowych w załącznikach II i III, które w kolumnie (4) mają ograniczenie »SML = ND« lub dla substancji niewymienionych w wykazach i wykorzystywanych z zastosowaniem bariery funkcjonalnej z limitem migracji 0,01 mg/kg;

d)

dla materiałów i wyrobów, w przypadku których nie można oszacować stosunku pomiędzy powierzchnią a ilością żywności, jaka ma z nią kontakt, na przykład z powodu ich kształtu bądź zastosowania, a migracja obliczana jest z wykorzystaniem stosowanego czynnika konwersji powierzchnia/objętość 6 dm2/kg.

Korygowanie z zastosowaniem FRF obowiązuje w pewnych warunkach w następującym przypadku:

Dla pojemników i innych wyrobów, które można napełniać, o pojemności mniejszej niż 500 mililitrów lub większej niż 10 litrów oraz dla arkuszy i folii mających kontakt z żywnością zawierającą ponad 20 % tłuszczu, migracja jest obliczana jako stężenie w żywności bądź w płynie modelowym imitującym żywność (mg/kg) i korygowana przez zastosowanie FRF, albo też migracja jest przeliczana w mg/dm2 bez stosowania FRF. Jeżeli jedna z tych dwóch wartości jest niższa od SML, materiał lub wyrób uznawany jest za zgodny z wymogami.

Stosowanie FRF nie prowadzi do migracji specyficznej przekraczającej limit migracji globalnej.

2b.   Korygowanie migracji specyficznej w płynie modelowym D imitującym żywność:

Migracja specyficzna substancji lipofilowych do płynu modelowego D oraz jego zamienników korygowana jest z zastosowaniem następujących współczynników:

a)

współczynnik redukcji, o którym mowa w pkt 3 załącznika do dyrektywy 85/572/EWG, określany w dalszej części jako współczynnik redukcji płynu modelowego D (DRF).

DRF może nie mieć zastosowania, kiedy wartość migracji specyficznej do płynu modelowego D przekracza 80 % zawartości substancji w gotowym materiale lub wyrobie (na przykład cienkie folie). Do określenia, czy DFR ma zastosowanie, wymagane są dowody naukowe lub doświadczalne (na przykład badania z zastosowaniem najbardziej krytycznych rodzajów żywności). Nie stosuje się go również dla substancji wymienionych w wykazach wspólnotowych, które w kolumnie (4) mają ograniczenie »SML = ND«, ani dla substancji niewymienionych w wykazach i wykorzystywanych z zastosowaniem bariery funkcjonalnej z limitem migracji 0,01 mg/kg;

b)

FRF ma zastosowanie do migracji do płynów modelowych pod warunkiem, że znana jest zawartość tłuszczu w żywności przeznaczonej do opakowania oraz że spełnione są wymogi określone w pkt 2a;

c)

całkowity współczynnik redukcji tłuszczu (TRF), o wartości maksymalnej 5, będący czynnikiem, przez który należy podzielić zmierzoną migrację specyficzną do płynu modelowego D lub jego zamiennika przed porównaniem do limitów określonych przepisami. TRF oblicza się jako iloczyn DRF i FRF, gdy zastosowanie mają oba te współczynniki.”;

2)

dodaje się punkt 5a w brzmieniu:

5a.   Zakrętki, zakrywki, uszczelki, zatyczki/korki i inne wyroby uszczelniające

a)

Jeżeli znane jest przeznaczenie takich wyrobów, są one badane poprzez zastosowanie ich w pojemnikach, dla których są przeznaczone, w warunkach odpowiadających ich normalnemu lub przewidywanemu wykorzystaniu. Zakłada się, że wyroby te mają kontakt z pewną ilością żywności wypełniającej pojemnik. Wyniki wyrażane są w mg/kg lub mg/dm2 zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 i 7 przy uwzględnieniu całkowitej powierzchni wyrobu uszczelniającego i pojemnika mającej kontakt z żywnością.

b)

Jeżeli przeznaczenie takich wyrobów nie jest znane, są one badane oddzielnie, a wynik wyrażany jest w mg na wyrób. Uzyskaną w ten sposób wartość należy dodać – o ile jest to właściwe – do ilości migrującej z pojemnika, w którym dany wyrób ma być wykorzystany.”

