ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 32

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 50
6 lutego 2007


Spis treści

 

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

Strona

 

 

DECYZJE

 

 

Komisja

 

 

2007/51/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie pomocy państwa C27/2001 (ex NN 2/2001) dotyczącej realizowania przez Francję Programu Kontroli Zanieczyszczeń Pochodzenia Rolniczego (PMPOA) w latach 1994–2000 (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 415)

1

 

 

2007/52/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie pomocy, którą Włochy zamierzają przyznać przedsiębiorstwom rolnym w ramach programu A.I.M.A. w sektorze drobiu C 59/2001 (ex N 97/1999) (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1802)

14

 

 

2007/53/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 24 maja 2004 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 82 Traktatu WE oraz art. 54 Porozumienia EOG przeciwko Microsoft Corporation (Sprawa COMP/C-3/37.792 – Microsoft) (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 900)  ( 1 )

23

 

 

2007/54/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 2 czerwca 2004 r. dotycząca pomocy państwa przewidzianej przez Włochy, region Sycylia, na rzecz promocji i reklamy produktów rolnych (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1923)  ( 1 )

29

 

 

2007/55/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 9 listopada 2005 r. w sprawie systemu pomocy, który Francja zamierza wdrożyć na rzecz producentów i pośredników w handlu winami likierowymi: Pineau des Charentes, Floc de Gascogne, Pommeau de Normandie i Macvin du Jura (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4189)

37

 

 

2007/56/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie pomocy państwa nr C 26/2004 (ex NN 38/2004) przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz przedsiębiorstwa Schneider Technologies AG (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1857)  ( 1 )

49

 

 

2007/57/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz nabywania udziałów w spółdzielniach winiarskich (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2070)

56

 

 

2007/58/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 28 sierpnia 2006 r. dotycząca zawarcia Umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Japonii a Europejską Wspólnotą Energii Atomowej

64

 

*

Umowa o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Japonii a Europejską Wspólnotą Energii Atomowej

65

 

 

2007/59/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 26 września 2006 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niderlandy na rzecz Holland Malt BV (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4196)

76

 

 

2007/60/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 26 października 2006 r. ustanawiająca Agencję Wykonawczą ds. Transeuropejskiej Sieci Transportowej zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 58/2003

88

 

 

2007/61/WE

 

*

Decyzja nr 1/2006 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi z dnia 1 grudnia 2006 r. zmieniająca dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 10 do załącznika 11 Umowy

91

 

 

2007/62/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 8 grudnia 2006 r. w sprawie przepisów krajowych zgłoszonych przez Danię dotyczących niektórych przemysłowych gazów cieplarnianych (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5934)

130

 

 

2007/63/WE

 

*

Decyzja nr 2/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r. Komitetu ustanowionego na mocy Umowy w sprawie wzajemnego uznawania między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wpisania organu oceny zgodności do wykazu zawartego w rozdziale sektorowym dotyczącym wyposażenia ochrony osobistej

135

 

 

2007/64/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiająca zmienione kryteria ekologiczne i związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji w odniesieniu do przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego podłożom uprawowym (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6962)  ( 1 )

137

 

 

2007/65/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiająca standardowe środki bezpieczeństwa i stopnie alarmowe w Komisji oraz zmieniająca jej regulamin wewnętrzny w zakresie operacyjnych procedur zarządzania sytuacjami kryzysowymi

144

 

 

2007/66/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie tymczasowego doświadczenia w ramach dyrektywy Rady 66/401/EWG związanego ze wzrostem maksymalnej wagi partii niektórych materiałów siewnych roślin pastewnych (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6572)  ( 1 )

161

 

 

2007/67/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 18 grudnia 2006 r. zezwalająca państwom członkowskim na przedłużenie tymczasowych zezwoleń przyznanych na nową substancję czynną tritosulfuron (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6573)  ( 1 )

164

 

 

2007/68/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 18 grudnia 2006 r. dotycząca wniosku Republiki Łotewskiej o możliwość zastosowania obniżonej stawki VAT na dostawy do gospodarstw domowych energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych, gazu ziemnego i energii elektrycznej (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6592)

165

 

 

2007/69/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 18 grudnia 2006 r. upoważniająca Rumunię do odroczenia stosowania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2002/53/WE w odniesieniu do obrotu nasionami niektórych odmian gatunków roślin rolniczych (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6568)  ( 1 )

167

 

 

2007/70/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie przedłużenia terminu wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych zawierających pewne substancje czynne niezbadane w trakcie 10-letniego programu prac określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6707)

174

 

 

2007/71/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiająca grupę naukową ekspertów do spraw nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i gwarantowanych tradycyjnych specjalności

177

 

 

2007/72/WE

 

*

Decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie przedłużenia niektórych decyzji w sprawie pomocy państwa (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6927)  ( 1 )

180

 

 

2007/73/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie powołania członków Grupy Kontrolującej Opinie dotyczące Standardów Rachunkowości utworzonej na mocy decyzji Komisji 2006/505/WE z dnia 14 lipca 2006 r. powołującej Grupę Kontrolującą Opinie dotyczące Standardów Rachunkowości z zadaniem doradzania Komisji w kwestii obiektywizmu i neutralności opinii Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG)

181

 

 

2007/74/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 21 grudnia 2006 r. ustanawiająca zharmonizowane wartości referencyjne wydajności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła zgodnie z dyrektywą 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6817)  ( 1 )

183

 

 

2007/75/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 2006 r. powołująca grupę ekspertów ds. cen transferowych

189

 

 

2007/76/WE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 2006 r. wykonująca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów w odniesieniu do wzajemnej pomocy (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6903)  ( 1 )

192

 

 

2007/77/WE

 

*

Decyzja nr 35/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności w ramach Załącznika sektorowego dotyczącego urządzeń telekomunikacyjnych

198

 

 

ZALECENIA

 

 

Komisja

 

 

2007/78/WE

 

*

Zalecenie Komisji z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie bezpieczeństwa i ergonomii samochodowych systemów informacyjnych i systemów łączności: nowa wersja europejskiego zbioru zasad dotyczących interakcji człowieka z urządzeniami

200

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Komisja

6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/1


DECYZJA KOMISJI

z dnia 18 lutego 2004 r.

w sprawie pomocy państwa C27/2001 (ex NN 2/2001) dotyczącej realizowania przez Francję Programu Kontroli Zanieczyszczeń Pochodzenia Rolniczego (PMPOA) w latach 1994–2000

(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 415)

(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)

(2007/51/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie ze wspomnianym artykułem (1) i uwzględniając te uwagi,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

(1)

W wyniku informacji, uzyskanych przez służby Komisji, dotyczących realizowanego we Francji Programu Kontroli Zanieczyszczeń Pochodzenia Rolniczego (zwanego dalej „PMPOA” lub „programem”), Komisja skierowała w dniu 24 lutego 2000 r. pismo do władz francuskich, z prośbą o przedstawienie szczegółów dotyczących realizacji wymienionego programu od roku 1994. W piśmie z dnia 31 maja 2000 r. Francja przekazała część informacji, w tym informacje potwierdzające istnienie PMPOA od roku 1994. Komisja pismem z dnia 11 lipca 2000 r. poprosiła o przedstawienie informacji uzupełniających. Władze francuskie odpowiedziały pismem z dnia 26 grudnia 2000 r.

(2)

Władze francuskie zgłosiły w dniu 13 lutego 1991 r. pomoc państwa na rzecz hodowców trzody chlewnej, w odniesieniu do inwestycji indywidualnych. Komisja zezwoliła na udzielenie pomocy pismem z dnia 11 grudnia 1991 r. (2) Ponadto władze francuskie przekazały w dniu 20 kwietnia 1993 r., w ramach współfinansowanego programu strukturalnego, i zgodnie z przepisami art. 29 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2328/91 z dnia 15 lipca 1991 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolniczych (3), okólniki DEPSE/SDEE nr 93-7005 z dnia 2 marca 1993 r. i DEPSE/SDEE nr 7027 z dnia 5 listopada 1992 r., dotyczące pomocy na rzecz inwestycji w sektorze mięsa wołowego i cielęcego. Komisja, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2328/91, przyjęła w dniu 29 lipca 1993 r. decyzję zezwalającą na udział finansowy Wspólnoty w tym wspólnym działaniu (4). Pomoc krajowa nie została jednak notyfikowana Komisji, w rozumieniu art. 88 ust. 3 Traktatu (5). Zdaniem władz francuskich, uregulowania te, obowiązujące przed wdrożeniem Programu PMPOA, zostały do niego włączone przy pomocy okólnika DEPSE nr 7016 z dnia 22 kwietnia 1994 r. Stanowią więc pakiet wołowy i wieprzowy programu PMPOA. Powyższy okólnik nie został jednak również notyfikowany Komisji w rozumieniu art. 88 ust. 3 Traktatu.

(3)

Pismem z dnia 13 czerwca 1994 r. władze francuskie dokonały zgłoszenia pomocy państwa na rzecz inwestycji mających na celu ochronę środowiska w hodowli drobiu. Pismem z dnia 26 kwietnia 1995 r. (6) Komisja zezwoliła na stosowanie powyższego systemu pomocowego, włączonego później do programu PMPOA i stanowiącego jego pakiet drobiowy.

(4)

Władze francuskie nie notyfikowały, w rozumieniu art. 88 ust. 3 Traktatu, porozumienia z dnia 8 października 1993 r. tworzącego program, ani żadnego innego dokumentu przedstawiającego dokładne dane dotyczące programu PMPOA, w szczególności systemu finansowania programu (7). Komisja nie została poinformowana o udziale agencji wodnych w finansowaniu wymienionego programu.

(5)

Ponadto władze francuskie nie notyfikowały Komisji pomocy na rzecz przewidzianych inwestycji w sektorze hodowli bydła.

(6)

Nie przekazano Komisji żadnego zgłoszenia dotyczącego młodych rolników.

(7)

Pismem z dnia 11 kwietnia 2001 r. Komisja powiadomiła Francję o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do programu PMPOA. Niniejsza decyzja dotyczy jedynie stosowania programu PMPOA w latach 1994-2000.

(8)

Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich  (8). Komisja wezwała inne Państwa Członkowskie i zainteresowane strony trzecie do przedstawienia uwag na temat wspomnianej pomocy. Komisja nie otrzymała uwag od stron trzecich. Władze francuskie przesłały własny komentarz w piśmie z dnia 21 czerwca 2001 r.

(9)

Pismem z dnia 30 października 2001 (9) Komisja zezwoliła na dalsze stosowanie programu PMPOA od roku 2001.

II.   OPIS PROGRAMU

1.   Mechanizm pomocy

(10)

Program PMPOA powstał w wyniku porozumienia zawartego w dniu 8 października 1993 r. pomiędzy władzami Francji i francuskimi organizacjami zawodowymi rolników. Porozumienie weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r. Celem programu jest umożliwienie rolnikom dostosowania posiadanego sprzętu i stosowanych praktyk, pozwalających na zapewnienie skuteczniejszej ochrony środowiska, a w szczególności ochrony wód. Stwierdzone zanieczyszczenia, których dotyczy program, to zanieczyszczenie wód przez środki fitosanitarne oraz nawozy mineralne i organiczne.

(11)

Program PMPOA ma na celu w szczególności działanie w sprawie przestrzegania przepisów dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (10) (zwanej dalej „dyrektywą ’azotanową’”), jak również przepisów krajowych związanych z wprowadzeniem Kodeksu Dobrej Praktyki Rolniczej. Program dotyczy wszystkich metod produkcji: hodowli i upraw.

(12)

Mając na uwadze spełnianie wymogów prawnych oraz zapobieganie zanieczyszczaniu zasobów wodnych przez odchody zwierzęce, uznano za niezbędne podjęcie działań mających na celu poprawienie stanu budynków hodowlanych i gospodarkę odchodami zwierzęcymi. Koszt prac, jakie należało wykonać jedynie w budynkach, został wtedy oceniony orientacyjnie na około 1 mld EURO, w okresie do roku 2002. Opracowano program inwestycyjny, dla którego przyjęto poniższy ogólny plan finansowania: hodowcy 1/3, państwo (Ministerstwo Rolnictwa i Rybołówstwa, fr. Ministère de l'agriculture et de la pêche) oraz społeczności terytorialne po połowie – 1/3; agencje wodne (11) 1/3. Hodowcy kwalifikujący się do korzystania z pomocy zostali natomiast objęci opłatą z tytułu zanieczyszczania pobieraną przez agencje wodne.

(13)

Francuskie Ministerstwo Rolnictwa oraz Ministerstwo Ochrony Środowiska (fr. les Ministères français de l'environnement et de l'agriculture) w nocie z dnia 24 lutego 1994 r. kierowanej do zainteresowanych władz administracyjnych, wyszczególniły elementy procedury określone przez krajowy komitet nadzoru odpowiedzialny za wdrożenie programu: harmonogram, system finansowania, zasady stosowane wobec hodowców.

(14)

Władze francuskie zaznaczyły w powyższej nocie, odnośnie do powiązania programu z zakwalifikowanymi do niego obiektami, że w interesie hodowcy leży, by zrealizowane prace, przewidziane w umowie lub w umowach kontroli zanieczyszczeń, były zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony wód, zawartymi w rozporządzeniach ministerstwa z dnia 29 lutego 1992 r. dotyczących hodowli.

(15)

Wdrażanie programu PMPOA realizowano w podziale na sektory i przy pomocy wyszczególniających rodzaje pomocy okólników Ministerstwa Rolnictwa i Rybołówstwa kierowanych do prefektów regionów i departamentów. Na prośbę Komisji władze francuskie przesłały jej kopie wymienionych niżej okólników:

Okólnik DEPSE/SDEEA nr 7016 z dnia 22 kwietnia 1994 r., „Pomoc przeznaczona na hodowlę bydła i trzody chlewnej”;

Okólnik DEPSE/SDEEA nr 7021 z dnia 18 kwietnia 1995 r., „Pomoc przeznaczona na hodowlę drobiu”;

Okólnik DEPSE/SDEEA nr 7028 z 19 czerwca 1995 r., „Pomoc przeznaczona na hodowlę”;

Okólnik DEPSE/SDEEA nr 7001 z 15 stycznia 1996 r., „Pomoc przeznaczona na hodowlę; sytuacja młodych rolników rozpoczynających działalność począwszy od dnia 1 stycznia 1996 r.”

(16)

Beneficjentami pomocy byli rolnicy lub właściciele gruntów użytkowanych rolniczo, w szczególności w sektorze bydła, trzody chlewnej i drobiu. Inwestycje dotyczyły modernizacji istniejących budynków w celu zwiększenia pojemności składowania odchodów zwierzęcych i podniesienia jakości urządzeń służących do składowania, pozwalającej na osiągnięcie poziomu wymaganego przez normy określone w dyrektywie „azotanowej” (12).

(17)

Finansowanie polegało na udziale państwa w wysokości 35 % kosztów, w formie dotacji kapitałowej pokrywającej 30 % kosztów, do której można dodać korzyść z kredytu preferencyjnego, w przypadku którego dotacja równoważna odpowiadałaby 5 % kosztów. Udział agencji wodnych w wysokości 1/3 kosztów nie był określony w okólnikach wymienionych w motywie 15.

(18)

W sektorach bydła i trzody chlewnej pomoc przewidziano również dla rolników w ramach realizacji przez nich tzw. planu PAM (plan d'amélioration matérielle – plan ulepszenia infrastruktury) na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, w formie pomocy kapitałowej w wysokości 30 % oraz pożyczki równoważnej dotacji w wysokości 15 %. Powyższe udziały procentowe zwiększają się w przypadku młodych rolników (43,75 % dla obszarów nizinnych oraz 56,25 % dla obszarów mniej uprzywilejowanych). W sektorze drobiu, dla młodych rolników przewiduje się zwiększenie pomocy o 5 % przy pomocy kredytów preferencyjnych.

(19)

Okólnik DEPSE/SDEEA nr 7001 z 15 stycznia 1996 r. dokonał zmiany udziału procentowego pomocy dla młodych rolników rozpoczynających działalność od 1 stycznia 1996 r. Udział dotacji kapitałowej został podniesiony z 30 % do 35 % dla obszarów mniej uprzywilejowanych i terenów wiejskich, których rozwój ma priorytetowe znaczenie. Nie przewidziano kredytów preferencyjnych. Dla pozostałych obszarów udział pomocy kapitałowej został podniesiony z 30 % do 32,5 %. Zezwala się na udzielenie pożyczki dodatkowej o skutku równoważnym dotacji w wysokości 2,5 %.

(20)

W celu korzystania z powyższych pomocy, producenci byli zobowiązani do przedstawienia projektu wstępnego przygotowanego dla nich przez upoważnionych techników rolnych, w oparciu o który opracowywany był projekt inwestycyjny producenta. Badanie projektu stanowiło podstawę zawarcia umowy kontroli zanieczyszczeń (patrz motyw 21) oraz określenia przez każdą ze stron uczestniczących w finansowaniu publicznym prac, kwalifikujących się do finansowania podstawy kwoty. Projekty te stanowiły 2 % kosztu inwestycji i były finansowane w wysokości 50 % przez państwo oraz 50 % przez agencje wodne, w granicach pułapu 6 000 franków francuskich (FRF) bez podatku (tzn. 914 euro).

(21)

Umowa kontroli zanieczyszczeń gwarantowała hodowcy stosowanie mechanizmu pomocy określonego w programie PMPOA oraz kompensatę ewentualnych opłat należnych na rzecz agencji wodnej. Chodzi tutaj o opartą na zaufaniu umowę, stwierdzającą w sposób jasny istnienie w hodowli problemów ochrony środowiska, mającą jednak na celu pomoc w ich rozwiązaniu. Umowa zostaje podpisana przez wszystkich partnerów finansowych, z hodowcą włącznie.

2.   Argumenty Komisji podnoszone w ramach wszczęcia procedury wyjaśniającej

(22)

Komisja uznała, w pierwszym rzędzie, że udział agencji wodnych w programie PMPOA stanowił pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust.1 Traktatu. Faktycznie agencje wodne uczestniczyły w finansowaniu kosztów inwestycji realizowanych w ramach programu PMPOA w 1/3 ich wysokości. Służby Komisji dowiedziały się o ich udziale jedynie w wyniku ogłoszenia sprawozdania szacunkowego z zarządzania oraz bilansu PMPOA, opracowanego przez Generalną Inspekcję Finansów, Stały Komitet koordynacji kontroli Ministerstwa Rolnictwa i Rybołówstwa oraz Radę Generalną budownictwa wiejskiego, wód i lasów (13).

(23)

Komisja wzięła pod uwagę art. 2 francuskiego dekretu nr 66-700 z dnia 14 września 1966 r. dotyczącego agencji finansowych dorzeczy, przewidujący, że agencje wodne są zakładami prawa publicznego, posiadającymi osobowość prawną i autonomię finansową. Francuskie przepisy prawne nie pozostawiają więc wątpliwości co do publicznego charakteru agencji.

(24)

Komisja stwierdziła w decyzji o wszczęciu procedury, że w świetle przyjętych we Francji przepisów prawnych dotyczących agencji wodnych i zasad ich działania, jak również orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i Sądu Pierwszej Instancji (14) agencje wodne należy uważać za rozszerzenie działań państwa, oraz że finansowanie przez nie inwestycji dokonywanych w gospodarstwach rolnych stanowi wobec tego pomoc państwa (15).

(25)

Komisja uznała, że kwoty przyznane hodowcom bydła, trzody chlewnej i drobiu, w tym kwoty pochodzące z agencji wodnych, udzielały tym producentom przywileju, z którego nie mogli korzystać inni producenci. Stanowiły one więc pomoc przyznaną przez Francję, która zakłócając lub grożąc zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom i produkcji niektórych towarów, mogła wpłynąć na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. W konsekwencji, podjęty środek podlega art. 87 ust. 1 Traktatu.

(26)

Komisja stwierdziła również, że pomoc państwa udzielona przez Francję stanowiła pomoc nową niezgłoszoną Komisji, i mogła, wobec tego, stanowić w rozumieniu Traktatu pomoc przyznaną bezprawnie. Komisja opierała się w szczególności na art. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (16), określającym pomoc przyznaną bezprawnie jako pomoc nową wprowadzoną w życie z naruszeniem dawnego art. 93 (obecnego art. 88) ust. 3 Traktatu. Pojęcie nowej pomocy obejmuje z kolei każdą pomoc, tzn. programy pomocowe lub pomoc indywidualną, która nie jest pomocą istniejącą, włącznie ze zmianami istniejącej pomocy.

(27)

Komisja przypomniała, że każdy program pomocowy dozwolony przez Komisję, w którym wprowadzono później znaczące zmiany – w tym przypadku dotyczące udziału organu publicznego w finansowaniu zgłoszonej Komisji pomocy, wpływającego w sposób znaczący na system finansowania i, co za tym idzie, wielkość pomocy – stanowi pomoc nową, która powinna być zgłoszona Komisji w rozumieniu art. 88 Traktatu, i na którą Komisja powinna zezwolić. Powyższy obowiązek zgłoszenia został zatwierdzony w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Zdaniem Komisji zmiana wielkości pomocy wydawała się stanowić element modyfikujący istotę pomocy, co czyni obowiązkowym zgłoszenie w rozumieniu art. 88 ust. 2 Traktatu.

(28)

Komisja przeprowadziła następnie ocenę powyższych pomocy, biorąc pod uwagę pkt 23.3 Wytycznych Wspólnoty w zakresie pomocy państwa w sektorze rolnictwa (17) (zwanych dalej „Wytycznymi”) określający, że każda pomoc przyznana bezprawnie w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 powinna być oceniana zgodnie z przepisami i wytycznymi obowiązującymi w momencie jej przyznawania.

(29)

Odnośnie do objętych dotacjami inwestycji oraz formy pomocy, Komisja uznała, że dla sektora trzody chlewnej program PMPOA faktycznie przejmował rodzaj inwestycji, oraz że inwestycje odpowiadały w zasadniczej części inwestycjom zgłoszonym Komisji i dozwolonym przez nią. W przypadku sektora bydła, Komisja mogła stwierdzić, nawet jeżeli nie przeprowadziła wówczas badania pomocy pod kątem wspólnotowych zasad konkurencji, że pomoc ta jest zgodna z tymi zasadami. Dla sektora drobiu, Komisja stwierdziła, że program PMPOA przejmował dokładnie mechanizm, uprzednio przez nią dozwolony. Na koniec, odnośnie do pomocy państwa na rzecz młodych rolników rozpoczynających działalność od 1 stycznia 1996 r., Komisja stwierdziła, że pomoc ta nie wnosiła zmian do programu w jego części odnoszącej się do inwestycji kwalifikujących się do pomocy, a ograniczała się do zmiany formy pomocy w części finansowanej przez państwo.

(30)

Biorąc powyższe pod uwagę Komisja mogła stwierdzić, że pod względem rodzaju inwestycji i form pomocy przewidzianych przez władze francuskie, przyznana pomoc, mimo bezprawnego charakteru, została wprowadzona zgodnie z obowiązującymi wówczas wspólnotowymi zasadami konkurencji. Komisja nie zakwestionowała w związku z tym tej części wykonania pomocy.

(31)

Odnośnie do systemu finansowania pomocy, Komisja przypomniała, że zgodnie z zasadami obowiązującymi w momencie wejścia w życie programu, pułap pomocy inwestycyjnych na rzecz ochrony środowiska wynosił 35 % poniesionych kosztów (45 % w rejonach mniej uprzywilejowanych). Faktycznie art. 12 ust. 5 piąte tiret rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 przewidujący badanie pomocy krajowych z punktu widzenia dawnych art. 92 i 93 (obecnych 87 i 88) Traktatu oraz art. 6 wymienionego rozporządzenia, zezwalały na pomoc na rzecz inwestycji mających na celu ochronę środowiska, pod warunkiem że pomoc ta nie wpływała na zwiększenie produkcji. Komisja, w wydanej przez nią decyzji dotyczącej pomocy państwa nr N 136/91 wzięła pod uwagę fakt, że miała w zwyczaju dla tego rodzaju pomocy uznawać za zgodny ze wspólnym rynkiem udział 35 % kwalifikujących się kosztów (45 % dla obszarów mniej uprzywilejowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 75/268/EWG z dnia 28 kwietnia 1975 r. w sprawie gospodarki rolnej na terenach górskich i wyżynnych oraz na niektórych obszarach mniej uprzywilejowanych (18)). Powyższe udziały procentowe pomocy zostały potwierdzone w pkt 3.2.3 Wytycznych Wspólnoty w zakresie pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska (19), wkrótce po wejściu w życie programu.

(32)

Istnienie i charakter tych pułapów zostały zresztą wyjaśnione przez władze francuskie w wymienionych w motywie 15 okólnikach dla sektorów, których dotyczy program PMPOA. Faktycznie, określają one w nich „Unia Europejska zezwoliła, by pomoc publiczna na tego rodzaju inwestycje związane z poprawą stanu środowiska osiągała dozwolony w drodze odstępstwa udział w wysokości 35 %”.

(33)

Biorąc pod uwagę, że system finansowania programu zakłada uczestnictwo w kosztach inwestycji w 1/3 państwa i społeczności lokalnych (w równej części, tj. 1/6 dla każdej ze stron), 1/3 agencji wodnych i 1/3 rolników, oraz uwzględniając w szczególności, że udział agencji wodnych stanowi pomoc państwa, Komisja stwierdziła w podjętej decyzji o wszczęciu procedury, że wydaje się, iż nie zostały zachowane dozwolone pułapy pomocy zaakceptowane dla tego rodzaju inwestycji. Faktycznie udział agencji wodnych w finansowaniu PMPOA podniósł udział finansowania publicznego do 2/3 kosztów inwestycji, tj. do około 66 % poniesionych kosztów. Zdaniem Komisji stanowi to przekroczenie dozwolonego udziału o około 31,6 % (21,6 % w rejonach mniej uprzywilejowanych) poniesionych kosztów. Identyczne przekroczenie ma miejsce w przypadku programu dla młodych rolników rozpoczynających działalność od 1 stycznia 1996 r., gdyż zmiany dokonane w programie dotyczą jedynie formy pomocy w jej części finansowanej przez państwo i nie pociągają za sobą ogólnego zwiększenia udziału pomocy na rzecz tych rolników.

(34)

Komisja stwierdziła również, że od 1 stycznia 2000 r., daty stosowania Wytycznych, Komisja zezwala jednakże, w oparciu o pkt 4.1.1.2 wymienionych wytycznych, dla tego rodzaju inwestycji, na udział pomocy w wysokości 40 % poniesionych kosztów (50 % w rejonach mniej uprzywilejowanych). W przypadku młodych rolników udział dozwolony pomocy wynosi 45 % (55 % w obszarach mniej uprzywilejowanych). Oznacza to, że przy zastosowaniu dla pomocy przyznanych w roku 2000 korzystniejszych warunków przekroczenie wynosiłoby jedynie 26,6 % (16,6 % w obszarach mniej uprzywilejowanych), oraz w przypadku młodych rolników 21,6 % (11,6 % w obszarach mniej uprzywilejowanych), dla inwestycji zrealizowanych od 1 stycznia 2000 r. i spełniających warunki określone w Wytycznych.

(35)

Ponieważ pomoc inwestycyjna dozwolona przez Komisję opierała się na dozwolonym udziale finansowania publicznego w maksymalnej wysokości 35 % kosztów tych inwestycji (45 % na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania), a nawet, w zależności od przypadku, 40 % do 55 % od 1 stycznia 2000 r., Komisja stwierdziła w decyzji o wszczęciu procedury wyjaśniającej, że poziom pomocy przyznanych w zastosowaniu programu PMPOA mógł nie odpowiadać udziałowi pomocy dozwolonemu przez Komisję, oraz że, w związku z tym, każde przyznane finansowanie publiczne przekraczające dozwolony pułap stanowi pomoc państwa niezgodną z Traktatem.

(36)

Komisja, po zbadaniu informacji przekazanych przez władze francuskie miała wątpliwości dotyczące zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy inwestycyjnej finansowanej w ramach programu PMPOA w latach 1994-2000, w szczególności odnośnie do kwot pomocy, jakie mogły zostać przyznane powyżej dozwolonej wielkości 35 %, a nawet 45 %. W związku z tym, Komisja wszczęła procedurę przewidzianą w art. 88 ust. 2 Traktatu.

(37)

Komisja uznała również, że udział pomocy, jaki zastosowały władze francuskie w celu przeprowadzenia badań gospodarowania był zgodny z obowiązującymi zasadami konkurencji.

III.   UWAGI PRZEDSTAWIONE PRZEZ FRANCJĘ

(38)

Pismem z dnia 21 czerwca 2001 r. władze francuskie przedstawiły uwagi na temat decyzji Komisji o wszczęciu wobec zgłoszonej pomocy procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu.

(39)

Władze francuskie przyjęły do wiadomości stanowisko Komisji dotyczące publicznego charakteru pomocy udzielanej przez agencje wodne. Według tych władz rząd Francji planuje zmianę ustawy nr 64/1245 z dnia 16 grudnia 1964 r. dotyczącej gospodarki wodnej i rozdziału zasobów wodnych oraz walki z zanieczyszczeniem wód, określającej w szczególności podstawowe zasady działania agencji wodnych. Powyższa zmiana ma na celu w szczególności poddanie w przyszłości głosowaniu w Parlamencie sposobu obliczania opłat, oraz wytycznych programów udziału finansowego agencji.

(40)

Władze francuskie uważają jednak, że dla przekroczenia udziałów 35 % i 45 % można było oprzeć się na przepisach art. 12 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2328/91, oraz art. 12 ust. 3 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 950/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie poprawy wydajności struktur rolnych (20). Przepisy te, zdaniem władz francuskich, pozwalają na niestosowanie zakazu pomocy i ograniczenia przekroczenia tych udziałów dla niektórych inwestycji, w tym dla inwestycji związanych z ochroną środowiska.

(41)

Odnośnie do wpływu udziału agencji wodnych w programie PMPOA na konkurencję, władze francuskie uważają, że nie wspiera on w sposób nieuzasadniony konkretnego sektora państwa, gdyż mamy tu do czynienia z inwestycjami nieprodukcyjnymi, które nawet przy zwiększonym udziale pomocy wywierają wpływ na ekonomikę gospodarstw i stawiają zainteresowanych hodowców w sytuacji niekorzystnej w stosunku do hodowców nie dokonujących tego rodzaju inwestycji. Tych hodowców jest zresztą coraz więcej we Francji. Zdaniem władz francuskich, zniekształcenie konkurencji dokonuje się, w sposób ogólny, ze szkodą dla, a nie na korzyść, zainteresowanych hodowców.

(42)

Zdaniem władz francuskich zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 87 Traktatu, do jakiego mogło tu dojść, dotyczy hodowców w innych Państwach Członkowskich przeprowadzających podobnego rodzaju prace, ale przy pomocy finansowej ograniczonej do udziału 35 %, lub 45 % na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania. Zdaniem władz francuskich istnienie takiego zakłócenia mogłoby faktycznie być stwierdzone jedynie przy badaniu każdego z przypadków osobno.

(43)

Władze francuskie kontynuują argumentację potwierdzając, że udział rzeczywistej pomocy przyznawanych dla tego rodzaju prac zmienia się znacznie dla poszczególnych hodowców, biorąc pod uwagę konkretny sposób stosowania programu. Władze francuskie wyjaśniają, że udział ten jest na ogół znacznie niższy od 60 %, przy jego obliczaniu w oparciu o wartość pomocy wyrażoną jako procent kwoty inwestycji, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 950/97.

(44)

Zdaniem władz francuskich warunki stosowania pomocy przyznanej przez państwo, o których Komisja została powiadomiona, określają ogólne ramy stosowania programu. Agencje wodne sporządziły nawet ze swojej strony listę kwalifikujących się do pomocy prac, ale pułapy pomocy nie zawsze są identyczne. Ponadto zarówno odnośnie do pomocy agencji jak państwa lub społeczności lokalnych, zostały dla niektórych miejsc określone pułapy techniczne (na przykład określone w m2 powierzchni objętych pomocą w miejscu składowania odchodów), które ograniczają często objętą finansowaniem część kwalifikujących się prac. Na koniec, w przypadku niektórych agencji wodnych, ograniczono pomoc ogólnie według tzw. jednostki UGBN „unité gros bétail azote” („jednostka żywego inwentarza”).

(45)

Z powodu różnych ograniczeń rzeczywistego udziału przyznanej pomocy porównywanej z wydatkiem ustalonym przez hodowcę na wykonanie kwalifikujących się prac, zdaniem władz francuskich jest on praktycznie ciągle niższy od maksymalnego udziału dozwolonego przez program.

(46)

Władze francuskie wyjaśniły, że niektórzy hodowcy przeprowadzają prace modernizacyjne, w związku z koniecznością poprawy środowiska. Prace te nie kwalifikują się do pomocy i nie korzystają w związku z tym z pomocy w ramach programu PMPOA.

(47)

W przypadku hodowli bydła, stanowiącej 80 % hodowli mogących korzystać z PMPOA, rzeczywisty średni udział pomocy jest raczej niewysoki, najczęściej zawarty między 35 i 50 %, i ponadto uzależniony od metod produkcji. Tłumaczy się to różnorodnością rodzajów odchodów, płynnych, stałych, a najczęściej mieszanych, i związku z tym ich składowaniem, zarówno odnośnie do ich typu (płyty obornikowe, kanały gnojowe), jak ich pojemności, oraz w związku z faktem, że te inwestycje dotyczące składowania, powierzchni betonowanych i zadaszenia miejsc składowania podlegają ograniczeniom technicznym lub wyjątkowo niskim pułapom finansowym.

(48)

W przypadku chowu bezściółkowego trzody chlewnej i drobiu, zdolność składowania istniejących odchodów jest w większości przypadków wystarczająca, biorąc pod uwagę okresy zakazu rolniczego wykorzystywania. Prace polegają w związku z tym na przywróceniu uszczelnienia istniejących miejsc składowania lub przygotowaniu powierzchni betonowych lub na wprowadzeniu dwufazowego systemu zaopatrywania w wodę, ograniczającego rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń w hodowli trzody chlewnej, lub na ulepszeniu zarządzania odchodami w hodowli drobiu. Rzeczywisty udział pomocy może więc być podniesiona do 60 % kwoty kwalifikujących się prac, jak to ukazuje tabela 1. Najczęściej jednak kwota prac jest wyraźnie niższa niż w przypadku bydła.

(49)

Zdaniem władz francuskich badanie przeprowadzone na podstawie 20 000 raportów dotyczących dorzecza podlegającego agencji wodnej Loire-Bretagne ukazuje, że średni udział pomocy wynosi 40 %.

(50)

W rzeczywistości część tych raportów dotyczy nowych budowli, zrealizowanych w ramach programu, w trakcie którego z różnych powodów uznano za niewłaściwe przeprowadzenie zalecanych prac w budynkach istniejących. Zdaniem władz francuskich przypadki te powinny być oceniane osobno, ponieważ wymieniona pomoc nie dotyczy pomocy na ochronę środowiska, lecz pomocy na modernizację przewidzianą w art. 7 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 oraz w art. 12 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 950/97. Kwota pomocy nie może w związku z tym przekraczać 35 % lub 26,25 % (odpowiednio 45 lub 38,75 % na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarczych) kosztu prac, zależnie od istnienia lub braku możliwości sporządzenia przez hodowcę tzw. planu PAM (plan d’amélioration matérielle). W przypadkach tych rzeczywisty udział pomocy jest, w przykładach z tabeli 2, zawsze dużo niższy od powyższych udziałów – kolumna (a) określająca koszt realizacji prac związanych z ochroną środowiska przy zachowaniu budynków istniejących.

(51)

Prace w budynkach istniejących i nowych mogą zresztą być realizowane w tym samym gospodarstwie.

(52)

Zdaniem władz francuskich należałoby wyłączyć na mocy art. 87 Traktatu hodowców płacących opłatę roczną na rzecz agencji wodnej przy porównywaniu poszczególnych przypadków.

Tabela 1

Przykłady rzeczywistych udziałów pomocy w celu dostosowania do norm w ramach programu PMPOA

(kwoty w FRF)

Rodzaj hodowli

Konieczne ulepszenia

Całkowita kwota prac (a)

Kwota prac kwalifikujących się do pomocy (b)

Kwota przyjęta: państwo (c)

Kwota przyjęta: agencja wodna (d)

Całkowita kwota pomocy (e)

Rzeczywisty udział (e/b)

Hodowla mieszana:

52 szt. krów mlecznych, 20 szt. mamek i odnowa pogłowia tj. 120 UGB N

Izolacja i zadaszenie miejsca składowania odpadów. Zwiększenie pojemności płyt obornikowych. Budowa kanału gnojowego.

334 154

257 372

236 550

236 550

141 930

55,1  %

60 szt. krów mlecznych i odnowa pogłowia tj. 80 UGB N

Uszczelnienie istniejącego kanału gnojowego. Budowa kanału odkrytego. Izolacja miejsca składowania odchodów.

328 178

328 178

272 038

272 038

163 222

49,7  %

90 szt. krów mlecznych i odnowa pogłowia, tj. 120 UGB N

Założenie płyty obornikowej. Zwiększenie objętości kanału gnojowego. Oddzielenie wód deszczowych. Plan użytkowania rolniczego odpadów.

1 220 700

671 020

495 800

495 800

252 780

36,7  %

Hodowla mieszana: 450 szt. trzody chlewnej rzeźnej, 84 szt. bydła mięsnego i mlecznego tj. 115 UGB N

Przejście do 9 miesięcznego składowania odchodów. Zadaszenie miejsca składowania. Studzienka wodna dla trzody chlewnej.

196 380

188 330

177 225

177 225

115 195

57,5  %

147 szt. loch, 27 szt. knurów, 1 840 szt. tuczników tj. 223 UGB N

Sieć rozdziału wód Zadaszenie wybiegów.

93 180

305 510

16 163

16 163

10 505

34,4  %

210 szt. loch , 1 318 szt. tuczników, tj. 167 UGB N

Izolacja płyty obornikowej. . Sieć odprowadzania odchodów. Wielofazowe zaopatrywanie w wodę..

100 293

55 375

55 375

55 375

33 225

60 %

242 000 szt. drobiu zarodowego, tj. 1 128 UGB N

Urządzenie odprowadzania i suszenia odchodów.

1 575 200

547 700

310 930

310 930

186 558

34,6  %


Tabela 2

Przykłady rzeczywistych udziałów pomocy w przypadku budowy nowych budynków

(kwoty w FRF)

Rodzaj hodowli

Konieczne ulepszenia

Szacunkowy koszt istniejące budynki (a)

Całkowita kwota prac (b)

Kwota przyjęta: państwo (c)

Kwota przyjęta: agencja wodna (d)

Całkowita kwota pomocy (e)

Rzeczywisty udział (e/b)

80 szt. krów mlecznych odnowa pogłowia, tj. 123 UGB N

Budowa obory paillée dla całości pogłowia. Założenie rynny dachowej.

380 120

468 502

328 640

90 880

118 592

25,3  %

75 szt. krów mlecznych i odnowa pogłowia, tj. 116 UGB N

Budowa obory wolnowybiegowej. Zwiększenie pojemności składowania gnojówki i gnoju.

280 634

741 807

212 436

111 211

97 094

13,1  %

82 szt. krów mlecznych i odnowa pogłowia, tj. 134 UGB N

Budowa obory wolnowybiegowej. Uszczelnienie powierzchni betonowej. Zwiększenie składowania gnojówki i gnoju.

605 565

1 197 152

437 153

196 951

190 231

15,9  %

70 szt. krów mlecznych i odnowa pogłowia , tj. 110 UGB N

Budowa obory otwartej. Uszczelnienie powierzchni betonowej. Budowa kanału na gnojówkę.

160 940

565 612

88 550

6 000

26 565

4,7  %

34 650 szt. drobiu nieśnego, tj. 214 UGB N

Budowa kurników. Miejsce składowania odchodów kurzych. Urządzenie suszenia odchodów kurzych.

368 454

2 309 993

368 454

176 454

163 472

7,1  %

IV.   OCENA

1.   Wprowadzenie: art. 87 ust. 1 Traktatu

(53)

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu, „z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w [wymienionym] Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi”.

(54)

Artykuły 87-89 Traktatu zaczęły być stosowane w sektorze mięsa wieprzowego na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny (22). Ponadto zaczęły być stosowane w sektorze mięsa wołowego na podstawie art. 40 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (23). Przed przyjęciem tego rozporządzenia były stosowane w tym sektorze na mocy art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (24). Zaczęły być stosowane w sektorze mięsa drobiowego na podstawie art. 19 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (25).

1.1.   Istnienie wybiórczej korzyści finansowanej z zasobów państwowych

(55)

Rodzaj pomocy powinien być określany na szczeblu rolników dokonujących inwestycji w ramach programu PMPOA. Komisja ocenia, że finansowanie PMPOA udzieliło wybiórczej korzyści rolnikom francuskim.

(56)

Komisja uważa, że w przeciwieństwie do tego, co utrzymują w uwagach władze francuskie, nieprodukcyjny charakter inwestycji nie odbiera pomocy skutku korzyści w rozumieniu czysto ekonomicznym, ponieważ pomoc ta przejmuje koszt zwykle ponoszony przez beneficjenta, stawiając go w ten sposób w korzystnej sytuacji wobec nieotrzymujących takiej pomocy konkurentów.

(57)

Ponadto nawet zakładając, że tego rodzaju inwestycje nieprodukcyjne mogłyby początkowo zachwiać ekonomikę gospodarstw, stawiając, zdaniem władz francuskich, rolników inwestujących w sytuacji niekorzystnej w stosunku do rolników, którzy nie dokonują tego rodzaju inwestycji, nie zmienia to faktu, że wymienione inwestycje podlegają konkretnemu zobowiązaniu prawnemu. Docelowo wszyscy rolnicy będą zobowiązani do ich przeprowadzenia, by nie popełnić wykroczenia.

1.2.   Wpływ na wymianę handlową

(58)

W celu ustalenia czy pomoc będąca przedmiotem niniejszej decyzji wchodzi w zakres stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu, należy na koniec określić czy może ona mieć wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.

(59)

Trybunał stwierdził, że jeżeli korzyść przyznana przez dane Państwo Członkowskie przyczynia się do wzmocnienia pozycji danej kategorii przedsiębiorstw w porównaniu z pozycją innych przedsiębiorstw konkurujących w handlu wewnątrzwspólnotowym, należy uznać, że taka korzyść ma wpływ na inne przedsiębiorstwa konkurujące (26).

(60)

Okazuje się, że pomoc będąca przedmiotem niniejszej decyzji może wpłynąć na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, w zakresie w jakim sprzyja ona produkcji krajowej na niekorzyść produkcji w innych Państwach Członkowskich. W rzeczywistości sektory objęte pomocą są w sposób szczególny otwarte na konkurencję na poziomie wspólnotowym i, co za tym idzie, niezwykle wrażliwe na wszelkie działania na rzecz produkcji w którymkolwiek z Państw Członkowskich.

(61)

Tabela 3 ilustruje poziom wymiany handlowej między Francją a innymi Państwami Członkowskimi dotyczącej objętych pomocą produktów w pierwszym roku po wejściu w życie programu PMPOA.

Tabela 3

Francja/UE 11

Wołowina i cielęcina

Wieprzowina

Drób

Importations 1994

 

 

 

Tony

525 000

463 000

85 000

mln ECU

1 664

860

170

Exportations 1994

 

 

 

Tony

796 000

361 000

389 000

mln ECU

2 368

669

863

1.3.   Wnioski dotyczące charakteru pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu

(62)

Środki badane w niniejszej decyzji stanowią pomoc państwa w rozumieniu Traktatu ponieważ dostarczają beneficjentom korzyść ekonomiczną, z której nie mogą korzystać inne sektory. Komisja uznaje, że środki te podlegają art. 87 ust. 1 Traktatu.

2.   Nielegalność badanej pomocy

(63)

Artykuł 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 określa pomoc przyznaną bezprawnie jako nową pomoc wprowadzoną w życie z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu. Pojęcie nowej pomocy obejmuje, zgodnie z art. 1 lit. c) wymienionego rozporządzenia, każdą pomoc, czyli programy pomocowe i pomoc indywidualną, która nie jest pomocą istniejącą, włącznie ze zmianami istniejącej pomocy.

(64)

Każdy program pomocowy dozwolony przez Komisję, w którym wprowadzono później znaczące zmiany – w tym przypadku dotyczące udziału organu publicznego w finansowaniu zgłoszonej Komisji pomocy, wpływającego w sposób znaczący na system finansowania i, co za tym idzie, wielkość pomocy – stanowi pomoc nową, która podlega zgłoszeniu Komisji w rozumieniu art. 88 Traktatu, i na którą Komisja powinna zezwolić.

(65)

Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości obowiązek informowania Komisji o wszelkich planach przyznania lub zmiany pomocy, określony w pierwszym zdaniu ust. 3 art. 88 Traktatu, nie stosuje się wyłącznie do projektu początkowego, ale również do zmian dokonywanych później w projekcie, przy czym informacje te mogą być przekazane Komisji w ramach konsultacji następujących w wyniku zgłoszenia początkowego (27).

(66)

Obowiązek ten został ustanowiony w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 659/1999.

(67)

Należy zaznaczyć dodatkowo, że włączenie do opracowanego przez francuskie Ministerstwo Rolnictwa inwentarza pomocy karty informacyjnej ma znaczenie jedynie informacyjne i nie może być w rozumieniu Traktatu uznane za zgłoszenie. Ponadto zawarte w wymienionej karcie informacje nie wymieniają udziału w programie agencji wodnych, potwierdzając jednocześnie, że udział państwa stanowi 35 % kosztów inwestycji.

(68)

Komisja nie była w stanie ocenić udziału agencji wodnych w programie oraz skutku, jaki wielkość ich udziału mogła wywierać na udział publiczny w badanych inwestycjach. Mówiąc dokładniej, nie mogła zbadać możliwego wpływu udziału zakładu publicznego w finansowaniu pomocy w rozumieniu wielkości pomocy. Wynika z tego, że pomoc faktycznie przyznana przez władze francuskie nie odpowiadała koniecznie mechanizmom dozwolonym przez Komisję w ramach pomocy państwa nr N 136/91 i N 342/94.

(69)

Zmiana wielkości pomocy stanowi sama w sobie element modyfikujący istotę pomocy, co czyni obowiązkowym jej zgłoszenie w rozumieniu art. 88 ust. 2 Traktatu.

(70)

W przypadku sektora hodowli bydła władze francuskie nie zgłosiły Komisji w szczególności planowanej pomocy inwestycyjnej. Władze francuskie utrzymywały jednak, że skoro Komisja uznała mechanizmy pomocy za kwalifikujące się do udziału finansowego Wspólnoty, były one uprawnione do uznania zgodności pomocy z przepisami wspólnotowymi. Obowiązujące w tym okresie rozporządzenie (EWG) nr 2328/91 przewidywało w art. 12 ust. 5, że pomoc na inwestycje związane z ochroną i poprawą środowiska jest dozwolona pod warunkiem, że nie powoduje zwiększenia produkcji, oraz że jest zgodna z art. 92-94 (obecnymi 87-89) Traktatu. Przepis ten zawiera w sobie obowiązek zgłaszania każdego programu pomocowego w rozumieniu dawnego art. 93 ust. 3 Traktatu, tym bardziej że warunki stosowane wobec pomocy w roku 1994 nie odpowiadały warunkom przekazanym Komisji w roku 1991.

(71)

Z powyższego wynika, że pomoc państwa udzielona przez Francję stanowiła pomoc nową nie zgłoszoną Komisji i w związku z tym, w rozumieniu Traktatu, przyznaną bezprawnie.

3.   Badanie zgodności pomocy

(72)

Artykuł 87 Traktatu przewiduje jednakże wyjątki, nawet jeśli niektóre z nich nie mają w sposób oczywisty zastosowania w niniejszym przypadku, w szczególności określone w ust. 2 tego artykułu. Władze francuskie nie odwołały się do nich.

(73)

Odstępstwa określone w art. 87 ust. 3 Traktatu powinny zostać poddane ścisłej interpretacji w trakcie badania każdej pomocy o przeznaczeniu regionalnym lub sektorowym, lub każdego przypadku stosowania ogólnych programów pomocowych. W szczególności pomoc może być przyznana jedynie w przypadku, w którym Komisja może ustalić, że pomoc jest konieczna dla realizacji jednego z obranych celów. Przyznanie powyższych odstępstw niepociągające za sobą takiego obowiązku prowadziłoby do umożliwienia naruszenia wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi i do zakłócenia konkurencji pozbawionego uzasadnienia z punktu widzenia interesu wspólnotowego, oraz, jednocześnie, do korzystania przez podmioty niektórych Państw Członkowskich z nienależnych korzyści.

(74)

Komisja uznaje, że badana pomoc nie ma na celu wspierania rozwoju ekonomicznego regionu, w którym poziom życia jest zbyt niski, lub w którym istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu. Pomoc ta nie ma również na celu wspierania realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu. Pomoc ta nie ma również na celu wspierania kultury i zachowania dziedzictwa kulturowego, zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu.

(75)

Artykuł 87 ust. 3 lit. c) Traktatu określa, że za zgodną ze wspólnym rynkiem może być uznana pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. Aby korzystać z tego odstępstwa, pomoc powinna przyczyniać się do rozwoju danego sektora.

(76)

Komisja stwierdziła w momencie wszczynania procedury odnośnie do objętych dotacjami inwestycji i form pomocy, że przyznana pomoc mimo bezprawnego charakteru, została wprowadzona zgodnie z obowiązującymi wówczas wspólnotowymi zasadami konkurencji. Komisja nie ma w związku z tym powodu do kwestionowania tej części wykonania pomocy.

(77)

Dalsze badanie zgodności pomocy będzie dotyczyło jedynie udziału pomocy stosowanej przez władze francuskie.

(78)

Komisja zaznaczyła w momencie wszczynania procedury wyjaśniającej, że zgodnie z zasadami obowiązującymi w momencie wejścia w życie programu, pułap pomocy na inwestycje na rzecz ochrony środowiska wynosił 35 % poniesionych kosztów (45 % w obszarach mniej uprzywilejowanych).

(79)

Władze francuskie uważały jednak, że dla przekroczenia udziałów 35 % i 45 %, można było posłużyć się przepisami art. 12 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2328/91 oraz art. 12 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 950/97. Przepisy te pozwalają, zdaniem władz francuskich, na niestosowanie zakazu pomocy i ograniczeń przekraczania tych udziałów w stosunku do niektórych inwestycji, w tym inwestycji związanych z ochroną środowiska.

(80)

Komisja zaznacza przede wszystkim, że art. 12 ust. 5 piąte tiret rozporządzenia (EWG) nr 2328/91, przewidujący badanie pomocy krajowych na podstawie dawnych art. 92 i 93 (obecnych 87 i 88) Traktatu oraz art. 6 wymienionego rozporządzenia, zezwalały na pomoc na inwestycje mające na celu ochronę środowiska, pod warunkiem że pomoc ta nie wpływała na zwiększenie produkcji. Komisja uznaje, że inwestycje objęte pomocą nie wpływały w tym wypadku na zwiększenie produkcji, ponieważ były przeznaczone wyłącznie na ochronę środowiska w rejonach wiejskich (w szczególności składowanie i przetwarzanie odchodów).

(81)

Odnośnie do dozwolonego udziału pomocy, Komisja przypomniała w decyzji dotyczącej pomocy państwa nr N 136/91 adresowanej do Francji, że miała w zwyczaju dla tego rodzaju pomocy uznawać za zgodny ze wspólnym rynkiem udział w wysokości 35 % kwalifikujących się kosztów (45 % w obszarach mniej uprzywilejowanych).

(82)

Powyższe udziały pomocy zostały potwierdzone przez Wytyczne Wspólnoty w zakresie pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska wkrótce po wprowadzeniu w życie programu PMPOA. I tak pkt 3.2.3 Wytycznych przewidywał zasadnicze zezwolenie na pomoc na inwestycje z przeznaczeniem na ochronę środowiska, pod warunkiem, że pomoc ta nie przekracza określonej wielkości. Przypis na stronie 14, akapit drugi określał „dla inwestycji podlegających przepisom art. 12 ust. 1 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2328/91 (…) maksymalna wielkość pomocy wynosi 35 % lub 45 % w obszarach (…) mniej uprzywilejowanych. Powyższe wielkości maksymalne pomocy stosuje się bez względu na wielkość przedsiębiorstwa. Nie mogą one zostać więc zwiększone dla małych i średnich przedsiębiorstw, jak jest to określone dalej w niniejszej sekcji. Dla inwestycji dokonywanych w regionach objętych celami nr 1 i nr 5 b), Komisja zastrzega sobie prawo do zaakceptowania, po dokonanym badaniu przypadku, wyższej wielkości pomocy niż określona powyżej, jeżeli Państwo Członkowskie jest w stanie tą wielkość uzasadnić.”

(83)

Rozporządzenie (WE) nr 2328/91 zostało uchylone rozporządzeniem (WE) nr 950/97. Art. 12 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 950/97 określał, że Państwa Członkowskie są uprawnione do przyznawania pomocy na inwestycje mające na celu „ochronę i poprawę stanu środowiska, pod warunkiem że takie inwestycje nie pociągają za sobą wzrostu mocy produkcyjnej”. Art. 12 ust. 3 wymienionego rozporządzenia określał „w przypadku gospodarstwach indywidualnych lub stowarzyszonych, które spełniają warunki odnośnie do kwalifikowania się do pomocy określone w art. 5 i 9, zabronione są typy pomocy inwestycyjnej przekraczające wielkości określone w art. 7 ust. 2 i 3 oraz w art. 11”. Jednakże, na mocy art. 12 ust. 3 drugi akapit lit. d) wymienionego rozporządzenia zakaz ten nie był stosowany wobec pomocy przeznaczonej „na inwestycje mające na celu ochronę i poprawę środowiska”.

(84)

Artykuł 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 950/97 określał, że art. 92-94 Traktatu (obecne 87-89) znajdowały zastosowanie w przypadku powyższej pomocy. Było to równoznaczne z odwołaniem się do zasad konkurencji obowiązujących w tym okresie, tj. praktyk wspólnotowych już powoływanych w decyzji dotyczącej pomocy państwa nr N 136/91, oraz do warunków określonych w Wytycznych Wspólnoty w zakresie ochrony środowiska.

(85)

Komisja, opierając się na przedstawionych w niniejszej decyzji przepisach obowiązujących w latach 1994-1999, może jedynie stwierdzić, że udział maksymalnej pomocy stosowanej w przypadku badanej pomocy stanowił 35 % poniesionych kosztów (45 % w obszarach mniej uprzywilejowanych), oraz że, w związku z tym, przyznana pomoc, nie była zgodna z wymienionymi przepisami, ponieważ przekraczała powyższe udziały.

(86)

W pkt 4.1.1.2 wytycznych dla rolnictwa obowiązujących od 1 stycznia 2000 r. ustalono, odnośnie do pomocy na inwestycje w gospodarstwach rolnych w 2000 roku, pułap maksymalnego udziału pomocy publicznej w wysokości 40 %, lub 50 % w rejonach mniej uprzywilejowanych. Jednakże w przypadku inwestycji dokonywanych przez młodych rolników w ciągu pięciu lat od rozpoczęcia przez nich działalności, maksymalny udział pomocy zostaje podniesiony do 45 %, lub 55 % w obszarach mniej uprzywilejowanych.

(87)

Pkt 4.1.2.4 wytycznych dla rolnictwa przewiduje, w drodze wyjątku, że w przypadku gdy inwestycje powodują powstanie dodatkowych kosztów związanych w szczególności z ochroną i poprawą środowiska maksymalny udział pomocy 40 % i 50 % określony w pkt 4.1.1.2 tych wytycznych może zostać zwiększony odpowiednio o 20 i 25 punktów procentowych. Zwiększenie to może zostać w związku z tym przyznane dla inwestycji mających na celu zapewnienie przestrzegania ostatnio wprowadzonych minimalnych norm, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1750/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (28). Zwiększenie to musi mieścić się ściśle w granicach kwalifikujących się wydatków dodatkowych koniecznych dla realizacji wyznaczonego celu i nie może dotyczyć inwestycji, których wynikiem jest zwiększenie zdolności produkcji.

