ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 379

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 49
28 grudnia 2006


Spis treści

 

I   Akty, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

*

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1997/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych ( 1 )

1

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis

5

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1999/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych siodełek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

11

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2000/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1870/2005 ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

37

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2001/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. dostosowujące rozporządzenie (WE) nr 2295/2003 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

39

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2002/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 795/2004 ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników

47

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2003/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady finansowania przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) wydatków związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rybołówstwa i akwakultury

49

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2004/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 określające centra skupu interwencyjnego zbóż oraz dostosowujące wspomniane rozporządzenie ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii

54

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2005/2006 z dnia 22 grudnia 2006 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu

65

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2006/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 950/2006 w celu objęcia rocznym kontyngentem taryfowym produktów cukrowniczych pochodzących z Chorwacji

95

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2007/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. wprowadzające w życie rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie przywozu i tranzytu niektórych produktów pośrednich otrzymanych z surowca kategorii 3 do wykorzystania w celach technicznych w wyrobach medycznych, diagnostyce in vitro i odczynnikach laboratoryjnych oraz zmieniające wymienione rozporządzenie ( 1 )

98

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2008/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w 2007 r. kontyngentów taryfowych na produkty z młodej wołowiny pochodzącej z Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Serbii, Czarnogóry i Kosowa

105

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2009/2006 z dnia 27 grudnia 2006 r. ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych

117

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2010/2006 z dnia 27 grudnia 2006 r. określające ilości dostępne w pierwszym półroczu 2007 r. odnośnie do niektórych produktów w sektorze mleka i przetworów mlecznych w ramach kontyngentów otwartych przez Wspólnotę wyłącznie na podstawie pozwolenia

121

 

 

II   Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

Rada

 

*

Decyzja Rady z dnia 21 grudnia 2006 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu

123

 

 

Komisja

 

*

Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 2006 r. dotycząca niewłączenia dimetenamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6895)  ( 1 )

125

 

*

Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 2006 r. dotycząca niewłączania fosalonu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 6897)  ( 1 )

127

 

 

Akty przyjęte na mocy Tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej

 

*

Wspólne Stanowisko Rady 2006/1011/WPZiB z dnia 21 grudnia 2006 r. wykonujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu

129

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty, których publikacja jest obowiązkowa

28.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 379/1


ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1997/2006

z dnia 19 grudnia 2006 r.

zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Konieczne jest kontynuowanie realizacji Europejskiego planu działania na rzecz żywności ekologicznej i rolnictwa ekologicznego w oparciu o konkretne środki, mając na uwadze zapewnienie uproszczenia i ogólnej spójności.

(2)

Dozwolone powinno być wprowadzanie na rynek wspólnotowy produktów ekologicznych przywożonych do Wspólnoty po opatrzeniu ich etykietą – jako produktów rolnictwa ekologicznego – jeżeli zostały one wyprodukowane zgodnie z zasadami produkcji oraz z zastrzeżeniem mechanizmów kontroli, które są zgodne lub równoważne z prawodawstwem wspólnotowym.

(3)

Państwa trzecie, których normy produkcji i mechanizmy kontroli są równoważne z normami i mechanizmami stosowanymi we Wspólnocie powinny zostać uznane, oraz powinien zostać opublikowany ich wykaz. Powinny zostać również uznane jednostki kontrolujące lub organy kontroli właściwe do przeprowadzania kontroli w państwach, które nie są ujęte w wykazie uznawanych państw trzecich, oraz powinien zostać sporządzony ich wykaz. Podmioty gospodarcze z państw trzecich produkujące z bezpośrednim zachowaniem przepisów wspólnotowych, powinny mieć możliwość poddania swojej działalności kontroli jednostek kontrolujących i organów kontroli uznanych przez Komisję jako właściwe do tego celu.

(4)

Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (2), państwa członkowskie mogą do dnia 31 grudnia 2006 r. pod pewnymi warunkami wydawać importerom zezwolenia na wprowadzenie na rynek wspólnotowy konkretnych produktów. Aby umożliwić zastąpienie tego sytemu przywozu nowym systemem, powinno zostać ono zmienione.

(5)

Aby zapobiec zakłóceniom handlu międzynarodowego, konieczne jest przedłużenie możliwości wydawania przez państwa członkowskie importerom zezwoleń na wprowadzanie na rynek wspólnotowy produktów w drodze indywidualnych decyzji, do czasu wprowadzenia środków niezbędnych do funkcjonowania nowego systemu, w szczególności środków dotyczących uznawania jednostek kontrolujących i organów kontroli uprawnionych do przeprowadzania kontroli w tych państwach trzecich.

(6)

Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 powinno w związku z tym zostać odpowiednio zmienione,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 10 ust. 1 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:

„b)

podlegają systemowi kontroli, o którym mowa w art. 9, lub zostały przywiezione zgodnie z art. 11;

jednakże w przypadku produktów przywiezionych zgodnie z art. 11 ust. 6 wdrożenie systemu kontroli musi być zgodne wymogami równoważnymi wymogom przewidzianym w art. 9, a w szczególności w jego ust. 4.”;

2)

art. 11 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 11

1.   Produkt przywieziony z państwa trzeciego może być wprowadzony na rynek wspólnotowy i opatrzony etykietą z oznaczeniem odnoszącym się do metod produkcji ekologicznej, pod warunkiem że:

a)

produkt ten jest zgodny z przepisami art. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia;

b)

wszystkie podmioty gospodarcze, w tym eksporterzy, poddały swoją działalność kontroli jednostki kontrolującej lub organu kontroli uznanym zgodnie z ust. 2; oraz

c)

dane podmioty gospodarcze są w stanie w każdym momencie dostarczyć importerom lub organom krajowym dokumentację umożliwiającą ustalenie podmiotu gospodarczego, który dokonał ostatniej operacji, oraz rodzaju lub zakresu produktów pod jego kontrolą, a także umożliwiającą sprawdzenie przestrzegania przez ten podmiot gospodarczy przepisów lit. a) i b) oraz sprawdzenie okresu ważności.

2.   Komisja uznaje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, jednostki kontrolujące i organy kontroli, o których mowa w ust. 1 lit. b), w tym jednostki kontrolujące i organy kontroli, o których mowa w art. 9, za uprawnione do przeprowadzania kontroli i wydawania dokumentacji, o której mowa w ust. 1 lit. c), w państwach trzecich oraz sporządza wykaz tych jednostek kontrolujących i organów kontroli.

Jednostki kontrolujące spełniają wymogi określone w odpowiedniej europejskiej normie EN 45011 lub w najnowszej wersji przewodnika ISO 65 pt. „Ogólne wymogi dla jednostek prowadzących systemy certyfikacji produktów” opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C. Jednostki kontrolujące są poddawane regularnym ocenom na miejscu, monitorowaniu i wieloletnim ponownym ocenom ich działalności przez podmiot akredytujący.

Oceniając wnioski w sprawie uznania, Komisja zwraca się do jednostki kontrolującej lub organu kontroli o przedstawienie wszelkich niezbędnych informacji. Komisja może także powierzyć ekspertom zadanie przeprowadzenia na miejscu analizy zasad produkcji i czynności kontrolnych przeprowadzanych w państwie trzecim przez daną jednostkę kontrolującą lub dany organ kontroli.

Uznane jednostki kontrolujące lub organy kontroli przedstawiają sprawozdania oceniające – wydane przez podmiot akredytujący lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ – w sprawie regularnych ocen na miejscu, monitorowania i wieloletnich ponownych ocen ich działalności.

Na podstawie tych sprawozdań oceniających Komisja, wspomagana przez państwa członkowskie, zapewnia właściwy nadzór uznanych jednostek kontrolujących i organów kontroli przez regularne przeglądy zasadności ich uznania. Charakter sprawowanego nadzoru jest określany na podstawie oceny ryzyka wystąpienia nieprawidłowości lub naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia.

3.   Produkt przywieziony z państwa trzeciego może być również wprowadzony na rynek wspólnotowy i opatrzony etykietą z oznaczeniem odnoszącym się do metod produkcji ekologicznej, pod warunkiem że:

a)

produkt został wyprodukowany zgodnie z normami dotyczącymi produkcji, które są równoważne normom określonym w art. 5 i 6 dla produkcji ekologicznej we Wspólnocie;

b)

podmioty gospodarcze zostały poddane środkom kontroli równoważnym wobec środków, o których mowa w art. 8 i 9 i środki te były stale i skutecznie stosowane;

c)

na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji w państwie trzecim podmioty gospodarcze poddały swoją działalność kontroli w ramach systemu kontroli uznanego zgodnie z ust. 4 lub kontroli ze strony jednostki kontrolującej lub organu kontroli uznanych zgodnie z ust. 5; oraz

d)

produkt posiada świadectwo kontroli potwierdzające, że spełnia on warunki określone w niniejszym ustępie, wydane przez właściwe organy lub jednostki kontrolujące lub organy kontroli państwa trzeciego uznane zgodnie z ust. 4 lub przez jednostkę kontrolną lub organ kontrolny uznany zgodnie z ust. 5.

Oryginał świadectwa, o którym mowa w niniejszym akapicie, musi towarzyszyć towarom podczas ich transportu do obiektów pierwszego odbiorcy. Później importer musi przechowywać świadectwo do dyspozycji jednostki kontrolującej lub, w stosownych przypadkach, organu kontroli, przez co najmniej dwa lata.

4.   Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, Komisja może uznać państwa trzecie, których system produkcji jest zgodny z normami równoważnymi normom określonym w art. 5 i 6 i których mechanizmy kontroli zapewniają skuteczność równoważną mechanizmom określonym w art. 8 i 9, oraz może sporządzić wykaz tych państw. Ocena równoważności powinna uwzględniać wytyczne CAC/GL 32 Kodeksu żywnościowego (Codex Alimentarius).

Oceniając wnioski w sprawie uznania, Komisja zwraca się do państwa trzeciego o dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji. Komisja może powierzyć ekspertom zadanie sprawdzenia na miejscu zasad produkcji i mechanizmów kontroli danego państwa trzeciego.

Do dnia 31 marca każdego roku uznane w ten sposób państwa trzecie wysyłają Komisji zwięzłe sprawozdanie roczne dotyczące wprowadzenia w życie i egzekwowania przepisów dotyczących ich mechanizmów kontroli.

Na podstawie informacji zawartych w tych sprawozdaniach rocznych Komisja, wspomagana przez państwa członkowskie, zapewnia właściwy nadzór uznanych państw trzecich poprzez regularne przeglądy zasadności ich uznania. Charakter nadzoru jest określany na podstawie oceny ryzyka wystąpienia nieprawidłowości lub naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia.

5.   W odniesieniu do produktów, które nie zostały przywiezione na mocy ust. 1 ani nie zostały przywiezione z państwa trzeciego uznanego na mocy ust. 4, Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, uznać jednostki kontrolujące i organy kontroli, w tym jednostki kontrolujące i organy kontroli, o których mowa w art. 9, za uprawnione do przeprowadzania kontroli i wydawania świadectw w państwach trzecich do celów ust. 3 oraz może sporządzić wykaz tych jednostek kontrolujących i organów kontroli. Ocena równoważności powinna uwzględniać wytyczne CAC/GL 32 Kodeksu żywnościowego (Codex Alimentarius).

Komisja rozpatruje wszelkie wnioski w sprawie uznania przedłożone przez jednostkę kontrolującą lub organ kontroli w państwie trzecim.

Oceniając wnioski w sprawie uznania, Komisja zwraca się do jednostki kontrolującej lub organu kontroli o przedstawienie wszelkich niezbędnych informacji. Jednostka kontrolująca lub organ kontroli są poddawane regularnym ocenom na miejscu, monitorowaniu i wieloletnim ponownym ocenom ich działalności przez podmiot akredytujący lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ. Komisja może powierzyć ekspertom zadanie przeprowadzenia na miejscu analizy zasad produkcji i czynności kontrolnych przeprowadzanych w państwie trzecim przez daną jednostkę kontrolującą lub organ kontroli.

Uznane jednostki kontrolujące lub organy kontroli przedstawiają sprawozdania oceniające – wydane przez podmiot akredytujący lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ – w sprawie regularnych ocen na miejscu, monitorowania i wieloletnich ponownych ocen ich działalności.

Na podstawie tych sprawozdań oceniających Komisja, wspomagana przez państwa członkowskie, zapewnia właściwy nadzór uznanych jednostek kontrolujących i organów kontroli poprzez regularne przeglądy zasadności ich uznania. Charakter nadzoru określany jest na podstawie oceny ryzyka wystąpienia nieprawidłowości lub naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia lub przepisów przyjętych na jego podstawie.

6.   W okresie rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia 2007 r., a kończącym się 12 miesięcy po opublikowaniu pierwszego wykazu jednostek kontrolujących i organów kontroli uznanych zgodnie z ust. 5, właściwe organy państwa członkowskiego mogą udzielić zezwolenia importerom w tym państwie członkowskim, w którym importer powiadomił o swojej działalności zgodnie z art. 8 ust. 1, na wprowadzanie do obrotu produktów przywiezionych z państw trzecich nieuwzględnionych w wykazie, o którym mowa w ust. 4, pod warunkiem że importer przedstawi wystarczające dowody spełnienia warunków, o których mowa w ust. 3 lit. a) i b). Jeżeli warunki przestają być spełniane, zezwolenie zostaje wycofane w trybie natychmiastowym. Zezwolenia wygasają najpóźniej 24 miesiące po opublikowaniu pierwszego wykazu jednostek kontrolujących i organów kontroli uznanych zgodnie z ust. 5. Przywożony produkt powinien posiadać świadectwo kontroli wydane przez jednostkę lub organ, które zostały zatwierdzone w odniesieniu do wydawania świadectw kontroli przez właściwy organ państwa członkowskiego wydającego zezwolenie. Oryginał świadectwa musi towarzyszyć towarom podczas ich transportu do obiektów pierwszego odbiorcy; później importer musi przechowywać świadectwo do dyspozycji jednostki kontrolującej lub, w stosownych przypadkach, organu kontroli przez co najmniej dwa lata.

Każde państwo członkowskie informuje inne państwa członkowskie i Komisję o każdym zezwoleniu wydanym na mocy niniejszego ustępu, w tym o odpowiednich normach produkcji i o mechanizmach kontroli.

Na wniosek państwa członkowskiego lub z inicjatywy Komisji zezwolenie wydane na mocy niniejszego ustępu jest badane przez komitet, o którym mowa w art. 14. Jeżeli w wyniku badania okaże się, że warunki, o których mowa w ust. 3 lit. a) i b) niniejszego artykułu nie są spełnione, Komisja zwraca się do państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie, o jego wycofanie.

Wszelkie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów przywiezionych z państwa trzeciego, które zostały wydane importerowi przed dniem 31 grudnia 2006 r. przez właściwy organ odpowiedniego państwa członkowskiego na mocy niniejszego ustępu zachowują ważność nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2007 r.

7.   Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2, Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, a w szczególności dotyczące:

a)

kryteriów i procedur, których należy przestrzegać przy uznawaniu państw trzecich i jednostek kontrolujących lub organów kontroli, w tym publikacji wykazów uznanych państw trzecich i jednostek kontrolujących lub organów kontroli; oraz

b)

dokumentacji, o której mowa w ust. 1 oraz świadectwa, o którym mowa w ust. 3 lit. d) i ust. 6 niniejszego artykułu, z uwzględnieniem korzyści płynących z wydawania świadectw elektronicznych gwarantujących zwiększoną ochronę przeciwko fałszerstwom.”;

3)

w art. 16 ust. 3 skreśla się drugi akapit;

4)

w pkt C załącznika III wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:

„—

pierwszy odbiorca oznacza osobę fizyczną lub prawną, o której mowa w art. 11 ust. 3 lit. d) i w art. 11 ust. 6, której dostarczana jest przesyłka i która otrzymuje ją w celu dalszego przetworzenia lub wprowadzenia na rynek wspólnotowy.”;

b)

w pkt 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Jednostka kontrolująca lub organ kontroli dokonuje kontroli towaru i dokumentacji finansowej wymienionej w sekcji C pkt 2 oraz świadectwa kontroli, o którym mowa w art. 11 ust. 3 lit. d) lub w art. 11 ust. 6, oraz dokumentacji, o której mowa w art. 11 ust. 1.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, 19 grudnia 2006 r.

W imieniu Rady

J. KORKEAOJA

Przewodniczący


(1)  Opinia wydana dnia 28 września 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2)  Dz.U. L 198 z 22.7.1991, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 780/2006 (Dz.U. L 137 z 25.5.2006, str. 9).


28.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 379/5


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1998/2006

z dnia 15 grudnia 2006 r.

w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. dotyczące stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa (1), w szczególności jego art. 2,

po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia (2),

po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do określenia w rozporządzeniu progu, poniżej którego uznaje się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu, w związku z czym nie podlegają procedurze zgłoszenia przewidzianej w art. 88 ust. 3 Traktatu.

(2)

Komisja stosowała art. 87 i 88 Traktatu, w szczególności wyjaśniając w wielu swoich decyzjach pojęcie pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu. Komisja określiła również kierunki swoich działań w odniesieniu do pułapu de minimis, poniżej którego można uznać, że art. 87 ust. 1 nie ma zastosowania, najpierw w zawiadomieniu w sprawie stosowania zasady de minimis do pomocy państwa (3), a następnie w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis  (4). W świetle dotychczasowych doświadczeń zdobytych podczas stosowania wyżej wymienionego rozporządzenia oraz w celu uwzględnienia zmian w zakresie inflacji i produktu krajowego brutto we Wspólnocie do roku 2006 włącznie, a także prawdopodobnego rozwoju wydarzeń w okresie obowiązywania niniejszego rozporządzenia, właściwe wydaje się dokonanie przeglądu niektórych warunków ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 69/2001 oraz zastąpienie tego rozporządzenia nowym.

(3)

Ze względu na zasady, które stosuje się w sektorze podstawowej produkcji produktów rolnych, produktów rybołówstwa i akwakultury, a także biorąc pod uwagę, że w sektorach tych kwoty pomocy mniejsze od określonych w niniejszym rozporządzeniu mogłyby spełniać kryteria art. 87 ust. 1 Traktatu, niniejsze rozporządzenie nie powinno stosować się do tych sektorów. Biorąc pod uwagę zmiany zachodzące w sektorze transportu, zwłaszcza zaś przekształcenia, jakim uległo wiele rodzajów działalności transportowej w wyniku liberalizacji rynku, wyłączenie sektora transportu spod zakresu stosowania rozporządzenia de minimis przestało być celowe. Zakres tego rozporządzenia należy zatem rozszerzyć na cały sektor transportu. Ogólny pułap pomocy de minimis należy jednak odpowiednio dostosować, biorąc pod uwagę niewielki rozmiar, jakim przeciętnie charakteryzują się podmioty gospodarcze działające w sektorze drogowego transportu towarowego i osobowego. Z tego samego powodu, a także w związku z nadwyżką mocy przewozowych w sektorze i celami polityki transportowej w dziedzinie natężenia ruchu i transportu towarowego, z zakresu rozporządzenia należy wykluczyć pomoc na nabywanie pojazdów przeznaczonych do drogowego transportu towarowego przez podmioty gospodarcze wykonujące działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego. Nie zmienia to przychylnego podejścia Komisji do pomocy państwa na cele związane z czystszymi i bardziej przyjaznymi środowisku pojazdami, które to podejście znalazło wyraz we wspólnotowych aktach prawnych, innych niż niniejsze rozporządzenie. W kontekście rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego (5) niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do sektora węglowego.

(4)

Biorąc pod uwagę podobieństwa w przetwarzaniu i wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych oraz produktów innych niż rolne, niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków. Za przetwarzanie lub wprowadzanie do obrotu nie można w tym względzie uznać czynności wykonywanych w gospodarstwach jako niezbędny element przygotowania produktu do pierwszej sprzedaży, takich jak zbiór, koszenie czy młócka zbóż, pakowanie jaj itp., ani też pierwszej sprzedaży na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem. Z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pomoc przyznawana podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność w zakresie przetwarzania produktów rolnych lub ich wprowadzania do obrotu nie powinna już podlegać rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1860/2004 z dnia 6 października 2004 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rolnego i sektora rybołówstwa (6). Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1860/2004.

(5)

Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł, że z chwilą przyjęcia przez Wspólnotę aktów prawnych w celu ustanowienia wspólnej organizacji rynku w danym sektorze rolnictwa, państwa członkowskie mają obowiązek powstrzymania się od wszelkich działań mogących zaszkodzić tej organizacji lub wprowadzających od niej odstępstwa. Z tego względu niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do pomocy, której wysokość ustalona jest na podstawie ceny lub ilości produktów nabytych lub wprowadzonych na rynek. Nie powinno też stosować się do wsparcia de minimis, które wiąże się z obowiązkiem dzielenia się środkami pomocy z producentami surowców.

(6)

Niniejsze rozporządzenie nie powinno stosować się do pomocy eksportowej de minimis ani pomocy de minimis faworyzującej produkty krajowe względem produktów przywożonych. Nie powinno mieć zwłaszcza zastosowania do pomocy finansującej tworzenie i funkcjonowanie sieci dystrybucyjnej w innych państwach. Pomoc na pokrycie kosztów uczestnictwa w targach handlowych bądź kosztów badań lub usług doradczych potrzebnych do wprowadzenia nowego lub już istniejącego produktu na nowy rynek nie stanowi zwykle pomocy eksportowej.

(7)

Niniejsze rozporządzenie nie powinno stosować się do podmiotów gospodarczych w trudnej sytuacji w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (7) w związku z trudnościami, jakie wiążą się z ustaleniem ekwiwalentu dotacji brutto pomocy udzielanej tego typu podmiotom gospodarczym.

(8)

W świetle doświadczeń Komisji można uznać, że pomoc nieprzekraczająca pułapu 200 000 EUR w okresie trzech kolejnych lat nie wpływa na handel między państwami członkowskimi i/lub nie zakłóca bądź nie grozi zakłóceniem konkurencji, a zatem nie podlega przepisom art. 87 ust. 1 Traktatu. Dla podmiotów gospodarczych działających w sektorze transportu drogowego pułap należy ustalić na poziomie 100 000 EUR.

(9)

Lata, które w tym celu należy brać pod uwagę, to lata budżetowe stosowane przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim do celów podatkowych. Stosowny okres trzech lat należy oceniać w sposób ciągły, zatem dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy ustalić łączną kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku budżetowego oraz dwóch poprzedzających go lat budżetowych. W tym celu powinno się uwzględnić pomoc przyznaną przez państwo członkowskie, nawet gdy jest ona finansowana w całości lub w części ze środków Wspólnoty. Nie powinno być możliwe rozbijanie środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części w celu sprowadzenia tych części do poziomu mieszczącego się w zakresie niniejszego rozporządzenia.

(10)

Zgodnie z zasadami regulującymi kwestie dotyczące pomocy objętej zakresem art. 87 ust. 1 Traktatu za datę przyznania pomocy de minimis należy uznać moment, w którym podmiot gospodarczy uzyskuje prawo przyjęcia takiej pomocy zgodnie z obowiązującym, krajowym systemem prawnym.

(11)

Aby uniknąć przypadków obchodzenia maksymalnej intensywności pomocy określonej w różnych instrumentach wspólnotowych, pomocy de minimis nie powinno łączyć się z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, w przypadku gdyby taka kumulacja miała skutkować osiągnięciem wyższego poziomu intensywności pomocy niż ustalony w zależności od specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w rozporządzeniu o zwolnieniu grupowym lub decyzji przyjętej przez Komisję.

(12)

W trosce o przejrzystość, równe traktowanie oraz prawidłowe stosowanie pułapu de minimis wszystkie państwa członkowskie powinny stosować tę samą metodę obliczeń. Aby ułatwić te obliczenia oraz pozostać w zgodzie z obecną praktyką stosowania zasady de minimis, kwoty przyznanej pomocy, które nie mają formy dotacji pieniężnych, powinny być przeliczane na ekwiwalent dotacji brutto. Przy obliczaniu ekwiwalentu dotacji dla przejrzystych rodzajów pomocy, innych niż dotacje lub pomocy wypłacanej w kilku ratach, należy stosować rynkowe stopy procentowe obowiązujące w chwili przyznawania takiej pomocy. Mając na względzie jednolite, przejrzyste i proste stosowanie zasad pomocy państwa, za rynkowe stopy procentowe stosowane do celów niniejszego rozporządzenia należy uznać stopy referencyjne okresowo ustalane przez Komisję na podstawie obiektywnych kryteriów oraz publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i w Internecie. Może jednak zaistnieć konieczność dodania do stopy wyjściowej nowych punktów bazowych w związku z ustanowionymi zabezpieczeniami lub ryzykiem związanym z beneficjentem.