ZAŁĄCZNIK II

W załączniku II do dyrektywy 2002/72/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w sekcji A wprowadza się następujące zmiany:

a)

dodane zostają następujące monomery i inne substancje wyjściowe w odpowiednim porządku liczbowym:

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

Ograniczenia i/lub specyfikacje

(1)

(2)

(3)

(4)

„15267

000080-08-0

Sulfon 4,4′-diaminodifenylu

SML = 5 mg/kg

21970

000923-02-4

N-metylolometakryloamid

SML = 0,05 mg/kg

24886

046728-75-0

Kwas 5-sulfoizoftalowego, sól monolitowa

SML = 5 mg/kg i dla litu

SML(T) = 0,6 mg/kg (8) (w przeliczeniu na lit)”;

b)

dla następujących monomerów i innych substancji wyjściowych zawartość kolumny 4 „Ograniczenia i/lub specyfikacje” otrzymuje następujące brzmienie:

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

Ograniczenia i/lub specyfikacje

(1)

(2)

(3)

(4)

„12786

000919-30-2

3-aminopropylotrietoksysilan

Zawartość wyekstrahowanej pozostałości 3-aminopropylotrietoksysilanu powinna być niższa niż 3 mg/kg wypełniacza przy zastosowaniu w obróbce mającej na celu wzmocnienie powierzchni wypełniaczy nieorganicznych i SML = 0,05 mg/kg przy zastosowaniu w obróbce powierzchniowej materiałów i wyrobów.

16450

000646-06-0

1,3-dioksolan

SML = 5 mg/kg

25900

000110-88-3

Trioksan

SML = 5 mg/kg”;

2)

w sekcji B usunięte zostają następujące monomery i inne substancje wyjściowe:

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

Ograniczenia i/lub specyfikacje

(1)

(2)

(3)

(4)

„21970

000923-02-4

N-metylolometakryloamid”.

 

ZAŁĄCZNIK III

W załączniku III do dyrektywy 2002/72/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w sekcji A wprowadza się następujące zmiany:

a)

dodaje się następujące substancje dodatkowe w odpowiednim porządku liczbowym:

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

Ograniczenia i/lub specyfikacje

(1)

(2)

(3)

(4)

„38885

002725-22-6

2,4-Bis(2,4-dimetyofenylo)-6-(2-hydroksy-4-n-oktyloksyfenylo)-1,3,5-triazyna

SML = 0,05 mg/kg. Tylko do żywności uwodnionej.

42080

001333-86-4

Sadza

Zgodnie ze specyfikacjami określonymi w załączniku V.

45705

166412-78-8

Kwas 1,2-cykloheksadwuwęglowy, ester dwuizononylu

 

62020

007620-77-1

Kwas 12-hydroksystearynowy, sól litowa

SML(T) = 0,6 mg/kg (8) (w przeliczeniu na lit)

67180

Mieszanina (50 % zawartości wagowej) ftalanu n-decylu-n-oktylu, (25 % zawartości wagowej) ftalanu di-n-decylu i (25 % zawartości wagowej) ftalanu di-n-oktylu

SML = 5 mg/kg (1)

71960

003825-26-1

Kwas perfluorooktanowy, sól amonowa

Do wykorzystywania jedynie w wyrobach wielokrotnego użytku, spiekanych w wysokich temperaturach.

74560

000085-68-7

Kwas ftalowy, ester benzylobutylowy

Do stosowania jedynie jako:

a)

plastyfikator w materiałach i wyrobach wielokrotnego użytku;

b)

plastyfikator w materiałach i wyrobach jednokrotnego użytku mających kontakt z żywnością niezawierającą tłuszczu, z wyjątkiem preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych określonych w dyrektywie 91/321/EWG i produktów zgodnie z dyrektywą 96/5/WE;

c)

środek wsparcia technicznego w stężeniach do 0,1 % w produkcie końcowym.

SML = 30 mg/kg płynu modelowego imitującego żywność.

74640

000117-81-7

Kwas ftalowy, ester bis(2-etyloheksylu)

Do stosowania jedynie jako:

a)

plastyfikator w materiałach i wyrobach wielokrotnego użytku, mających kontakt z żywnością niezawierającą tłuszczu;

b)

środek wsparcia technicznego w stężeniach do 0,1 % w produkcie końcowym.

SML = 1,5 mg/kg płynu modelowego imitującego żywność.

74880

000084-74-2

Kwas ftalowy, ester dibutylu

Do stosowania jedynie jako:

a)

plastyfikator w materiałach i wyrobach wielokrotnego użytku, mających kontakt z żywnością niezawierającą tłuszczu;

b)

środek wsparcia technicznego w poliolefinach w stężeniach do 0,05 % w produkcie końcowym.

SML = 0.3 mg/kg płynu modelowego imitującego żywność.