(88)

Wejście w życie w dniu 23 stycznia 2004 r. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2004 z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rolnymi (29) zmieniło stanowisko prawne wobec badanego przypadku. Rozporządzenie to zezwala, pod określonymi warunkami, na udzielanie pomocy małym i średnim przedsiębiorstwom rolnym, wyłączając je z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu.

(89)

Władze francuskie zaznaczyły, że beneficjentami pomocy na inwestycje przyznawanej w ramach programu PMPOA w latach 1994-2000 były małe i średnie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2004.

(90)

Rozporządzenie (WE) nr 1/2004 określa w art. 20 ust. 2, że pomoc indywidualna i systemy pomocy wprowadzone przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz pomoc udzielana w ramach tych systemów w przypadku braku zatwierdzenia przez Wspólnotę oraz przy niedotrzymaniu wymogu zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i podlegają wyłączeniu, jeśli spełniają warunki określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem wymogów określonych w ust. 1 i ust. 2 lit. b) i c) tego artykułu.

(91)

Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2004 określa, że pomoc udzielona w ramach systemów określonych w ust. 2 jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu pod warunkiem, że udzielona pomoc bezpośrednio spełnia wszystkie warunki wymienionego rozporządzenia.

(92)

Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2004 określa warunki, jakie należy wypełnić w badanym przypadku, to znaczy w przypadku nie zgłoszonego programu pomocy inwestycyjnej na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw.

(93)

Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2004, pomoc na cele inwestycji dla gospodarstw rolnych w zakresie wytwarzania produktów rolnych jest zgodna ze wspólnym rynkiem i wyłączona z wymogu zgłaszania, jeżeli wielkość brutto pomocy nie przekracza 50 % uprawnionych inwestycji na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania oraz 40 % w innych regionach.

(94)

Jednakże, jeżeli inwestycje pociągają za sobą dodatkowe koszty związane z ochroną środowiska i poprawą środowiska naturalnego, maksymalne stawki pomocy 50 % i 40 % mogą zostać zwiększone odpowiednio o 25 i 20 punktów procentowych. To zwiększenie stawki może zostać przyznane dla inwestycji, które przekraczają minimalne, istniejące wymogi Wspólnoty lub dla inwestycji dokonywanych w celu dostosowania się do nowo wprowadzonych norm minimalnych. Zwiększenie stawki pomocy musi być ograniczone do dodatkowych niezbędnych kosztów dopuszczalnych i nie stosuje się w przypadku inwestycji, które powodują wzrost zdolności produkcyjnych.

(95)

W tym przypadku jest oczywiste, że mamy do czynienia z inwestycją mającą na celu ochronę i poprawę środowiska naturalnego, dla których obowiązującą normą środowiskową była, w szczególności, dyrektywa „azotanowa”. Norma ta została przyjęta w 1991 roku i, w związku z tym, nie mogła być uznawana w 2000 roku za normę nową.

(96)

Komisja wypowiedziała się już na ten temat w ramach pomocy państwa nr N 355/2000, zezwalając na kontynuowanie programu PMPOA od roku 2001 aż do roku 2006. Akceptując ponownie przyjęty wówczas sposób rozumowania Komisja podkreśla dzisiaj fakt, że nie może nie brać pod uwagę faktu, że pierwszy francuski program działania mający na celu wprowadzenie w życie dyrektywy „azotanowej” został przyjęty dopiero w roku 1997, i że pierwsze faktyczne zobowiązania do wyników narzucone tamtejszym hodowcom na mocy wymienionego programu miały miejsce po roku 1997. Nawet jeżeli wydaje się jasne, że Francja nie wykazała się starannością w transponowaniu dyrektywy oraz powinna była podjąć niezbędne działania w dużo wcześniejszym terminie (30), pozostaje niezaprzeczalne, że pierwsze zobowiązania znane hodowcom mają o wiele późniejszą datę.

(97)

Ponadto w przeciwieństwie do niektórych innych norm wspólnotowych, dyrektywa „azotanowa” nie zawiera konkretnych zobowiązań, do których podmioty ekonomiczne miały obowiązek się dostosować bez uprzedniego działania Państwa Członkowskiego. Dyrektywa ta nie określa również ostatecznego terminu dostosowania obiektów.

(98)

Z tego względu Komisja ciągle dalszym ciągu uważa, że w świetle szczególnych okoliczności związanych z dyrektywą „azotanową”, spoczywające na hodowcach zobowiązania mogły być uznawane za nowe normy w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1/2004. Każda inna interpretacja stanowiłaby faktycznie karanie hodowców w związku z brakiem działania Francji na płaszczyźnie prawnej.

(99)

Komisja uważa, że inwestycje dokonane w strefach nie objętych zagrożeniem w rozumieniu dyrektywy „azotanowej”, w których nie występują wymagane przez tą dyrektywę warunki, mogły korzystać z podwyższonych udziałów pomocy w związku z faktem, że stosowane były inne, mniej wymagające normy niż określone w dyrektywie oraz przewidziane prace przewyższały minimalne wymagania w tych regionach.

(100)

W odniesieniu do inwestycji, jakie miały być dokonane w strefach zagrożenia, Komisja, pozostając wierna jej już przedstawionemu rozumowaniu dotyczącemu nowego charakteru norm spoczywających na hodowcach, musi stwierdzić, że podwyższenie udziału pomocy można było w związku z powyższym zastosować w tym przypadku. Udziały te mogły wobec tego być ustalone na 60 % kosztów inwestycji, a nawet 75 % na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania.

(101)

W związku z faktem, że liczby przedstawione przez władze francuskie ukazują, że wielkość pomocy w praktyce nigdy nie przekroczyła 60 % poniesionych kosztów, Komisja uważa, że pomoc przyznana w latach 1994-1999 w ramach programu PMPOA może być dozwolona.

(102)

Komisja uważa, w świetle przedstawionego rozumowania, że zgłoszone działanie jest zgodne z wspólnotowymi zasadami konkurencji oraz, w szczególności, z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.

V.   WNIOSKI

(103)

Działanie polegające na przyznaniu pomocy inwestycyjnej na rzecz rolników w ramach Programu Kontroli Zanieczyszczeń Pochodzenia Rolniczego (PMPOA) w latach 1994-2000 może korzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

System pomocy państwa wprowadzony przez Francję w celu finansowania inwestycji dokonywanych przez rolników w ramach Programu Kontroli Zanieczyszczeń Rolnych (PMPOA) w latach 1994-2000 jest zgodny ze wspólnym rynkiem, na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.

Artykuł 2

Adresatem niniejszej decyzji jest Republika Francuska.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 lutego 2004.

W imieniu Komisji

Franz FISCHLER

Członek Komisji


(1)  Dz.U. C 179 z 23.6.2001, str. 18.

(2)  Pomoc państwa nr N 136/91.

(3)  Dz.U. L 218 z 6.8.1991, str. 1.

(4)  C(93) 1888.

(5)  Patrz wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 15 września 1998 r., sprawy połączone T-126/96 i C-127/96, Breda Fucine Meridionali SpA i inni przeciwko Komisji, Zb. Orz.. str. II-3437. Sąd przyjął argument Komisji, zgodnie z którym powiadomienie przez Państwo Członkowskie nie może zostać uznane za ważne zgłoszenie, jeżeli nie zawiera wyraźnego odniesienia do art. 88 ust. 3 Traktatu oraz jeżeli nie zostało złożone w Sekretariacie Generalnym. W takiej sytuacji pomoc powinna być uznana za niezgłoszoną.

(6)  Pomoc państwa nr N 342/94.

(7)  Patrz przepis na stronie nr 5.

(8)  Patrz przypis na stronie nr 1.

(9)  Pomoc państwa nr N 355/2000.

(10)  Dz.U. L 375 z 31.12.1991, str. 1.

(11)  Zgodnie z informacjami, którymi dysponuje Komisja – w części pochodzącymi ze strony internetowej agencji wodnych (http://www.eaufrance.tm) – agencje wodne są zakładami prawa publicznego utworzonymi w 1964 roku, posiadającymi osobowość prawną i autonomię finansową. Znajdują się one pod kontrolą Ministerstwa Środowiska oraz Ministerstwa Gospodarki i Finansów i są kierowane przez zarząd (Conseil d’administration), w skład którego wchodzą różni użytkownicy wody. Agencje są rozmieszczone w sześciu wielkich dorzeczach obejmujących całość obszaru metropolitalnego kraju: Adour-Garonne, Artois-Picardie, Loire-Bretagne, Rhin-Meuse, Rhône-Méditerrannée-Corse oraz Seine-Normandie. Zorganizowane są w identyczny sposób. Składają się z Comité de bassin (Komitet dorzecza), agencji wodnej i jej zarządu. Ich polityka jest określana przez Comité de bassin i skupia się wokół czterech priorytetów: zarządzanie i zaopatrywanie w wodę, walka z zanieczyszczeniami, ochrona środowisk wodnych oraz nadzór jakości wód kontynentalnych i przybrzeżnych.

W latach 1997-2001 agencje wodne wspomagały finansowanie ocenianych na około 16 mld euro prac mających na celu ochronę zasobów wodnych i walkę z zanieczyszczeniami. Udzielają one porad technicznych radnym, przemysłowcom oraz rolnikom i udzielają im pomocy finansowej w podjęciu prac związanych z walką z zanieczyszczeniem wód oraz ochroną zasobów wodnych. Środki finansowe, jakimi dysponują agencje pochodzą z opłat pobieranych proporcjonalnie od zanieczyszczających wodę, pobierających wodę i konsumentów wody. Środki te są następnie rozdzielane w formie pomocy (dotacje i pożyczki) społecznościom lokalnym, zakładom przemysłowym i rolnikom (oraz w sposób bardziej ogólny kierującym pracami) w celu realizacji prac takich jak budowa stacji oczyszczania, sieci uzdatniania wody, obiektów wytwarzania wody pitnej, zagospodarowywanie rzek, prowadzenie badań, sieci prowadzenia pomiarów jakości wody.

(12)  Ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi tych inwestycji można zapoznać się w decyzji o wszczęciu procedury.

(13)  Sprawozdanie sporządzone w dniu 26 lipca 1999 r. i opublikowane w roku 2000 na stronie internetowej francuskiego Ministerstwa Rolnictwa: http://www.agriculture.gouv.fr.

(14)  Patrz w szczególności: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z 12 grudnia 1996 r., Compagnie nationale Air France przeciwko Komisji, sprawa T-358/94, Zb. Orz.. str. . II-2109; wyrok Trybunału z 22 marca 1977 r., sprawa 78/76, Steinike & Weinlig przeciwko RFA, Zb. Orz.., str. 595; wyrok Trybunału z 31 stycznia 2001 r., sprawy połączone T-197/97 i T-198/97, Weyl Beef Products BV i inni przeciwko Komisji, Zb. Orz.. str. II-303; wyrok Trybunału z 30 stycznia 1985 r., sprawa 290/83, Komisja przeciwko Francji, Zb. Orz., str. 439; komunikat Komisji z dnia 26 marca 1997 r. w sprawie podatków, opłat i należności związanych z ochroną środowiska w ramach wspólnego rynku (COM (97) 9 wersja ostateczna).

(15)  Patrz wyczerpująca argumentacja Komisji dotycząca publicznego charakteru agencji wodnych w decyzji wszczęcia procedury.

(16)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.

(17)  Dz.U. C 28 z 1.2.2000, str. 2 i poprawka, Dz.U. C 232 z 12.8.2000, str. 17.

(18)  Dz.U. L 128 z 19.5.1975, str. 1.

(19)  Dz.U. C 72 z 10.3.1994, str. 3.

(20)  Dz.U. L 142 z 2.6.1997, str. 1.

(21)  1 FRF = 0,15 euro

(22)  Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 1.

(23)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 21.

(24)  Dz.U. L 148 z 28.6.1968, str. 24.

(25)  Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 77.

(26)  Wyrok Trybunału z 17 września 1980 r., sprawa 730/79, Philip Morris Holland BV przeciwko Komisji, Zb. Orz.. str. 2671, pkt 11.

(27)  Wyrok Trybunału z 9 października 1984 r., sprawy połączone 91 i 127/83, Heineken Brouwerijen BV przeciwko Inspecteur der Vennootschapsbelasting w Amsterdamie i w Utrechcie, Zb. Orz.., str. 3435.

(28)  Dz.U. L 214 z 13.8.1999, str. 31. Akapit drugi wymienionego art. 2 przewiduje, że „jeżeli inwestycje są dokonywane w celu dostosowania się do ostatnio przyjętych minimalnych norm w zakresie środowiska [...], można udzielić wsparcia mającego na celu spełnienie tych nowych norm. W tym przypadku można określić termin na dostosowanie się do tych norm minimalnych, jeżeli taki okres okazuje się konieczny dla rozwiązania szczególnych problemów, powstałych dla spełnienia wymienionych norm, oraz jest on zgodny z konkretnymi stosowanymi przepisami.”

(29)  Dz.U. L 1 z 3.1.2004, str. 1.

(30)  Należy odnotować, że Komisja w związku z postępowaniem w sprawie naruszenia przepisów prawa wspólnotowego wszczętym wobec Francji wniosła do Trybunału Sprawiedliwości sprawę o niewłaściwe stosowanie przez to Państwo dyrektywy „azotanowej”. Trybunał skazał następnie Francję za niewłaściwie przeprowadzone określenie wód dotkniętych zanieczyszczeniami, i w konsekwencji wyznaczenie dotkniętych nimi obszarów (Wyrok Trybunału z 27 czerwca 2002 r., sprawa C-258/00, Komisja przeciwko Francji, Zb. Orz.. str. I-05959).


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/14


DECYZJA KOMISJI

z dnia 19 maja 2004 r.

w sprawie pomocy, którą Włochy zamierzają przyznać przedsiębiorstwom rolnym w ramach programu A.I.M.A. w sektorze drobiu C 59/2001 (ex N 97/1999)

(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1802)

(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)

(2007/52/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionym artykułem,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

(1)

W piśmie z dnia 17 grudnia 1999 r. (zarejestrowanym dnia 22 grudnia 1999 r.) Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej poinformowało Komisję o przedmiotowej pomocy, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, w odniesieniu do działań podejmowanych przez A.I.M.A. (Włoskie Zrzeszenie Rynków Rolnych) na rzecz włoskiego rynku drobiarskiego w związku z drastycznym spadkiem spożycia i sprzedaży drobiu przypisywanym niebezpieczeństwu skażenia dioksynami w 1999 r.

(2)

W pismach z dnia 8 sierpnia 2000 r. (zarejestrowanym dnia 9 sierpnia 2000 r.), z dnia 15 listopada 2000 r. (zarejestrowanym dnia 21 listopada 2000 r.), z dnia 27 lutego 2001 r. (zarejestrowanym dnia 1 marca 2001 r.) oraz z dnia 23 maja 2001 r. (zarejestrowanym dnia 28 maja 2001 r.) Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji uzupełnienie informacji, którego zażądano od władz włoskich w pismach z dnia 18 lutego 2000 r. (nr ref. AGR 5073), z dnia 2 października 2000 r. (nr ref. AGR 25123), z dnia 10 stycznia 2001 r. (nr ref. AGR 000449) oraz z dnia 24 kwietnia 2001 r. (nr ref. AGR 009825).

(3)

W piśmie z dnia 30 lipca 2001 r. Komisja poinformowała Włochy o swojej decyzji wszczęcia procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu, w odniesieniu do przedmiotowej pomocy.

(4)

Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (1). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w odniesieniu do przedmiotowej pomocy.

(5)

Władze włoskie przedstawiły uwagi w piśmie z dnia 24 października 2001 r. (zarejestrowanym dnia 26 października 2001 r.). Zainteresowane strony nie przedstawiły Komisji żadnych uwag.

II.   OPIS

Podstawa prawna

(6)

Narodowy program pomocy Zrzeszenia A.I.M.A. na rok 1999. Podstawę prawną planowanej pomocy określa art. 3 ust. 1 lit. d) ustawy nr 610/82, która upoważnia AIMA, aby „posługując się środkami pochodzącymi z własnego zarządu finansowego, w zależności od funkcjonowania rynku wewnętrznego i od możliwości (...) dostarczało produkty rolno-spożywcze do krajów rozwijających się, wybranych w porozumieniu z Ministerstwem Spraw Zagranicznych, po zasięgnięciu opinii Narodowego Instytutu Żywienia”.

Kontekst

(7)

Włoski Związek Hodowli Drobiu (U.N.A.) zabiegał w A.I.M.A. (Włoskim Zrzeszeniu Rynków Rolnych) o pomoc na poziomie rynku mającą na celu zaradzenie poważnym konsekwencjom kryzysu dioksynowego w zakresie spożycia mięsa drobiowego.

(8)

Początkowo (por. pismo z dnia 17 grudnia 1999 r.), w następstwie odmowy przez Zrzeszenie AIMA nabycia 17 000 ton niesprzedanego mięsa o wartości 40 miliardów ITL (około 20 milionów EUR), Związek UNA zaproponował umieszczenie części mięsa (11 450 ton) na rynkach krajów rozwijających się, po korzystnych cenach, przy czym różnicę między rzeczywistą wartością handlową towarów a ich ceną sprzedaży (około 20 miliardów ITL, czyli 50 % aktualnej wartości rynkowej) miało ponieść Zrzeszenie AIMA.

(9)

W następstwie uwag przedstawionych przez służby Komisji (por. pismo z dnia 18 lutego 2000 r.), zgodnie z którymi pomoc miała postać refundacji wywozowej, na pokrycie różnicy między ceną drobiu w krajach rozwijających się a jego ceną na rynku włoskim (pomoc, która okazałaby się zatem, ze względu na swój charakter, niezgodna ze wspólnym rynkiem, zobowiązaniami Komisji w ramach Światowej Organizacji Handlu oraz wspólnej organizacji rynków), władze włoskie, w piśmie z dnia 10 sierpnia 2000 r., nie odniosły się już więcej do pierwotnego celu pomocy, lecz utrzymywały, że straty drobiu poniesione przez producentów włoskich można uznać za straty spowodowane zdarzeniami nadzwyczajnymi (a nie normalnym ryzykiem rynkowym) i dlatego można było powołać się na odstępstwo przewidziane w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.

Środek pomocy

(10)

Przedmiotowy program przewiduje rekompensatę na rzecz producentów drobiu, w następstwie obniżki cen i spadku sprzedaży, spowodowanych kryzysem dioksynowym oraz niepokojem społecznym, który zapanował wśród konsumentów. Pomoc odpowiada różnicy między średnimi cenami w krajach niedotkniętych niebezpieczeństwem skażenia dioksynami a cenami we Włoszech w okresie czerwiec – lipiec 1999 r. (jest to okres brany pod uwagę w związku z rekompensatą). Średnie ceny w krajach niedotkniętych wyżej wymienionym kryzysem (wyłączając Włochy) wynosiły, według władz włoskich, 137,89 EUR/100 kg w czerwcu oraz 132,35 EUR/100 kg w lipcu. Różnica cen wynosi zatem 53,966 EUR/100 kg w czerwcu oraz 46,218 EUR/100 kg w lipcu (2). Maksymalna wysokość pomocy to 21 150 ITL (10,92 EUR)/100 kg oraz 15 400 ITL (7,95 EUR)/100 kg. Pomoc przyznano w odniesieniu do mięsa wyprodukowanego i sprzedanego w czerwcu i w lipcu 2001 r., a jej całkowita maksymalna kwota wynosiła 10 329 138 EUR.

(11)

Na poparcie tego argumentu władze włoskie stwierdziły, że niebezpieczeństwo skażenia dioksynami spowodowało nie tylko spadek produkcji i handlu (wynikający z zakłóceń rynku spowodowanych wymienionym zdarzeniem), lecz także poważny spadek spożycia produktów drobiowych. Na podstawie danych dostarczonych przez władze włoskie, sprzedaż po obniżonych cenach dotyczyła: w czerwcu 1999 r., 34 700 000 kg mięsa (w porównaniu z 52 000 000 kg w czerwcu 1998 r.) oraz w lipcu 1999 r., 30 200 000 kg (w porównaniu z 51 000 000 kg w lipcu 1998 r. (3)). Pomimo że Związek UNA wdrożył działania prewencyjne mające na celu uniknięcie kryzysu nadprodukcji mięsa drobiowego (polegające na przeprowadzonym w marcu uboju kurcząt, które dojrzałyby w kolejnych miesiącach), niebezpieczeństwo skażenia dioksynami uniemożliwiło osiągnięcie zadowalających wyników w tym sektorze.

(12)

W pismach z dnia 21 listopada 2000 r. i z dnia 28 maja 2001 r. władze włoskie podkreśliły zasadniczą rolę, jaką odegrały środki masowego przekazu w miesiącach, w których odnotowano niebezpieczeństwo skażenia dioksynami: niepokój wzbudzony przez te środki jeszcze pogłębił poważny spadek spożycia mięsa drobiowego (które było niższe w porównaniu z rokiem poprzednim o 29,1 % w czerwcu, 10,1 % w lipcu, 16,2 % w sierpniu i 5,9 % w ciągu całego roku). Spadek popytu spowodował poważną redukcję cen, szczególnie ostro zarysowaną w czerwcu i lipcu (–30 % i –30,1 % w porównaniu z analogicznymi miesiącami roku poprzedniego). Ponadto, aby zaradzić tej sytuacji producenci włoscy zmuszeni byli zmagazynować 4 150 ton mięsa drobiowego w czerwcu, 9 271 ton w lipcu oraz 2 595 ton w sierpniu, ze względu na brak możliwości umieszczenia go na rynku.

(13)

Pomoc nie przewiduje żadnego odszkodowania za ubój zwierząt lub eliminację produktów pochodzenia zwierzęcego nienadających się do spożycia i sprzedaży.

Kwota pomocy

(14)

Przewidziana maksymalna całkowita kwota pomocy wynosi 20 mld ITL (10 329 138 EUR).

Wątpliwości, które przyczyniły się do wszczęcia procedury

(15)

Komisja wszczęła procedurę, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu, ponieważ miała wątpliwości dotyczące zgodności programu pomocy ze wspólnym rynkiem. Wątpliwości te dotyczyły możliwości uznania przedmiotowej pomocy za pomoc przeznaczoną na rekompensatę strat spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym. Rzeczywiście władze włoskie powołały się na art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu, który stanowi, że pomoc przeznaczona na naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniami nadzwyczajnymi jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Powiadomienie odnosi się do niebezpieczeństwa skażenia dioksynami stanowiącego zdarzenie nadzwyczajne.

(16)

Traktat nie definiuje pojęcia zdarzenia nadzwyczajnego i Komisja stosuje jego postanowienie do poszczególnych przypadków po uważnej ocenie danego faktu. W przypadku niebezpieczeństwa skażenia dioksynami środków spożywczych oraz pasz dla zwierząt produkowanych w Belgii Komisja stwierdziła, że chodzi o zdarzenie nadzwyczajne w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu z uwagi na charakter i zasięg restrykcji, które należało nałożyć w celu ochrony zdrowia publicznego w tym kraju (4).

(17)

Jeżeli chodzi o definicję zdarzenia nadzwyczajnego, istnieją inne precedensy, w szczególności różne środki pomocy przyznane przez Zjednoczone Królestwo (5) w związku z kryzysem BSE. Komisja stwierdziła, że było to zdarzenie nadzwyczajne, mając na uwadze w szczególności zakaz wywozu wołowiny oraz spadek spożycia wołowiny w następstwie poczucia niepewności i niepokoju wywołanego informacjami o BSE. Należy jednak podkreślić, że wyżej wymienione przykłady dotyczą krajów bezpośrednio dotkniętych przez dane zjawisko (odpowiednio, Zjednoczonego Królestwa dotkniętego chorobą BSE i Belgii – skażeniem dioksynami), a nie, jak w badanym przypadku, kraju, w którym wystąpiły zakłócenia rynku z powodu zaniepokojenia konsumentów w związku z niebezpieczeństwem skażenia dioksynami.

(18)

W wymienionych przypadkach odszkodowanie na rzecz producentów za utratę dochodów zostało uznane przez Komisję pod warunkiem, że utrata udziału w rynku oraz spadek spożycia zostały spowodowane nie tylko niepokojem społecznym, lecz także czynnikami nadzwyczajnymi, które stanęły na przeszkodzie normalnego handlu przedmiotowymi produktami (działania podejmowane przez władze publiczne w połączeniu z nadzwyczajnym zachowaniem konsumentów i środków masowego przekazu). W cytowanych decyzjach można było zawsze wyodrębnić bliski i bezpośredni związek między zbiorem faktów uznanych za fakty stanowiące zdarzenie nadzwyczajne a stratami poniesionymi przez przedsiębiorstwa.

(19)

Dotychczas władzom włoskim, wezwanym do wykazania związku między utratą dochodów poniesioną przez producentów rolnych a wystąpieniem zdarzenia nadzwyczajnego, tak by Komisja mogła zezwolić na przyznanie odszkodowania z tytułu wymienionych szkód na mocy art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu, nie udało się przedstawić przekonującego wyjaśnienia. Błyskawiczne rozprzestrzenienie się niepokoju społecznego skutkujące poważnym zakłóceniem rynku, na którym działali hodowcy włoscy, jak również utratą udziału w rynku i, w konsekwencji, spadkiem obrotu w porównaniu z normą, nie wydaje się stanowić samo w sobie – na podstawie aktualnie dostępnych informacji – zdarzenia nadzwyczajnego w myśl Traktatu. Ponadto nic nie wskazuje na to, że organy krajowe lub wspólnotowe podjęły działania zmierzające do zablokowania sprzedaży.

(20)

Nawet gdyby uznano, że wpływ środków masowego przekazu we Włoszech był silniejszy od wpływu, który zaznaczył się w innych państwach europejskich, mając na uwadze wrażliwość ludzi w kwestii bezpieczeństwa żywności oraz istnienie bardzo krytycznej opinii o systemach produkcji w sektorze zwierzęcym, nie wydaje się to w chwili obecnej wystarczające, aby wykazać nadzwyczajny charakter przedmiotowego zdarzenia.

(21)

Komisja zastanawiała się raczej, z jakiego powodu producenci włoscy nie mogli odnieść korzyści z takiej sytuacji i zwiększyć sprzedaży produktów rolnych za granicę (lub także na własnym terytorium) biorąc pod uwagę, że w odróżnieniu od Belgii Włochy nie należały do krajów bezpośrednio dotkniętych niebezpieczeństwem skażenia dioksynami.

(22)

Inny aspekt wymagający wyjaśnienia to stwierdzenie władz włoskich, zgodnie z którym hodowcy zmuszeni byli zamrozić niesprzedane mięso (4 150,8 ton w czerwcu, 9 271,3 ton w lipcu oraz 2 595,9 ton w sierpniu). Na podstawie powyższego stwierdzenia, nie można było wykluczyć, że taka operacja mogła umożliwić sprzedaż w późniejszym terminie produktów rolnych niesprzedanych w okresie zagrożenia. W takim przypadku straty byłyby mniejsze od strat zadeklarowanych w badanym przypadku. Ponadto Komisja nie była w stanie ustalić ilości mięsa niesprzedanego z powodu spadku popytu spowodowanego obawami związanymi z obecnością dioksyn, ani rozmiarów nadprodukcji wywołanej nieprawidłowym oszacowaniem popytu w okresie letnim.

(23)

Na podstawie powyższych rozważań Komisja nie mogła wykluczyć, że chodzi o pomoc zmierzającą wyłącznie do polepszenia sytuacji finansowej producentów bez przyczynienia się w żaden sposób do rozwoju sektora, pomoc przyznaną w dużej mierze wyłącznie na podstawie cen, ilości i jednostki produkcji, innymi słowy, pomoc porównywalną do pomocy operacyjnej, w konsekwencji niezgodnej ze wspólnym rynkiem w myśl punktu 3.5 Wytycznych wspólnotowych (zwanych dalej „Wytycznymi”) dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym (6).

(24)

Komisja wyraziła zatem wątpliwości dotyczące związku między utratą dochodów poniesioną przez producentów włoskiego sektora drobiu a wystąpieniem zdarzenia nadzwyczajnego, jak również dotyczące faktu, czy badana pomoc spełnia warunki jej zatwierdzenia na mocy art. 87 ust. 2 lit. b) lub na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu (w tym względzie producenci nie wydawali się nawet ułatwiać rozwoju niektórych działań gospodarczych) lub czy pomoc ta może być uznana za zgodną z jednym z punktów Wytycznych.

III.   UWAGI WŁOCH

(25)

W piśmie z dnia 24 października 2001 r. (zarejestrowanym dnia 26 października 2001 r.) władze włoskie podkreśliły przede wszystkim, że spadek spożycia produktów drobiowych w czerwcu, lipcu i sierpniu oraz w mniejszym zakresie, do grudnia 1999 r., nie został poddany w wątpliwość w decyzji o wszczęciu procedury.

(26)

Zważywszy, że Komisja nie poddała w wątpliwość wystąpienia strat związanych ze sprzedażą oraz spadkiem cen, według władz włoskich konieczne było tylko udowodnienie związku między wymienionymi stratami a niebezpieczeństwem skażenia dioksynami. Związek ten można było udowodnić faktem, że pierwszą wiadomość o „kurczętach zawierających dioksyny” podano dnia 28 maja 1999 r. o godz. 19.00 oraz że nagły spadek sprzedaży nastąpił począwszy od czerwca 1999 r. (spadek sprzedaży o 29 % w porównaniu z czerwcem 1998 r.). Tendencja spożycia we Włoszech miała kształtować się analogicznie do stopnia niepokoju społecznego wywołanego przez środki masowego przekazu, wykazując poważny spadek sprzedaży w pierwszym okresie rozpowszechnienia wiadomości o dioksynach, ożywienie w lipcu, gdy osłabło zainteresowanie mediów oraz stały spadek sprzedaży w sierpniu w następstwie rozpowszechnienia decyzji Unii Europejskiej o podwojeniu maksymalnej tolerowanej dawki dioksyn w niektórych produktach. Począwszy od września środki masowego przekazu poświęcały coraz mniej uwagi temu zdarzeniu i spożycie produktów drobiowych stopniowo wracało do normy.

(27)

W konsekwencji władze włoskie uznają za niezaprzeczalny związek między niepokojem społecznym, który wystąpił po ogłoszeniu informacji o dioksynach w Belgii a spadkiem spożycia i cen.

(28)

Dlatego też pozostaje do udowodnienia fakt, że niebezpieczeństwo skażenia dioksynami, które miało miejsce we Włoszech może zostać uznane za zdarzenie nadzwyczajne w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu. Komisja przyznała, że w przypadku Belgii kryzys dioksynowy stanowił zdarzenie nadzwyczajne, mając na uwadze charakter i rozmiar restrykcji nałożonych w celu ochrony zdrowia publicznego. Prawdą jest, że Włochy nie były bezpośrednio dotknięte kryzysem dioksynowym, jednakże władze włoskie utrzymują, iż nie można zaprzeczyć, że skutki kryzysu przekroczyły granice narodowe i dotknęły również kraje sąsiednie, na przykład Włochy.

(29)

Władze włoskie utrzymują, że zdarzeniem nadzwyczajnym w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu jest jakiekolwiek zdarzenie nieprzewidywalne lub trudne do przewidzenia, takie jak klęski żywiołowe. Koniecznym jest zatem rozważenie samego zdarzenia, a nie działań przedsięwziętych w celu zaradzenia sytuacji kryzysowej, które stanowią jedynie konsekwencję samego zdarzenia. Zresztą w przypadku BSE w Zjednoczonym Królestwie Komisja uznała nadzwyczajny charakter zdarzenia, odnosząc się do zakazu wywozu mięsa oraz przede wszystkim do przyczyny spadku spożycia wołowiny spowodowanego niepewnością i obawami wywołanymi informacjami o BSE. Taka sama sytuacja miała miejsce we Włoszech w 1999 r. w następstwie niebezpieczeństwa skażenia dioksynami. Zakaz wywozu wprowadzony w Zjednoczonym Królestwie nie miał wielkiego wpływu na spadek spożycia, ponieważ, nawet bez takiego zakazu, w każdym przypadku konsumenci zagraniczni (tak jak i konsumenci angielscy) ograniczyli spożycie wołowiny, co uniemożliwiło znalezienie jakiegokolwiek innego rynku zbytu za granicą na te produkty. W przypadku dioksyn w 1999 r. należałoby dodać, że wszystkie państwa trzecie zakazały w tym samym okresie przywozu mięsa drobiowego pochodzącego z Unii Europejskiej.

(30)

Powód, dla którego producenci włoscy nie zwrócili się w kierunku innych rynków zagranicznych lub nie wykorzystali rynku włoskiego leży zatem w ponadnarodowym charakterze zdarzenia, które znacznie przekroczyło granice Belgii.

(31)

Według władz włoskich dochody niektórych włoskich przedsiębiorstw drobiarskich w okresie od czerwca do sierpnia 1999 r. wyraźnie wskazują, na wspomniany spadek sprzedaży i cen.

IV.   OCENA PRAWNA

Istnienie pomocy

(32)

W myśl art. 87 ust. 1 Traktatu wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji przez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.

(33)

Artykuł 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (7) przewiduje, że, o ile przedmiotowe rozporządzenie nie stanowi inaczej, artykuły 87, 88 i 89 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i handlu produktami wyszczególnionymi w przedmiotowym rozporządzeniu.

(34)

Planowany środek przewiduje wypłatę pomocy publicznej na rzecz niektórych przedsiębiorstw, a przedmiotowa pomoc (która wynosi 20 miliardów ITL) zostanie przyznana w sposób wybiórczy hodowcom, którzy, jak się uważa, ponieśli straty na skutek niebezpieczeństwa skażenia dioksynami. Ponadto przewidywany środek sprzyja produkcji niektórych towarów (produktów drobiarskich) i może wpływać na wymianę handlową, mając na uwadze udział Włoch w produkcji globalnej drobiu w Unii Europejskiej (13,2 %). W 2001 r. produkcja drobiu we Włoszech wynosiła 1 134 000 ton brutto w porównaniu z 9 088 000 ton produkcji UE-15 (8).

(35)

Dlatego też definicja pomocy państwa określona w art. 87 ust. 1 Traktatu obejmuje przedmiotowy środek.

Zgodność pomocy

(36)

Zakaz przyznawania pomocy państwa nie jest bezwarunkowy. W tym przypadku władze włoskie powołały się na odstępstwa, o których mowa w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu. W myśl postanowień art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu za zgodną ze wspólnym rynkiem uważa się pomoc mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi.

(37)

Traktat nie definiuje „zdarzenia nadzwyczajnego” i dlatego konieczne jest sprawdzenie, czy „niebezpieczeństwo skażenia dioksynami” we Włoszech można przyrównać do zdarzenia nadzwyczajnego w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.

(38)

Zgodnie z Wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w sektorze rolnym (9), w ocenie pomocy mającej na celu rekompensatę strat spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, Komisja konsekwentnie uważa, że pojęcia „klęska żywiołowa” i „zdarzenie nadzwyczajne”, o których mowa w art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu należy interpretować w sposób ograniczający, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem, ustanowionej w art. 87 ust. 1. Dotychczas Komisja uznawała za klęski żywiołowe trzęsienia ziemi, lawiny, osunięcia ziemi i powodzie. Do zdarzeń nadzwyczajnych zaliczano wojny, zamieszki wewnętrzne i strajki oraz w stopniu ograniczonym i zależnym od ich zasięgu, katastrofy nuklearne lub przemysłowe i pożary, które powodują znaczne straty. Komisja nie uznała jednak za zdarzenie nadzwyczajne pożaru, który wybuchł w jednym z zakładów przetwórczych, mającym pokrycie z normalnego ubezpieczenia. Zasadniczo Komisja nie uznaje za klęski żywiołowe lub zdarzenia nadzwyczajne chorób zwierząt lub roślin, chociaż w jednym przypadku Komisja rzeczywiście uznała za zdarzenie nadzwyczajne szeroko rozpowszechnioną, dotychczas nieznaną chorobę zwierzęcą. Z uwagi na trudności w przewidzeniu takich zdarzeń Komisja będzie nadal indywidualnie oceniać konkretne wnioski o przyznanie pomocy państwa zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu, mając na uwadze praktykę wcześniej stosowaną w danym sektorze. Indywidualne badanie konkretnych przypadków jest szczególnie konieczne w kontekście pomocy przyznanej w sektorze wrażliwym, jakim jest sektor drobiu, w którym jakiekolwiek działanie pomocowe na rynkach mogłoby być sprzeczne z działaniami przewidzianymi przez wspólną organizację rynków.

(39)

Komisja nie może zasadniczo przyjąć, że skażenie chemiczne środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi samo w sobie mogłoby stanowić zdarzenie nadzwyczajne w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu. Przeciwnie, ryzyko skażenia jest konsekwencją faktu, że w obrębie całego łańcucha żywnościowego nie jest zagwarantowany najwyższy poziom jakości.

(40)

W przypadku kryzysu dioksynowego w Belgii wzięto pod uwagę liczne względy i stwierdzono, że stanowił on zdarzenie nadzwyczajne. Komisja wzięła przede wszystkim pod uwagę zakres działań przedsięwziętych w celu przeciwdziałania kryzysowi i ochrony zdrowia ludzkiego, między innymi zakaz wprowadzania na rynek i dystrybucji w handlu detalicznym mięsa drobiowego, zakaz wymiany handlowej i wywozu do państw trzecich niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, nałożenie szeregu warunków, do których należy nadzór, odtworzenie historii produktu i kontrola przedmiotowych produktów (10). Zdarzenie nadzwyczajne stwierdzono na podstawie dwóch elementów, to jest na podstawie ogłoszenia przez władze belgijskie i, w konsekwencji, przedsięwzięcia środków nadzwyczajnych oraz niemożliwości zbycia produkcji, co postawiło belgijskich producentów w sytuacji kryzysowej. Sytuacja ta, ze względu na swoje cechy i wpływ na zainteresowane podmioty, różniła się wyraźnie od zwykłej sytuacji i mieściła się poza normalnymi warunkami działania rynku. Błyskawiczne rozprzestrzenienie się niepokoju społecznego wśród konsumentów oraz embargo nałożone przez różne państwa trzecie w stosunku do belgijskich zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego silnie przyczyniły się do rozwoju kryzysu oraz spowodowały poważne zakłócenie rynku, na którym działały podmioty belgijskie, utratę udziału w rynku i, w konsekwencji, obniżenie obrotów przewidywanych w sytuacji normalnego funkcjonowania rynku.

(41)

Ani chemiczne skażenie produktów, ani spadek sprzedaży sam w sobie nie były wystarczające aby stwierdzić, że zdarzenie miało charakter nadzwyczajny, spowodowany połączeniem znacznych środków restrykcyjnych dotyczących obrotu i wywozu tych produktów oraz spadkiem sprzedaży i cen. Niepokój społeczny oraz reakcja konsumentów na skażenie mięsa drobiowego dioksynami jedynie przyczyniły się do nadzwyczajnego charakteru zdarzenia.

(42)

W przypadku producentów włoskich stwierdza się, że nie nałożono żadnych środków ograniczających sprzedaż i wywóz ani żadnych środków ograniczających, których celem była ochrona zdrowia konsumentów, ponieważ kraj nie był bezpośrednio dotknięty sytuacją kryzysową. Jedynym czynnikiem nieprzewidzianym i zakłócającym rynek było rozprzestrzenienie się niepokoju społecznego i reakcja konsumentów na skażenie, które miało miejsce gdzie indziej.

(43)

Sytuacja Włoch nie może być porównywana do sytuacji krajów bezpośrednio dotkniętych kryzysem. Niebezpieczeństwo skażenia dioksynami zostało w rzeczywistości uznane za zdarzenie nadzwyczajne w Belgii, a nie za zdarzenie nadzwyczajne samo w sobie. Jak podkreślono już w punktach 35-38, skażenie chemiczne środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub rozprzestrzenienie się niepokoju społecznego nie stanowi samo w sobie zdarzenia nadzwyczajnego w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.

(44)

Władze włoskie odniosły się także do pierwszego kryzysu BSE w Zjednoczonym Królestwie. W tym przypadku nadzwyczajna sytuacja w sektorze wołowiny spowodowana była całkowitym zakazem wywozu żywych zwierząt i wołowiny ze Zjednoczonego Królestwa do państw europejskich i państw trzecich. Dlatego wpływ działań rynkowych przedsięwziętych w związku z BSE osiągnął w Zjednoczonym Królestwie nienotowane wcześniej rozmiary. Wśród działań przedsięwziętych w odpowiedzi na ten kryzys Komisja wskazała całkowite embargo na mięso pochodzące z Wielkiej Brytanii, jak również na wszystkie produkty pochodne, które mogą wchodzić w skład łańcucha żywieniowego ludzi i zwierząt oraz bezprecedensowy spadek wewnętrznego spożycia mięsa. Spadek spożycia związany był z wyraźnymi restrykcjami rynkowymi, które spowodowały sytuację, którą można było określić jako nadzwyczajną.

(45)

Ponadto w późniejszych przypadkach choroby BSE w Europie (11) Komisja podkreśliła, że spadek sprzedaży i wpływów nie został uznany za nadzwyczajny. Spadek sprzedaży został uznany za konsekwencję zdarzenia nadzwyczajnego, które nastąpiło w konsekwencji rzadkiej kombinacji różnych czynników. Podobnie jak w wyżej wymienionych przypadkach, pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym, w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu została przyznana w krajach bezpośrednio zainteresowanych, w których różne czynniki przyczyniły się do nadzwyczajnego charakteru kryzysu, w tym wyjątkowo negatywne skutki odczuwane przez europejskich producentów rolnych, niepokój społeczny rozpowszechniony wśród konsumentów oraz embargo nałożone przez wiele krajów trzecich na zwierzęta i produkty mięsne pochodzące z UE, jak również szereg zdarzeń, które wymknęły się spod kontroli hodowców i przyczyniły się do zaostrzenia sytuacji kryzysowej oraz rozprzestrzeniania niepokoju wśród konsumentów. Powyższe przełożyło się na poważne zakłócenia rynku, na którym działają producenci europejscy i w następstwie na utratę udziałów w rynku i spadek obrotów przewidywanych w normalnej sytuacji rynkowej.

(46)

Ważnym elementem, który Komisja wzięła pod uwagę w celu uznania wyżej wymienionego kryzysu za zdarzenie nadzwyczajne, była stabilność i równowaga rynku wołowiny przed wybuchem kryzysu. Jednakże, jak wykazano poniżej (por. punkty od 52 do 55) i jak oświadczyły same władze włoskie (por. pisma z dnia 28 sierpnia 2000 r. oraz z dnia 15 listopada 2000 r.), powyższe nie odnosi się do rynku drobiu we Włoszech, na którym już wcześniej odnotowano nadmierną produkcję i spadek cen.

(47)

We wszystkich wyżej przytoczonych przypadkach, a w szczególności w przypadkach cytowanych przez władze włoskie, zdarzenie nadzwyczajne miało miejsce w przedmiotowym kraju oraz skutkowało przedsięwzięciem szeregu środków restrykcyjnych, środków kontroli rynku i środków sanitarnych, któremu towarzyszył spadek sprzedaży i cen przedmiotowych produktów.

(48)

Ponadto zdarzenie nadzwyczajne musi co najmniej mieć cechy zdarzenia, które ze swojej natury oraz ze względu na wpływ na zainteresowane podmioty wyraźnie odróżnia się od zwykłej sytuacji i mieści się poza normalnymi warunkami funkcjonowania rynku. Nieprzewidziany charakter zdarzenia lub trudność jego przewidzenia mogą stanowić element nadzwyczajnego charakteru zdarzenia, lecz nie są same w sobie wystarczające do określenia zdarzenia jako „nadzwyczajne” w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.

(49)

W tym przypadku domniemany spadek sprzedaży nie odróżnia się od innych zdarzeń, które mają wpływ na popyt, jak na przykład zamknięcia rynku eksportu. Również taki element jest nieprzewidywalny, lecz stanowi on część normalnego ryzyka przedsiębiorstwa i nie ma zatem charakteru zdarzenia nadzwyczajnego w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu.

(50)

Według władz włoskich producenci włoscy nie mieli żadnych innych rynków zbytu, ponieważ kryzys rozprzestrzenił się szeroko poza granice Belgii i spadek spożycia mięsa drobiowego odnotowano w całej Europie.

(51)

Natomiast według danych, którymi dysponuje Komisja, eksport wewnątrzwspólnotowy drobiu w czerwcu i sierpniu 1999 r. był stały w porównaniu z tendencją roczną, a nawet wzrósł w porównaniu z 1998 r. Eksport wewnątrzwspólnotowy w lipcu był natomiast wyższy względem tendencji odnotowanej w 1999 r. i w porównaniu z analogicznym miesiącem roku poprzedniego. Wzrost ten, chociaż niewystarczający do wchłonięcia nadmiaru niesprzedanego produktu, o którym mówiły władze włoskie, zmniejszył wpływ kryzysu na producentów umożliwiając im sprzedaż części produkcji na rynku wspólnotowym. Władze włoskie nie dostarczyły żadnych danych liczbowych na dowód braku innych wspólnotowych rynków zbytu i ograniczyły się wyłącznie do stwierdzenia, że z powodu kryzysu także inne państwa europejskie ograniczyły spożycie mięsa drobiowego. Jednakże według władz włoskich niektóre państwa (takie jak Dania, Grecja, Hiszpania, Irlandia, Austria, Portugalia, Finlandia, Szwecja, Zjednoczone Królestwo) mogłyby zostać uznane jako punkt odniesienia dla ustalenia cen porównawczych (por. punkt 7 powyżej) z powodu tego, że nie zostały dotknięte kryzysem. Dlatego też mogłyby one stać się przynajmniej częściowo odbiorcą nadmiernej produkcji.

(52)

Ponadto, mając na uwadze politykę przyjętą przez Komisję w kwestii zastosowania postanowień art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu w sektorze rolnym, należy wykluczyć jakąkolwiek nadwyżkę rekompensaty z tytułu strat.

(53)

Mechanizm kompensacyjny przewidziany przez władze włoskie polega na pomocy na rzecz mięsa wyprodukowanego i sprzedanego w czerwcu i lipcu 1999 r., obliczonej na podstawie różnicy cen średnich w krajach niedotkniętych kryzysem i cen średnich we Włoszech. Różnica ta wynosi według władz włoskich 53,966 EUR/100 kg w czerwcu i 46,218 EUR/100 kg w lipcu. Pomoc wynosi 21 150 ITL (stanowiących równowartość 10,92 EUR)/100 kg i 15 400 ITL (7,95 EUR)/100 kg.

(54)

Powyższa metoda obliczenia pomocy wiąże się z dwoma problemami. Pierwszy dotyczy stwierdzenia władz włoskich, że hodowcy zmuszeni byli zamrozić niesprzedane mięso (12). Miałoby to pozwolić na zbyt w późniejszym terminie produktów drobiowych niesprzedanych w czasie kryzysu, a straty byłyby niższe od strat zgłoszonych w kontekście badanego przypadku. Władze włoskie nie skomentowały tego punktu. W konsekwencji nie wyklucza się ryzyka wystąpienia nadwyżki rekompensaty z tytułu strat dzięki późniejszej sprzedaży części produkcji prawdopodobnie po cenach znormalizowanych. Ponadto władze włoskie stwierdziły, że w czerwcu 1999 r. przeprowadzono ubój drobiu w ilości 43 170,1 ton, a w lipcu w ilości 47 485,9 ton, czyli łącznie w ilości 90 656 ton (por. pismo z dnia 15 listopada 2000 r.), podczas gdy sprzedana ilość wynosiła 34 700 000 kg mięsa w czerwcu 1999 r. i 30 200 000 kg w lipcu, to jest 64 900 ton. Zamrożono 4 150,8 ton mięsa w czerwcu i 9 271,3 ton w lipcu, to jest 13 422,1 t. Nie dostarczono żadnych wskazań dotyczących przeznaczenia wyprodukowanego mięsa, które nie zostało sprzedane ani zamrożone, w odniesieniu do którego nie można wykluczyć innego przeznaczenia handlowego.

(55)

Włochy odnoszą się do cen średnich w innych krajach europejskich niedotkniętych kryzysem, nie biorąc pod uwagę faktu, że ceny we Włoszech wykazywały tendencję spadkową jeszcze przed czerwcem 1999 r. ani zmienności tendencji cen mięsa drobiowego. Tendencję we Włoszech w latach 1998, 1999 i 2000 (13) ilustruje poniższa tabela:

Miesięczna cena rynkowa, Kurczęta całe,

EUR/100kg

Image

(56)

Według władz włoskich, sektor mięsa drobiowego już wcześniej wykazywał nadprodukcję i dlatego w marcu producenci zdecydowali się przeprowadzić ubój części drobiu przeznaczonej na ubój w kwietniu i w maju, aby zmniejszyć podaż mięsa do czerwca o 4,8 %. Z powodu kryzysu dioksynowego, według władz włoskich, 10 % produkcji z czerwca nie zostało poddane ubojowi i wprowadzone na rynek, lecz pozostawione na lipiec i sierpień, powodując tym samym znaczne zwiększenie podaży w tych dwóch miesiącach. Na podstawie danych, którymi dysponuje Komisja, liczba kurcząt przeznaczonych do hodowli w rzeczywistości wzrosła w lutym, marcu i kwietniu, co każe szacować wzrost produkcji w czerwcu o 5,6 %.

(57)

Dane odnoszące się do uboju drobiu w okresie maj – sierpień 1999 r. w porównaniu z analogicznymi miesiącami roku poprzedniego wskazują, że w maju 1999 r. odnotowano wzrost uboju, a zatem podaży drobiu, o prawie + 9 %, w czerwcu 1999 r. podaż zmalała w porównaniu z czerwcem 1998 r. o –10 %, a w lipcu drób poddany ubojowi prawie o 10 % przewyższał wartość z 1998 r. Wzrostowa tendencja podaży widoczna jest nadal w sierpniu 1999 r. (+6,5 %). Zważywszy, że tendencja cen podąża za tendencją podaży, można by wnioskować o spadku cen względem cen z kwietnia, które były niższe od średniej europejskiej z powodu nadprodukcji. W konsekwencji porównanie cen drobiu we Włoszech w czerwcu i lipcu ze średnimi cenami w krajach niedotkniętych niebezpieczeństwem skażenia dioksynami doprowadziłoby do przecenienia domniemanej wartości drobiu we Włoszech.

(58)

Zważywszy na zmienność cen drobiu we Włoszech i tendencję do obniżania cen jeszcze przed wybuchem kryzysu dioksynowego, porównywanie cen sprzedaży w czerwcu 1999 r. i w czerwcu 1998 r. nie byłoby słuszne i nie odzwierciedlałoby nadprodukcji, która miała wpływ na rynek drobiu we Włoszech i w konsekwencji na odnotowany spadek cen. Oświadczenie władz włoskich, według którego producenci już wcześniej przedsięwzięli środki w celu korekty rynku, przeprowadzając w marcu wcześniejszy ubój kurcząt, które były przeznaczone na ubój w kwietniu i w maju w celu zmniejszenia podaży w czerwcu i w lipcu, stoi w sprzeczności z danymi dotyczącymi wprowadzenia do hodowli kurcząt, a zatem z szacunkiem produkcji, który wskazuje na wzrost podaży w czerwcu i na mały spadek (1,6 %) w lipcu. Wszelkie prognozy cen sprzedaży w czerwcu i w lipcu 1999 r. (w porównaniu z cenami z czerwca 1998 r. lub z cenami odnotowanymi w innych państwach europejskich niedotkniętych kryzysem dioksynowym) dokonane na podstawie tych elementów byłyby ryzykowne.

(59)

Komisja może zatem wnioskować, że, mając na uwadze, iż niepokój społeczny sam w sobie nie stanowi stanu nadzwyczajnego w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) Traktatu oraz że metoda obliczania strat zaproponowana przez władze włoskie mogłaby prowadzić do przeszacowania strat poniesionych przez włoskich producentów mięsa drobiowego, pomoc nie może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 2 lit. b).

(60)

Również badając pomoc w świetle art. 87 ust. 3 Traktatu można jedynie wnioskować, że pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem. Artykuł 87 ust. 3 lit. a) nie ma zastosowania ponieważ pomoc nie jest przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia.

(61)

Jeżeli chodzi o postanowienia art. 87 ust. 3 lit. b), przedmiotowa pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania ani nie ma na celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego.

(62)

W odniesieniu do postanowień art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu, przedmiotowa pomoc nie dotyczy celów wskazanych w tym artykule.

(63)

W odniesieniu do art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, zważywszy, że przedmiotowa ustawa nie została prawidłowo notyfikowana przez władze włoskie w myśl art. 88 ust. 3 w celu jej oceny stosuje się postanowienia Wytycznych wspólnotowych (dalej zwanych Wytycznymi) dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym (14). Rzeczywiście, zgodnie z punktem 23.3 Wytycznych mają one zastosowanie do nowej pomocy państwa, także do pomocy wcześniej notyfikowanej przez Państwa Członkowskie, w odniesieniu do której Komisja nie wydała jeszcze decyzji, ze skutkiem od 1 stycznia 2000 r.

(64)

Pomoc przeznaczoną na rekompensatę z tytułu strat dochodu spowodowanych chorobami zwierząt reguluje punkt 11.4. Odszkodowanie może zawierać rozsądną rekompensatę straty zysków, biorąc pod uwagę trudności związane z zastąpieniem zwierząt lub przesadzaniem lub kwarantanną lub innymi okresami oczekiwania nałożonymi lub rekomendowanymi przez właściwe władze, aby umożliwić wyeliminowanie choroby przed zastąpieniem inwentarza i roślin. Zatem koniecznym warunkiem do przyznania pomocy jest przymusowy ubój zwierząt na polecenie władz sanitarnych/weterynaryjnych, w ramach planu mającego na celu zapobieżenie lub zwalczenie choroby zwierząt.

(65)

Z notyfikowanych działań wyraźnie wynika, że władze sanitarne/weterynaryjne nie wydały polecenia uboju zwierząt w ramach planu mającego na celu zapobieżenie lub zwalczenie choroby zwierząt, ponieważ skażenie chemiczne nie dotyczyło przedsiębiorstw włoskich. Badana pomoc nie spełnia zatem warunków przewidzianych w punkcie 11.4 Wytycznych.

(66)

W świetle powyższego pomoc na rzecz przedsiębiorstw działających w sektorze produkcji drobiu nie może być uznana za pomoc mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym w myśl art. 87 ust. 2 lit. b) ani za pomoc, która mogłaby korzystać z jednego z odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 3. Dlatego też przedmiotowa pomoc stanowi pomoc na działanie, niezgodną ze wspólnym rynkiem, zgodnie z postanowieniami punktu 3.5 Wytycznych (15).

(67)

Pomoc narusza również przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2777/75, które przewiduje, że tylko następujące działania mogą zostać przedsięwzięte w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1 tego rozporządzenia: środki na rzecz upowszechniania lepszej organizacji produkcji, przetwórstwa i wprowadzania na rynek; środki na rzecz poprawy jakości; środki pozwalające na tworzenie krótko- i długoterminowych prognoz na podstawie stosowanych środków produkcji; środki na rzecz ułatwiania odnotowywania tendencji cenowych na rynku. Ponadto, aby uwzględnić ograniczenia swobodnego przepływu, które mogłyby skutkować zastosowaniem środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt, mogą zostać przedsięwzięte, zgodnie z procedurą określoną w art. 17, środki nadzwyczajne na wsparcie rynku dotkniętego wymienionymi ograniczeniami. Wyżej wspomniane środki mogą zostać przyjęte wyłącznie w ścisłym zakresie i na okres konieczny do wsparcia rynku. W tym przypadku we Włoszech nie podjęto żadnych z wymienionych działań. Wynika stąd, że wszelka inna pomoc publiczna może zostać przyznana tylko zgodnie z artykułami 87-89 Traktatu. Jak wskazano w poprzednim punkcie, przedmiotowa pomoc nie jest zgodna z przepisami regulującymi pomoc państwa i, w konsekwencji, nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem.

V.   WNIOSKI

(68)

W świetle powyższego Komisja może wnioskować, że pomoc przewidziana w programie A.I.M.A na rzecz sektora drobiu stanowi pomoc państwa w myśl art. 87 ust. 1, która nie może korzystać z żadnych odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 2 ani w art. 87 ust. 3.