(13)

W trosce o przejrzystość, równe traktowanie i możliwość skutecznego monitorowania niniejsze rozporządzenie powinno stosować się jedynie do pomocy de minimis o przejrzystym charakterze. Pomoc uznaje się za przejrzystą wówczas, gdy można na zasadzie ex ante dokładnie obliczyć ekwiwalent dotacji brutto bez potrzeby dokonywania oceny ryzyka. Dokładne obliczenie możliwe jest przykładowo w odniesieniu do dotacji, subwencji na spłatę odsetek i ograniczonych zwolnień podatkowych. Pomocy polegającej na wniesieniu kapitału nie należy uznawać za przejrzystą pomoc de minimis, chyba że łączna kwota dokapitalizowania ze środków publicznych nie przekracza pułapu de minimis. Pomocy polegającej na zastosowaniu kapitału podwyższonego ryzyka, o której mowa w Wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach (8), nie należy uznawać za przejrzystą pomoc de minimis, chyba że kapitał dostarczany każdemu z docelowych podmiotów gospodarczych w ramach obowiązującego w danym przypadku programu podwyższonego ryzyka nie przekracza pułapu pomocy de minimis. Pomoc polegającą na udzielaniu pożyczek należy uznać za przejrzystą pomoc de minimis, gdy ekwiwalent dotacji brutto został obliczony na podstawie rynkowych stóp procentowych obowiązujących w chwili przyznania pomocy.

(14)

Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza sytuacji, w której środka przyjętego przez państwo członkowskie nie można uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu na podstawie innych przesłanek niż te określone w niniejszym rozporządzeniu, na przykład w przypadku wniesienia dodatkowego kapitału, gdyż decyzję o zastosowaniu takiego środka podjęto zgodnie z zasadą inwestora rynkowego.

(15)

Uznaje się za niezbędne zapewnienie pewności prawnej co do programów gwarancyjnych, które nie mogą wpływać na wymianę handlową i zakłócać konkurencji, a w odniesieniu do których dostępne są dane pozwalające na wiarygodną ocenę wszelkich potencjalnych skutków. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem pozwolić na przeniesienie ogólnego pułapu de minimis w wysokości 200 000 EUR na pułap gwarancyjny oparty na kwocie gwarantowanej indywidualnej pożyczki, będącej podstawą takiej gwarancji. Właściwe jest ustalenie takiego specjalnego pułapu przy użyciu metod oceny kwoty pomocy państwa zawartych w programach gwarancyjnych obejmujących pożyczki na rzecz rentownych podmiotów gospodarczych. Metody i dane stosowane do obliczania wartości pułapu właściwego dla gwarancji nie powinny dotyczyć podmiotów gospodarczych znajdujących się w trudnej sytuacji, o których mowa w Wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację firm znajdujących się w trudnej sytuacji. Specjalny pułap nie powinien zatem mieć zastosowania do pomocy indywidualnej ad hoc przyznanej poza zakresem programu gwarancyjnego, do pomocy przyznanej podmiotom gospodarczym znajdującym się w trudnej sytuacji ani do gwarancji na transakcje bazowe niestanowiące pożyczki, takie jak gwarancje na transakcje kapitałowe. Przy ustalaniu wysokości specjalnego pułapu należy opierać się na założeniu, że biorąc pod uwagę górną stopę procentową (wskaźnik niedotrzymania zobowiązań netto) w wysokości 13 % – co w przypadku programów gwarancyjnych we Wspólnocie stanowi najgorszy scenariusz – gwarancję wynoszącą 1 500 000 EUR można uznać za mającą ekwiwalent dotacji brutto równy ogólnemu pułapowi pomocy de minimis. Kwotę tę należy obniżyć do 750 000 EUR w przypadku podmiotów gospodarczych działających w sektorze transportu drogowego. Takie specjalne pułapy powinny obejmować jedynie gwarancje pokrywające do 80 % pożyczki bazowej. Do oceny ekwiwalentu dotacji brutto zawartego w gwarancji państwa członkowskie mogą stosować metodologię zaakceptowaną przez Komisję i zgłoszoną wcześniej na podstawie któregoś z rozporządzeń Komisji dotyczących pomocy państwa, np. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej (9), o ile taka zatwierdzona metodologia wyraźnie odnosi się do tego rodzaju gwarancji i tego rodzaju transakcji bazowych, jakie w danym przypadku wchodzą w grę w kontekście stosowania niniejszego rozporządzenia.

(16)

Bezpośrednio po zgłoszeniu danego środka pomocy przez państwo członkowskie Komisja może zbadać, czy środek ten – niebędący dotacją, pożyczką, gwarancją, wkładem kapitałowym ani środkiem z zakresu kapitału wysokiego ryzyka – prowadzi do powstania ekwiwalentu dotacji brutto o wartości mniejszej niż wysokość pułapu de minimis, przez co mógłby zostać objęty przepisami niniejszego rozporządzenia.

(17)

Komisja ma obowiązek czuwać nad przestrzeganiem zasad przyznawania pomocy państwa, a w szczególności nad tym, ab zasady te były respektowane przy przyznawaniu pomocy de minimis. Zgodnie z zasadą współpracy ustanowioną w art. 10 Traktatu państwa członkowskie powinny ułatwiać osiągnięcie tego celu poprzez ustanowienie niezbędnego mechanizmu gwarantującego, że łączna kwota pomocy przyznawanej zgodnie z zasadą de minimis temu samemu podmiotowi gospodarczemu przez trzy kolejne lata budżetowe nie przekroczy pułapu 200 000 EUR. W tym celu, przyznając pomoc de minimis, państwa członkowskie powinny poinformować zainteresowany podmiot gospodarczy o kwocie pomocy oraz o tym, że ma ona charakter de minimis, umieszczając odesłanie do niniejszego rozporządzenia. Ponadto przed przyznaniem takiej pomocy zainteresowane państwo członkowskie powinno uzyskać od tego podmiotu gospodarczego oświadczenie o wszelkiej innej pomocy de minimis otrzymanej w bieżącym roku budżetowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających go lat budżetowych, a także starannie sprawdzić, czy przyznanie nowej pomocy de minimis nie spowoduje przekroczenia pułapu de minimis. Innym narzędziem kontroli przestrzegania pułapu powinien być rejestr centralny lub – w przypadku programów gwarancyjnych ustanowionych przez Europejski Fundusz Inwestycyjny – prawo do sporządzenia przez Fundusz własnego wykazu beneficjentów i nakładania na państwa członkowskie obowiązku przekazywania tym beneficjentom informacji na temat otrzymywanej przez nich pomocy de minimis.

(18)

Rozporządzenie (WE) nr 69/2001 przestaje obowiązywać z dniem 31 grudnia 2006 r. Niniejsze rozporządzenie powinno być zatem stosowane od dnia 1 stycznia 2007 r. W związku z tym, że rozporządzenie (WE) nr 69/2001 nie miało zastosowania do sektora transportu, który nie podlegał do tej pory przepisom o pomocy de minimis, a także biorąc pod uwagę bardzo ograniczone zastosowanie pomocy de minimis w sektorze przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych oraz z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków, niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie podmiotom gospodarczym działającym w sektorze transportu i w sektorze przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych. Niniejsze rozporządzenie powinno także pozostać bez wpływu na wszelką pomoc indywidualną przyznaną zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 69/2001 i w czasie obowiązywania tego rozporządzenia.

(19)

Uwzględniając doświadczenie Komisji, a w szczególności częstotliwość, z jaką zasadniczo należy dokonywać przeglądu polityki pomocy państwa, właściwe jest ograniczenie okresu stosowania niniejszego rozporządzenia. Na wypadek, gdyby niniejsze rozporządzenie przestało obowiązywać i nie zostało przedłużone, państwa członkowskie powinny dysponować sześciomiesięcznym okresem dostosowawczym w odniesieniu do pomocy de minimis objętej niniejszym rozporządzeniem,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zakres

1.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach, z wyjątkiem:

a)

pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym działającym w sektorach rybołówstwa i akwakultury, objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 104/2000 (10);

b)

pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym działającym w dziedzinie produkcji podstawowej produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu;

c)

pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym działającym w dziedzinie przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu w następujących przypadkach:

i)

kiedy wysokość pomocy ustalana jest na podstawie ceny lub ilości takich produktów zakupionych od producentów surowców lub wprowadzonych na rynek przez podmioty gospodarcze objęte pomocą

ii)

kiedy przyznanie pomocy zależy od faktu jej przekazania w części lub w całości producentom surowców;

d)

pomocy przyznawanej na działalność związaną z wywozem do państw trzecich lub państw członkowskich, tzn. pomocy bezpośrednio związanej z ilością wywożonych produktów, tworzeniem i prowadzeniem sieci dystrybucyjnej lub innymi wydatkami bieżącymi związanymi z prowadzeniem działalności eksportowej;

e)

pomocy uwarunkowanej pierwszeństwem korzystania z towarów krajowych w stosunku do towarów sprowadzanych z zagranicy;

f)

pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom działającym w sektorze węglowym zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu (WE) nr 1407/2002;

g)

pomocy na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego przyznawanej podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego;

h)

pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym znajdującym się w trudnej sytuacji.

2.   W rozumieniu niniejszego rozporządzenia:

a)

„produkty rolne” oznaczają produkty wymienione w załączniku I do Traktatu WE, z wyjątkiem produktów rybołówstwa;

b)

„przetwarzanie produktów rolnych” oznacza czynności wykonywane na produkcie rolnym, w wyniku których powstaje produkt będący również produktem rolnym, z wyjątkiem wykonywanych w gospodarstwach czynności niezbędnych do przygotowania produktów zwierzęcych lub roślinnych do pierwszej sprzedaży;

c)

„wprowadzanie do obrotu produktów rolnych” oznacza posiadanie lub wystawianie produktu w celu sprzedaży, oferowanie go na sprzedaż, dostawę lub każdy inny sposób wprowadzania produktu na rynek, z wyjątkiem jego pierwszej sprzedaży przez producenta surowców na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem i czynności przygotowujących produkt do pierwszej sprzedaży; sprzedaż produktu przez producenta surowców konsumentowi końcowemu uznaje się za wprowadzanie do obrotu produktów rolnych, jeśli następuje w odpowiednio wydzielonym do tego celu miejscu.

Artykuł 2

Pomoc de minimis

1.   Uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu i dlatego są zwolnione z wymogu zgłoszenia przewidzianego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełniają warunki określone w ust. 2–5 niniejszego artykułu.

2.   Ogólna kwota pomocy de minimis przyznana dowolnemu podmiotowi gospodarczemu nie przekracza 200 000 EUR w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych. Całkowita wartość pomocy de minimis przyznanej jednemu podmiotowi gospodarczemu działającemu w sektorze transportu drogowego przez dowolny okres trzech lat budżetowych nie może przekroczyć 100 000 EUR. Pułapy te stosuje się bez względu na formę i cel pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana państwu członkowskiemu jest w całości, czy w części finansowana z zasobów Wspólnoty. Wyżej wymieniony okres ustala się poprzez odniesienie do lat budżetowych stosowanych przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim.

Jeśli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza wymieniony pułap, do pomocy tej nie stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu części, która nie przekracza tego pułapu. W takim wypadku nie można domagać się korzyści z tytułu z niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego rodzaju środka pomocy ani w chwili przyznania takiej pomocy, ani później.

3.   Pułap określony w ust. 2 wyraża się jako dotacja pieniężna. Wszystkie podane wartości są wartościami brutto, czyli nie uwzględniają potrąceń z tytułu podatków ani innych opłat. W przypadku gdy pomoc przyznawana jest w formie innej niż dotacja, kwotę pomocy wyraża się jako ekwiwalent dotacji brutto.

Pomoc wypłacana w kilku ratach dyskontowana jest do wartości pomocy w chwili przyznania dotacji. Stopą procentową stosowaną do celów dyskontowania oraz do obliczania ekwiwalentu dotacji brutto jest stopa referencyjna obowiązująca w chwili przyznania dotacji.

4.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do pomocy, w odniesieniu do której możliwe jest dokładne obliczenie na zasadzie ex ante ekwiwalentu dotacji brutto bez potrzeby przeprowadzania oceny ryzyka („pomocy przejrzystej”). W szczególności:

a)

pomoc polegającą na udzielaniu pożyczek uznaje się za przejrzystą pomoc de minimis, gdy ekwiwalent dotacji brutto został obliczony na podstawie rynkowych stóp procentowych obowiązujących w chwili przyznania pomocy;

b)

pomocy polegającej na wniesieniu kapitału nie uznaje się za przejrzystą pomoc de minimis, chyba że łączna kwota dokapitalizowania ze środków publicznych nie przekracza pułapu de minimis;

c)

pomocy obejmującej środki w zakresie kapitału podwyższonego ryzyka nie uznaje się za przejrzystą pomoc de minimis, chyba że kapitał dostarczany każdemu z docelowych podmiotów gospodarczych w ramach programu kapitału podwyższonego ryzyka nie przekracza pułapu de minimis;

d)

pomoc indywidualnej przyznanej w ramach programu gwarancyjnego podmiotom gospodarczym, które nie należą do kategorii podmiotów gospodarczych w trudnej sytuacji, uznaje się za przejrzystą pomoc de minimis wówczas, gdy gwarantowana część pożyczki bazowej udzielonej w ramach takiego programu nie przekracza kwoty 1 500 000 EUR na podmiot gospodarczy. Pomoc indywidualną przyznaną w ramach programu gwarancyjnego podmiotom gospodarczym działającym w sektorze transportu drogowego, które nie należą do kategorii podmiotów gospodarczych w trudnej sytuacji, uznaje się za przejrzystą pomoc de minimis wówczas, gdy gwarantowana część pożyczki bazowej udzielonej w ramach takiego programu nie przekracza kwoty 750 000 EUR na podmiot gospodarczy. Jeśli gwarantowana część pożyczki bazowej stanowi jedynie określony odsetek wysokości tego pułapu, ekwiwalent dotacji brutto tej gwarancji uznaje się za odpowiadający temu samemu odsetkowi obowiązującego pułapu określonego w art. 2 ust. 2. Wartość gwarancji nie może przekroczyć 80 % wartości pożyczki bazowej. Programy gwarancyjne uznaje się także za przejrzyste, jeśli: i) przed wdrożeniem programu metodologia obliczania ekwiwalentu dotacji brutto gwarancji została zaakceptowana po uprzednim zgłoszeniu jej Komisji zgodnie z innym rozporządzeniem przyjętym przez Komisję w dziedzinie pomocy państwa; ii) zatwierdzona metodologia wyraźnie odnosi się do tego rodzaju gwarancji i tego rodzaju transakcji bazowych, jakie w danym przypadku wchodzą w grę w kontekście stosowania niniejszego rozporządzenia

5.   Pomocy de minimis nie należy łączyć z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, w przypadku gdyby taka kumulacja miała skutkować osiągnięciem wyższego poziomu intensywności pomocy niż ustalony pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w rozporządzeniu o zwolnieniu grupowym lub decyzji przyjętej przez Komisję.

Artykuł 3

Monitorowanie

1.   W przypadku gdy państwo członkowskie zamierza przyznać podmiotowi gospodarczemu pomoc de minimis, pisemnie powiadamia ten podmiot o przewidywanej kwocie pomocy (wyrażonej jako ekwiwalent dotacji brutto) oraz o jej charakterze de minimis, podając wyraźne odniesienie do niniejszego rozporządzenia, a także podając tytuł niniejszego rozporządzenia oraz odniesienie do jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jeśli pomoc de minimis przyznaje się różnym podmiotom gospodarczym na podstawie programu pomocy, w ramach którego otrzymują one różne kwoty pomocy indywidualnej, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wypełnieniu tego obowiązku poprzez poinformowanie tych podmiotów gospodarczych o wysokości stałej kwoty odpowiadającej maksymalnej kwocie pomocy, która ma być przyznana w ramach programu. W takim przypadku stała kwota służy do określenia, czy nie przekroczono pułapu określonego w art. 2 ust. 2. Przed przyznaniem pomocy, państwo członkowskie musi także uzyskać do tego podmiotu gospodarczego oświadczenie, w formie pisemnej lub elektronicznej, na temat wszelkiej innej pomocy de minimis lub innej pomocy państwa przyznanej w ciągu bieżącego roku budżetowego oraz dwóch poprzedzających go lat budżetowych.

Państwo członkowskie przyznaje nową pomoc de minimis dopiero po utwierdzeniu się, że nie podniesie ona łącznej kwoty pomocy de minimis uzyskanej przez podmiot gospodarczy w okresie obejmującym bieżący rok budżetowy oraz dwa poprzedzające go lata budżetowe w danym państwie członkowskim do poziomu przekraczającego pułap określony w art. 2 ust. 2.

2.   W przypadku gdy państwo członkowskie ustanowiło centralny rejestr pomocy de minimis, zawierający pełne informacje o wszystkich przypadkach pomocy de minimis przyznanej przez dowolne władze w tym państwie członkowskim, wymóg określony w ust. 1 akapit pierwszy przestaje mieć zastosowanie, z chwilą gdy rejestr obejmuje okres trzech lat.

W przypadku gdy państwo członkowskie przyznaje pomoc na podstawie programu gwarancyjnego, zapewniając gwarancję, która jest finansowana z budżetu UE za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu przestaje mieć zastosowanie.

W takich przypadkach stosuje się następujący system nadzoru:

a)

Europejsku Fundusz Inwestycyjny na podstawie informacji, które zobowiązani są mu dostarczać pośrednicy finansowi, ustanawia co roku wykaz beneficjentów pomocy i wielkości ekwiwalentu dotacji brutto, jakie każdy z nich otrzymuje. Europejski Fundusz Inwestycyjny wysyła takie informacje zainteresowanemu państwu członkowskiemu i Komisji;

b)

zainteresowane państwo członkowskie w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania takich informacji z EFI kieruje je do beneficjentów końcowych; natomiast

c)

zainteresowane państwo członkowskie uzyskuje od każdego beneficjenta oświadczenie o tym, że całkowita wartość uzyskanej przez niego pomocy de minimis nie przekracza pułapu określonego w art. 2 ust. 2. W przypadku gdy pułap ten zostanie przekroczony w odniesieniu do co najmniej jednego beneficjenta, zainteresowane państwo członkowskie musi zadbać o to, by środek pomocy, który doprowadził do przekroczenia pułapu, został zgłoszony Komisji, albo by środek taki odzyskano od beneficjenta.

3.   Państwa członkowskie rejestrują i gromadzą wszystkie informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia. Wpisy takie zawierają wszelkie informacje konieczne do wykazania, że spełnione są warunki niniejszego rozporządzenia. Wpisy dotyczące indywidualnej pomocy de minimis przechowuje się przez 10 lat od daty przyznania pomocy. Wpisy dotyczące programu pomocy de minimis przechowuje się przez 10 lat od daty przyznania ostatniej indywidualnej pomocy w ramach takiego programu. Na pisemny wniosek Komisji państwo członkowskie przekaże Komisji w ciągu 20 dni roboczych lub w ciągu dłuższego okresu, który zostanie ustalony we wniosku, wszelkie informacje, jakie uzna ona za niezbędne do oceny, czy spełnione zostały warunki niniejszego rozporządzenia, a w szczególności czy nie zostały przekroczone łączne kwoty pomocy de minimis otrzymanej przez każde z przedsiębiorstw.

Artykuł 4

Zmiany

W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1860/2004 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w pkt 1 skreśla się wyrazy „przetwarzaniem i wprowadzaniem na rynek”;

b)

skreśla się pkt 3.

Artykuł 5

Przepisy przejściowe

1.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie podmiotom gospodarczym działającym w sektorze transportu oraz podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność w zakresie przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, jeżeli pomoc taka spełnia wszystkie warunki określone w art. 1 i art. 2. Wszelka pomoc nie spełniająca tych warunków podlega ocenie Komisji, zgodnie z odpowiednimi ramami regulacyjnymi, wytycznymi, komunikatami i zawiadomieniami.

2.   Uznaje się, że wszelka indywidualna pomoc de minimis spełniająca warunki rozporządzenia (WE) nr 69/2001 przyznana między dniem 2 lutego 2001 r. a dniem 30 czerwca 2007 r. nie spełnia kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu, w związku z czym nie podlega procedurze zgłoszenia przewidzianej w art. 88 ust. 3 Traktatu.

3.   Po upływie okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia wszelkie środki pomocy de minimis spełniające warunki określone w tym rozporządzeniu można wdrażać w sposób prawomocny przez kolejne sześć miesięcy.

Artykuł 6

Wejście w życie i okres obowiązywania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w dniu następującym po dacie jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

Niniejsze rozporządzenie jest w całości wiążące i bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Neelie KROES

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 142 z 14.5.1998, str. 1.

(2)  Dz.U. C 137 z 10.6.2006, str. 4.

(3)  Dz.U. C 68 z 6.3.1996, str. 9.

(4)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.

(5)  Dz.U. L 205 z 2.8.2002, str. 1.

(6)  Dz.U. L 325 z 28.10.2004, str. 4.

(7)  Dz.U. C 244 z 1.10.2004, str. 2.

(8)  Dz.U. C 194 z 18.8.2006, str. 2.

(9)  Dz.U. L 302 z 1.11.2006, str. 29.

(10)  Dz.U. L 17 z 21.1.2000, str. 22.


28.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 379/11


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1999/2006

z dnia 20 grudnia 2006 r.

nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych siodełek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”), w szczególności jego art. 7,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

1.   Wszczęcie

(1)

W dniu 22 lutego 2006 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą niektórych siodełek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej „ChRL”) złożoną na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego przez Europejską Unię Producentów Siodełek (zwaną dalej „skarżącym”) w imieniu producentów reprezentujących większą część, w tym przypadku 99 %, łącznej wspólnotowej produkcji niektórych siodełek.

(2)

Skarga zawierała dowód stosowania dumpingu i istotnej szkody będącej jego skutkiem, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.

(3)

Postępowanie wszczęto dnia 7 kwietnia 2006 r. poprzez opublikowanie zawiadomienia o jego wszczęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2).

2.   Strony, których dotyczy postępowanie

(4)

Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących z ChRL, importerów, przedsiębiorstwa handlowe, użytkowników, dostawców i zainteresowane stowarzyszenia, przedstawicieli ChRL oraz skarżących producentów wspólnotowych i innych zainteresowanych producentów wspólnotowych. Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(5)

Aby umożliwić zainteresowanym producentom eksportującym złożenie wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) lub o indywidualne traktowanie („IT”), Komisja przesłała im formularze wniosków. Trzy grupy eksportujących producentów i jeden indywidualny eksportujący producent złożyli wniosek o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego lub o IT, jeżeli w toku dochodzenia zostanie ustalone, że nie spełniają one kryteriów wymaganych do przyznania MET. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż trzech spośród tych eksportujących producentów składało się z dwóch lub większej liczby przedsiębiorstw powiązanych prowadzących działalność w zakresie produkcji i/lub sprzedaży siodełek.

(6)

Wobec dużej liczby eksportujących producentów z ChRL, importerów i producentów we Wspólnocie, Komisja zaznaczyła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że w niniejszym dochodzeniu może zostać zastosowana kontrola wyrywkowa w celu ustalenia dumpingu i szkody, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(7)

Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona – by umożliwić dobór próby, wszyscy producenci eksportujący z ChRL, importerzy wspólnotowi i producenci wspólnotowi zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie podstawowych informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, dotyczących ich działalności związanej z produktem objętym postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.).

(8)

Jeśli chodzi o eksportujących producentów, ze względu na fakt, iż tylko trzy grupy przedsiębiorstw i jedno indywidualne przedsiębiorstwo współpracowały w toku dochodzenia, postanowiono, iż przeprowadzenie kontroli wyrywkowej nie jest wymagane.