75100

068515-48-0

028553-12-0

Kwas ftalowy, diestry pierwszorzędnych, nasyconych, rozgałęzionych alkoholi C8–C10 z więcej niż 60 % C9

Do stosowania jedynie jako:

a)

plastyfikator w materiałach i wyrobach wielokrotnego użytku;

b)

plastyfikator w materiałach i wyrobach jednokrotnego użytku mających kontakt z żywnością niezawierającą tłuszczu, z wyjątkiem preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych określonych w dyrektywie 91/321/EWG i produktów zgodnie z dyrektywą 96/5/WE;

c)

środek wsparcia technicznego w stężeniach do 0,1 % w produkcie końcowym.

SML(T) = 9 mg/kg płynu modelowego imitującego żywność (42).

75105

068515-49-1

026761-40-0

Kwas ftalowy, diestry pierwszorzędnych, nasyconych, rozgałęzionych alkoholi C9–C11 z więcej niż 90 % C10

Do stosowania jedynie jako:

a)

plastyfikator w materiałach i wyrobach wielokrotnego użytku;

b)

plastyfikator w materiałach i wyrobach jednokrotnego użytku mających kontakt z żywnością niezawierającą tłuszczu, z wyjątkiem preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych określonych w dyrektywie 91/321/EWG i produktów zgodnie z dyrektywą 96/5/WE;

c)

środek wsparcia technicznego w stężeniach do 0,1 % w produkcie końcowym.

SML(T) = 9 mg/kg płynu modelowego imitującego żywność (42).

79920

009003-11-6

106392-12-5

Poli(etyleno propyleno)glikol

 

81500

9003-39-8

Poliwinylopyrolidon

Zgodnie ze specyfikacjami określonymi w załączniku V.

93760

000077-90-7

Cytrynian tri-n-butylo acetylu

 

95020

6846-50-0

Dwuizomaślan 2,2,4-trimetylo-1,3-pentanediol dwuizobutratu

SML = 5 mg/kg żywności. Do stosowania wyłącznie w rękawicach jednorazowych.

95420

745070-61-5

1,3,5-tris(2,2-dwumetylopropanamido)benzen

SML = 0,05 mg/kg żywności”;

b)

dla następujących substancji dodatkowych hasła kolumn 3 „Nazwa” oraz 4 „Ograniczenia i/lub specyfikacje” otrzymują następujące brzmienie:

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

Ograniczenia i/lub specyfikacje

(1)

(2)

(3)

(4)

„43480

064365-11-3

Węgiel aktywny

Zgodnie ze specyfikacjami określonymi w załączniku V.

45200

001335-23-5

Jodek miedzi

SML(T) = 5 mg/kg (7) (w przeliczeniu na miedź) i SML = 1 mg/kg (11) (w przeliczeniu na jod)

76845

031831-53-5

Poliester 1,4-butanodiol z kaprolaktonem

Obowiązuje ograniczenie dla nr ref. 14260 i nr ref. 13720.

Zgodnie ze specyfikacjami określonymi w załączniku V.

81760

Proszki, łuski i włókna z mosiądzu, brązu, miedzi, stali nierdzewnej, cyny oraz stopów miedzi, cyny i żelaza

SML(T) = 5 mg/kg (7) (w przeliczeniu na miedź);

SML = 48 mg/kg (w przeliczeniu na żelazo)

88640

008013-07-8

Olej sojowy, epoksydowany

SML = 60 mg/kg . Jednakże w przypadku uszczelek PCV wykorzystywanych do plombowania pojemników szklanych zawierających mleko w proszku do początkowego i dalszego żywienia niemowląt określone w dyrektywie 91/321/EWG lub zawierających przetworzoną żywność na bazie zbóż oraz żywność dla niemowląt i małych dzieci określoną w dyrektywie 96/5/WE, SML zostaje obniżony do 30 mg/kg.

Zgodnie ze specyfikacjami określonymi w załączniku V.”;

c)

wykreśla się następujące substancje dodatkowe:

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

Ograniczenia i/lub specyfikacje

(1)

(2)

(3)

(4)

„35760

001309-64-4

Tritlenek antymonu

SML = 0,04 mg/kg (39) (w przeliczeniu na antymon)”;

2)

w sekcji B wprowadza się następujące zmiany:

a)

dodaje się następujące substancje dodatkowe w odpowiednim porządku liczbowym:

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

Ograniczenia i/lub specyfikacje

(1)

(2)

(3)

(4)

„35760

001309-64-4

Tritlenek antymonu

SML = 0,04 mg/kg (39) (w przeliczeniu na antymon)