(69)

Ponieważ program został notyfikowany w myśl art. 88 ust. 3 Traktatu, zgodnie z którym Państwo Członkowskie nie może wprowadzić w życie planowanych środków dopóki nie zatwierdzi ich Komisja Europejska, nie istnieje powód do przyznania pomocy,

PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pomoc, którą Włochy zamierzają przyznać w ramach narodowego programu działań Zrzeszenia A.I.M.A. na rok 1999 jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

Włochy nie mogą wdrożyć przedmiotowej pomocy.

Artykuł 2

W ciągu dwóch miesięcy od zawiadomienia o niniejszej decyzji, Włochy powiadomią Komisję o środkach przedsięwziętych w celu zastosowania się do jej postanowień.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 19 maja 2004 r.

W imieniu Komisji

Franz FISCHLER

Członek Komisj


(1)  Dz.U. C 254 z 13.9.2001, str. 2.

(2)  Obniżone ceny wynosiły we Włoszech odpowiednio 83,924 EUR/100 kg i 86,132 EUR/100 kg.

(3)  Dane te uwzględniają ilości produktów nabytych przez rodziny i przez ogół.

(4)  Por. w szczególności decyzje przyjęte w sprawie pomocy państwa NN 87/99, NN 88/99, NN 89/99, N 380/99, N 386/99, NN 95/99 i N 384/99.

(5)  Por. pomoc państwa N 299/96, N 290/96, N 278/96 i N 289/96.

(6)  Dz.U. C 232 z 12.8.2000.

(7)  Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 77.

(8)  Źródło: Eurostat i Komisja Europejska.

(9)  Dz.U. C 28 z 1.2.2000, str. 2.

(10)  Działania te określono w trzech decyzjach Komisji: Decyzja Komisji nr 1999/363/WE z dnia 3 czerwca 1999 r. w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do skażenia dioksynami niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta (Dz.U. L 141 z 4.6.1999, str. 24). Środki te dotyczyły w szczególności mięsa drobiowego i wszystkich produktów pochodnych drobiu, takich jak jaja i przetwory jajeczne, tłuszcze, białka zwierzęce, surowce przeznaczone do żywienia, itp.; Decyzja Komisji nr 1999/368/WE z dnia 4 czerwca 1999 r. oraz decyzja Komisji nr 1999/389/WE z dnia 11 czerwca 1999 r. w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do skażenia dioksynami niektórych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta uzyskanych z bydła i świń (Dz.U. L 142 z 5.6.1999, str. 46Dz.U. L 147 z 12.6.1999, str. 26). Środki te dotyczyły w szczególności wołowiny i wieprzowiny, jak również mleka i wszystkich produktów pochodnych.

(11)  Por. pomoc N 113/A/2001 (decyzja SG 01.290550 z 27.7.2001), N 437/2001 (decyzja SG 01290526D z 27.7.2001), N 657/2001 (decyzja SG 01292096 z 9.11.2001) oraz NN 46/2001 (decyzja SG 01.290558 z 27.7.2001).

(12)  Por. pismo z 23.5.2001, w którym władze włoskie oświadczają, że producenci zostali zmuszeni do zamrożenia 4 150,8 t w czerwcu, 9 271,3 t w lipcu i 2 595,9 t w sierpniu.

(13)  Dane dotyczące wywozu wewnątrzwspólnotowego całości mięsa drobiowego (waga tuszy).

(14)  Dz.U. C 28 z 1.2.2000, str. 2.

(15)  Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z 8.6.1995 w sprawie T 459/1993 (Siemens SAKomisja Wspólnot Europejskich) Zb. Orz. [1995] str. 1675.


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/23


DECYZJA KOMISJI

z dnia 24 maja 2004 r.

odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 82 Traktatu WE oraz art. 54 Porozumienia EOG przeciwko Microsoft Corporation

(Sprawa COMP/C-3/37.792 – Microsoft)

(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 900)

(Jedynie wersja w języku angielskim jest autentyczna)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/53/WE)

W dniu 24 marca 2004 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie postępowania przewidzianego w art. 82 Traktatu WE oraz w art. 54 Porozumienia EOG. Zgodnie z przepisami art. 21 rozporządzenia nr 17 (1) Komisja podaje niniejszym do wiadomości nazwy stron oraz istotną treść decyzji, mając na uwadze uzasadnione interesy przedsiębiorstw związane z ochroną ich tajemnic handlowych. Nieopatrzona klauzulą poufności wersja pełnego tekstu omawianej decyzji w autentycznych wersjach językowych postępowania oraz w językach roboczych Komisji znajduje się na stronie internetowej DG COMP pod adresem http://europa.eu.int/comm/competition/index_en.html.

I.   STRESZCZENIE OPISU NARUSZENIA

Adresat decyzji, charakter i czas trwania naruszenia

(1)

Niniejsza decyzja skierowana jest do Microsoft Corporation.

(2)

Microsoft Corporation naruszył przepisy art. 82 Traktatu WE i art. 54 Porozumienia EOG poprzez:

odmowę udzielenia informacji dotyczących interoperacyjności i zezwolenia na ich wykorzystanie w celu opracowania i dystrybucji systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych od października 1998 r. do daty niniejszej decyzji,

umożliwianie nabycia systemu operacyjnego klient Windows wyłącznie pod warunkiem jednoczesnego zakupu odtwarzacza multimediów Windows (Windows Media Player, WMP) od maja 1999 r. do daty niniejszej decyzji.

Właściwe rynki

Systemy operacyjne dla komputerów osobistych

(3)

Systemy operacyjne są programami kontrolującymi podstawowe funkcje komputera. Komputery osobiste spełniające funkcję terminala (Client Personal Computers, PC) są komputerami o zastosowaniu ogólnym, przeznaczonymi do użytku przez jedną osobę naraz. Mogą one być połączone w sieć komputerową.

(4)

Można rozróżnić: i) systemy operacyjne dla komputerów z „procesorami Intela lub kompatybilnymi”; oraz ii) systemy operacyjne dla komputerów z procesorami niekompatybilnymi z układami Intela. „Procesory Intela lub kompatybilne” w tym kontekście odnosi się do szczególnego rodzaju struktury sprzętu. „Portowanie” (czyli dostosowanie) systemu operacyjnego dla komputerów z procesorami niekompatybilnymi z układami Intela (np. Apple MacIntosh), tak aby działał na sprzęcie z procesorami Intela lub kompatybilnymi, jest długim i kosztownym procesem. Jednakże kwestia zawarcia w definicji właściwego rynku systemów operacyjnych dla komputerów z procesorami Intela lub kompatybilnymi i systemów operacyjnych dla komputerów z procesorami niekompatybilnymi z układami Intela może pozostać otwarta, ponieważ ewentualna różnica nie zmieni wyników oceny pozycji rynkowej Microsoft.

(5)

Systemy operacyjne dla urządzeń podręcznych, takich jak komputery kieszonkowe („PDA”) lub „inteligentne” telefony komórkowe oraz systemy operacyjne dla serwerów, nie mogą obecnie być uważane za konkurencyjne substytuty systemów operacyjnych dla komputerów klienckich.

(6)

Jeżeli chodzi o podaż substytutów, program, który obecnie nie istnieje na rynku systemów operacyjnych dla komputerów osobistych, musiałby ulec znacznym modyfikacjom w celu dostosowania go do szczególnych potrzeb konsumentów na tym rynku. Obejmują one proces tworzenia i testowania, który zajmuje dużo czasu (często ponad rok) i jest kosztowny, a także niesie za sobą poważne ryzyko handlowe. Ponadto z uwagi na dominację spółki Microsoft na właściwym rynku nowy konkurent napotkałby poważne bariery wejścia na rynek.

Systemy operacyjne dla serwerów grup roboczych

(7)

„Usługi (ang. services) serwerów grup roboczych” są podstawowymi usługami, z których korzystają pracownicy biurowi w codziennej pracy, takimi jak na przykład współdzielenie plików przechowywanych na serwerach, współdzielenie drukarek i korzystanie z praw użytkowników sieci podlegających centralnemu zarządzaniu przez dział informatyczny ich organizacji. „Systemy operacyjne dla serwerów grup roboczych” są to systemy operacyjne opracowane i wprowadzone na rynek w celu umożliwienia zbiorowego korzystania z tych usług stosunkowo niewielkiej liczbie komputerów połączonych ze sobą w małą lub średnią sieć.

(8)

Dowody zgromadzone przez Komisję w trakcie dochodzenia potwierdziły, że usługi serwerów grup roboczych są postrzegane przez klientów jako odrębny zestaw usług dostarczanych przez serwer. W szczególności istnieje ścisły związek między usługami związanymi z plikami i drukowaniem, z jednej strony, a usługami związanymi z zarządzaniem grupami i użytkownikami, z drugiej: bez prawidłowego zarządzania grupami i użytkownikami użytkownik nie miałby zapewnionego skutecznego i bezpiecznego dostępu do usług związanych ze współdzieleniem plików i drukarek.

(9)

Należy odróżnić serwery grup roboczych (serwery wykorzystujące system operacyjny dla serwerów grup roboczych) od serwerów najwyższej klasy, z których korzysta się na ogół przy operacjach wielkiej wagi, takich jak kontrola zasobów, rezerwacje lotnicze lub transakcje bankowe. Tego typu zadania mogą pociągać za sobą konieczność przechowywania ogromnych ilości danych i wymagają najwyższej (często zwanej w języku angielskim rock-solid – o kamiennej wytrzymałości) niezawodności i dyspozycyjności (2). Są one wykonywane przez kosztowne urządzenia (czasem zwane „serwerami klasy korporacyjnej”) lub przez superkomputery. Z kolei systemy operacyjne dla serwerów grup roboczych są zwykle instalowane na mniej kosztownych komputerach.

(10)

Jednakże nie wszystkie serwery klasy podstawowej są użytkowane jako serwery grup roboczych. Na przykład serwery klasy podstawowej można instalować na „brzegu” sieci i mogą być one wyspecjalizowane w obsłudze Internetu (3), zapisywaniu w pamięci podręcznej obiektów internetowych (4) lub ścianach ogniowych (ang. firewall) (5); wówczas nie są one wykorzystywane do głównych usług serwerów grup roboczych.

(11)

Należy również zauważyć, że podczas gdy jedynie usługi związane z plikami, drukowaniem oraz zarządzaniem grupami i użytkownikami stanowią główne usługi serwerów grup roboczych, operacyjne systemy dla serwerów grup roboczych mogą być wykorzystywane do wykonywania programów użytkowych, tak jak w przypadku innych systemów operacyjnych. Programy te są często ściśle związane z dostarczaniem usług dotyczących zarządzania grupami i użytkownikami. Ponieważ systemy operacyjne dla serwerów grup roboczych są zasadniczo używane w niedrogich urządzeniach, wymienione programy użytkowe zwykle nie wymagają serwerów o najwyższej niezawodności.

Odtwarzacze mediów strumieniowych

(12)

Odtwarzacze multimediów są programami użytkowymi przeznaczonymi dla klientów; ich podstawową funkcją jest rozkodowywanie, rozpakowywanie i odtwarzanie (oraz umożliwienie przetwarzania) cyfrowych plików audiowizualnych pobieranych w całości (ang. downloaded) lub w strumieniu (ang. streamed) z Internetu (i innych sieci). Odtwarzacze multimediów umożliwiają również odtwarzanie plików audiowizualnych przechowywanych na nośnikach fizycznych, takich jak płyty CD i DVD.

(13)

Jeżeli chodzi o popyt na substytuty, tradycyjne urządzenia odtwarzające, takie jak odtwarzacze płyt CD i DVD, nie mogą zastępować odtwarzaczy multimediów, ponieważ dysponują one bardzo ograniczonym zestawem funkcji związanych z odtwarzaniem plików multimedialnych. Odtwarzacze multimediów opierające się na prawnie zastrzeżonych technologiach stron trzecich, w przeciwieństwie do WMP firmy Microsoft, RealOne Player firmy RealNetworks i Quicktime Player firmy Apple, nie ograniczają w niczym stron trzecich. Odtwarzacze multimediów niezdolne do odbioru treści audiowizualnej przesyłanej strumieniowo przez Internet nie mogą zastępować odtwarzaczy mediów strumieniowych, ponieważ nie zaspokajają one szczególnego popytu konsumentów na strumieniową transmisję danych.

(14)

Jeżeli chodzi o podaż na substytuty, charakterystyczne właściwości omawianego rynku, takie jak konieczność znacznych inwestycji w badania naukowe i rozwój, ochrona istniejących technologii medialnych poprzez prawa autorskie oraz pośrednie efekty sieci (ang. network effects), stanowią bariery dla twórców innych programów użytkowych, w tym odtwarzaczy mediów niestrumieniowych.

Dominacja

Systemy operacyjne dla komputerów osobistych

(15)

Microsoft przyznał, że posiada pozycję dominującą na rynku systemów operacyjnych dla komputerów osobistych.

(16)

Ta pozycja dominująca charakteryzuje się udziałem w rynku, który przynajmniej od 1996 r. utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie (90 % i więcej w ostatnich latach) i obecnością bardzo poważnych barier wejścia na rynek. Bariery te są w szczególności związane z obecnością pośrednich efektów sieci. Popularność systemów operacyjnych dla komputerów osobistych wśród użytkowników spowodowana jest ich popularnością wśród producentów programów użytkowych do komputerów osobistych, którzy z kolei dążą do skupienia swoich wysiłków na rzecz rozwoju technologicznego na najbardziej popularnych wśród użytkowników systemach operacyjnych dla komputerów osobistych. Stwarza to samonapędzającą się dynamikę, która chroni pozycję Windows jako faktycznej normy w dziedzinie systemów operacyjnych dla komputerów osobistych („bariera wejścia na rynek dla oprogramowania”).

Systemy operacyjne dla serwerów grup roboczych

(17)

Komisja stwierdza, że Microsoft osiągnął dominującą pozycję na rynku systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych. Wniosek ten opiera się w szczególności na następujących ustaleniach:

Komisja przeanalizowała różne dane w celu dokonania pomiaru udziału Microsoft w rynku systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych. Wszystkie te dane potwierdzają, że Microsoft posiada zdecydowanie największy udział w rynku, wynoszący ponad 50 % niezależnie od zastosowanej metody obliczenia, a w większości pomiarów wahający się od 60 do 75 %.

Istnieją bariery wejścia na rynek systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych. W szczególności im łatwiej jest znaleźć techników wykwalifikowanych w zarządzaniu danym systemem operacyjnym dla serwerów grup roboczych, tym więcej klientów kupuje ten system operacyjny dla serwerów grup roboczych. Z kolei jednak, im bardziej popularny system operacyjny dla serwerów grup roboczych staje się pośród klientów, tym łatwiej jest technikom (i tym bardziej są oni skłonni) zdobyć umiejętności związane z tym produktem. Mechanizm ten można określić w sposób formalny z perspektywy gospodarczej jako efekty sieci.

Między rynkiem systemów operacyjnych dla komputerów osobistych a rynkiem systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych istnieją silne powiązania handlowe i techniczne. W wyniku tego dominacja spółki Microsoft na rynku systemów operacyjnych dla komputerów osobistych ma wielkie znaczenie dla pokrewnego rynku systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych.

Odmowa udzielenia informacji

(18)

Niniejsza decyzja ustala, co następuje.

Microsoft odmówił udzielenia firmie Sun informacji umożliwiających tej firmie opracowanie systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych, które mogłyby zostać płynnie zintegrowane ze „strukturą domeny Active Directory”, siecią powiązanych ze sobą protokołów typu klient-serwer i serwer-serwer, według których zorganizowane są sieci grup roboczych Windows. Warto zauważyć, że w celu umożliwienia firmie Sun takiej płynnej integracji Microsoft musiał jedynie dostarczyć specyfikacje właściwych protokołów, tzn. dokumentację techniczną, nie musiałby natomiast podawać kodu źródłowego oprogramowania Windows, nie wspominając o udzieleniu firmie Sun zezwolenia na skopiowanie go. Należy wymienić dalsze dwa fakty stanowiące okoliczności omawianej odmowy. Po pierwsze, odmowa Microsoft wobec firmy Sun jest częścią szerszej taktyki polegającej na odmowie udzielania istotnych informacji jakimkolwiek producentom systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych. Po drugie, odmowa Microsoft stanowi przerwanie ciągłości dostaw, ponieważ te same informacje dotyczące poprzednich wersji produktów Microsoft zostały udostępnione firmie Sun i ogółowi przemysłu produkcyjnego, w sposób pośredni poprzez wydanie licencji AT&T.

Odmowa Microsoft stwarza ryzyko usunięcia konkurencji z rynku systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych, ponieważ informacje, których udzielenia odmówiono, są niezbędne konkurentom działającym na tym rynku. Dane pochodzące od klientów potwierdzają istnienie powiązania między uprzywilejowaną interoperacyjnością, jaką systemy operacyjne dla serwerów grup roboczych Microsoft dysponują dzięki dominującemu systemowi operacyjnemu dla komputerów osobistych autorstwa Microsoft, a szybkim osiągnięciem pozycji dominującej przez omawiane systemy (i wzrastającym wykorzystywaniem niekompatybilnych z produktami konkurentów funkcji z zakresu usługi Active Directory). Dochodzenie Komisji wykazuje także, że nie istnieje żaden rzeczywisty ani potencjalny sposób zastąpienia informacji, których udzielenia odmówiono.

Odmowa Microsoft ogranicza możliwości rozwoju technicznego ze szkodą dla konsumentów i jest w szczególności sprzeczna z przepisami art. 82 lit. b). Jeżeli konkurenci mieliby dostęp do informacji, których udzielenia odmówiono, mogliby zaoferować konsumentom nowe i ulepszone produkty. Wskaźniki rynkowe wykazują, że konsumenci cenią w szczególności takie właściwości produktu, jak bezpieczeństwo i niezawodność, jednak właściwości te zostają odsunięte na dalszy plan ze względu na przewagę Microsoft w związku z interoperacyjnością. Odmowa Microsoft działa zatem pośrednio na szkodę konsumentów.

(19)

Te wyjątkowe okoliczności prowadzą do wniosku, że odmowa Microsoft stanowi nadużywanie pozycji dominującej niezgodne z art. 82, chyba że odmowa ta jest obiektywnie uzasadniona.

(20)

Microsoft podał jako uzasadnienie swej odmowy fakt, że udzielenie omawianych informacji i zezwolenie konkurentom na ich wykorzystanie w celu opracowania kompatybilnych produktów byłoby jednoznaczne z przyznaniem praw do własności intelektualnej. Komisja nie zajęła stanowiska w sprawie zasadności ogólnych roszczeń Microsoft związanych z własnością intelektualną, która mogłaby być uznana jedynie indywidualnie dla każdego rozpatrywanego przypadku, w którym Microsoft przygotował odpowiednie specyfikacje. Jednakże zgodnie z orzecznictwem interes przedsiębiorstwa związany z wykonywaniem praw do własności intelektualnej nie może sam w sobie stanowić obiektywnego uzasadnienia w przypadkach, gdy występują wyjątkowe okoliczności, takie jak te opisane powyżej.

(21)

Komisja rozważyła, czy w szczególnych okolicznościach występujących w tej sprawie podane przez Microsoft uzasadnienie przeważa nad wymienionymi wyjątkowymi okolicznościami, i uznała, że Microsoft nie dostarczył żadnych dowodów, które mogłyby to potwierdzić. W szczególności udzielenie przedmiotowych informacji nie mogłoby doprowadzić do skopiowania produktu Microsoft. Komisja wzięła również pod uwagę fakt, że ujawnienie informacji tego rodzaju, jakich Microsoft odmówił, jest na porządku dziennym w przemyśle informatycznym.

(22)

Ponadto Komisja oparła się na zobowiązaniu IBM, opracowanym dla Komisji w 1984 r. („Zobowiązanie IBM” – „the IBM Undertaking”) (6) i na dyrektywie o oprogramowaniu z 1991 r. (7) Microsoft przyznaje, że zobowiązanie IBM i dyrektywa o oprogramowaniu dostarczają przydatnych wskazówek w obecnej sprawie. Komisja uznała, że nakaz udzielenia informacji w obecnej sprawie byłby analogiczny do sprawy zobowiązania IBM, ponieważ dotyczyłby on wyłącznie specyfikacji interfejsu. Komisja uznała również, że odmowa Microsoft stanowi odmowę udzielenia informacji dotyczących interoperacyjności w rozumieniu dyrektywy o oprogramowaniu. W związku z tym Komisja zauważyła, że dyrektywa o oprogramowaniu ograniczała korzystanie z praw autorskich w zakresie oprogramowania (w tym korzystanie z nich przez przedsiębiorstwa nieposiadające pozycji dominującej) w celu zapewnienia interoperacyjności, podkreślając w ten sposób wagę interoperacyjności w przemyśle oprogramowania. Komisja zauważyła również, że w dyrektywie o oprogramowaniu otwarcie ustalono, że jej przepisy są bez uszczerbku dla zastosowania art. 82, szczególnie jeżeli dominujące przedsiębiorstwo odmawia dostępu do informacji koniecznych dla interoperacyjności.

(23)

Spółka Microsoft argumentowała również, że celem jej odmowy udzielenia informacji dotyczących interoperacyjności nie mogło być ograniczenie konkurencji na rynku systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych, ponieważ nie miała ona podstawy ekonomicznej do prowadzenia takiej strategii. Komisja odrzuciła argument Microsoft, ponieważ był on oparty na modelu ekonomicznym, który nie odpowiadał faktom w tej sprawie i ponieważ argument ten był niespójny z opiniami wyrażonymi przez kadrę kierowniczą Microsoft w wewnętrznych dokumentach Microsoft uzyskanych w trakcie dochodzenia.

Integracja

(24)

Niniejsza decyzja stwierdza, że Microsoft narusza przepisy art. 82 Traktatu przez zintegrowanie WMP z systemem operacyjnym dla komputerów osobistych Windows (Windows). Komisja opiera swoje ustalenia nadużywania integracji na czterech elementach: i) Microsoft zajmuje dominującą pozycję na rynku systemów operacyjnych dla komputerów osobistych; ii) system operacyjny dla komputerów osobistych Windows i WMP są dwoma oddzielnymi produktami; iii) Microsoft nie pozostawia klientom wyboru nabycia Windows bez WMP; i iv) integracja ta eliminuje konkurencję. Ponadto niniejsza decyzja odrzuca argumenty, jakimi Microsoft uzasadnia zintegrowanie WMP.

(25)

Microsoft nie zaprzecza, że posiada pozycję dominującą na rynku systemów operacyjnych dla komputerów osobistych.

(26)

Decyzja Komisji uznaje, że odtwarzacze mediów strumieniowych i systemy operacyjne dla komputerów osobistych są dwoma oddzielnymi produktami (odrzucając argument Microsoft, że WMP jest integralną częścią Windows). Decyzja określa najpierw, że chociaż Microsoft od pewnego czasu integruje swój odtwarzacz multimediów z Windows, aktualnie istnieje osobny popyt konsumentów na niezależne odtwarzacze multimediów, równoległy do popytu na systemy operacyjne dla komputerów osobistych. Po drugie, wielu producentów opracowuje i oferuje odtwarzacze multimediów oddzielnie. Po trzecie, sam Microsoft tworzy i rozpowszechnia wersje swojego WMP dla innych systemów operacyjnych dla komputerów osobistych. Wreszcie Microsoft promuje WMP w bezpośredniej konkurencji z odtwarzaczami multimediów produkowanymi przez strony trzecie.

(27)

Co do trzeciego elementu integracji, niniejsza decyzja ustala, że Microsoft nie daje klientom możliwości nabycia Windows bez WMP. Producenci komputerów osobistych muszą wydawać licencję na Windows z WMP. Jeżeli chcą oni zainstalować inny odtwarzacz multimediów w systemie Windows, mogą to zrobić jedynie w dodatku do WMP. Sytuacja jest taka sama w przypadku, kiedy użytkownik kupuje Windows w sklepie detalicznym. Decyzja uznaje argumenty Microsoft, że klienci nie muszą płacić dodatkowo za WMP i że nie muszą go używać, za nieistotne przy ustalaniu, czy istnieje przymus w rozumieniu art. 82 Traktatu.

(28)

Następnie decyzja wyjaśnia, dlaczego w tym konkretnym przypadku integracja może wyeliminować konkurencję. Decyzja ustala, że skutkiem zintegrowania WMP z Windows jest powszechne i niedoścignione przez konkurentów występowanie odtwarzacza multimediów Microsoft w komputerach osobistych na całym świecie. Istotne dane wykazują, że inne sposoby dystrybucji są mniej skuteczne. Poprzez zintegrowanie WMP z Windows spółka Microsoft może zaoferować dostawcom treści internetowej i producentom oprogramowania, którzy używają technologii Windows Media, możliwość dotarcia do niemal wszystkich użytkowników komputerów osobistych na świecie dzięki monopolowi Windows. Dowody wykazują, że używanie kilku technologii medialnych powoduje dodatkowe koszty. W związku z tym wszechobecność WMP skłania dostawców treści internetowej i producentów oprogramowania do używania przede wszystkim technologii Windows Media. Konsumenci z kolei wolą używać WMP, ponieważ dostępna gama oprogramowania uzupełniającego i treści internetowej jest dla omawianego produktu szersza. Integracja stosowana przez Microsoft wzmacnia i zniekształca te „efekty sieci” z korzyścią dla Microsoft, tym sposobem poważnie osłabiając konkurencję na rynku odtwarzaczy multimediów. Dowody wykazują, że użycie WMP wzrasta wskutek integracji, chociaż użytkownicy oceniają wyżej jakość innych odtwarzaczy multimediów. Wskaźniki rynkowe dotyczące użycia odtwarzaczy multimediów, użycia formatów oraz treści dostępnych na stronach internetowych wykazują przewagę WMP i formatów Windows Media, niekorzystną dla głównych konkurencyjnych odtwarzaczy multimediów (i technologii medialnych). Niniejsza decyzja podkreśla tę korzystną dla WMP i formatu Windows Media tendencję, zwracając jednocześnie uwagę, że na podstawie orzecznictwa Trybunału w celu ustalenia nadużywania integracji Komisja nie jest obowiązana dostarczyć dowodów na to, że konkurencja została już zakłócona lub że istnieje ryzyko usunięcia wszelkiej konkurencji. W przeciwnym wypadku kontrola służąca wykrywaniu praktyk ograniczających konkurencję i nadużywania pozycji dominującej na niektórych rynkach oprogramowania byłaby spóźniona, ponieważ dowody wpływu na rynek można byłoby przedstawić dopiero wtedy, gdy wpływ ten już zaistniał.

(29)

Wreszcie, decyzja analizuje argumenty, jakimi Microsoft uzasadnia zintegrowanie WMP, w szczególności domniemaną skuteczność zintegrowania WMP z Windows. Jeżeli chodzi o domniemaną skuteczność w odniesieniu do dystrybucji, Komisja odrzuca argument Microsoft, że integracja obniża koszty transakcji dla konsumentów, oszczędzając im czasu i zmniejszając możliwość pomyłek dzięki temu, że komputer osobisty z zestawem domyślnych opcji jest natychmiast gotowy do użycia. Fakt, że preinstalacja odtwarzacza multimediów wraz z systemem operacyjnym dla komputera klienckiego jest korzystna, nie oznacza, że Microsoft powinien dokonywać wyboru odtwarzacza za konsumentów. Producenci komputerów osobistych mogą zapewnić, aby popyt konsumentów na preinstalowane odtwarzacze multimediów przez nich wybrane został zaspokojony. Decyzja ustala również, że Microsoft nie przedstawił żadnego aspektu skuteczności technicznej, dla którego „integracja” WMP byłaby koniecznym warunkiem. Zintegrowanie WMP raczej osłania Microsoft przed skuteczną konkurencją ze strony producentów potencjalnie skuteczniejszych odtwarzaczy multimediów, która mogłaby zagrozić jego pozycji. Tym sposobem integracja powoduje obniżenie poziomu zdolności i kapitału inwestowanych w innowacje w dziedzinie odtwarzaczy multimediów.

II.   ŚRODKI ZARADCZE

Odmowa udzielenia informacji

(30)

Decyzja nakazuje spółce Microsoft ujawnić informacje, których udzielenia spółka odmówiła, i zezwolić na ich wykorzystanie w celu opracowania kompatybilnych produktów. Nakaz ujawnienia jest ograniczony do specyfikacji protokołów i do zapewnienia interoperacyjności z koniecznymi funkcjami określającymi typową sieć grup roboczych. Nakaz ten dotyczy nie tylko firmy Sun, ale też każdej innej firmy zainteresowanej tworzeniem produktów wywierających presję konkurencyjną na Microsoft na rynku systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych. Niniejsza decyzja może wymagać od Microsoft powstrzymania się od pełnego korzystania z praw do własności intelektualnej w zakresie uzasadnionym potrzebą położenia kresu sytuacji nadużywania pozycji dominującej.

(31)

Warunki, na jakich spółka Microsoft ujawni informacje i zezwoli na ich użycie, muszą być rozsądne i niedyskryminujące. Wymóg ustalenia przez Microsoft rozsądnych i niedyskryminujących warunków dotyczy w szczególności wszelkich opłat, których Microsoft mógłby zażądać w zamian za udzielenie informacji. Na przykład opłata taka nie może odpowiadać wartości strategicznej wynikającej z pozycji Microsoft na rynku systemów operacyjnych dla komputerów osobistych lub na rynku systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych. Ponadto Microsoft nie może narzucać ograniczeń dotyczących rodzajów produktów, w których specyfikacje mogą być zastosowane, jeżeli takie ograniczenia stanowią czynnik zniechęcający do konkurowania z Microsoft lub niepotrzebnie ograniczają zdolność beneficjentów do wprowadzania innowacji. Wreszcie, warunki ustalone przez Microsoft w przyszłości muszą być wystarczająco przewidywalne.

(32)

Microsoft musi ujawnić właściwe specyfikacje protokołów w odpowiednim czasie, to znaczy jak tylko opracowana zostanie sprawna i wystarczająco stabilna aplikacja tych protokołów w produktach Microsoft.

Integracja

(33)

Odnośnie do nadużywania integracji niniejsza decyzja nakazuje spółce Microsoft wprowadzenie do sprzedaży dla użytkowników i producentów komputerów (ang. OEMOriginal Equipment Manufacturers) na obszarze EOG w pełni sprawnej wersji Windows, niezawierającej WMP. Microsoft zachowuje prawo do oferowania pakietu Windows z WMP.

(34)

Microsoft nie może podejmować żadnych działań, których skutek byłby podobny do zintegrowania WMP z Windows, na przykład rezerwować dla WMP uprzywilejowanej interoperacyjności z Windows, dawać selektywne prawa dostępu do interfejsów programowania aplikacji (API) Windows lub promować WMP w ramach Windows w sposób niekorzystny dla produktów konkurentów. Microsoft nie może również oferować producentom komputerów lub użytkownikom zniżki, której warunkiem będzie zakup Windows wraz z WMP; Microsoft nie może w sposób finansowy lub inny faktycznie uniemożliwiać użytkownikom i producentom komputerów dokonania wolnego wyboru zakupu wersji Windows bez WMP lub ograniczać możliwości takiego wyboru. Wersja Windows bez WMP nie może być mniej sprawna od pakietu Windows z WMP pod względem funkcjonalności WMP, który z definicji nie będzie wchodzić w skład osobnej wersji Windows.

III.   GRZYWNY

Kwota podstawowa

(35)

Komisja uważa, że omawiane naruszenie stanowi bardzo poważne naruszenie art. 82 Traktatu WE i art. 54 Porozumienia EOG.

(36)

Ponadto działania spółki Microsoft, mające na celu skuteczne wyparcie z rynku konkurencji, wywierają znaczny wpływ na rynek systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych i rynek odtwarzaczy mediów strumieniowych.

(37)

W celu dokonania oceny wagi nadużycia przyjmuje się, że rynek systemów operacyjnych dla komputerów osobistych spełniających funkcje terminala, rynek systemów operacyjnych dla serwerów grup roboczych i rynek odtwarzaczy multimediów obejmują cały obszar EOG.

(38)

W świetle powyższych okoliczności początkowa kwota grzywny, jaka miała zostać nałożona na Microsoft w celu odzwierciedlenia wagi naruszenia, powinna wynieść 165 732 101 EUR. Ze względu na znaczną zdolność finansową spółki Microsoft (8) i w celu zapewnienia wystarczającego efektu odstraszającego dla spółki Microsoft, kwota ta zostaje podwojona do wysokości 331 464 203 EUR.

(39)

Wreszcie, podstawowa kwota grzywny zostaje podwyższona o 50 % ze względu na czas trwania naruszenia (pięć i pół roku). Podstawową kwotę grzywny ustala się zatem na 497 196 304 EUR.

Okoliczności zaostrzające i łagodzące

(40)

Nie istnieją okoliczności zaostrzające lub łagodzące do niniejszej decyzji.


(1)  Dz.U. 13 z 21.2.1962, str. 204/62. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1/2003 (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).

(2)  Niezawodność jest to zdolność systemu operacyjnego do funkcjonowania przez długi okres czasu bez zakłóceń i bez konieczności ponownego uruchamiania systemu. Dyspozycyjność jest to zdolność systemu operacyjnego do funkcjonowania przez długi okres czasu bez konieczności wyłączenia go z użycia dla potrzeb rutynowej konserwacji lub wprowadzenia unowocześnień. Innym aspektem dyspozycyjności jest, w jak krótkim czasie system operacyjny może zacząć ponownie funkcjonować po wystąpieniu awarii.

(3)  Serwer internetowy obsługuje strony internetowe i umożliwia dostęp do nich za pomocą standardowych protokołów internetowych.

(4)  Pamięć podręczna jest miejscem, w którym przechowuje się tymczasowe kopie obiektów internetowych. Zapisywanie obiektów internetowych w pamięci podręcznej jest zatem metodą przechowywania plików internetowych w celu ich późniejszego ponownego użycia w sposób przyspieszający dostęp docelowego użytkownika.

(5)  Ściana ogniowa jest rozwiązaniem programowo-sprzętowym, które izoluje sieci komputerowe organizacji, chroniąc je tym sposobem przed zagrożeniami zewnętrznymi.

(6)  Sprawa Komisji IV/29.479. W następstwie wymienionego zobowiązania IBM Komisja zawiesiła dochodzenie rozpoczęte w latach 70.

(7)  Dyrektywa Rady 91/250/EWG (Dz.U. L 122 z 17.5.1991, str. 42).

(8)  Obecnie Microsoft jest największym przedsiębiorstwem na świecie pod względem wartości rynkowej. (patrz: http://news.ft.com/servlet/ContentServer? pagename=FT.com/StoryFT/FullStory&c=StoryFT&cid=1051390342368&p=1051389855198 i http://specials.ft.com/spdocs/global5002003.pdf – the Financial Times „World’s largest Companies”, tekst zaktualizowany w dniu 27 maja 2003 r., wydrukowany w dniu 13 stycznia 2004 r.). Według tego samego pomiaru Microsoft utrzymuje stale wysoką pozycję na liście największych przedsiębiorstw świata pod względem wartości rynkowej, jako największa spółka w 2000 r., piąta pod względem wielkości w 2001 r. i druga w 2002 r. (patrz: http://specials.ft.com/ln/specials/global5002a.htm (za 2000 r., tekst wydrukowany w dniu 24 stycznia 2003 r.), http://specials.ft.com/ft500/may2001/FT36H8Z8KMC.html (za 2001 r., tekst wydrukowany w dniu 24 stycznia 2003 r.), http://specials.ft.com/ft500/may2002/FT30M8IPX0D.html (za 2002 r., tekst wydrukowany w dniu 24 stycznia 2003)). Zasoby i zyski Microsoft są również znaczne. Dokumentacja Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, dotycząca Microsoft za amerykański rok obrachunkowy od lipca 2002 r. do czerwca 2003 r., wykazuje, że w dniu 30 lipca 2003 r. spółka posiadała rezerwę gotówkową (i rezerwę inwestycji krótkoterminowych) w wysokości 49 048 mln USD. Jeżeli chodzi o zyski, dokumentacja Komisji Papierów Wartościowych i Giełd wskazuje, że w amerykańskim roku obrachunkowym od lipca 2002 r. do czerwca 2003 r. Microsoft osiągnął zyski w wysokości 13 217 mln USD przy dochodach w wysokości 32 187 mln USD (marża zysku w wysokości 41 %). W tym okresie Microsoft osiągnął zyski w wysokości 8 400 mln USD przy dochodach w wysokości 10 394 mln USD (marża zysku wynosząca 81 %) ze sprzedaży systemu operacyjnego Windows PC dla komputerów klienckich (segment produktów typu „klient”).


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/29


DECYZJA KOMISJI

z dnia 2 czerwca 2004 r.

dotycząca pomocy państwa przewidzianej przez Włochy, region Sycylia, na rzecz promocji i reklamy produktów rolnych

(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1923)

(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/54/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,

po wezwaniu zainteresowanych stron do złożenia uwag, zgodnie z powyższym artykułem (1) i uwzględniając złożone uwagi,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

(1)

Pismem z dnia 2 września 1997 r., zarejestrowanym w dniu 5 września 1997 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej powiadomiło Komisję o treści art. 6 ustawy regionalnej nr 27 z 1997 r. regionu Sycylii, zgodnie z art. 88 ustęp 3 Traktatu WE.

(2)

Teleksem VI/41836 z dnia 28 października 1997 r. służby Komisji zwróciły się do właściwych władz o złożenie wyjaśnień w sprawie pomocy, o której mowa w art. 6 oraz w ustawie regionalnej nr 27 z 1997 r.

(3)

Pismem z dnia 19 stycznia 1998 r. właściwe władze przekazały dodatkowe informacje i powiadomiły, że przedmiotowa ustawa weszła już w życie. Wobec powyższego zgłoszenie zostało przekazane do rejestru pomocy niezgłoszonej i oznaczone numerem NN 36/98, o czym powiadomiono Włochy pismem SG(98)D/32328 z dnia 3 kwietnia 1998 r. Jednakże właściwe władze wskazały również wyraźnie, iż pomoc przewidziana w ustawie nie zostanie przyznana przed zakończeniem z wynikiem pozytywnym procedury w ramach art. 88 ust. 3 Traktatu.

(4)

Teleksem VI/13937 z dnia 31 maja 2000 r. (poprzedzonym wersją w języku angielskim, przesłaną teleksem 2000/VI/10442 w dniu 14 kwietnia) służby Komisji zwróciły się do właściwych władz o dostarczenie wyjaśnień w sprawie przepisów ustawy regionalnej nr 27/1997 i przesłanie jej kopii.

(5)

Pismem z dnia 31 lipca 2002 r., zarejestrowanym 5 sierpnia 2002 r., właściwe władze przekazały dodatkowe informacje w sprawie art. 5 ustawy.

(6)

Teleksem AGR 024925 z dnia 22 października 2002 r. służby Komisji zwróciły się do właściwych władz o złożenie wyjaśnień dotyczących uprzednio przekazanych dodatkowych informacji, a także środków zawartych w ustawie regionalnej nr 27/1997. W tym samym piśmie służby Komisji poinformowały właściwe władze o możliwości wycofania przedmiotowego zgłoszenia, jeżeli pomoc przewidziana w art. 6 ustawy regionalnej nr 27 z 1997 r. oraz ewentualnie w innych jej przepisach nie została jeszcze przyznana i jeżeli właściwe władze mogą zapewnić, iż na podstawie tejże ustawy nie została i nie zostanie wypłacona pomoc.

(7)

Z uwagi na brak odpowiedzi na powyższy teleks, teleksem AGR 30657 z dnia 20 grudnia 2002 r. służby Komisji wysłały do władz włoskich ponaglenie, w którym zwracały się o przedstawienie żądanych informacji w terminie jednego miesiąca, wyjaśniając jednocześnie, iż w przypadku nieotrzymania we wskazanym terminie zadowalającej odpowiedzi na wszystkie postawione kwestie służby Komisji zastrzegają sobie prawo wystąpienia do Komisji o wydanie nakazu udzielenia informacji na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (2).

(8)

Pismem z dnia 10 lipca 2003 r. SG(2003)D/230470 Komisja powiadomiła Włochy o swojej decyzji, przyjętej dnia 9 lipca 2003 r. (C(2003) 2054 wersja ostateczna) na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, zawierającej nakaz udzielenia informacji w sprawie art. 6 i 4 ustawy regionalnej nr 27/1997.

(9)

W nakazie udzielenia informacji Komisja zwróciła się do Włoch o dostarczenie, w terminie 20 dni roboczych od dnia powiadomienia o decyzji, wszystkich dokumentów, informacji i danych niezbędnych do stwierdzenia, czy pomoc przewidziana w ustawie została już udzielona i czy jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Oprócz zwrócenia się o dostarczenie wszystkich innych ewentualnych informacji, które mogą być uznane za przydatne do oceny wspomnianego działania, w nakazie wskazano szereg konkretnych informacji, które Włochy miały przekazać.

(10)

Służby Komisji nie otrzymały ani odpowiedzi na powyższy nakaz, ani też wniosku o przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi.

(11)

Pismem z dnia 17 grudnia 2003 r. (SG(2003)D/233550) Komisja poinformowała włoskie władze o swojej decyzji C(2003) 4473 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2003 r. o wszczęciu procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy określonej w art. 4 (Reklama produktów sycylijskich) i art. 6 (Spółdzielnie winiarskie) ustawy regionalnej nr 27/1997.

(12)

Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (3). Komisja wezwała zainteresowane strony do złożenia uwag w jej przedmiocie.

(13)

Pismem z dnia 10 lutego 2004 r., zarejestrowanym w dniu 13 lutego 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej zwróciło się do Komisji w imieniu regionu Sycylii o przedłużenie o 20 dni roboczych terminu udzielenia informacji, o które zwracała się Komisja w decyzji C(2003) 4473 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2003 r., dotyczących art. 4 (Reklama produktów sycylijskich) ustawy regionalnej nr 27/1997. W piśmie tym włoskie władze zgłosiły ponadto zamiar wycofania zgłoszenia o pomocy określonej w art. 6 (Spółdzielnie winiarskie), która, jak wskazano w piśmie, nie została jeszcze wdrożona.

(14)

Teleksem AGR 05312 z dnia 23 lutego 2004 r. służby Komisji potwierdziły, że przedłużenie terminu, o które zwróciły się Włochy, zostało udzielone ze skutkiem od dnia 13 lutego 2004 r.

(15)

Pismem z dnia 18 lutego 2004 r., zarejestrowanym w dniu 26 lutego 2004 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przekazało wniosek o przedłużenie o 20 dni roboczych terminu udzielenia informacji dotyczących tego samego środka pomocy.

(16)

Pismem z dnia 24 lutego 2004 r., zarejestrowanym w dniu 1 marca 2004 r., potwierdzonym następnie pismem z dnia 12 marca 2004 r., zarejestrowanym w dniu 17 marca 2004 r., władze włoskie poinformowały Komisję o wycofaniu zgłoszenia dotyczącego pomocy określonej w art. 6 (Spółdzielnie winiarskie) ustawy regionalnej nr 27/1997, która, jak wskazywano w pismach, nie została i nie zostanie wdrożona.

(17)

Teleksem AGR 07074 z dnia 11 marca 2004 r. władze włoskie zostały poinformowane, iż nie zostanie udzielone żadne przedłużenie terminu na przekazanie informacji i/lub uwag poza dzień 24 marca 2004 r., ponieważ decyzja o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 24 lutego 2004 r. i termin przekazania uwag przez zainteresowane strony upływa w tym właśnie dniu. W tym samym teleksie służby Komisji potwierdziły wycofanie zgłoszenia dotyczącego art. 6 (Spółdzielnie winiarskie) ustawy regionalnej nr 27/1997.

(18)

Pismem z dnia 15 marca 2004 r. (zarejestrowanym w dniu 18 marca 2004 r.) Komisja otrzymała uwagi władz włoskich dotyczące art. 4 (Reklama produktów sycylijskich) ustawy regionalnej nr 27/1997.

(19)

Zgodnie z decyzją o wszczęciu procedury (4) niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie pomocy państwa, o której mowa w art. 4 (Reklama produktów sycylijskich) ustawy regionalnej nr 27/1997 na rzecz produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu, a która to pomoc mogła lub będzie mogła być udzielana po wejściu w życie wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz reklamy produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu WE oraz niektórych produktów nieujętych w tym załączniku  (5) (dalej zwane „wytycznymi dotyczącymi reklamy”), tj. od dnia 1 stycznia 2002 r.

(20)

Zważywszy że zgłoszenie dotyczące art. 6 (Spółdzielnie winiarskie) ustawy regionalnej nr 27/1997 zostało przez Włochy wycofane pismem z dnia 24 lutego 2004 r., zarejestrowanym w dniu 1 marca 2004 r., nie ma powodu, by opisywać i oceniać środki pomocy określone w art. 6.

II.   SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKÓW POMOCY

(21)

Artykuł 4 (Reklama produktów sycylijskich) zmienia art. 17 ustawy regionalnej nr 14/1966 i stanowi, co następuje: „1) Kampanie reklamowe prowadzone są bezpośrednio przez Regionalne Ministerstwo (assessorato) za pośrednictwem Instytutu Handlu Zagranicznego, poprzez wyspecjalizowane jednostki albo poprzez konsorcja utworzone przez spółkę Targi Śródziemnomorskie (Ente fiera del Mediterraneo) i spółkę Targi Mesyńskie (Ente fiera di Messina) lub przez nie i jedną, lub większą liczbę izb handlowych regionu, na podstawie programów wskazanych w art. 15. Programy te mogą obejmować okres trzyletni. 2) Z wyjątkiem konsorcjów, o których mowa w ustępie pierwszym, w przypadku powierzania wykonania programów organom spoza administracji państwowej lub regionalnej stosuje się przepisy regulujące zasady delegowania realizacji usług publicznych”.

(22)

Mimo kilku wezwań do udzielenia informacji ze strony służb Komisji i pomimo nakazu udzielenia informacji, wydanego przez Komisję decyzją z dnia 9 lipca 2003 r., władze włoskie nie przekazały informacji, które umożliwiłyby Komisji rozwianie wątpliwości, czy na podstawie art. 4 może być udzielana pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, a jeśli tak, oceny, czy pomoc taka może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem. Niejasne było także, czy omawiana pomoc została już udzielona.

(23)

W decyzji o wszczęciu procedury w trybie art. 88 ust. 2 Traktatu w sprawie przedmiotowej pomocy Komisja zauważyła, że na tym etapie postępowania, wobec niedostarczenia informacji przez władze włoskie, nie można było stwierdzić, czy art. 4 ustawy regionalnej nr 27/1997 przewiduje wprowadzenie lub zmianę pomocy państwa na rzecz promocji i/lub reklamy produktów rolnych, o których mowa w załączniku I do Traktatu.

(24)

Ponadto Komisja wyraziła wątpliwości, co do zgodności środków pomocy ze wspólnym rynkiem, jako że wobec nieudzielania odpowiedzi przez włoskie władze niejasne jest dla Komisji, czy środki, które miałyby być finansowane na podstawie art. 4 ustawy, byłyby zgodne z obecnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi tego rodzaju pomocy czy też z przepisami, o których mowa we Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz reklamy.

(25)

Ponadto, biorąc pod uwagę szczegółowe zasady wdrożenia programów i kampanii reklamowych, o których mowa w art. 4, opisanych w motywie 21 powyżej, Komisja wyraziła wątpliwości, czy ewentualne określone w nim środki pomocy państwa będą wdrażane zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego w zakresie zamówień publicznych. W odniesieniu w szczególności do bezpośredniego wyboru jednostek i organów mających prowadzić kampanie reklamowe, Komisja ma wątpliwości, czy zostanie zawarta umowa odpłatna w formie pisemnej pomiędzy zamawiającym a wybranymi dostawcami usług i czy w takim przypadku przestrzegane będą restrykcyjne warunki ustalone w orzeczeniu w sprawie Teckal  (6). W przypadku gdyby warunki te nie były spełnione, Komisja ma wątpliwości, czy wybór pośredników byłby dokonywany zgodnie z zasadami ustalonymi w dyrektywie Rady 92/50/EWG (7), jeżeli stosowne, a w każdym razie z zasadami ustalonymi w Traktacie, w szczególności w kwestii równości traktowania i przejrzystości, zapewniając „dostateczny stopień jawności”, jak wymaga tego Trybunał Sprawiedliwości (8).

III.   UWAGI STRON TRZECICH

(26)

Strony trzecie nie przekazały Komisji żadnych uwag.

IV.   UWAGI ZGŁOSZONE PRZEZ WŁOCHY

(27)

Włochy pismem z dnia 15 marca 2004 r., zarejestrowanym w dniu 18 marca 2004 r., przesłały do Komisji uwagi w imieniu regionu Sycylii.

(28)

W piśmie tym władze włoskie potwierdziły wycofanie zgłoszenia art. 6 ustawy regionalnej nr 27/1997 i przekazały swoje uwagi w związku z art. 4.

(29)

Władze włoskie wskazały w szczególności, że zmiana art. 17 ustawy regionalnej nr 14/1966, wprowadzona artykułem 4 (Reklama produktów sycylijskich) w zakresie prowadzenia kampanii reklamowych przez konsorcja tworzone przez spółkę Targi Śródziemnomorskie i spółkę Targi Messyńskie lub przez nie i jedną, lub większą liczbę izb handlowych Regionu, nie znalazła zastosowania, ponieważ konsorcja takie nigdy nie zostały utworzone.

(30)

Z przekazanych informacji wynika, że programy promocyjne prowadzone są bezpośrednio przez Regionalne Ministerstwo lub za pośrednictwem Instytutu Handlu Zagranicznego (konwencje sporządzone na lata 1993–1998 i 1999–2001–2003 w ramach porozumień między Ministerstwem Działalności Produkcyjnej a regionami). Odpowiedzialne podmioty dokonują wyboru składanych corocznie projektów o dofinansowanie i zapewniają usługi niezbędne do ich wdrożenia, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz zgodnie z zasadami rynkowymi, za wyjątkiem sytuacji, w których istnieją umowy z organizatorami przewidujące prawo wyłączności.

(31)

Uprawnienia Ministerstwa Regionalnego odnoszą się nie tylko do branży rolno-spożywczej, ale także do innych branż (rzemiosła, wydawnictwa, sektora tekstylnego itd.). W odniesieniu do omawianej branży działania, których koszty są w całości finansowane ze środków publicznych, to:

a)

udział w wystawach i targach we Włoszech oraz za granicą: wydatki związane bezpośrednio z wynajmem powierzchni wystawowej, przygotowaniem stoiska, podłączeniem do sieci wodnej i elektrycznej, wpis do oficjalnego katalogu imprezy, reklama z nim związana, usługi tłumaczy, transport i ubezpieczenie;

b)

organizacja międzynarodowych warsztatów we Włoszech i za granicą: wydatki związane z organizacją i prowadzeniem spotkań (wynajem i przygotowanie sal, wybór spotkań, usługi tłumaczy i odpowiednia reklama);

c)

reklama w środkach masowego przekazu (prasa, plakaty, radio, telewizja).

(32)

Beneficjentami pomocy wyszczególnionej w lit. a) i b) są konsorcja przedsiębiorstw i przedsiębiorstwa prawidłowo zarejestrowane przez izby handlowe Sycylii. Wybór beneficjentów następuje w drodze corocznego publicznego zaproszenia do składania wniosków, na podstawie uprzednio określonych i opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Regionu Sycylii kryteriów wyboru. W oparciu o motyw czwarty rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis  (9) pomoc, o której mowa w lit. a) i b), nie stanowi pomocy na rzecz wywozu i od 2002 r. stosuje się do niej zasadę „de minimis”. W odniesieniu do sektora rolno-spożywczego, w świetle wytycznych dotyczących reklamy, przedmiotowa pomoc może być zaliczona do pomocy „miękkiej” (ang. soft), o której mowa w sekcji 14.1 Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym (10), odnoszącej się do „organizacji konkursów, wystaw i targów”. Ponadto, mimo że ustawa regionalna nie mówi bezpośrednio o maksymalnym pułapie 100 000 EUR na beneficjenta w okresie trzyletnim, pomoc udzielana poszczególnym firmom z tytułu udziału w targach i warsztatach utrzymywałaby się zdecydowanie poniżej tego pułapu.

(33)

W zakresie dotyczącym reklamy w środkach masowego przekazu władze włoskie uściśliły, iż kampanie reklamowe prowadzone zarówno na terenie kraju, jak i Unii nie dotyczą konkretnie produktów poszczególnych przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, lecz reklamują produkty w sposób ogólny, nie podkreślając ich pochodzenia, nawet w przypadku gdy chodzi o typowe produkty regionalne. W przypadku kampanii reklamowych związanych z branżą rolno-spożywczą przesłanie kierowane do konsumentów dotyczy produktu lub grupy produktów, bez odwoływania się do producentów. Reklama ma charakter ogólny i nie zachęca do nabywania produktów wyłącznie ze względu na ich pochodzenie regionalne, toteż nie może być uznana za negatywną w stosunku do produktów innych państw członkowskich. Z tego względu reklama nie narusza art. 28 Traktatu.

(34)

Uwagi złożone przez włoskie władze dotyczą inicjatyw promocyjnych i reklamowych, prowadzonych zarówno na terenie Wspólnoty Europejskiej, jak i w państwach trzecich, ponieważ w obu przypadkach przestrzegane są te same kryteria.

V.   OCENA POMOCY

(35)

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych, w jakiejkolwiek formie sprzyjająca niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, zakłócając lub grożąc w ten sposób zakłóceniem konkurencji, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

(36)

Omawiany środek pomocy zakłada udzielanie pomocy z publicznych środków regionalnych dla konkretnych przedsiębiorstw rolnych z Sycylii, które bezspornie czerpać będą nienależną korzyść ekonomiczną i finansową ze szkodą dla innych przedsiębiorstw, niekorzystających z takich dopłat. Według orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości poprawa pozycji konkurencyjnej jednego przedsiębiorstwa dzięki pomocy państwa wywołuje zwykle zakłócenie konkurencji w stosunku do przedsiębiorstw konkurencyjnych, nieotrzymujących takiej pomocy (11).

(37)

Pomoc wywiera wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ wielkość obrotów handlowych produktami rolnymi na rynku wewnątrzwspólnotowym jest znacząca, jak zostało to pokazane w poniższej tabeli (12), w której podana została łączna wartość przywozów i wywozów produktów rolnych pomiędzy Włochami a Wspólnotą w latach 1997–2001 (13). Należy uwzględnić fakt, że wśród włoskich regionów Sycylia jest znaczącym producentem produktów rolnych.

 

Całość rolnictwa

 

w mln ECU/EUR

w mln ECU/EUR

 

Wywóz

Przywóz

1997

9 459

15 370

1998

9 997

15 645

1999

10 666

15 938

2000

10 939

16 804

2001

11 467

16 681

(38)

W odniesieniu do powyższego należy przypomnieć, że Trybunał Sprawiedliwości uznał, iż pomoc udzielona określonemu przedsiębiorstwu może mieć wpływ na wymianę handlową z innymi państwami członkowskimi i zakłócać konkurencję w przypadku, gdy przedsiębiorstwo to konkuruje z produktami pochodzącymi z innych państw członkowskich, nawet jeżeli samo nie jest jednocześnie eksporterem. W przypadku gdy państwo członkowskie przyznaje subwencję przedsiębiorstwu, produkcja krajowa może pozostać na poziomie niezmienionym lub ulec zwiększeniu, co powoduje zmniejszenie możliwości wywozów ze strony przedsiębiorstw zlokalizowanych w innych państwach członkowskich na rynek przedmiotowego państwa. Pomoc w takiej formie zatem może przynosić uszczerbek dla wymiany handlowej między państwami członkowskimi i zakłócać konkurencję (14).

(39)

Komisja wyciąga zatem wniosek, iż omawiany środek pomocy objęty jest zakazem, o którym mowa w art. 87 ust. 1 Traktatu. Włoskie władze nigdy nie kwestionowały tego stwierdzenia.

(40)

Zakaz z art. 87 ust. 1 ograniczony jest odstępstwami, o których mowa w art. 87 ust. 2 i 3.