(9)

W odniesieniu do producentów wspólnotowych, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, dokonano doboru próby, przyjmując za kryterium największą reprezentatywną wielkość produkcji siodełek, która może zostać objęta dochodzeniem w dostępnym czasie. Na podstawie odpowiedzi uzyskanych od producentów wspólnotowych Komisja wybrała pięć przedsiębiorstw z dwóch różnych państw członkowskich. Pod względem wielkości produkcji, wspomnianych pięć objętych próbą przedsiębiorstw reprezentowało 86 % łącznej produkcji wspólnotowej. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego skonsultowano się z zainteresowanymi stronami i nie wniosły one sprzeciwu. Ponadto pozostałych producentów wspólnotowych poproszono o dostarczenie pewnych ogólnych danych w celu analizy szkody. Ponadto, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do importerów dokonano doboru próby, przyjmując za kryterium największą reprezentatywną wielkość przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, która może zostać poddana dochodzeniu w dostępnym czasie. W oparciu o otrzymane od różnych importerów informacje i przy uwzględnieniu faktu, iż dostarczone informacje są różnej jakości, do próby wybrano dwóch importerów z jednego państwa członkowskiego. Obydwaj wybrani do próby importerzy stanowią łącznie 21 % przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty. Ze względu na małą liczbę odpowiedzi otrzymanych od użytkowników uznano, że przeprowadzanie kontroli wyrywkowej wśród użytkowników nie jest konieczne.

(10)

Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Odpowiedzi wpłynęły od czterech producentów eksportujących z ChRL i od jednego producenta z analogicznego państwa, tj. Brazylii. Pełne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano również od producentów wspólnotowych wybranych do próby. Pomimo iż na pytania zawarte w formularzu kontroli wyrywkowej odpowiedziało czterech importerów, jedynie dwóch z nich współpracowało, udzielając pełnej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Oprócz tego pełne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzieliło również czterech użytkowników siodełek. Ponadto otrzymano także odpowiedź na pytania zawarte w kwestionariuszu od jednego dostawcy surowca.

(11)

Komisja zwróciła się o wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celu ustalenia istnienia dumpingu, powstałych szkód i interesu wspólnotowego, zweryfikowała je oraz przeprowadziła weryfikację w siedzibach następujących przedsiębiorstw:

a)

Producenci wspólnotowi:

Selle Royal SpA., Pozzoleone, Włochy

Selle Italia srl., Rossano Veneto, Włochy

Bassano Selle srl., Riese Pio X, Włochy

Selle SMP SAS., Casalserugo, Włochy

pph ABI sp.j., Nasielsk, Polska;

b)

Producenci eksportujący z ChRL

Grupa Cionlli

Cionlli Bicycle (Taicang) Co., Ltd

Shunde Hongli Bicycle Parts Co., Ltd, Shunde

Safe Strong Bicycle Parts Shenzhen Co., Ltd, Shenzhen

Cionlli Bicycle (Tianjin) Co., Ltd, Tianjin,

Grupa Giching

Giching Bicycle Parts (Shenzhen) Co., Ltd, Shenzhen

Velo Cycle (Kunshan) Co., Ltd, Kunshan,

Grupa Justek

Jiangyin Justek Vehicle Co., Ltd, Jiangyin

Jiangyin Justek Communication Equipment Co., Ltd, Jiangyin

Tianjin Justek Vehicle Co., Ltd, Tianjin,

Viscount Vehicle (Shenzhen) Co., Ltd, Shenzhen;

c)

Powiązane przedsiębiorstwa z ChRL i Tajwanu

Cionlli Bicycle (Tianjin)CO., Ltd, Tianjin

Cionlli Industrial Co., Ltd.;

d)

Niepowiązani importerzy we Wspólnocie

Buechel GmbH, Fulda, Niemcy.

(12)

Biorąc pod uwagę potrzebę ustanowienia wartości normalnej dla producentów eksportujących z ChRL, którym może nie zostać przyznane MET, przeprowadzono weryfikację w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z kraju analogicznego, którym w tym przypadku była Brazylia, w siedzibie następującego przedsiębiorstwa:

e)

Producent w Brazylii

Royal Ciclo Indústria de Componentes Ltda, Rio do Sul.

3.   Okres objęty dochodzeniem

(13)

Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do końca okresu objętego dochodzeniem (zwany dalej „okresem badanym”).

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY

1.   Produkt objęty postępowaniem

(14)

Produktem objętym postępowaniem są niektóre siodełka oraz zasadnicze ich części (tj. podstawy, wkładki, pokrycia) do rowerów dwukołowych i pozostałych rowerów (w tym trzykołowych wózków rowerów dostawczych), bezsilnikowych, rowerów wyposażonych w pomocnicze silniki, z wózkiem bocznym lub bez, urządzeń treningowych do siłowni i do użytku domowego (zwane dalej „produktem objętym postępowaniem” lub „siodełkami”) pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej. Produkt ten zgłaszany jest zwykle w ramach kodów CN 8714 95 00, ex 8714 99 90 i ex 9506 91 10.

(15)

Siodełko składa się zazwyczaj z trzech części: podstawy, na której osadzone jest siodełko i która jest zazwyczaj wytwarzana w drodze procesu wtryskiwania plastyku do formy; wkładki przyklejonej do podstawy mającej zwiększyć wygodę siodełka, która może być zrobiona z różnego rodzaju pianki syntetycznej lub innych materiałów; pokrycia, wytwarzanego z materiału sztucznego lub skóry naturalnej, które pokrywa wkładkę oraz krawędzie podstawy, nadając siodełku estetyczny wygląd i sprawiając, że jest ono przyjemniejsze w dotyku. Oprócz wymienionych powyżej części, siodełko posiada również zazwyczaj metalowy mechanizm mocujący, taki jak widełki czy klamra, a ponadto może także zawierać sprężynowy lub elastomerowy mechanizm amortyzacyjny.

(16)

Produkt objęty postępowaniem jest stosowany w rowerach dwukołowych i innych podobnych pojazdach, jak również w urządzeniach stacjonarnych, takich jak urządzenia treningowe do siłowni. Dochodzenie wykazało, iż pomimo różnic w kształcie, materiałach i procesie produkcyjnym różne typy produktu objętego postępowaniem posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz są wykorzystywane do tych samych celów. Dlatego też dla celów niniejszego postępowania uważa się je za jeden produkt.

2.   Produkt podobny

(17)

Dochodzenie wykazało, że podstawowe właściwości fizyczne i techniczne siodełek produkowanych i sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy we Wspólnocie, siodełek produkowanych i sprzedawanych na chińskim rynku krajowym oraz siodełek przywożonych do Wspólnoty z ChRL, jak również produkowanych i sprzedawanych w Brazylii, są takie same, oraz że produkty te są wykorzystywane do takich samych celów.

(18)

Tymczasowo uznano zatem, że wszystkie wyżej wymienione produkty są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

C.   DUMPING

1.   Traktowanie na zasadach rynkowych („MET”)

(19)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniu antydumpingowym dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL, wartość normalną określa się zgodnie z ust. 1–6 wspomnianego artykułu dla producentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(20)

W skrócie i wyłącznie w celu ułatwienia wyszukiwania informacji, kryteria MET są podsumowane poniżej:

1)

Decyzje gospodarcze i koszty są odpowiedzią na sygnały rynkowe i brak jest znacznej ingerencji ze strony państwa; koszty nakładów w znacznym stopniu odzwierciedlają wartość rynkową.

2)

Przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości oraz jest stosowana do wszystkich celów.

3)

Nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.

4)

Prawo upadłościowe i prawo własności gwarantują stabilność i pewność prawną.

5)

Przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym.

(21)

Dwie grupy producentów eksportujących i jeden indywidualny producent eksportujący zwrócili się z wnioskiem o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i w określonym terminie wypełniło formularz wniosku o MET dla producentów eksportujących. Komisja uzyskała i zweryfikowała w siedzibach tych przedsiębiorstw wszystkie informacje przedstawione we wnioskach o MET, które zostały uznane za niezbędne. Dochodzenie ujawniło, że MET może być przyznane wyłącznie dwóm grupom producentów eksportujących, natomiast w przypadku jednej grupy przedsiębiorstw oraz jednego indywidualnego przedsiębiorstwa wniosek o MET należy odrzucić.

(22)

W odniesieniu do indywidualnego producenta eksportującego dochodzenie wykazało, że przedsiębiorstwo to nie spełnia kryteriów 1–3 wymienionych powyżej. Konkretnie, przedsiębiorstwo nie wykazało, że decyzje gospodarcze były podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe, bez znacznej ingerencji ze strony państwa, tym bardziej iż wielkość sprzedaży na rynku krajowym oraz rynkach eksportowych jest ograniczona postanowieniami umowy spółki tego przedsiębiorstwa, które nie mogą być zmieniane bez zgody państwa. Przedsiębiorstwo nie wykazało również, iż nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej, w szczególności poprzez dostarczenie pisemnego dowodu nabycia praw do gruntu.

(23)

Ponadto jedna grupa producentów eksportujących nie poinformowała o swych związkach z głównym odbiorcą krajowym zarówno w formularzu wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych, jak i w odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy. Związek ten wyszedł na jaw dopiero przy okazji kontroli krzyżowych przeprowadzonych w siedzibach producentów eksportujących. Komisja w sposób konsekwentny kieruje się polityką zakładającą, iż MET/IT są określane dla grup przedsiębiorstw powiązanych, jako całości. Z tego też względu przyznanie temu eksporterowi MET/IT wymagałoby pełnej współpracy w dochodzeniu ze strony przedsiębiorstwa powiązanego, w celu dokładnego określenia jego działalności w zakresie produktu objętego postępowaniem, spełniania kryteriów przyznawania MET oraz wpływu związku na transakcje zwierane między obydwoma przedsiębiorstwami. Warunek ten nie został jednak spełniony, gdyż przedsiębiorstwo powiązane nie współpracowało w czasie dochodzenia. W związku z powyższym Komisja nie była w stanie określić MET/IT dla tej grupy przedsiębiorstw. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż kwestia ta miała wpływ na znaczą część sprzedaży dokonywanej przez eksporterów na rynku krajowym. Ponadto tego rodzaju celowe pominięcie pewnych informacji poddaje w wątpliwość wiarygodność innych informacji i dokumentów przedłożonych Komisji. W świetle tego pominięcia i jego znaczenia zarówno pod względem analizy MET, jak i kwestii określenia dumpingu, które byłoby oparte na indywidualnych danych przesłanych przez tę grupę eksporterów, stwierdzono, że dostarczyli oni fałszywe i wprowadzające w błąd informacje w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego. Przedsiębiorstwo zostało bezzwłocznie powiadomione o powodach, ze względu na które zamierzano nie uwzględniać przedstawionych informacji, oraz otrzymało możliwość udzielenia dalszych wyjaśnień zgodnie z art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Jednakże wyjaśnienia udzielone przez przedsiębiorstwo były niezadowalające i nie zdołały przekonać Komisji, że przedsiębiorstwo nie podało informacji wprowadzających w błąd, jak również rozwiać wątpliwości co do rzetelności pozostałych przekazanych przez nie danych. Z tego też względu wspomniana grupa producentów eksportujących została uznana za niewspółpracującą w dochodzeniu, wskutek czego wnioski o MET i IT zostały odrzucone.

(24)

Zainteresowanym stronom umożliwiono zgłoszenie swoich uwag w odniesieniu do powyższych ustaleń.

(25)

W związku z powyższym MET przyznano dwóm grupom producentów eksportujących:

Cionlli Bicycle (Taicang) Co., Ltd i przedsiębiorstwom powiązanym, oraz

Giching Bicycle parts (Shenzhen) Co. Ltd i przedsiębiorstwom powiązanym.

2.   Indywidualne traktowanie (IT)

(26)

W myśl art. 2 ust. 7 lit. a) cło obowiązujące na terenie całego kraju, jeśli takie istnieje, ustala się dla państw, których dotyczy ten artykuł, z wyjątkiem przypadków, w których przedsiębiorstwa są w stanie wykazać, że spełniają wszystkie kryteria ustanowione w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(27)

Producent eksportujący, któremu nie można było przyznać MET, wystąpił również o IT na wypadek nieprzyznania mu MET. Jednakże wniosek tego przedsiębiorstwa o traktowanie indywidualne (IT) również został odrzucony, z uwagi na fakt, iż przedsiębiorstwo nie spełniało kryteriów przewidzianych w art. 9 ust. 5 lit. b), a konkretnie kryterium wymagające swobodnego określania cen eksportowych i ilości.

3.   Wartość normalna

a)   Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano MET

(28)

Określając wartość normalną, Komisja ustaliła najpierw, czy ogólna wielkość krajowej sprzedaży siodełek każdego przedmiotowego producenta eksportującego była reprezentatywna w porównaniu z jego łączną wielkością sprzedaży eksportowej do Wspólnoty. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznano za reprezentatywną, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej producenta eksportującego wynosiła co najmniej 5 % wielkości jego łącznej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.

(29)

Dwie grupy przedsiębiorstw, którym przyznano MET, obejmują pięć przedsiębiorstw produkujących siodełka na wywóz, z których trzy dokonują również sprzedaży na rynku krajowym. Jedno przedsiębiorstwo dokonywało sprzedaży na rynku krajowym, natomiast nie sprzedawało na wywóz.

(30)

W przypadku producentów eksportujących, których łączną sprzedaż krajową uznano za reprezentatywną, Komisja określiła rodzaje siodełek sprzedawanych na rynku krajowym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami produktu przeznaczonymi na wywóz do Wspólnoty.

(31)

Dla każdego z tych rodzajów ustalono, czy sprzedaż na rynku krajowym była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową określonego rodzaju produktu uznano za wystarczająco reprezentatywną, jeżeli ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju w OD stanowiła co najmniej 5 % ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju wywożonego do Wspólnoty.

(32)

Następnie Komisja zbadała, w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa, czy krajowa sprzedaż każdego typu produktu objętego postępowaniem dokonywana w ilościach reprezentatywnych może być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, poprzez ustalenie proporcji sprzedaży rozpatrywanego typu produktu z zyskiem niezależnym odbiorcom na rynku krajowym.

(33)

W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego rodzaju siodełek, sprzedawanych po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, przekraczała 80 % łącznej wielkości sprzedaży dla tego rodzaju, a średnia ważona cen tego rodzaju była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna dla danego rodzaju produktu oparta była na rzeczywistej cenie krajowej. Cenę tę obliczano jako średnią ważoną cenę łącznej sprzedaży krajowej tego typu, dokonanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.

(34)

W przypadku gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego rodzaju siodełek stanowiła najwyżej 80 % ogólnej wielkości sprzedaży tego typu, lub gdy średnia ważona ceny dla tego typu była niższa niż koszty produkcji, wartość normalna dla danego rodzaju produktu oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla tego rodzaju, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % łącznej wielkości sprzedaży dla tego rodzaju.

(35)

Wreszcie, w przypadku gdy wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek rodzaju siodełek stanowiła mniej niż 10 % łącznej wielkości sprzedaży tego rodzaju produktu, uznano, że ten konkretny rodzaj sprzedawany jest w ilościach niewystarczających do tego, aby cena krajowa mogła stanowić odpowiednią podstawę dla ustalenia wartości normalnej.

(36)

We wszystkich przypadkach, w których nie można było zastosować ceny sprzedaży krajowej określonego rodzaju produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego, stosowano konstruowaną wartość normalną.

(37)

Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego konstruowania wartości normalnej dokonano poprzez dodanie do kosztów wytworzenia wywożonych rodzajów, dostosowanych w razie potrzeby, rozsądnej wartości na wydatki związane ze sprzedażą, wydatki ogólne i administracyjne (zwane dalej „SG&A”) oraz odpowiedniej marży zysku. We wszystkich przypadkach SG&A i zysk ustalono zgodnie z metodami wskazanymi w art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. W tym celu Komisja zbadała, czy dane o poniesionych kosztach SG&A oraz zyskach osiągniętych przez każdego z zainteresowanych producentów eksportujących na rynku krajowym są wiarygodne.

(38)

Rzeczywiste krajowe koszty SG&A uznawano za wiarygodne, jeżeli łączna wielkość sprzedaży na rynku krajowym przez zainteresowane przedsiębiorstwo mogła być uznana za reprezentatywną w porównaniu z wielkością sprzedaży eksportowej do Wspólnoty. Krajową marżę zysku obliczono w oparciu o sprzedaż krajową tych rodzajów, które były sprzedawane w zwykłym obrocie handlowym. W tym celu zastosowano opisaną powyżej metodologię.

(39)

W przypadku trzech przedsiębiorstw, których sprzedaż była reprezentatywna, stwierdzono, że większość rodzajów produktu objętego postępowaniem, które były wywożone, sprzedawano na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym. Dla rodzajów, które nie spełniały tych warunków, normalna wartość była konstruowana przy użyciu metodologii opisanej powyżej oraz informacji o SG&A i zyskach każdego z zainteresowanych przedsiębiorstw.

(40)

W przypadku dwóch przedsiębiorstw, które nie dokonywały reprezentatywnej sprzedaży krajowej, wysokość SG&A i zysku została określona na podstawie średniej SG&A i zysku czterech przedsiębiorstw, które dokonywały reprezentatywnej sprzedaży krajowej.

b)   Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET

i)   Kraj analogiczny

(41)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, należy ustalić na podstawie cen lub wartości konstruowanej w kraju analogicznym.

(42)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że zamierza wykorzystać Brazylię jako właściwy kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej, a zainteresowane strony zostały zaproszone do zgłaszania uwag w tej sprawie.

(43)

Żaden z producentów eksportujących z ChRL, któremu nie przyznano MET, nie sprzeciwił się tej propozycji.

(44)

Jednakże jeden importer oraz jeden producent eksportujący, któremu nie przyznano MET, twierdzili, że Brazylia nie jest odpowiednim krajem analogicznym i że w tym celu należy wybrać raczej Tajwan lub Meksyk.

(45)

Jeśli chodzi o Tajwan, stwierdzono, że choć przemysł w dziedzinie części rowerowych jest tam rozwinięty, to jednak większość produkcji przeniesiono do ChRL. W rezultacie tajwańskie przedsiębiorstwa produkujące siodełka byłyby w znacznej mierze tymi samymi przedsiębiorstwami lub powiązanymi z przedsiębiorstwami, które dokonują wywozu z ChRL do Wspólnoty po cenach, wobec których wysuwa się zarzut dumpingu. Ponadto zwyczajny podział pracy pomiędzy te grupy oznacza, że na Tajwanie produkuje się obecnie tylko kilka wyspecjalizowanych modeli o najwyższej marży zysku, podczas gdy znakomita większość produkcji średniej i niższej klasy modeli została przeniesiona do ChRL ze względu na koszty. Dlatego też ceny lub koszty modeli siodełek na Tajwanie nie byłyby najlepszym odpowiednikiem dla określenia wartości normalnej siodełek produkowanych w ChRL.

(46)

Jeśli chodzi o Meksyk, jest on uważany za państwo o otwartym i konkurencyjnym rynku, którego wielkość to około 1/8 rynku brazylijskiego. Komisja skontaktowała się z dwoma znanymi producentami w Meksyku, jednak nie uzyskała żadnej propozycji współpracy.

(47)

Dochodzenie wykazało, że w przypadku Brazylii mamy do czynienia z konkurencyjnym rynkiem produktu objętego postępowaniem, na którym działa co najmniej trzech producentów krajowych, o różnej wielkości, i na który dokonuje się przywozu w wysokości ok. 15 % konsumpcji krajowej wynoszącej 8–9 mln siodełek rocznie. Jeden producent eksportujący zarzucił, iż poziom konkurencji na rynku brazylijskim jest wątpliwy z uwagi na małą liczbę producentów. Jednakże dochodzenie wykazało, iż nie ma dowodów na pozycję dominującą jednego z producentów brazylijskich, lub też na to, że ceny są ustalane w sposób naruszający konkurencję. Nie było również powodu, aby sądzić, że takie czynniki jak dostęp do surowców, koszty i inne warunki produkcji na Tajwanie lub w Meksyku byłyby bardziej zbliżone do czynników w ChRL, niż w Brazylii. Uznano zatem, iż rynek brazylijski jest odpowiedni w celu ustalenia wartości normalnej.

(48)

Skontaktowano się z trzema znanymi producentami eksportującymi w Brazylii, z których jeden zgodził się na współprac. Producentowi temu przesłano więc kwestionariusz, a dane podane przez niego w odpowiedzi zostały zweryfikowane w jego siedzibie. Producent ten jest powiązany z jednym z producentów wspólnotowych, nie ma jednak powodu, aby sądzić, iż może to wpłynąć na wiarygodność danych, które zostały dodatkowo poddane weryfikacji w siedzibie producenta.

(49)

Biorąc pod uwagę powyższe, tymczasowo uznano, że Brazylia stanowi najwłaściwszy kraj analogiczny w myśl art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.

ii)   Wartość normalna

(50)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, ustalono na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od producenta z kraju analogicznego, tj. na podstawie faktycznie płaconych lub należnych cen na rynku brazylijskim za porównywalne rodzaje produktów, zgodnie z metodologią przedstawioną powyżej.

(51)

Wartość normalna została ustalona w oparciu o wszystkie faktycznie płacone lub należne ceny na rynku brazylijskim za porównywalne rodzaje produktów z uwagi na to, iż stwierdzono, że wszystkie transakcje były dokonywane w zwykłym obrocie handlowym.

4.   Ceny eksportowe

(52)

Wszyscy producenci eksportujący dokonywali sprzedaży na wywóz do Wspólnoty albo bezpośrednio do niezależnych odbiorców we Wspólnocie, albo poprzez powiązane lub niepowiązane przedsiębiorstwa mające siedziby w Hongkongu, na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych lub na Tajwanie.

(53)

W przypadku gdy produkt objęty postępowaniem był wywożony bezpośrednio do niezależnych odbiorców we Wspólnocie, cena eksportowa ustalana była w oparciu o rzeczywiście płacone lub należne ceny za produkt objęty postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(54)

W przypadku sprzedaży za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego mającego siedzibę poza Wspólnotą cena eksportowa była ustalana na podstawie ceny, po której przywożone produkty zostały w pierwszej kolejności odsprzedane niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie.

5.   Porównanie

(55)

Wartość normalną i ceny eksportowe porównywano na podstawie ex-works. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Odpowiednie dostosowania dotyczące kosztów transportu, ubezpieczenia, manipulacyjnych i dodatkowych oraz opłat kredytowych, prowizji i opłat bankowych przyznano we wszystkich przypadkach, które uznano za uzasadnione, prawidłowe i poparte zweryfikowanymi materiałami dowodowymi.

(56)

W odniesieniu do sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych na Tajwanie, w przypadku gdy stwierdzono, iż przedsiębiorstwa te pełniły funkcje podobne do agenta działającego na zlecenie, dokonano dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. Mając na uwadze fakt, iż rozliczenie kosztów SG&A przedstawione przez przedsiębiorstwo powiązane nie mogło być uznane za wiarygodne, dostosowanie to zostało oparte na danych dotyczących SG&A i zysku uzyskanych od niepowiązanego przedsiębiorstwa handlowego.

6.   Marginesy dumpingu

a)   Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET

(57)

W przypadku przedsiębiorstw, którym przyznano MET, średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(58)

Zgodnie z utrwaloną praktyką Komisja dla celów ustalenia marginesu dumpingu traktuje powiązanych producentów eksportujących lub producentów eksportujących należących do tej samej grupy jako jeden podmiot gospodarczy i ustala dla nich jednolity margines dumpingu. Podejście takie zastosowano przede wszystkim dlatego, iż indywidualne marginesy dumpingu umożliwiałyby obchodzenie środków antydumpingowych, co sprawia, że są one wtedy nieskuteczne, gdyż w przypadku różnych marginesów dumpingu producenci eksportujący mogliby wywozić swoje produkty do Wspólnoty za pośrednictwem tego przedsiębiorstwa, dla którego ustalono najniższy margines dumpingu.

(59)

Zgodnie z tą praktyką powiązanych producentów eksportujących należących do tej samej grupy uznano za jeden podmiot i przyznano im jeden margines dumpingu, obliczony na podstawie średniej ważonej marginesów dumpingu współpracujących producentów w danej grupie.