47500

153250-52-3

Dikarboksamid N,N′-dicykloheksylo-2,6-naftalenu

SML = 5 mg/kg

72081/10

Ropopochodne żywice węglowodorowe (uwodornione)

SML = 5 mg/kg (1) i zgodnie ze specyfikacjami określonymi w załączniku V

93970

Ftalan bis(heksahydro) tricyklodekanodimetanolu

SML = 0,05 mg/kg”;

b)

dla następujących substancji dodatkowych hasła kolumn 3 „Nazwa” oraz 4 „Ograniczenia i/lub specyfikacje” otrzymują następujące brzmienie:

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

Ograniczenia i/lub specyfikacje

(1)

(2)

(3)

(4)

„47600

084030-61-5

Bis(izooktylomerkaptooctan)di-n-dodecylocyny

SML(T) = 0,05 mg/kg żywności (41) (jako suma tris(izooktylomerkaptooctanu) mono-n-dodecylocyny, bis(izooktylomerkaptooctanu) di-n-dodecylocyny, trichlorku mono-dodecylocyny i dichlorku di-dodecylocyny), wyrażona jako suma chlorku mono-dodecylocyny i di-dodecylocyny

67360

067649-65-4

Tris(izooktylomerkaptooctan) mono-n-dodecylocyny

SML(T) = 0,05 mg/kg żywności (41) (jako suma tris(izooktylomerkaptooctanu) mono-n-dodecylocyny, bis(izooktylomerkaptooctanu) di-n-dodecylocyny, trichlorku mono-dodecylocyny i dichlorku di-dodecylocyny), wyrażona jako suma chlorku mono-dodecylocyny i di-dodecylocyny”;

c)

następujące substancje dodatkowe zostają usunięte:

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

Ograniczenia i/lub specyfikacje

(1)

(2)

(3)

(4)

„67180

Mieszanina (50 % zawartości wagowej) ftalanu n-decylu-n-oktylu, (25 % zawartości wagowej) ftalanu di-n-decylu i (25 % zawartości wagowej) ftalanu di-n-oktylu

SML = 5 mg/kg (1)

76681

Uwodorniony policyklopentadien

SML = 5 mg/kg (1)”.

ZAŁĄCZNIK IV

„ZAŁĄCZNIK IVa

SUBSTANCJE LIPOFILOWE, DO KTÓRYCH MA ZASTOSOWANIE FRF

Nr ref.

Nr CAS

Nazwa

31520

061167-58-6

Kwas akrylowy, ester 2-tert-butylo-6-(3-tert-butylo-2-hydroksy-5-metylo-benzylo)-4-metylofenylowy

31530

123968-25-2

Kwas akrylowy, ester 2,4-di-tert-pentylo-6-(l-(3,5-di-tert-pentylo-2-hydroksy-fenylo)etylo)fenylowy

31920

000103-23-1

Adypinian bis(2-etyloheksylu)