(41)

Odstępstwa wyszczególnione w art. 87 ust. 2 lit. a), b) i c) w sposób wyraźny nie mają zastosowania w przedmiotowym przypadku, z uwagi na charakter omawianych środków pomocy i ich cele. Władze włoskie zresztą nie powoływały się na zastosowanie art. 87 ust. 2 lit. a), b) lub c).

(42)

Artykuł 87 ust. 3 lit. a) także nie ma zastosowania w omawianym przypadku, ponieważ pomoc nie jest przeznaczona na wspieranie rozwoju gospodarczego regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia. Poza tym Włochy nie powoływały się na zastosowanie art. 87 ust. 2 lit. a).

(43)

Również art. 87 ust. 3 lit. b) nie ma zastosowania do omawianej pomocy, jako że nie jest ona przeznaczona na wspieranie realizacji ważnego projektu stanowiącego przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub też na przeciwdziałanie poważnym zaburzeniom gospodarki włoskiej. Poza tym Włochy nie powoływały się na zastosowanie art. 87 ust. 3 lit. b).

(44)

Przedmiotowa pomoc nie jest przeznaczona ani nie jest dostosowana do celów wspierania kultury lub zachowania dziedzictwa kulturowego, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. d), ani też Włochy nie powoływały się na zastosowanie tego przepisu.

(45)

Biorąc pod uwagę charakter omawianej pomocy i jej cele, jedynym odstępstwem, które mogłoby być zastosowane, jest odstępstwo określone w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.

Przepisy mające zastosowanie

(46)

Możliwość zastosowania odstępstwa, o którym mowa w motywie 45, należy ocenić w świetle przepisów dotyczących udzielania pomocy państwa na rzecz promocji i reklamy sektora rolnego, czyli zasad ustalonych w wytycznych dotyczących reklamy (15).

(47)

Zgodnie z sekcją 7.1 wytycznych dotyczących reklamy Komisja będzie stosowała przedmiotowe wytyczne w odniesieniu do nowej pomocy państwa, w tym także do zgłoszeń złożonych przez państwa członkowskie, co do których decyzje nie zostały jeszcze podjęte, poczynając od dnia 1 stycznia 2002 r. Pomoc przyznana bezprawnie, w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999, będzie oceniana zgodnie z zasadami i wytycznymi obowiązującymi na dzień jej udzielenia.

(48)

Zgodnie z decyzją o wszczęciu procedury, w której Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności omawianych środków z przepisami mającymi obecnie zastosowanie do tego rodzaju pomocy (16), niniejsza decyzja obejmuje wyłącznie pomoc udzieloną i tę, która zostanie udzielona od dnia 1 stycznia 2002 r. na promocję i reklamę produktów rolnych, o których mowa w załączniku I do Traktatu.

(49)

W odniesieniu do pomocy na rzecz promocji sekcja 8 wytycznych dotyczących reklamy stanowi, że pojęcie reklamy nie obejmuje działań promocyjnych, takich jak rozpowszechnianie wiedzy naukowej, organizacja targów i wystaw oraz udział w podobnych imprezach lub analogicznych inicjatywach z zakresu public relations, w tym także badania opinii publicznej i badania rynku. Pomoc państwa na rzecz działań promocyjnych sensu largo jest uregulowana w sekcjach 13 i 14 Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym (17). Zważywszy że zgłoszenie nie precyzuje, że przedmiotowa pomoc ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw, w omawianym przypadku nie znajduje zastosowania rozporządzenie Komisji (WE) nr 1/2004 z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami rolnymi (18).

(50)

W odniesieniu do pomocy na rzecz reklamy sekcja 7 wytycznych dotyczących reklamy stanowi, że pojęcie „reklamy” – będącej przedmiotem tychże wytycznych mających zastosowanie do omawianego przypadku – stosuje się nie tylko do wszelkich działań prowadzonych za pośrednictwem środków masowego przekazu (jak prasa, radio, telewizja czy plakaty), mających nakłonić konsumentów do zakupu określonego produktu, lecz obejmuje również wszelkiego rodzaju działania, mające nakłonić podmioty gospodarcze lub konsumentów do zakupu określonego produktu, a także wszelkie materiały rozprowadzane bezpośrednio wśród konsumentów w tym samym celu, w tym działania reklamowe kierowane do konsumentów w punktach sprzedaży.

Pomoc przeznaczona na promocję

(51)

Z posiadanych informacji wynika, że pomoc przeznaczona na udział w targach i warsztatach na terytorium Wspólnoty i poza jej granicami, o której mowa w motywie 31 lit. a) i b) oraz w motywie 32 niniejszej decyzji, może być w całości uznana za pomoc przeznaczoną na promocję wyłącznie pod warunkiem, że opisane działania nie obejmują środków mających nakłonić podmioty gospodarcze lub konsumentów do zakupu określonego produktu, ani materiałów rozprowadzanych bezpośrednio wśród konsumentów w tym samym celu. Na podstawie sekcji 7 wytycznych dotyczących reklamy pomoc na działania mające nakłonić podmioty gospodarcze lub konsumentów do zakupu określonego produktu albo na materiały rozprowadzane bezpośrednio wśród konsumentów w tym samym celu należy uznać za pomoc na rzecz reklamy.

(52)

W zakresie, w jakim pomoc, przeznaczoną na dofinansowanie udziału w targach i warsztatach na terenie Wspólnoty i poza jej granicami, zostanie uznana rzeczywiście za pomoc na rzecz promocji, w rozumieniu sekcji 13 i 14 Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym, pomoc może być udzielana do wysokości 100 % kosztów, pod warunkiem że nie przekroczy pułapu 100 000 EUR na beneficjenta w okresie trzyletnim. Pułap ten może być podwyższony, pod warunkiem że nie przekroczy wartości 50 % kosztów kwalifikowalnych, w przypadku pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw, w rozumieniu definicji zawartej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (19). Dla potrzeb obliczenia kwoty pomocy za beneficjenta uznaje się odbiorcę usług. Jak wynika z uwagi przekazanej przez władze włoskie, pomoc na rzecz promocji finansowana jest w poszanowaniu wspomnianego pułapu maksymalnego, przez co może być uznana za zgodną z przepisami mającymi zastosowanie w tej dziedzinie (20).

(53)

Zgodnie z sekcją 14 wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym w celu niedopuszczenia do zakłócenia konkurencji tego rodzaju środki pomocy muszą być dostępne dla wszystkich uprawnionych z danego obszaru, na podstawie obiektywnie określonych warunków. Z informacji przekazanych przez Włochy, o których mowa w motywie 32 niniejszej decyzji, wynika, że warunek ten jest spełniony (21). Pomoc ograniczona do określonych grup i mająca wspierać tylko członków tych grup nie sprzyja rozwojowi sektora jako całości i należy uznać ją za pomoc operacyjną. Dlatego też, w przypadku, jeśli usługi te świadczone są przez grupy producentów lub inne organizacje rolne wzajemnego wsparcia, muszą być one dostępne dla wszystkich rolników. W takim przypadku ewentualny udział w kosztach administracyjnych danej grupy lub organizacji, musi być ograniczony do kosztów świadczenia usługi.

Pomoc na rzecz reklamy

(54)

W zakresie, w jakim wyżej wspomniana pomoc na uczestnictwo w targach i warsztatach obejmuje także działania mające nakłonić podmioty gospodarcze lub konsumentów do zakupu określonego produktu, lub rozprowadzanie bezpośrednio wśród konsumentów materiałów w tym samym celu (na przykład reklama w punktach sprzedaży lub reklama skierowana do podmiotów gospodarczych, takich jak przedsiębiorcy z branży rolno-spożywczej, prowadzący sprzedaż hurtową lub detaliczną, restauracje, hotele i inni przedsiębiorcy z branży gastronomicznej), wówczas należy dokonać jej oceny z uwzględnieniem przepisów mających zastosowanie do pomocy na rzecz reklamy, podobnie jak w przypadku pomocy na reklamę prowadzoną w środkach masowego przekazu (prasa, plakaty, radio, telewizja), o których mowa w motywie 31 lit. c) oraz w motywie 33 niniejszej decyzji.

(55)

Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi reklamy koszty związane z reklamą powinny z zasady obciążać samych producentów i podmioty gospodarcze, jako integralna składowa ich normalnej działalności gospodarczej.

(56)

Stąd, aby pomoc na reklamę nie była uznana za pomoc operacyjną, lecz za pomoc zgodną ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, nie może ona zakłócać warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem (kryteria negatywne) i musi sprzyjać rozwojowi określonych działalności lub określonych obszarów gospodarczych (kryteria pozytywne). Ponadto pomoc państwa musi być zgodna z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty, znajdującymi się, odnośnie do rolnictwa, w Porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartego w ramach WTO/GATT w 1994 r.

(57)

W celu spełnienia kryteriów negatywnych, zgodnie z sekcją 3.1 wytycznych dotyczących reklamy, pomoc nie może być przyznana na wsparcie kampanii reklamowych z naruszeniem art. 28 Traktatu WE (sekcja 3.1.1) lub kampanii sprzecznych z wtórnym prawem wspólnotowym (sekcja 3.1.2) albo też na reklamę związaną z określonymi przedsiębiorstwami (sekcja 3.1.3). Poza tym, jeżeli realizacja działań reklamowych finansowanych ze środków publicznych powierzana jest firmom prywatnym, w celu niedopuszczenia do udzielania pomocy przedsiębiorcom przeprowadzającym kampanie, wybór wykonawcy prywatnego musi odbywać się z zachowaniem zasad wolnego rynku, w sposób niedyskryminacyjny i, w razie konieczności, z zastosowaniem trybu przetargowego, zgodnego z prawem i w szczególności orzecznictwem wspólnotowym (22), poprzez zachowanie jawności tych działań, aby rynek usług pozostawał otwarty na konkurencję i aby było możliwe stwierdzenie bezstronności postępowania przetargowego.

(58)

Z przedstawionych informacji wynika, że pomoc na reklamę, o której mowa w motywie 30 i motywie 31 lit. c) oraz w motywie 33 niniejszej decyzji, spełnia kryteria określone w sekcji 3.1.1 (kampanie z naruszeniem art. 28 Traktatu) oraz 3.1.3 (reklama dotycząca określonych przedsiębiorstw). Włoskie władze nie przekazały natomiast żadnych informacji w kwestii tego, czy spełnione jest również kryterium, o którym mowa w sekcji 3.1.2 (kampanie sprzeczne z wtórnym prawem wspólnotowym).

(59)

Poza zgodnością z kryteriami negatywnymi, jak stanowi sekcja 3.2 wytycznych dotyczących reklamy, subwencjonowana działalność reklamowa musi spełniać przynajmniej jedno z wymienionych kryteriów pozytywnych, aby dowieść, iż pomoc rzeczywiście sprzyja rozwojowi określonych działalności gospodarczych lub określonych obszarów gospodarczych. Powyższy pozytywny warunek uznaje się za spełniony, jeżeli reklama podlegająca dofinansowaniu dotyczy jednej z następujących działalności: nadwyżki produkcji rolnej lub gatunków niedostatecznie wykorzystywanych; produkcji nowej lub substytutów, jeszcze niewytwarzającej nadwyżek; produktów o wysokiej jakości, w tym produktów uzyskiwanych przy zastosowaniu przyjaznych dla środowiska metod produkcji lub zbioru, jak np. produktów ekologicznych; rozwoju określonych regionów; rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 70/2001; projektów realizowanych przez organizacje formalnie uznane w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury (23); projektów realizowanych wspólnie przez grupy producentów lub inne organizacje z sektora rybołówstwa uznane przez władze krajowe.

(60)

W odniesieniu do pomocy na rzecz reklamy w uwagach przekazanych przez włoskie władze nie wskazano, czy przedmiotowa pomoc na reklamę spełnia wyżej wyszczególnione kryteria pozytywne.

(61)

W odniesieniu do maksymalnej kwoty pomocy państwa na rzecz reklamy produktów rolnych sekcja 5 wytycznych dotyczących reklamy stanowi na zasadzie ogólnej, że pomoc bezpośrednia, wypłacana ze środków budżetowych, nie może być wyższa od kwoty przeznaczonej na daną kampanię przez określony sektor. W związku z tym w przypadku pomocy na rzecz reklamy stopa pomocy bezpośredniej nie może przekroczyć 50 %, a wkład przedsiębiorców z sektora musi wynieść co najmniej 50 % wydatków, czy to w formie wpłat dobrowolnych, opłat parafiskalnych czy wpłat obowiązkowych. Aby uwzględnić znaczenie wybranych kryteriów pozytywnych, o których mowa w sekcji 3.2 wytycznych dotyczących reklamy, Komisja może zezwolić na podwyższenie maksymalnego pułapu pomocy bezpośredniej do 75 % kosztów w przypadku reklamy produktów MŚP na obszarach kwalifikujących się do otrzymania wsparcia, na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu.

(62)

Z przekazanych informacji, których treść przytoczono w motywie 31 niniejszej decyzji wynika, że środki na promocję i reklamę w ramach rozpatrywanego programu pomocowego finansowane są w 100 % ze środków publicznych. Warunek przewidujący, by 50 % (lub, w niektórych przypadkach, 25 %) finansowania pochodziło z sektora prywatnego, nie jest zatem spełniony.

(63)

Na podstawie powyżej przedstawionej oceny Komisja może więc wnioskować, iż rozpatrywana pomoc na rzecz reklamy nie spełnia kryteriów określonych w sekcji 3.1.2 (kampanie sprzeczne z wtórnym prawem wspólnotowym), 3.2 (kryteria pozytywne) i 5 (maksymalny poziom pomocy państwa) wytycznych dotyczących reklamy.

(64)

Ten sam wniosek dotyczy pomocy wdrażanej zarówno na terenie Wspólnoty, jak i poza jej granicami. Ponieważ kwestia pomocy na reklamę udzielanej poza granicami Wspólnoty nie jest wyraźnie uregulowana w wytycznych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym, przy ocenie takich przypadków Komisja kieruje się zasadą uznaniowości. W oparciu o stałą praktykę przyjętą przez Komisję pomoc taka, jeżeli jest zgodna z zasadami obowiązującymi dla pomocy państwa na terenie Wspólnoty, może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem i może być finansowana do poziomu 80 % (24). W omawianym przypadku, jak wynika z przedłożonych informacji, których treść przytoczono w motywach 31 i 33 niniejszej decyzji, zasady przyznawania pomocy w granicach i poza granicami Wspólnoty są takie same, a finansowanie udzielane jest do wysokości 100 %. Stąd także w tym przypadku kryteria, o których mowa w sekcji 3.1.2 (kampanie sprzeczne z wtórnym prawem wspólnotowym) i 3.2 (kryteria pozytywne) wytycznych dotyczących reklamy, jak również maksymalny poziom pomocy państwa dopuszczony przez Komisję, nie są spełnione (25). W związku z tym omawiana pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

(65)

Niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie pomocy w sektorze rolnym na rzecz promocji i reklamy produktów rolnych, o których mowa w załączniku I do Traktatu. Nie jest ona formalnym stanowiskiem Komisji w sprawie zgodności wyboru wykonawców usług z prawodawstwem wspólnotowym w zakresie zamówień publicznych i stosownym orzecznictwem. Komisja zastrzega sobie prawo do dalszego rozpatrzenia sprawy pod kątem prawodawstwa w zakresie zamówień publicznych.

VI.   WNIOSKI

(66)

Z wyżej przedstawionych spostrzeżeń wynika, że pomoc na rzecz promocji w zakresie, w jakim jest zgodna z sekcją 13 i 14 Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym, może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c), jako pomoc przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi określonych działalności gospodarczych.

(67)

Pomoc na rzecz reklamy niezgodna z przepisami określonymi w wytycznych dotyczących reklamy produktów, o których mowa w załączniku I do Traktatu WE, jak również niektórych produktów nieujętych w tym załączniku, nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem i może być wdrożona tylko pod warunkiem wprowadzenia zmian zapewniających jej zgodność z cytowanymi przepisami.

(68)

W odniesieniu do pomocy na rzecz reklamy niezgodnej ze wspólnym rynkiem, a już przyznanej, należy domagać się jej zwrotu od beneficjentów,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pomoc państwa na rzecz promocji produktów rolnych, o których mowa w załączniku I do Traktatu, przewidziana przez Włochy w art. 4 ustawy regionalnej nr 27/1997 Regionu Sycylii, jest zgodna ze wspólnym rynkiem.

Wdrożenie tej pomocy jest w związku z powyższym dozwolone.

Artykuł 2

Pomoc państwa na rzecz reklamy produktów rolnych, o których mowa w załączniku I do Traktatu, przewidziana przez Włochy w art. 4 ustawy regionalnej nr 27/1997 Regionu Sycylii, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

W związku z powyższym przedmiotowa pomoc nie może być wdrożona.

Artykuł 3

Włochy podejmą wszelkie niezbędne działania w celu odzyskania od beneficjentów pomocy, o której mowa w art. 2, jeżeli pomoc taka została im bezprawnie wypłacona.

Odzyskanie bezprawnie wypłaconej pomocy powinno nastąpić bezzwłocznie i zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym, pod warunkiem że umożliwiają one natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji. Pomoc, która podlega zwrotowi obciążona jest odsetkami liczonymi od dnia udostępnienia środków pomocowych beneficjentowi/beneficjentom do dnia zwrotu. Odsetki obliczane są na podstawie stopy referencyjnej, stosowanej do obliczania ekwiwalentu dotacji w ramach pomocy regionalnej.

Artykuł 4

Włochy dokonają zmian przepisów prawa wewnętrznego dotyczących pomocy na rzecz reklamy produktów rolnych, o których mowa w załączniku I do Traktatu, w sposób, który zapewni ich zgodność ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa na rzecz reklamy produktów, o których mowa w załączniku I do Traktatu oraz niektórych produktów nieujętych w tym załączniku.

Artykuł 5

W terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia o niniejszej decyzji Włochy poinformują Komisję o działaniach podjętych w celu jej wykonania.

Artykuł 6

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 2 czerwca 2004 r.

W imieniu Komisji

Franz FISCHLER

Członek Komisji


(1)  Dz.U. C 48 z 24.2.2004, str. 2.

(2)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1. Rozporządzenie zmienione Aktem przystąpienia z 2003 r.

(3)  Patrz: przypis 1.

(4)  Patrz: pkt 27, 28 i 29 decyzji opublikowanej w Dz.U. C 48 z 24.2.2004, str. 2.

(5)  Dz.U. C 252 z 12.9.2001, str. 5.

(6)  Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 listopada 1999 r., sprawa C-107/98, Teckal Srl przeciwko Comune di Viano and Azienda Gas-Acqua Consorziale (AGAC) di Reggio Emilia, Zb.Orz. [1999], str. I-8121.

(7)  Dz.U. C 209 z 24.7.1992, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem przystąpienia z 2003 r.

(8)  Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 grudnia 2000 r., sprawa C-324/98, Telaustria Verlags GmbH i Telefonadress GmbH przeciwko Telekom Austria AG, Zb.Orz. [2000], str. I-10745.

(9)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.

(10)  Dz.U. C 28 z 1.2.2000, str. 2, sprostowanie w Dz.U. C 28 z 1.2.2000, str. 17.

(11)  Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 września 1980 r., sprawa C-730/79, Philip Morris Holland BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Zb.Orz. [1980], str. 2671, pkt 11 i 12.

(12)  Źródło: Eurostat.

(13)  Według orzecznictwa Trybunału o uszczerbku dla wymiany handlowej można mówić wówczas, gdy przedsiębiorstwo-beneficjent prowadzi działalność gospodarczą będącą przedmiotem wymiany między państwami członkowskimi. Fakt, iż w wymianie wewnątrzwspólnotowej udzielenie pomocy umacnia pozycję danego przedsiębiorstwa w stosunku do jego konkurentów, sam w sobie stanowi przesłankę do uznania powstania uszczerbku dla wymiany. W zakresie dotyczącym pomocy państwa w sektorze rolnym, w orzecznictwie powszechnie uznaje się, że określona pomoc wywiera wpływ na wymianę wewnątrzwspólnotową i na konkurencję nawet wtedy, gdy jej wysokość jest nieznaczna i podzielona na większą liczbę przedsiębiorców. Patrz: orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 września 2002 r., sprawa C-113/2000, Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Zb.Orz. [2002], str. I-7601, pkt 30–36 i 54–56 oraz orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 września 2002 r., sprawa C-114/2000, Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Zb.Orz. [2002], str. I-7657, pkt 46–52 i 68–69.

(14)  Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 lipca 1988 r. w sprawie 102/87, Republika Francuska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Zb.Orz. [1988], str. 4067.

(15)  Patrz: przypis 5.

(16)  Patrz: pkt 27, 28 i 29 decyzji opublikowanej w Dz.U. C 48 z 24.2.2004, str. 2.

(17)  Patrz przypis 9.

(18)  Dz.U. L 1 z 3.1.2004, str. 1.

(19)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 33. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 364/2004 (Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 22).

(20)  W zakresie dotyczącym sektora rolnego pomoc na rzecz promocji i reklamy realizowana poza granicami Wspólnoty nie jest wyraźnie ujęta we Wspólnotowych wytycznych mających zastosowanie do pomocy państwa w sektorze rolnym. Wynika stąd, że w ocenie takich przypadków Komisja kieruje się zasadą uznaniowości. Według przyjętej przez Komisję praktyki, jeżeli rozpatrywana pomoc zgodna jest z przepisami dotyczącymi pomocy państwa mającymi zastosowanie na terenie Unii, może być ona uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem (patrz: przykład Włochy/Toskania pomoc N 656/02, pomoc NN 150/02 (ex N 109/02) (pismo Komisji C(2003) 1747 z 11.6.2003) i pomoc NN 44/03 (ex N 6/03) (pismo Komisji C(2003) 2534 z 23.7.2003)).

(21)  Jak wskazuje się w decyzji Komisji C(2002)1768f wersja ostateczna z 7.5.2002 r. (pomoc N 241/01 Włochy/Izby handlowe), założenie przedsiębiorstwa europejskiego i jego wpis do rejestru prowadzonego przez właściwą miejscowo izbę handlową nie podlegają żadnym ograniczeniom prawnym ani faktycznym. Patrz także: pomoc N 62/01 (Włochy/Związek Izb Handlowych Piemontu i Wenecji Euganejskiej), decyzja Komisji SG(2001)D/290914 z 8.8.2001.

(22)  Sprawa C-324/98, już cytowana.

(23)  Dz.U. L 17 z 21.1.2000, str. 22. Rozporządzenie zmienione Aktem przystąpienia z 2003 r.

(24)  Patrz: przykład Włochy/Toskania pomoc N 656/02, pomoc NN 150/02 (ex N 109/02) (pismo Komisji C(2003) 1747 z 11.6.2003) i pomoc NN 44/03 (ex N 6/03) (pismo Komisji C(2003) 2534 z 23.7.2003).

(25)  Patrz: przypis 23.


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/37


DECYZJA KOMISJI

z dnia 9 listopada 2005 r.

w sprawie systemu pomocy, który Francja zamierza wdrożyć na rzecz producentów i pośredników w handlu winami likierowymi: Pineau des Charentes, Floc de Gascogne, Pommeau de Normandie i Macvin du Jura

(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4189)

(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)

(2007/55/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionym artykułem (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

(1)

W piśmie z dnia 23 czerwca 2003 r. Stałe Przedstawicielstwo Francji przy Unii Europejskiej zgłosiło Komisji system pomocy, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, który Francja zamierzała wdrożyć na rzecz producentów i pośredników w handlu winami likierowymi: Pineau de Charentes, Floc de Gascogne, Pommeau de Normandie i Macvin du Jura. Informacje uzupełniające przesłano w pismach z dnia 9 sierpnia, 24. i 28. listopada 2003 r. oraz z dnia 17. i 24. lutego 2004 r.

(2)

W piśmie z dnia 20 kwietnia 2004 r. Komisja poinformowała Francję o swojej decyzji -o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do tego środka.

(3)

Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2) . Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag odnośnie do przedmiotowej pomocy.

(4)

Komisja nie otrzymała uwag od zainteresowanych stron.

(5)

Francja przedstawiła Komisji swoje uwagi w piśmie z dnia 11 czerwca 2004 r., zarejestrowanym dnia 14 czerwca 2004 r.

II.   OPIS

(6)

Zgłoszona pomoc stanowi kontynuację pomocy, która została zgłoszona wcześniej i zatwierdzona przez Komisję w ramach pomocy państwa nr N 703/95 (3) i nr N 327/98 (4) i będzie przeznaczona na działania reklamowe i promocyjne, programy badawcze i eksperymentalne, działania w zakresie pomocy technicznej i działania mające na celu wspieranie produkcji o odpowiedniej jakości.

(7)

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości, którego treść przedstawiono szczegółowo poniżej, unieważnił decyzję Komisji dotyczącą pomocy państwa nr N 703/95.

(8)

Pomoc N 703/95 i 327/98, początkowo przewidziana na pięć lat, od przełomu lat 1995 i 1996, obejmowała siedem płatności, z których ostatnia dotyczyła okresu od maja 2001 r. do kwietnia 2002 r. W związku z ograniczeniami finansowymi nałożonymi przez rząd, ostatnie środki pomocowe są obecnie zamrożone. Datę zakończenia poprzedniego systemu pomocy przesunięto na dzień 30 kwietnia 2002 r.

(9)

W porównaniu z poprzednimi systemami pomocy wprowadzono zmiany odnośnie do objętych pomocą rodzajów produkcji. I tak operatorzy sektora wódek (Armagnac, Calvados, Cognac) nie złożyli wniosku o przedłużenie okresu obowiązywania systemu. Tym samym władze francuskie zdecydowały się ograniczyć przedłużenie okresu obowiązywania systemu pomocy wyłącznie do win likierowych z zastrzeżoną nazwą pochodzenia.

(10)

Dla wszystkich zainteresowanych branż i całej opisanej niżej pomocy przez pięć lat przewidziano całkowity budżet pomocy w wysokości 12 000 000 euro z zachowaniem następującego podziału: Pineau des Charentes, 9 360 000 euro, Floc de Gascogne, 2 040 000 euro, Pommeau de Normandie, 360 000 euro i Macvin du Jura, 240 000 euro.

(11)

Działania badawcze, działania w zakresie pomocy technicznej i rozwoju produkcji o odpowiedniej jakości będą finansowane przez państwo wyłącznie ze środków budżetowych. Działania reklamowe i promocyjne będą finansowane w części przez państwo, a częściowo przez zainteresowane organizacje międzybranżowe, ze środków pochodzących z dobrowolnych składek (zwanych dalej CVO) pobieranych obowiązkowo od ich członków. W działaniach reklamowych na terytorium Unii Europejskiej udział państwa nie przekroczy maksymalnie 50 %.

(12)

CVO znajdują zastosowanie do ilości wina likierowego z zastrzeżoną nazwą pochodzenia, wprowadzanego do obrotu przez producentów wina, zawodowych gorzelników, pośredników w handlu i hurtowników z obszaru produkcji danej zastrzeżonej nazwy pochodzenia.

(13)

W roku 2002 CVO dla Pineau de Charentes wynosiła 12,96 euro za 1 hektolitr wina, dla Floc de Gascogne 0,25 euro za 1 butelkę, dla Pommeau de Normandie 30,79 euro za 1 hektolitr i dla Macvin de Jura 2,75 euro za 1 hektolitr wina.

1.   Działania reklamowe i promocyjne

(14)

Władze francuskie wyjaśniły, że planowane programy będą realizowane na niektórych rynkach Unii Europejskiej, w tym we Francji, oraz na rynkach państw trzecich. Celem planowanych działań reklamowych jest wsparcie sprzedaży win likierowych poprzez poprawę ich znajomości, nie ograniczając jednocześnie reklam wyłącznie do wyrobów określonych przedsiębiorstw. Wszystkie produkty objęte reklamą posiadają zastrzeżoną nazwę pochodzenia: Pineau des Charentes, Floc de Gascogne, Pommeau de Normandie i Macvin du Jura.

(15)

Działania te przynoszą korzyść wszystkim producentom win likierowych zrzeszonym w organizacjach, którzy, zdaniem władz francuskich, nie mogliby sami podjąć równoważnych działań, mających na celu wzrost sprzedaży ich produktów.

(16)

W trakcie działań reklamowych uwzględni się, aby przesłania w nich zawarte nie zniechęcały konsumentów do zakupu produktów innych państw członkowskich lub nie przedstawiały tych produktów w niekorzystnym świetle.

(17)

Na reklamę składać się będą kampanie reklamowe, informacyjne i komunikacyjne, obejmujące różnego typu działania, w szczególności reklamę w mediach, tworzenie i rozpowszechnianie innych materiałów promocyjnych, organizowanie działań reklamowych w punktach sprzedaży, w powiązaniu z kampaniami. Towarzyszyły będą im także działania promocyjne, takie jak public relations, udział w wystawach, organizacja seminariów, imprez, wydawanie broszur lub dokumentów informacyjnych, prowadzenie badań postrzegania produktu i skuteczności kampanii.

(18)

Władze francuskie zobowiązały się przedstawić materiały reklamowe stosowane w tych kampaniach lub ich kopie.

(19)

Planowana pomoc w zakresie reklamy, z podziałem na wymienione niżej branże, będzie ograniczona do 50 % w przypadku działań wewnątrz Unii Europejskiej, z Francją włącznie, oraz do 80 % w przypadku działań podejmowanych w państwach trzecich.

(20)

Przewidywana pomoc na rzecz planowanych działań wynosi w euro:

 

UE

Państwa trzecie

Razem

Floc de Gascogne

1 490 000

212 500

1 702 500

Pineau des Charentes

6 956 000

1 000 000

7 956 000

Pommeau de Normandie

360 000

360 000

Macvin du Jura

175 000

175 000

Razem

8 981 000

1 212 500

10 193 500

2.   Działania badawcze

(21)

Zdaniem władz francuskich, działania wspierające programy badawcze i eksperymentalne obejmują wyłącznie wszystkie badania użyteczne dla sektora, o charakterze ogólnym i przynoszące korzyść całości sieci.

(22)

W przypadku Pineau des Charentes: mikrobiologia, zmiany bakteryjne i ich skutki (identyfikacja czynników rozwoju bakterii mlekowych w Pineau des Charentes, opracowanie testów zanieczyszczenia oraz technik jego usuwania), mechanizmy dojrzewania Pineau des Charentes (identyfikacja charakterystycznych kryteriów analizy zjawisk utleniania i czynników wpływających na dojrzewanie), stworzenie banku danych analitycznych (analizy ogólne – zawartość alkoholu fermentacyjnego, cukrów, pH, ewentualnych zanieczyszczeń chemicznych lub bakteryjnych, metali, jonów dodatnich, związków lotnych, pozostałości produktów fitosanitarnych).

(23)

Dla Floc de Gascogne: badania szczepów i ich krzyżówek, w celu zoptymalizowania doboru krzyżówek szczepów dla wzmocnienia świeżości i owocowego smaku w produkcji Floc de Gascogne (dążenie do osiągnięcia wysokiej zawartości cukru, intensywności koloru oraz odpowiedniej kwasowości całkowitej), badanie Armagnac, z którego produkowane jest Floc de Gascogne (kontrola analityczna – zawartość miedzi, etanolu, octanu etylu, stężenie alkoholu, ulepszenie stosowanych odmian Armagnac), badania i opracowanie Floc de Gascogne dostosowanego do docelowych typów konsumpcji, przeprowadzanie testów jakościowych i ilościowych, przechowywanie.

(24)

W przypadku Macvin du Jura: opracowanie techniczne (kontrola dojrzewania grup szczepów Jury w celu określenia stanu dojrzałości oraz szczepów najlepiej dostosowanych do produkcji Macvin du Jura), selekcja i ocena winnicy, jakości moszczu i wytłoczyn (wpływ metod ekstrakcji – stosowanie enzymów i niskiej temperatury – oraz maceracji moszczu ze skórkami na jakość aromatu Macvin de Jura), wpływ ilości SO2 stosowanej przy oczyszczaniu; klaryfikacja i postępowanie przy butelkowaniu (porównanie różnych metod, mających na celu osiągnięcie i utrzymanie klarowności Macvin de Jura po jego butelkowaniu).

(25)

Finansowanie obejmie 100 % kosztów planowanych badań. Przewidywany podział pomocy w przypadku tego działania badawczego, obejmującej koszty informatyczne i bibliograficzne oraz wszystkie nośniki rozpowszechniania wyników uruchomionych działań między wszystkich operatorów na pięć lat przedstawia się następująco: Pineau des Charentes 912 600 euro, Floc de Gascogne 118 000 euro i Macvin du Jura, 65 000 euro.

3.   Działania dotyczące pomocy technicznej

(26)

Władze francuskie opisały planowane działania dotyczące pomocy technicznej, które będą polegały głównie na szkoleniach technicznych, mających na celu udoskonalenie i kontrolę procesu produkcji na wszystkich szczeblach (produkcja pierwotna, produkcja wina, degustacja), jak również na działaniach związanych z popularyzacją wiedzy.

(27)

Finansowanie obejmie 100 % tych prac, z zastrzeżeniem określonego wyżej pułapu. Przewidywany podział pomocy w przypadku tego działania na pięć lat przedstawia się następująco: Pineau des Charentes 280 800 euro i Floc de Gascogne 169 000 euro.

4.   Pomoc na rzecz produkcji produktów o odpowiedniej jakości

(28)

Pomoc na rzecz wytwarzania produktów odpowiedniej jakości jest planowana w sektorze Pineau des Charentes i Floc de Gascogne. Dotyczy ona następujących działań: HACCP i historii produktu (opracowanie i rozpowszechnianie bazy zgodnej z wymaganiami technicznymi i określonymi przepisami), badania techniczne i ekonomiczne wspierające działania na rzecz jakości.

(29)

Przewidywany podział pomocy na rzecz wyżej wymienionego działania przedstawia się na pięć lat następująco: Pineau des Charentes 210 600 euro i Floc de Gascogne 50 500 euro.

III.   WSZCZĘCIE PROCEDURY PRZEWIDZIANEJ W ART. 88 UST. 2 TRAKTATU

(30)

Odnośnie do charakteru, warunków przyznania lub metody finansowania planowanej pomocy, badanie wstępne działania nie wywołało zasadniczych wątpliwości, pomimo że, w przypadku pomocy na rzecz działań reklamowych, Komisja uznała za konieczne, aby Francja zobowiązała się wyraźnie, że wszelkie odniesienie do krajowego pochodzenia produktów będzie miało drugorzędną rolę.

(31)

Komisja wszczęła procedurę określoną w art. 88 ust. 2 Traktatu w celu zbadania zgodności pomocy z innymi przepisami prawa wspólnotowego, w szczególności z art. 90 Traktatu.

(32)

Należy tutaj przypomnieć, że Trybunał Sprawiedliwości (5) unieważnił decyzję Komisji dotyczącą pomocy państwa nr N 703/95, której kontynuację stanowi zgłoszony środek.

(33)

Trybunał przypomina w wyroku, że w latach 1992 – 1993 (6) rząd francuski wprowadził zróżnicowany system opodatkowania win likierowych i naturalnych win słodkich. I tak, od 1 lipca 1993 r., wina te były objęte akcyzą w wysokości 1 400 FRF (7) dla 1 hektolitra win likierowych i 350 FRF dla 1 hektolitra naturalnych win słodkich.

(34)

W latach 1993/1994, niektórzy producenci francuscy odmówili zapłaty dodatkowej akcyzy na wina likierowe. Po zawieszeniu „strajku akcyzowego” w czerwcu 2004 r., przewodniczący Confédération nationale des producteurs de vins de liqueur AOC (Krajowej Konfederacji Producentów Wina Likierowego z zastrzeżoną nazwą pochodzenia) uzasadnił zawieszenie faktem, że, jego zdaniem, rząd francuski zamierzał zrekompensować producentom francuskim różnicę w opodatkowaniu poprzez odszkodowania roczne i rekompensatę za lata 1994 – 1997.

(35)

W roku 1995 Associação dos Exportadores de Vinho do Porto (Zrzeszenie Przedsiębiorstw Eksportujących wino Porto, zwane dalej AEVP) skierowało do Komisji dwie skargi. AEVP utrzymywało, że istniał związek między różnicą w opodatkowaniu między winami likierowymi i naturalnymi winami słodkimi a niektórymi rodzajami pomocy na rzecz francuskich producentów win likierowych. Zdaniem AEVP przedmiotowa pomoc miała w szczególności na celu zrekompensowanie francuskim producentom win likierowych wyższego opodatkowania, co prowadziło w istocie do tego, że tylko zagraniczni producenci win likierowych podlegali wyższemu opodatkowaniu. To dyskryminacyjne opodatkowanie było zatem niezgodne z art. 95 (obecny art. 90) Traktatu.

(36)

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że część przedmiotowej pomocy wydawała się faworyzować pewną kategorię producentów, która odpowiada w dużym stopniu kategorii francuskich producentów win likierowych, których system opodatkowania stawia w gorszej sytuacji, oraz że możliwość istnienia związku między systemem opodatkowania a projektem przedmiotowej pomocy stanowi poważne utrudnienie dla oceny zgodności pomocy z postanowieniami Traktatu.

(37)

Trybunał podkreślił, że, w tych okolicznościach, jedynie wszczynając procedurę przewidzianą w art. 93 ust. 2 (obecny art. 88 ust. 2) Traktatu Komisja będzie w stanie zrozumieć kwestie poruszone w skargach wniesionych przez AEVP.

(38)

Ponadto Trybunał stwierdził brak uzasadnienia decyzji Komisji, ponieważ Komisja nie wyjaśniła, dlaczego doszła do wniosku, że zarzut AEVP dotyczący możliwego naruszenia art. 95 (obecny art. 90) Traktatu WE był nieuzasadniony.

(39)

Trybunał uznał więc, że zaskarżona decyzja była bezprawna, zarówno w związku z pominięciem wszczęcia procedury przewidzianej w art. 93 ust. 2 (obecny art. 88 ust. 2) Traktatu, jak i naruszeniem obowiązku uzasadnienia, przewidzianym w art. 190 (obecny art. 253) Traktatu.

(40)

Uwzględniając powyższy wyrok, Komisja uznała, że konieczne jest dokładniejsze zbadanie zgłoszonego środka w świetle art. 90 Traktatu, który kontynuuje pomoc zatwierdzoną decyzją unieważnioną przez Trybunał Sprawiedliwości.

(41)

W ramach wstępnego badania środka Komisja zwróciła się do Francji z zapytaniem mającym na celu stwierdzenie, czy przedmiotowa pomoc państwa nie polegała faktycznie na częściowym przeniesieniu, wyłącznie na rzecz francuskich producentów win likierowych, podatku przewidzianego w art. 402a Generalnego Kodeksu Podatkowego.

(42)

W odpowiedziach przesłanych w trakcie tego pierwszego etapu Francja podkreśliła, opierając się na poniższych rozważaniach, że, zarówno w przeszłości jak i dzisiaj, nie istniał związek między proponowanymi środkami wsparcia i akcyzami:

(43)

Zdaniem Francji kwota przyznanej pomocy (2,4 mln euro rocznie, 12 mln euro w ciągu pięciu lat) jest niewspółmierna z przychodami z sektora w postaci podatku konsumpcyjnego (akcyzy). I tak 150 000 hektolitrów win likierowych z zastrzeżoną nazwą pochodzenia wprowadzonych do obrotu, przyjmując podatek akcyzowy w wysokości 214 euro/hl, przynosiło ponad 32 mln euro dochodu z akcyzy rocznie.

(44)

W związku z tą szczególną stopą podatku od win likierowych w wysokości 214 euro/hl zamiast 54 euro/hl od naturalnych win likierowych, sektor ten jest opodatkowany 24 mln euro akcyzy dodatkowej. Zdaniem Francji kwota ta jest również niewspółmierna do proponowanego poziomu pomocy.

(45)

Zdaniem Francji nigdy nie wprowadzono żadnego przepisu określającego, że środki zebrane na mocy art. 402a Generalnego Kodeksu Podatkowego należy wykorzystać ponownie na rzecz krajowych producentów win likierowych. Zatem od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. zebrane przychody przekazywano na rzecz fonds de solidarité vieillesse (fundusz solidarności emerytalnej). W okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. były one wykorzystywane na rzecz funduszu przeznaczonego na finansowanie skróconego czasu pracy. Od dnia 1 stycznia 2004 r. przychody te transferowane są do budżetu państwa.

(46)

Po zbadaniu powyższych informacji Komisja uznała, że nie rozwiewają one jednoznacznie wyrażonych wątpliwości odnośnie do istnienia związku między pobieranym podatkiem a pomocą.

(47)

Komisja uznała faktycznie, że brak bezpośredniego związku między kwotą pomocy (2,4 mln euro) a dochodami z akcyzy na wina likierowe (32 mln euro) lub kwotą pomocy (2,4 mln euro) a akcyzami dodatkowymi płaconymi od win likierowych w stosunku do naturalnych win słodkich (24 mln euro), nie stanowił wystarczającego dowodu braku związku między podatkiem a pomocą. Nie można więc na tym etapie procedury wykluczyć, że pomoc, przynajmniej częściowo, służy zrekompensowaniu niekorzystnej sytuacji francuskich producentów win likierowych, z którego nie mogą korzystać inni producenci wspólnotowi.

(48)

Komisja uznała ponadto, że należy odpowiedzieć na zastrzeżenia Trybunału i umożliwić zainteresowanym stronom trzecim przedstawienie argumentów dotyczących ewentualnego naruszenia art. 90 Traktatu.

(49)

W decyzji o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu Komisja poprosiła Francję o udostępnienie dodatkowych informacji i liczb na poparcie przedstawionych przez nią argumentów.

(50)

Po pierwsze Francję wezwano, by określiła, czy już wcześniej istniało zobowiązanie ze strony państwa w stosunku do francuskich producentów win likierowych, dotyczące wypłaty odszkodowania lub rekompensaty, choćby częściowej, z związku z wprowadzeniem podatku w 1993 r.

(51)

Komisja zwróciła się następnie do Francji z prośbą o przedstawienie liczb, określających kwoty pobrane z tytułu podatku od win likierowych, zarówno od produktów francuskich, jak i produktów importowanych, oraz kwot pobranych z tytułu każdej indywidualnej produkcji (francuskiej lub wspólnotowej).

(52)

Stwierdziwszy, że głównym beneficjentem zgłoszonej pomocy, wyprzedzającym znacznie inne produkcje, jest Pineau de Charentes, na które przypada 78 % kwoty pomocy, po którym drugie miejsce przypada Floc de Gascogne z 17 %, następne Pommeau de Normandie z 3 %, a ostatnie Macvin du Jura z 2 %, Komisja poprosiła Francję o wyjaśnienie, czy wymienione wartości procentowe dla każdej z tych produkcji odpowiadają udziałowi w dochodach, jakie państwu przynosi podatek od win likierowych.

(53)

Ze względu na fakt, że większa część pomocy koncentruje się na działaniach reklamowych, do władz francuskich zwrócono się o wyjaśnienie, czy wybór ten jest reprezentatywny dla wyborów dokonywanych przez państwo francuskie w innych sektorach produkcji rolnej, w szczególności produkcji o odpowiedniej jakości.

(54)

Komisja poprosiła Francję o przedstawienie kwot pomocy przeznaczonej na kampanie reklamowe prowadzone we Francji dla każdej z czterech produkcji.

(55)

Francję poproszono także o przedstawienie wyjaśnień dotyczących ewentualnego powiązania między środkami uzyskanymi z CVO a środkami pochodzącymi z budżetu krajowego, przeznaczonymi na finansowanie pomocy.

IV.   UWAGI FRANCJI

(56)

W piśmie z dnia 10 stycznia 2005 r. Francja przesłała poniższe informacje i uwagi:

(57)

Odnośnie do działań reklamowych (patrz motyw 30), władze francuskie zobowiązały się, że w ramach finansowanych działań, reklama produktów nie będzie podkreślała francuskiego pochodzenia objętych nią win likierowych.

(58)

Odnośnie do związku między podatkiem od win likierowych a pomocą, Francja podkreśliła, że nie istnieje powiązanie między dochodem z akcyzy a kwotą pomocy pochodzącą z budżetu krajowego. Dochody z akcyzy, włącznie z dochodami z akcyzy na wina likierowe, są przekazywane do budżetu ogólnego państwa. Zdaniem Francji władze publiczne podejmują decyzje dotyczące pomocy na rzecz niektórych sektorów gospodarki w sposób całkowicie niezależny. W tym przypadku pomoc ma na celu naprawienie niektórych niedoskonałości strukturalnych odczuwanych przy produkcji powyższych win, w szczególności brak stosownej wiedzy konsumentów na ich temat, małe rozmiary i rozproszenie producentów, jak również brak środków do zdobycia pozycji na rynku.

(59)

Francja potwierdziła brak jakiegokolwiek przepisu prawnego pozwalającego na zrekompensowanie akcyz płaconych przez producentów win likierowych (patrz motyw 50).

(60)

Odnośnie do wielkości dochodów pochodzących odpowiednio z wprowadzenia do konsumpcji francuskich win likierowych i win likierowych przywożonych (patrz motyw 51), Francja wyjaśniła w pierwszej kolejności, że statystyki podatkowe (prowadzone z podziałem na taryfy akcyzy) nie umożliwiają odróżnienia produktów francuskich od produktów o innym pochodzeniu wspólnotowym.

(61)

W każdym przypadku, w oparciu o liczby odnotowane przez Urząd celny, kwota akcyzy pobranej w 2003 r. na naturalne wina słodkie i wina likierowe różnego pochodzenia stanowi 142,5 mln euro i dzieli się w następujący sposób: 25,2 mln euro w przypadku naturalnych win słodkich objętych akcyzą w wysokości 54 euro/hl, co stanowi ilościowo 467 000 hl, i 117,3 mln euro w przypadku win likierowych objętych akcyzą w wysokości 214 euro/hl, co stanowi ilościowo 548 000 hl produktu.

(62)

W tej ostatniej grupie można, na podstawie deklaracji o zbiorach, oddzielić wina likierowe wyprodukowane we Francji, które stanowią 94 477 hl produktu dla Pineau des Charentes, 2 091 hl dla Macvin du Jura, 5 680 hl dla Pommeau i 6 057 hl dla Floc de Gascogne.

(63)

Francja przekazała tabelę ilustrującą podział planowanej pomocy między cztery branże oraz podział produkowanych ilości dla każdego z tych win likierowych (patrz motyw 52).

Nazwa wina

Wyprodukowane ilości

Udział procentowy wyprodukowanych ilości

Udział procentowy planowanej pomocy

Pineau des Charentes

112 436 hl (2001 r.)

87 %

78 %

Floc de Gascogne

8 413 hl (2003 r.)

7 %

17 %

Pommeau

5 111 hl (2002 r.)

4 %

3 %

Macvin du Jura

2 717 hl (2002 r.)

2 %

2 %

(64)

Francja stwierdziła, że udział każdego wina likierowego w całości produkcji i kwota procentowa planowanej pomocy są zbliżone, a niekiedy nawet całkowicie zbieżne. Podkreśla ona, że podział planowanej pomocy jest wynikiem porozumienia między korzystającymi z pomocy branżami, a nie wyboru narzuconego przez władze publiczne.

(65)

Odnośnie do pytania Komisji o budżet przeznaczony na działania reklamowe (patrz motyw 53), Francja przedstawiła dane liczbowe, które wskazują, że, szczególnie w sektorze win VQPRD (wina jakościowe wyprodukowane w określonych regionach –, kwoty przyznane na działania reklamowe stanowią 50 – 74 % całkowitego budżetu udostępnionego operatorom.

(66)

Francja określiła, dla każdej z czterech branż, część budżetu przeznaczonego na kampanie reklamowe prowadzone we Francji. Podział ten, który nie powinien ulec zmianie, w przypadku zatwierdzenia systemu pomocy, jest również wynikiem swobodnego wyboru branż.

Wina likierowe z zastrzeżoną nazwą pochodzenia

Budżet 2003 r. promocja

W tym promocja we Francji

Planowana pomoc (2,4  mln euro/rok)

W tym promocja we Francji

Pineau

1 671 000 euro

74 %

1 872 000 euro

74 %

Floc

279 000 euro

64 %

408 000 euro

64 %

Pommeau

166 000 euro

100 %

72 000 euro

100 %

Macvin

22 600 euro

100 %

48 000 euro

100 %

(67)

Francja przedstawiła poniższą tabelę odnośnie do ewentualnego powiązania między środkami pochodzącymi z CVO a środkami pochodzącymi z budżetu krajowego, z przeznaczeniem na finansowanie pomocy:

Nazwa pochodzenia

Ilości

Stopa CVO

Dochody z CVO przeznaczone na promocję

Pomoc z budżetu krajowego na promocję

Pineau

112 436 hl

12,96 euro/hl

1 457 000 euro

1 591 000 euro

Floc

8 413 hl

0,25 euro/butelka

279 000 euro

340 000 euro

Pommeau

5 111 hl

30,79 euro/hl

157 000 euro

72 000 euro

Macvin

2 717 hl

2,75 euro/hl

75 000 euro

35 000 euro

(68)

Przychody, które mogą zostać przeznaczone na reklamę, nie są ograniczone do kwot zgromadzonych z CVO. W szczególności operatorzy mogą wykorzystywać inne źródła przychodu, pochodzącego na przykład ze świadczenia usług, sprzedaży reklamowanych przedmiotów i innych źródeł. Francja potwierdziła, że działania reklamowe zostaną objęte w części finansowaniem prywatnym w wysokości co najmniej 50 % dopuszczonych kosztów.

(69)

Francja przedstawiła poniższe dane celem porównania planowanej pomocy i dochodu z akcyzy, szacowanego w oparciu o zebrane ilości (8):

Nazwa

Szacowany roczny dochód z akcyzy

Planowana pomoc

Pomoc/akcyza

Pineau des Charentes

20 218 078 euro

1 872 000 euro

9,3  %

Floc de Gascogne

1 296 198 euro

408 000 euro

31,5  %

Pommeau

1 215 520 euro

72 000 euro

5,9  %

Macvin du Jura

447 474 euro

48 000 euro

10,7  %

(70)

Francja podkreśliła szczególne znaczenie tej ostatniej tabeli, z której nie wynika rekompensowanie akcyzy dzięki przyznanej pomocy, gdyż taki związek ilościowy nie istnieje.

V.   OCENA

1.   Charakter pomocy. Stosowanie art. 87 ust. 1 Traktatu

(71)

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych, w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

(72)

Aby art. 87 ust. 1 Traktatu zastosować do danego środka, należy spełnić jednocześnie cztery warunki: (1) środek musi być finansowany przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych, (2) musi dotyczyć w sposób wybiórczy niektórych przedsiębiorstw lub sektorów produkcji, (3) musi powodować korzyść ekonomiczną dla przedsiębiorstw, beneficjentów tego środka, (4) musi wpływać na handel wewnątrzwspólnotowy i zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji.

(73)

W tym przypadku Komisja ocenia, że warunki te zostały spełnione.

1.1.   Środki państwowe

(74)

Działania badawcze, w zakresie pomocy technicznej i rozwoju produkcji o odpowiedniej jakości będą w całości finansowane przez państwo z jego środków budżetowych.

(75)

Działania promocyjne i reklamowe będą za to finansowane w części przez państwo, a w części (minimum 50 %) przez zainteresowane organizacje branżowe przy użyciu środków pochodzących głównie z dobrowolnych składek (CVO) pobieranych obowiązkowo od ich członków.

(76)

Na podstawie argumentów przytoczonych poniżej Komisja uznaje, że budżet przeznaczony na działania promocyjne i reklamowe składa się w całości ze środków państwowych.

(77)

Zgodnie ze stałą praktyką Komisji obowiązkowe składki przedsiębiorstw danego sektora, przeznaczane na finansowanie środka wsparcia finansowego, uznaje się za opłaty parafiskalne, stanowią one zatem środki państwowe, jeśli składki te są narzucone przez państwo, lub gdy zasoby z tych składek przechodzą przez organizację utworzoną na podstawie ustawy.

(78)

W tym przypadku pobierane składki stały się obowiązkowe na podstawie decyzji rządu francuskiego w ramach procedury rozszerzenia porozumień międzybranżowych. Rozszerzenie porozumień zrealizowano w drodze przyjęcia zarządzenia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Republiki Francuskiej. Składki te wymagają więc, dla ich skuteczności, dokumentu wydanego przez władze publiczne.

(79)

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, dokonując oceny charakteru pomocy państwa w przypadku danego środka, bada się również, czy przedmiotowy środek można przypisać państwu  (9). Bieżące orzecznictwo (10) dostarcza elementów, które należy niniejszym zbadać.

(80)

Trybunał stwierdził, że niektóre środki finansowane przez członków organizacji branżowych ze składek ich członków nie wchodziły w zakres stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu, biorąc pod uwagę, że (a) składki przeznaczano obowiązkowo na finansowanie działania, (b) organizacja lub władza publiczna nie miały nigdy prawa swobodnego dysponowania tymi środkami, (c) działanie było uzależnione wyłącznie od członków danej organizacji branżowej, a nie stanowiło części polityki państwowej (...).

(81)

Z orzecznictwa tego wydaje się wynikać, że w przypadku, gdy rola odgrywana przez państwo jest bezwarunkowo rolą pośrednika, w związku z faktem, że nie bierze ono udziału w określeniu wyborów politycznych operatorów i nie może w żadnym momencie dysponować zebranymi środkami, które przeznacza się obowiązkowo na przedmiotowe działania, kryterium przypisania środka państwu nie jest spełnione. Biorąc to pod uwagę, działań można zatem nie uznać za pomoc państwa.

(82)

W tym przypadku jednak kryteria określone w wyroku Pearle nie zostały spełnione. W szczególności fakt, że państwo uczestniczy w 50 % w finansowaniu działań promocyjno-reklamowych ukazuje jednoznacznie, że działania te są częścią polityki państwowej i w związku z tym fundusze wykorzystywane na ich finansowanie należy uznać, w całości, za środki publiczne przeznaczone na działania przypisane państwu.

1.2.   Wybiórczość

(83)

Beneficjentami środków są wyłącznie producenci francuskich win likierowych, mają one zatem charakter wybiórczy.

1.3.   Istniejące preferencje

(84)

Producenci win likierowych uzyskują korzyści gospodarcze w postaci finansowania poszczególnych działań (projektów badawczych, pomocy technicznej, rozwoju produktów o odpowiedniej jakości, promocji i reklamy). Udogodnienia te faworyzują pozycję konkurencyjną beneficjentów. Zgodnie ze stałym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, faworyzowanie pozycji konkurencyjnej jednego przedsiębiorstwa wynikające z pomocy państwa oznacza, na ogół, zakłócenie konkurencji w stosunku do innych przedsiębiorstw, nie otrzymujących podobnego wsparcia (11).

1.4.   Wpływ na wymianę handlową i zakłócenia konkurencji

(85)

Pomoc ta może dotyczyć wymiany handlowej między państwami członkowskimi, która faworyzuje produkcję krajową ze szkodą dla produkcji pozostałych państw członkowskich. Sektor winiarski jest wyjątkowo otwarty na konkurencję na poziomie wspólnotowym, o czym świadczy istnienie wspólnej organizacji rynku wina.

(86)

Poniższa tabela przedstawia, tytułem przykładu, wielkość wewnątrzwspólnotowej i francuskiej wymiany handlowej wyrobów winiarskich w latach 2001, 2002 i 2003 (12).

Wino (1 000 hl)

Rok

Przywóz do UE

Wywóz z UE

Przywóz do FR

Wywóz z FR

2001

39 774

45 983

5 157

15 215

2002

40 453

46 844

4 561

15 505

2003

43 077

48 922

4 772

14 997

(87)

Niektóre z proponowanych środków są przeznaczone do realizacji poza granicami Unii Europejskiej. Jednakże, biorąc pod uwagę współzależność rynków, na których działają podmioty Wspólnoty, nie można wykluczyć, że udzielona pomoc mogłaby zniekształcić wewnątrzwspólnotową konkurencję poprzez wzmocnienie pozycji konkurencyjnej tychże podmiotów (13), nawet jeśli pomoc dotyczyłaby wyrobów przeznaczonych do wywozu poza obszar Wspólnoty (14).

(88)

W świetle powyższego, przedmiotowe środki wynikają z art. 87 ust. 1 Traktatu i mogą zostać uznane za zgodne z postanowieniami Traktatu wyłącznie, jeśli wchodzą w zakres odstępstw przewidzianych przez Traktat.