(60)

Na tej podstawie tymczasowe średnie ważone marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:

Przedsiębiorstwo

Tymczasowy margines dumpingu

Cionlli Bicycle (Taicang) Co. Ltd, Shunde Hongli Bicycle Parts Co. Ltd i Safe Strong Bicycle Parts Shenzhen Co. Ltd

7,5 %

Giching Bicycle parts (Shenzhen) Co. Ltd i Velo Cycle Kunshan Co. Ltd

0 %

b)   Dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących

(61)

Aby obliczyć ogólnokrajowy margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich pozostałych producentów eksportujących z ChRL, Komisja najpierw określiła poziom współpracy. Dokonano porównania pomiędzy całkowitą wielkością wywozu wskazaną w odpowiedziach na kwestionariusze trzech współpracujących producentów eksportujących a łączną wielkością przywozu dumpingowego obliczoną zgodnie z motywem 71. Otrzymana w ten sposób wielkość procentowa to 23 %. Na tej podstawie poziom współpracy uznano za niski.

(62)

Dlatego też uznano, iż należy określić ogólnokrajowy margines dumpingu jako średnią ważoną:

marginesu dumpingu stwierdzonego w odniesieniu do współpracujących eksporterów, którym nie przyznano ani MET, ani IT, oraz

najwyższych marginesów dumpingu dla reprezentatywnych rodzajów produktu tego samego eksportera, ponieważ nic nie wskazywało na to, aby niewspółpracujący eksporterzy stosowali dumping na niższym poziomie.

(63)

Na tej podstawie, ogólnokrajowy margines dumpingu został tymczasowo ustalony na poziomie 30,9 % ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem.

D.   SZKODA

1.   Produkcja wspólnotowa

(64)

Wiadomo, że we Wspólnocie produkt objęty postępowaniem jest produkowany przez dziewięciu producentów, w których imieniu złożono skargę. Są to producenci we Włoszech, Polsce, Zjednoczonym Królestwie i Portugalii, którzy stanowią 99 % produkcji wspólnotowej w OD.

(65)

Ponadto na etapie wszczęcia postępowania znany był tylko jeden producent wspólnotowy niebędący skarżącym. Biorąc pod uwagę wielkość produkcji dziewięciu wspólnotowych skarżących producentów oraz producenta, który nie wystąpił ze skargą, łączna produkcja produktu podobnego wyniosła w OD 16 165 936 sztuk.

2.   Przemysł wspólnotowy

(66)

Następujący producenci wspólnotowi poparli skargę:

Selle Royal SpA., Pozzoleone, Włochy, wraz ze swym przedsiębiorstwem powiązanym:

Brooks England Ltd, West Midlands, Zjednoczone Królestwo

Selle Italia srl., Rossano Veneto, Włochy, wraz ze swym przedsiębiorstwem powiązanym:

Bassano Selle srl., Riese Pio X, Włochy

Selle SMP SAS., Casalserugo, Włochy

pph ABI sp.j., Nasielsk, Polska

Iberoselle Fabrica de Selins Lda., Agueda, Portugalia

Selle Montegrappa snc., Ramon di Loria, Włochy

Selle San Marco SpA, Rossano, Włochy.

(67)

Ponieważ dziewięciu skarżących współpracujących producentów wspólnotowych (zarówno objętych, jak i nieobjętych próbą) reprezentuje 99 % produkcji Wspólnoty produktu podobnego, stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Producenci wspólnotowi objęci próbą w dochodzeniu (zwani dalej „producentami objętymi próbą”) stanowili 86 % łącznej wspólnotowej produkcji siodełek w OD. Pozostali producenci wspólnotowi zostali poproszeni o dostarczenie ogólnych danych potrzebnych do analizy szkody.

3.   Konsumpcja we Wspólnocie.

(68)

Poziom konsumpcji we Wspólnocie ustalono na podstawie wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym przez pięciu objętych próbą producentów wspólnotowych, czterech producentów wspólnotowych, którzy nie zostali włączeni do próby, jednego producenta, który nie złożył skargi oraz przywozu z ChRL i z innych państw trzecich w ramach odpowiednich kodów CN, zgodnie z danymi Eurostatu. Jak wspomniano w motywie 14, produkt objęty postępowaniem jest obecnie zgłaszany w ramach kodów CN 8714 95 00, ex 8714 99 90 i ex 9506 91 10. Dane Eurostatu dotyczące dwóch ostatnich kodów CN (ex 8714 99 90 i ex 9506 91 10) obejmują również inne części rowerów dwukołowych oraz urządzeń do ćwiczeń. Z uwagi na to, iż z tych danych obejmujących szersze kategorie produktów nie można było oddzielić danych dotyczących wyłącznie siodełek, postanowiono ustalić statystyki importowe wyłącznie w oparciu o jeden kod CN, tj. 8714 95 00. W rezultacie wielkości przywozu uwzględnione przy ustalaniu konsumpcji we Wspólnocie mogą być w niedużym stopniu zaniżone.

(69)

Na podstawie tych danych stwierdzono, że w okresie badanym konsumpcja wzrosła o 17 % z 20 701 027 sztuk w 2002 r. do 24 179 012 sztuk w 2005 r.

Tabela 1

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Konsumpcja we Wspólnocie (w sztukach)

20 701 027

21 688 470

23 357 359

24 179 012

Wskaźnik

100

105

113

117

4.   Przywóz siodełek z ChRL

a)   Margines dumpingu, wielkość przywozu i udział w rynku

(70)

Jak powiedziano wcześniej, obecne dochodzenie wykazało, że średnie marginesy dumpingu określone dla ChRL są wyższe niż próg de minimis, zdefiniowany w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego oraz że wielkość przywozu z ChRL nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.

(71)

Wielkość przywozu została określona w oparciu o dane Eurostatu. Jak wspomniano w motywie (68) przedstawione poniżej dane dotyczące przywozu mogą być nieznacznie zaniżone. Ponadto Eurostat posiada również dane statystyczne dotyczące wielkości przywozu siodełek do rowerów dwukołowych podane w jednostkach 100 kg, a nie w sztukach. Dlatego też uznano za właściwe użycie jednostki 500 g na sztukę jako średnią wagę siodełek przywożonych z ChRL, ponieważ taką właśnie wagą posługiwał się jeden producent eksportujący i jeden niepowiązany importer.

(72)

W omawianym okresie przywóz z ChRL zwiększył się czterokrotnie. Wielkość przywozu wzrosła z 1 416 814 sztuk w 2002 r. do 6 276 749 sztuk w OD. Udział w rynku wzrósł odpowiednio z 7 % w 2002 r. do 26 % w OD. Dane te należy rozpatrywać w świetle konsumpcji, która wzrosła tylko o 17 %, czyli stosunkowo mniej niż wzrost przywozu z ChRL.

(73)

Jeden niepowiązany importer stwierdził, że statystyki dotyczące przywozu są zawyżone, ponieważ w skardze określono średnią wagę jednej sztuki siodełka na 400 g. Zdaniem tego przedsiębiorstwa średnia waga siodełek przywożonych z ChRL wynosi od 600 do 800 g. Z drugiej jednak strony, to samo przedsiębiorstwo potwierdziło w czasie wizyty weryfikacyjnej przeprowadzonej w jego siedzibie, że średnia waga siodełek przywożonych z ChRL wynosi 500 g, czyli dokładnie tyle samo, co waga użyta przez Komisję do przeliczenia na sztuki danych Eurostatu wyrażonych w jednostkach 100 kg. Importer twierdził także, że statystyki dotyczące przywozu z ChRL są zbyt obszerne, ponieważ obejmują również pokrycia do siodełek używane dla ochrony siodełka. Jak wspomniano w motywie (70) powyżej, statystyki importowe dotyczyły wyłącznie jednego kodu CN (tj. CN 8714 95 00) niebędącego akurat tym kodem, w ramach którego zwykle zgłasza się pokrycia do siodełek, dlatego też zarzut importera jest nieuzasadniony.

Tabela 2

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Przywóz (w sztukach)

1 416 814

2 048 240

4 351 842

6 276 749

Wskaźnik

100

145

307

443

Udział w rynku

7 %

9 %

19 %

26 %

b)   Ceny

(74)

Średnia ważona cena importowa siodełek pochodzących z ChRL stopniowo spadała każdego roku przez cały okres badany i łącznie spadek ten wyniósł 21 %, tj. z 1,4 EUR za sztukę do 1,1 EUR za sztukę w okresie od 2002 r. do OD.

Tabela 3

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Średnia ważona cena CIF na granicy Wspólnoty (EUR/sztukę)

1,4

1,3

1,1

1,1

Wskaźnik

100

91

75

79

c)   Podcięcie cenowe

(75)

Aby określić podcięcie cenowe, Komisja przeanalizowała dane dotyczące OD. Za odpowiednie ceny przemysłu wspólnotowego wzięto ceny stosowane wobec niezależnych odbiorców, dostosowane w razie potrzeby do poziomu ex-works, tj. z wyłączeniem kosztów transportu we Wspólnocie i po odliczeniu obniżek i rabatów. Ceny różnych rodzajów siodełek, określone według podstawy, wkładki, pokrycia, widelca i wagi, zostały porównane z cenami sprzedaży podobnych rodzajów stosowanymi przez eksporterów, po odliczeniu obniżek i dostosowane, w odpowiednich przypadkach, do ceny CIF na granicy Wspólnoty z odpowiednim dostosowaniem odnośnie do kosztów odprawy celnej (1,2 %) oraz kosztów ponoszonych po przywozie, ponoszonych przez importera we Wspólnocie.

(76)

Do obliczenia średnich ważonych marginesów podcięcia cenowego wzięto pod uwagę ceny eksportowe współpracujących producentów eksportujących. W OD średni ważony margines podcięcia cenowego współpracujących producentów wynosił 67,3 %. Ponadto, biorąc pod uwagę całość przywozu siodełek, tj. zarówno od współpracujących, jak i niewspółpracujących producentów eksportujących z ChRL, obliczenie średniego ważonego marginesu podcięcia cenowego w oparciu o dane Eurostatu wykazało podobny średni margines podcięcia cenowego w wysokości 70 % w OD.

5.   Sytuacja przemysłu wspólnotowego

(77)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu dumpingowego na przemysł Wspólnoty zawierało ocenę wszystkich czynników gospodarczych, które wywierają wpływ na stan przemysłu Wspólnoty w badanym okresie.

(78)

Analizę tę przeprowadzono dla przedsiębiorstw objętych próbą. Jednakże w celu uzyskania kompletnego obrazu sytuacji przemysłu wspólnotowego, poniżej przedstawiono również informacje dotyczące tych wskaźników, dla których dostępne były wiarygodne informacje na temat całego przemysłu wspólnotowego. Na tej podstawie wyniki przemysłu wyrażone za pomocą takich czynników, jak: ceny, wynagrodzenia, inwestycje, zyski, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne, czy zdolność do pozyskania kapitału, zostały ustalone w oparciu o informacje przekazane przez objęte próbą przedsiębiorstwa. Czynniki dotyczące szkody jak udział rynkowy, wielkość sprzedaży oraz produkcja ustalono dla całego przemysłu wspólnotowego.

a)   Produkcja

(79)

Wielkość produkcji całego przemysłu wspólnotowego wskazuje wyraźnie na występowanie ujemnej tendencji w badanym okresie. Podczas gdy w 2002 r. wielkość produkcji wynosiła 19 546 740 sztuk siodełek, w OD przemysł wspólnotowy wyprodukował jedynie 16 165 936 sztuk, co stanowi spadek o prawie 3,5 mln sztuk (17 %) w porównaniu do 2002 r. Ponieważ siodełka produkuje się generalnie na konkretne zamówienie odbiorcy, ujemna tendencja w wielkości produkcji może być bezpośrednio związana ze spadkiem popytu na siodełka produkowane przez przemysł wspólnotowy.

Tabela 4

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Produkcja (w sztukach)

19 546 740

19 022 491

17 698 103

16 165 936

Wskaźnik

100

97

91

83

b)   Moce produkcyjne i stopa wykorzystania mocy produkcyjnych

(80)

Moce produkcyjne zostały ustalone na podstawie nominalnej mocy jednostek produkcyjnych, którymi dysponuje przemysł wspólnotowy, z uwzględnieniem przerw w produkcji oraz faktu, że w niektórych przypadkach część mocy była wykorzystywana do wytwarzania innych produktów na tych samych liniach produkcyjnych, np. kierownicy do wózków inwalidzkich.

(81)

Moce produkcyjne w odniesieniu do siodełek zwiększyły się o 5 % w badanym okresie, z 29 492 120 sztuk w 2002 r. do 30 921 920 sztuk w OD. Nieznaczny wzrost mocy produkcyjnych wynika z inwestycji poczynionych w 2004 r. i OD w zakresie produkcji nowych rodzajów produktu, używanych w dwukołowych rowerach wyścigowych. Stopa wykorzystania mocy produkcyjnych odzwierciedla spadek produkcji i popytu. Ulegała ona stopniowemu zmniejszeniu w badanym okresie, osiągając jedynie 45 % wykorzystania w OD.

Tabela 5

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Moce produkcyjne (w sztukach)

29 492 120

29 215 880

29 354 000

30 921 920

Wskaźnik

100

99

100

105

Wykorzystanie mocy produkcyjnych

60 %

59 %

53 %

45 %

c)   Zapasy

(82)

Jeżeli chodzi o zapasy na koniec roku, znaczna większość produkcji robiona jest na zamówienie. Dlatego też, z uwagi na fakt, iż badanym okresie zanotowano zmniejszenie się zapasów o 35 %, uważa się, że w tym przypadku zapasy nie stanowią właściwego wskaźnika szkody.

Tabela 6

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Zapasy (w sztukach)

1 365 040

1 192 612

1 000 376

884 829

Wskaźnik

100

87

73

65

d)   Inwestycje

(83)

Między 2002 r. a 2003 r. inwestycje na produkcje produktu podobnego zmalały z 3 808 057 EUR na 1 664 147 EUR. W 2004 r. producenci wspólnotowi zwiększyli swoje nakłady inwestycyjne i wydali na ten cel 3 381 996 EUR, czyli prawie dwa razy tyle co w roku poprzednim. Podczas OD inwestycje wyniosły 3 638 962 EUR, co oznacza zmniejszenie o 4 % w porównaniu do poziomu osiągniętego na początku badanego okresu w 2002 r. W trakcie dochodzenia ustalono, że inwestycje przeznaczone na budynki, zakłady i maszyny miały głównie na celu utrzymanie mocy produkcyjnych, natomiast tylko w OD oraz w mniejszym stopniu w 2004 r. miały one na celu opracowanie nowych rodzajów produktu. Ze względu na niskie wykorzystanie mocy produkcyjnych, o którym mowa powyżej, inwestycje w żadnym przypadku nie miały na celu zwiększenia ogólnej wielkości produkcji.

(84)

Dochodzenie wykazało, że przemysł wspólnotowy uważany jest za światowego lidera w zakresie projektowania siodełek i związanych z tym innowacji. Pomiędzy rokiem 2000 a OD producenci wspólnotowi zaprojektowali i wprowadzili na rynek ponad tysiąc nowych rodzajów siodełek. Wydatki na badania i rozwój stanowią ok. 8–10 % całkowitego obrotu przemysłu wspólnotowego. W celu utrzymania tej pozycji przemysł wspólnotowy musi utrzymać pewny poziom inwestycji, nawet w sytuacji niskiego wykorzystania mocy produkcyjnych.

Tabela 7

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Inwestycje (w EUR)

3 808 057

1 664 147

3 381 996

3 638 962

Wskaźnik

100

44

89

96

e)   Wolumen sprzedaży i udział w rynku

(85)

Istnieją dwa główne kanały sprzedaży dla siodełek: Rynek „producentów pierwotnego wyposażenia” (ang. original equipment manufacturer – OEM) oraz rynek części zamiennych. W pierwszym przypadku siodełka są sprzedawane w celu zamontowania na nowych rowerach, natomiast w drugim przypadku są one sprzedawane w celu zastąpienia używanych siodełek. Ustalono, że udział sprzedaży na rynku OEM wynosi ok. 60 %, a udział sprzedaży na rynku części zamiennych ok. 40 % całego rynku. Podobnie jak opony, siodełka należą do najczęściej wymienianych części rowerów.

(86)

Wielkość sprzedaży całego przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się o 20 % w badanym okresie, z 15 109 569 sztuk do 12 139 162 sztuk w OD, co oznacza, że przemysł wspólnotowy sprzedał prawie 3 mln siodełek mniej w OD niż w 2002 r. Po niewielkim spadku o 1 % w 2003 r. w porównaniu do 2002 r. zmniejszenie wielkości sprzedaży było bardziej znaczne w 2004 r. i w OD.

(87)

Jeżeli chodzi o wartość, w całym badanym okresie sprzedaż odnotowana przez przemysł wspólnotowy wzrosła jedynie o 1 %. Wartość sprzedaży dokonanej na rynku wspólnotowym wzrosła o 5 % z 54 460 180 w 2002 r. do 56 978 530 EUR w 2003 r., a następnie wzrosła do 58 052 609 EUR w 2004 r. Jednakże w OD wartość sprzedaży dokonanej przez przemysł wspólnotowy zmniejszyła się o prawie 3 mln EUR w porównaniu z rokiem poprzednim. Fakt, że wartość sprzedaży i jej wielkość nie podążały według tego samego trendu związany jest ze wzrostem średnich cen, co zostanie przedstawione poniżej.

(88)

W związku ze spadkiem wielkości sprzedaży udział przemysłu wspólnotowego w rynku również znacznie się obniżył z 81 % w 2002 r. do 58 % w OD. Innymi słowy, w całym badanym okresie przemysł wspólnotowy stracił 23 punkty procentowe udziału w rynku w związku z rosnącym przywozem z ChRL.

Tabela 8

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Wartość sprzedaży (EUR)

54 460 180

56 978 530

58 052 609

55 228 738

Wskaźnik

100

105

107

101

Sprzedaż w WE (sztuki)

15 109 569

15 024 427

13 803 151

12 139 162

Wskaźnik

100

99

91

80

Udział w rynku

81 %

77 %

67 %

58 %

f)   Ceny

(89)

Średnia jednostkowa cena sprzedaży dokonywanej przez przemysł wspólnotowy zwiększyła się o 25 % w badanym okresie. Wzrost ten można przypisać z jednej strony zwiększonymi kosztami zakupu surowców, które miały wpływ na cały przemysł, a z drugiej strony coraz większym nastawieniem się na wytwarzanie zaawansowanych technologicznie rodzajów produktu, które wymagają bardziej kosztownych surowców oraz większego nakładu pracy.

(90)

Główne surowce używane do produkcji siodełek to m.in. skorupy plastikowe, pokrycia, poliuretan, szyny i klamry. Ceny tych surowców są pośrednio związane ze zmianami cen ropy naftowej i metali. Surowce są najbardziej kosztotwórczym składnikiem kosztów produkcji siodełek (stanowią ok. połowy całkowitego kosztu produkcji) i mają bezpośredni wpływ na zmiany cen sprzedaży.

(91)

Stwierdzono, że średnie ceny surowców były stabilne między 2002 a 2003 r., natomiast począwszy od 2003 r., a także w OD, wzrosły, co miało odzwierciedlenie w wyższych cenach sprzedaży przemysłu wspólnotowego.

(92)

Jeden niepowiązany importer stwierdził, że wzrost cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy związany jest ze zmianą w popycie konsumentów. Przedsiębiorstwo to twierdziło, że zmniejszył się popyt na rowery o niskich cenach, a zatem również na siodełka o niskich cenach, natomiast zwiększył się popyt na droższe i bardziej zaawansowane siodełka. Stwierdzeniu temu zaprzecza fakt, iż przywozy siodełek o niskich cenach z ChRL zwiększyły się w wartościach względnych znacznie bardziej niż ogólna konsumpcja siodełek we Wspólnocie, jak stwierdzono w motywie 72.

Tabela 9

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Średnia cena ważona (EUR/szt.)

3,6

3,8

4,2

4,5

Wskaźnik

100

106

117

125

g)   Rentowność i przepływ środków pieniężnych

(93)

Podczas badanego okresu średnia ważona rentowność z obrotów netto przemysłu wspólnotowego znacznie się zmniejszyła z 3,8 % w 2002 r. do jedynie 0,4 % w OD. Rentowność wzrosła do 5,0 % w 2003 r., następnie spadła do 3,1 % w 2004 r., a w OD osiągnęła 0,4 %. Niska marża zysku związana jest z faktem, iż przemysł wspólnotowy nie był w stanie w wystarczającym stopniu przenieść wyższych kosztów surowców na odbiorców.

Tabela 10

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Marża zysku przed opodatkowaniem

3,8 %

5,0 %

3,1 %

0,4 %

W OD przemysł wspólnotowy osiągnął przepływ środków pieniężnych w wysokości 3 990 473 EUR; kwota ta jest o ok. 1,1 mln EUR (ok. 22 %) niższa w porównaniu z rokiem 2002. Nadal znaczny poziom płynności finansowej przemysłu wspólnotowego związany jest z faktem, iż przemysł ten jest przemysłem kapitałochłonnym, wymagającym wysokich kwot amortyzacji. Ogólnie rzecz biorąc, można zaobserwować zbieżność trendu między rentownością i płynnością finansową przemysłu wspólnotowego.

Tabela 11

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Przepływy pieniężne ( EUR)

5 084 871

6 655 555

6 574 821

3 990 473

Wskaźnik

100

131

129

78

h)   Zwrot z aktywów netto

(94)

Zwrot z aktywów netto obliczono, wyrażając marżę zysku netto przed opodatkowaniem produktu podobnego jako odsetek wartości księgowej netto aktywów trwałych przyporządkowanych produktowi podobnemu. Wskaźnik ten podążał według tego samego trendu co rentowność: jego wartość zmniejszyła się z 12 % w 2002 r. do jedynie 1 % w OD.

Tabela 12

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Zwrot z aktywów netto

12 %

16 %

10 %

1 %

i)   Zdolność do pozyskiwania kapitału

(95)

Nie było skarg od przemysłu wspólnotowego ani wskazówek świadczących o tym, że przemysł wspólnotowy napotyka na problemy z pozyskiwaniem kapitału, uznano więc, że przemysł wspólnotowy jako całość był w stanie pozyskać kapitał na swoją działalność w czasie badanego okresu.

j)   Zatrudnienie i wynagrodzenie

(96)

Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym pozostawało stabilne w całym badanym okresie. Po niewielkim wzroście w 2003 i 2004 r. przemysł wspólnotowy zatrudniał w OD 418 osób w pełnym wymiarze godzin, czyli praktycznie tyle samo co w 2002 r. Jednakże należy zauważyć, że producenci wspólnotowi zlecają znaczną część swojej produkcji innym małym i średnim przedsiębiorstwom mającym siedzibę we Wspólnocie, a w kilku przypadkach zlecają prawie całą produkcję innym małym i średnim przedsiębiorstwom. W związku z tym całkowita liczba osób zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin przy produkcji siodełek jest znacznie wyższa niż liczba pracowników bezpośrednio zatrudnionych przez przemysł wspólnotowy. Szacuje się, że całkowita liczba osób zatrudnionych przy produkcji produktu podobnego jest przynajmniej trzy razy wyższa, tj. wyniosła ok. 1 200 osób w OD. Średnie zarobki roczne kształtowały się podobnie do ogólnych kosztów pracy, tj. wzrosły o 5 % w badanym okresie z 7 784 339 EUR w 2002 r. do 8 190 911 EUR w OD, co jest poniżej stopy inflacji w tym samym okresie.

Tabela 13

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Pracownicy

421

434

456

418

Wskaźnik

100

103

108

99

Koszty pracy (EUR/rok)

11 427 812

12 136 974

12 319 136

12 121 976

Wskaźnik

100

106

108

106

Wynagrodzenie (EUR/rok)

7 784 339

8 136 410

8 428 090

8 190 911

Wskaźnik

100

105

108

105

k)   Produktywność

(97)

Produktywność mierzona jako wynik (produkcja) przypadająca na pracownika w ciągu roku osiągnęła 42 225 szt. w 2002 r. i ciągle spadała w kolejnych latach, osiągając 33 317 szt. w OD. Spadek ten związany jest z malejącą wielkością produkcji.