38240

000119-61-9

Benzofenon

38515

001533-45-5

4,4′-bis(2-benzoksazolylo)stilben

38560

007128-64-5

2,5-Bis(5-tert-butylo-2-benzoksazolilo)-tiofen

38700

063397-60-4

Bis(izooktylomerkaptooctan) bis(2-karbobutoksyetylo)cyny

38800

032687-78-8

N,N′-Bis(3-(3,5-di-tert-butylo-4-hydroksyfenylo)propionylo) hydrazyd

38810

080693-00-1

Difosforyn bis(2,6-di-tert-butylo-4-metylofenylo)pentaerytrytolu

38820

026741-53-7

Difosforyn bis(2,4-di-tert-butylofenylo)pentaerytrytolu

38840

154862-43-8

Difosforyn bis(2,4-dikumylofenylo)pentaerytrytolu

39060

035958-30-6

1,1-bis(2-hydroksy-3,5-di-tert-butylofenylo)etan

39925

129228-21-3

3,3-bis(metoksymetylo)-2,5-dimetyloheksan

40000

000991-84-4

2,4-bis(oktylomerkapto)-6-(4-hydroksy-3,5-di-tert-butyloanilino)-l,3,5-triazyna

40020

110553-27-0

2,4-bis(oktylotiometylo)-6-metylofenol

40800

013003-12-8

Bis(6-tert-butylo-3-metylofenylo-ditridecylofosforyn)4,4′-butylidenu

42000

063438-80-2

Tris(izooktylomerkaptooctan) 2-karbobutoksyetylocyny

45450

068610-51-5

Kopolimer p-krezolu z dicyklopentadienem i izobutenem

45705

166412-78-8

Kwas 1,2-cykloheksadwuwęglowy, ester dwuizononylu

46720

004130-42-1

2,6-di-tert-butylo-4-etylofenol

47540

027458-90-8

Disiarczek di-tert-dodecylu

47600

084030-61-5

Bis(izooktylomerkaptooctan)di-n-dodecylocyny

48800

000097-23-4

2,2′-dihydroksy-5,5′-dichlorodifenylometan

48880

000131-53-3

2,2′-dihydroksy-4-rnetoksybenzofenon

49485

134701-20-5

2,4-dimetylo-6-(l-metylopentadecylo)fenol

49840

002500-88-1

Disiarczek dioktadecylu

51680

000102-08-9

N,N′-difenylotiomocznik

52320

052047-59-3

2-(4-dodecylofenylo)indol

53200

023949-66-8

2-etoksy-2′-etyloksyanilid

54300

118337-09-0

2,2′-etylidenobis[fluorofosfonian(4,6-di-tert-butylofenylu)]

59120

023128-74-7

1,6-heksametyleno-bis(3-(3,5-di-tert-butylo-4-hydroksyfenylo)propionamid)

59200

035074-77-2

Bis(3-(3,5-di-tert-butylo-4-hydroksyfenylo)propionian)1,6-heksametylenu

60320

070321-86-7

2-(2-hydroksy-3,5-bis(1,1-dimetylobenzylo)fenylo)benzotriazol

60400

003896-11-5

2-(2′-hydroksy-3′-tert-butylo-5′-metylofenylo)-5-chlorobenzotriazol

60480

003864-99-1

2-(2’-hydroksy-3,5′-di-tert-butylofenylo)-5-chlorobenzotriazol

61280

003293-97-8

2-hydroksy-4-n-heksylooksybenzofenon

61360

000131-57-7

2-hydroksy-4-metoksybenzofenon

61600

001843-05-6

2-hydroksy-4-n-oktyloksybenzofenon

66360

085209-91-2

Fosforan 2-2′-metyleno bis(4,6-di-tert-butylofenylo)sodu

66400

000088-24-4

2,2′-metyleno bis(4-etylo-6-tert-butylofenol)

66480

000119-47-1

2,2′-metyleno bis(4-metylo-6-tert-butylofenol)

66560

004066-02-8

2,2′-metyleno bis(4-metylo-6-cyklo-heksylofenol)

66580

000077-62-3

2,2′-metyleno bis[4-metylo-6-(1-metylocykloheksylo)fenol]

68145

080410-33-9

Fosforyn 2,2′,2′′-nitrylo[trietylo tris(3,3′,5,5′-tetra-tert-butylo-1,1′-bifenylo-2,2′-diylu)]

68320

002082-79-3

Propionian oktadecylo 3-(3,5-di-tert-butylo-4-hydroksylphenylu)

68400

010094-45-8

Amid kwasu oktadecyloerukowego

69840

016260-09-6

Amid kwasu oleinopalmitynowego

71670

178671-58-4

Tetrakis (2-cyjano-3,3-difenyloakrylan) pentaerytrytolu

72081/10

Ropopochodne żywice węglowodorowe (uwodornione)

72160

000948-65-2

2-fenylindol

72800

001241-94-7

Fosforan difenylo 2-etylo-heksylu

73160

Mono i di-n-alkilo (C16 i C18) fosforany

74010

145650-60-8

Bis(2,4-di-tert-butylo-6 metylofenylo) fosforyn etylu

74400

Fosforyn tris(nonylo-i/lub dinonylofenylu)

76866

Poliestry 1,2-propanodiolu i/lub 1,3- i/lub 1,4-butanodiolu i/lub glikolu polipropylenowego z kwasem adypinowym, także o łańcuchach zakończonych kwasem octowym lub kwasami tłuszczowymi C12-C18 lub n-oktanolem i/lub n-dekanolem

77440

Dirycynolan polietylenoglikolu

78320

009004-97-1

Monorycynolan polietylenoglikolu

81200

071878-19-8

Poli[6-[(1,1,3,3-tetrametylobutylo)amino]-1,3,5-triazino-2,4-diyl]-[(2,2,6,6-tetrametylo-4-piperidylo)-imino]hexametyleno[(2,2,6,6-tetrametylo-4-piperidylo)imino]

83599

068442-12-6

Produkty reakcji oleinianu 2-merkaptoetylu z dichlorodimetylocyną, siarczkiem sodu i trichlorometylocyną