2.   Zgodność pomocy

(89)

Jedynym odstępstwem, które można wziąć pod uwagę na tym etapie, jest odstępstwo z art. 87 ust. 3 lit. c), który przewiduje, iż pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

(90)

Aby zastosować wspomniane odstępstwo, przedmiotowa pomoc powinna być zgodna z prawodawstwem dotyczącym pomocy państwa. Komisja sprawdza po pierwsze zakres stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2004 z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami rolnymi (15). W przypadku, gdy wspomniane rozporządzenie nie ma zastosowania, Komisja sprawdza, czy można zastosować inne podstawy prawne, takie jak wytyczne lub ramy prawne Wspólnoty.

(91)

Biorąc pod uwagę, że planowana pomoc nie ogranicza się do małych i średnich przedsiębiorstw, rozporządzenie (WE) nr 1/2004 nie ma tu zastosowania. Komisja oparła więc swoją ocenę na następujących instrumentach: (a) Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa dla rolnictwa (16) (zwanych dalej: „wytycznymi dla rolnictwa”); (b) Wytycznych wspólnotowych mających zastosowanie do pomocy państwa w zakresie reklamy produktów wskazanych w załączniku I Traktatu WE i niektórych produktów nie wskazanych w załączniku I (17) (zwanych dalej: „wytycznymi w zakresie reklamy”) oraz (c) Ramach wspólnotowych pomocy państwa w zakresie badań i rozwoju (18) (zwanych dalej: „ramami”).

(92)

Biorąc pod uwagę, że planowana pomoc ma być finansowana, przynajmniej częściowo, z obowiązkowych składek włączonych do opłat parafiskalnych, Komisja dokonała również oceny warunków finansowania pomocy.

2.1.   Środki

2.1.1.   Pomoc na działania reklamowe i promocyjne

(93)

Wytyczne wspólnotowe mające zastosowanie do pomocy państwa w zakresie reklamy produktów wskazanych w załączniku I do Traktatu WE (19) (zwane dalej: wytycznymi w zakresie reklamy) przewidują zarówno negatywne, jak i pozytywne kryteria, których powinny przestrzegać wszystkie krajowe systemy pomocy. Zgodnie z pkt 16 do 30 wytycznych, nie może chodzić o działania reklamowe sprzeczne z art. 28 Traktatu lub wtórnym prawem wspólnotowym oraz działania te nie mogą być uzależnione od danych przedsiębiorstw.

(94)

Zgodnie z wyjaśnieniami władz francuskich, działania nie będą przeznaczone dla wybranych przedsiębiorstw, reklama nie będzie ukazywać w niekorzystnym świetle pozostałych produktów wspólnotowych oraz dokonywać żadnych nieprzychylnych porównań opartych na pochodzeniu produktów.

(95)

Odniesienia do pochodzenia produktów muszą mieć charakter drugorzędny w stosunku do głównego przekazu kampanii dla konsumentów i nie mogą stanowić istotnej przyczyny, z powodu której konsumentom zaleca się zakup danego produktu. W omawianym przypadku ważne jest, aby francuskie pochodzenie produktów nie stanowiło głównego przesłania w realizowanych na terenie Francji kampaniach reklamowych.

(96)

Dostarczone przez władze francuskie próbki, jak również wyraźne zaangażowanie Francji w tej sprawie, pozwalają uznać, że reklama nie będzie kładła szczególnego nacisku na pochodzenie przedmiotowych produktów i że każde odniesienie do pochodzenia będzie miało charakter drugorzędny w stosunku do głównego przekazu kampanii reklamowych.

(97)

Jeśli chodzi o pozytywne kryteria, zgodnie z pkt 31 do 33 wytycznych w zakresie reklamy, produkty korzystające ze wsparcia kampanii reklamowych muszą spełnić co najmniej jeden z następujących warunków: muszą być to produkty rolne wytwarzane w nadwyżce lub gatunki produkowane w niedoborze, bądź nowe typy produkcji lub typy zastępcze bez nadwyżki, bądź muszą one wpływać na rozwój niektórych regionów lub małych i średnich przedsiębiorstw, czy też stanowić produkty o wysokiej jakości, w tym produkty ekologiczne.

(98)

Władze francuskie przedstawiły w tej sprawie wyjaśnienie, że środki będą miały na celu rozwijanie określonych regionów produkcji, przy wykorzystaniu ich strefy produkcji typowej. Odpowiedzą na istniejące zapotrzebowanie na wsparcie sieci małych i średnich przedsiębiorstw z uwzględnianych stref geograficznych: przedsiębiorstwa przedmiotowej branży winiarskiej posiadają strukturę małych firm z niewielką liczbą pracowników, często jeszcze o charakterze rodzinnym. Ponadto będą one miały również na celu rozwój produktów wysokiej jakości (zastrzeżona nazwa pochodzenia).

(99)

Odnośnie do pomocy w zakresie reklamy produktów rolnych noszących zarejestrowane przez Wspólnotę (20) prawnie chronione nazwy lub chronione oznaczenia geograficzne, Komisja, w celu zapewnienia, że pomoc nie zostanie przyznana poszczególnym producentom, sprawdza, czy wszyscy producenci produktu objętego zastrzeżoną nazwą pochodzenia posiadają takie samo prawo do pomocy. Oznacza to, iż środki reklamowe powinny odnosić się do samej zastrzeżonej nazwy pochodzenia a nie do obojętnie jakiego logo czy etykiety, chyba że wszyscy producenci nie byliby upoważnieni do jego użycia. Podobnie, przy przekazaniu pomocy, ze względów praktycznych, na rzecz grupy producentów, Komisja wymaga zapewnień, że pomoc trafi rzeczywiście do wszystkich producentów, niezależnie od tego, czy są oni czy nie członkami tej grupy.

(100)

Władze francuskie zobowiązały się, że beneficjentami pomocy, w postaci wspólnie prowadzonych działań, będą, bez dyskryminacji, wszyscy producenci reklamowanego produktu, jak również wyspecjalizowane firmy zajmujące się jego obrotem na rynku.

(101)

Odnośnie do pułapu pomocy przewidzianego w pkt 60 wytycznych, państwo może finansować działania reklamowe w wysokości 50 %, natomiast pozostałą różnicę muszą wnieść organizacje branżowe i międzybranżowe, beneficjenci pomocy.

(102)

Władze francuskie zobowiązują się, że stopa finansowania ze środków publicznych będzie ograniczona do maksymalnie 50 % działań prowadzonych w zakresie reklamy na obszarze Unii Europejskiej. Różnicę wniosą podmioty z przedmiotowej branży rolniczej.

(103)

Działania prowadzone poza obszarem Unii Europejskiej będą mogły korzystać z finansowania w wysokości 80 %. Jest to zgodne z linią przyjętą przez Komisję (21), według której udział producentów w tego typu działaniach jest pojęciem już znanym z rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich (22), które odnosi się do działań współfinansowanych. Co do działań realizowanych przez Wspólnotę w państwach trzecich, art. 9 rozporządzenia przewiduje, iż, dla działań typu public relation, promocyjnych czy reklamowych produktów rolnych i żywnościowych, część finansowania pokrywają organizacje inicjujące. W przypadku działań prowadzonych co najmniej przez dwa lata, na ogół minimalna wysokość, którą pokrywają wynosi 20 % kosztów, z maksymalnym udziałem Wspólnoty w wysokości 60 % oraz udziałem państw członkowskich w wysokości 20 %. Wynika stąd, iż rzeczywiste włączenie się beneficjentów w tego typu działania, na minimalnym poziomie 20 % kosztów, wydaje się korzystne dla ograniczenia zakłóceń konkurencji w stosunku do pozostałych produkcji Wspólnoty.

(104)

Komisja otrzymała od władz francuskich próbki działań promocyjno-reklamowych finansowanych ze zgłoszonej pomocy, potwierdzające zobowiązania przyjęte przez wspomniane władze.

(105)

Komisja stwierdza, że przedmiotowa pomoc spełnia warunki ustanowione przez Wspólnotę.

2.1.2.   Pomoc na badania

(106)

Odnośnie do prowadzonych badań i eksperymentów, jak również upowszechniania postępu naukowego, wytyczne dotyczące rolnictwa przewidują, w pkt 17, że pomoc na badania i rozwój podlega weryfikacji zgodnie z kryteriami przedstawionymi w ramach wspólnotowych w sprawie pomocy państwa w zakresie badań i rozwoju (23). Ramy te określają, że stopa pomocy do wysokości 100 % jest zgodna ze wspólnym rynkiem, nawet w przypadku, gdy działania związane z badaniami i rozwojem wykonują przedsiębiorstwa, przy czym, w każdym z przypadków, muszą być spełnione cztery warunki:

a)

pomoc leży w interesie ogólnym danego sektora i nie powoduje niepożądanych zakłóceń konkurencji w pozostałych sektorach,

b)

informację należy opublikować w odpowiednich dziennikach o zasięgu krajowym i nie ograniczać się wyłącznie do członków wybranej organizacji, gwarantując, że każdy potencjalnie zainteresowany tymi działaniami podmiot zostanie w łatwy sposób poinformowany o ich wdrożeniu oraz że każdej zainteresowanej stronie, na jej prośbę, zostaną przekazane wyniki tych działań. Informację należy opublikować nie później niż w dniu przekazania informacji członkom wybranej organizacji,

c)

wszystkie zainteresowane strony, w tym beneficjent pomocy, dostarczą wyniki prac w celu ich wykorzystania, na podstawie takiej samej podstawy prawnej, zarówno w zakresie kosztów jak i czasu trwania,

d)

pomoc spełnia warunki przewidziane w załączniku 2 „Wsparcie wewnętrzne: podstawa zwolnienia ze zobowiązań redukcji” do umowy o rolnictwie zawartej podczas Rundy Urugwajskiej, obejmującej wielostronne negocjacje handlowe (24).

(107)

Władze francuskie przyjęły następujące zobowiązania:

a)

pomoc będzie udzielana wyłącznie na badania w interesie ogólnym wybranego sektora i przeznaczone do ogólnego rozpowszechniania i użytku, tak aby nie zakłócały warunków wymiany handlowej i nie powodowały niepożądanych zakłóceń konkurencji z innymi sektorami;

b)

dane zebrane po zakończeniu każdego z programów, po ich uprzednim zatwierdzeniu, zostaną upowszechnione w prasie najbardziej dostępnej dla zainteresowanych. Wyniki badań zostaną opublikowane i upowszechnione w celu przekazania wszystkim przedstawicielom branży i pośrednikom w handlu informacji oraz powyższych wyników, bez dyskryminowania kogokolwiek, w tym samym czasie i na wystosowaną przez nich zwykłą prośbę. Wnioski z prac lub streszczenia zostaną ogłoszone w publikacjach o powszechnym zasięgu przeznaczonych dla zainteresowanych organizacji międzybranżowych, w specjalistycznych czasopismach instytucji technicznych współpracujących przy realizacji badań i studiów, w różnego typu broszurach i publikacjach. Zostaną one udostępnione przedstawicielom danego sektora przy pomocy zwyczajowych środków przekazu w sektorze rolniczym lub ministerstwie rolnictwa i rybołówstwa;

c)

uwzględniając interes ogólny badań, nie przewiduje się żadnego wykorzystania wyników w celach handlowych. Nie zaistnieje więc kwestia kosztu cesji prawa wykorzystania lub warunków dostępu do tego prawa;

d)

władze francuskie zapewniają, iż finansowane działania nie oznaczają bezpośrednich wypłat na rzecz rolników i przetwórców oraz że spełniają sygnowane przez Unię Europejską międzynarodowe kryteria handlowe.

(108)

Komisja stwierdza, że przedmiotowa pomoc spełnia warunki ustanowione przez Wspólnotę.

2.1.3.   Działania na rzecz pomocy technicznej

(109)

Wytyczne w dziedzinie rolnictwa przewidują, w pkt 14, że dopuszcza się przedmiotowy rodzaj pomocy, w wysokości 100 %, jeśli jest ona dostępna dla wszystkich kwalifikujących się osób, prowadzących działalność na danym obszarze, na warunkach obiektywnie określonych i, jeśli całkowita kwota przyznanej pomocy nie przekracza 100 000 euro na beneficjenta w okresie trzech lat bądź, w przypadku MŚP, 50 % kwalifikujących się wydatków (zastosowanie ma najwyższa kwota). Władze francuskie zobowiązały się do przestrzegania wymienionych warunków.

(110)

Komisja stwierdza, że przedmiotowa pomoc spełnia warunki ustanowione przez Wspólnotę.

2.1.4.   Pomoc na rzecz wytwarzania produktów o odpowiedniej jakości

(111)

Wytyczne w dziedzinie rolnictwa przewidują, w pkt 13, że dopuszcza się przedmiotowy rodzaj pomocy, w wysokości 100 %, jeśli jest ona dostępna dla wszystkich kwalifikujących się osób prowadzących działalność na danym obszarze, na warunkach obiektywnie określonych i, jeśli całkowita kwota przyznanej pomocy nie przekracza 100 000 euro na beneficjenta w okresie trzech lat bądź, w przypadku MŚP, 50 % kwalifikujących się wydatków, przy zastosowaniu najwyższej kwoty. Władze francuskie zobowiązały się do przestrzegania wymienionych warunków.

(112)

Komisja stwierdza, że przedmiotowa pomoc spełnia warunki ustanowione przez Wspólnotę.

2.2.   Finansowanie pomocy

2.2.1.   Składka obowiązkowa (CVO)

(113)

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości (25), Komisja uważa zazwyczaj, że finansowanie pomocy państwa z obowiązkowych opłat może wpłynąć na pomoc, wywołując efekt ochronny wykraczający poza pomoc jako taką. Przedmiotowe składki (CVO) stanowią rzeczywiście opłaty obowiązkowe. Zgodnie ze wspomnianym orzecznictwem Komisja uważa, że pomoc nie może być finansowana z opłat parafiskalnych, obciążających również produkty przywożone z innych państw członkowskich.

(114)

CVO stosuje się do ilości wina likierowego z zastrzeżoną nazwą pochodzenia, wprowadzanego do obrotu przez producentów wina, zawodowych gorzelników, pośredników w handlu i hurtowników z obszaru produkcji danej zastrzeżonej nazwy pochodzenia. Władze francuskie wyjaśniły, że, w przeciwieństwie do opłat pobieranych w oparciu o dyrektywy wspólnotowe dotyczące podatków akcyzowych na alkohol i napoje alkoholizowane, składki międzybranżowe obciążają, z definicji, wyłącznie wina likierowe posiadające wybrane zastrzeżone nazwy pochodzenia, a więc wytwarzane wyłącznie w regionach ograniczonych prawnie, co oznacza, że wina likierowe pochodzące z pozostałych państw członkowskich nie podlegają wspomnianym opłatom.

(115)

W zakresie dotyczącym hurtowników nie wyklucza się, że prowadzą oni także sprzedaż produktów przywożonych. Jednakże władze francuskie wyraźnie określiły, że składce międzybranżowej płaconej przez hurtowników będzie podlegać wyłącznie zgłaszane wino likierowe z zastrzeżoną nazwą pochodzenia, a mianowicie: Pineau des Charentes, Floc de Gascogne, Pommeau de Normandie i Macvin du Jura. Zatem składce tej nie podlega wino przywożone.

(116)

Ponieważ wyłącznie produkcja krajowa win likierowych z zastrzeżoną nazwą pochodzenia objętych środkiem podlega opłacie składki, nie znajduje ona zastosowania do żadnego produktu przywożonego.

(117)

Odnośnie do pomocy państwa finansowanej z opłat parafiskalnych, Trybunał ustanowił również inne kryteria, które należy niniejszym przeanalizować. W spawie Nygard (26) Trybunał orzekł, że opłatę należy uznać za naruszającą zakaz dyskryminacji określony w art. 90 Traktatu, o ile korzyści z przeznaczenia przychodu z podatków przynoszą specjalną korzyść produktom krajowym, podlegającym opodatkowaniu, przetworzeniu i sprzedaży na własnym rynku, kompensując częściowo ponoszone przez te produkty obciążenie i dyskryminując w ten sposób wywożone produkty krajowe.

(118)

Pomoc w zakresie promocji i reklamy, jedyna finansowana z CVO, przynosi korzyść sektorowi obrotu towarowego i może stanowić całkiem inny interes dla pośredników w handlu, którzy mogliby się skłaniać wyłącznie ku sprzedaży poza Francję lub poza Unię Europejską.

(119)

Władze francuskie zapewniły jednakże, że działania reklamowe i promocyjne we Francji, w Unii Europejskiej oraz w państwach trzecich finansuje komitet krajowy przedsiębiorstwa Pineau des Charentes oraz komitet międzybranżowy przedsiębiorstwa Floc de Gascogne. Ich wybór w tym względzie jest całkowicie niezależny i podejmowany przez zarządy, w których zasiadają przedstawiciele podmiotów z danej branży.

(120)

Z kolei organizacja międzybranżowa wytwórców jabłecznika oraz komitet międzybranżowy win regionu Jura nie przewidują obecnie finansowania działań poza rynkiem francuskim. Jednakże, według zapewnień władz francuskich, ukierunkowanie działań na rynek francuski odzwierciedla politykę tego sektora, który za priorytet uznaje umacnianie swojej pozycji na rynku krajowym, zdając sobie sprawę z braku odpowiedniego doświadczenia handlowego w sprzedaży win likierowych za granicą. Władze francuskie zapewniają, że tego typu ukierunkowanie nie oddziałuje niekorzystnie na żadnego z pośredników w handlu, ponieważ wielkość sprzedaży poza rynkiem francuskim jest nikła i brak pośredników handlowych wyspecjalizowanych wyłącznie w sprzedaży na wywóz.

(121)

W każdym z przypadków, władze francuskie zobowiązały się do tego, aby wywożone produkty nie korzystały w mniejszym stopniu z działań finansowanych ze składek międzybranżowych niż produkty sprzedawane na terytorium kraju.

(122)

Komisja przyjmuje do wiadomości powyższe zobowiązanie i uważa, że dostarczone przez Francję informacje nie zawierają obecnie elementów wskazujących na dyskryminację wywożonych win likierowych.

(123)

Komisja zwraca jednakże uwagę władzom francuskim na konsekwencje wyroku Nygard w dziedzinie dyskryminacji między produktami wywożonymi i produktami sprzedawanymi na terytorium kraju. Trybunał orzekł bowiem, że to sądownictwo krajowe ustala poziom ewentualnej dyskryminacji związanej z produktami. W związku z tym jest ono zobowiązane do weryfikacji, w wyznaczonym okresie, równowagi pieniężnej między całością wpłaconych kwot od produktów krajowych sprzedanych na rynku krajowym z tytułu przedmiotowej opłaty a korzyściami przyznanymi tym produktom z tytułu wyłączności.

2.2.2.   Zgodność z pozostałymi postanowieniami Traktatu

(124)

Należy przypomnieć, że pomoc państwowa, która niektórymi swymi warunkami narusza inne postanowienia Traktatu, nie może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem. W omawianym przypadku Komisja zbadała zasadność skargi Zrzeszenia Przedsiębiorstw Eksportujących wino Porto (AEVP) wniesionej przeciwko pomocy N 703/95 pod względem możliwości naruszenia art. 90 Traktatu. Komisja zauważa jednakże, że AEVP nie przedstawiło żadnych uwag w ramach niniejszej procedury.

(125)

Art. 90 Traktatu przewiduje, iż „żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe”.

(126)

W omawianym przypadku, wysokość akcyzy, mająca zastosowanie do win likierowych we Francji, jest taka sama w przypadku win francuskich, jak i dla win pochodzących z pozostałych państw członkowskich.

(127)

Mielibyśmy tu do czynienia z dyskryminującym opodatkowaniem wewnętrznym sprzecznym z art. 90 Traktatu wyłącznie przy założeniu, że opłata wnoszona przez producentów francuskich byłaby częściowo kompensowana pomocą zarezerwowaną dla tych producentów w taki sposób, że jedynie nie francuscy producenci musieliby całkowicie uiszczać wspomnianą opłatę.

(128)

Należy, przede wszystkim, stwierdzić, iż opłaty nie wchodzą w zakres stosowania postanowień Traktatu dotyczących pomocy państwa, chyba że nie mamy w ich przypadku do czynienia ze sposobem finansowania środka pomocowego i że stanowią integralną część tej pomocy.

(129)

Z powyższego wynika, że opłata nałożona na wina likierowe pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności planowanej pomocy i może być przedmiotem niniejszej analizy wyłącznie, jeśli istnieje wystarczający związek między wspomnianą opłatą a środkami pomocy.

(130)

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie Streekgewest Westelijk Noord-Brabant (27), wydany po wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu w sprawie pomocy będącej przedmiotem niniejszej decyzji, określił okoliczności, w których należy przyjąć istnienie wystarczającego związku między opłatą a środkiem pomocowym, w taki sposób, aby można było uznać, iż opłata stanowi integralną część pomocy.

(131)

Pkt 26 uzasadnienia wspomnianego wyroku określa zwłaszcza że, aby uznać daną opłatę lub część tej opłaty za integralną część środka pomocowego, musi koniecznie istnieć związek opodatkowania wiążącego między opłatą a pomocą na podstawie właściwych przepisów krajowych, w tym znaczeniu, że przychód z opłaty ma bezpośredni wpływ na wielkość pomocy oraz, w konsekwencji, na ocenę zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem.

(132)

W sprawie Streekgewest Trybunał orzekł, że nawet jeśli, na potrzeby oceny budżetu państwa członkowskiego, istnieje kompensacja między zwiększeniem wysokości opłaty a korzyścią (pomocą), okoliczność ta, sama w sobie, nie wystarcza do wykazania obowiązkowego związku między opłatą a korzyścią (28).

(133)

W omawianym przypadku Francja wskazała, iż przychody z opłaty wpłacane są do ogólnego budżetu państwa i że nie istnieje żaden dokument prawny umożliwiający kompensację podatków akcyzowych opłacanych przez producentów win likierowych. Komisja nie dysponuje żadnymi informacjami, które sugerowałyby inny stan rzeczy. Na podstawie powyższego stwierdzenia Komisja może zatem przyjąć, że nie istnieje obowiązkowy związek między wysokością opłaty od win likierowych a pomocą przyznawaną dla wspomnianych produktów, a przy tym nie jest konieczne wykazywanie braku ewentualnej korelacji ilościowej między kwotami pobieranymi przez Francję a kwotami wydawanymi w ramach systemu pomocy.

(134)

Ponadto, tytułem uzupełnienia, Komisja stwierdza, że dostarczone przez Francję, po wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu, dane liczbowe wskazują na brak korelacji ilościowej między przychodami z opłaty dla poszczególnych produktów a pomocą przyznaną dla tych produktów.

(135)

Biorąc pod uwagę brak wystarczającego związku między opłatą a planowaną pomocą, nie można przeprowadzić oceny wpływu tej opłaty na zgodność ze wspólnym rynkiem zgłoszonych środków, zwłaszcza w rozumieniu art. 90 Traktatu, w ramach rozważanej procedury przyznania pomocy państwa w art. 88 Traktatu.

VI.   WNIOSKI

(136)

Na podstawie powyższego Komisja stwierdza, że planowana przez Francję pomoc może zostać objęta odstępstwem przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pomoc państwa, którą Francja zamierza przyznać na rzecz producentów i pośredników wina likierowego w kwocie 12 000 000 euro, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.

Przyznanie niniejszej pomocy jest zatem dozwolone.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.

Bruksela, dnia 9 listopada 2005.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. C 42 z 18.2.2005, str. 2.

(2)  Patrz przypis nr 1.

(3)  Pismo do władz francuskich z dnia 21 listopada 1996 r., nr SG(96) D/9957).

(4)  Pismo do władz francuskich z dnia 4 sierpnia 1998 r., nr SG(98) D/6737.

(5)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3 maja 2001 r. w sprawie C-204/97, Republika Portugalii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Zb. Orz. str. I-03175.

(6)  Ustawa o finansowaniu wyrównawczym nr 93-859 z dnia 22 czerwca 1993 r.

(7)  1 FRF = 0,15 euro

(8)  (ilości, które mogą się różnić od ilości wprowadzonych do konsumpcji)

(9)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie C-482/99, Republika Francuska przeciwko Komisji, Zb. Orz. str. I-4397, pkt 24 uzasadnienia i sprawa C-126/01 GEMO, wyrok z dnia 20 listopada 2003 r., Zb. Orz. 2003, str. I-13769.

(10)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C/345/02, Pearle przeciwko Hoofdbedrijfschap Ambachten, Zb. Orz. 2004, str. I-7139.

(11)  Wyrok z dnia 17 września 1980 r., sprawa 730/79, Philippe Morris przeciwko Komisji, Zb. Orz. 1980, str.-2671, pkt 11 i 12 uzasadnienia.

(12)  Rolnictwo w Unii Europejskiej, informacje statystyczne i ekonomiczne w 2004. Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa, Komisja Europejska.

(13)  Wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 1969 r., sprawy łączone 6 i 11-69, Komisja przeciwko Republice Francuskiej, Zb. Orz., ust. 20 uzasadnienia.

(14)  Wyrok Trybunału z dnia 21 marca 1990 r., sprawa C-142/87, Belgia przeciwko Komisji, Zb. orz., pkt 35 uzasadnienia.

(15)  Dz.U. L 1 z 1.1.2004, str. 1.

(16)  Dz.U. C 232 z 12.8.2000, str. 19.

(17)  Dz.U. C 252 z 12.9.2001, str. 5

(18)  Dz.U. C 45 z 17.2.1996, str. 5, z późniejszymi zmianami dotyczącymi stosowania w sektorze rolniczym, Dz.U. C 48 z 13.2.1998, str. 2.

(19)  Dz.U. C 252 z 12.9.2001, str. 5.

(20)  Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208 z 24.7.1992, str. 1).

(21)  Pomoc państwa nr N 166/2002.

(22)  Dz.U. L 327 z 21.12.1999, str. 7.

(23)  Patrz przypis 18.

(24)  Dz.U. L 336 z 23.12.1994, str. 22.

(25)  Wyrok Trybunału z dnia 25 czerwca 1970 r., sprawa 47/69, Rząd Republiki Francuskiej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Zb. Orz. 1970, str. 487.

(26)  Wyrok z dnia 23 kwietnia 2002 r., sprawa C-234/99, Niels Nygard przeciwko Svineafgiftsfonden, Zb. Orz. 2002, str. I 3657.

(27)  Jeszcze nie opublikowany w Zbiorze.

(28)  Pkt 27 uzasadnienia cytowanego wyżej wyroku.


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/49


DECYZJA KOMISJI

z dnia 16 maja 2006 r.

w sprawie pomocy państwa nr C 26/2004 (ex NN 38/2004) przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz przedsiębiorstwa Schneider Technologies AG

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1857)

(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/56/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag (1) zgodnie z przytoczonymi artykułami i uwzględniając te uwagi,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

(1)

W dniu 24 marca 2003 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą rzekomego przyznania kilku środków pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstwa Schneider Technologies AG („Schneider AG”). Wnosząca skargę spółka Gebrüder Schneider GmbH & Co. KG jest należącą do dwóch braci Schneiderów spółką holdingową, która posiadała udziały w przedsiębiorstwie Schneider AG.

(2)

W dniu 14 lipca 2004 r. Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w odniesieniu do trzech pożyczek udzielonych przez Bayrische Landesanstalt für Aufbaufinanzierung („LfA”) oraz dwóch pożyczek udzielonych przez Bayrische Forschungsstiftung (Bawarską Fundację Badawczą – „BFS”) na badania i rozwój („B&R”). Decyzja Komisji dotycząca wszczęcia wspomnianego postępowania została opublikowana w dniu 22 lutego 2005 r. (2)Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawiania uwag w sprawie przypuszczalnej pomocy państwa. Nie wpłynęły żadne uwagi stron trzecich (3). Niemcy przekazały swoją odpowiedź dotyczącą wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w pismach z dnia 16 oraz 24 września 2004 r., zarejestrowanych odpowiednio tego samego dnia.

(3)

W dniu 6 września 2005 r. Komisja zwróciła się z wnioskiem o dalsze informacje, których Niemcy udzieliły w piśmie z dnia 5 października 2005 r. (zarejestrowanym w dniu 6 października 2005 r.). W piśmie z dnia 6 lutego 2006 r. (zarejestrowanym w dniu 7 lutego 2006 r.) przekazane zostały dodatkowe informacje.

II.   OPIS

1.   BENEFICJENT

(4)

Schneider AG było znaczącym niemieckim przedsiębiorstwem z siedzibą w Türkheim, w Bawarii, produkującym telewizory kolorowe. Obok działalności produkcyjnej przedsiębiorstwo to w latach 90-tych zaangażowało się także w prace nad ambitnym projektem opracowania technologii monitorów laserowych, która gwarantowałaby lepszą ostrość i większą jasność obrazu, brak ograniczeń wielkości monitora oraz elastyczność w zakresie powierzchni wyświetlania. W latach 2000 – 2002 wymienione dziedziny działalności zostały przeniesione do dwóch nowo utworzonych spółek zależnych przedsiębiorstwa Schneider AG, tj. Schneider Electronics AG („SE”), która przejęła produkcję telewizorów, oraz Schneider Laser Technologies AG („SLT”).

(5)

LfA, którego zadaniem jest wspieranie rozwoju gospodarki regionalnej, miał od 1998 r. udziały w Schneider AG. W latach 1999 i 2000 LfA, będąc w posiadaniu 35,6 % udziałów, był największym udziałowcem. Prywatny bank inwestycyjny Lehman Brothers dysponował 26,6 % udziałów, Gebrüder Schneider GmbH & Co. KG 14,6 %, inni inwestorzy prywatni zaś 23,2 %.

(6)

W tamtym okresie na rynku wysoko oceniane były szanse Schneider AG na odniesienie sukcesu w związku z wiodącą rolą tej firmy w opracowywaniu technologii monitorów laserowych. W latach 1998 – 2000 kurs akcji firmy Schneider wzrósł niemal dziesięciokrotnie, zaś na przełomie roku 1999/2000 prawie dwuipółkrotnie. Również Lehman Brothers, drugi co do wielkości inwestor, podzielał opinię co do pozytywnych rokowań dla wspomnianego przedsiębiorstwa, jak wynika z opracowania z kwietnia 2000 r., w którym przewidywano zyskowność sektora elektroniki użytkowej od końca 2000 r., a sektora technologii monitorów laserowych od ostatniego kwartału 2001 r. W okresie od połowy 1999 r. do połowy 2000 r. Lehman Brothers kupił od LfA [...] (*1) akcji.

(7)

Jednak osiągane przez przedsiębiorstwo wyniki różniły się od oczekiwań. SE produkowała telewizory niskiej jakości i nie była w stanie konkurować z tanimi produktami sprowadzanymi przede wszystkim z Azji. Ponieważ produkcja telewizorów nie przyniosła zysków, Schneider AG nie miał środków potrzebnych SLT na kontynuację przebiegających wolniej niż pierwotnie zakładano prac nad technologią laserową. Pierwszy prototyp gotowy był dopiero w maju 2000 r., znacznie później niż planowano, i miał jedynie przemysłowe zastosowanie. Do 2002 r. przedsiębiorstwu nie udało się opracować produktu przeznaczonego do użytku prywatnego, co zasadniczo stanowiło cel gospodarczy SLT.

(8)

W marcu 2002 r. wszczęto trzy oddzielne postępowania upadłościowe dla Schneider AG oraz jej dwóch spółek zależnych. Syndyk masy upadłościowej sprzedał aktywa Schneider AG i SE chińskiemu przedsiębiorstwu elektronicznemu TCL, zaś majątek SLT spółce Jenoptik Laser, Optik, Systeme GmbH (zwanej dalej „LOS”). TCL i LOS złożyły odpowiednio najwyższe oferty.

2.   ŚRODKI FINANSOWE

(9)

W swojej decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności wymienionych poniżej środków pomocy.

2.1   TRZY POŻYCZKI LFA

(10)

Wspomniane trzy pożyczki udzielone przez LfA były częścią pakietu uzgodnionego pomiędzy LfA, Lehman Brothers, spółką wnoszącą skargę oraz konsorcjum banków. Niemcy poinformowały, że w 1998 r. omawiane przedsiębiorstwo przynosiło straty w związku z nieudanymi próbami zwiększenia sprzedaży odbiorników telewizyjnych poprzez branżowy kanał detaliczny. Dlatego kierownictwo podjęło decyzję o restrukturyzacji przedsiębiorstwa i rozszerzeniu działalności typu OEM (ang. original equipment manufacturer — producent sprzętu finalnego). Przedsiębiorstwo musiało uzyskać wypłacalność, aby zdobyć środki na restrukturyzację, prefinansowanie produkcji w ramach dużych zleceń oraz pokrycie strat.

(11)

Pierwsza pożyczka („pożyczka 1”) w wysokości 2,1 mln EUR udzielona została przez LfA we wrześniu 1999 r. przy stopie procentowej [...] % . Drugą pożyczkę („pożyczka 2”) w wysokości 5,1 mln EUR LfA przyznało również we wrześniu 1999 r. przy stopie procentowej [...] %. Trzecia pożyczka („pożyczka 3”) w wysokości 5,6 mln EUR została udzielona w lutym 2000 r. przy stopie procentowej wynoszącej [...] %. Dwie pierwsze pożyczki zostały przyznane na okres roku, natomiast termin zapadalności pożyczki 3 wynosił niemal dwa lata i upływał w dniu 31 grudnia 2001 r.

(12)

We wrześniu 2000 r. okres zapadalności dwóch pierwszych pożyczek został przedłużony do dnia 30 września 2002 r., tj. o kolejne dwa lata, a stopy procentowe podniesione: w przypadku pożyczki 1 do poziomu [...] %, a w przypadku pożyczki 2 do poziomu [...] %. W grudniu 2000 r. przedłużono okres zapadalności również pożyczki 3 do dnia 30 września 2002 r., a stopę procentową zwiększono do poziomu [...] %.

(13)

Zabezpieczeniem pożyczki 1 były przede wszystkim długi gruntowe, cesje całkowite należności oraz przeniesienie własności produktów. Jednak gwarancje te miały charakter podporządkowany w stosunku do należności wspomnianej powyżej konsorcjum banków, których pożyczki zostały udzielone wcześniej. Pożyczki 2 i 3 nie zostały zabezpieczone żadnymi gwarancjami. Niemcy wyjaśniły, że zamiast gwarancji uzgodniono wyższą stopę procentową. Rzeczywista wartość gwarancji dla LfA, będącego udziałowcem Schneider AG, była niezmiernie niska, jako że zgodnie z prawem niemieckim (§ 30 Ustawy o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością) przedmiotową pożyczkę od udziałowca najprawdopodobniej uznano by za wniesienie dodatkowego kapitału.

(14)

Partnerzy prywatni wnieśli w ramach uzgodnionego pakietu następujące rodzaje wkładu:

(a)

Lehman Brothers najpierw pod koniec 1999 r. wniósł do przedsiębiorstwa 25 mln EUR poprzez kupno znajdujących się do tamtej pory w posiadaniu przedsiębiorstwa Daimler Chrysler akcji SLT, a oprócz tego firma ta była głównym inwestorem przy kolejnym zwiększeniu kapitału w lutym 2000 r. o dodatkowe 46 mln EUR przeznaczone na sfinansowanie dalszego rozwoju działalności związanej z technologią laserową.

(b)

Konsorcjum banków prywatnych w 1998 r. przyznało Schneider AG linię kredytową w wysokości 31 mln EUR, dla której uzgodniono stopę procentową na poziomie [...] %. W 1999 r. jednoznacznie uzgodniono, że wspomniana linia kredytowa zostanie utrzymana jako część pakietu. Ponadto konsorcjum banków zgodziło się na krótkoterminowe przekraczanie wspomnianej linii kredytowej do wysokości [...]. EUR. W tym samym miesiącu bank stojący na czele wspomnianego konsorcjum zwiększył swoje oprocentowanie do poziomu [...] %. Niemcy wyjaśniły, że nie posiadały informacji na temat wprowadzenia przez inne banki należące do konsorcjum zmian pierwotnie ustalonej stopy procentowej na poziomie [...] %.

(c)

Spółka wnosząca skargę udostępniła pożyczkę od udziałowca w wysokości 7,7 mln EUR na tych samych warunkach co konsorcjum banków.

2.2.   DOTACJE NA BADANIA I ROZWÓJ (B&R)

(15)

W 1994 r. i 1997 r. Bayrische Forschungsstiftung (BFS) przyznała Schneider AG dwie dotacje o łącznej wartości 9 050 121,88 EUR (4).

Projekt 1 („Technologia monitorów laserowych”)

(16)

Pierwsza dotacja w wysokości 6 498 468,68 EUR (5) przyznana została w dniu 16 grudnia 1994 r. i przeznaczona była na sfinansowanie projektu „Technologia monitorów laserowych” („projekt 1”). Pomoc tę wypłacano w kilku transzach w okresie realizacji projektu, tj. pomiędzy styczniem 1995 r. i czerwcem 1997 r. Koszty kwalifikowane opiewały na kwotę 12 484 972,74 EUR, natomiast intensywność pomocy wynosiła 48,9 %.

(17)

Zamysłem projektu 1 było stworzenie warunków dla nowych metod pracy przy wyświetlaniu dużych kolorowych obrazów o wysokiej rozdzielczości do różnych zastosowań, a także podstaw naukowo-technologicznych dla poszczególnych komponentów przyszłego systemu.

(18)

Przy udzielaniu pomocy pod uwagę wzięto następujące koszty projektu (*2):

Koszty projektu

Koszty (w EUR)

Koszty osobowe (w tym wydatki na podróże)

4 304 566,36

Pozostałe koszty operacyjne (materiały i niezbędne środki)

4 399 666,63

Narzędzia i sprzęt

667 235,91

Badania zlecone osobom trzecim

2 296 459,41

Dodatkowe koszty pośrednie

817 044,43

Ogółem

12 484 972,74

(19)

Niemcy potwierdziły, że koszty te powstały w bezpośrednim związku z odnośnym projektem badań.

(20)

Zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi dotacji wyniki projektu zostały przedstawione szerokiemu gronu publicznemu oraz ogólnie udostępnione.

(21)

BFS sfinansowała ponadto w 100 % projekt badawczy dotyczący „niebieskiego laseru” prowadzony przez Uniwersytet w Würzburgu. Koszty tego projektu opiewały na kwotę 0,26 mln EUR. Projekt 1 oraz projekt „Niebieski laser” zostały powiązane na prośbę BFS, tak aby mogła mieć miejsce wymiana naukowego know-how.

Projekt 2 („Technologia monitorów laserowych – integracja systemu i prototypy”)

(22)

Kolejna dotacja w wysokości 2 551 653,20 EUR została przyznana w dniu 23 lipca 1997 r. Dotacja ta przeznaczona była na sfinansowanie projektu „Technologia monitorów laserowych – integracja systemu i prototypy” (zwanego dalej „projektem 2”), który miał być projektem następczym w stosunku do projektu 1. Pomoc tę wypłacano w kilku transzach w okresie realizacji projektu, tj. pomiędzy kwietniem 1997 r. i wrześniem 1999 r. Koszty kwalifikowane oszacowano na kwotę 5 103 293,22 EUR, co oznaczało intensywność pomocy na poziomie 50 %.

(23)

W ramach projektu 2 prowadzone miały być prace nad rezultatami projektu 1, ponadto miały zostać podjęte próby zintegrowania poszczególnych elementów w jeden system. Prace objęły również badania nad tworzeniem obrazu za pomocą pikosekundowych laserów impulsowych, wytrzymałością laserową poszczególnych komponentów, a także miniaturyzacją monochromatycznych systemów laserowych.

(24)

Przy udzielaniu pomocy pod uwagę wzięto następujące koszty projektu:

Koszty projektu

Koszty (w EUR)

Koszty osobowe

2 584 273,68

Pozostałe koszty operacyjne (materiały i niezbędne środki)

1 061 850,98

Badania zlecone osobom trzecim

1 123 308,26

Dodatkowe koszty pośrednie

817 044,43

Ogółem

5 103 293,22

(25)

Niemcy potwierdziły, że koszty te powstały w bezpośrednim związku z odnośnym projektem badań.

(26)

Zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi dotacji wyniki projektu zostały przedstawione szerokiemu gronu publicznemu oraz ogólnie udostępnione. Prawa użytkowania przyznawane były na wniosek na warunkach rynkowych.

III.   POWODY WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

(27)

W odniesieniu do wspominanych trzech pożyczek Komisja początkowo była zdania, że pożyczki te najprawdopodobniej zgodne są z zasadą inwestora kierującego się regułami rynkowymi. Jednak Komisja nie mogła wydać ostatecznej opinii z braku dokładniejszych informacji. Ponadto miała ona też wątpliwości co do zgodności obu projektów dotyczących technologii laserowej ze wspólnotowymi zasadami przyznawania pomocy państwa.

IV.   UWAGI STRON TRZECICH

(28)

Nie wpłynęły żadne uwagi od osób trzecich.

V.   UWAGI NIEMIEC

(29)

Ustosunkowując się do kwestii wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy stwierdziły, iż przedmiotowe pożyczki nie stanowiły pomocy państwa, ponieważ są one zgodne z zasadą inwestora kierującego się regułami rynkowymi.

(30)

Odnosząc się do dotacji na badania i rozwój Niemcy wyraziły opinię, zgodnie z którą oba projekty należy traktować jako badania przemysłowe, w związku z czym dotacje do wysokości 50 % kosztów kwalifikowanych są zgodne z przepisami dotyczącymi pomocy na badania i rozwój, które obowiązywały w momencie przyznawania poszczególnych środków pomocy. Jeśli chodzi o projekt 2 Niemcy wyjaśniły, że nazwa projektu, tj. „Integracja systemu i prototypy” jest myląca, ponieważ celem projektu było przeprowadzenie dokładniejszych prac nad poszczególnymi komponentami projektu.

VI.   OCENA POMOCY

1.   POŻYCZKI LFA

1.1.   POMOC PAŃSTWA

(31)

Zgodnie z art. 87 Traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Aby stwierdzić, czy pożyczki od udziałowców przyznawane przez instytucje publiczne stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu WE, należy zbadać, czy inwestor kierujący się regułami rynkowymi udzieliłby w podobnej sytuacji pożyczek na porównywalnych warunkach.

(32)

Zdaniem Komisji wiele przemawia za tym, że omawiane trzy pożyczki nie stanowią pomocy państwa, ponieważ były one zgodne z zasadą inwestora kierującego się regułami rynkowymi. Po pierwsze, zgodnie z informacjami znajdującymi się w posiadaniu Komisji w sytuacji, jaka miała miejsce w latach 1999 i 2000, z punktu widzenia rynku nie było nierozsądne przyznanie Schneider AG pożyczek o stopach procentowych w przedziale pomiędzy [...] %, [...] % i [...] % (referencyjna stopa procentowa Komisji: 4,76 %), które następnie podniesiono do poziomu [...] %,[...] % i [...] % (referencyjna stopa procentowa Komisji: 5,7 %). Fakt, że rynek wierzył w osiąganie przez Schneider AG zysków w przyszłości, potwierdzał m.in. niemal dziesięciokrotny wzrost kursu akcji przedsiębiorstwa Schneider w latach 1998-2000, zaś strategiczny bank inwestycyjny Lehman Brothers, opierając się na bardzo optymistycznych wynikach analiz, nabył w tamtym okresie kolejne [...] akcji Schneider AG. W lipcu 2000 r. około 50 % kapitału spółki znajdowało się w rękach około 40 inwestorów strategicznych. Po drugie, działania LfA były znacznie ostrożniejsze niż postępowanie Lehman Brothers – prywatnego udziałowca. Lehman Brothers podniósł kapitał spółki Schneider AG o 25 mln EUR w grudniu 1999 r., jak również był wiodącym inwestorem w lutym 2000 r. przy podniesieniu kapitału o kolejne 46 mln EUR. LfA oprócz udziału w wysokości około 8,74 mln EUR we wspomnianym podniesieniu kapitału w lutym (co zostało uznane za zgodne z zasadą inwestora kierującego się zasadami rynkowymi już w decyzji o wszczęciu wspomnianego postępowania) udostępnił kolejne 12,8 mln EUR wyłącznie w postaci podlegających spłacie oprocentowanych pożyczek. Po trzecie, stopy procentowe LfA były wyższe od tych zaoferowanych przez konsorcjum banków, i to zarówno w przypadku pierwszego przyznania pożyczek (wrzesień 1999 r. i luty 2000 r.), jak i późniejszego ich przedłużenia (wrzesień i grudzień 2002 r.)

(33)

Niemniej jednak nadal istnieją pewne wątpliwości co do charakteru odnośnych pożyczek. W związku z rolą LfA, polegającą na wspieraniu gospodarki regionalnej, oraz na podstawie dostępnych informacji Komisja nie może wykluczyć, że celem inwestycji było umożliwienie firmie Schneider przetrwania kryzysu i uratowanie miejsc pracy w regionie. Ponadto nie jest jasne, czy wyższe stopy procentowe były wystarczającym środkiem do zastąpienia brakujących gwarancji. W momencie przyznania pożyczek Schneider AG znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej, nie można było także wykluczyć, że technologia laserowa nie odniesie sukcesu. Trudno jest ocenić, czy wyższe odsetki wystarczały do pokrycia takiego ryzyka.

1.2.   BEZPRZEDMIOTOWA DECYZJA

(34)

Zdaniem Komisji kwestię tego, czy w przypadku pożyczek LfA mamy do czynienia z pomocą państwa, można pozostawić otwartą. Nawet jeśli pożyczki te zostałyby zaklasyfikowane jako niezgodna z prawem pomoc państwa, negatywna decyzja nakazująca windykację dotacji byłaby bezprzedmiotowa, ponieważ nie istnieje już żadne przedsiębiorstwo, które bezpośrednio bądź pośrednio było beneficjentem domniemanej pomocy państwa.

(35)

Beneficjentem pożyczki była z formalnego punktu widzenia firma Schneider AG. SE oraz SLT zostały utworzone dopiero po przyznaniu pożyczek, jednak nie można wykluczyć, że i te przedsiębiorstwa stały się beneficjentami przedmiotowych pożyczek. W marcu 2002 r. wszczęto postępowania upadłościowe przeciwko wymienionym trzem firmom Schneider i wszystkie trzy przedsiębiorstwa zostały zlikwidowane. Zobowiązanie z tytułu pożyczek zostało uwzględnione w masie upadłościowej.

(36)

Aktywa tych trzech przedsiębiorstw zostały sprzedane przez syndyka masy upadłościowej pod nadzorem sądów upadłościowych. Komisja stoi na stanowisku, że za poszczególne składniki aktywów uzyskano ceny rynkowe, a tym samym korzyści wynikające z pomocy państwa nie przeszły na żadnego z nabywców.

(a)

Na aktywa będące w posiadaniu Schneider AG w momencie likwidacji firmy składały się marki handlowe. Syndyk masy upadłościowej z pomocą konsultanta w zakresie M&A (ang. mergers and acquisitions połączenia i przejęcia przedsiębiorstw) prowadził globalne poszukiwania potencjalnych inwestorów, a następnie sprzedał marki handlowe chińskiemu przedsiębiorstwu produkcji sprzętu elektronicznego TCL za cenę 3,48 mln EUR. Jednocześnie zwrócono się do innego doradcy o ustalenie wartości marek handlowych. Otrzymał on kilka ofert o wartości znacznie niższej niż kwota zaoferowana przez TCL. Dlatego Komisja wychodzi z założenia, że marki handlowe zostały sprzedane po cenie rynkowej.

(b)

Aktywa firmy SE, na które składały się linia produkcyjna telewizorów oraz stany magazynowe, zostały sprzedane przez syndyka masy upadłościowej przedsiębiorstwu TCL za łączną cenę 5 745 480 EUR. W świetle informacji przekazanych przez Niemcy syndyk masy upadłościowej prowadził szeroko zakrojone rozmowy z szeregiem potencjalnych inwestorów. Jednak zainteresowanie kupnem linii produkcyjnej telewizorów, która działała już kilka lat i była dostosowana do potrzeb firmy Schneider AG, było niewielkie; natomiast nikt nie był zainteresowany kupnem stanów magazynowych, tj. odbiorników telewizyjnych, w przypadku których nie można było zaoferować ani gwarancji, ani serwisu posprzedażowego. TCL złożyło najwyższą ofertę, którą w związku z tym uznaje się za ofertę po cenie rynkowej.

(c)

W przypadku SLT syndyk masy upadłościowej zwrócił się do konsultanta w zakresie M&A, który wysłał dokumenty sprzedaży do około 150 potencjalnych inwestorów. Przeprowadzono szczegółowe rozmowy z szeregiem potencjalnych nabywców. Jednak w związku z problemami technicznymi w pracach nad technologią monitorów laserowych rzeczywiste zainteresowanie było niewielkie. Żadna ze złożonych ofert nie przewyższała oferty spółki LOS, pomimo prób osobnej sprzedaży poszczególnych patentów – istniejących oraz oczekujących na zarejestrowanie. Aktywa SLT sprzedano w dwóch etapach (6) za łączną cenę w wysokości 6 025 000 EUR spółce LOS. Dlatego Komisja jest zdania, że również za aktywa SLT uzyskano cenę rynkową.

2.   PROJEKTY BADAWCZO-ROZWOJOWE

2.1.   POMOC PAŃSTWA

(37)

Państwowe środki finansowe udostępniane są przez kraj związkowy Bawarię za pośrednictwem BFS. Środki te pochodzą tym samym ze źródeł państwowych i są własnością państwa. Schneider AG odniósł korzyść w związku z omawianym finansowaniem realizowanych przez SLT części projektu 1 oraz projektu 2. Ponieważ elektronika użytkowa stanowi przedmiot wymiany handlowej pomiędzy państwami członkowskimi, przedmiotowy środek pomocy grozi zakłóceniem konkurencji i wpływa negatywnie na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Tym samym dotacje do projektów 1 i 2 stanowią pomoc państwa.

(38)

Natomiast finansowanie z zasobów państwowych projektu „Niebieski laser” realizowanego przez Uniwersytet w Würzburgu nie stanowi, zdaniem Komisji, pomocy. Projekt ten obejmował badania podstawowe i ukierunkowany był na ogólne poszerzenie wiedzy naukowej i technicznej. Zgodnie z pkt 2.2 zasad ramowych w dziedzinie B&R z 1986 r. (7) (obowiązujących w 1994 r. w okresie przyznania dotacji) wspieranie badań podstawowych w normalnym przypadku nie jest klasyfikowane jako pomoc państwa. „Jednak w wyjątkowych przypadkach, w których badania te przeprowadzane są w szczególnych przedsiębiorstwach bądź dla takich przedsiębiorstw, Komisja może nie wykluczyć możliwości, że pomoc wchodzi w zakres obowiązywania art. 92 ust. 1” [obecnie art. 87 ust. 1]. Taka sytuacja nie ma miejsca w omawianym przypadku. Projekt nie był realizowany dla firmy Schneider. Wniosek o wsparcie został złożony w sposób niezależny przez Uniwersytet w Würzburgu, a dotacje wypłacone bezpośrednio tej uczelni. Z informacji przekazanych Komisji przez Niemcy wynika, że wyniki przeprowadzanych przez Uniwersytet badań nie były istotne dla Schneider AG, jako że przedsiębiorstwo to miało własne koncepcje rozwiązania problemów związanych z niebieskim laserem. Schneider AG prowadziła swoje działania w zakresie badań i rozwoju niezależnie od projektu „Niebieski laser” i nie wykorzystała wyników projektu uniwersyteckiego przy opracowywaniu własnych rozwiązań technicznych. Wspomniane projekty zostały ze sobą powiązane na życzenie BFS, która liczyła na efekt synergii, co jednak nie miało miejsca.

2.2.   ODSTĘPSTWO ZGODNIE Z ART. 87 UST. 3 TRAKTATU WE

(39)

Dotacje na badania i rozwój należy oceniać w oparciu o wspólnotowe ramy pomocy państwa na badania i rozwój (zwane dalej „wspólnotowymi zasadami ramowymi w dziedzinie B&R”) z 1986 r. (8), względnie 1996 r. (9), zgodnie z którymi dopuszczalna jest pomoc państwa na badania podstawowe, (podstawowe) badania przemysłowe oraz na działalność rozwojową na etapie przedkonkurencyjnym.

Projekt 1

Poziom B&R – intensywność pomocy

(40)

Projekt 1 może zostać zaklasyfikowany jako podstawowe badania przemysłowe w rozumieniu załącznika 1 do wspólnotowych zasad ramowych w dziedzinie B&R z 1986 r. (10) Celem działalności badawczej było uzyskanie poprzez prace teoretyczne i eksperymentalne zupełnie nowych informacji na temat wyświetlania dużych kolorowych obrazów o wysokiej rozdzielczości do różnych zastosowań, jak również opracowanie podstaw naukowych i technologicznych dla poszczególnych komponentów przyszłego systemu monitorów laserowych.

(41)

BFS sfinansowała projekt w 48,98 %, tym samym intensywność pomocy nie przekroczyła pułapu wynoszącego 50 % przewidzianego dla podstawowych badań przemysłowych.

Efekt zachęty

(42)

Komisja jest zdania, że pomoc na badania i rozwój miała efekt zachęty, ponieważ projekt nie zostałby zrealizowany bez wsparcia ze strony państwa. Projekt ten obarczony był wysokim stopniem ryzyka technicznego i ekonomicznego, zaś technologia miała wysoce innowacyjny charakter; wymagał on przeprowadzenia badań podstawowych oraz znacznych nakładów. Potwierdziły to badania zewnętrzne przeprowadzone na zlecenie BFS przed podjęciem decyzji w sprawie dotacji. Poproszeni o opinię eksperci byli zdania, iż przedmiotowy projekt może zostać zrealizowany jedynie przy znaczącym wsparciu finansowym, z uwagi na jego wysoką złożoność oraz ambitnie wytyczone cele. Za największe ryzyko uznano kwestię dokładnego oddania obrazu. Eksperci potwierdzili ponadto, że z tą zupełnie nową technologią wiązał się szereg pojedynczych problemów, które mogły być rozwiązane jedynie w ramach intensywnie realizowanego, skoncentrowanego i odpowiednio finansowanego projektu badawczo-rozwojowego.

Projekt 2

Poziom B&R – intensywność pomocy

(43)

W odniesieniu do projektu 2 Niemcy przekonywały, że również ten projekt należy postrzegać jako badania podstawowe (11). Zdaniem Niemiec prace w ramach tego projektu pomimo mylącej drugiej części jego nazwy („Integracja systemu i prototypy”) odpowiadały swoim charakterem podanej powyżej definicji. Niemcy wyjaśniły, że projekt miał na celu realizację dalszych prac nad poszczególnymi elementami omawianej technologii. Dlatego z punktu widzenia BFS projekt ten należało zaklasyfikować w całości jako badania przemysłowe. Ponadto pierwszy prototyp powstał kilka miesięcy po zakończeniu projektu 2, przy czym prototyp ten przeznaczony był do zastosowania przemysłowego, a nie komercyjnego, jak planowano pierwotnie. Właściwe badania przedkonkurencyjne podjęto dopiero po zakończeniu projektu 2, przy czym już bez dalszych publicznych środków finansowych.

(44)

Komisja jest raczej przekonana, że projekt ten przynajmniej częściowo należałoby uznać za działalność rozwojową na etapie przedkonkurencyjnym (12). Wsparcie byłoby ograniczone do 25 % lub zgodnie z pkt 5.5 i pkt 5.9 wspólnotowych zasad ramowych w dziedzinie B&R z 1996 r. musiałoby stanowić ważoną średnią dopuszczalnej intensywności pomocy. Komisja sądzi, że integracja poszczególnych komponentów w jeden system wchodzi w zakres definicji działań rozwojowych na etapie przedkonkurencyjnym. Ponadto pierwszy prototyp został ukończony zaledwie kilka miesięcy po zakończeniu projektu 2, co świadczy o tym, że projekt ten ukierunkowany był na stworzenie pierwszego prototypu.