Tabela 14

 

2002

2003

2004

2005 (OD)

Produktywność (szt./pracownika)

42 225

39 752

34 388

33 317

Wskaźnik

100

94

81

79

l)   Wzrost

(98)

Podczas gdy konsumpcja wspólnotowa zwiększyła się o 17 % między 2002 r. a OD, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego pozostała na niezmiennym poziomie w tym samym okresie. Stąd też sprzedaż przemysłu wspólnotowego wzrosła zdecydowanie mniej niż popyt w badanym okresie. Z drugiej strony, udział w rynku przywozu z ChRL wzrósł o 19 punktów procentowych.

m)   Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu

(99)

Jeżeli chodzi o wpływ rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, to, biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozu z ChRL, wpływ ten nie może być uznany za nieistotny.

(100)

Nie stwierdzono, by przemyśle wspólnotowym następowała poprawa po skutkach wcześniejszego dumpingu lub subsydiowania.

6.   Wnioski dotyczące szkody

(101)

Analiza wskaźników szkody wykazała, że sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa znacznemu pogorszeniu w badanym okresie. Większości wskaźników szkody (wielkość sprzedaży, wielkość produkcji, wykorzystanie mocy produkcyjnych, rentowność, zwrotu z inwestycji, inwestycje, przepływ środków pieniężnych i zatrudnienie) wykazało negatywną tendencję w badanym okresie.

(102)

Co prawda niektóre wskaźniki wykazały stabilną (wartość sprzedaży, zdolność do pozyskiwania kapitału) lub nawet pozytywną (średnie ceny sprzedaży, poziom wykorzystania mocy produkcyjnych, poziom zapasów) tendencję. Jednakże wzrost cen sprzedaży i wartości sprzedaży netto w OD nie może być przypisywany poprawie sytuacji przemysłu wspólnotowego, lecz był on zwykłym następstwem wzrostu cen surowców oraz przestawienia przemysłu wspólnotowego na wytwarzanie bardziej zaawansowanych technologicznie rodzajów produktu. Jeżeli chodzi o zapasy, jak zaznaczono w motywie 82, ze względu na szczególny charakter tego przemysłu, poziom zapasów nie może zostać uznany za istotny czynnik do celów ustalenia szkody.

(103)

Biorąc pod uwagę negatywny w szerokiej mierze rozwój wskaźników związanych z zyskiem, można uznać, że rentowność przemysłu wspólnotowego stoi pod znakiem zapytania, jeżeli sytuacja ta nie zostanie naprawiona. W związku z faktem, iż przemysł wspólnotowy składa się z małych i średnich przedsiębiorstw, które prowadzą działalność kapitałochłonną, jest bardzo mało prawdopodobne, by przemysł ten mógł długo przetrwać pod względem finansowym, jeżeli sytuacja się nie zmieni.

(104)

W świetle powyższych faktów stwierdza się, iż przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

E.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

1.   Wprowadzenie

(105)

Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu w takim stopniu, iż można ją sklasyfikować jako istotną. Zbadano również znane czynniki inne niż przywóz po cenach dumpingowych, które mogłyby wyrządzić szkodę przemysłowi wspólnotowemu w tym samym okresie, aby upewnić się, czy szkoda wyrządzona przez te czynniki nie została przypisana przywozowi po cenach dumpingowych.

2.   Wpływ przywozu po cenach dumpingowych

(106)

Przywóz z ChRL wzrósł ponad czterokrotnie w badanym okresie, dokładniej mówiąc jego wielkość wzrosła o 343 %, a jego udział w rynku wzrósł o 19 punktów procentowych. Jednocześnie średnie ceny przywozów wszystkich producentów eksportujących z ChRL spowodowały podcięcie średnich cen przemysłu wspólnotowego o 70,1 % w OD. Zasadniczy wzrost wielkości przywozów z ChRL po cenach, które utrzymywały się znacznie poniżej cen przemysłu wspólnotowego, oraz wzrost ich udziału w rynku w badanym okresie zbiegły się w czasie z widocznym pogorszeniem się ogólnej sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego w tym samym okresie.

(107)

Podczas gdy ceny jednostkowe produktów przywożonych z ChRL odnotowały spadek o 21 % w badanym okresie z 1,4 EUR w 2002 r. na 1,1 EUR w OD, ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy wzrosły o 26 % w badanym okresie z 3,6 EUR w 2002 r. na 4,5 EUR w OD. Ta odmienna ewolucja cen może jedynie po części zostać przypisana różnym składem gatunkowym produktów wytwarzanych we Wspólnocie i w ChRL. Ponadto producenci wspólnotowi przedstawili dowody, świadczące, iż dostęp do surowców i ich ceny są podobne we Wspólnocie i w ChRL. Wykazali oni również, że koszty surowców wykorzystywanych do produkcji siodełek wzrosły we Wspólnocie w badanym okresie. Istotnie, niektórzy eksportujący producenci z ChRL sprzedawali swoje produkty do Wspólnoty poniżej kosztów surowców, co wyraźnie wskazuje na fakt, że nie mamy tutaj do czynienia z sytuacją niskich cen wynikających z przewagi komparatywnej producentów z ChRL, lecz z istnieniem praktyk dumpingowych.

(108)

Skutkiem tych nieuczciwych praktyk cenowych stosowanych w ramach przywozu po cenach dumpingowych z ChRL było poddanie cen przemysłu wspólnotowego dużej presji, co sprawiło, że nie mogły one nawet odzwierciedlić rosnących kosztów surowców. Fakt ten został dodatkowo potwierdzony przez znaczny spadek rentowności przemysłu wspólnotowego.

(109)

Na podstawie powyższych ustaleń oczywiste jest, że tani przywóz z ChRL, który w znaczący sposób podciął ceny przemysłu wspólnotowego, miał decydujący wpływ na pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego, co odzwierciedla w szczególności spadek wielkości produkcji i sprzedaży, udziału w rynku oraz gwałtowny spadek rentowności.

3.   Wpływ innych czynników

a)   Przywóz po cenach niedumpingowych zChRL

(110)

W przypadku jednego producenta eksportującego ustalono margines dumpingu poniżej poziomu de minimis. Dlatego też przywóz pochodzący od tego przedsiębiorstwa nie został uwzględniony w powyższej analizie szkody. Udział przywozu dokonywanego przez tego producenta eksportującego w całym przywozie znajdował się w przedziale 28–33 % w latach 2002 i 2003 r., 18–23 % w 2004 r., a w OD osiągnął poziom 12–17 %. Średnie ceny stosowane przez to przedsiębiorstwo były znacznie niższe niż średnie ceny przemysłu Wspólnoty przez cały badany okres. Jednakże średnia marginesów podcięcia dla tego przedsiębiorstwa była o wiele niższa niż dla przedsiębiorstw, dla których ustalono praktykowanie dumpingu. Biorąc pod uwagę fakt, iż wielkość przywozu pochodzącego od tego przedsiębiorstwa nie była znaczna oraz, co bardziej istotne, gwałtownie zmniejszyła się w badanym okresie, stwierdza się, że przywóz po cenach niedumpingowych nie naruszył związku przyczynowego, czyli że przywóz po cenach dumpingowych z ChRL wyrządził istotną szkodą przemysłowi wspólnotowemu.

b)   Przywóz z krajów trzecich innych niż kraj, którego dotyczy postępowanie

(111)

Według Eurostatu oraz zgodnie z informacjami zebranymi w czasie dochodzenia głównymi krajami trzecimi, z których przywożone są siodełka, to Tajwan, Indie i Wietnam.

(112)

Przywóz z Tajwanu wyniósł 1 145 000 sztuk w 2002 r. i wzrósł w badanym okresie o 25 %, osiągając w OD 1 429 200 szt. Udział w rynku siodełek przywożonych z Tajwanu wyniósł 6 % w 2002 r. i nie różnił się od udziału w OD. Przywóz z Tajwanu dokonywany był po cenach zbliżonych do cen przemysłu wspólnotowego. Biorąc pod uwagę fakt, że udział w rynku przywozu z Tajwanu pozostał w badanym okresie na niezmienionym poziomie (6 %) oraz że jego ceny były zbliżone do cen przemysłu wspólnotowego, przywozu tego nie uznaje się za mający negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.

(113)

Przywóz z Indii wyniósł 204 200 sztuk w 2002 r. i wzrósł o 30 %, osiągając poziom 264 600 szt. w OD. Średnie ceny przywozu z Indii pozostały, przez cały badany okres, na niższym poziomie niż ceny przywozu z ChRL. Wyniosły one 0,63 EUR w 2002 r., następnie wzrosły do 0,91 EUR w 2003 r., po czym spadły gwałtownie do 0,47 EUR i osiągnęły wartość 0,6 EUR w OD. Jednakże udział w rynku tego przywozu wynosił jedynie 1 % przez cały badany okres. W związku z powyższym stwierdza się, że pomimo niskiego poziomu cen przywozu z Indii, nie wywarł on znacznego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.

(114)

Jeżeli chodzi o przywóz z Wietnamu, dane Eurostatu wskazują na bardzo niski poziom przywozu w 2002 r. (4 400 szt.), który wzrósł do 136 600 szt. w OD. Ceny przywozu z Wietnamu kształtowały się na tym samym poziomie co ceny przywozu z ChRL. Jednakże, podobnie jak w przypadku Indii, udział w rynku przywozu z Wietnamu wynosił poniżej 1 % w 2002 i 2003 r. i ledwo osiągnął 1 % w 2004 r. i w OD. W związku z tym uznaje się, że przywóz ten nie wywarł on znacznego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.

(115)

W związku z powyższym można tymczasowo przyjąć, że przywozy z innych krajów niż ChRL nie miały udziału w istotnej szkodzie poniesionej przez przemysł wspólnotowy.

c)   Naruszanie praw własności intelektualnej

(116)

Jak wspomniano w powyższym motywie 84, inwestycje na badania i rozwój stanowią ok. 8–10 % całkowitego obrotu przemysłu wspólnotowego. Inwestycje te obejmują badania pozycji ciała na siodełku oraz opracowanie i testowanie nowych modeli siodełek. Kilku producentów wspólnotowych twierdziło, że niektórzy producenci eksportujący z ChRL kopiowali chronione patentem produkty europejskie, w związku z czym odnosili korzyść w porównaniu z producentami wspólnotowymi, co odzwierciedlają niższe ceny siodełek przywożonych z ChRL. Z drugiej strony jeden niepowiązany importer zauważył, że produkty podrobione nie pochodziły wyłącznie z ChRL, lecz były również przedmiotem sporów między producentami we Wspólnocie. Uznaje się, że podrabianie produktów jest istotnym problemem dla tego przemysłu i, że praktyki takie mogły pogorszyć sytuację przemysłu wspólnotowego. W każdym razie straty poniesione na skutek łamania praw własności intelektualnej przez sam przemysł wspólnotowy nie są na tyle znaczne, by naruszyć silny związek przyczynowy pomiędzy przywozem dumpingowym a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy. Należy również zauważyć, że ze względu na fakt, iż przywóz z ChRL po cenach dumpingowych korzystał z naruszeń praw własności intelektualnej, naruszenia te nie mogą stanowić osobnego czynnika, ponieważ odnosiłyby się one w dalszym ciągu do przywozu po cenach dumpingowych.

4.   Wnioski dotyczące związku przyczynowego

(117)

Zbieżność czasowa między wzrostem przywozu dumpingowego z ChRL, wzrostem udziałów w rynku oraz stwierdzonym podcięciem cenowym, z jednej strony, a wyraźnym pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego, z drugiej strony, prowadzi do wniosku, że ten dumpingowy przywóz spowodował istotną szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Poddano analizie również inne czynniki, jednak uznano, że nie odgrywały one decydującej roli w poniesionej szkodzie.

(118)

Opierając się na powyższej analizie – w ramach której odpowiednio rozgraniczono i rozdzielono wpływy wszystkich innych znanych czynników na sytuację przemysłu wspólnotowego od wyrządzającego szkodę wpływu przywozów dumpingowych – tymczasowo uznaje się, że przywozy siodełek z ChRL wyrządziły istotną szkodę przemysłowi wspólnotowemu, w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

F.   INTERES WSPÓLNOTY

(119)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy pomimo stwierdzenia dumpingu wyrządzającego szkodę istniały jakiekolwiek istotne powody, aby stwierdzić, że podjęcie odpowiednich środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty. W tym celu należy rozważyć wpływ możliwych środków na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie, jak również możliwe skutki zaniechania przyjęcia tych środków.

1.   Przemysł wspólnotowy

(120)

Szkodliwa sytuacja przemysłu wspólnotowego wynikła z jego trudności w konkurowaniu z dumpingowym przywozem sprzedawanym po niskich cenach.

(121)

Nałożenie środków powinno pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na zwiększenie wielkości sprzedaży i udziału w rynku, a zatem osiągnięcie lepszego efektu skali i poziomu zysku koniecznego dla uzasadnienia dalszego inwestowania w infrastrukturę produkcyjną i badania i, w związku z tym, na zachowanie konkurencyjności.

(122)

Jeden z importerów twierdził, że jeden z producentów wspólnotowych zajmował pozycję dominującą, jednak nie poparł tego twierdzenia żadnymi dowodami. Biorąc pod uwagę fakt, iż przez cały badany okres siodełka były produkowane przez co najmniej dziesięciu konkurujących ze sobą producentów wspólnotowych oraz że postępowanie nie ujawniło żadnych elementów, które mogłyby wesprzeć ten zarzut, wniosek ten został odrzucony.

(123)

Jeżeli środki nie zostaną nałożone, pogarszanie się sytuacji przemysłu wspólnotowego będzie postępowało. Przemysł ten nie będzie mógł inwestować w nowe technologie ani skutecznie konkurować z przywozami z państw trzecich. Ponadto, jeżeli środki nie zostaną nałożone, przemysł wspólnotowy straciłby znacznie udział w rynku siodełek klasy średniej, co spowodowałoby, że nie byłby w stanie pokryć ze sprzedaży swoich kosztów stałych. Niektóre przedsiębiorstwa byłyby wówczas zmuszone zakończyć wytwarzanie produktu podobnego i zwolnić swoich pracowników, co miało już miejsce w przypadku jednego producenta wspólnotowego w 2005 r. Stwierdza się zatem, że nałożenie środków antydumpingowych leży w interesie przemysłu wspólnotowego.

2.   Interes niepowiązanych importerów

(124)

Jeżeli chodzi o importerów, jedynie dwóch niepowiązanych importerów odpowiedziało na kwestionariusz, a następnie przeprowadzono wizytę weryfikacyjną u jednego z nich. Wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem dokonywanego przez tych dwóch importerów odpowiadała 21 % łącznego przywozu z ChRL do Wspólnoty oraz 7 % konsumpcji Wspólnoty.

(125)

Biorąc pod uwagę fakt, że większość całego przywozu siodełek do Wspólnoty jest przeprowadzana przez importerów, którzy nie są powiązani z producentami eksportującymi, przywóz dokonywany przez tych niepowiązanych importerów został uznany za reprezentatywny dla wszystkich innych niepowiązanych importerów.

(126)

Dla tych dwóch importerów przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL stanowił 100 % ich całkowitego przywozu siodełek. W przypadku pierwszego importera odpowiednia wartość sprzedaży siodełek wyniosła 8 % całkowitego obrotu tego importera w OD. Sprzedaż siodełek importowanych z ChRL przynosiła zysk w OD. Jednakże rentowność sprzedaży siodełek była o 0,7 punktu procentowego niższa od ogólnej rentowności tego przedsiębiorstwa, która wahała się w przedziale 2–6 % w OD. W przypadku drugiego importera wartość sprzedaży przywożonych siodełek wyniosła jedynie 1,2 % całkowitego obrotu tego przedsiębiorstwa w OD, a rentowność sprzedaży siodełek uznano za zbliżoną od ogólnej rentowności tego przedsiębiorstwa. Z informacji przekazanych przez innych importerów można przypuszczać, że sytuacja dwóch powyższych importerów jest reprezentatywna dla większości importerów siodełek z ChRL.

(127)

Ponieważ oba przedsiębiorstwa dokonywały przywozu siodełek wyłącznie z ChRL, można stwierdzić, że nałożenie środków może mieć negatywny wpływ na sytuację finansową tych przedsiębiorstw. Jednakże biorąc pod uwagę niewielki udział sprzedaży siodełek w całkowitym obrocie i zysku tych przedsiębiorstw, nie należy spodziewać się, że przyjęcie środków będzie miało znaczący wpływ finansowy na ogólną sytuację tych dwóch importerów. Ponadto przedsiębiorstwa te mogłyby przywozić siodełka od przedsiębiorstw, dla których nie stwierdzono stosowania dumpingu, lub z innych krajów trzecich, np. z Tajwanu.

3.   Interes użytkowników

(128)

Czterech użytkowników i dystrybutorów produktu objętego postępowaniem odpowiedziało na kwestionariusz przesłany przez Komisję. Są to przedsiębiorstwa wykorzystujące siodełka produkowane we Wspólnocie oraz siodełka przywożone przy montowaniu rowerów. Te cztery przedsiębiorstwa wykorzystały łącznie 1 255 655 siodełek w OD, z czego większość (55 %) pochodziła z ChRL. Ilość siodełek przywożonych z ChRL i wykorzystanych przez te cztery przedsiębiorstwa stanowiła 5,7 % wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego oraz 2,9 % całkowitej wspólnotowej konsumpcji siodełek w OD. Jeżeli chodzi o przedsiębiorstwa montujące rowery, ustalono, że siodełka stanowią jedynie niewielki składnik kosztu całego roweru. W zależności od modelu udział siodełek w całkowitym koszcie roweru waha się w przedziale 1–4 %.

(129)

Dwóch z czterech użytkowników stwierdziło, że nałożenie cła antydumpingowego najprawdopodobniej nie miałby dużego wpływu na ich działalność, ponieważ mieliby możliwość przeniesienia wzrostu cen siodełek na swoich konsumentów końcowych. Ponadto stwierdzili oni, że różnica cen między siodełkami produkowanymi i sprzedawanymi przez przemysł wspólnotowy a siodełkami przywożonymi z ChRL jest tak duża, że nawet po nałożeniu cła antydumpingowego siodełka pochodzące z ChRL byłyby nadal konkurencyjne.

(130)

Pozostali dwaj użytkownicy nie dostarczyli wersji bez klauzuli poufności swoich odpowiedzi na kwestionariusz. W związku z tym, zgodnie z art. 19 ust. 3 informacje te zostały tymczasowo pominięte.

(131)

Jeden producent eksportujący stwierdził, że nałożenie cła antydumpingowego nie leży w interesie Wspólnoty, ponieważ stanowiłoby to dodatkowe zagrożenie dla rentowności europejskich producentów rowerów. Przedsiębiorstwo to twierdziło, że wspólnotowi producenci rowerów zaniechaliby swojej działalności montażowej i rozpoczęliby przywożenie kompletnych rowerów z ChRL pomimo istnienia cła antydumpingowego na przywóz rowerów. W tym kontekście należy zaznaczyć, że eksporterzy nie biorą udziału w procedurze ustalania interesu Wspólnoty. Niemniej jednak przedstawiony argument został poddany merytorycznej analizie. Biorąc pod uwagę fakt, że dwóch z czterech użytkowników siodełek rowerowych stwierdziło, że nałożenie środków najprawdopodobniej nie miałoby dużego wpływu na ich działalność, ponieważ koszt siodełka stanowi niewielką część kosztu roweru, argument powinien zostać odrzucony.

(132)

Uwzględniając fakt, że czterech wspomnianych producentów nabywało znaczną część siodełek (45 % w OD) we Wspólnocie oraz mając na uwadze stosunkowo niski udział siodełka w kosztach gotowego roweru, stwierdza się, że wpływ związany z nałożeniem środków antydumpingowych na siodełka, na ogólne koszty użytkowników nie byłby znaczny. Jeżeli nawet wystąpiłby taki wpływ, jest bardzo prawdopodobne, aby użytkownicy przywożonych siodełek byli w stanie przenieść dodatkowe koszty z tym związane na swoich odbiorców.

4.   Interes dostawców surowców i konsumentów

(133)

Jeden dostawca surowców udzielił odpowiedzi na kwestionariusz. Przedsiębiorstwo to sprzedaje metalowe części siodełek producentom we Wspólnocie, są to: ramy i sprężyny wykonane z żelaza, stali, tytanu, wanadu, manganu lub stali węglowej. Przedsiębiorstwo opowiedziało się za nałożeniem cła antydumpingowego, ponieważ spodziewa się ono wzrostu produkcji wspólnotowej, a zatem zwiększeniem popytu na dostarczane przez nie surowce.

(134)

Na podstawie powyższych ustaleń i przy braku jakichkolwiek innych elementów czy reakcji ze strony organizacji konsumenckich stwierdza się, że wpływ proponowanych środków na konsumentów będzie prawdopodobnie nieznaczny.

5.   Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty

(135)

W związku z powyższym stwierdza się, że z perspektywy interesu Wspólnoty nie istnieją istotne powody, by nie wprowadzać tymczasowych ceł antydumpingowych.

G.   TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

1.   Poziom usuwający szkodę

(136)

Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego i interesu wspólnotowego, należy zastosować środki tymczasowe w celu zapobieżenia dalszemu ponoszeniu szkody przez przemysł wspólnotowy z powodu przywozu po cenach dumpingowych.

(137)

Środki te powinny być nałożone na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę powodowaną przez ten przywóz, bez przekroczenia ustalonego marginesu dumpingu. Przy obliczaniu kwoty cła koniecznego dla usunięcia skutków szkodliwego dumpingu, uznano, że wszelkie przyjmowane środki powinny umożliwić przemysłowi wspólnotowemu pokrycie kosztów produkcji oraz osiągnięcie takiego zysku przed opodatkowaniem, jaki byłby możliwy dla tego rodzaju przemysłu w takim sektorze w normalnych warunkach konkurencji, tzn. przy braku przywozu po cenach dumpingowych. Marża zysku przed opodatkowaniem wykorzystana w tym obliczeniu wynosiła 5 % obrotu i została oparta na rentowności ustalonej w poprzednich postępowaniach dla producentów części rowerowych, które obejmowały producentów wspólnotowych, o których mowa w motywie 67.

(138)

Niezbędny wzrost cen został wówczas określony na podstawie porównania średnich ważonych cen eksportowych, obliczonych przy ustalaniu podcięcia cenowego (patrz: motyw 75 powyżej), z ceną nie wyrządzającą szkody, po jakiej przemysł wspólnotowy sprzedaje produkty na rynku wewnętrznym. Cena niewyrządzająca szkody została uzyskana przez skorygowanie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego o rzeczywistą stratę/zysk odnotowaną/odnotowany w OD oraz przez dodanie wspomnianej powyżej marży zysku. Różnica uzyskana z tego porównania została następnie wyrażona jako odsetek łącznej wartości importowej CIF.

(139)

W celu wyliczenia poziomu usuwającego szkodę dla terytorium całego kraju, dla wszystkich pozostałych eksporterów z ChRL, należy przypomnieć, że poziom ich współpracy był niski. W związku z tym obliczono margines dumpingu jako średnią ważoną marginesów dumpingu obliczonych dla współpracującego eksportera i najwyższych ustalonych marginesów dumpingu dla reprezentatywnych rodzajów produktu wywożonych przez tego samego eksportera.

(140)

Ustalone marginesy szkody były znacznie wyższe od ustalonych marginesów dumpingu.

2.   Środki tymczasowe

(141)

W związku z powyższym uznaje się, że tymczasowe cło antydumpingowe powinno zostać nałożone na poziomie ustalonego marginesu dumpingu, ale nie powinno być wyższe od marginesu szkody ustalonego powyżej zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(142)

Indywidualne stawki ceł antydumpingowych podane w niniejszym rozporządzeniu ustalono na podstawie ustaleń z niniejszego dochodzenia. W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych przedsiębiorstw ustaloną w niniejszym dochodzeniu. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od obowiązującego na terenie całego kraju cła stosowanego do „wszystkich innych przedsiębiorstw”) mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z kraju objętego postępowaniem i wyprodukowanych przez przedmiotowe przedsiębiorstwa, a zatem przez wymienione podmioty prawne. Przywożone produkty wyprodukowane przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo niewymienione wyraźnie z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami wyraźnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do „wszystkich innych przedsiębiorstw”.

(143)

Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłocznie skierowane do Komisji (3) wraz z wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i na rynki zagraniczne, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany dotyczącej podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą. W uzasadnionych przypadkach, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym, Komisja zmieni odpowiednio niniejsze rozporządzenie w drodze aktualizacji wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych. Aby zapewnić prawidłowe stosowanie ceł antydumpingowych, margines dumpingu obowiązujący dla całego kraju powinien mieć zastosowanie do producentów, którzy nie dokonywali wywozu do wspólnoty w OD.