83700

000141-22-0

Kwas rycynolowy

84800

000087-18-3

Salicylan 4-tert-butylofenylu

92320

Eter tetradecylo-polietylenoglikolowy (EO=3-8) kwasu hydroksyoctowego

92560

038613-77-3

Difosfonian tetrakis (2,4-di-tert-butylo-fenylo)-4,4′-bifenylylenu

92700

078301-43-6

2,2,4,4-tetrametylo-20-(2,3-epoksypropylo)-7-oksa- 3,20-diazodispiro[5.1.11.2]-heneikosan-21-on, polimer

92800

000096-69-5

4,4′-Tiobis(6-tert-butylo-3-metylofenol)

92880

041484-35-9

Tiodietanolo bis(3-(3,5-di-tert-butylo-4-hydroksyfenylo) propionian)

93120

000123-28-4

Tiodipropionian didodecylu

93280

000693-36-7

Tiodipropionian dioktadecylu

95270

161717-32-4

Fosforyn 2,4,6-tris(tert-butylo) fenylo 2-butylo-2-etylo-1,3-propanodiolu

95280

040601-76-1

1,3,5-Tris(4-tert-butylo-3-hydroksy-2,6-dimetylobenzylo)-1,3,5-triazyno-2,4,6(1H,3H,5H)-trione

95360

027676-62-6

1,3,5-Tris(3,5-di-tert-butylo-4-hydroksybenzylo)-1,3,5-triazyno-2,4,6-(1H,3H,5H)-trione

95600

001843-03-4

1,1,3-Tris(2-metylo-4-hydroksy-5-tert-butylofenylo) butan”

ZAŁĄCZNIK V

W załączniku V do dyrektywy 2002/72/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

część A otrzymuje brzmienie:

„Część A:   Ogólne specyfikacje

Materiał i wyroby z tworzyw sztucznych nie powinny uwalniać pierwszorzędowych amin aromatycznych w ilościach wykrywalnych (DL = 0,01 mg/kg żywności lub płynów modelowych imitujących żywność). Ograniczeniem tym nie są objęte wszelkie migracje pierwszorzędowych amin aromatycznych wymienionych w wykazach zawartych w załącznikach II i III.”;

2)

w części B dodaje się następujące nowe specyfikacje w odpowiednim porządku liczbowym:

Nr ref.

INNE SPECYFIKACJE

„42080

Sadza

Specyfikacje:

Ulegające wyekstrahowaniu z toluenem: maksymalnie 0,1 %, ustalane w oparciu o metodę ISO 6209.

Pochłanianie promieni UV przez ekstrakt cykloheksanowy przy 386 nm: < 0,02 AU dla 1-centymetrowej komórki lub < 0,1 AU dla 5-centymetrowej komórki, określone zgodnie z ogólnie uznaną metodą analizy.

Zawartość benzo(a)pirenu: maksymalnie 0,25 mg/kg czystej sadzy.

Maksymalna zawartość czystej sadzy w polimerze: 2,5 % zawartości wagowej.

72081/10

Ropopochodne żywice węglowodorowe (uwodornione)

Specyfikacje:

Ropopochodne żywice węglowodorowe, uwodornione, otrzymywane w procesie katalitycznej lub termicznej polimeryzacji dienów i olefin alifatycznych i/lub monobenzoidowych arylalkenów i ich pochodnych pochodzących z destylacji mieszaniny pokrakingowej, wrzących w temp. nie wyższej niż 220 °C, takich jak czyste monomery znajdujące się w strumieniu destylatu, a następnie poddane destylacji, uwodornieniu i dodatkowemu przetworzeniu.

Właściwości:

 

Lepkość: > 3 Pa.s w temperaturze 120 °C.

 

Temperatura mięknienia: > 95 °C określona przy pomocy metody ASTM E 28-67.

 

Liczba bromowa: < 40 (ASTM D1159)

 

Kolor 50-procentowego roztworu w toluenie < 11 według skali Gardnera

 

Pozostający monomer aromatyczny ≤ 50 ppm

76845

Poliester 1,4-butanodiol z kaprolaktonem

Frakcja o masie cząsteczkowej (MW) < 1 000 niższa niż 0,5 % (zawartość wagowa)

81500

Poliwinylopyrolidon

Substancja musi spełniać kryteria czystości ustanowione w dyrektywie Komisji 96/77/WE (18).