(45)

Niemniej dogłębniejsza analiza tej kwestii byłaby bezprzedmiotowa, jako że ewentualne niezgodne z prawem dotacje nie mogłyby już prowadzić do zakłóceń na rynku. Dotacje na badania i rozwój otrzymała firma Schneider AG. SE i SLT zostały utworzone dopiero później. Wydaje się bardzo mało prawdopodobne, aby producent telewizorów SE odniósł korzyść z dotacji na badania i rozwój przeznaczonej na badania w zakresie technologii laserowej, która została w całości wykorzystana w uzgodniony sposób. SLT mogłaby dzięki dotacji odnieść korzyść. Jednak w międzyczasie przedsiębiorstwa zlikwidowano, dotacje na badania i rozwój włączono do masy upadłościowej (13), a składniki aktywów sprzedano po cenach rynkowych (patrz motyw 36).

Efekt zachęty

(46)

Komisja stoi na stanowisku, że poziom ryzyka technologicznego i ekonomicznego w przypadku projektu 2 był jeszcze bardzo wysoki i SLT nie byłaby w stanie zrealizować tego projektu bez wsparcia BFS. Podobnie jak projekt 1, także projekt 2 miał wybitnie innowacyjny charakter i wymagał znacznych nakładów.

VII.   WNIOSEK

(47)

Komisja dochodzi do wniosku, że dotacja na badania i rozwój w wysokości 6 498 468,68 EUR dla projektu 1 oraz 50 % dotacji na badania i rozwój dla projektu 2, tj. kwota 1 275 826,60 EUR były zgodne ze wspólnotowymi zasadami przyznawania pomocy państwa.

(48)

W odniesieniu do trzech pożyczek o łącznej wysokości 12,8 mln EUR oraz 50 % pomocy na badania i rozwój dla projektu 2 Komisja jest zdania, iż dostępne informacje nie są wystarczające do wydania ostatecznej oceny. Jednak zasadnicza kwestia tego, czy w przypadku przedmiotowych pożyczek mamy do czynienia z pomocą państwa oraz w jakim stopniu projekt 2 wykorzystano do badań przemysłowych, może pozostać otwarta. Nie można byłoby zażądać zwrotu ewentualnie niezgodnej z prawem pomocy państwa, ponieważ po likwidacji wszystkich przedsiębiorstw będących faktycznymi i domniemanymi jej beneficjentami oraz po sprzedaży wszystkich aktywów po cenach rynkowych pomoc ta nie prowadziłaby już do zakłóceń na rynku.

Dlatego Komisja dochodzi do wniosku, że wszczęte zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE formalnie postępowanie wyjaśniające dotyczące trzech wspomnianych pożyczek oraz części projektu 2 stało się bezprzedmiotowe,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pomoc w wysokości 6 498 468,68 EUR na rzecz Schneider AG, z siedzibą w Türkheim, na rzecz projektu badawczego „Technologia monitorów laserowych” oraz pomoc w wysokości1 275 826,60 EUR na rzecz projektu badawczo-rozwojowego „Technologia monitorów laserowych – integracja systemu i prototypy” są zgodne ze wspólnym rynkiem.

Artykuł 2

Formalne postępowanie wyjaśniające zostaje umorzone w zakresie, w jakim odnosi się do pożyczek Bayrische Landesanstalt für Aufbaufinanzierung na łączną kwotę 12,8 mln EUR oraz dotacji w wysokości 1 275 826,60 EUR na projekt badawczy „Technologia monitorów laserowych – integracja systemu i prototypy”.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

Bruksela, dnia 16 maja 2006 r.

W imieniu Komisji

Neelie KROES

Członek Komisji


(1)  Dz.U. C 46 z 22.2.2005, str. 12.

(2)  Patrz przypis 1.

(3)  Podczas trwania postępowania wyjaśniającego bądź już po jego zakończeniu otrzymano kilka odpowiedzi, których jednak nie można uznać za oficialne uwagi (były to głównie pozbawione komentarza artykuły prasowe nienawiązujące tematyką do prowadzonego postępowania oraz jedna, również nieopatrzona bliższymi wyjaśnieniami złożona Komisji oferta dotycząca usług doradczych odnośnie do prowadzonego postepowania).

(*1)  Tajemnica handlowa

(4)  Wliczając w to środki na wsparcie projektu „Niebieski laser” przeprowadzonego przez Uniwersytet w Würzburgu.

(5)  Wliczając w to środki na wsparcie projektu „Niebieski laser” przeprowadzonego przez Uniwersytet w Würzburgu.

(*2)  W tabeli podano jedynie koszty badań przeprowadzonych przez firmę Schneider AG, natomiast nie uwzględniono dotacji w wysokości 0,26 mln EUR na projekt „Niebieski laser” prowadzony przez Uniwersytet w Würzburgu i na życzenie BFS powiązany z projektem Schneider.

(6)  Pierwszy etap polegał na utworzeniu wspólnego przedsiębiorstwa, do którego zostały przeniesione aktywa SLT. LOS miał 60 % udziałów we wspólnym przedsiębiorstwie, natomiast 40 % włączono do masy upadłościowej. Celem tego etapu pośredniego, którego czas trwania założono na jeden rok, było umożliwienie znalezienia inwestora strategicznego, który przejąłby 40 % pochodzące z masy upadłościowej. Jednk nie udało się znaleźć takiego inwestora i LOS mógł kupić 100 % udziałów.

(7)  Dz.U. C 83 z 11.4.1986, str. 2.

(8)  Patrz przypis 8.

(9)  Dz.U. C 45 z 17.02.1996, str. 5.

(10)  Zgodnie z załącznikiem 1 do wspólnotowych zasad ramowych w dziedzinie B&R z 1986 r. „podstawowe badania przemysłowe definiuje się jako samodzielną, teoretyczną lub eksperymentalną pracę, której celem jest uzyskanie nowej lub lepszej wiedzy na temat praw rządzących nauką i techniką, w tym o ich zastosowaniu w sektorze przemysłowym bądź w działalności danego przedsiębiorstwa.”

(11)  Zgodnie z załącznikiem 1 do wspólnotowych zasad ramowych w dziedzinie B&R z 1996 r. badania przemysłowe definiuje się jako planowe bądź krytyczne badanie ukierunkowane na zdobycie nowych informacji w celu umożliwienia wykorzystania tej wiedzy do opracowywania nowych produktów, procedur bądź usług, lub do wprowadzania znaczących udoskonaleń w istniejących produktach, procedurach bądź usługach.

(12)  Zgodnie z załącznikiem 1 do wspólnotowych zasad ramowych w dziedzinie B&R z 1996 r. działalność rozwojowa na etapie przedkonkurencyjnym oznacza wykorzystanie wyników badań przemysłowych w planach, schematach i projektach nowych, zmodyfikowanych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług, bez względu na to, czy są przeznaczone na sprzedaż czy do użytkowania, w tym stworzenie pierwszego prototypu, nienadającego się do użytku handlowego. Może ona ponadto obejmować opracowanie i projektowanie alternatywnych produktów, procesów lub usług oraz wstępną demonstrację lub projekty pilotażowe, pod warunkiem, że te projekty nie będą przekształcone ani wykorzystane do zastosowań przemysłowych ani handlowych.

(13)  Gdy okazało się, że aktywa SLT zostaną sprzedane poza Bawarią, przestał być spełniony jeden z formalnych warunków pomocy.


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/56


DECYZJA KOMISJI

z dnia 7 czerwca 2006 r.

w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz nabywania udziałów w spółdzielniach winiarskich

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2070)

(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)

(2007/57/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2,

po wezwaniu zainteresowanych stron do ustosunkowania się zgodnie z wyżej wymienionym art. (1) i z uwzględnieniem ich stanowiska,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

(1)

Środek został notyfikowany Komisji pismem z dnia 19 kwietnia 2001 r. w odpowiedzi na pisemne zapytanie służb Komisji. Ze względu na fakt, iż środek w momencie tym został już wdrożony, pomoc przeniesiona została do spisu pomocy nienotyfikowanych (Pomoc nr NN 32/01).

(2)

Dodatkowe informacje przekazane zostały pismem z dnia 13 lutego 2002 r., które wpłynęło dnia 18 lutego 2002 r., pismem z dnia 5 lipca 2002 r., które wpłynęło dnia 9 lipca 2002 r. oraz pismem z dnia 5 grudnia 2002 r., które wpłynęło dnia 10 grudnia 2002 r. Ponadto w dniu 25 czerwca 2002 r. w siedzibie Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa miało miejsce zebranie.

(3)

Komisja poinformowała Niemcy pismem z dnia 2 października 2003 r., SG (2003) D/232035, o swej decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie tego środka zgodnie z art. 88 ust. 2 traktatu WE (Pomoc nr C 60/2003).

(4)

Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2). Komisja wezwała zainteresowane strony do ustosunkowania się do przedmiotowej pomocy.

(5)

W piśmie z dnia 18 listopada 2003 r., które wpłynęło w dniu 25 listopada 2003 r., w piśmie z dnia 23 grudnia 2003 r., które wpłynęło w dniu 5 stycznia 2004 r., oraz w piśmie z dnia 12 lutego 2004 r., które wpłynęło w dniu 17 lutego 2004 r. Komisja uzyskała stanowiska zainteresowanych stron oraz władz lokalnych przydzielających środki pomocowe.

(6)

Niemcy przekazały swoje stanowisko Komisji pismem z dnia 5 listopada 2003 r., które wpłynęło dnia 6 listopada 2003 r.

(7)

W piśmie z dnia 7 marca 2005 r., które wpłynęło dnia 9 marca 2005 r., Niemcy przekazały Komisji stanowisko uzupełniające, w którym wnoszono o ocenę środka w oparciu o art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1860/2004 z dnia 6 października 2004 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rolnego i sektora rybołówstwa (3).

II.   OPIS POMOCY

II.1.   Tytuł środka

(8)

Dotacja na zakup udziałów przez producentów winogron w Nadrenii – Palatynacie.

II.2.   Podstawa prawna

(9)

Środek realizowany jest w oparciu o następujące 4 dyrektywy:

Wytyczne dot. przydzielania dotacji ze środków powiatu Bernkastel-Wittlich na rzecz wspierania producentów winogron przystępujących do spółdzielni winiarskich.

Wytyczne dot. przydzielania dotacji ze środków powiatu Cochem-Zell na rzecz wspierania producentów winogron przystępujących do spółdzielni winiarskich/grup producentów.

Wytyczne dot. przydzielania dotacji ze środków powiatu Trier-Saarburg na rzecz wspierania producentów winogron przystępujących do spółdzielni winiarskich/grup producentów.

Komunikat gminy zbiorczej Schweich o zwiększeniu dotacji powiatu Trier-Saarburg na rzecz wspierania producentów winogron przystępujących do spółdzielni winiarskich/grup producentów.

(10)

Dyrektywa zarządu powiatu Bernkastel-Wittlich przewiduje pomoc na zakup udziałów jednej określonej spółdzielni winiarskiej, spółdzielni Moselland. W dyrektywach zarządu powiatu Cochem-Zell zawarte zostały podobne przepisy, które w praktyce doprowadziły do tego, że wspierane były wyłącznie udziały spółdzielni Moselland. Dyrektywy zarządu powiatu Trier-Saarburg i gminy zbiorczej Schweich nie są ukierunkowane na jedno konkretne przedsiębiorstwo, lecz ogólnie na spółdzielnie, względnie grupy producentów, uznane zgodnie z niemiecką ustawą strukturalną.

II.3.   Cel środka

(11)

Celem środka było zwiększenie ilości winogron zbieranych przez grupy producentów i zmniejszenie ilości wina beczkowego sprzedawanego indywidualnie, tzn. nie poprzez grupy producentów. Powinno to przyczynić się do stabilizacji cen na rynku wina beczkowego. Jednocześnie w dłuższej perspektywie zlikwidowane zostać miały dzięki temu moce produkcyjne indywidualnych gospodarstw w zakresie techniki winiarskiej, a w szczególności małych zakładów winiarskich na obszarze uprawy winorośli Mosel-Saar-Ruwer.

(12)

W ramach pomocy pokrywana była część kosztów nabycia przez producentów winogron udziałów w spółdzielniach winiarskich względnie grupach producentów (zwanych dalej grupami producentów). Warunkiem przyznania pomocy było zobowiązanie się producenta winogron do pozostania w posiadaniu udziałów przez okres 5 lat od złożenia wniosku. Ponadto producent musiał przystąpić wraz z uprawianymi przez siebie winnicami do grupy producentów i dostarczać wszystkie wyprodukowane winogrona względnie moszcz gronowy lub wino grupie producentów. Producent winogron zobowiązany został również do likwidacji posiadanych urządzeń techniki winiarskiej.

II.4.   Środki pomocowe

(13)

Pomoc przyznana została w formie dotacji bezpośrednich, jak również w formie dotacji do odsetek od pożyczek rynku kapitałowego.

(14)

Koszty nabycia jednego udziału wynosiły zwykle 293,99 EUR. Gdy tylko koszty jednego udziału zmniejszały się, odpowiednio zmniejszeniu ulegała także dotacja.

(15)

Przyznano następujące dotacje na zakup udziału:

Powiat lub gmina

Na zakup od 1 do 5 udziałów

Ponadto na każdy udział

Maksymalna dotacja dla każdego nowo przystępującego zakładu

Bernkastel-Wittlich

76,69 EUR

38,35 EUR

766,94 EUR

Cochem-Zell

76,69 EUR

76,69 EUR

brak górnej granicy

Trier-Saarburg

76,69 EUR

38,35 EUR

766,94 EUR

Schweich

51,13 EUR

255,65 EUR

(16)

Dotacje gminy zbiorczej Schweich zostały wypłacone dodatkowo do płatności w powiecie Trier-Saarburg (pomoc skumulowana).

(17)

W powiecie Cochem-Zell zostały przyznane dotacje na spłatę odsetek od pożyczek zaciągniętych na zakup udziałów do wysokości 4,95 % przez okres maksymalnie czterech lat.

(18)

W roku 2000 zrealizowane zostały następujące płatności na rzecz grup producentów:

Powiat lub gmina

Spółdzielnia winiarska Moselland

Grupa producentów Moselherz

Grupa producentów Mosel Gate

Bernkastel-Wittlich

44 022 EUR

EUR

EUR

Cochem-Zell

20 171 EUR

EUR

EUR

Trier-Saarburg

51 270 EUR

6 990 EUR

7 631 EUR

Schweich

16 975 EUR

3 390 EUR

5 011 EUR

ŁĄCZNIE

132 438 EUR

10 380 EUR

12 642 EUR

(19)

Łącznie w roku 2000 wypłacono 155 460 EUR. Środek sfinansowany został z funduszy zarządów powiatów oraz gminy Schweich.

II.5.   Okres obowiązywania środka

(20)

Okres obowiązywania środka w powiecie Cochem-Zell wynosił cztery lata (lata 2000-2003). Inne regulacje dotyczące pomocy ograniczone były do roku 2000.

II.6.   Beneficjenci

(21)

Pomoc wypłacana była bezpośrednio grupom producentów, sprzedającym swoje udziały po obniżonej cenie nowo przystępującym producentom winogron oraz zakładom winiarskim.

(22)

Producenci winogron i zakłady winiarskie w danym powiecie mogły dzięki temu nabywać udziały w grupach producentów po niższych kosztach.

(23)

Grupy producentów mogły dzięki temu środkowi podwyższyć swój kapitał własny i zabezpieczyć dostawy surowca.

II.7.   Przyczyny wszczęcia formalnej procedury dochodzenia

(24)

Pobieżna kontrola pozwoliła na zaklasyfikowanie tego środka jako pomocy dla przedsiębiorstw skierowanej do producentów winogron oraz grup producentów, niezgodnej ze wspólnym rynkiem. Dlatego też Komisja wszczęła formalną procedurę dochodzenia.

III.   STANOWISKA ZAINTERESOWANYCH STRON

III.1.   Skargi zgłoszone w związku ze środkiem

(25)

Urzędy Komisji otrzymały skargę w związku z wprowadzeniem niniejszej regulacji dotyczącej pomocy. Składający skargę zwracał uwagę na fakt, iż dzięki pomocy producenci winogron mogli nabywać udziały w miejscowych grupach producentów po obniżonych cenach. Oprócz korzyści w postaci zwiększenia kapitału, grupy producentów mogły dzięki temu również zabezpieczyć dostawy surowca – moszczu gronowego i win surowych. Według skarżącego konkurenci znaleźli się w niekorzystnej sytuacji, jeśli chodzi o dostawy wina gronowego i win surowych.

III.2.   Stanowiska zainteresowanych stron w ramach formalnej procedury dochodzenia

(26)

W stanowiskach zainteresowanych stron/niemieckich władz regionalnych przyznających pomoc podkreślano wsparcie niezbędnych zmian strukturalnych na liczącym 2 000 lat obszarze uprawy winorośli z winnicami usytuowanymi na zboczach, którego zachowanie ma ogromne znaczenie dla turystyki i gastronomii. Twierdzono, że środek służy likwidacji mocy produkcyjnych. Ponadto wnoszono o stosowanie rozporządzenia nr 1860/2004.

IV.   STANOWISKO NIEMIEC

(27)

W swoim stanowisku Niemcy podkreślały konieczność wsparcia niezbędnych zmian strukturalnych na liczącym 2 000 lat obszarze uprawy winorośli z winnicami usytuowanymi na zboczach, którego zachowanie ma ogromne znaczenie dla turystyki i gastronomii. Celem pomocy miałoby być wyrównanie strat producentów winogron oraz zakładów winiarskich, którzy musieli zlikwidować własne moce produkcyjne w zakresie przetwórstwa wina, aby móc wywiązać się z obowiązku realizacji dostaw dla grup producentów przez pięć lat i dlatego też – będąc środkiem odszkodowawczym za trwałe zaniechanie przetwórstwa wina – pomoc ta jest uzasadniona.

(28)

W uzupełnieniu do przedstawionego stanowiska Niemcy wniosły o stosowanie rozporządzenia nr 1860/2004.

V.   OCENA POMOCY

Wspólna Organizacja Rynku

(29)

Artykuł 36 traktatu WE znajduje zastosowanie do uprawy i przetwórstwa winogron objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (4).

(30)

Zgodnie ze stanowiskiem Niemiec i zainteresowanych stron trudności ekonomiczne producentów winogron oraz zakładów winiarskich uwarunkowane są zmianami strukturalnymi w możliwościach zbytu. Zwyczajowa sprzedaż wina beczkowego wyprodukowanego w oparciu o własną technikę winiarską jest coraz trudniejsza. Rynek oczekuje teraz albo surowca (winogron lub świeżo wyciskanego moszczu gronowego) lub też win jakościowych i cieszących się popytem na rynku. Prywatne spółki mogłyby zawierać podobne umowy z zakładami winiarskimi i przejmować ich ryzyko związane ze sprzedażą.

(31)

W tym kontekście, jak opisano wyżej w ust. 12, władze regionalne ponosiły po części koszty nabycia udziałów w grupach producentów przez producentów winogron. Nabywcy udziałów danych grup producentów zobowiązani byli do wniesienia do grupy producentów całej powierzchni uprawnej, jak również do dostarczania całej produkcji winogron względnie moszczu gronowego i wina do grupy producentów. Zakłady winiarskie musiały zobowiązać się do zachowania udziałów przez pięć lat, co w efekcie równało się likwidacji przetwórstwa wina. Grupy producentów mogły – w odróżnieniu od innych spółek zajmujących się przetwórstwem i marketingiem wina – zapewnić zakup surowca poprzez zobowiązanie producentów winogron i zakładów winiarskich do dostarczania do grupy producentów przez okres pięciu lat całej produkcji winogron, względnie moszczu gronowego i wina (patrz wyżej Rozdział II.2).

(32)

Uprzywilejowanie grup producentów, polegające na uzyskaniu zapewnienia zakładów winiarskich o dostarczaniu całej produkcji winogron względnie moszczu gronowego i wina, jak również o zaprzestaniu przez nie przetwórstwa wina, stanowi działanie strukturalne, które wzmocniło grupy producentów. Korzyść, jaką stanowi zabezpieczenie zaopatrzenia tych grup producentów w surowiec, usprawiedliwić można, patrząc na to w odosobnieniu, jako skutek rynkowych działań restrukturyzacyjnych, odpowiadający celom zapisanym w art. 39 rozporządzenia 1493/1999.

POMOC PAŃSTWA

(33)

Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia 1493/1999 przewiduje, że:

[z] zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 87, 88 i 89 traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami objętymi niniejszym rozporządzeniem.

(34)

Artykuł 71 ust. 2 stanowi, że:

Tytuł II Rozdział II (premie za zaniechanie uprawy winorośli) nie będzie hamował przyznawania krajowej pomocy przeznaczonej do osiągnięcia celów podobnych do celów tego rozdziału. Niemniej jednak ust. 1 będzie miał zastosowanie do tej pomocy.

(35)

Zgodnie z art. 87 ust. 1 traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub gałęziom produkcji jest zabroniona, jeśli tylko zakłóca handel pomiędzy państwami członkowskimi.

(36)

Wspomniany system pomocowy został sfinansowany ze środków publicznych powiatów i jednej gminy niemieckiego kraju związkowego Nadrenii-Palatynatu. Pomoc może spowodować zakłócenie konkurencji (5) i zakłócenie wymiany handlowej między państwami członkowskimi (6).

V.1.   Uprzywilejowanie producentów winogron i zakładów winiarskich poprzez przyznanie dotacji na nabycie udziałów oraz dotacji na spłatę odsetek.

(37)

Niektórzy producenci winogron i zakłady winiarskie w Nadrenii-Palatynacie nabyły udziały w grupach producentów korzystając ze wsparcia władz regionalnych, płacąc w efekcie za udziały obniżoną cenę (patrz wyżej, ust. 15). Kwota odjęta od zwyczajowej ceny udziałów powinna być właściwie pokryta przez nich. Mamy tu więc do czynienia z bezpośrednią korzyścią ekonomiczną dla tych przedsiębiorstw, finansowaną ze środków publicznych.

(38)

Pomoc na spłatę odsetek w wysokości do 4,95 %, przyznana niektórym producentom winogron i zakładom winiarskim na tego rodzaju zakup (patrz wyżej, ust. 17), stanowi także korzyść ekonomiczną dla tych rolników finansowaną ze środków publicznych.

(39)

Z tego względu zastosowanie ma art. 87 ust. 1 traktatu WE.

(40)

Poniżej (Rozdział V.3) sprawdzone zostanie, czy dla wyżej wymienionego uprzywilejowania zastosowanie znajduje punkt 9 Wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolniczym (7) (zwanych dalej: Wytycznymi Wspólnoty dot. rolnictwa) w odniesieniu do pomocy na likwidację mocy produkcyjnych.

V.2.   Uprzywilejowanie grup producentów

(41)

Komisja potwierdza opinię zawartą w swoim piśmie informującym o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia, że grupy producentów zostały uprzywilejowane poprzez przyznanie producentom winogron i zakładom winiarskim pomocy na zakup ich udziałów. Pomoc na zakup udziałów ograniczona była do określonych uznanych grup producentów (patrz wyżej, ust. 10). Producenci winogron i zakłady winiarskie zobowiązane były do posiadania udziałów przez okres 5 lat.

(42)

Według administracji publicznej Niemiec restrukturyzacja rynku win była nie do uniknięcia. I choć producenci winogron mogli nabywać udziały w grupach producentów, gdyż cena tych udziałów nie była zbyt wysoka, zmiana strukturalna nie miała miejsca do momentu uruchomienia przez władze regionalne i komunalne systemu pomocowego.

(43)

Poprzez dodatkowe wstąpienie udziałowców, którzy mogli nabyć udziały po obniżonych cenach lub korzystając z dotacji na spłatę odsetek, te grupy producentów mogły – w odróżnieniu od innych przedsiębiorstw, zajmujących się przetwórstwem i marketingiem wina – zwiększyć swój kapitał i płynność finansową, a także uzyskać dodatkowy dochód. Kolejna korzyść dla grup producentów polegała na zobowiązaniu producentów winogron, połączonym z subwencjonowanym zakupem udziałów, do dostarczania całej produkcji winogron względnie moszczu gronowego i wina do tych grup producentów, jak również likwidacji posiadanych urządzeń do przetwórstwa wina.

(44)

Celowe jest powołanie się na punkt 26 orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-156/98 Komisja przeciw Niemcom  (8):

„Korzyść przyznana pośrednio przedsiębiorstwom określonym w § 52 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym, polega na rezygnacji państwa członkowskiego z pobierania podatków, które zwykle pobierałoby, gdyż dzięki tej rezygnacji inwestorzy otrzymali możliwość nabycia udziałów w tych przedsiębiorstwach na znacznie korzystniejszych warunkach pod względem podatkowym.”

(45)

Wyrok ten potwierdzony został w punkcie 95 orzeczenia GEI T-93/02, Confédération nationale du Crédit Mutuel przeciw Komisji  (9):

… nie jest konieczne, dla stwierdzenia istnienia interwencji za pomocą środków państwowych na korzyść przedsiębiorstwa, aby przedsiębiorstwo to było beneficjentem bezpośrednim. W istocie, z art. 87 ust. 2 lit. a) WE wynika, że pomoc o charakterze socjalnym, przyznawana indywidualnym konsumentom, może być objęta zakresem stosowania art. 87 ust. 1 WE. Tak samo, fakt, że państwo członkowskie rezygnuje z wpływów podatkowych może implikować transfer pośredni środków państwowych, które mogą być zakwalifikowane jako pomoc na korzyść podmiotów gospodarczych innych niż te, którym korzyść podatkowa jest przyznana bezpośrednio (wyrok Trybunału z dnia 19 września 2000 r. w sprawie C-156/98, Niemcy przeciwko Komisji, Rec. str. I-6857, pkt. 24 do 28).

(46)

W świetle cytowanego powyżej orzeczenia Komisja postanawia, że pomoc udzielona producentom winogron i zakładom winiarskim na zakup udziałów w określonych grupach producentów i pozostawanie w ich posiadaniu przez okres minimum pięciu lat doprowadziło do zwiększenia kapitału grup producentów, które w przeciwnym wypadku nie miałoby miejsca. Zakup takich udziałów przy wsparciu państwa stanowi pośredni transfer środków publicznych do grup producentów. Wynikające z tego podwyższenie kapitału grupy producentów przedstawia pośrednią korzyść ekonomiczną, która traktowana powinna być jako pomoc państwa inna niż korzyść dla producentów winogron i zakładów winiarskich.

(47)

Z tego względu zastosowanie ma art. 87 ust. 1 traktatu WE.

V.3.   Wyjątki zgodnie z art. 87 ust. 2 i 3 traktatu WE

(48)

Skontrolować należy więc, czy ma zastosowanie któryś z wyjątków lub któreś ze zwolnień z zasadniczego zakazu udzielania pomocy zgodnie z art. 87 ust. 1 traktatu WE.

(49)

Według dostępnych informacji wyjątki art. 87 ust. 2 i art. 87 ust. 3 lit. a), b) i d) traktatu WE nie znajdują zastosowania, gdyż nie chodzi tu ani o:

pomoc przeznaczoną na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, ani o

pomoc przeznaczoną na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego, ani też o

pomoc przeznaczoną na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej i konkurencji we Wspólnocie w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

(50)

Jedyny możliwy do zastosowania wyjątek przedstawia art. 87 ust. 3 lit. c).

Zgodność pomocy udzielanej producentom winogron i zakładom winiarskim ze wspólnym rynkiem

(51)

Pismem z dnia 13 lutego 2002 r. niemiecka administracja publiczna zaproponowała ocenę niniejszego środka w oparciu o punkt 9 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa.

(52)

Zgodnie z punktem 9 pomoc na likwidację mocy produkcyjnych może zostać przyznana, o ile jest spójna z innymi regulacjami wspólnotowymi dotyczącymi redukcji mocy produkcyjnych i spełnia niniejsze warunki:

a)

Pomoc musi być przyznawana w ogólnym interesie danego sektora i być ograniczona czasowo.

b)

Beneficjent zobowiązany jest do dokonania wystarczającego świadczenia wzajemnego, zwykle polegającego na podjęciu trwałej i ostatecznej decyzji o rzeczywistej likwidacji przedmiotowych mocy produkcyjnych lub nieodwracalnemu zaprzestaniu ich eksploatacji.

c)

Należy wykluczyć możliwość wykorzystania pomocy dla ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw borykających się z trudnościami.

d)

Nie ma prawa wystąpić nadmierna kompensata strat spowodowanych likwidacją mocy produkcyjnych, jak również przyszłej utraty dochodu. Przynajmniej połowa kosztów pomocy powinna zostać pokryta z wkładów danego sektora, a mianowicie albo poprzez dobrowolne składki, albo poprzez opłaty przymusowe.

e)

Zabrania się udzielania jakichkolwiek pomocy mogących zakłócić mechanizmy wspólnej organizacji rynku.

Ad a) W ogólnym interesie sektora

(53)

Pomoc zdaje się przynosić pozytywne skutki poprzez koncentrację produkcji rolnej i prowadzić do pewnego rodzaju stabilizacji sytuacji cenowej na rynku win beczkowych. Pomoc była ograniczona do trzech powiatów i jednej gminy w Nadrenii-Palatynacie. Dyrektywa zarządu powiatu Bernkastel-Wittlich przewidywała pomoc na zakup udziałów jednej określonej spółdzielni, spółdzielni Moselland. W dyrektywach zarządu powiatu Cochem-Zell zawarte zostały podobne przepisy, które w praktyce doprowadziły do tego, że wspierane były wyłącznie udziały spółdzielni Moselland. Dyrektywy zarządu powiatu Trier- Saarburg oraz gminy zbiorczej Schweich nie były ukierunkowane na jedno konkretne przedsiębiorstwo, faworyzowały jednak spółdzielnie względnie grupy producentów uznane zgodnie z niemiecką ustawą strukturalną. Prywatne zakłady, zajmujące się produkcją win lub handlem winami, niespełniające powyższych przepisów nie mogły więc skorzystać ze środków pomocowych. Maksymalny okres trwania systemu pomocowego ograniczony był do czterech lat.

(54)

Zgodnie z punktem 9.6 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa regulacje dotyczące pomocy na likwidację mocy produkcyjnych należy udostępnić wszystkim uczestnikom rynku w danym sektorze. Jak przedstawiono powyżej, tego warunku nie można uznać za spełniony. Komisja otrzymała ponadto skargę uczestnika rynku, który wskazywał na to, że wspieranie określonych spółdzielni w ramach tego środka nie leży w żadnym wypadku w interesie ogólnym sektora wina, gdyż prywatne przedsiębiorstwa, zajmujące się produkcją win lub handlem winem nie mogły z niego skorzystać.

Ad b) Świadczenie wzajemne

(55)

Niemiecka administracja publiczna poinformowała, że w przypadku pomocy chodzi o środek mający na celu likwidację mocy produkcyjnych zakładów winiarskich. Uzasadnione zostało to tym, iż rolnicy zobowiązali się do dostarczania całej produkcji winogron względnie moszczu gronowego i wina do grupy producentów i dlatego też w dłuższej perspektywie zlikwidowane zostaną ich własne moce produkcyjne w zakresie techniki winiarskiej.

(56)

Zgodnie z punktem 9.2 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa pomoc mająca na celu zmniejszenie mocy produkcyjnych może być dozwolona jedynie wówczas, gdy przewidziana została w ramach programu restrukturyzacyjnego sektora, mającego jasno zdefiniowane cele i określony termin. Niniejszy środek został wdrożony bez sporządzenia tego rodzaju programu restrukturyzacyjnego.

(57)

Zgodnie z punktem 9.4 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa beneficjent zobowiązany jest do dokonania wystarczającego świadczenia wzajemnego, polegającego z reguły na podjęciu trwałej i ostatecznej decyzji o rzeczywistej likwidacji przedmiotowych mocy produkcyjnych lub nieodwracalnemu zaprzestaniu ich eksploatacji. Beneficjent musi podjąć prawnie wiążące zobowiązanie, że likwidacja jest ostateczna i nieodwołalna. Niemiecka administracja publiczna poinformowała, iż nie miały miejsca żadne prawnie wiążące przyrzeczenia ze strony producentów winogron dotyczące likwidacji ich mocy produkcyjnych. W odniesieniu do produkcji wina zobowiązanie do dostarczania winogron, moszczu gronowego i wina jest równoznaczne z likwidacją tych mocy produkcyjnych, ale tylko na okres pięciu lat, objętych zobowiązaniem. Komisja stwierdza zatem, że warunek ten nie został spełniony.

Ad c) Zakaz udzielania pomocy dla przedsiębiorstw borykających się z trudnościami

(58)

Warunek ten nie jest jednoznacznie zawarty w wytycznych dot. przydzielania pomocy.

Ad d) Brak nadmiernej kompensaty i wkład sektora

(59)

Punkt 9.6 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa stanowi, że kwoty pomocy ograniczone zostaną stricte do wyrównania utraty wartości majątku, z doliczeniem płatności na zachętę, nie mogącej przekroczyć 20 % wartości majątku. Punkt 9.7 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa przewiduje ponadto, iż przynajmniej połowa kosztów tego rodzaju działań pomocowych powinna zostać pokryta z wkładu danego sektora, a mianowicie albo poprzez dobrowolne składki albo poprzez opłaty przymusowe.

(60)

Władze niemieckie nie przedłożyły żadnych dokładnych obliczeń dotyczących wysokości utraty wartości majątku (jeśli w ogóle miała miejsce) zakładów winiarskich. Z tego względu nie może zostać obecnie wykluczone, że miejsce ma nadmierna kompensata strat i że pomoc przekracza 50 % rzeczywistych kosztów środka pomocowego. Dlatego zdaniem Komisji warunki te nie zostały spełnione.

Ad 5. Wspólna organizacja rynku

(61)

Regulacja dotycząca pomocy nie zakłóca celów wspólnej organizacji rynku wina.

(62)

Ponieważ z wyżej wymienionych powodów pomoc przyznana producentom winogron i zakładom winiarskim nie jest zgodna z punktem 9 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa, stanowi ona pomoc dla przedsiębiorstw niezgodną ze wspólnym rynkiem.

(63)

Żadne inne uzasadnienie zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE nie znajduje zastosowania.

Zgodność pomocy dla grup producentów ze wspólnym rynkiem

(64)

Jeśli chodzi o grupy producentów, w sektorze rolnym Komisja pozytywnie nastawiona jest do tworzenia grup producentów zrzeszających rolników, gdyż umożliwiają one koncentrację oferty i dostosowanie produkcji do wymogów rynku. Pomoc państwa może być przyznawana na tworzenie tego typu organizacji (punkt 10.5 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa) lub w przypadku znacznego ilościowego poszerzenia obszaru ich działania o nowe produkty lub nowe sektory (punkt 10.6 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa). W przedmiotowym wypadku nie został spełniony żaden z tych warunków.

(65)

Zgodnie z punktem 10.8 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa pomoc udzielaną grupom producentów, niestanowiącą bezpośrednio kosztów założenia spółki, jak inwestycje, należy traktować zgodnie z regułami dotyczącymi tej pomocy. Ze względu na fakt, iż przedmiotowy środek polega tylko na podwyższeniu kapitału grup producentów, nie ma tu miejsca żadna inwestycja, a punkt ten nie stanowi zatem podstawy do oceny zgodności.

(66)

Z uwagi na wyżej wymienione powody pomoc udzielona grupom producentów nie jest zgodna z punktem 10 Wytycznych Wspólnoty dot. rolnictwa. Dlatego też stanowi ona pomoc dla przedsiębiorstw niezgodną ze wspólnym rynkiem.

(67)

Żadne inne uzasadnienie zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE nie znajduje zastosowania.

V.4.   Pomoc zgodnie z zasadą de minimis dla grup producentów i zakładów winiarskich

(68)

Z doświadczeń Komisji wynika, iż pomoc w postaci niewielkich kwot w określonych warunkach nie podlega pod postanowienia art. 87 ust. 1 traktatu WE.

(69)

Zgodnie z rozporządzeniem nr 1860/2004 środki pomocowe, których maksymalna kwota nie przekracza 3 000 EUR na odbiorcę w okresie trzech lat, przy jednoczesnym ograniczeniu łącznego wymiaru pomocy na ok. 0,3 % rocznej wartości produkcji rolnej, nie zakłócają handlu między państwami członkowskimi, nie zakłócają konkurencji, ani nie grożą jej zakłóceniem i tym samym nie podlegają pod art. 87 ust.1 traktatu WE.

(70)

Zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 1860/2004 ma ono zastosowanie również w odniesieniu do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie, jeśli spełnia ona warunki określone w art. 1 i 3.

(71)

Artykuł 1 ogranicza zakres zastosowania do sektora rolnego. Pomoc dotyczy wprowadzania wina do obrotu. Ograniczenia zawarte w art. 1 lit. a) do c) nie mają zastosowania.

(72)

Dlatego też przedmiotowe środki do maksymalnej kwoty 3 000 EUR nie stanowią pomocy, gdyż nie są spełnione wszystkie warunki art. 87 ust. 1 traktatu WE. Aby uniknąć podwójnego naliczenia, granica ta powinna być stosowana wyłącznie na poziomie zakładów winiarskich.

(73)

Z wyżej wymienionych powodów Komisja stwierdza, że przyznawanie pomocy na zakup udziałów do maksymalnej kwoty 3 000 EUR nie stanowi pomocy, gdy spełnione są warunki zawarte w rozporządzeniu nr 1860/2004. Każda kwota przekraczająca ten próg na poziomie uprzywilejowanych producentów winogron i zakładów winiarskich stanowi w całości środek pomocowy.

VI.   WNIOSKI

(74)

Komisja postanawia, że dotacje i dotacje na spłatę odsetek przyznane w ramach niniejszego środka stanową pomoc dla przedsiębiorstw, która nie jest uzasadniona żadnym wyjątkiem od ogólnego zakazu przydzielania pomocy i dlatego też jest niezgodna ze wspólnym rynkiem. Komisja stwierdza również, że Niemcy wdrożyły przedmiotowy środek bezprawnie.

(75)

Jeśli przyznana bezprawnie pomoc państwa zostanie uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem, naturalną konsekwencją tego stwierdzenia jest zażądanie jej zwrotu tak, aby – na ile to możliwe – przywrócić pozycję konkurencyjną istniejącą przed przyznaniem pomocy.

(76)

Decyzja dotyczy przedmiotowego systemu pomocowego i musi zostać natychmiast wykonana łącznie z windykacją pomocy zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (10).

(77)

Aby zlikwidować bezpośrednie i pośrednie uprzywilejowanie producentów winogron i zakładów winiarskich oraz grup producentów i jednocześnie uniknąć podwójnego naliczenia pomocy, Niemcy powinny dokonać windykacji przyznanej pomocy od przedsiębiorstw, które otrzymały wypłaty ze środków publicznych. Zobowiązanie do windykacji pomocy od grup producentów nie narusza jednak możliwości udzielania producentom winogron i zakładom winiarskim pomocy do wysokości 3 000 EUR, nie stanowiącej pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE, o ile spełnione są warunki rozporządzenia nr 1860/2004. Każda kwota przekraczająca ten próg na poziomie uprzywilejowanego producenta winogron i zakładu winiarskiego, stanowi w całości pomoc i należy zażądać jej zwrotu od grupy producentów, której udziały nabył beneficjent końcowy.

(78)

Decyzja ta nie narusza możliwości windykacji odpowiedniej kwoty od producentów winogron i zakładów winiarskich przez grupy producentów, których to dotyczy, lub też skorzystania z innych środków prawnych, jeśli możliwość taka jest przewidziana w prawie krajowym.

(79)

W okręgu Cochem-Zell, w odniesieniu do pomocy udzielanej na spłatę odsetek, pomoc windykowana od producentów winogron i zakładów winiarskich powinna odpowiadać pomocy otrzymanej na spłatę odsetek. Zobowiązanie do windykacji pomocy od producentów winogron i zakładów winiarskich nie narusza jednak możliwości udzielania producentom winogron i zakładom winiarskim pomocy do wysokości 3 000 EUR, nie stanowiącej pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE, o ile spełnione są warunki rozporządzenia nr 1860/2004. Każda kwota przekraczająca ten próg na poziomie uprzywilejowanego producenta winogron i zakładu winiarskiego stanowi w całości pomoc i należy zażądać jej zwrotu w pełnej wysokości.

(80)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości skorzystania przez producentów winogron i zakłady winiarskie, których to dotyczy, z innych środków prawnych wobec grupy producentów, jeśli możliwość taka jest przewidziana w prawie krajowym.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

System pomocowy w formie dotacji bezpośrednich lub pomocy na spłatę odsetek dla producentów winogron i zakładów winiarskich na inwestycje w udziały grup producentów oraz w formie dotacji bezpośrednich na rzecz grup producentów, który został wdrożony przez Republikę Federalną Niemiec bezprawnie, z naruszeniem art. 88 ust. 3 traktatu WE, jest – bez uszczerbku dla art. 2 – niezgodny ze wspólnym rynkiem.

Artykuł 2

Środki wymienione w art. 1 przyznane beneficjentom przez Republikę Federalną Niemiec nie stanowią pomocy, o ile spełniają warunki rozporządzenia nr 1860/2004.

Artykuł 3

1.   W terminie 2 miesięcy od daty niniejszej decyzji Republika Federalna Niemiec informuje wszystkie zakłady winiarskie i grupy producentów, objęte systemem pomocowym, o decyzji Komisji, że wymieniony w art. 1 system pomocowy jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.

2.   Republika Federalna Niemiec podejmuje wszelkie niezbędne kroki, aby odzyskać wymienioną w art. 1 i bezprawnie przyznaną beneficjentom pomoc od zakładów winiarskich lub, w stosownych przypadkach, od grup producentów bez uszczerbku dla art. 2 lub dalszych roszczeń zgodnie z prawem krajowym. Republika Federalna Niemiec informuje Komisję w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia niniejszej decyzji o tożsamości beneficjentów, kwocie pomocy przyznanej każdemu z nich i metodach ustalenia tych kwot.

3.   Windykacja następuje bezzwłocznie i w zgodzie z procedurami wymaganymi prawem krajowym, które pozwalają na natychmiastowe i skuteczne wykonanie decyzji.

4.   Pomoc podlegająca windykacji obejmuje odsetki za cały okres, począwszy od daty, gdy po raz pierwszy została udostępniona beneficjentowi aż do jej rzeczywistego zwrotu.

5.   Odsetki są naliczane zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.

Artykuł 4

Republika Federalna Niemiec informuje Komisję w ciągu dwóch miesięcy od doręczenia niniejszej decyzji o podjętych bądź planowanych środkach do jej wykonania. Niemcy przedkładają w tym samym okresie wszystkie dokumenty potwierdzające, iż wszczęte zostało postępowanie windykacyjne wobec beneficjentów tej bezprawnie przyznanej pomocy.

Artykuł 5

Decyzja ta skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

Bruksela, dnia 7 czerwca 2006.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. C 267 z 6.11.2003, str. 2.

(2)  Patrz przypis 1.

(3)  Dz.U. L 325 z 28.10.2004, str. 4.

(4)  Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1, Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2165/2005 (Dz.U. L 345 z 28.12.2005, str. 1).

(5)  Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poprawa konkurencyjności jednego przedsiębiorstwa w wyniku pomocy państwa wskazuje na ogół na zniekształcenie warunków konkurencji wobec konkurujących przedsiębiorstw, które nie uzyskały tego rodzaju wsparcia (Sprawa C-730/79, Philip Morris, Zbiór orzecznictwa 1980, str. 2 671, punkt 11 i 12).

(6)  Wewnątrzwspólnotowy handel winem Niemiec wyniósł w 1999 roku 10 364 000 milionów hektolitrów w imporcie oraz 1 881 900 milionów hektolitrów w eksporcie. Nie są dostępne dane dotyczące samej Nadrenii-Palatynatu (Źródło: Federalny Urząd Statystyczny).

(7)  Dz.U. C 232 z 12.8.2000, str. 19.

(8)  Sprawa C-156/98, Niemcy przeciw Komisji, Zbiór orzecznictwa 2000, I-/6857, punkt 26.

(9)  Sprawa T-93/02, Confédération nationale du Crédit Mutuel przeciw Komisji, nieopublikowane dotychczas w zbiorze orzecznictwa, punkt 95.

(10)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1. Rozporządzenie zmienione Aktem Przystąpienia z 2003 r.


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/64


DECYZJA KOMISJI

z dnia 28 sierpnia 2006 r.

dotycząca zawarcia Umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Japonii a Europejską Wspólnotą Energii Atomowej

(2007/58/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,

uwzględniając decyzję Rady z dnia 27 lutego 2006 r. zatwierdzającą zawarcie przez Komisję Umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Japonii a Europejską Wspólnotą Energii Atomowej,

a także mając na uwadze, że należy zatwierdzić Umowę o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Japonii a Europejską Wspólnotą Energii Atomowej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zatwierdza się Umowę o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Japonii a Europejską Wspólnotą Energii Atomowej.

Tekst umowy stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Komisarz ds. Energii dokonuje względem Wspólnoty notyfikacji przewidzianej w art. 17 ust. 1 umowy.

Sporządzono w Brukseli, dnia 28 sierpnia 2006 r..

W imieniu Komisji

A.PIEBALGS

Członek Komisji


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/65


UMOWA

o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Japonii a Europejską Wspólnotą Energii Atomowej

RZĄD JAPONII I EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ (ZWANA DALEJ „WSPÓLNOTĄ”),

Pragnąc kontynuować i dalej rozwijać długoterminową, stałą współpracę, która może przynieść korzyść Japonii, Wspólnocie i stronom trzecim w pokojowym wykorzystaniu energii jądrowej wykluczającym przeprowadzanie próbnych wybuchów jądrowych na podstawie obopólnej korzyści i wzajemności;

Uznając, że Japonia, Wspólnota i państwa członkowskie osiągnęły porównywalny poziom zaawansowania w pokojowym wykorzystaniu energii jądrowej i w dziedzinie bezpieczeństwa dzięki odpowiednim przepisom ustawowym i wykonawczym dotyczącym zdrowia, bezpieczeństwa, pokojowego wykorzystania energii jądrowej i ochrony środowiska;

Pragnąc także poczynić długoterminowe ustalenia dotyczące współpracy w dziedzinie pokojowego wykorzystania energii jądrowej w przewidywalny i praktyczny sposób, które uwzględniają potrzebę odpowiednich programów dla energii jądrowej i ułatwiają handel, badania naukowe i rozwój oraz wspólne działania między Japonią a Wspólnotą;

Potwierdzając silne zaangażowanie rządu Japonii, Wspólnoty i rządów państw członkowskich w nierozprzestrzenianie broni jądrowej, w szczególności wzmocnienie i skuteczne stosowanie właściwych systemów zabezpieczeń i kontroli wywozu materiałów jądrowych, w ramach których powinna przebiegać współpraca między Japonią a Wspólnotą w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej;

Potwierdzając poparcie rządu Japonii, Wspólnoty i rządów państw członkowskich dla celów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (zwanej dalej „Agencją”) i jej systemu zabezpieczeń, a także ich pragnienie, by promować powszechne przestrzeganie Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej podpisanego dnia 1 lipca 1968 r. (zwanego dalej „Układem o nierozprzestrzenianiu”);

Uznając, że zabezpieczenia jądrowe są stosowane we wszystkich państwach członkowskich Wspólnoty zgodnie z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej podpisanym dnia 25 marca 1957 r. (zwanym dalej „Traktatem Euratom”);

Uznając zasadę swobodnego przepływu materiałów jądrowych, wyposażenia i materiałów niejądrowych wewnątrz Wspólnoty zawartych w Traktacie Euratom; i

Uznając także znaczenie wysokiego poziomu przejrzystości w zakresie zarządzania plutonem w celu obniżenia ryzyka rozprzestrzeniania broni jądrowej i zapewnienia ochrony pracowników, ludności i środowiska,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Definicje

Dla celów niniejszej Umowy:

a)

Termin „Strony” oznacza rząd Japonii i Wspólnotę. Termin „Strona” oznacza jedną z powyższych „Stron”.

b)

Termin „Wspólnota” oznacza zarówno:

i)

osobę prawną powołaną przez Traktat Euratom; i

ii)

terytoria, na których ma zastosowanie Traktat Euratom.

c)

Termin „osoba” oznacza osobę fizyczną, przedsięwzięcie lub inny podmiot podlegający obowiązującym przepisom ustawowym i wykonawczym na odpowiednich obszarach jurysdykcji Stron, z wykluczeniem samych Stron.

d)

Termin „właściwe władze” oznacza, w przypadku rządu Japonii, agencję rządową wyznaczoną przez rząd Japonii, a w przypadku Wspólnoty, Komisję Europejską lub inne władze, o których Wspólnota może w dowolnym czasie powiadomić pisemnie rząd Japonii.

e)

Termin „informacja jawna” oznacza informację nie sklasyfikowaną ze względu na bezpieczeństwo przez żadną ze Stron lub przez państwo członkowskie Wspólnoty.

f)

Termin „materiał jądrowy” oznacza

i)

„materiał źródłowy”, uran zawierający mieszankę izotopów występujących w naturze; uran zubożony w izotop 235; tor; każdy z powyższych materiałów w postaci metalu, stopu, związku chemicznego lub koncentratu; każdy inny materiał zawierający jeden lub więcej z wyżej wymienionych o stężeniu określonym przez Radę Gubernatorów Agencji na mocy art. XX Statutu Agencji, przyjętego dnia 26 października 1956 r. (zwanego dalej „Statutem”) i zatwierdzonym przez właściwe władze obu Stron, które następnie informują się o tym wzajemnie na piśmie; oraz wszelkie inne podobne materiały określone przez Radę Gubernatorów Agencji na mocy art. XX Statutu Agencji, zatwierdzone przez właściwe władze Stron, które następnie informują się o tym wzajemnie na piśmie.

ii)

„specjalny materiał rozszczepialny”, pluton, uran 233, uran wzbogacony w izotop 233 lub 235; każdy materiał zawierający jeden lub więcej z wyżej wymienionych; oraz wszelkie inne podobne materiały określone przez Radę Gubernatorów Agencji na mocy art. XX Statutu i zatwierdzone przez właściwe władze Stron, które następnie informują się o tym wzajemnie na piśmie. Termin „specjalny materiał rozszczepialny” nie obejmuje „materiału źródłowego”.

g)

Termin „wrażliwy materiał jądrowy” oznacza odseparowany pluton (w tym pluton zawarty w mieszanym paliwie tlenkowym) lub uran wzbogacony do co najmniej 20 % w izotop 235 i/lub uran 233.

h)

Termin „wyposażenie” oznacza podstawowe wyposażenie fabryki, maszyny lub urządzenia, lub ich główne części, zaprojektowane i wyprodukowane specjalnie do wykorzystania w działalności jądrowej, które są wymienione w Części A Załącznika A do niniejszej Umowy.

i)

Termin „materiały niejądrowe” oznacza ciężką wodę lub każdy inny materiał, nadający się do użycia w reaktorze do spowolnienia neutronów wysokiej prędkości i zwiększenia prawdopodobieństwa późniejszego rozszczepienia, określone w Części B Załącznika A do niniejszej Umowy.

j)

Termin „odzyskany materiał jądrowy lub wyprodukowany jako produkt uboczny” oznacza specjalny materiał rozszczepialny pochodzący z przekazania materiału jądrowego na podstawie niniejszej Umowy lub otrzymany z jednego lub więcej procesów z wykorzystaniem kompletnych reaktorów jądrowych, przekazanych na podstawie niniejszej Umowy, i, jeżeli rząd Japonii i Komisja Europejska po konsultacjach między Komisją Europejską a rządem zainteresowanego państwa członkowskiego, wyrażą pisemną zgodę na jego przekazanie, każde inne wyposażenie określone w Części A Załącznika A do niniejszej Umowy, które ma zostać przekazane na mocy niniejszej Umowy.

Artykuł 2

Zakres współpracy

1.   Na mocy niniejszej Umowy Strony będą współpracowały, aby promować i ułatwiać handel w dziedzinie energii jądrowej, badania naukowe i rozwój oraz inne działania między Stronami lub w Japonii i Wspólnocie na rzecz pokojowego i wykluczającego przeprowadzanie próbnych wybuchów wykorzystania energii jądrowej, z wzajemną korzyścią dla producentów, przemysłu w dziedzinie jądrowego cyklu paliwowego, zakładów przemysłowych, instytutów badawczo-rozwojowych i klientów, jednocześnie przestrzegając zasad nierozprzestrzeniania broni jądrowej.

2.   Strony będą współpracowały w następujący sposób:

a)

Każda Strona lub upoważniona osoba może dostarczać lub otrzymywać od drugiej Strony lub upoważnionej osoby materiały jądrowe, wyposażenie i materiały niejądrowe na zasadach uzgodnionych między dostawcą a odbiorcą.

b)

Każda Strona lub upoważniona osoba mogą świadczyć usługi w dziedzinie jądrowego cyklu paliwowego w zakresie przewidzianym niniejszą Umową lub być odbiorcą takich usług od drugiej Strony lub upoważnionej osoby na zasadach uzgodnionych między dostawcą a odbiorcą.

c)

Strony będą zachęcały do współpracy między sobą i między osobami poprzez wymianę ekspertów. W przypadku, gdy współpraca na podstawie niniejszej Umowy będzie wymagała wymiany ekspertów, Strony ułatwią wjazd i pobyt ekspertów na terytorium Japonii i Wspólnoty.

d)

Strony będą ułatwiały dostarczanie i wymianę jawnych informacji, które mogą uzgodnić między sobą, między osobami lub między każdą ze Stron a osobą.

e)

Strony mogą współpracować i zachęcać do współpracy między sobą i między osobami na innych zasadach uznanych przez Strony za stosowne.

3.   Współpraca określona w ust. 1 i 2 podlega zarówno postanowieniom niniejszej Umowy jak i postanowieniom obowiązujących umów międzynarodowych, a także przepisom ustawowym i wykonawczym obowiązującym w Japonii i we Wspólnocie.

Artykuł 3

Elementy podlegające Umowie

1.   Materiały jądrowe przekazywane między Japonią a Wspólnotą, zarówno bezpośrednio jak też poprzez kraj trzeci, podlegają niniejszej Umowie po ich wprowadzeniu na obszar jurysdykcji Strony przyjmującej, z zastrzeżeniem, że Strona dostarczająca pisemnie zawiadomiła Stronę przyjmującą o zamierzonym przekazaniu, a Strona przyjmująca dokonała pisemnego potwierdzenia, że taki produkt będzie podlegał niniejszej Umowie i, że proponowany odbiorca, jeżeli nie jest nim Strona przyjmująca, będzie upoważnioną osobą podlegającą jurysdykcji Strony przyjmującej.

2.   Wyposażenie i materiały niejądrowe przekazywane między Japonią a Wspólnotą, zarówno bezpośrednio jak też poprzez kraj trzeci, podlegają niniejszej Umowie po ich wprowadzeniu na obszar jurysdykcji Strony przyjmującej, tylko wtedy, gdy:

a)

w przypadku przekazania z Japonii do Wspólnoty, rząd Japonii lub, w przypadku przekazania ze Wspólnoty do Japonii, rząd zainteresowanego państwa członkowskiego, lub w stosownym przypadku Komisja Europejska, zadecydował, że przekazanie takich produktów nastąpi na mocy niniejszej Umowy; oraz

b)

Strona dostarczająca pisemnie zawiadomiła Stronę przyjmującą o zamierzonym przekazaniu, a Strona przyjmująca pisemnie potwierdziła, że takie produkty będą podlegały niniejszej Umowie i, że proponowany odbiorca, jeżeli nie jest nim Strona przyjmująca, będzie upoważnioną osobą podlegającą jurysdykcji Strony przyjmującej.

3.   Pisemne powiadomienia i potwierdzenia wymagane na mocy ust. 1 i 2 są sporządzone zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 14 niniejszej Umowy.

4.   Materiały jądrowe, wyposażenie i materiały niejądrowe podlegające niniejszej Umowie podlegają jej do momentu, w którym:

a)

takie produkty zostały przekazane poza obszar jurysdykcji Strony przyjmującej zgodnie z odpowiednimi postanowieniami niniejszej Umowy;

b)

Strony zgadzają się, że takie elementy nie powinny dłużej podlegać niniejszej Umowie; lub

c)

w przypadku materiału jądrowego, określa się zgodnie z postanowieniami o zniesieniu zabezpieczeń w odpowiednich umowach, o których mowa w ust. 1 art. 8 niniejszej Umowy, że materiał jądrowy został zużyty lub rozcieńczony w taki sposób, że nie nadaje się już do użycia w jakiejkolwiek działalności jądrowej z punktu widzenia zabezpieczeń lub stał się praktycznie nieodzyskiwalny.