(144)

Na podstawie powyższych ustaleń tymczasowe stawki celne wynoszą:

Cionlli Bicycle (Taicang) Co. Ltd, Shunde Hongli Bicycle Parts Co. Ltd i Safe Strong Bicycle Parts Shenzhen Co. Ltd

7,5 %

Giching Bicycle parts (Shenzhen) Co. Ltd i Velo Cycle Kunshan Co. Ltd

0 %

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

30,9 %

3.   Kontrola specjalna

(145)

W celu zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła w związku z wysoką różnicą w stawkach ceł uważa się, że w tym przypadku potrzebne są specjalnie środki do zapewnienia odpowiedniego stosowania ceł antydumpingowych. Wyłącznie przywóz produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez odpowiedniego producenta eksportującego może korzystać z specjalnego marginesu dumpingu obliczonego dla zainteresowanego producenta. Wspomniane środki specjalne obejmują:

(146)

Przedstawienie organom celnym danego państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, podlega rezydualnemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw.

(147)

Przypomina się, że jeżeli wywóz dokonywany przez przedsiębiorstwo korzystające z niższej indywidualnej stawki celnej wzrośnie w znacznym stopniu po nałożeniu środków antydumpingowych, tego rodzaju wzrost wielkości wywozu może zostać uznany za stanowiący sam w sobie zmianę w strukturze handlu ze względu na nałożenie środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W takich okolicznościach oraz pod warunkiem spełnienia określonych wymagań może zostać wszczęte dochodzenie w sprawie obchodzenia nałożonych środków. Podczas tego dochodzenia można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych, a następnie nałożyć cło obowiązujące dla całego kraju.

H.   PRZEPISY KOŃCOWE

(148)

W celu zapewnienia dobrego zarządzania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, miałyby możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie. Ponadto należy podkreślić, iż ustalenia w sprawie nałożenia ceł antydumpingowych dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone przy nakładaniu wszelkich ostatecznych ceł,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Nakłada się niniejszym tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz siodełek i ich zasadniczych części (tj. podstawy, wkładki, pokrycia) do rowerów dwukołowych i pozostałych rowerów (w tym trzykołowych wózków rowerów dostawczych), bezsilnikowych, rowerów wyposażonych w pomocnicze silniki, z wózkiem bocznym lub bez, urządzeń treningowych do siłowni i do użytku domowego, objętych kodami CN 8714 95 00, ex 8714 99 90 i ex 9506 91 10 (kody TARIC 8714999081 i 9506911010) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

2.   Stawka tymczasowego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem produktów wytwarzanych przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa, wynosi:

Przedsiębiorstwo

Cło antydumpingowe

Dodatkowy kod Taric

Cionlli Bicycle (Taicang) Co. Ltd, Shunde Hongli Bicycle Parts Co. Ltd i Safe Strong Bicycle Parts Shenzhen Co. Ltd

7,5 %

A787

Giching Bicycle parts (Shenzhen) Co. Ltd i Velo Cycle Kunshan Co. Ltd

0 %

A788

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

30,9 %

A999

3.   Stosowanie indywidualnych stawek celnych określonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 będzie uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, spełniającej wymogi określone w załączniku. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury będzie obowiązywała stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw.

4.   Dopuszczenie do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty produktu, o którym mowa w ust. 1 uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.

5.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych danych i wniosków, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w ciągu jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą przedstawiać uwagi dotyczące zastosowania niniejszego rozporządzenia przez okres jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 1 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie przez okres sześciu miesięcy.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Peter MANDELSON

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

(2)  Dz.U. C 84 z 7.4.2006, str. 4.

(3)  Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Handlu, Dyrekcja B, B-1049 Bruksela, Belgia.


ZAŁĄCZNIK

Ważna faktura handlowa, o której mowa w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, musi zawierać oświadczenie podpisane przez pracownika przedsiębiorstwa w następującej formie:

1)

Nazwisko i funkcja pracownika przedsiębiorstwa, które wystawiło fakturę.

2)

Oświadczenie o następującej treści: „Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że [ilość] siodełek sprzedanych na wywóz do Wspólnoty Europejskiej, na które wystawiono niniejszą fakturę, zostało wyprodukowane przez [nazwa i adres przedsiębiorstwa] [dodatkowy kod TARIC] w Chińskiej Republice Ludowej. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą.”.


28.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 379/37


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2000/2006

z dnia 20 grudnia 2006 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1870/2005 ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,

uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 41,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Należy ustanowić środki przejściowe w celu umożliwienia importerom z Bułgarii i Rumunii korzystania z postanowień rozporządzenia Komisji (WE) nr 1870/2005 z dnia 16 listopada 2005 r. otwierającego i ustanawiającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z państw trzecich (1). Środki te powinny obejmować w szczególności definicje ilości referencyjnej oraz tradycyjnych i nowych importerów.

(2)

Dlatego należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1870/2005.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1870/2005 wprowadza się następujące zmiany:

1)

W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w akapicie pierwszym pkt 5 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:

„c)

w odniesieniu do tradycyjnych importerów, którzy przywozili czosnek do Bułgarii lub Rumunii w latach 2003–2005, maksymalną ilość przywozu czosnku w trakcie:

i)

lat kalendarzowych 2003, 2004 lub 2005;

ii)

lub okresu przywozu przypadającego na lata 2003/04, 2004/05 lub 2005/06;

d)

w odniesieniu do tradycyjnych importerów, którzy nie podlegają pod lit. a), b) lub c), maksymalną ilość przywozu czosnku w trakcie jednego z pierwszych trzech zakończonych okresów przywozu, podczas których otrzymali pozwolenia na przywóz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 565/2002 lub zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.”;

b)

akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:

„Czosnek pochodzący z państw członkowskich Wspólnoty w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r. lub z Bułgarii i Rumunii nie jest brany pod uwagę przy obliczaniu ilości referencyjnej.”;

c)

dodaje się następujący akapit:

„Bułgaria i Rumunia wybierają i stosują jedną z dwóch metod określonych w lit. c) do wszystkich tradycyjnych importerów zgodnie z obiektywnymi kryteriami i w sposób zapewniający równe traktowanie między podmiotami.”;

2)

W art. 3 dodaje się następujący ust. 4:

„4.   W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2, w odniesieniu do okresów przywozu 2006/07, 2007/08 i 2008/09 oraz wyłącznie w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii:

a)

„tradycyjni importerzy” oznaczają importerów, będących osobami fizycznymi lub prawnymi, pojedynczymi osobami lub grupami podmiotów ustanowionymi zgodnie z prawem krajowym, którzy mogą udowodnić, że:

i)

przywozili czosnek z krajów pochodzenia innych niż państwa członkowskie Wspólnoty w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r. lub Bułgaria i Rumunia co najmniej przez dwa z poprzednich trzech zakończonych okresów przywozu;

ii)

w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego przywieźli co najmniej 50 ton owoców i warzyw zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;

iii)

przywozu określonego w ppkt i) i ii) dokonano do Bułgarii lub Rumunii, gdzie znajduje się siedziba danego importera.

b)

„nowi importerzy” oznaczają importerów innych niż tradycyjni importerzy w rozumieniu lit. a), będących handlowcami, osobami fizycznymi lub prawnymi, pojedynczymi osobami lub grupami podmiotów ustanowionymi zgodnie z prawem krajowym, którzy mogą udowodnić, że:

i)

w trakcie każdego z dwóch poprzednich lat kalendarzowych przywieźli co najmniej 50 ton owoców i warzyw określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 z krajów pochodzenia innych niż państwa członkowskie Wspólnoty w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r. lub Bułgaria i Rumunia;

ii)

przywozu określonego w ppkt i) dokonano do Bułgarii lub Rumunii, gdzie znajduje się siedziba danego importera.”

3)

W załączniku II wprowadza się następujące zmiany:

a)

przed wpisem w języku hiszpańskim dodaje się następujący wpis:

„—

w języku bułgarskim: Мито 9,6 % – Регламент (ЕО) № 1870/2005”,

b)

po wpisie w języku portugalskim dodaje się następujący wpis:

„—

w języku rumuńskim: Taxa vamală: 9,6 % – Regulamentul (CE) nr. 1870/2005”;

4)

W załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

a)

przed wpisem w języku hiszpańskim dodaje się następujący wpis:

„—

w języku bułgarskim: Лицензия, издадена и валидна само за тримесечие от 1 (месец) до 28/29/30/31 (месец)”;

b)

po wpisie w języku portugalskim dodaje się następujący wpis:

„—

w języku rumuńskim: licență emisă și valabilă numai pentru trimestrul de la 1 [luna] pana la 28/29/30/31[luna].”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej i począwszy od dnia jego obowiązywania.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 300 z 17.11.2005, str. 19. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 991/2006 (Dz.U. L 179 z 1.7.2006, str. 15).


28.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 379/39


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2001/2006

z dnia 21 grudnia 2006 r.

dostosowujące rozporządzenie (WE) nr 2295/2003 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,

uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 56,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W wyniku przystąpienia Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej konieczne jest wprowadzenie pewnych zmian technicznych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2295/2003 (1).

(2)

Załączniki I, II i V do rozporządzenia (WE) nr 2295/2003 zawierają pewne zapisy we wszystkich językach wspólnotowych według stanu na dzień 31 grudnia 2006 r. Wspomniane załączniki powinny również zawierać zapisy w języku bułgarskim i rumuńskim.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2295/2003,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 2295/2003 wprowadza się następujące zmiany:

1)

Artykuł 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Właściwy organ przyznaje zakładowi pakującemu odrębny numer identyfikacyjny, którego kod początkowy jest następujący:

BE

Belgia

BG

Bułgaria

CZ

Republika Czeska

DK

Dania

DE

Niemcy

EE

Estonia

GR

Grecja

ES

Hiszpania

FR

Francja

IE

Irlandia

IT

Włochy

CY

Cypr

LV

Łotwa

LT

Litwa

LU

Luksemburg

HU

Węgry

MT

Malta

NL

Holandia

AT

Austria

PL

Polska

PT

Portugalia

RO

Rumunia

SI

Słowenia

SK

Słowacja

FI

Finlandia

SE

Szwecja

UK

Wielka Brytania”

2)

Załączniki I, II i V zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z zastrzeżeniem i w dniu wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 340 z 24.12.2003, str. 16. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 89/2006 (Dz.U. L 15 z 20.1.2006, str. 30).


ZAŁĄCZNIK

W załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 2295/2003 wprowadza się następujące zmiany:

(1)

Załącznik I otrzymuje następujące brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK I

1.   Data minimalnej trwałości

Kod języka

na jajach

na opakowaniu

BG

срок на годност

срок на годност

ES

Cons. pref.

Consúmase preferentemente antes del

CS

Spotřebujte lub S.

Spotřebujte do

DA

Mindst holdbar til lub M.H.

Mindst holdbar til

DE

Mind. haltbar lub M.H.D.

Mindestens haltbar bis

ET

Parim enne lub PE

Parim enne

EL

Ανάλωση πριν από

Ανάλωση κατά προτίμηση πριν από

EN

Best before lub B.B. (1)

Best before

FR

à cons. de préf. av. lub DCR (1)

A consommer de préférence avant le

IT

Entro

da consumarsi preferibilmente entro

LV

Izlietot līdz lub I.L. (1)

Izlietot līdz

LT

Geriausi iki lub G (1)

Geriausi iki

HU

Min. meg. lub M.M (1)

Minőségét megőrzi

MT

L-aħjar jintuża sa

L-aħjar jintuża sa

NL

Tenm. houdb. tot lub THT (1)

Tenminste houdbaar tot

PL

Najlepiej spożyć przed lub N.S.P. (1)

Najlepiej spożyć przed

PT

Cons. pref.

A consumir de prefêrencia antes de

RO

d.d.m.

A se consuma, de preferință, înainte de

SK

Minimálna trvanlivosť do lub M.T.D. (1)

Minimálna trvanlivosť do

SL

Uporabno najmanj do lub U.N.D. (1)

Uporabno najmanj do

FI

parasta ennen

parasta ennen

SV

bäst före

Bäst före

2.   Data pakowania:

Kod języka

na jajach

na opakowaniu

BG

Дата на опаковане

Дата на опаковане

ES

Emb.

Embalado el:

CS

Baleno lub D. B. (2)

Datum balení

DA

Pakket

Pakket den:

DE

Verp.

Verpackt am:

ET

Pakendamiskuupäev lub PK

Pakendamiskuupäev:

EL

Συσκευασία

Ημερομηνία συσκευασίας:

EN

Packed lub pkd

Packing date:

FR

Emb. le

Emballé le:

IT

Imb.

Data d'imballaggio:

LV

Iepakots

Iepakots

LT

Supakuota lub PK (2)

Pakavimo data

HU

Csom.

Csomagolás dátuma

MT

Ippakkjat

Data ta’ l-ippakkjar:

NL

Verp.

Verpakt op:

PL

Zapakowano w dniu lub ZWD

Zapakowano w dniu

PT

Emb.

Embalado em:

RO

Amb.

Ambalat la

SK

Balené dňa lub B.D.

Balené dňa

SL

Pakirano lub Pak.

Datum pakiranja

FI

Pakattu

Pakattu:

SV

förp. Den

Förpackat den:

3.   Zalecana data sprzedaży

Kod języka

 

BG

Препоръчителна дата за продажба

ES

Vender antes

CS

Prodat do

DA

Sidste salgsdato

DE

Verkauf bis

ET

Viimane soovitav müügikuupäev lub VSM

EL

Πώληση

EN

Sell by

FR

à vend. préf. av. lub DVR (3)

IT

racc.

LV

Realizēt līdz

LT

Parduoti iki

HU

Forgalomba hozható: …-ig

MT

Għandu jinbiegħ sa

NL

Uiterste verkoopdatum lub Uit. verk. dat.

PL

Sprzedaż do dnia

PT

Vend. de pref. antes de

RO

A se vinde înainte de

SK

Predávať do

SL

Prodati do

FI

viimeinen myyntipäivä

SV

sista försäljningsdag

4.   Data zniesienia jaj

Kod języka

 

BG

Дата на снасяне

ES

Puesta

CS

Sneseno

DA

Læggedato

DE

Gelegt am

ET

Munemiskuupäev

EL

Ωοτοκία

EN

Laid

FR

Pondu le

IT

Dep.

LV

Izdēts

LT

Padėta

HU

Tojás rakás napja

MT

Tbiedu

NL

Gelegd op

PL

Zniesione w dniu

PT

Postura

RO

Produs la

SK

Znáška

SL

Zneseno

FI

munintapäivä

SV

värpta den”

(2)

Załącznik II otrzymuje następujące brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK II

Wyrażenia określone w art. 13, stosowane dla wskazania rodzajów produkcji jaj, zamieszczane: a) na opakowaniach; b) na jajach

Kod języka

 

1

2

3

BG

(a)

яйца от кокошки – свободно отглеждане на открито

яйца от кокошки – подово отглеждане

яйца от кокошки – клетъчно отглеждане

(b)

яйца от кокошки – свободно отглеждане на открито

яйца от кокошки – подово отглеждане

яйца от кокошки – клетъчно отглеждане

ES

(a)

Huevos de gallinas camperas

Huevos de gallinas criadas en el suelo

Huevos de gallinas criadas en jaula

(b)

Camperas

Suelo

Jaula

CS

(a)

Vejce nosnic ve volném výběhu

Vejce nosnic v halách

Vejce nosnic v klecích

(b)

Výběh

Hala

Klec

DA

(a)

Frilandsæg

Skrabeæg

Buræg

(b)

Frilandsæg

Skrabeæg

Buræg

DE

(a)

Eier aus Freilandhaltung

Eier aus Bodenhaltung

Eier aus Käfighaltung

(b)

Freiland

Boden

Käfig

ET

(a)

Vabalt peetavate kanade munad

Õrrekanade munad

Puuris peetavate kanade munad

(b)

Vabapidamine or V

Õrrelpidamine or Õ

Puurispidamine or P

EL

(a)

Αυγά ελεύθερης βοσκής

Αυγά αχυρώνα

Αυγά κλωβοστοιχίας

(b)

Eλεύθερης βοσκής

Αχυρώνα

Κλωβοστοιχία

EN

(a)

Free range eggs

Barn eggs

Eggs from caged hens

(b)

Free range or F/range

Barn

Cage

FR

(a)

Œufs de poules élevées en plein air

Œufs de poules élevées au sol

Œufs de poules élevées en cage

(b)

Plein air

Sol

Cage

IT

(a)

Uova da allevamento all'aperto

Uova da allevamento a terra

Uova da allevamento in gabbie

(b)

Aperto

A terra

Gabbia

LV

(a)

Brīvās turēšanas apstākļos dētās olas

Kūtī dētas olas

Sprostos dētas olas

(b)

Brīvībā dēta

Kūtī dēta

Sprostā dēta

LT

(a)

Laisvai laikomų vištų kiaušiniai

Ant kraiko laikomų vištų kiaušiniai

Narvuose laikomų vištų kiaušiniai

(b)

Laisvų

Ant kraiko

Narvuose

HU

(a)

Szabad tartásban termelt tojás

Alternatív tartásban termelt tojás

Ketreces tartásból származó tojás

(b)

Szabad t.

Alternatív

Ketreces

MT

(a)

Bajd tat-tiġieg imrobbija barra

Bajd tat-tiġieġ imrobbija ma’ l-art.

Bajd tat-tiġieġ imrobbija fil-gaġeġ

(b)

Barra

Ma’ l-art

Gaġġa

NL

(a)

Eieren van hennen met vrije uitloop

Scharreleieren

Kooieieren

(b)

Vrije uitloop

Scharrel

Kooi

PL

(a)

Jaja z chowu na wolnym wybiegu

Jaja z chowu ściółkowego

Jaja z chowu klatkowego

(b)

Wolny wybieg

Ściółka

Klatka

PT

(a)

Ovos de galinhas criadas ao ar livre

Ovos de galinhas criadas no solo

Ovos de galinhas criadas em gaiolas

(b)

Ar livre

Solo

Gaiola

RO

(a)

Ouă de găini crescute în aer liber

Ouă de găini crescute în hale la sol

Ouă de găini crescute în baterii

(b)

Aer liber

Sol

baterii

SK

(a)

Vajcia z chovu na voľnom výbehu

Vajcia z podostieľkového chovu

Vajcia z klietkového chovu

(b)

Voľný výbeh

Podstieľkové

Klietkové

SL

(a)

Jajca iz proste reje

Jajca iz hlevske reje

Jajca iz baterijske reje

(b)

Prosta reja

Hlevska reja

Baterijska reja

FI

(a)

Ulkokanojen munia

Lattiakanojen munia

Häkkikanojen munia

(b)

Ulkokanan

Lattiakanan

Häkkikanan

SV

(a)

Ägg från utehöns

Ägg från frigående höns inomhus

Ägg från burhöns

(b)

Frigående (alt. Frig.) ute

Frigående (alt. Frig.) inne

Burägg”

(3)

Załącznik V otrzymuje następujące brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK V

Zapisy, o których mowa w art. 16 ust. 6

:

w języku bułgarskim

:

яйца, предназначени изключително за преработка, съгласно член 16, параграф 6 от Регламент (ЕО) № 2295/2003.

:

w języku hiszpańskim

:

huevos destinados exclusivamente a la transformación, de conformidad con lo dispuesto en el apartado 6 del artículo 16 del Reglamento (CE) no 2295/2003.

:

w języku czeskim

:

vejce určená výhradně ke zpracování v souladu s čl. 16, odst. 6 Nařízení (ES) č. 2295/2003.

:

w języku duńskim

:

æg, der udelukkende er bestemt til forarbejdning, jf. artikel 16, stk. 6, i forordning (EF) nr. 2295/2003.

:

w języku niemieckim

:

Eier ausschließlich bestimmt zur Verarbeitung gemäß Artikel 16 Absatz 6 der Verordnung (EG) Nr. 2295/2003.

:

w języku estońskim

:

eranditult ümbertöötlemisele kuuluvad munad, vastavalt määruse (EÜ) nr 2295/2003 artikli 16 lõikele 6.

:

w języku greckim

:

αυγά που προορίζονται αποκλειστικά για την μεταποίησή τους, σύμφωνα με το άρθρο 16, παράγραφος 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2295/2003.

:

w języku angielskim

:

eggs intended exclusively for processing in accordance with Article 16(6) of Regulation (EC) No 2295/2003.

:

w języku francuskim

:

œufs destinés exclusivement à la transformation, conformément à l’article 16, paragraphe 6, du règlement (CE) no 2295/2003.

:

w języku włoskim

:

uova destinate esclusivamente alla trasformazione, in conformità dell’articolo 16, paragrafo 6, del regolamento (CE) n. 2295/2003.

:

w języku łotewskim

:

olas, kas paredzētas tikai pārstrādei, saskaņā ar regulas (EK) Nr. 2295/2003 16. panta 6. punktu.

:

w języku litewskim

:

tik perdirbti skirti kiaušiniai, atitinkantys Reglamento (EB) Nr. 2295/2003 16 straipsnio 6 dalies reikalavimus.

:

w języku węgierskim

:

A 2295/2003/EK rendelet 16. cikke (6) bekezdésének megfelelően kizárólag feldolgozásra szánt tojás.

:

w języku maltańskim

:

bajd destinat esklussivament għall-konverżjoni, f’konformità ma’ l-Artikolu 16, Paragrafu 6 tar-Regolament (KE) Nru 2295/2003.

:

w języku niderlandzkim

:

eieren die uitsluitend bestemd zijn voor verwerking, overeenkomstig artikel 16, lid 6, van Verordening (EG) nr. 2295/2003.

:

w języku polskim

:

jaja przeznaczone wyłącznie dla przetwórstwa, zgodnie z artykułem 16, paragraf 6 rozporządzenia (WE) nr 2295/2003.

:

w języku portugalskim

:

ovos destinados exclusivamente à transformação, em conformidade com o n.o 6 do artigo 16.o do Regulamento (CE) n.o 2295/2003.

:

w języku rumuńskim

:

ouă destinate exclusiv procesării, conform articolului 16 alineatul 6 din Regulamentul (CE) nr. 2295/2003.

:

w języku słowackim

:

vajcia určené výhradne na spracovanie podľa článku 16, odsek 6 nariadenia (ES) č. 2295/2003.

:

w języku słoweńskim

:

jajca namenjena izključno predelavi, v skladu s 6. odstavkom 16. čelna uredbe (CE) št. 2295/2003.

:

w języku fińskim

:

Yksinomaan jalostettaviksi tarkoitettuja munia asetuksen (EY) N:o 2295/2003 16 artiklan 6 kohdan mukaisesti.

:

w języku szwedzkim

:

Ägg uteslutande avsedda för bearbetning, i enlighet med artikel 16.6 i förordning (EG) nr 2295/2003.”


(1)  Jeżeli użyto skrótu, jego znaczenie musi być jasno wskazane na opakowaniu.

(2)  Jeżeli użyto skrótu, jego znaczenie musi być jasno wskazane na opakowaniu.

(3)  Jeżeli użyto skrótu, jego znaczenie musi być jasno wskazane na opakowaniu.


28.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 379/47


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2002/2006

z dnia 21 grudnia 2006 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 795/2004 ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 (1), w szczególności jego art. 145 lit. c),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 (2) wprowadza przepisy wykonawcze dla systemu jednolitych płatności począwszy od roku 2005.

(2)

Artykuł 54 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 stanowi, że rolnicy wyłączają z produkcji hektary kwalifikujące do uprawnień z tytułu odłogowania; art. 56 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że grunty zgłoszone jako odłogowane nie mogą być wykorzystywane do celów rolniczych.

(3)

Artykuł 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 795/2004 stanowi, że powierzchnie odłogowane muszą pozostawać powierzchniami odłogowanymi przez okres rozpoczynający się najpóźniej dnia 15 stycznia i upływający najwcześniej z dniem 31 sierpnia.