88640

Olej sojowy, epoksydowany

Tlenek etylenu < 8 %, liczba jodowa < 6

ZAŁĄCZNIK VI

W załączniku VI do dyrektywy 2002/72/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

uwaga 8 otrzymuje brzmienie:

„(8)

SML(T) w tym konkretnym przypadku oznacza, że suma migracji następujących substancji wymienionych pod nr ref.: 24886, 38000, 42400, 62020, 64320, 66350, 67896, 73040, 85760, 85840, 85920 i 95725 nie może przekraczać wartości tego limitu.”;

2)

dodaje się następujące uwagi 41 i 42 w brzmieniu:

„(41)

SML(T) w tym konkretnym przypadku oznacza, że suma migracji następujących substancji wymienionych pod nr ref.: 47600, 67360 nie może przekraczać wartości tego limitu.

(42)

SML(T) w tym konkretnym przypadku oznacza, że suma migracji następujących substancji wymienionych pod nr ref.: 75100 i 75105 nie może przekraczać wartości tego limitu.”.

ZAŁĄCZNIK VII

„ZAŁĄCZNIK VIa

DEKLARACJA ZGODNOŚCI

Pisemna deklaracja, o której mowa w art. 9, winna zawierać następujące informacje:

1)

pełną nazwę i adres podmiotu gospodarczego produkującego lub importującego materiały lub wyroby z tworzyw sztucznych, bądź substancje przeznaczone do produkcji tych materiałów i wyrobów;

2)

pełną nazwę materiałów, wyrobów lub substancji przeznaczonych do produkcji tych materiałów i wyrobów;

3)

datę deklaracji;

4)

potwierdzenie, że materiały lub wyroby z tworzyw sztucznych spełniają odpowiednie wymagania ustanowione w niniejszej dyrektywie i rozporządzeniu (WE) nr 1935/2004;

5)

odpowiednie informacje dotyczące wykorzystywanych substancji, do których odnoszą się ograniczenia i/lub specyfikacje obowiązujące zgodnie z niniejszą dyrektywą, co umożliwi dostawcom zapewnienie zgodności z tymi ograniczeniami;

6)

odpowiednie informacje dotyczące wykorzystywanych substancji podlegających ograniczeniom w żywności, uzyskane z danych eksperymentalnych lub na drodze teoretycznych obliczeń dotyczących poziomu ich migracji specyficznej oraz – tam gdzie właściwe – kryteria czystości zgodnie z dyrektywami 95/31/WE, 95/45/WE i 96/77/WE, co umożliwi użytkownikowi tych materiałów i wyrobów przestrzeganie odpowiednich przepisów wspólnotowych bądź też – w razie ich braku – przepisów krajowych mających zastosowanie do żywności;

7)

Specyfikacje dotyczące wykorzystania materiału lub wyrobu, takie jak:

(i)

rodzaj lub rodzaje żywności, z jaką ma mieć kontakt dany materiał lub wyrób;

(ii)

czas i temperatura obróbki i przechowywania w kontakcie z żywnością;

(iii)

stosunek powierzchni kontaktu z żywnością do objętości, wykorzystywany do stwierdzenia zgodności materiału lub wyrobu;

8)

Jeżeli w wielowarstwowym materiale lub wyrobie z tworzywa sztucznego zastosowana jest bariera funkcjonalna z tworzywa sztucznego – potwierdzenie, że materiał lub wyrób spełnia wymagania art. 7a ust. 2, 3 i 4 niniejszej dyrektywy.

Pisemna deklaracja winna umożliwiać łatwą identyfikację materiałów, wyrobów lub substancji, których dotyczy. Deklarację należy odnawiać w sytuacji, gdy istotne zmiany w zakresie produkcji pociągają za sobą zmiany poziomu migracji lub, gdy pojawią się nowe dane naukowe.”.

ZAŁĄCZNIK VIII

W załączniku do dyrektywy 85/572/EWG wprowadza się następujące zmiany:

1)

punkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Jeżeli po »X« występuje ukośnik »/« oraz liczba, wynik badań migracji należy podzielić przez wskazaną liczbę. W przypadku niektórych rodzajów żywności zawierającej tłuszcze ta liczba umowna, znana jako »współczynnik redukcji płynu modelowego D« (DRF), stosowana jest dla uwzględnienia większej pojemności ekstrakcyjnej płynu modelowego w porównaniu do danego środka spożywczego.”;

2)

dodaje się punkt 4a w brzmieniu:

„4a.

Tam, gdzie po »X« występuje litera (b) w nawiasie, wskazane badanie przeprowadzane jest z wykorzystaniem 50-procentowego etanolu (v/v).”;

3)

sekcja 07 w tabeli otrzymuje brzmienie:

„07

Produkty mleczne

 

 

 

 

07.01

Mleko:

 

 

 

 

 

A.