Artykuł 4

Współpraca w dziedzinie badań i rozwoju jądrowego

1.   Na mocy art. 2 niniejszej Umowy, Strony rozwijają współpracę w zakresie badań i rozwoju na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej wykluczającego przeprowadzanie próbnych wybuchów między Stronami i ich agencjami oraz, odnośnie Wspólnoty, w stopniu przewidzianym w jej konkretnych programach. Strony lub ich agencje, w stosownym przypadku, mogą pozwolić na uczestnictwo w takiej współpracy naukowcom i organizacjom wszystkich dziedzin nauki, włącznie z uniwersytetami, laboratoriami i sektorem prywatnym. Strony ułatwiają również współpracę w tej dziedzinie między osobami.

2.   Strony zawierają oddzielną umowę w celu dalszego rozwoju i ułatwienia działań podlegających niniejszemu Artykułowi.

Artykuł 5

Wykonanie Umowy

1.   Postanowienia niniejszej Umowy są wykonywane w dobrej wierze i w taki sposób, aby uniknąć przeszkód, opóźnień i nadmiernej ingerencji w działalność jądrową w Japonii i we Wspólnocie, a także aby zachować zgodność z praktyką rozważnego zarządzania niezbędnego do ekonomicznego i bezpiecznego prowadzenia działalności jądrowej.

2.   Postanowienia niniejszej Umowy nie są używane w celu poszukiwania komercyjnych lub przemysłowych korzyści, ani ingerowania w komercyjne lub przemysłowe interesy, zarówno wewnętrzne jak i międzynarodowe, żadnej ze Stron lub upoważnionych osób, ani też ingerowania w politykę jądrową żadnej ze Stron lub rządów państw członkowskich Wspólnoty, ani utrudniania promowania pokojowego wykorzystania energii jądrowej i powstrzymywania przepływu produktów podlegających lub zgłoszonych jako mające podlegać niniejszej Umowie, zarówno na odpowiednich obszarach jurysdykcji Stron lub pomiędzy Japonią a Wspólnotą.

3.   Materiały jądrowe podlegające niniejszej Umowie mogą być traktowane w oparciu o zasadę zamienności i proporcjonalności podczas poddawania ich procesom mieszania, w których tracą swoją tożsamość lub w wyniku których uważa się, że ją tracą, procesom konwersji, produkcji paliwa, wzbogacania lub ponownej obróbki.

4.   W celu wykonania postanowień niniejszej Umowy, Japonia, Wspólnota i państwa członkowskie działają w zgodzie z postanowieniami Konwencji Bezpieczeństwa Jądrowego, która weszła w życie z dniem 24 października 1996 r.

Artykuł 6

Własność intelektualna

Strony zapewniają odpowiednią i skuteczną ochronę wytworzonej własności intelektualnej oraz technologii przekazanej na podstawie niniejszej Umowy zgodnie ze stosownymi umowami międzynarodowymi oraz przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi w Japonii i we Wspólnotach Europejskich lub ich państwach członkowskich.

Artykuł 7

Pokojowe wykorzystanie

1.   Współpraca na mocy niniejszej Umowy będzie prowadzona w celach pokojowych wykluczających przeprowadzanie próbnych wybuchów.

2.   Materiały jądrowe, wyposażenie i materiały niejądrowe przekazywane na mocy niniejszej Umowy oraz odzyskany materiał jądrowy lub wyprodukowany jako produkt uboczny są używane jedynie do celów pokojowych; nie są też wykorzystywane w żadnym urządzeniu do wybuchu jądrowego, do prac badawczych nad lub do rozwoju takich urządzeń.

Artykuł 8

Zabezpieczenia Agencji i Euratomu

1.   Współpraca na mocy niniejszej Umowy wymaga, w stosownych przypadkach, stosowania przez Wspólnotę zabezpieczeń zgodnie z Traktatem Euratom i akceptacji stosowania zabezpieczeń Agencji na podstawie następujących umów dotyczących bezpieczeństwa:

a)

Umowa między rządem Japonii a Agencją o wdrażaniu ust. 1 i 4 art. III Traktatu o nierozprzestrzenianiu podpisanego dnia 4 marca 1977 r. (zwana dalej „Umową o zabezpieczeniach dla Japonii”), z poprawkami wprowadzonymi przez Protokół dodatkowy podpisany dnia 4 grudnia 1998 r.

b)

Umowa między Republiką Austrii, Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Estońską, Republiką Finlandii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Portugalii, Królestwem Hiszpanii, Królestwem Szwecji, Republiką Słowacką, Wspólnotą a Agencją o wdrażaniu art. III ust. 1 i 4 Traktatu o nierozpowszechnianiu podpisanego dnia 5 kwietnia 1973 r. (zwana dalej „Umową o zabezpieczeniach dla państw członkowskich Wspólnoty innych niż Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Republika Francuska”), uzupełniona Protokołem dodatkowym podpisanym dnia 22 września 1998 r., z późniejszymi zmianami.

c)

Umowa między Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Wspólnotą a Agencją o wdrażaniu zabezpieczeń w Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w połączeniu z Traktatem o nierozpowszechnianiu podpisanym dnia 6 września 1976 r. (zwana dalej „Umową o zabezpieczeniach dla Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej”), z poprawkami wprowadzonymi przez Protokół dodatkowy podpisany dnia 22 września 1998 r.; i

d)

Umowa między Francją, Wspólnotą a Agencją o wdrażaniu zabezpieczeń we Francji podpisana dnia 27 lipca 1978 r. (zwana dalej „Umową o zabezpieczeniach dla Francji”), z poprawkami wprowadzonymi przez Protokół dodatkowy podpisany dnia 22 września 1998 r.

2.   Materiały jądrowe przekazane na podstawie niniejszej Umowy oraz odzyskane materiały jądrowe lub wyprodukowane jako produkt uboczny podlegają:

a)

w Japonii, zabezpieczeniom Agencji zgodnie z postanowieniami Umowy o zabezpieczeniach dla Japonii;

b)

we Wspólnocie, zabezpieczeniom stosowanym przez Wspólnotę zgodnie z Traktatem Euratom i, w stosownym przypadku, zabezpieczeniom Agencji zgodnie z postanowieniami Umowy o zabezpieczeniach dla państw członkowskich Wspólnoty innych niż Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Republika Francuska, Umowy o zabezpieczeniach dla Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Umowy o zabezpieczeniach dla Francji.

3.   W przypadku, gdy z jakiegokolwiek powodu Agencja nie stosuje zabezpieczeń wymaganych na mocy ust. 2, Strony bezzwłocznie konsultują się, aby podjąć środki naprawcze i, w razie braku środków naprawczych, natychmiast czynią ustalenia odpowiadające zasadom i procedurom dotyczącym zabezpieczeń Agencji oraz zapewniające skuteczność i zakres przewidziane zabezpieczeniami Agencji, o których mowa powyżej w ust. 2.

Artykuł 9

Dalsze przekazanie

1.   Materiały jądrowe, wyposażenie i materiały niejądrowe przekazywane na podstawie niniejszej Umowy oraz odzyskane materiały jądrowe lub wyprodukowane jako produkt uboczny nie będą przekazywane dalej poza obszar jurysdykcji Strony przyjmującej, z wyjątkiem obszarów jurysdykcji Strony dostarczającej, o ile Strona przyjmująca nie zapewni, że warunki ustalone w Załączniku B do niniejszej Umowy są spełnione w sposób należyty, bądź w przypadku braku takiego zapewnienia otrzyma na piśmie wcześniejszą zgodę Strony dostarczającej.

2.   Poza stosowaniem postanowień określonych w ust. 1, zgodnie z niniejszą Umową nie będą przekazywane dalej poza terytorium jurysdykcji Strony przyjmującej, z wyjątkiem terytorium jurysdykcji Strony dostarczającej, bez jej uprzedniej pisemnej zgody, następujące produkty:

a)

wrażliwe materiały jądrowe; i

b)

wyposażenie do wzbogacania, ponownego przetwarzania lub produkcji ciężkiej wody,

chyba że, w przypadku produktów przekazywanych z Japonii do Wspólnoty, są one objęte odpowiednią umową dwustronną o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Japonii a rządem przyjmującego kraju trzeciego lub, w przypadku przekazywania ze Wspólnoty do Japonii, przyjmujący kraj trzeci jest ujęty w spisie, który ma zostać sporządzony przez Wspólnotę, a Strona dostarczająca powiadomiła Stronę przyjmującą o takim przekazaniu .

Artykuł 10

Przejrzystość

Strony wymieniają informacje dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności zarządzania materiałami jądrowymi, wyposażeniem i materiałami niejądrowymi przekazanymi na podstawie niniejszej Umowy.

Artykuł 11

Ochrona fizyczna

1.   W odniesieniu do materiałów jądrowych przekazywanych na podstawie niniejszej Umowy i odzyskanych materiałów jądrowych lub wyprodukowanych jako produkt uboczny, rząd Japonii, rządy państw członkowskich Wspólnoty i, we właściwym przypadku, Komisja Europejska stosują środki ochrony fizycznej zgodnie z przyjętymi indywidualnie kryteriami, które zapewniają ochronę co najmniej na poziomie określonym w Załączniku C do niniejszej Umowy.

2.   W odniesieniu do międzynarodowego transportu materiałów jądrowych podlegających niniejszej Umowie, Japonia, państwa członkowskie Wspólnoty i, we właściwym przypadku, Wspólnota działają zgodnie z postanowieniami Międzynarodowej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, która weszła w życie z dniem 8 lutego 1987 r., i której są umawiającymi się Stronami.

Artykuł 12

Istniejące umowy

1.   Postanowienia niniejszej Umowy uznaje się jako uzupełniające w stosunku do postanowień umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a rządem Japonii podpisanej dnia 25 lutego 1998 r. oraz postanowień umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między rządem Japonii a rządem Republiki Francuskiej podpisanej dnia 26 lutego 1972 r., ze zmianami wprowadzonymi protokołem podpisanym między tymi samymi Stronami dnia 9 kwietnia 1990 r. i, we właściwym przypadku, mają pierwszeństwo przed postanowieniami wymienionych umów dwustronnych.

2.   W zakresie w jakim postanowienia umów dwustronnych, o których mowa w ust. 1 niniejszego Artykułu, przewidują prawa i obowiązki rządu Japonii, rządu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub rządu Republiki Francuskiej wykraczające poza prawa i obowiązki zawarte w niniejszej Umowie, wspomniane prawa i obowiązki nadal są wdrażane na mocy wymienionych umów dwustronnych.

3.   Niezależnie od postanowień ust. 1 art. 3 niniejszej Umowy, postanowienia niniejszej Umowy mają zastosowanie do materiałów jądrowych, które zostały przekazane, przed wejściem w życie niniejszej Umowy, między Japonią a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i pomiędzy Japonią a Republika Francuską na podstawie umów dwustronnych, o których mowa w ust. 1.

4.   Niezależnie od postanowień ust. 1 art. 3 niniejszej Umowy, postanowienia niniejszej Umowy mają zastosowanie do materiałów jądrowych, które zostały przekazane, przed wejściem w życie niniejszej Umowy, między Japonią a państwami członkowskimi Wspólnoty innymi niż Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Republika Francuska, jeżeli Strony zgadzają się, żeby takie materiały jądrowe podlegały niniejszej Umowie.

Artykuł 13

Zawieszenie i wypowiedzenie

1.   Jeżeli Wspólnota, państwo członkowskie Wspólnoty lub Japonia w jakimkolwiek czasie po wejściu w życie niniejszej Umowy:

a)

w sposób istotny narusza postanowienia Artykułów 7, 8, 9 lub 11 niniejszej Umowy lub decyzje sądu arbitrażowego, o którym mowa w artykule 15 niniejszej Umowy; lub

b)

wypowiada lub materialnie narusza jakiekolwiek postanowienia Umów o zabezpieczeniach z Agencją, o których mowa w ust. 1 art. 8 niniejszej Umowy,

rząd Japonii lub Wspólnota mają odpowiednio prawo do zaprzestania dalszej współpracy w ramach niniejszej Umowy, w całości lub w części, bądź wypowiedzenia niniejszej Umowy i domagania się zwrotu każdego materiału jądrowego przekazanego na podstawie niniejszej Umowy.

2.   Jeżeli Wspólnota lub jakiekolwiek państwo członkowskie Wspólnoty inne niż Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Republika Francuska detonuje urządzenie do wybuchu jądrowego, rząd Japonii może wykonać prawo określone w ust. 1.

3.   Jeżeli Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Republika Francuska detonuje urządzenie do wybuchu jądrowego, rząd Japonii może wykonać prawo określone w ust. 1.

4.   Jeżeli Japonia detonuje urządzenie do wybuchu jądrowego, Wspólnota może wykonać prawo określone w ust. 1.

5.   Zanim którakolwiek ze Stron podejmie, na mocy niniejszej Umowy, kroki zmierzające do zaprzestania współpracy w całości lub w części, wypowiedzenia niniejszej Umowy lub zażądania zwrotu materiałów, Strony konsultują się w celu podjęcia środków naprawczych i, we właściwym przypadku, uważnie rozpatrują następujące kwestie z uwzględnieniem konieczności podjęcia odpowiednich ustaleń:

a)

rezultaty podjęcia takich kroków; oraz

b)

czy fakty, które doprowadziły do rozważania takich kroków zostały spowodowane umyślnie.

6.   Prawa przewidziane w niniejszym artykule mogą być wykonywane tylko wtedy, jeżeli druga Strona nie podejmie środków naprawczych w odpowiednim okresie czasu po przeprowadzonych konsultacjach.

7.   Jeżeli którakolwiek ze Stron na mocy niniejszego Artykułu wykonuje swoje prawa żądając zwrotu materiału jądrowego przekazanego na podstawie niniejszej Umowy, rekompensuje ona drugiej Stronie lub zainteresowanej osobie należytą wartość rynkową za ten materiał.

Artykuł 14

Procedury operacyjne

W celu skutecznego wykonania postanowień niniejszej Umowy, właściwe władze Stron ustanawiają procedury operacyjne, a następnie zmieniają je we właściwym przypadku.

Artykuł 15

Konsultacja i arbitraż

1.   Mając na celu promowanie współpracy zgodnie z niniejszą Umową, Strony mogą na wniosek którejkolwiek z nich konsultować się między sobą drogą dyplomatyczną lub w ramach innych forów konsultacyjnych.

2.   W przypadku wątpliwości dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy, Strony, na wniosek którejkolwiek z nich, konsultują się między sobą.

3.   W przypadku, gdy jakikolwiek spór wynikający z interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy nie zostaje rozstrzygnięty w drodze negocjacji, mediacji, postępowania pojednawczego lub innej podobnej procedury, Strony mogą zgodzić się na przedłożenie takiego sporu do sądu arbitrażowego składającego się z trzech arbitrów wyznaczonych zgodnie z postanowieniami niniejszego ustępu. Każda Strona mianuje jednego arbitra, który może być obywatelem Japonii lub państwa członkowskiego Wspólnoty, a dwóch mianowanych w ten sposób arbitrów wybierze trzeciego, obywatela państwa innego niż Japonia lub państwo członkowskie Wspólnoty, który zostanie przewodniczącym. Jeżeli, w ciągu trzydziestu dni od złożenia wniosku o arbitraż, którakolwiek ze Stron nie mianuje arbitra, druga Strona może zwrócić się do Prezesa Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o wyznaczenie arbitra. Ta sama procedura ma zastosowanie, jeżeli w ciągu trzydziestu dni od mianowania lub wyznaczenia drugiego arbitra nie został wybrany trzeci arbiter, z zastrzeżeniem, że trzeci arbiter wyznaczony w ten sposób nie będzie obywatelem Japonii lub państwa członkowskiego Wspólnoty. Większość członków sądu arbitrażowego stanowi kworum, a wszystkie decyzje wymagają zgody dwóch arbitrów. Procedura arbitrażowa jest ustalana przez sąd, a decyzje sądu są wiążące dla obu Stron.

Artykuł 16

Status prawny załączników

Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część. Mogą one być zmieniane za obopólną pisemną zgodą rządu Japonii i Komisji Europejskiej bez zmiany niniejszej Umowy.

Artykuł 17

Wejście w życie i okres obowiązywania

1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie w trzydziestym dniu od daty wzajemnego powiadomienia się Stron drogą dyplomatyczną o zakończeniu odpowiednich wewnętrznych procedur niezbędnych do wprowadzenia w życie niniejszej Umowy. Niniejsza Umowa zostaje zawarta na okres trzydziestu lat (1).

Niniejsza Umowa będzie następnie automatycznie przedłużana na kolejne okresy pięcioletnie, chyba że jedna ze Stron poinformuje na piśmie drugą Stronę o wypowiedzeniu niniejszej Umowy, nie później niż na sześć miesięcy przed datą jej wygaśnięcia.

2.   Na mocy niniejszej Umowy, niezależnie od zaprzestania dalszej współpracy w całości lub w części lub wypowiedzenia niniejszej Umowy z jakiegokolwiek powodu postanowienia Artykułów 7, 8, 9, i 11 niniejszej Umowy nadal obowiązują.

Niniejsza Umowa wraz z jej załącznikami zostaje sporządzona w dwóch oryginałach, w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, japońskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim. W przypadku wystąpienia rozbieżności, wersje angielska i japońska są uważane za rozstrzygające w stosunku do innych wersji językowych.

NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni do tego odpowiednio przez rząd Japonii i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, podpisali niniejszą Umowę.

SPORZĄDZONO w Brukseli, dnia 24 lutego 2006 r.

W imieniu rządu Japonii:

T. KAWAMURA

W imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej:

A. PIEBALGS


(1)  Wymiana not dyplomatycznych miała miejsce dnia 20 listopada 2006 r. Zgodnie z postanowieniami Umowy data wejścia w życie to 20 grudnia 2006 r.


ZAŁĄCZNIK A

Część A

1.

Kompletne reaktory jądrowe:

Reaktory jądrowe, zdolne do pracy w warunkach kontrolowanej, samo podtrzymującej łańcuchowej reakcji rozszczepienia, z wyłączeniem reaktorów mocy zerowej, przy czym te ostatnie są zdefiniowane jako reaktory o projektowej maksymalnej wydajności produkcji plutonu nieprzekraczającej 100 gramów rocznie.

2.

Zbiorniki reaktorów jądrowych:

Maszyny załadowcze i wyładowcze paliwa reaktorowego Wyposażenie manipulacyjne, specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do wkładania lub usuwania paliwa do/z reaktora jądrowego, zdefiniowanego w pkt 1 powyżej.

3.

Maszyny załadowcze i wyładowcze paliwa reaktorowego:

Wyposażenie manipulacyjne, specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do wkładania lub usuwania paliwa do/z reaktora jądrowego, zdefiniowanego w pkt 1 powyżej.

4.

Pręty regulacyjne i wyposażenie reaktorów jądrowych:

Specjalnie zaprojektowane lub przystosowane pręty, nośne lub podwieszone konstrukcje prętów, urządzenia sterujące prętem lub prowadnice pręta do kontrolowania procesu rozszczepienia w reaktorze jądrowym zdefiniowanym w pkt 1 powyżej.

5.

Rury ciśnieniowe reaktora jądrowego:

Rury specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do wprowadzania do nich elementów paliwowych i chłodziwa obiegu pierwotnego w reaktorze jądrowym zdefiniowanym w pkt 1 powyżej, przy ciśnieniu roboczym powyżej 50 atmosfer.

6.

Rury cyrkonowe:

Metaliczny cyrkon i jego stopy, w postaci rur lub zestawów rur, w ilościach przekraczających 500 kg w dowolnym 12-miesięcznym okresie, specjalnie zaprojektowanych lub przystosowanych do wykorzystania w reaktorze zdefiniowanym w pkt 1 powyżej, przy czym stosunek ilości hafnu do cyrkonu jest mniejszy niż 1:500 w częściach wagowych.

7.

Pompy do chłodziwa obiegu pierwotnego:

Pompy specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do wymuszania cyrkulacji chłodziwa obiegu pierwotnego w reaktorach jądrowych zdefiniowanych w pkt 1 powyżej.

8.

Konstrukcje wewnętrzne reaktora jądrowego:

Konstrukcje wewnętrzne reaktora jądrowego specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do wykorzystania w reaktorze jądrowym zdefiniowanym w pkt 1 powyżej, w szczególności kolumny nośne rdzenia, kanały paliwowe, osłony termiczne, przegrody, płyty siatki dystansującej rdzenia i płyty dyfuzyjne.

9.

Wymienniki ciepła:

Wymienniki ciepła (wytwornice pary) specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do wykorzystania w obiegu chłodziwa obiegu pierwotnego w reaktorze jądrowym zdefiniowanym w pkt 1 powyżej.

10.

Instrumenty do pomiaru i detekcji neutronów:

Instrumenty do pomiaru i detekcji neutronów specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do określania poziomu strumienia neutronów w rdzeniu reaktora jądrowego zdefiniowanego w pkt 1 powyżej.

11.

Urządzenia do powtórnego przerobu napromieniowanych produktów paliwowych oraz specjalnie dla nich zaprojektowane lub przystosowane urządzenia.

12.

Urządzenia do produkcji elementów paliwowych do reaktorów jądrowych oraz specjalnie dla nich zaprojektowane lub przystosowane urządzenia.

13.

Urządzenia do separacji izotopów z uranu i wyposażenie, inne niż instrumenty analityczne, specjalnie dla nich zaprojektowane lub przystosowane.

14.

Urządzenia do produkcji lub zagęszczania ciężkiej wody, deuteru i związków deuteru oraz specjalnie dla nich zaprojektowane lub przystosowane urządzenia.

15.

Urządzenia do przetwarzania uranu i plutonu do wykorzystania w produkcji elementów paliwowych i separacji izotopów z uranu zdefiniowane kolejno w pkt 12 i 13 powyżej oraz specjalnie dla nich zaprojektowane lub przystosowane urządzenia.

Część B

1.

Deuter i ciężka woda:

Deuter, ciężka woda (tlenek deuteru) i inne związki deuteru, w których stosunek liczby atomów deuteru do atomów wodoru jest większy niż 1:5 000, do wykorzystania w reaktorze jądrowym zdefiniowanym w pkt 1 część A, w ilościach powyżej 200 kg atomów deuteru w ciągu dowolnego 12-miesięcznego okresu.

2.

Grafit klasy jądrowej

Grafit klasy jądrowej oznacza grafit o stopniu czystości lepszym niż równoważny 5 częściom na milion równoważnika boru oraz o gęstości większej niż 1,50 g/cm3 do wykorzystania w reaktorze jądrowym zdefiniowanym w pkt 1, w ilości przekraczającej 30 ton metrycznych w ciągu dowolnego 12-miesięcznego okresu.


ZAŁĄCZNIK B

i)

Przekazywane produkty będą używane w przyjmującym kraju trzecim wyłącznie do celów pokojowych wykluczających przeprowadzanie próbnych wybuchów.

ii)

Jeżeli przyjmujący kraj trzeci jest krajem nieposiadającym broni jądrowej, wszystkie materiały jądrowe w tym kraju są i będą podlegały zabezpieczeniom Agencji.

iii)

W przypadku dalszego przekazywania materiału jądrowego, zastosowanie będą miały zabezpieczenia Agencji odnośnie materiału jądrowego w przyjmującym kraju trzecim.

iv)

W przypadku dalszego przekazywania materiału jądrowego, zostaną utrzymane w przyjmującym kraju trzecim odpowiednie środki ochrony fizycznej co najmniej na poziomach określonych w Załączniku C.

v)

Produkty przekazywane dalej nie będą później przekazywane z przyjmującego kraju trzeciego do innego kraju, jeżeli ten ostatni nie zapewni gwarancji równoważnych do określonych w Załączniku B.


ZAŁĄCZNIK C

Poziomy ochrony fizycznej

Uzgodnione poziomy ochrony fizycznej, które mają zostać zapewnione przez rząd Japonii, rządy Państw członkowskich Wspólnoty i, w stosownym przypadku, przez Komisję Europejską przy wykorzystaniu, przechowywaniu i transporcie materiałów jądrowych, sklasyfikowane według kategorii wymienionych w załączonej tabeli powinny co najmniej odpowiadać następującym właściwościom:

KATEGORIA III

Wykorzystanie i przechowywanie na terenie o kontrolowanym dostępie.

Transport przy zachowaniu specjalnych środków ostrożności, obejmujących wcześniejsze uzgodnienia między nadawcą, odbiorcą a przewoźnikiem i wcześniejsze pisemne ustalenia między podmiotami podlegającymi odpowiednio jurysdykcji i przepisom Państw wysyłających i przyjmujących, odpowiednio w przypadku transportu międzynarodowego, określające czas, miejsce i procedury przekazywania odpowiedzialności za transport.

KATEGORIA II

Korzystanie i przechowywanie na terenie chronionym, do którego dostęp jest kontrolowany, tzn. na terenie znajdującym się pod stałą obserwacją straży lub urządzeń elektronicznych, otoczonym fizycznym ogrodzeniem z ograniczoną liczbą odpowiednio kontrolowanych wejść lub inny teren o takim samym poziomie ochrony fizycznej.

Transport przy zachowaniu specjalnych środków ostrożności, obejmujących wcześniejsze uzgodnienia między nadawcą, odbiorcą a przewoźnikiem i wcześniejsze pisemne ustalenia między podmiotami podlegającymi odpowiednio jurysdykcji i przepisom Państw wysyłających i przyjmujących, odpowiednio w przypadku transportu międzynarodowego, określające czas, miejsce i procedury przekazywania odpowiedzialności za transport.

KATEGORIA I

Materiały jądrowe w tej kategorii są chronione przez wysoce niezawodne systemy zapobiegające nieuprawnionemu wykorzystaniu, w następujący sposób:

Korzystanie i przechowywanie na szczególnie chronionym terenie tzn. terenie chronionym określonym dla kategorii II, do którego ponadto wstęp mają tylko osoby o potwierdzonej wiarygodności i który znajduje się pod stałą obserwacją straży będącej w bliskim kontakcie z odpowiednimi władzami reagowania. Specyficzne środki podjęte w tym kontekście powinny mieć na celu wykrywanie i zapobieganie najściom, nieuprawnionym wejściom lub nieuprawnionemu wynoszeniu wymienionych materiałów jądrowych.

Transport przy zachowaniu specjalnych środków ostrożności określonych powyżej dla transportu materiałów jądrowych kategorii II i III oraz dodatkowo pod stałą obserwacją eskorty i w warunkach, które zapewniają bliski kontakt z odpowiednimi władzami reagowania.

TABELA:

KATEGORYZACJA MATERIAŁÓW JĄDROWYCH

Materiał jądrowy

Forma

Kategoria I

Kategoria II

Kategoria III

1.

Pluton (1)

Nie napromieniowany (2)

2kg lub więcej

Mniej niż 2kg ale więcej niż 500 g

500g lub mniej (3)

2.

Uran– 235

Nie napromieniowany (2)

 

 

 

uran wzbogacony do 20 % w 235U lub więcej

5kg lub więcej

Mniej niż 5kg ale więcej niż 1kg

1kg lub mniej (3)

uran wzbogacony do 10 % w 235U ale mniej niż 20 % w 235U

 

10kg lub więcej

Mniej niż 10kg (3)

uran wzbogacony powyżej stanu naturalnego ale mniej niż 10 % w 235U (4)

 

 

10kg lub więcej

3.

Uran – 233

Nie napromieniowany (2)

2kg lub więcej

Mniej niż 2kg ale więcej niż 500 g

500g lub mniej (3)

4.

Napromieniowane paliwo

 

 

Zubożony lub naturalny uran, tor lub lekko wzbogacone paliwo (mniej niż 10 % zawartości rozszczepialnej) (5)  (6)

 


(1)  Z wyjątkiem plutonu zawierającego więcej niż 80 % izotopu 238.

(2)  Materiały jądrowe nie napromieniowane w reaktorze jądrowym lub materiały jądrowe napromieniowane w reaktorze jądrowym, ale o poziomie promieniowania równym lub mniejszym niż 1 Gy/g (100 radów/g) na jednym nieosłoniętym metrze.

(3)  Ilości mniejsze, znikome z radiologicznego punktu widzenia, powinny być wyłączone, ale chronione zgodnie z zasadami rozważnego zarządzania.

(4)  Uran naturalny, uran zubożony, tor oraz ilości wzbogaconego uranu do mniej niż 10 % nieobjęte kategorią III powinny być chronione zgodnie z zasadami rozważnego zarządzania.

(5)  Mimo, iż zaleca się opisany poziom ochrony, rząd Japonii, rządy Państw członkowskich Wspólnoty i Komisja Europejska, jeżeli jest to wskazane, mogą decydować o nadaniu innej kategorii ochrony fizycznej, po uprzednim dokonaniu oceny szczególnych okoliczności.

(6)  Inne paliwa, które ze względu na swoją pierwotną zawartość materiału rozszczepialnego przed napromieniowaniem klasyfikują się do kategorii I lub II mogą być przesunięte do niższej kategorii, gdy poziom promieniowania paliwa przekracza 1 Gy/g (100 radów/g) na jednym nieosłoniętym metrze.


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/76


DECYZJA KOMISJI

z dnia 26 września 2006 r.

w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niderlandy na rzecz Holland Malt BV

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4196)

(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)

(2007/59/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2, akapit pierwszy,

po wezwaniu zainteresowanych stron do składania uwag zgodnie z wyżej wspomnianym artykułem (1) oraz uwzględniając te uwagi,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   PROCEDURA

(1)

Środek został zgłoszony, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, pismem z dnia 31 marca 2004 r., zarejestrowanym dnia 6 kwietnia 2004 r.

(2)

W pismach z dnia 1 czerwca 2004 r., 12 sierpnia 2004 r. i 16 lutego 2005 r. Komisja zwróciła się do Niderlandów o przekazanie dalszych informacji. Niderlandy odpowiedziały na pytania Komisji w pismach z 5 lipca 2004 r., 17 grudnia 2004 r. i 15 marca 2005 r., zarejestrowanych odpowiednio 7 lipca 2004 r., 3 stycznia 2005 r. i 23 marca 2005 r.

(3)

W piśmie z dnia 5 maja 2005 r. Komisja poinformowała Niderlandy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do przedmiotowego środka pomocy.

(4)

Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2). Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag dotyczących przedmiotowego środka pomocy.

(5)

W piśmie z dnia 10 czerwca 2005 r. Niderlandy przekazały kilka uwag.

(6)

Komisja otrzymała uwagi zainteresowanych stron. Przekazała je Niderlandom, tak aby państwo to mogło się do nich odnieść; Komisja otrzymała uwagi Niderlandów w piśmie z dnia 14 października 2005 r.

II.   OPIS ŚRODKA POMOCY

(7)

Niderlandy podjęły decyzję o udzieleniu dotacji Holland Malt BV w ramach regionalnego programu inwestycyjnego „Regionale investeringsprojecten 2000” (zwanego dalej „programem IPR”). Regionalny program inwestycyjny został zatwierdzony przez Komisję w roku 2000 (3); a 18 lutego 2002 r. została zatwierdzona również zmiana programu (4), w wyniku której program IPR zaczął mieć zastosowanie do sektorów przetwarzania i zbytu produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu.

(8)

Niniejsza sprawa dotyczy dotacji na projekt inwestycyjny Holland Malt BV. Holland Malt BV, zwane dalej „Holland Malt”, to przedsiębiorstwo typu joint-venture założone przez browar Bavaria NV i Agrifirm, spółdzielnię producentów zbóż z obszaru Północnych Niderlandów i Niemiec. Dotacja przeznaczona jest na założenie zakładu produkującego słód w Eemshaven, w gminie Eemsmond. Dzięki tej inwestycji nastąpi zintegrowanie różnych etapów łańcucha (przechowywanie i przetwarzanie jęczmienia do produkcji słodu oraz produkcja i handel słodem).

(9)

Niderlandzkie Ministerstwo Gospodarki postanowiło dotować 13,5 % brutto (10 % netto) kwalifikujących się inwestycji o wartości 55 mln EUR, do kwoty maksymalnej 7 425 000 EUR. Ponieważ chodzi tu dotację na projekt inwestycyjny dla przedsiębiorstwa z sektora przetwarzania i zbytu produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu, a kwalifikujące się koszty projektu przekraczają 25 mln EUR, pomoc tą należy zgłosić Komisji odrębnie, zgodnie z pkt 4.2.6 „Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnictwa” (5), zwanych dalej „wytycznymi”.

(10)

Holland Malt zdecydowało się na inwestycję po tym, gdy rząd niderlandzki zobowiązał się, w piśmie z dnia 23 grudnia 2003 r., do jej dotowania. Zobowiązanie to zostało powzięte pod odroczonym warunkiem zatwierdzenia pomocy przez Komisję Europejską. Holland Malt rozpoczął działania budowlane w Eemshaven w lutym 2004 r. Zakład produkcji słodu zaczął działać w kwietniu 2005 r.

(11)

Wszczynając procedurę zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu, Komisja opierała się na poniższych ustaleniach.

(12)

Po ustaleniu, że środek na tym etapie wydaje się stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust 1 Traktatu, Komisja sprawdziła czy środek ten można uznać za zgodny ze wspólnym rynkiem na mocy odstępstw.

(13)

Uwzględniając cechy środka, jedynym możliwym odstępstwem jest to określone w art. 87 ust. 3 pkt c) Traktatu, które stanowi, że środek pomocy ułatwiający rozwój niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych można uznać za zgodny ze wspólnym rynkiem, o ile nie zmienia on warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

(14)

Ponieważ pomoc miała związek z inwestycją w przetwarzanie i zbyt produktów rolnych, Komisja musiała sprawdzić, czy spełnione zostały wszystkie wymogi określone w pkt 4.2 wytycznych. Komisja miała wątpliwości, których powody są wymienione poniżej, czy zastosowanie miał art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.

(15)

Pkt 4.2.5 wytycznych określa, że nie można przyznać pomocy na inwestycje mające związek z przetwarzaniem i zbytem produktów rolnych, gdy nie jest możliwe przedstawienie wystarczających dowodów na to, że dla danych produktów możliwe jest znalezienie normalnych możliwości zbytu na rynku. Na podstawie informacji będących do dyspozycji Komisji w momencie wszczęcia postępowania, nie można było wykluczyć, że na rynku słodu występowała nadwyżka zdolności produkcyjnych.

(16)

Holland Malt twierdziło, że dostarcza wysokiej jakości „słód premium” do produkcji „piwa premium” i że rynek słodu i piwa tego rodzaju wciąż się powiększa. W momencie wszczęcia postępowania nie było jednak jasne, czy „słód premium” i „piwo premium” nie są jedynie pojęciami marketingowymi i, tym samym, nie stanowią na rynku żadnego specyficznego produktu, w odniesieniu do którego można wykluczyć istnienie nadwyżki zdolności produkcyjnych.

III.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

(17)

Komisja otrzymała uwagi od

fińskiego zrzeszenia producentów słodu,

brytyjskiego zrzeszenia producentów słodu,

niemieckiego zrzeszenia producentów słodu,

francuskiego zrzeszenia producentów słodu,

duńskiego zrzeszenia producentów słodu,

zainteresowanej strony, która z uwagi na potencjalne szkody poprosiła o nieujawnianie swojej tożsamości,

niderlandzkiej organizacji rolnictwa i ogrodnictwa (LTO Nederland),

Agrifirm

Holland Malt,

niderlandzka prowincja Groningen.

(18)

Fińskie zrzeszenie producentów słodu sprzeciwia się zamiarowi Niderlandów, aby udzielić dotacji Holland Malt BV, ponieważ według tego zrzeszenia dotacje państwa na inwestycje w zakłady produkcji słodu będą zakłócać rynek. Zrzeszenie zwraca uwagę, że we wspólnotowym sektorze produkcji słodu występuje nadwyżka zdolności produkcyjnych w wysokości około 1 mln ton i, dlatego też, w najbliższych latach zdolności produkcyjne będą musiały zostać zmniejszone o 10 %. Jeżeli chodzi o stwierdzenie, że Holland Malt dostarcza „słód premium” do produkcji „piwa premium”, fińskie zrzeszenie producentów słodu wskazuje, że istniejące wspólnotowe zakłady produkcji słodu już obecnie mogą dostarczać na rynek bardzo różnorodne rodzaje słodu, w tym wysokiej jakości „słód premium”.

(19)

Brytyjskie zrzeszenie producentów słodu bezwzględnie uważa, że pomoc państwa dla zakładów produkcji słodu musi być stanowczo zabroniona. Odwołuje się ono do pisma z 2004 r. skierowanego do Komisji przez Euromalt, europejskie stowarzyszenie reprezentujące sektor produkcji słodu, w którym to piśmie stowarzyszenie informuje, że ze względu na obecną nadwyżkę zdolności produkcji słodu występującą zarówno we Wspólnocie, jak również na rynku światowym, nie należy przyznawać żadnych środków państwowych na tworzenie nowych zdolności produkcji słodu (6). Według opinii tego stowarzyszenia zdolności produkcji słodu w państwach członkowskich wynoszą 8,8 mln ton, wobec zapotrzebowania w wysokości około 5,9 mln ton. To daje potencjalną wspólnotową nadwyżkę, którą można przeznaczyć na wywóz na rynek światowy, równą 2,9 mln ton, natomiast na rynku światowym sprzedawanych jest rocznie około 4,3 mln ton. W sezonie handlowym 2003/2004 we Wspólnocie wydano pozwolenia na wywóz na łączną ilość 2,48 mln ton słodu. W sezonie handlowym kończącym się w czerwcu 2005 r. wartość ta obniżyła się do 2,2 mln ton, co wskazuje na trudną sytuację na rynku oraz ograniczone możliwości rynkowe wspólnotowych producentów słodu. Brytyjskie zrzeszenie producentów słodu ocenia, że nadwyżka słodu we Wspólnocie wynosi 500 000 ton, a oczekuje się, że wzrośnie ona do blisko 1 mln ton na skutek łącznego efektu nowych zdolności produkcyjnych, które wciąż muszą zostać oddane do użytku, oraz zmniejszenia popytu eksportowego pochodzącego z Rosji i Europy Wschodniej, jako że obszary te stały się niemalże samowystarczalne. Według brytyjskiego zrzeszenia producentów słodu wspomniana nadwyżka zdolności produkcyjnych doprowadziła do tego, że obecne ceny rynkowe słodu spadły do poziomu, przy którym nie są już pokrywane koszty zmienne. Ponadto brytyjskie zrzeszenie producentów słodu kwestionuje to, że nowe niderlandzkie zdolności produkcyjne są budowane w celu produkcji „słodu premium” przeznaczonego na rynki premium. Sektor piwowarski uległ znacznej konsolidacji i większość klientów sektora produkcji słodu zgłasza zapotrzebowanie tylko na wysokiej jakości słód, spełniający rygorystyczne (a często ogólne) specyfikacje i wszelkie wymogi związane z bezpieczeństwem żywności. Według brytyjskiego zrzeszenia producentów słodu pogrupowanie rynku słodu na sektor premium i sektor pozostałych produktów nie jest realistyczne.

(20)

Niemieckie zrzeszenie producentów słodu jest bardzo zatroskane zamiarem Niderlandów, aby udzielić dotacji inwestycyjnej na budowę zakładu produkcji słodu w prowincji Groningen. Według niemieckiego stowarzyszenia producentów słodu wspólnotowy wywóz na tradycyjne obszary zbytu, takie jak państwa Mercosur oraz Rosja/Ukraina, ulegnie znacznemu ograniczeniu w następstwie rozwoju własnego sektora produkcji słodu oraz ochrony przed przywozem. Ponadto bardzo mocni są konkurenci zamorscy, na przykład Kanada i Australia, dzięki ich bliskości do wciąż rozwijających się rynków piwa na Dalekim Wschodzie i w Azji Południowo-Wschodniej oraz dzięki liberalnym regulacjom handlowym stosowanym przez rządy tych państw. Jednocześnie w sprzedaży słodu na rynku wewnętrznym obserwuje się stagnację, co prowadzi do pojawienia się na obszarze Wspólnoty nadwyżki zdolności produkcyjnych w wysokości około 1 mln ton. Niemieckie zrzeszenie producentów słodu uważa, że popieranie lokalnej produkcji jęczmienia do wytwarzania słodu nie jest żadnym argumentem. Zauważa ono, że już teraz całość niderlandzkiej produkcji jęczmienia do wytwarzania słodu jest nabywana przez sektor produkcji słodu oraz że nowy zakład produkcji słodu w Groningen będzie uzależniony od przywozu jęczmienia.

(21)

Francuskie zrzeszenie producentów słodu sprzeciwiło się pomocy państwa na rzecz nowego zakładu produkcji słodu na obszarze Wspólnoty. Odwołuje się ono do tego samego pisma Euromalt, na które powoływało się brytyjskie zrzeszenie producentów słodu, i podaje te same dane dotyczące produkcji, przywozu i wywozu słodu. Również w opinii tego zrzeszenia słód jest obecnie sprzedawany po cenach, przy których koszty zmienne nie są pokrywane. Według francuskiego zrzeszenia producentów słodu pomocy państwa na inwestycję niderlandzką nie można uzasadnić poprzez odwoływanie się do oddzielnego rynku na słód wysokiej jakości, ponieważ większość browarów zgłasza zapotrzebowanie na słód wysokiej jakości. Wreszcie francuskie zrzeszenie producentów słodu wyraziło pogląd, że w celu poprawy warunków rynkowych, wspólnotowy przemysł słodowy musi w rzeczywistości pozamykać przestarzałe zakłady produkcji słodu.

(22)

Duńskie zrzeszenie producentów słodu wnosi sprzeciw wobec planowanej dotacji dla Holland Malt. W opinii tego zrzeszenia przemysł słodowy na całym świecie opiera się na zasadach wolnego rynku. Cechuje go własność prywatna, a osiąga on rozwój poprzez inwestycje prywatne podejmowane przez przedsiębiorstwa sektora słodowego. Dotacja w wysokości 7,4 mln EUR na inwestycję o wartości całkowitej 55 mln EUR zakłóci konkurencję, stanowiąc nieuzasadnioną korzyść konkurencyjną dla przedsiębiorstwa otrzymującego taką pomoc, w szczególności w pierwszych latach po uruchomieniu zakładu. Ponadto duńskie zrzeszenie producentów słodu odrzuca argument dotyczący rozróżnienia między „słodem premium” i „zwykłym słodem”. Słód jest produktem generycznym, o niewielu odmianach oraz określonych normach jakościowych wyznaczonych przez sektor piwowarski. Wreszcie duńskie zrzeszenie producentów słodu nie widzi powodów o charakterze lokalnym bądź regionalnym, aby dotować inwestycję w regionie Eemsmond, ponieważ w opinii zrzeszenia dotyczy ona normalnie rozwijającego się regionu Niderlandów, którego infrastruktura w znacznym stopniu związana jest z łańcuchem dostaw jęczmienia i słodu.

(23)

Zainteresowana strona, która z uwagi na potencjalne szkody poprosiła o nieujawnianie swojej tożsamości, wnosi sprzeciw wobec dotacji z następujących powodów. Uważa ona, że rozróżnienie między „słodem premium” i zwykłym słodem jest sztuczne, nie widzi żadnych powodów o charakterze lokalnym lub regionalnym, aby dotować tą inwestycję, i jest zdania, że dotacja doprowadzi do zakłócenia konkurencji na rynku słodu, którego cechami są prywatna własność i prywatne inwestycje.

(24)

W opinii niderlandzkiej organizacji rolnictwa i ogrodnictwa (LTO Nederland) zakład produkcji słodu Holland Malt w Eemshaven ma duże znaczenie dla gospodarki rolnej w regionie. Położenie zakładu przy porcie morskim oraz proces produkcyjny ukierunkowany na segment słodu i piwa wysokiej jakości stanowią ważną perspektywę społeczno-gospodarczą dla rolnictwa na północnym wschodzie Niderlandów. Będzie ona generowała bodźce do uprawy zbóż, które mogą zostać wykorzystane w procesie produkcyjnym. Jęczmień dostarczany przez rolników jest elementem kompleksowego, zarejestrowanego, certyfikowanego i zintegrowanego łańcucha, w którym produktem końcowym jest piwo wysokiej jakości. Dwiema najważniejszymi roślinami w tym regionie są ziemniaki skrobiowe i buraki cukrowe. Ulepszenie efektywność oraz reforma polityki wspólnotowej doprowadziły jednak do tego, że areał tych roślin zmniejszył się. Jęczmień na potrzeby zakładu produkcji słodu będzie jedną z niewielu atrakcyjnych alternatyw dla uprawy wspomnianych roślin. Z tych powodów rolnicy obiecali finansowy udział w przedsiębiorstwie Holland Malt.

(25)

Agrifirm w pełni popiera przyznanie dotacji dla Holland Malt. Spółdzielnia ta wspólnie z browarem Bavaria tworzą wspólne przedsiębiorstwo Holland Malt, które zajęło się integracją łańcucha obejmującego uprawę, magazynowanie i przetwarzanie jęczmienia do produkcji słodu. W opinii Agrifirm instalacja do produkcji i magazynowania stwarza wyjątkowe szanse. Uprawa jęczmienia do produkcji słodu stwarza lepsze perspektywy dla rolników z tego regionu. Koncentrując się na produkcji jęczmienia spełniającego wymogi dla „słodu premium”, rolnicy tego regionu mogą zyskać na perspektywach wzrostu związanych z rynkiem „piwa premium”. Dzięki budowie fabryki w Eemshaven oraz wobec związanych z tym korzyści logistycznych, na północy Niderlandów powstaje nowa działalność przemysłowa. Decyzja rządu holenderskiego o udzieleniu dotacji stanowi fundament skutecznej eksploatacji w pierwszych, krytycznych latach projektu.

(26)

Według Holland Malt możliwy jest pogląd, że istnieje oddzielny rynek na „piwo premium” i „słód premium”. Na rynku „słodu premium” łatwo jest odnaleźć możliwości zbytu słodu typu HTST (high temperature, short time – wysoka temperatura, krótki czas) wytwarzanego przez Holland Malt. Słód typu HTST poprawia stałość smaku, aromat oraz odgazowywanie, a tym samym, i trwałość piwa. Holland Malt odwołuje się do pisma monachijskiego Uniwersytetu Weihenstephan, które potwierdza, że opatentowana technologia gwarantuje rodzaj słodu, który można wyraźnie odróżnić od zwykłego słodu (7). Ponadto w załączniku do pisma Holland Malt jeden z browarów wytwarzający „piwo premium” uznaje również wyjątkowe cechy słodu typu HTST. Dodatkowo słód typu HTST będzie w wyższej klasie cenowej niż zwykły słód innych zakładów. Z powodu wyjątkowych właściwości fizycznych, wyróżniającej jakości i wyższej klasy cenowej, jest bardzo prawdopodobne, w opinii Holland Malt, że słód typu HTST oraz słód zwykły nie będę wcale lub prawie wcale produktami wzajemnie wymiennymi. Możliwe, że słód HTST wygeneruje własny popyt i rynek. Dlatego też, w opinii Holland Malt, inwestycja niekoniecznie spowoduje na rynku słodu zwykłego wzrost zdolności produkcyjnych o 55 000 ton.

(27)

Holland Malt zwraca następnie uwagę na to, że pomimo nadwyżki zdolności produkcyjnych na światowym rynku słodu, inwestycja w Holland Malt niekoniecznie musi prowadzić do dalszego zwiększenia tych zdolności produkcyjnych. Ponieważ Holland Malt położone jest przy porcie dalekomorskim, zakład produkcji słodu znajdzie normalne możliwości zbytu na rynku słodu przeznaczonego na wywóz. Podczas gdy perspektywy wzrostu podmiotów europejskiego sektora słodowego, które nie są położone nad morzem, mogą się kurczyć z powodu zmniejszenia popytu na słód w Europie Zachodniej, wywóz słodu wiąże się ze znaczącymi perspektywami wzrostu. W opinii Holland Malt potwierdzają to trzy sprawozdania z 2005 r. (8) Ze sprawozdań tych wynika, że na wschodzących rynkach w Azji, Ameryce Łacińskiej, Afryce i Europie Wschodniej stawia się względem słodu najwyższe wymogi oraz że europejski sektor słodowy posiada przewagę konkurencyjną z powodu wysokiej jakości wytwarzanego słodu. Holland Malt zauważa, że nie jest trudno znaleźć normalne możliwości zbytu na produkowany przez siebie słód oraz wskazuje na fakt, że portfel zamówień przedsiębiorstwa na rok 2005 był pełny, a przedsiębiorstwo przez drugi rok z rzędu więcej sprzedaje niż wyprodukowało. Holland Malt zauważa ponadto, że zamknięte przez nich moce produkcyjne w Wageningen i Lieshout zaopatrywały kurczący się rynek Europy Zachodniej, podczas gdy nowy zakład w Eemshaven ukierunkowany będzie na rosnący rynek eksportowy. Wzrost netto zdolności produkcyjnych na rynku słodu będzie zatem mniejszy niż podaje się w piśmie Komisji z 5 maja 2005 r. Holland Malt wyjaśnia, że inwestycja w instalację w Eemshaven będzie miała większy wpływ na wymianę handlową z państwami trzecimi niż na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ wywóz słodu stanowi segment rynku, który jest niezależny od segmentu, na którym działają krajowi dostawcy słodu. Holland Malt podkreśla, że sytuacja na światowym rynku słodu nie przeszkodziła Komisji zatwierdzić pomoc inwestycyjną dla zakładu produkcji słodu na Litwie.

(28)

Holland Malt zaznacza, że inwestycja będzie miała pozytywne skutki dla rozwoju obszarów wiejskich w regionie Północnych Niderlandów i Niemiec. Dzięki niej stworzona zostanie dla wielu rolników (około 1 800) alternatywna uprawa. Rolnicy uprawiać będą wysokiej jakości jęczmień do produkcji słodu na potrzeby rosnącego rynku, który w przeciwieństwie do jęczmienia paszowego nie podlega wspólnotowym przepisom interwencyjnym. Co więcej uprawa jęczmienia do produkcji słodu jest mniej szkodliwa dla środowiska naturalnego niż uprawa jęczmienia paszowego. Ponadto Holland Malt zwraca uwagę, że ich zintegrowana instalacja do produkcji słodu i magazynowania jęczmienia przyczynia się w konkretny sposób do bezpieczeństwa żywności.

(29)

Prowincja Groningen popiera pomoc państwa na rzecz inwestycji Holland Malt. Wskazuje na pozytywny wpływ inwestycji na możliwości zatrudnienia w regionie. Ponadto podkreśla innowacyjną technologię wykorzystaną w ramach projektu oraz impuls dla rozwoju Eemshaven, między innymi poprzez budowę parku agrobiznesu. Prowincja wskazuje ponadto na bodźce, jakie inwestycja będzie dawać rolnikom mającym problemy z tradycyjnymi, lokalnie uprawianymi roślinami, takimi jak ziemniaki skrobiowe. Przestawienie się na uprawę jęczmienia do produkcji słodu zapewni im lepsze perspektywy.

IV.   UWAGI NIDERLANDÓW

(30)

Niderlandy zareagowały na wszczęcie postępowania pismem z dnia 10 czerwca 2005 r. W piśmie z 14 października 2005 r., po wystąpieniu o przełożenie terminu na udzielenie odpowiedzi, Niderlandy odniosły się do uwag stron trzecich.

(31)

W pierwszym piśmie Niderlandy zaznaczają, że pomimo że perspektywy wzrostu podmiotów europejskiego sektora słodowego, które nie są położone nad morzem, mogą się pogarszać z powodu zmniejszenia zapotrzebowania na słód w Europie Zachodniej, to wywóz słodu oferuje znaczące perspektywy wzrostu. Ponieważ Holland Malt położone jest przy porcie dalekomorskim, może z tego powodu czerpać dochody. W tym sensie można mówić o wydzielonym rynku słodu. Inwestycja w Holland Malt nie będzie miała wpływu na kurczący się już rynek zachodnioeuropejskich zakładów lokalnych, niepołożonych nad morzem. Niderlandy wyjaśniają, że ilość słodu, na jaką wystawiono na obszarze Wspólnoty świadectwa wywozowe, była w sezonie 2004/2005 taka sama, jak w sezonie 2003/2004, oraz zwracają się do Komisji o uwzględnienie najświeższych danych dotyczących świadectw wywozowych. Ponadto w opinii Niderlandów istnieje specjalny segment rynku obejmujący wysokiej jakości słód wytwarzany przez Holland Malt. Wskazuje się pismo z uniwersytetu Wihenstephan, w którym potwierdzone są cechy słodu typu HTST odróżniające go od innych rodzajów słodu.

(32)

W reakcji na uwagi stron trzecich Niderlandy zaznaczają, że na światowym rynku słodu w nadchodzących latach obserwowany będzie wzrost. Wskazuje się na seminarium dotyczące jęczmienia do produkcji słodu, które odbyło się 4-5 października 2005 r., w ramach którego Międzynarodowa Rada Zbożowa (9) zapowiedziała, że całkowite zdolności produkcji słodu wzrosną do 2010 r. o 10 %. W czasie tego seminarium Rabobank przekazał ponadto informację, że całkowite spożycie piwa rośnie w tempie 2 % rocznie, w szczególności dzięki zwiększającemu się spożyciu piwa na rynkach wschodzących, takich jak Ameryka Południowa, Afryka, Rosja, Azja Południowo-Wschodnia i Chiny. Na tym rozwoju korzystać będą nowoczesne zakłady produkcji słodu położone przy portach dalekomorskich i mogące wytwarzać duże ilości produktu. Niderlandy odwołują się do pisma Euromalt z sierpnia 2005 r. (10), w którym stwierdza się, że należy zamykać małe, przestarzałe i nieefektywne zakłady. W piśmie tym mowa jest o nadwyżce zdolności produkcyjnych we wspólnotowym sektorze słodowym w wysokości co najmniej 500 000 – 700 000 ton. W opinii Niderlandów jednakże liczba ta opiera się na przyjęciu założeniu produkcji przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu i 365 dni w roku. Nie uwzględnia się okresów przestoju, przez co nie jest pewne, czy można z należytą dozą rzetelności mówić o nadwyżce zdolności produkcyjnych. Dodatkowo Niderlandy odwołują się do sprawozdania (11) biura badawczego Frontier Economics dotyczącego Holland Malt (rynku geograficznego i aspektów innowacyjnych). Wniosek w tym sprawozdaniu brzmi następująco: nic nie wskazuje na to, że dotacja przyznana Holland Malt doprowadzi do przesunięć w zbycie słodu innych europejskich producentów, z wyłączeniem przypadków, gdy takie zmiany tak czy inaczej miały by miejsce. Brak jest zatem przesłanek tego, że przyznanie dotacji może jeszcze pogorszyć ewentualną nadwyżkę zdolności produkcyjnych wśród europejskich producentów zwykłego słodu. Niderlandy zwracają się do Komisji o wzięcie pod uwagę istnienia oddzielnego rynku na słód typu HTST, czyli rodzaj wysokiej jakości słodu zapobiegającego „starzeniu się” piwa. Ponadto Niderlandy wskazują na kolejne wyłączenie mocy produkcyjnych równych 12 000 ton, co daje łączne wyłączenie istniejących mocy produkcyjnych o wartości 77 000 ton. Dodatkowe zdolności produkcyjne stanowią jedynie 0,5 % całkowitych zdolności produkcyjnych na obszarze Wspólnoty, a to nie powinno stanowić zakłócenia na wspólnotowym rynku słodu. Wreszcie Niderlandy zwracają uwagę, że dotacja, która ma być przyznana, ma służyć jedynie jako rekompensata związana z niekorzystnym położeniem Eemshaven, umożliwiająca Holland Malt równe warunki konkurencji (gdyby nie przyznano przedmiotowej dotacji, zrealizowanoby podobną inwestycję w zakład produkcji słodu w porcie dalekomorskim w Terneuzen).

V.   OCENA ŚRODKA POMOCY

Organizacja rynku

(33)

Środek dotyczy pomocy dla przedsiębiorstwa przetwórstwa jęczmieniu. Zgodnie z art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (12), art. 87, 88 i 89 Traktatu mają zastosowanie do produktów wymienionych w tym rozporządzeniu. Sektor, którego dotyczy taki program pomocy, podlega wspólnotowym przepisom dotyczącym pomocy państwa.