(4)

Komisja często ustanawiała odstępstwo od tych zasad w odpowiedzi na zgłaszane przez rolników zapotrzebowanie na pasze w regionach dotkniętych przez klęski żywiołowe, w szczególności przez susze. Szczególne okoliczności lokalnych klęsk żywiołowych wymagają analizy i niezwłocznego podjęcia decyzji. Doświadczenie pokazuje, że w celu szybkiego podjęcia właściwych działań w przypadku lokalnych klęsk żywiołowych stosowne byłoby przekazanie państwom członkowskim uprawnień w zakresie podejmowania takich decyzji, pod warunkiem że uzasadniają to wyjątkowe okoliczności.

(5)

W związku z tym państwa członkowskie powinny być uprawnione do uznawania przypadków poważnych klęsk żywiołowych stwarzających znaczne zagrożenie dla gruntów gospodarstw rolnych w danym regionie oraz do wystarczająco wczesnego upoważnienia wszystkich poszkodowanych producentów do wykorzystywania gruntów zgłoszonych jako odłogowane do celów żywienia zwierząt. Państwa członkowskie powinny powiadomić Komisję o takich decyzjach krajowych, a zwłaszcza o niekorzystnych warunkach klimatycznych, które uzasadniają ich podjęcie.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 795/2004.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 795/2004 wprowadza się następujące zmiany:

W art. 32 dodaje się następujący ustęp:

„5.   W przypadkach, o których mowa w art. 40 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 państwa członkowskie mogą upoważnić wszystkich producentów do wykorzystywania gruntów zgłoszonych jako odłogowane do celów żywienia zwierząt w odniesieniu do roku, w którym został złożony wniosek o dopłaty. Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że odłogowane grunty objęte upoważnieniem nie są używane do celów zarobkowych, a w szczególności, że żadne pasze wyprodukowane na tym odłogowanym gruncie nie zostały sprzedane.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swojej decyzji dotyczącej upoważnienia i jej uzasadnieniu.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1405/2006 (Dz.U. L 265 z 26.9.2006, str. 1).

(2)  Dz.U. L 141 z 30.4.2004, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1291/2006 (Dz.U. L 236 z 31.8.2006, str. 20).


28.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 379/49


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2003/2006

z dnia 21 grudnia 2006 r.

ustanawiające szczegółowe zasady finansowania przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) wydatków związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rybołówstwa i akwakultury

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury (1), w szczególności jego art. 35 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 3 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (2) przewiduje, że wydatki Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) związane z rynkiem rybołówstwa zarządzane są w sposób scentralizowany.

(2)

Artykuł 35 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 określa rodzaje wydatków ponoszonych przez państwa członkowskie.

(3)

Finansowanie tych wydatków odbywa się zgodnie z zasadami scentralizowanego zarządzania bezpośredniego między Komisją i państwami członkowskimi.

(4)

W celu zapewnienia właściwego zarządzania funduszami Wspólnoty i ochrony interesów finansowych Wspólnoty rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 zawiera pewne zobowiązania państw członkowskich dotyczące zarządzania tymi funduszami i ich kontroli oraz udzielania informacji dotyczących prawnych i administracyjnych ram wypełniania tych zobowiązań i odzyskiwania niesłusznie wypłaconych kwot, jeśli zostaną wykryte nieprawidłowości w zarządzaniu tymi funduszami. Ponadto interesy finansowe Wspólnoty w odniesieniu do wydatków finansowanych na mocy art. 35 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 są chronione przez odpowiednie zasady dotyczące ochrony tych interesów określone w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3), rozporządzeniu (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (4), rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowym i innym nieprawidłowościami (5) i rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (6).

(5)

Aby zapewnić prawidłowe zarządzanie przepływami pieniężnymi, w szczególności ponieważ na pierwszym etapie państwa członkowskie same uruchamiają środki finansowe na pokrycie wydatków określonych w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, zanim, co pół roku, Komisja zwróci im poniesione wydatki, państwa członkowskie gromadzą odpowiednie informacje dotyczące tych wydatków oraz przekazują je Komisji wraz z deklaracją wydatków.

(6)

Komisja zwraca państwom członkowskim poniesione wydatki co pół roku na podstawie wspomnianych deklaracji wydatków i dokumentów uwierzytelniających te deklaracje.

(7)

Aby umożliwić Komisji efektywne wykorzystywanie informacji pochodzących od państw członkowskich, informacje te należy przesyłać pocztą elektroniczną.

(8)

Aby uniknąć stosowania różnych kursów walutowych w odniesieniu do pomocy wypłacanej organizacjom producentów w walutach innych niż euro, z jednej strony, i w deklaracjach wydatków, z drugiej strony, zainteresowane państwa członkowskie powinny stosować w swoich deklaracjach wydatków ten sam kurs wymiany walut co kurs stosowany przy dokonywaniu płatności dla beneficjentów. Stosowane kursy wymiany walut ustanawiane są zgodnie z terminami operacyjnymi określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1925/2000 ustanawiającym terminy operacyjne dla kursów walutowych stosowanych do obliczania niektórych kwot przewidzianych w mechanizmach rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury (7).

(9)

W celu zapewnienia podstawy prawnej dla płatności dokonanych w pierwszym okresie referencyjnym niniejsze rozporządzenie stosuje się z mocą wsteczną od dnia 16 października 2006 r.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do finansowania przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) wydatków ponoszonych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury.

Artykuł 2

Definicje

Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

„Wydatki” oznaczają wydatki ponoszone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.

Artykuł 3

Właściwy organ

Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ odpowiedzialny za wdrożenie niniejszego rozporządzenia i powiadamia o tym Komisję.

Artykuł 4

Deklaracje wydatków

1.   Każde państwo członkowskie przygotowuje deklarację wydatków na podstawie wzoru umieszczonego w załączniku. Deklaracja wydatków zawiera zestawienie podzielone zgodnie z nomenklaturą budżetu Wspólnot Europejskich według rodzaju wydatków zgodnie ze szczegółową nomenklaturą udostępnioną państwom członkowskim. Obejmuje ona:

a)

wydatki poniesione w poprzednim sześciomiesięcznym okresie referencyjnym;

b)

całkowite wydatki poniesione od początku roku budżetowego do końca poprzedniego sześciomiesięcznego okresu referencyjnego.

2.   Każde państwo członkowskie gromadzi wszelkie informacje dotyczące deklaracji wydatków.

3.   Okresy referencyjne trwają sześć miesięcy od dnia 16 października do dnia 15 kwietnia i od dnia 16 kwietnia do dnia 15 października.

4.   Deklaracja wydatków może zawierać korekty kwot zadeklarowanych na wcześniejsze okresy referencyjne.

5.   Właściwe organy państw członkowskich składają Komisji swoje deklaracje wydatków wraz z informacjami, o których mowa w ust. 2, drogą elektroniczną najpóźniej, odpowiednio, dnia 10 maja i dnia 10 listopada.

Artykuł 5

Płatności półroczne

1.   Środki potrzebne na finansowanie wydatków będą udostępniane państwom członkowskim przez Komisję w formie płatności półrocznych (zwanych dalej „płatnościami półrocznymi”).

Kwoty płatności półrocznych ustalane są na podstawie deklaracji wydatków składanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 4.

2.   Płatności półroczne dla każdego państwa członkowskiego są dokonywane w ciągu 60 dni po otrzymaniu przez Komisję kompletnej deklaracji wydatków złożonej przez państwo członkowskie. Deklaracja uważana jest za kompletną, jeżeli w ciągu 30 dni od jej otrzymania Komisja nie poprosi o dodatkowe informacje.

3.   Do chwili otrzymania przelewów płatności półrocznych z Komisji państwa członkowskie uruchamiają środki finansowe potrzebne na pokrycie wydatków.

Artykuł 6

Stosowane kursy wymiany walut

Kurs wymiany walut stosowany przez państwa członkowskie w ich deklaracjach wydatków jest ostatnim kursem wymiany walut ustanowionym przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed odpowiednimi terminami operacyjnymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1925/2000.

Artykuł 7

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 16 października 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Joe BORG

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 17 z 21.1.2000, str. 22. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1759/2006 (Dz.U. L 335 z 1.12.2006, str. 3).

(2)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 320/2006 (Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 42).

(3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

(4)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.

(5)  Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

(6)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1.

(7)  Dz.U. L 230 z 12.9.2000, str. 7.


ZAŁĄCZNIK

DEKLARACJE WYDATKÓW

Podział danych zgodnie z nomenklaturą budżetu Wspólnot Europejskich oraz według rodzaju wydatków

Treść deklaracji wydatków, którą należy przekazać Komisji pocztą elektroniczną

Nagłówek deklaracji:

Nagłówek deklaracji zawiera następujące informacje:

identyfikator rodzaju komunikatu i państwa członkowskiego przekazującego informację. (Uwaga: będzie on używany w celu zagwarantowania, że osoba przekazująca deklarację, która z niego korzysta, jest do tego upoważniona w imieniu danego państwa członkowskiego). Identyfikator przekazywany jest przez Komisję,

okres wydatków, którego dotyczy deklaracja,

język, w którym sporządzono deklarację.

Główna część deklaracji

Główna część deklaracji obejmuje następujące elementy dla każdej podpozycji nomenklatury EFOGR:

identyfikator podpozycji (np. 110201002610033),

nazwę podpozycji w języku wybranym w nagłówku deklaracji,

kwotę zadeklarowaną na dany okres (N) i ogółem kwotę skumulowaną zadeklarowaną od początku roku budżetowego. Wszystkie kwoty należy zadeklarować w euro.

Ostatnia pozycja

Po wykazie wszystkich podpozycji umieszcza się:

całkowitą kwotę zadeklarowaną na dany okres (N) i ogółem kwotę skumulowaną zadeklarowaną od początku roku budżetowego,

miejsce na komentarze.

Składnia komunikatu

Image

Opis pól

Nazwa

Format

Opis

Nagłówek deklaracji: częstotliwość występowania danych wynosi 1

[IDENTIFICATION] *

 

Kod identyfikacyjny nadany przez DG FISH

[PERIOD] *

Data (RRRRMM)

Okres wydatków

[LANGUAGE] *

(2 znaki)

Kod ISO języka

Główna część deklaracji: częstotliwość występowania danych wynosi od 1 do n

[SUBITEM] *

Numer (15)

Podpozycja

[DESCRIPTION] *

Wolne pole (600 znaków)

Nazwa podpozycji

[AMOUNT ] *

Numer (15,2)

Zadeklarowana kwota

[AMOUNT CUMUL] *

Numer (15,2)

Kwota skumulowana

Ostatnia pozycja: częstotliwość występowania danych wynosi 1

[AMOUNT TOT ] *

Numer (15,2)

Ogółem kwota zadeklarowana

[AMOUNT CUMUL TOT] *

Numer (15,2)

Ogółem kwota skumulowana

[COMMENT]

Wolne pole (80 znaków)

Komentarze

Pola z gwiazdką (*) są polami obowiązkowymi.

Przykład

Image


28.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 379/54


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2004/2006

z dnia 22 grudnia 2006 r.

zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 określające centra skupu interwencyjnego zbóż oraz dostosowujące wspomniane rozporządzenie ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,

uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 56,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (1), w szczególności jego art. 6 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Niektóre państwa członkowskie złożyły wnioski o zmianę niektórych z centrów wymienionych w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2273/93 (2), aby mogły być one lepiej usytuowane lub aby w większym stopniu odpowiadały wymaganym warunkom. Należy zatem przyjąć wspomniane wnioski.

(2)

W związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej konieczne jest określenie centrów interwencyjnych dla tych nowych państw członkowskich i włączenie ich do wykazu sporządzonego w rozporządzeniu (EWG) nr 2273/93.

(3)

Należy zatem zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2273/93.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. Jednakże pkt 1, 2 i 6 załącznika mają zastosowanie z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii i począwszy od dnia jego obowiązywania.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 78. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1154/2005 (Dz.U. L 187 z 19.7.2005, str. 11).

(2)  Dz.U. L 207 z 18.8.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1805/2004 (Dz.U. L 318 z 19.10.2004, str. 9).


ZAŁĄCZNIK

W załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93 wprowadza się następujące zmiany:

1)

Tytuł, uwagi wyjaśniające umieszczone przed tabelą oraz nagłówki kolumn otrzymują następujące brzmienie:

1)

Знакът + означава, че определеното място се счита за интервенционен център за въпросния вид зърно.

2)

Знакът – означава, че определеното място не трябва да се счита за интервенционен център за въпросния вид зърно.

1)

El signo + significa que el lugar indicado se considera centro de intervención para el cereal en cuestión.

2)

El signo – significa que el lugar indicado no ha de considerarse centro de intervención para el cereal en cuestión.

1)

Označení + znamená, že uvedené místo je považováno za intervenční centrum pro příslušnou obilovinu.

2)

Označení – znamená, že uvedené místo není považováno za intervenční centrum pro příslušnou obilovinu.

1)

Tegnet + angiver, at det anførte sted betragtes som interventionscenter for den pågældende kornsort.

2)

Tegnet – angiver, at det anførte sted ikke betragtes som interventionscenter for den pågældende kornsort.

1)

Das Zeichen + bedeutet, dass der angegebene Ort als Interventionsort für die betreffende Getreideart gilt.

2)

Das Zeichen – bedeutet, dass der angegebene Ort nicht als Interventionsort für die betreffende Getreideart gilt.

1)

Märge + näitab, et tähistatud piirkonda käsitletakse nimetatud teravilja sekkumiskeskusena.

2)

Märge – näitab, et tähistatud piirkonda ei käsitleta nimetatud teravilja sekkumiskeskusena.

1)

Το σημείο + καθορίζει ότι ο αναγραφόμενος τόπος θεωρείται ως κέντρο παρεμβάσεως για τα εν λόγω σιτηρά.

2)

Το σημείο – καθορίζει ότι ο αναγραφόμενος τόπος δεν θεωρείται ως κέντρο παρεμβάσεως για τα εν λόγω σιτηρά.

1)

The sign + indicates that the location shown is treated as an intervention centre for the cereal in question.

2)

The sign – indicates that the location shown is not to be treated as an intervention centre for the cereal in question.

1)

Le signe + précise que le lieu indiqué est considéré comme centre d'intervention pour la céréale en cause.

2)

Le signe – précise que le lieu indiqué n'est pas à considérer comme centre d'intervention pour la céréale en cause.

1)

Il segno + significa che il luogo indicato è considerato centro d'intervento per il cereale in causa.

2)

Il segno – significa che il luogo indicato non è da considerarsi centro di intervento per il cereale in causa.

1)

Zīme + norāda uz to, ka šī vieta uzskatāma par intervences centru minētajiem graudaugiem.

2)

Zīme – norāda uz to, ka šī vieta nav uzskatāma par intervences centru minētajiem graudaugiem.

1)

Ženklas + nurodo, kad tam tikri produktai yra sandėliuojami intervencinėje agentūroje.

2)

Ženklas – nurodo, kad tam tikri produktai nėra sandėliuojami intervencinėje agentūroje.

1)

A + jel azt jelzi, hogy a feltüntetett hely a kérdéses gabonaféle szempontjából intervenciós központnak minősül.

2)

A – jel azt jelzi, hogy a feltüntetett hely a kérdéses gabonaféle szempontjából nem minősül intervenciós központnak.

1)

Het teken + geeft aan, dat deze plaats interventiecentrum is voor de betrokken graansoort.

2)

Het teken – geeft aan, dat deze plaats geen interventiecentrum is voor de betrokken graansoort.

1)

Znak + oznacza, że wskazane miejsce traktuje się jako centrum interwencji w odniesieniu do danego zboża.

2)

Znak – oznacza, że wskazanego miejsca nie należy traktować jako centrum interwencji w odniesieniu do danego zboża.

1)

O sinal + significa que a localidade indicada é considerada centro de intervenção para o cereal em questão.

2)

O sinal – significa que a localidade indicada não é considerada centro de intervenção para o cereal em questão.

1)

Semnul „+” indică faptul că locul menționat este considerat ca si centru de intervenție pentru cereala în cauză.

2)

Semnul „–” indică faptul că locul menționat nu este considerat ca si centru de intervenție pentru cereala în cauză.

1)

Znamienko + označuje, že uvedené miesto sa považuje za intervenčné centrum pre daný druh obilniny.

2)

Znamienko – označuje, že uvedené miesto sa nepovažuje za intervenčné centrum pre daný druh obilniny.

1)

Znak + pomeni, da se prikazana lokacija šteje za intervencijski center za zadevno žito.

2)

Znak – pomeni, da se prikazana lokacija ne šteje za intervencijski center za zadevno žito.

1)

Merkki + ilmaisee, että mainittu paikka on kyseisen viljan interventiokeskus.

2)

Merkki – ilmaisee, että mainittu paikka ei ole kyseisen viljan interventiokeskus.

1)

Tecknet + indikerar att platsen används för intervention av det aktuella spannmålsslaget.

2)

Tecknet – indikerar att platsen inte används för intervention av det aktuella spannmålsslaget

1

2

4

5

6

7

Интервенционен

Centros de intervención

Intervenční centrum

Interventionscentre

Interventionsort

Sekkumiskeskus

Κέντρα παρεμβάσεως

Intervention centres

Centres d'intervention

Centri di intervento

Intervences centri

Intervencinis centras

Intervenciós központok

Interventiecentrum

Centrum interwencji

Centros de intervencão

Centre de intervenție

Intervenčné centrum

Intervencijski center

Interventiokeskus

Interventionsort

Обикновена пшеница

Trigo blando

Pšenice setá

Blød hvede

Weichweizen

Harilik nisu

Σίτος μαλακός

Common wheat

Froment tendre

Frumento tenero

Mīkstie kvieši

Paprastieji kviečiai

Búza

Zachte tarwe

Pszenica zwyczajna

Trigo mole

grâu comun

Pšenica obyčajná

Navadna pšenica

Tavallinen vehnä

Vete

Ечемик

Cebada

Ječmen

Byg

Gerste

Oder

Κριθή

Barley

Orge

Orzo

Mieži

Miežiai

Árpa

Gerst

Jęczmień

Cevada

orz

Jačmeň

Ječmen

Ohra

Korn

Твърда пшеница

Trigo duro

Pšenice tvrdá

Hård hvede

Hartweizen

Kōva nisu

Σίτος σκληρός

Durum wheat

Froment dur

Frumento duro

Cietie kvieši

Kietieji kviečiai

Durumbúza

Durum tarwe

Pszenica durum

Trigo duro

Grâu dur

Psenica tvrdá

Trda pšenica

Durumvehnä

Durumvete

Царевица

Maíz

Kukuřice

Majs

Mais

Mais

Αραβόσιτος

Maize

Maïs

Granturco

Kukurūza

Kukurūzai

Kukorica

Maïs

Kukurydza

Milho porumb

Kukurica

Koruza

Maissi

Majs

Сорго

Sorgo

Čirok

Sorghum

Sorghum

Sorgo

Σόργο

Sorghum

Sorgho

Sorgo

Sorgo

Sorgas

Cirok

Sorgho

Sorgo

Sorgo

sorg

Cirok

Sirek

Durra

Sorgum”

2)

przed sekcją zatytułowaną „BELGIQUE” dodaje się następującą sekcję:

1

2

4

5

6

7

„БЪЛГАРИЯ

Бургаска област

Айтос

+

Бургас

+

+

+

Карнобат

+

+

Варненска област

Варна

+

+

+

Вълчи дол

+

+

+

Провадия

+

+

+

Великотърновска и Габровска област

Велико Търново

+

+

+

Павликени

+

Свищов

+

+

+

Видинска област

Дунавци

+

+

+

Врачанска област

Бяла Слатина

+

+

+

Враца

+

+

+

Мизия

+

+

+

Добричка област

Балчик

+

+

+

+

Белгун

+

Генерал Тошево

+

+

+

Добрич

+

+

 

+

Каварна

+

Карапелит

+

Шабла

+

+

+

Ловешка област

Ловеч

+

+

Монтана област

Лом

+

+

+

Монтана

+

+

Пернишка област, София-град и София област

Перник

+

Плевенска област

Гулянци

+

Левски

+

+

+

Плевен

+

+

+

Пловдивска и Смолянска област

Пловдив

+

+

Разградска област

Исперих

+

+

+

Кубрат

+

Разград

+

+

+

Русенска област

Бяла

+

+

+

Русе

+

+

+

Силистренска област

Алфатар

+

Дулово

+

+

+

Силистра

+

+

+

Тутракан

+

+

+

Сливенска област

Нова Загора

+

+

Сливен

+

+

+

Старозагорска област

Гълъбово

+

Стара Загора

+

+

+

Чирпан

+

Търговищка област

Попово

+

+

+

Търговище

+

+

+

Хасковска и Кърджалийска област

Хасково

+

+

Шуменска област

Каспичан

+

+

+

Хитрино

+

Ямболска област

Елхово

+

+

+

Стралджа

+

Ямбол

+

+

+

–”

3)

w sekcji zatytułowanej „BELGIQUE” wprowadza się następujące zmiany:

a)

skreśla się nazwę centrum „Ath”;

b)

po centrum „Liège” dodaje się centrum „Seneffe” dla pszenicy zwyczajnej i jęczmienia;

4)

w sekcji zatytułowanej „BUNDESREPUBLIK DEUTSCHLAND” wprowadza się następujące zmiany:

a)

w landzie „Brandenburg” centrum „Gusow” zastępuje się centrum „Gusow-Platkow”;

b)

w landzie „Sachsen-Anhalt” centrum „Vahldorf” zastępuje się centrum „Niedere Börde”;

5)

w sekcji zatytułowanej „FRANCE” wprowadza się następujące zmiany:

a)

tekst dotyczący departamentu „Creuse-23” otrzymuje następujące brzmienie:

i)

skreśla się centrum „Reterre”;

ii)

wiersz dotyczący centrum „Maison-Feyne” otrzymuje następujące brzmienie:

„Maison-Feyne

+

+

–”;

b)

tekst dotyczący departamentu „Haute-Loire-43” otrzymuje następujące brzmienie:

i)

wiersz dotyczący centrum „Brioude” otrzymuje następujące brzmienie:

„Brioude

+

–”;

ii)

skreśla się centrum „Le Puy”;

c)

w odniesieniu do departamentu „Puy-de-Dôme-63” wiersz dotyczący centrum „Issoire” otrzymuje następujące brzmienie:

„Issoire

+

–”;

d)

tekst dotyczący departamentu „Somme-80” otrzymuje następujące brzmienie:

„Somme 80

Abbeville

+

+

Beauquesne

+

+

Languevoisin

+

+

+

Moislains

+

+

+

Montdidier

+

+

+

Poix-de-Picardie

+

+

Saleux

+

+

–”

6)

po sekcji zatytułowanej „NEDERLAND” dodaje się następującą sekcję:

1

2

4

5

6

7

„ROMÂNIA

Alba

Blaj

+

+

Sebeș

+

+

Alba iulia

+

Arad

Arad

+

+

+

+

Pecica

+

+

+

Chișinău-criș

+

+

+

Pâncota

+

+

+

Argeș

Miroși

+

+

+

Bascov

+

+

+

Topoloveni

+

+

Bacău

Sascut

+

+

Bihor

Oradea

+

+

+

Salonta

+

+

+

Marghita

+

+

+

Săcuieni

+

+

+

Bistrita năsăud

Lechinta

+

Botoșani

săveni

+

+

Brăila

Făurei

+

+

Însurătei

+

+

Brăila

+

+

Movila miresei

+

+

Brașov

Codlea

+

Buzău

Pogoanele

+

+

Buzău

+

+

Râmnicu sărat

+

+

Mihăilești

+

+

Caraș-severin

Grădinari

+

Călărași

Călărași

+

+

+

fundulea

+

+

+

Lehliu

+

+

+

Vlad țepeș

+

+

+

Cluj

Gherla

+

Constanța

Medgidia

+

+

+

Cobadin

+

+

+

N. Bălcescu

+

+

+

Negru vodă

+

+

+

Casimcea

+

+

+

Covasna

Covasna

+

Tg. Secuiesc

+

Ozun

+

Dâmbovița

Titu

+

+

Găiești

+

+

Răcari

+

+

Tărgoviște

+

+

Dolj

Băilești

+

+

+

Leu

+

+

+

Dobrești

+

+

+

Moțăței

+

+

+

Filiași

+

+

+

Portărești

+

+

+

Galați

Tecuci

+

Independența

+

+

Galați

+

+

Berești

+

Matca

+

+

Giurgiu

Giurgiu

+

+

+

Mihăilești

+

+

+

Băneasa

+

+

+

Izvoarele

+

+

+

Gorj

Tg. cărbunești

+

Harghita

Sânsimion

+

Hunedoara

Hațeg

+

Ialomița

Tăndărei

+

+

Fetești

+

+

+

Slobozia

+

+

Urziceni

+

+

Fierbinți

+

+

Iași

Iași

+

+

Ilfov

Balotești

+

+

+

Dragomirești Vale

+

+

+

Maramureș

Ulmeni

+

Mehedinți

Prunișor

+

+

+

Vânju mare

+

+

+

Mureș

Luduș

+

+

Tg. Mureș

+

+

Neamț

Roman

+

Olt

Drăgănești olt

+

+

+

Caracal

+

+

+

Piatra olt

+

+

+

Slatina

+

+

+

Corabia

+

+

+

Prahova

Ploiești

+

Satu Mare

Carei

+

+

+

Satu Mare

+

+

+

Tășnad

+

+

+

Sanislau

+

+

+

Sălaj

Jibou

+

Sibiu

Agnita

+

Suceava

Fălticeni

+

Teleorman

Videle

+

+

+

Drăgănești Vlașca

+

+

+

Alexandria

+

+

+

Roșiorii de Vede

+

+

+

Dobrotești

+

+

+

Turnu Măgurele

+

+

+

Timiș

Timișoara

+

+

+

Lugoj

+

+

+

Deta

+

+

+

Sânicolau Mare

+

+

+

Topolovătu Mare

+

+

+

Orțișoara

+

+

+

Tulcea

Tulcea

+

+

Babadag

+

+

Cataloi

+

+

Baia

+

+

Vaslui

Bârlad

+

Vaslui

+

Huși

+

Vâlcea

Drăgășani

+

Vrancea

Focșani

+

Gugești

+

Pădureni

+

–”