Pełne

 

 

 

X(b)

 

B.

Częściowo odwodnione

 

 

 

X(b)

 

C.

Odtłuszczone lub częściowo odtłuszczone

 

 

 

X(b)

 

D.

Sproszkowane

 

 

 

 

07.02

Sfermentowane mleko, takie jak jogurt, maślanka i podobne produkty

 

X

 

X(b)

07.03

Śmietana i śmietanka

 

X(a)

 

X(b)

07.04

Sery:

 

 

 

 

 

A.

Pełne, z niejadalną otoczką

 

 

 

 

 

B.

Pozostałe

X(a)

X(a)

 

X/3*

07.05

Podpuszczka

 

 

 

 

 

A.

W postaci płynu lub zawiesiny

X(a)

X(a)

 

 

 

B.

Sproszkowana lub odwodniona”

 

 

 

 


(1)  Dz.U. L 338 z 13.11.2004, str. 4.

(2)  Dz.U. L 220 z 15.8.2002, str. 18. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/79/WE (Dz.U. L 302 z 19.11.2005, str. 35).

(3)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 575/2006 (Dz.U. L 100 z 8.4.2006, str. 3).

(4)  Dz.U. L 7 z 13.1.2004, str. 45.

(5)  Dziennik EFSA (2005) 219, str. 1–36.

(6)  Opinia SCF z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia współczynnika redukcji (spożycia) tłuszczu (FRF) w kontekście szacowania narażenia na działanie substancji migrujących z materiałów mających kontakt z żywnością.

http://ec.europa.eu/food/fs/sc/scf/out149_en.pdf

(7)  Opinia panelu naukowego ds. dodatków do żywności, aromatów, substancji pomagających w przetwarzaniu i materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (AFC) w sprawie wprowadzenia współczynnika redukcji (spożycia) tłuszczu w odniesieniu do niemowląt i dzieci, wydana na wniosek Komisji. Dziennik EFSA (2004) 103, str. 1–8.

(8)  Dziennik EFSA (2005) 218, str. 1–9.

Dziennik EFSA (2005) 248, str. 1–16.

Dziennik EFSA (2005) 273, str. 1–26.

Dziennik EFSA (2006) 316–318, str. 1–10.

Dziennik EFSA (2006) 395–401, str. 1–21.

(9)  Dz.U. L 302 z 19.11.2005, str. 35.

(10)  Dziennik EFSA (2006) 332, str. 1–9.

(11)  Dziennik EFSA (2005) 244, str. 1–18.

Dziennik EFSA (2005) 245, str. 1–14.

Dziennik EFSA (2005) 243, str. 1–20.

Dziennik EFSA (2005) 242, str. 1–17.

Dziennik EFSA (2005) 241, str. 1–14.

(12)  Dz.U. L 372 z 31.12.1985, str. 14.

(13)  Dz.U. L 338 z 13.11.2004, str. 4.”;

(14)  Dz.U. L 175 z 4.7.1991, str. 35.

(15)  Dz.U. L 49 z 28.2.1996, str. 17.”;

(16)  Dz.U. L 165 z 30.4.2004, str. 1.

(17)  Dz.U. 196 z 16.8.1967, str. 1.”;

(18)  Dz.U. L 339 z 30.12.1996, str. 1.”


12.4.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 97/70


Sprostowanie rozporządzenia Komisji (WE) nr 372/2007 z dnia 2 kwietnia 2007 r. ustanawiającego przejściowe limity migracji plastyfikatorów stosowanych w uszczelkach zakrywek przeznaczonych do kontaktu z żywnością

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 92 z dnia 3 kwietnia 2007 r. )

Strona 9, motyw 2 otrzymuje brzmienie:

„(2)

Dyrektywa Komisji 2007/19/WE z dnia 2 kwietnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi (3) wyjaśnia, że uszczelki w zakrywkach wchodzą w zakres dyrektywy 2002/72/WE. Określa ona, że państwa członkowskie do dnia 1 maja 2008 r. muszą przyjąć środki umożliwiające swobodny obrót uszczelkami w zakrywkach, jeśli spełniają one SML. Obrót uszczelkami w zakrywkach, które nie spełniają wymogów, zostanie zakazany od dnia 1 lipca 2008 r.”.

Strona 9, przypis 3 otrzymuje brzmienie:

Dz.U. L 91 z 31.3.2007, str. 17, sprostowanie w Dz.U. L 97 z 12.4.2007, str. 50.”.