Zakaz pomocy państwa na mocy art. 87 ust. 1 Traktatu

(34)

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu pomoc przyznawana przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim niekorzystnie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

(35)

Środek polega na bezpośredniej dotacji inwestycyjnej. Jest on selektywny w tym sensie, że faworyzuje pojedyncze przedsiębiorstwo, a mianowicie Holland Malt.

(36)

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości poprawa pozycji konkurencyjnej jednego przedsiębiorstwa w wyniku pomocy państwa jest zwykle dowodem na to, że zakłócona została konkurencja z innymi przedsiębiorstwami, które takiej pomocy nie otrzymały (13).

(37)

Środek ma niekorzystny wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, jeżeli utrudnia on przywóz z innych państw członkowskich lub ułatwia wywóz do innych państw członkowskich. Decydujące znaczenie ma to, czy w wyniku kwestionowanego środka wewnątrzwspólnotowa wymiana handlowa rozwija się lub może się rozwijać w odmienny sposób.

(38)

W przypadku produktu, którego dotyczy omawiany środek pomocy, (słodu) istnieje znaczna wewnątrzwspólnotowa wymiana handlowa. W 2004 r. na obszarze Wspólnoty sprzedano około 1,3 mln ton słodu. Stanowiło to około 15 % całkowitej wspólnotowej produkcji słodu w 2004 r. (14) Dlatego też sektor ten jest wystawiony na konkurencję. Istnieje zatem niebezpieczeństwo, że w wyniku omawianego środka wewnątrzwspólnotowa wymiana handlowa rozwinie się w odmienny sposób.

(39)

Przedmiotowy środek stanowi zatem pomoc w rozumieniu art. 87. ust. 1 Traktatu.

Art. 87 ust. 2 Traktatu: wyłączenia

(40)

W art. 87 ust. 2 i 3 określa się kilka wyłączeń od zakazu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 Traktatu.

(41)

Wyłączenia wymienione w art. 87 ust. 2 nie mają zastosowania ze względu na rodzaj środka pomocy i jej cele. Również Niderlandy nie przywoływały art. 87 ust. 2.

Art. 87 ust. 3 Traktatu: wyłączenia na podstawie oceny Komisji

(42)

W art. 87 ust. 3 wymienia się inne formy pomocy, które można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem. To czy zgodne są one z Traktatem należy ocenić z punktu widzenia Wspólnoty, a nie tylko z punktu widzenia określonego państwa członkowskiego. Mając na uwadze dobre funkcjonowanie wspólnego rynku wyłączenia określone w art. 87 ust. 3 należy ściśle interpretować.

(43)

W odniesieniu do art. 87 ust. 3 lit. a), wskazuje się, że beneficjent nie ma siedziby na obszarze, w którym rozwój gospodarczy można określić jako wyjątkowo niekorzystny w rozumieniu „Wytycznych dotyczących środków pomocy regionalnej” (15) (produkt krajowy brutto (PKB) na jednego mieszkańca poniżej 75 % średniej wspólnotowej). Art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu nie uzasadnia zatem żadnej pomocy przeznaczonej na produkcję, przetwarzanie lub zbyt produktów, o których mowa w załączniku I do Traktatu.

(44)

W odniesieniu do art. 87 ust. 3 lit. b), zwraca się uwagę, że przedmiotowy środek nie ma na celu wspierania realizacji ważnego projektu stanowiącego przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania ani zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego.

(45)

Pomoc nie ma też na celu ani nie jest nakierowana na realizację założeń określonych w art. 87 ust. 3 lit. d).

Art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu

(46)

Środki pomocy przeznaczone na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych mogą zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, o ile nie zmieniają warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

(47)

Ponieważ Holland Malt nie jest ani małym ani średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu definicji Komisji (16), zastosowania nie ma rozporządzenie (WE) nr 1/2004 z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rolnymi (17). Dlatego też, to czy pomoc na inwestycje na potrzeby przetwarzania produktów rolnych jest zgodna z art. 87 ust. 3 lit. c) należy ocenić na podstawie pkt 4.2 wytycznych.

Wydatki kwalifikujące się i procentowy udział pomocy

(48)

Zgodnie z pkt 4.2.3 wytycznych wydatki kwalifikujące się do pomocy mogą dotyczyć budowy, nabycia lub modernizacji nieruchomości oraz nowych maszyn i wyposażenia, w tym oprogramowania komputerowego. Pomoc nie może wynosić więcej niż 50 % kwalifikujących się inwestycji w regionach w ramach celu 1 oraz 40 % w pozostałych regionach.

(49)

Warunki te są spełnione, ponieważ pomoc zostanie przyznana na budowę budynków, zakup działek pod te budynki oraz na wyposażenie. Ponadto Niderlandy ograniczyły zgłoszoną pomoc do maksymalnego poziomu 13,5 % kosztów kwalifikujących się do pomocy.

Rentowność oraz wspólnotowe normy minimalne

(50)

W pkt 4.2.3 wytycznych określono ponadto, że pomoc na inwestycje może zostać udzielona jedynie przedsiębiorstwom, w przypadku których można wykazać na podstawie oceny możliwości, że są one rentowne. Przedsiębiorstwo musi spełniać wspólnotowe normy minimalne w dziedzinie ochrony środowiska, higieny i dobrostanu zwierząt.

(51)

Warunki te są spełnione. Niderlandy udzieliły wystarczających gwarancji dotyczących rentowności zarówno Bavaria NV, jak i Agrifirm, które współtworzą Holland Malt. Ponadto w odpowiedni sposób wykazano, że zakład produkcji słodu spełnia wspólnotowe normy minimalne w dziedzinie ochrony środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt, określone w niderlandzkim programie rozwoju obszarów wiejskich.

Możliwości zbytu na rynku

(52)

W pkt 4.2.5 wytycznych określono, że pomoc nie może być udzielana na inwestycje dotyczące produktów, dla których nie można znaleźć normalnych możliwości zbytu na rynku. Należy to ocenić na odpowiednim poziomie, w zależności od danych produktów, rodzajów inwestycji oraz istniejących i oczekiwanych zdolności produkcyjnych. Należy przy tym wykonać bilans z uwzględnieniem ewentualnych ograniczeń produkcji lub ograniczeń wielkości pomocy wspólnotowej udzielonej w ramach wspólnej organizacji rynku.

(53)

Postępowanie na mocy art. 88 ust. 2 zostało wszczęte, ponieważ w oparciu o dane, którymi Komisja dysponowała w momencie wszczęcia postępowania, nie można było wykluczyć, że na rynku słodu istnieje nadwyżka zdolności produkcyjnych.

(54)

Uwagi Niderlandów i Holland Malt w odniesieniu do wszczęcia postępowania dotyczą w zasadzie trzech punktów. Po pierwsze kwestionuje się nadwyżkę zdolności produkcyjnych na rynku słodu (Niderlandy i Holland Malt nie kwestionują jednak, że projekt prowadzi do powstania dodatkowych zdolności produkcyjnych na rynku słodu). Po drugie zaznacza się, że inwestycja w fabrykę w Eemshaven będzie miała większy wpływ na wymianę handlową z państwami trzecimi niż na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ wywóz słodu stanowi segment rynku, który jest niezależny od segmentu, na którym działają krajowi dostawcy słodu. Po trzecie wychodzi się z założenia, że istnieją oddzielne rynki na zwykły słód i „słód premium”.

Nadwyżka zdolności produkcyjnych na rynku słodu

(55)

Komisja rozpoznała sytuację w odniesieniu do produkcji słodu i handlu nim, zarówno w skali światowej, jak i wspólnotowej. Ponieważ dane statystyczne Eurostatu dotyczące słodu są niekompletne (brakujące lub poufne dane dotyczące produkcji i wywozu kilku państw), Komisja bazowała na danych Euromalt, Międzynarodowej Rady Zbożowej oraz sprawozdaniu dotyczącym rynku jęczmienia do produkcji słodu autorstwa H.M. Gaugera.

(56)

Jeżeli chodzi o sytuację na rynku światowym, z danych Euromalt można wyciągnąć wniosek, że obecne światowe zdolności dostawcze ze strony zakładów produkcji słodu znacznie przewyższają popyt oraz że taka sytuacja będzie również miała miejsce w nadchodzących latach. Pismo Euromalt z sierpnia 2005 r. (18) zawiera poniższą tabelę dotyczącą światowych zdolności produkcji słodu.

Światowe zdolności produkcji słodu

(w 1000 ton)

 

2004

Nadwyżka

2006 (wartość szacunkowa)

Nadwyżka

UE-15

7 500

 

7 600

 

UE-10

1 200

 

1 150

 

UE-25 łącznie

8 700

2 500

8 750

2 700

Rosja

850

-550

1 550

100

Ukraina

230

-50

330

120

Białoruś

70

-6

70

-10

Europa Środkowo-Wschodnia

460

-60

470

-60

Europa łącznie

10 130

1 834

11 170

2 850

NAFTA

3 600

 

3 900

 

Ameryka Południowa

1 220

 

1 370

 

Oceania

770

 

950

 

Bliski Wschód i Azja Środkowa

200

 

200

 

Afryka

380

 

380

 

Chiny

3 000

 

3 300

 

Daleki Wschód

300

 

340

 

Łącznie

9 470

-1 300

10 440

-900

Cały świat

19 780

534

21 610

1 950

(57)

Jak widać z tabeli, w 2004 r. światowe zdolności produkcji słodu przekraczały popyt o około pół miliona ton. Szacunki na 2006 r. wskazują na wzrost tej nadwyżki do około 2 mln ton.

(58)

Pismo Euromalt zawiera informację, że zgodnie z oczekiwaniami światowa produkcja piwa będzie w dalszym ciągu wzrastać przeciętnie o minimum 1-2 % rocznie. Ten przeciętny wzrost jest wynikiem dwucyfrowego wzrostu w kilku „nowych” obszarach piwnych (Ameryka Południowa, Afryka, Rosja, Azja Południowo-Wschodnia i Chiny) oraz spadku w „starych” regionach (Europa Zachodnia, Ameryka Północna). Jednocześnie efektywność nowych inwestycji w browarach w obszarach wzrostowych oraz tendencja w kierunku „lżejszych” piw doprowadziły do drastycznego spadku zużycia słodu w przeliczeniu na 1 litr piwa. Następnie Euromalt wyciąga wniosek, że wzrastający popyt na piwo w najbliższych latach nie będzie szedł w parze ze wzrostem światowego popytu na słód. Schemat wzrostu spożycia piwa oraz jego przewidywana kontynuacja w nadmiernym stopniu napędzała tworzenie na świecie dodatkowych zdolności produkcji słodu, tak że obecne światowe zdolności produkcyjne po stronie podaży znacznie przewyższają popyt, a sytuacja ta będzie miała miejsce jeszcze przez kilka lat. W opinii Euromalt konieczne są dalsze inwestycje w zakładach produkcji słodu, jednak nie są potrzebne w Europie żadne nowe zdolności produkcyjne wobec pogorszenia ich sytuacji na rynkach eksportowych.

(59)

Wydaje się, że obecna światowa nadwyżka zdolności produkcyjnych jest potwierdzona malejącymi danymi dotyczącymi handlu słodem, podanymi przez Międzynarodową Radę Zbożową na seminarium dotyczącym jęczmienia do produkcji słodu, które odbyło się w dniach 4-5 października 2005 r. w Brukseli (19). Zdaniem Międzynarodowej Rady Zbożowej globalny handel słodem zmniejszył się w ciągu dwóch lat z 5,621 mln ton w sezonie 2002/2003 do 5,275 mln ton w sezonie 2004/2005 (ta ostatnia wartość to liczba szacunkowa). Na sezon 2005/2006 Międzynarodowa Rada Zbożowa przewiduje dalsze zmniejszenie ilości sprzedanego słodu. Ta spadkowa tendencja znajduje również wyraz w spadku liczby świadectw wywozowych zarejestrowanych przez eksporterów słodu w sezonie 2004/2005 (2 219 661 ton) w stosunku do sezonu 2003/2004 (2 477 849 ton), przy czym przewidywana ich ilość na sezon 2005/2006 jest jeszcze trochę mniejsza niż liczba dla sezonu 2004/2005. (20) Również sprawozdanie dotyczące rynku słodu sporządzone przez RM International (21) wydaje się wskazywać na globalną nadwyżkę zdolności produkcyjnych – w rezultacie wyższych standardowych mocy w nowych zakładach produkcji słodu oraz uwzględniając fakt, że światowa produkcja piwa w okresie ostatnich lat wzrastała w wolniejszym tempie, nowa produkcja słodu będzie wolniej absorbowana przez popyt.

(60)

W piśmie z 14 października 2005 r. Niderlandy zaznaczają, że oczekuje się, że globalny popyt na słód do około 2010 r. wzrośnie o 10 %. Wskazuje się na prezentację przygotowaną przez Międzynarodową Radę Zbożową na seminarium dotyczącym jęczmienia do produkcji słodu z 4-5 października 2005 r. w Brukseli. W prezentacji tej podano przecież, że jeżeli idzie o prognozy na 2010 r., to światowe zdolności produkcji słodu powinny zgodnie z oczekiwaniami wzrosnąć o 10 %. Nie wydaje się słusznym wykorzystanie danych o światowych zdolnościach produkcji słodu jako wskaźnika dotyczącego popytu, co czynią Niderlandy.

(61)

Wydaje się, że w nadchodzących latach światowy rynek słodu będzie podlegał dwóm ważnym tendencjom rozwojowym. Po pierwsze chodzi o wzrost spożycia piwa w „nowych” obszarach piwnych. Pozostaje jednak kwestią do rozstrzygnięcia to, w jakim stopniu wspólnotowy sektor słodowy będzie mógł korzystać z tego wzrostu.

(62)

Wzrost produkcji piwa w Chinach nie doprowadził do znacznego wzrostu przywozu słodu. Zgodnie ze sprawozdaniem Rabobank na temat światowego sektora słodowego (22) ilość importowanego słodu nie wzrosła, nawet po tym, gdy w 2002 r. znacznie obniżono taryfę przywozową z względu na to, że rozległy przemysł przetwórczy Chin sprzyja przywozowi jęczmienia do produkcji słodu.

(63)

Wzrastające spożycie i produkcja piwa w Azji Południowo-Wschodniej były możliwe przede wszystkim dzięki większemu przywozowi słodu z Australii, jej bliskości oraz umowom o wolnym handlu zawartym z tym państwem.

(64)

Wspólnotowe zakłady produkcji słodu, które są położone przy portach dalekomorskich, jak Holland Malt, wydają się być w dobrej sytuacji, aby zaspokajać wzrastające zapotrzebowanie na słód w Ameryce Południowej i Afryce. Jeżeli chodzi o Amerykę Południową, to w Argentynie budowany jest obecnie nowy zakład produkcji słodu, jednak będzie on mógł zaspokoić wzrastające zapotrzebowanie na słód tylko częściowo. Ponadto możliwe, że rozszerzenie organizacji Mercosur o Wenezuelę i ewentualnie inne państwa południowoamerykańskie doprowadzi do wzrostu handlu słodem w Ameryce Południowej.

(65)

Tendencje rozwojowe w Rosji są drugim ważnym czynnikiem na światowym rynku słodu. Rosja posiada całkowite zdolności produkcyjne w wysokości 1 mln ton, a w budowie kolejne moce produkcyjne wynoszące 450 000 ton. Ponieważ zwiększaniu zdolności produkcyjnych towarzyszy dostępność dobrego jęczmienia do produkcji słodu, Rosja stanie się samowystarczalna i prawdopodobnie stanie się również eksporterem słodu.

(66)

Na podstawie powyższych ustaleń Komisja nie widzi przesłanek ku temu, że w najbliższych latach nastąpi koniec obecnej sytuacji nadwyżki zdolności produkcyjnych na światowym rynku słodu. Jeżeli chodzi o światowy handel słodem do 2010 r., wydaje się, że Międzynarodowa Rada Zbożowa przewiduje stosunkowo stabilne jego natężenie, ponieważ „pogorszenie sytuacji w Rosji zostanie zrekompensowane wzrostem w Ameryce Południowej”, jak wspomniano w prezentacji na seminarium dotyczącym jęczmienia do produkcji słodu, które odbyło się w październiku 2005 r.

(67)

Jeżeli idzie o sytuację Wspólnoty w zakresie zdolności produkcji słodu i handlu słodem, Komisja wspomniała, że zakład produkcji słodu Holland Malt w Eemshaven zaczął działać w kwietniu 2005 r. W piśmie Euromalt z sierpnia 2005 r. stwierdza się, że pomimo zamknięcia kilku zakładów produkcji słodu z powodu zbyt niskiej rentowności, na obszarze Wspólnoty wciąż występuje nadwyżka zdolności produkcji słodu w wysokości co najmniej 500 000- 700 000 ton (w przypadku Wspólnoty, zdolności produkcyjne wynoszą 8 800 000 ton, konsumpcja 5 900 000 ton, a wywóz 2 250 000 ton).

(68)

W opinii Euromalt rentowność wspólnotowego sektora słodowego w sezonie 2005/2006 osiągnie najniższą wartość na skutek dużej liczby przedsiębiorstw notujących straty, których koszty są pokrywane jedynie częściowo. Przypuszczalnie w wyniku tej niskiej rentowności, duży niemiecki producent słodu Weissheimer z Andernach wystąpił na wiosnę 2006 r. o ogłoszenie bankructwa. Oprócz tego, inne zakłady produkcji słodu zostały zamknięte na stałe, z czego cztery fabryki w Zjednoczonym Królestwie, dwie w Niemczech i jedna we Francji. Dotyczy to starszych jednostek dużych przedsiębiorstw. Inni producenci słodu zdecydowali się na czasowe zamkniecie części swoich zdolności produkcyjnych. W innych przypadkach stary zakład produkcyjny zastępuje się nowym. Po uwzględnieniu powyższych czynników całkowite zdolności produkcyjne w lipcu 2006 r. na obszarze Wspólnoty są szacowane, przez H.M. Gaugera, na 8 800 000 ton (23), przy czym szacunki dotyczące konsumpcji na obszarze Wspólnoty i wywozu z tego obszaru są porównywalne z danymi z pisma Euromalt z sierpnia 2005 r. Wciąż oznacza to nadwyżkę zdolności produkcyjnych w wysokości około 600 000 ton.

(69)

W piśmie z października 2005 r. Niderlandy dowodzą, że przywołana przez Euromalt wysokość 500 000- 700 000 ton nadwyżki zdolności produkcyjnych wspólnotowego sektora słodowego opiera się na tak zwanych mocach „z tabliczki znamionowej”, to znaczy produkcji 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu i 365 dni w roku. Nie uwzględnia się tutaj okresów przestojów fabryk z powodu konserwacji, zakłóceń technicznych lub kontroli, przez co nie jest pewne, czy można z należytą dozą rzetelności mówić o nadwyżce zdolności produkcyjnych.

(70)

Komisja opierała się na liczbach dotyczących rzeczywistych zdolności produkcyjnych oraz produkcji w odniesieniu do wspólnotowego sektora słodowego w minionych latach. Komisja przywołała poniższą tabelę z przeglądu statystycznego za sezon 2004/2005 przygotowanego przez H.M. Gaugera na bazie statystyk krajowych, Euromalt i Eurostat.

Całkowite zdolności produkcyjne i produkcja słodu na obszarze Wspólnoty

 

Zdolności produkcyjne (w tonach):

Produkcja (w tonach)

2002

8 613 304

8 455 119

2003

8 632 525

8 595 156

2004

8 818 633

8 644 575

(71)

Dane z tabeli wskazują na wykorzystanie całkowitych zdolności produkcyjnych w co najmniej 98 % w latach 2002-2004. Dane ze sprawozdania Frontier Economics (24) wskazują na podobny odsetek wykorzystania. W 2005 r. odsetek wykorzystania zdolności produkcyjnych był niższy, przy wspólnotowej produkcji słodu w wysokości 8,4 mln ton i zdolnościach produkcyjnych 8,8 mln ton. Dla roku sprzedaży 2006/2007 oczekuje się, że całkowita produkcja wyniesie 8,0 mln ton, przy zdolnościach produkcyjnych 8,8 mln ton (25). Te niższe poziomy wykorzystania zdolności produkcyjnych wydają się jednak odzwierciedlać reakcję zakładów produkcji słód na niższą rentowność, tj. ich decyzję zmniejszenia produkcji słodu i czasowego zamknięcia zdolności produkcyjnych. W przypadku roku sprzedaży 2006/2007 częściowym wytłumaczeniem mogą być również słabe plony jęczmienia do produkcji słodu. Dane za lata od 2002 do 2004 pokazują, że techniczne możliwości są wykorzystywane przynajmniej w 98 % całkowitych zdolności produkcyjnych. Ten wysoki odsetek rzeczywistego wykorzystania całkowitych zdolności produkcyjnych nie wydaje się wystarczającym powodem, aby poddawać w wątpliwość istnienie nadwyżki zdolności produkcyjnych we wspólnotowym sektorze słodowym.

(72)

Jak wspomniano w piśmie Euromalt z sierpnia 2005 r., w przyszłości „małe, stare i nieefektywne zakłady będą musiały zostać zamknięte. Będzie to proces powolny ze względu na strukturę tego sektora w określonych państwach członkowskich”. Wydaje się, że w 2006 r. proces ten przyśpieszył. Wydaje się, że w połowie 2006 r. produkcja słodu na obszarze Wspólnoty powróciła do równowagi w stosunku do rzeczywistego popytu poprzez to, że producenci słodu nauczyli się ograniczać swoją produkcję do możliwych wolumenów sprzedaży (26). Jednakże nawet po wyżej wspomnianym nieodwołalnym zamknięciu starych zakładów produkcji słodu, całkowite zdolności produkcji słodu przewyższają wciąż rzeczywisty popyt o około 600 000 ton. Ponadto, z powodu stagnacji spożycia piwa, nie oczekuje się wzrostu popytu wewnątrz Wspólnoty, podczas gdy wywóz z obszaru Wspólnoty będzie prowadzony w warunkach na rynkach światowych, które zgodnie z oczekiwaniami pozostaną stosunkowo stabilne w nadchodzących latach. Dlatego też Komisja nie dysponuje wyraźnymi przesłankami ku temu, że nastąpi szybka zmiana w obecnej sytuacji nadwyżki zdolności produkcyjnych.

Konsekwencje dla wymiany handlowej między państwami członkowskimi

(73)

W opinii Niderlandów i Holland Malt inwestycja w fabrykę w Eemshaven będzie miała większy wpływ na wymianę handlową z państwami trzecimi niż na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ wywóz słodu stanowi segment rynku, który jest niezależny od segmentu, na którym działają dostawcy słodu niezlokalizowani nad morzem.

(74)

Komisja przyznaje, że na część zdolności produkcji słodu na obszarze Wspólnoty składają się nieleżące nad morzem, małe prywatne/rodzinne przedsiębiorstwa, które produkują głównie na rynek krajowy. Jednakże część ich produkcji może być również przeznaczona na wywóz, a w takim przypadku będą one wystawione na konkurencję z innymi wspólnotowymi zakładami produkcji słodu, które są ukierunkowane przede wszystkim na wywóz (tak jak Holland Malt).

(75)

Ponadto we wspólnotowym sektorze słodowym jest duża grupa przedsiębiorstw, które sprzedają swój słód zarówno na obszarze Wspólnoty, jak i poza nią. Holland Malt należy do tej kategorii, a położenie tego przedsiębiorstwa przy porcie dalekomorskim powoduje, że może ono obsługiwać zarówno rynek wspólnotowy, jak również rynki spoza Wspólnoty. Dlatego też wspólnotowe zakłady produkcji słodu, które w pierwszej kolejności były ukierunkowane na wywóz na inne rynki, mogą doświadczać konkurencji ze strony Holland Malt. To samo dotyczy wspólnotowych zakładów produkcji słodu, które sprzedają głównie na rynek wewnętrzny, ponieważ Holland Malt zamierza również sprzedawać znaczną ilość słodu do państw europejskich. W swoim biznes planie z sierpnia 2003 r. Holland Malt informuje, że zamierza ono w 2005 r. sprzedać odbiorcom europejskim 71 540 ton (wobec spodziewanej sprzedaży 28 100 ton do Azji, 40 600 ton do Ameryki Łacińskiej i 29 000 ton do Rosji).

(76)

Możliwe są sytuacje, gdy zakłady produkcji słodu ukierunkowane głównie na wywóz do państw spoza Wspólnoty (tak jak Holland Malt) nie będą mogły znaleźć kupców na produkcję zaplanowaną dla tych odbiorców, a w takim wypadku być może będą one próbowały sprzedać tą ilość produkcji na obszarze Wspólnoty. Zdarzyć się może również sytuacja odwrotna. Ponadto Komisja nie uznaje segmentów wewnątrz i spoza Wspólnoty za całkowicie oddzielne segmenty. Istnieje między nimi wzajemny związek, w ramach którego zmiany poza Wspólnotą mają wpływ na zmiany wewnątrz Wspólnoty i na odwrót.

(77)

Mając na względzie powyższe ustalenia, Komisja nie zgadza się z wnioskiem ze sprawozdania Frontier Economics, że brak jest przesłanki ku temu, że dotacja udzielona Holland Malt będzie prowadzić do przesunięcia w zbycie słodu innych producentów europejskich, z wyłączeniem przypadków, gdy takie zmiany tak czy inaczej miały by miejsce. Komisja nie może wykluczyć takich przesunięć w zbycie słodu u innych wspólnotowych producentów zaopatrujących odbiorców zarówno z obszaru Wspólnoty jak i poza nim. Komisja wyciąga zatem wniosek, że przedmiotowa pomoc może mieć wpływ na wymianę handlową i konkurencję między państwami członkowskimi.

Rynek „słodu premium”

(78)

Komisja przyjęła do wiadomości dane przesłane przez Niderlandy i Holland Malt (w tym pisma stron trzecich) dotyczące rozwoju słodu typu HTST (27). Niderlandy, Holland Malt oraz zainteresowane strony opisują słód typu HTST jako rodzaj słodu o właściwościach innych niż zwykłego słodu, które nadają piwu smak i aromat, dłuższe odgazowywanie oraz zwiększoną trwałość.

(79)

W opinii Niderlandów i Holland Malt słód typu HTST można uznać za „słód premium”. Ich zdaniem, z uwagi na wyjątkowe właściwości fizyczne, wyróżniającą jakość i wyższą klasę cenową, jest również bardzo prawdopodobne, że słód typu HTST oraz słód zwykły nie będę wcale lub prawie wcale produktami wzajemnie wymiennymi. Oczekuje się, że słód typu HTST wygeneruje własny popyt i rynek.

(80)

Komisja uznaje, że słód typu HTST może mieć szczególne cechy i wyższą jakość. Należy jednak ustalić, czy istnieje oddzielny rynek „słodu premium” (który zaopatrywany byłby w słód typu HTST), oprócz rynku zwykłego słodu. Sąd Pierwszej Instancji wyjaśnił, że można mówić o dostatecznie wydzielonym rynku jedynie wtedy

„gdy dany produkt lub dana usługa posiada szczególne cechy, dzięki którym produkt ten lub ta usługa odróżnia się od innych produktów lub usług na tyle wyraźnie, że wymienność z tymi innymi produktami lub usługami możliwa jest jedynie w ograniczonym stopniu, a konkurencja z nimi jest prawie niedostrzegalna. W tym względzie zakres wzajemnej wymienności produktów należy ocenić z obiektywnych cech produktów, jak również z uwzględnieniem struktury popytu i podaży na rynku oraz warunków konkurencji (28) .

(81)

Jeżeli chodzi o strukturę popytu i podaży na rynku oraz warunki konkurencji, Komisja otrzymała uwagi od większości zainteresowanych stron (przede wszystkim krajowych zrzeszeń producentów słodu), które informują, że nie da się uczynić wyraźnego podziału między zwykłym słodem i „słodem premium”. Zgodnie z tymi uwagami słód jest raczej produktem generycznym, o nieznacznie zmieniających się cechach oraz normach jakościowych wyznaczonych przez sektor piwowarski. W przypadku większości klientów zakładów produkcji słodu, wydaje się, że występuje zapotrzebowanie tylko na słód wysokiej jakości, odpowiadający ich specyfikacjom i spełniający wszelkie normy dotyczące bezpieczeństwa żywności.

(82)

Zakres wzajemnej wymienności różnych rodzajów słodu z różnych zakładów wydaje się dlatego nie być mały, ponieważ wszystkie zakłady muszą produkować słód wysokiej jakości, aby sprostać zapotrzebowaniu ze strony swoich klientów.

(83)

To wydaje się znajdować potwierdzenie we uwagach, że „piwo premium” niekoniecznie jest produkowane ze słodu innej jakości niż zwykłe piwo. W opinii Niderlandów Holland Malt będzie produkować słód typu HTST na potrzeby „segmentu premium”, wydzielonego na rynku piwa. Niderlandy informują, że do produkcji wspomnianego „piwa premium” wymagane są surowce wysokiej jakości o cechach nadających piwu lepszy smak. W swoim piśmie Holland Malt przywołuje sprawozdanie „Just Drinks.com 2004 report (29)”, w którym zdaniem Holland Malt znaczące browary stwierdzają, że „piwo premium” jest w istocie lepszym napojem, o pełniejszym i bardziej specyficznym smaku.

(84)

W opinii Komisji wspomniane zdanie ze sprawozdania odwołuje się jednak do poglądu konsumenta „piwa premium”, a nie jest opinią znaczących browarów. Na stronie 59 tego sprawozdania stwierdza się, że według Scottish & Newcastle konsument uważa, że marka „piwa premium” ma wyższą jakość i większą renomę. Istotnymi czynnikami są tu: pogląd o wyższej jakości – „piwo premium” jest w istocie lepszym napojem z pełniejszym i bardziej specyficznym smakiem.

(85)

W podsumowaniu tego sprawozdania, przywołanego przez samo Holland Malt, stwierdza się, iż „z rozmów przeprowadzonych przez just-drinks.com z kilkoma ważnymi międzynarodowymi podmiotami światowego sektora piwowarskiego wynika, że ‘piwo premium’ jest w rzeczywistości pojęciem marketingowym”. Następnie w sprawozdaniu stwierdza się, że standardowe piwo w określonym regionie lub określonym państwie znajdującym się w określonym regionie może stać się „piwem premium” oraz że najważniejsze międzynarodowe browary dostosowują swoją strategię marketingową do rynku. Gatunki, które w określonych regionach są oznaczone jako marka premium, niekoniecznie muszą tak zostać oznaczone w innych regionach. Ponadto w sprawozdaniu zwraca się uwagę, że „czytelnik musi być świadomy tego, że zapotrzebowanie na ‘piwo premium’, w ujęciu porównania między różnymi latami i tendencjami na przestrzeni kilku lat, zmienia się poprzez zmiany w postrzeganiu go przez konsumenta, a nie poprzez zmiany w specyfikacji produktu. Jak zaznacza Interbrew, to konsument, a nie przemysł, określa które piwo ma status premium”.

(86)

Fakt, że specyfikacja produktu nie stanowi ważnego czynnika w celu określenia, które piwa oznacza się jako „piwo premium”, może wskazywać na to, że różne rodzaje słodu są wzajemnie i łatwo wymienne, o ile spełniają one (minimalne) normy jakościowe wyznaczone przez sektor piwowarski. O tej wzajemnej wymienności jest również mowa w przypadku sprawy związanej z koncentracją Hugh Baird/Scottish and Newcastle (30). W odniesieniu do przedmiotowego rynku produktu, zgłaszające strony (Hugh Baird i Scottish and Newcastle) zaznaczają, że jest on przynajmniej tak szeroki, jak rynek słodu. W decyzji stwierdza się, że chociaż rynek słodu jest wyraźnie podzielony na rynek słodu i rynek destylacji, to strony nie uważają tego za istotny argument w odniesieniu do wysokiego stopnia substytucyjności po stronie podaży.

(87)

Ponadto Komisja, w trakcie analizowania źródeł statystycznych dotyczących produkcji słodu, nie wykryła żadnego oddzielnego rynku „słodu premium”. Przeciwnie, wszystkie źródła (Eurostat, Euromalt, Międzynarodowa Rada Zbożowa) podają jedynie dane dotyczące ogólnego rynku słodu. Same Niderlandy i Holland Malt nie podały żadnych danych dotyczących istniejących zdolności produkcyjnych lub produkcji „słodu premium”. Przeciwnie wyjaśniając nadwyżkę zdolności produkcyjnych, strony te odnosiły się do liczb dotyczących słodu (jako jednego produktu), bez podziału na zwykły słód i „słód premium”.

(88)

Komisja jest zatem zdania, że nie da się wyznaczyć wyraźnych granic między tymi dwiema kategoriami (zwykły słód i „słód premium”). Możliwe, że istnieją różnice w jakości, jednak nie wydają się one być takiego rodzaju, który w znacznym stopniu ograniczałby wymienność między rodzajami słodu lub konkurencję między zakładami produkcji słodu.

(89)

Na podstawie powyższych wniosków dotyczących nadwyżki zdolności produkcyjnych na rynku słodu, możliwego wpływu przedmiotowego środka pomocy na wymianę handlową miedzy państwami członkowskimi oraz braku wyraźnie oddzielnego rynku „słodu premium”, Komisja jest zdania, że ten środek pomocy nie jest zgodny z pkt 4.2.5 wytycznych, w którym określa się, że nie można udzielić pomocy na inwestycje dotyczące produktów, dla których nie można znaleźć normalnych możliwości zbytu na rynku.

Pomoc dla zakładu produkcji słodu na Litwie

(90)

Holland Malt wskazuje, że sytuacja na światowym rynku słodu nie przeszkodziła Komisji zatwierdzić pomocy inwestycyjnej dla zakładu produkcji słodu na Litwie.

(91)

Komisja pragnie wskazać, że nie zatwierdziła żadnej pomocy państwa dotyczącej inwestycji w zakład produkcji słodu na Litwie po przystąpieniu tego państwa do Wspólnoty dnia 1 maja 2004 r. Przed tą datą nie obowiązywały na Litwie żadne przepisy dotyczące pomocy państwa w odniesieniu do produktów rolnych. Tak czy inaczej, niedociągnięcia innych państw członkowskich w wypełnianiu obowiązków na mocy art. 87 i 88 Traktatu są nieistotne w odniesieniu do kwestii, czy państwo członkowskie, względem którego wszczęto postępowanie zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu, udzieliło pomocy (bezprawnej) (31).

(92)

W związku z omawianą sprawą Komisja chciałaby również nadmienić, że wszczęła formalne postępowanie dochodzeniowe zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu, po tym jak Hiszpania ogłosiła zamiar udzielenia pomocy zakładowi produkcji słodu Maltacarrión S.A. (32). Postępowanie zostało wszczęte z tych samych powodów, co obecne postępowanie, tj. ponieważ nie można wykluczyć, że na rynku słodu istnieje nadwyżka zdolności produkcyjnych. Po wszczęciu postępowania Hiszpania wycofała zgłoszenie omawianej pomocy.

Aspekty regionalne

(93)

Komisja uznaje znaczenie rozwoju regionalnego w ramach pomocy udzielonej Holland Malt, na który wskazują Niderlandy i różne zainteresowane strony, i tego z pewnością nie będzie kwestionować. W tym sensie projekt pasuje do programu IPR.

(94)

Projekt musi jednak spełniać wszystkie, określone w wytycznych, warunki dotyczące pomocy inwestycyjnej udzielanej na potrzeby przetwarzania i zbytu produktów rolnych. Ponieważ projekt nie spełnia przynajmniej jednego ważnego warunku, Komisja nie może przyzwolić na pomoc państwa na ten projekt, mimo pozytywnych aspektów, odnoszących się do rozwoju regionalnego.

VI.   WNIOSEK

(95)

Mając na względzie wyżej wymienione powody, Komisja uznaje pomoc dla Holland Malt za niezgodną z art. 87 i 88 Traktatu. Opisany środek pomocy nie jest zgodny z pkt 4.2.5 wytycznych, w którym określa się, że nie można udzielić pomocy na inwestycje dotyczące produktów, dla których nie można znaleźć normalnych możliwości zbytu na rynku.

(96)

W piśmie z dnia 17 grudnia 2004 r. Niderlandy poinformowały, że pomoc została przyznana z zastrzeżeniem zatwierdzenia jej przez Komisję. Jeżeli mimo tego zastrzeżenia pomoc jest jednak udzielona, musi ona zostać odzyskana.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pomoc państwa przyznana przez Niderlandy przedsiębiorstwu Holland Malt w formie dotacji w wysokości 7 425 000 EUR, z zastrzeżeniem zatwierdzenia jej przez Komisję, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

Artykuł 2

Niderlandy wycofują pomoc państwa, o której mowa w art. 1.

Artykuł 3

1.   Niderlandy podejmują wszelkie niezbędne środki zmierzające do odzyskania od beneficjenta pomocy, o której mowa w art. 1, a która została już bezprawnie przekazana do jego dyspozycji.

2.   Odzyskiwanie odbywa się w trybie natychmiastowym oraz zgodnie z krajowymi procedurami prawnymi, o ile procedury te dopuszczają natychmiastowe i rzeczywiste wykonanie niniejszej decyzji. Pomoc podlegająca zwrotowi obejmuje odsetki naliczane od daty przekazania pomocy do dyspozycji beneficjenta do daty rzeczywistego zwrotu pomocy. Odsetki są naliczane na bazie referencyjnej stopy procentowej stosowanej do obliczania ekwiwalentu dotacji netto w ramach programów pomocy regionalnej.

Artykuł 4

Niderlandy poinformują Komisję, w ciągu dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji, o środkach podjętych w celu jej wykonania.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.

Sporządzono w Brukseli, dnia 26 września 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. C 154 z 25.6.2005, str. 6.

(2)  Patrz przypis 1.

(3)  Regionale investeringsprojecten 2000 (IPR 2000-2006), N 549/99. Zatwierdzony dnia 17 sierpnia 2000 r. w piśmie SG(2000) D/106266.

(4)  Zmiana programu Regionale investeringsprojecten 2000, N 831/2001. Zatwierdzona dnia 18 lutego 2002 r. w piśmie C(2002)233.

(5)  Dz.U. C 28 z 1.2.2000, str. 2.

(6)  Pismo z dnia 23 lipca 2004 r. w sprawie przyznawania dotacji na budowę zakładów produkcji słodu.

(7)  Pismo Dr. Krottenthalera z Uniwersytetu w Weihenstephan z maja 2005 r.

(8)  RM International, Malt Market Report (Sprawozdanie o rynku słodu), 22 kwietnia 2005 r. Rabobank, The malt industry, a changing industry structure, driven by emerging beer markets (Przemysł słodowy, zmiany struktury sektora wywołane przez wschodzące rynki piwa), marzec 2005 r. H.M. Gauger, Market report (Raport rynkowy), maj 2005 r. H.M. Gauger jest maklerem/konsultantem zajmującym się słodem, który publikuje miesięczny raport o rynku słodu z danymi dotyczącymi produkcji słodu i handlu nim.

(9)  Międzyrządowa organizacja działająca w dziedzinie handlu zbożem.

(10)  Euromalt: The EU malting industry (Sektor słodowy w UE), sierpień 2005 r.

(11)  Frontier Economics: „Holland Malt” , październik 2005 r.

(12)  Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 78. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1155/2005 (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 11).

(13)  Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 września 1980 r. w sprawie C-730/79, Philip Morris/Komisja Wspólnot Europejskich, Zb.Orz. str. 2671, pkt 11 i 12.

(14)  Źródło: H.M. Gauger, Statistical Digest 2004-2005 (Przegląd Statystyczny 2004-2005).

(15)  Dz.U C 74 z 10.3.1998, str. 9.

(16)  Zalecenie Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji małych, średnich i mikro-przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, str. 36).

(17)  Dz.U. L 1 z 3.1.2004, str. 1.

(18)  Patrz przypis 10.

(19)  Prezentacja przygotowana przez Johna Tjaardstra na temat tendencji w produkcji i spożyciu piwa, jęczmienia do produkcji słodu oraz słodu.

(20)  Raport nr 5 przygotowany przez H.M. Gaugera, z dnia 2 czerwca 2006 r. W raporcie tym, dla sezonu 2005/2006 zakłada się całkowity wywóz w wysokości 2,410 mln ton.

(21)  Patrz przypis 8.

(22)  Patrz przypis 8.

(23)  H.M. Gauger, lipiec 2006 r. – State of the European Malt Industry (Stan europejskiego przemysłu słodowego)

(24)  Patrz przypis 11.

(25)  H.M. Gauger, Raport rynkowy nr 4, 2 maja 2006 r.

(26)  H.M. Gauger, lipiec 2006 r. – Stan europejskiego przemysłu słodowego.

(27)  Oświadczenie van Bühlera dotyczące technologii Holland Malt, bez daty.

Pismo z Uniwersytetu Freising – Weihenstephan München, maj 2005 r.

Pismo zainteresowanej strony objętej tajemnicą handlową i, wobec tego, traktowanej poufnie.

(28)  Orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji z 21 października 1997 r. w sprawie T-229/94, Deutsche Bahn/Komisja Wspólnot Europejskich, Zb.Orz. II-1689, str. pkt 10.”

(29)  www.just-drinks.com, ‘A global market review of premium beer – with forecasts to 2010’.

(30)  Sprawa nr IV/M.1372 z 18.12.1998.

(31)  Patrz dla przykładu: orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji z 30 kwietnia 1998 r. w sprawie T-214/95, Het Vlaamse Gewest (Region Flamandzki)/Komisja Wspólnot Europejskich, Zb.Orz. II-717, pkt 54.

(32)  Sprawa C 48 z 21.12.2005, jeszcze nie ogłoszona w Dzienniku Urzędowym.


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/88


DECYZJA KOMISJI

z dnia 26 października 2006 r.

ustanawiająca Agencję Wykonawczą ds. Transeuropejskiej Sieci Transportowej zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 58/2003

(2007/60/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie statusu agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (1), w szczególności jego art. 3 ust 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 przyznaje Komisji uprawnienia do podjęcia decyzji o ustanowieniu agencji wykonawczych zgodnych ze statusem określonym tym rozporządzeniem oraz o przekazaniu im odpowiedzialności za pewne zadania związane z zarządzaniem jednym lub kilkoma programami lub działaniami wspólnotowymi.

(2)

Stworzenie agencji wykonawczej ma na celu umożliwienie Komisji skoncentrowanie się na swoich priorytetowych działaniach i funkcjach, których nie można zlecić podmiotom zewnętrznym, jednakże bez utraty kontroli, funkcji nadzorującej oraz ostatecznej odpowiedzialności za działania, którymi zarządzają agencje wykonawcze.

(3)

Zarządzanie działalnością Wspólnoty w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportowej ma na celu realizację projektów, które nie pociągają za sobą decyzji o charakterze politycznym i wymaga wysokiego poziomu specjalistycznej wiedzy technicznej i finansowej w całym okresie realizacji projektu.

(4)

Przekazania agencji wykonawczej obowiązków związanych z realizacją takiego działania wspólnotowego można dokonać w drodze wprowadzenia wyraźnego podziału na programowanie, ustalanie priorytetów i ocenę programu, które pozostaną w gestii Komisji oraz na realizację projektów, która zostanie powierzona agencji wykonawczej.

(5)

Analiza kosztów i korzyści wykonana w tym celu wykazała, że ustanowienie agencji wykonawczej umożliwi, mniejszym kosztem, zwiększenie efektywności realizacji transeuropejskiej sieci transportowej. Z uwagi na specyficzne cechy transeuropejskiej sieci transportowej, należy położyć nacisk na przekazanie zadań technicznych, ponieważ głównym celem jest wzmocnienie zaangażowania kręgów specjalistycznych w kwestie związane z transeuropejską siecią transportową.

(6)

Agencja musi zapewnić wysoki poziom wiedzy specjalistycznej, mający służyć celom określonym przez Komisję i przez nią zarządzanej. Stworzenie agencji musi również umożliwić optymalne wdrożenie transeuropejskiej sieci transportowej, poprzez ułatwienie zatrudniania personelu specjalizującego się w kwestiach związanych z transeuropejską siecią transportową.

(7)

Stworzenie agencji musi zwiększyć elastyczność wdrażania wspólnotowych działań w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportowej. Roczny program prac agencji musi jej umożliwiać wnoszenie wkładu do realizacji rocznych priorytetów związanych z wdrażaniem transeuropejskiej sieci transportowej, zaplanowanych i zatwierdzonych przez Komisję. Agencja musi również zagwarantować lepszą koordynację finansowania z innymi instrumentami wspólnotowymi.

(8)

Zarządzanie oparte na wynikach osiągniętych przez agencję wraz z ustanowieniem niezbędnych procedur oraz obiegów kontroli i koordynacji powinno umożliwić uproszczenie sposobów wdrażania transeuropejskiej sieci transportowej przez służby Komisji. Służby Komisji będą mogły wykorzystywać wyniki technicznych prac prowadzonych przez agencję, równolegle podejmując odpowiednie działania, które zakładają oceny natury politycznej.

(9)

Współpraca agencji ze służbami Komisji oraz wykonanie przez nią powierzonych jej zadań powinno umożliwić udoskonalenie rozpoznawalności działań wspólnotowych w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportowej.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. agencji wykonawczych,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Ustanowienie agencji

1.   Do celów zarządzania działalnością Wspólnoty w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportowej ustanawia się agencję wykonawczą (zwaną dalej „agencją”), której statut reguluje rozporządzenie (WE) nr 58/2003.

2.   Agencja nosi nazwę: „Agencja Wykonawcza ds. Transeuropejskiej Sieci Transportowej”.

Artykuł 2

Siedziba

Siedzibą agencji jest Bruksela.

Artykuł 3

Okres funkcjonowania

Agencja powołana jest na okres od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

Artykuł 4

Cele i zadania

1.   Zadaniem agencji jest, w ramach wspólnotowych działań w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportowej, wykonywanie zadań związanych z udzielaniem wspólnotowej pomocy finansowej na mocy regulacji Rady nr 2236/95 (2), z wyłączeniem programowania, ustalania priorytetów, oceny programu, przyjmowania decyzji w sprawie finansowanie i monitorowania prawodawstwa. W szczególności powierza się jej następujące zadania:

(a)

zarządzanie w fazie przygotowawczej, finansowania i monitorowania pomocy finansowej udzielanej na rzecz projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania z budżetu transeuropejskiej sieci transportowej, jak również prowadzenie niezbędnych kontroli, podejmując stosowne decyzje na podstawie uprawnień przekazanych przez Komisję;

(b)

koordynacja z innymi instrumentami wspólnotowymi, przy zapewnieniu doskonalszej koordynacji pomocy na każdym z etapów realizacji projektów priorytetowych, które otrzymują również pomoc pochodzącą z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, jak również od Europejskiego Banku Inwestycyjnego;

(c)

udzielanie wsparcia technicznego promotorom projektów w zakresie inżynierii finansowej oraz opracowywania wspólnych metod oceny;

(d)

przyjęcie instrumentów wykonywania budżetu w odniesieniu do przychodów i wydatków oraz wykonanie, na podstawie przekazanych przez Komisję uprawnień, wszystkich czynności niezbędnych dla zarządzania działaniami wspólnotowymi w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportowej, przewidzianych w rozporządzeniu regulacji Rady (WE) nr 2236/95, w szczególności związanych z udzielaniem zamówień i dotacji (3);

(e)

gromadzenie, analizowanie i przekazywanie Komisji wszelkich informacji koniecznych do wdrożenia sieci transeuropejskiej;

(f)

zapewnianie wszelakiego wsparcia technicznego i administracyjnego na prośbę Komisji.

2.   Wykonywanie zadań przewidzianych a ust. 1 lit. b) nie wpływa na odpowiedzialność władz zarządzających programami działań wspófinansowanymi z funduszy strukturalnych lub z Funduszu Spójności za wybór lub realizację projektów będących częścią transeuropejskiej sieci transportowej, ani na odpowiedzialność finansową państw członkowskich w ramach wspólnego zarządzania takimi programami;

3.   Oprócz zadań, których mowa w ust. 1, Komisja może, po uzyskaniu opinii komitetu ds. agencji wykonawczych, powierzyć agencji realizację zadań o takim samym charakterze w ramach innych programów lub działań wspólnotowych, w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) 58/2003, pod warunkiem, że te programy lub działania pozostają w granicach wspólnotowej działalności w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportowej.

4.   Decyzja o przekazaniu uprawnień przez Komisję szczegółowo określa całość zadań powierzonych agencji i jest aktualizowana z uwzględnieniem dodatkowych zadań, które mogłyby zostać powierzone agencji. Decyzję przekazuje się, dla informacji, komitetowi agencji wykonawczych.

Artykuł 5

Struktura organizacyjna

1.   Agencją zarządzają komitet sterujący oraz dyrektor, wyznaczani przez Komisję.

2.   Członkowie komitetu sterującego są powoływani na okres, o którym mowa w art. 3.

3.   Dyrektor agencji jest powoływany na okres, o którym mowa w art. 3.

Artykuł 6

Dotacja

Agencja otrzymuje dotację przypisaną w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich i pochodzącą ze środków finansowych przeznaczonych na działania Wspólnoty w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportowej i, w razie potrzeby, na inne programy lub działania wspólnotowe, których wykonanie powierza się agencji w zastosowaniu art. 4 ust. 3.

Artykuł 7

Kontrola i sprawozdanie z wykonania

Agencja podlega kontroli ze strony Komisji i regularnie zdaje sprawozdanie z wykonania działań wspólnotowych w dziedzinie transeuropejskiej sieci transportu, które zostało jej powierzone, na zasadach i z częstotliwością szczegółowo przedstawionymi w decyzji o przekazaniu uprawnień.

Artykuł 8

Wykonywanie budżetu operacyjnego

Agencja wykonuje swój budżet operacyjny zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1653/2004 Komisji (4).

Sporządzono w Brukseli, dnia 26 października 2006 r.

W imieniu Komisji

Jacques BARROT

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 11 z 16.1.2003, str. 1.

(2)  Dz.U. L 228 z 29.3.1995

(3)  Dz.U. L 228 z 23.9.95, str. 1.

(4)  Dz.U. L 297 z 22.9.2004, str. 6.


6.2.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 32/91


DECYZJA NR 1/2006 WSPÓLNEGO KOMITETU WETERYNARYJNEGO USTANOWIONEGO UMOWĄ MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ A KONFEDERACJĄ SZWAJCARSKĄ DOTYCZĄCA HANDLU PRODUKTAMI ROLNYMI

z dnia 1 grudnia 2006 r.

zmieniająca dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 10 do załącznika 11 Umowy

(2007/61/WE)

KOMITET,

uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi (zwaną dalej: „Umową rolną”) , a w szczególności art. 19, ust. 3 jej załącznika 11,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Umowa rolna weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r.

(2)

Artykuł 19 ust. 1 załącznika 11 Umowy rolnej powołuje Wspólny Komitet Weterynaryjny odpowiedzialny za badanie wszelkich kwestii związanych ze wspomnianym załącznikiem i z jego wdrażaniem oraz za zadania przewidziane przez ten załącznik. Na mocy ust. 3 powyższego artykułu, Wspólny Komitet Weterynaryjny może zdecydować o wprowadzeniu zmian w dodatkach do załącznika 11 Umowy rolnej, szczególnie w celu ich adaptacji i aktualizacji.

(3)

Dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 11 do załącznika 11 Umowy rolnej zostały zmienione po raz pierwszy decyzją nr 2/2003 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie zmiany dodatków 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 11 do załącznika 11 Umowy (1).

(4)

Dodatki 1, 2, 3, 4, 5 i 11 do załącznika 11 Umowy rolnej zostały zmienione ostatnio decyzją nr 2/2004 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi z dnia 9 grudnia 2004 r. zmieniającą dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 11 do załącznika 11 do Umowy (2).

(5)

Dodatek 6 do załącznika 11 Umowy rolnej został zmieniony decyzją nr 1/2005 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zmiany dodatku 6 do załącznika 11 do Umowy (3).

(6)

Konfederacja Szwajcarska zobowiązała się włączyć do krajowego ustawodawstwa przepisy dyrektywy (WE) nr 2003/99 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniającej decyzję Rady 90/424/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 92/117/EWG (4), rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność w łańcuchu pokarmowym (5) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1003/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażającego rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do celu wspólnotowego ograniczenia powszechnego występowania niektórych serotypów salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 (6).

(7)

Konfederacja Szwajcarska zobowiązała się włączyć do krajowego ustawodawstwa przepisy dyrektywy Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (7).

(8)

Konfederacja Szwajcarska zobowiązała się włączyć do ustawodawstwa krajowego przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (8), przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2074/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz do organizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzeń (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, ustanawiającego odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 (9), a także przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2075/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włosieni (Trichinella) w mięsie (10).

(9)

Należy zmienić dodatek 1 do załącznika 11 Umowy rolnej w celu uwzględnienia przepisów wspólnotowych i szwajcarskich dotyczących chorób odzwierzęcych i szczegółowych warunków w odniesieniu do handlu między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską.

(10)

Należy zmienić dodatki 1, 2, 3, 4, 5 i 10 do załącznika 11 Umowy rolnej w celu uwzględnienia zmian zaistniałych w przepisach wspólnotowych i szwajcarskich obowiązujących na dzień 1 lipca 2006 r.

(11)

Środki sanitarne przewidziane przez przepisy szwajcarskie uznaje się za równoważne do celów handlowych w odniesieniu do produktów zwierzęcych przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Należy zatem zmienić dodatek 6 do załącznika 11 Umowy rolnej.

(12)

Przepisy dodatków 5 i 10 do załącznika 11 Umowy rolnej zostaną ponownie zbadane podczas zebrania Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego najpóźniej w terminie 1 roku po dacie wejścia w życie niniejszej decyzji,

PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Dodatki 1, 2, 3, 4, 6 i 10 do załącznika 11 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi (umowa rolna) zostają odpowiednio zastąpione dodatkami zawartymi w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Dodatek 5 do załącznika 11, rozdział 3, pkt V, część A Umowy rolnej zostaje zastąpiony poniższym:

„A.

Jeżeli chodzi o kontrole zwierząt żywych wprowadzanych do Wspólnoty z innych państw niż te, które są objęte niniejszym załącznikiem, władze szwajcarskie zobowiązują się pobierać przynajmniej opłaty związane z urzędowymi kontrolami przewidziane w rozdziale VI rozporządzenia (WE) nr 882/2004 według minimalnych stawek ustalonych w jego załączniku V.”

Artykuł 3

Niniejszą decyzję sporządzoną w dwóch egzemplarzach podpisują współprzewodniczący lub inne osoby uprawnione do działania w imieniu Stron.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu złożenia ostatniego podpisu.

Podpisano w Bernie, dnia 1 grudnia 2006 r.

W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej

Szef delegacji

Hans WYSS

Podpisano w Brukseli, dnia 1 grudnia 2006 r.

W imieniu Wspólnoty Europejskiej

Szef delegacji

Paul VAN GELDORP


(1)  Dz.U. L 23 z 28.1.2004, str. 27.

(2)  Dz.U. L 17 z 20.1.2005, str. 1.

(3)  Dz.U. L 347 z 30.12.2005, str. 93.

(4)  Dz.U. L 325 z 12.12.2003, str. 31.

(5)  Dz.U. L 325 z 12.12.2003, str. 1.

(6)  Dz.U. L 170 z 1.7.2005, str. 12.

(7)  Dz.U. L 24 z 30.1.1998, str. 9.

(8)  Dz.U. L 338 z 22.12.2005, str. 1.

(9)  Dz.U. L 338 z 22.12.2005, str. 27.

(10)  Dz.U. L 338 z 22.12.2005, str. 60.


ZAŁĄCZNIK

Dodatek 1

ŚRODKI ZWALCZANIA/ZGŁASZANIE CHORÓB ZWIERZĄT

I.   PRYSZCZYCA

A.   PRAWODAWSTWO

Wspólnota Europejska

Szwajcaria

1.

Dyrektywa Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylająca dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 84/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 92/46/EWG (Dz.U. L 306 z 22.11.2003, str. 1) zmieniona decyzją 2005/615/WE Komisji z dnia 16 sierpnia 2005 r. zmieniającą załącznik XI do dyrektywy Rady 2003/85/WE w odniesieniu do krajowych laboratorium w niektórych państwach członkowskich.