7)

w sekcji zatytułowanej „ÖSTERREICH” wiersz dotyczący centrum „Ennsdorf” otrzymuje następujące brzmienie:

„Ennsdorf

+

+

+

–”;

8)

w sekcji zatytułowanej „ČESKÁ REPUBLIKA” wprowadza się następujące zmiany:

a)

tekst dotyczący regionu „Středočeský kraj” otrzymuje następujące brzmienie:

i)

skreśla się centra „Lysa n. L” i „Beroun”;

ii)

dodaje się tekst w następującym brzmieniu:

„Mesice

+

Zdice

+

–”;

b)

tekst dotyczący regionu „Karlovarský kraj” otrzymuje następujące brzmienie:

„Karlovarský kraj

Nebanice

+

–”;

c)

tekst dotyczący regionu „Jihomoravský kraj” otrzymuje następujące brzmienie:

i)

wiersz dotyczący centrum „Hodonice” otrzymuje następujące brzmienie:

„Hodonice

+

–”;

ii)

dodaje się tekst w następującym brzmieniu:

„Hosteradice

+

–”;

d)

w regionie „Moravskoslezský kraj” dodaje się centrum „Mesto Albrechtice” dla pszenicy zwyczajnej;

9)

w sekcji zatytułowanej „LIETUVA” wprowadza się następujące zmiany:

a)

wiersz dotyczący centrum „Alytus” otrzymuje następujące brzmienie:

„Alytus

+

+

–”;

b)

wiersz dotyczący centrum „Marijampole” otrzymuje następujące brzmienie:

„Marijampole

+

+

–”;

c)

dodaje się tekst w następującym brzmieniu:

„Pakruojis

+

+

–”;

10)

w sekcji zatytułowanej „MAGYARORSZÁG” wprowadza się następujące zmiany:

a)

wiersz dotyczący centrum „Kaposvar” otrzymuje następujące brzmienie:

„Kaposvar

+

+

+

+”;

b)

wiersz dotyczący centrum „Encs” otrzymuje następujące brzmienie:

„Encs

+

+

+

–”;

11)

w sekcji zatytułowanej „SLOVENSKO” dodaje się następujący tekst w regionie „Košický kraj”:

„Dobrá

+

–”.


28.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 379/65


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2005/2006

z dnia 22 grudnia 2006

nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (2), w szczególności jego art. 7,

po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

1.   Wszczęcie dochodzenia

(1)

Dnia 12 kwietnia 2006 r. Komisja ogłosiła, w drodze zawiadomienia (zwanego dalej „zawiadomieniem o wszczęciu postępowania”) opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (3), wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty syntetycznych włókien odcinkowych (zwanych dalej „PSF”) pochodzących z Malezji i Tajwanu.

(2)

Postępowanie antydumpingowe wszczęto w następstwie skargi złożonej w dniu 3 marca 2006 r. przez Comité International de la Rayonne et des Fibres Synthétiques (dalej jako „CIRFS” lub „skarżący”), w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, całkowitej wspólnotowej produkcji PSF. Skarga zawierała dowody na stosowanie dumpingu omawianego produktu oraz na zaistnienie w jego wyniku istotnej szkody, uznano zatem, że wszczęcie postępowania jest w wystarczający sposób uzasadnione.

2.   Obowiązujące środki

(3)

W marcu 2005 r., Rada, w drodze rozporządzenia (WE) nr 428/2005 (4) nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz PSF pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, oraz zmieniła obowiązujące cła antydumpingowe nałożone na PSF pochodzące z Republiki Korei. Ponadto, ostateczne cło antydumpingowe zostało również nałożone na przywóz PSF z Białorusi (5).

3.   Strony, których dotyczy postępowanie

(4)

Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących w Malezji i na Tajwanie, importerów/przedsiębiorstwa handlowe i ich stowarzyszenia, zainteresowanych dostawców i użytkowników, przedstawicieli krajów eksportujących, których dotyczy postępowanie oraz skarżącego i wszystkich zainteresowanych producentów wspólnotowych. Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono przedstawienie swojego stanowiska.

(5)

Ze względu na dużą liczbę tajwańskich producentów eksportujących wymienionych w skardze, oraz dużą liczbę producentów wspólnotowych i importerów PSF, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano zastosowanie kontroli wyrywkowej w celu ustalenia dumpingu i szkody, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(6)

Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona – by umożliwić dobór próby, wszyscy producenci eksportujący z Tajwanu, importerzy i producenci wspólnotowi zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie podstawowych informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, dotyczących ich działalności związanej z PSF w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. (dalej jako okres objęty dochodzeniem („OD”)).

(7)

W przypadku Tajwanu na pytania zawarte w kwestionariuszu odpowiedzi udzieliło dziewięć przedsiębiorstw. Osiem z dziewięciu przedsiębiorstw zgłosiło sprzedaż na wywóz do Wspólnoty w OD. Do próby włączono cztery przedsiębiorstwa stanowiące ponad 80 % zgłoszonej wielkości wywozu do Wspólnoty w OD. Dobór próby dokonano przyjmując za kryterium największą reprezentatywną wielkość wywozu, która może zostać objęta dochodzeniem w dostępnym czasie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, skonsultowano się z władzami tajwańskimi i nie wniosły one sprzeciwu. Do próby włączono następujące przedsiębiorstwa:

Far Eastern Textile Ltd.

Nan Ya Plastics Corporation

Tung Ho Spinning Weaving & Dyeing Co., Ltd.

Tuntex Distinct Corporation wraz ze swym przedsiębiorstwem powiązanym Tuntex Synthetic Corporation

(8)

Jeśli chodzi o importerów dokonujących przywozu do Wspólnoty Europejskiej, tylko trzech niepowiązanych importerów zgłosiło się i dostarczyło wymaganych informacji we wskazanym terminie. Nie było zatem potrzeby zastosowania metody kontroli wyrywkowej. Trzem niepowiązanym importerom przesłano formularze, jednak dwóch z nich zostało uznanych za niewspółpracujących z uwagi na fakt, iż nie udzielili pełnej odpowiedzi na pytania zawarte w przesłanym do nich kwestionariuszu.

(9)

W przypadku producentów należących do przemysłu wspólnotowego, zgłosiło się tylko trzech z nich, dostarczając wymagane informacje we wskazanym terminie i wyrażając gotowość do udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Nie było zatem potrzeby zastosowania metody kontroli wyrywkowej.

(10)

Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron i/lub do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Otrzymano odpowiedzi od dwóch producentów eksportujących z Malezji, czterech producentów eksportujących z Tajwanu włączonych do próby, jednego przedsiębiorstwa powiązanego z producentem eksportującym z Tajwanu oraz od trzech producentów wspólnotowych, jednego niepowiązanego importera, jednego dostawcy surowców i siedmiu użytkowników.

(11)

Komisja zwróciła się o wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celu tymczasowego ustalenia dumpingu, powstałych szkód oraz interesu Wspólnoty, a następnie je zweryfikowała. Przeprowadzono wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:

a)

Producenci wspólnotowi:

Advansa GmbH, Hamm, Niemcy

Wellman International Ltd., Kells, Irlandia

La Seda de Barcelona, Barcelona, Hiszpania

b)

Niepowiązany importer:

SIMP SPA, Verrone, Włochy

c)

Użytkownicy:

Tharreau Industries, Chemillé, Francja

Libeltex, Meulebeke, Belgia

d)

Producenci eksportujący z Malezji:

Hualon Corporation (M) Sdn. Bhd., Kuala Lumpur

Penfibre Sdn. Bhd., Penang

e)

Producenci eksportujący z Tajwanu:

Far Eastern Textile Ltd., Tajpej

Nan Ya Plastics Corporation, Tajpej

Tung Ho Spinning Weaving & Dyeing Co., Ltd., Tajpej

Tuntex Distinct Corporation, Hsichih, Taipei County i jego przedsiębiorstwo powiązane Tuntex Synthetic Corporation, Hsichih, Taipei County

4.   Okres objęty dochodzeniem

(12)

Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem” lub „OD”). Badanie tendencji w kontekście analizy szkody objęło okres od 1 stycznia 2002 r. do końca OD (zwany dalej „okresem badanym” lub okresem dochodzenia w sprawie szkody „ODS”).

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY

5.   Produkt objęty postępowaniem

(13)

Produktem objętym postępowaniem są włókna odcinkowe syntetyczne z poliestru, niezgrzeblone, nieuczesane ani nieprzerobione w inny sposób do przędzenia, obecnie objęte kodem CN 5503 20 00. Potocznie określa się je jako poliestrowe włókna odcinkowe.

(14)

Produkt ten jest podstawowym materiałem używanym na różnych etapach produkcji produktów włókienniczych. Konsumpcja wspólnotowa PSF polega albo na wykorzystywaniu PSF do przędzenia, tj. jako włókna przemysłowe do produkcji wyrobów włókienniczych, zmieszanych z innymi włóknami, takimi jak bawełna i wełna lub do celów niewłókienniczych, takich jak wyściełanie lub wypychanie niektórych produktów włókienniczych, np. poduszek, foteli samochodowych czy kurtek.

(15)

W sprzedaży są różne rodzaje tego produktu, które można wyróżnić za pomocą różnych właściwości, np. wagi, wytrzymałości, połysku i powlekania silikonem, lub za pomocą sklasyfikowania ich w różnych rodzinach produktu (okrągłe, wydrążone, składające się z dwóch komponentów włókna) i specjalnościach (włókna barwione i włókna trilobal). W odniesieniu do produkcji, można dokonać rozróżnienia między pierwotnymi PSF, wyprodukowanymi z pierwotnych surowców i regenerowanymi PSF, wytworzonymi przy użyciu poliestru z recyklingu. Wreszcie, pod względem jakości wyróżnia się PSF pierwszej klasy lub niespełniające norm jakościowych.

(16)

Dochodzenie wykazało, że wszystkie typy produktu objętego postępowaniem określonego w motywie 13, pomimo różnych specyfikacji jak wskazano w poprzednim motywie, mają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz to samo zastosowanie. Dlatego też dla celów niniejszego postępowania antydumpingowego, wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem są uznaje się za jeden produkt.

6.   Produkt podobny

(17)

Produkt objęty postępowaniem i PSF produkowane i sprzedawane we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy oraz PSF produkowane i sprzedawane na rynku krajowym obydwu krajów wywozu mają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne i to samo zastosowanie. Dlatego uznaje się je tymczasowo za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

C.   DUMPING

7.   Metodologia ogólna

(18)

Poniżej przedstawiono metodologię ogólną. Dlatego też poniższe ustalenia dotyczące dumpingu dla krajów, których dotyczy postępowanie, opisują jedynie te elementy, które są specyficzne dla każdego kraju wywozu.

7.1.   Wartość normalna

(19)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, w pierwszej kolejności zbadano, w odniesieniu do każdego współpracującego producenta eksportującego, czy jego sprzedaż na rynku krajowym PSF była reprezentatywna, tzn. czy łączna wartość takiej sprzedaży stanowiła przynajmniej 5 % łącznej wartości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty przez producenta.

(20)

Następnie Komisja ustaliła te rodzaje PSF sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty. Jeśli chodzi o badanie rodzaju produktu, zgodnie z motywem 17, Komisja rozpatrzyła rodzaje produktu sprzedawane na rynku krajowym i wywożone, posiadające to samo pochodzenie, denier, skład, przekrój, połysk, kolor, powlekanie silikonem, jakość i przeznaczenie, jako cechy bezpośrednio porównywalne.

(21)

W odniesieniu do każdego rodzaju sprzedawanego przez producentów eksportujących na ich rynkach krajowych i uznanych za bezpośrednio porównywalne z rodzajami PSF sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową danego rodzaju PSF uznawano za wystarczająco reprezentatywną w przypadku, gdy łączna wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju w OD stanowiła co najmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju PSF wywożonego do Wspólnoty.

(22)

Następnie Komisja zbadała, czy można uznać, że sprzedaż krajowa każdego rodzaju PSF, sprzedawanego na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych, była dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ustalając proporcję sprzedaży z zyskiem niezależnym odbiorcom danego rodzaju PSF.

(23)

W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży danego rodzaju PSF, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, stanowiła ponad 80 % łącznej wielkości sprzedaży dla tego rodzaju, a średnia cena ważona tego rodzaju była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona cen łącznej sprzedaży krajowej tego rodzaju dokonanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.

(24)

W przypadku, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego rodzaju produktu stanowiła najwyżej 80 % łącznej wielkości sprzedaży tego rodzaju, lub gdy średnia ważona ceny tego rodzaju była niższa niż koszty produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie tego rodzaju, pod warunkiem, że sprzedaż ta stanowiła co najmniej 10 % łącznej wielkości sprzedaży tego typu.

(25)

W przypadku, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek rodzaju produktu stanowiła mniej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju produktu, uznano, że ten konkretny rodzaj produktu był sprzedawany w niewystarczających ilościach, aby cena krajowa dawała odpowiednią podstawę do ustalenia wartości normalnej.

(26)

W każdym przypadku, gdy ceny krajowe określonego rodzaju produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły być zastosowane w celu ustalenia wartości normalnej, konieczne było zastosowanie innej metody. W takich przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna była konstruowana w oparciu o własne koszty wytworzenia każdego eksportującego producenta powiększone o rozsądną wartość kosztów sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne (zwane dalej „SG&A”) oraz rozsądną marżę zysku.

(27)

Dlatego też Komisja zbadała, czy dane o poniesionych kosztach SG&A oraz zyskach osiągniętych przez każdego z objętych postępowaniem producentów eksportujących na rynku krajowym są wiarygodne.

(28)

Rzeczywiste krajowe koszty SG&A uznawano za wiarygodne, jeżeli łączna wielkość sprzedaży na rynku krajowym przez dane przedsiębiorstwo mogła być uznana za reprezentatywną zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Krajową marżę zysku obliczono w oparciu o sprzedaż krajową dokonaną w zwykłym obrocie handlowym.

(29)

We wszystkich przypadkach, w których warunki te nie zostały spełnione Komisja badała, czy dane od innych eksporterów lub producentów na rynku krajowym państwa pochodzenia mogą być użyte zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. a ) rozporządzenia podstawowego. W przypadku, gdy wiarygodne dane były dostępne wyłącznie w odniesieniu do jednego eksportującego producenta i nie można było ustalić średniej zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego, badano czy spełnione zostały warunki zawarte w art. 2 ust. 6 lit. b), tj. czy można było zastosować dane dotyczące produkcji i sprzedaży tej samej ogólnej kategorii produktów do danego eksportera lub producenta. W przypadku gdy tego rodzaju dane dotyczące kosztów SG&A i zysku nie były dostępne lub gdy nie zostały dostarczone przez producenta eksportującego, SG&A ustalano zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie innej wiarygodnej metody.

7.2.   Cena eksportowa

(30)

Ponieważ całość wywozu była kierowana do niezależnych odbiorców we Wspólnocie, ceny eksportowe ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie cen eksportowych faktycznie zapłaconych lub należnych.

7.3.   Porównanie

(31)

Wartość normalną i ceny eksportowe porównywano na podstawie ex-works. Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie korekt, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Odpowiednie dostosowania przyznawano we wszystkich przypadkach, które uznano za uzasadnione, prawidłowe i poparte zweryfikowanymi materiałami dowodowymi.

7.4.   Margines dumpingu

(32)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego marginesy dumpingu każdego eksportującego producenta ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej poszczególnych rodzajów produktu ze średnią ważoną ceną eksportową poszczególnych typów określoną powyżej.

(33)

Zgodnie z utrwaloną praktyką Komisja dla celów ustalenia marginesu dumpingu traktuje powiązanych producentów eksportujących lub producentów należących do tej samej grupy jako jeden podmiot gospodarczy i ustala dla nich jednolity margines dumpingu. Powyższe podejście stosuje się przede wszystkim ze względu na fakt, że indywidualne marginesy dumpingu mogą stanowić zachętę do obchodzenia środków antydumpingowych poprzez umożliwienie powiązanym producentom eksportującym dokonywania wywozu do Wspólnoty za pośrednictwem tego przedsiębiorstwa, któremu przyznano najniższy margines dumpingu i ograniczając tym samym ich skuteczność.

(34)

Zgodnie z tą praktyką, powiązanych producentów eksportujących należących do tej samej grupy uznano za jeden podmiot i przyznano im jeden margines dumpingu, obliczony na podstawie średniej ważonej marginesów dumpingu współpracujących producentów w danej grupie.

(35)

Margines dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących, którzy zgłosili się zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, ale nie zostali włączeni do próby, ustalono na podstawie średniej ważonej marginesów dumpingu przedsiębiorstw włączonych do próby zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

(36)

Dla producentów eksportujących, którzy nie współpracowali, margines dumpingu został ustalony na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W tym celu, najpierw ustalono poziom braku współpracy poprzez porównanie wielkości wywozu do Wspólnoty zgłoszonej przez współpracujących producentów eksportujących z odpowiadającymi im danymi statystycznymi Eurostatu za OD.

(37)

Ponieważ poziom współpracy był niski w przypadku obydwu państw wywozu, czyli wywóz przez współpracujących producentów eksportujących z każdego z krajów wywozu był niższy niż 80 % wartości przywozu z tego kraju, ustalono rezydualny margines dumpingu w oparciu o średnią najwyższych transakcji dokonywanych po cenach dumpingowych, w reprezentatywnych ilościach, przez producentów eksportujących. Takie podejście do zagadnienia uznane zostało za konieczne w celu uniknięcia sytuacji, w której brak współpracy byłby wynagradzany, i mając na względzie fakt, iż nie było powodów by twierdzić, że strona, która nie podjęła współpracy stosowała dumping na niższym poziomie.

7.5.   Malezja

(38)

Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od dwóch producentów eksportujących.

7.5.1.   Wartość normalna

(39)

Jeden ze współpracujących producentów eksportujących nie miał wystarczająco reprezentatywnej sprzedaży produktu podobnego na swym rynku krajowym.

(40)

Dlatego też wartość normalna została skonstruowana zgodnie motywem (25) powyżej.

(41)

Dochodzenie wykazało, że zgłoszone przez przedsiębiorstwo koszty produkcji były zaniżone, ponieważ ogólne koszty wytworzenia (w tym amortyzacja, wydatki związane z najmem, wynagrodzeniami i utrzymaniem) rzeczywiście poniesione w OD zostały przeklasyfikowane jako wydatki SG&A. Przedsiębiorstwo twierdziło, że taka praktyka była stosowana po to, aby odzwierciedlić niską stopę wykorzystania mocy produkcyjnych przez zakłady produkcyjne. Jednakże rzeczywiście poniesione koszty obejmują również przeklasyfikowane ogólne koszty wytworzenia. Fakt wykorzystywania przez przedsiębiorstwo tylko części swych mocy produkcyjnych nie oznacza, że zakłady takie nie ponoszą żadnych kosztów. Wręcz przeciwnie, koszty takie zostały zaksięgowane w księgach rachunkowych przedsiębiorstwa, a ponieważ są one bezpośrednio związane z produkcją produktu podobnego, należy dokonać korekty zgłoszonych kosztów produkcji.

(42)

Wobec braku sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym w OD, jak również danych na temat tej samej ogólnej kategorii produktu, wydatki SG&A zostały określone zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Koszty SG&A opierały się w szczególności na łącznej sprzedaży wszystkich produktów na rynku krajowym. Tego rodzaju wydatki dodano do średnich kosztów produkcji przez przedsiębiorstwo każdego rodzaju produktu wywożonego w OD.

(43)

Jeśli chodzi o zysk, wobec braku jakiejkolwiek racjonalnej podstawy, posłużono się marginesem wynoszącym 5 %. Nie było informacji, które wskazywałyby na to, że marża zysku przekracza zysk normalnie osiągany przez innych eksporterów lub producentów z tytułu sprzedaży produktów należących do tej samej kategorii ogólnej, na rynku krajowym w Malezji, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(44)

Drugi współpracujący producent eksportujący miał reprezentatywną sprzedaż produktu podobnego na swym rynku krajowym. Jednakże sprzedaż w normalnym obrocie handlowym nie była dokonywana w ilościach wystarczających do tego, aby wartość normalna była oparta na rzeczywistych cenach krajowych. Z tego względu wartość normalna musiała zostać skonstruowana. Zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego wydatki SG&A były oparte na rzeczywistych danych przedsiębiorstwa dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego. Jeśli chodzi o zysk, podobnie jak w przypadku innych eksportujących producentów, zastosowano marżę zysku wynoszącą 5 %.

7.5.2.   Cena eksportowa

(45)

Obydwaj eksportujący producenci dokonywali bezpośredniej sprzedaży niezależnym odbiorcom we Wspólnocie. Dlatego też ceny eksportowe zostały ustalone w oparciu o ceny rzeczywiście zapłacone lub należne we Wspólnocie, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

7.5.3.   Porównanie

(46)

Aby zapewnić obiektywne porównanie, dokonano korekt w odniesieniu do różnic w zakresie transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, kosztów kredytów i prowizji, w przypadku gdy było to uzasadnione i miało zastosowanie.

7.5.4.   Margines dumpingu

(47)

Tymczasowe marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:

Hualon Corporation (M) Sdn. Bhd., Kuala Lumpur 12,4 %

Penfibre Sdn. Bhd., Penang 14,7 %

Wszystkie inne przedsiębiorstwa 23,0 %

7.6.   Tajwan

(48)

Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od czterech producentów eksportujących włączonych do próby oraz od jednego powiązanego przedsiębiorstwa z kraju wywozu.

(49)

Jeden z tajwańskich producentów udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w formularzu dotyczącym kontroli wyrywkowej i wystąpił z wnioskiem o ustanowienie dla niego indywidualnej stawki celnej. Jednakże przedsiębiorstwo to w OD nie dokonywało wywozu PSF do Wspólnoty i tym samym, nie mogło być uznane za producenta eksportującego. W rezultacie, nie można było ustanowić indywidualnej stawki celnej dla tego przedsiębiorstwa, w związku z czym będzie ono objęte tymczasowym cłem rezydualnym ustanowionym dla wszystkich innych tajwańskich producentów. Przedsiębiorstwo zostało poinformowane o takim podejściu, jednak nie udzieliło żadnej odpowiedzi na tę informację.

7.6.1.   Brak współpracy

(50)

Dochodzenie wykazało, że dwóch eksportujących producentów włączonych do próby dostarczyło Komisji nieprawdziwe i wprowadzające w błąd informacje.

(51)

Jeden eksportujący producent przedstawił wielkość sprzedaży na rynku krajowym oraz wartość sprzedaży, które nie odpowiadały rzeczywistym ilościom i wartościom dostaw produktu podobnego do odbiorców krajowych. W wielu transakcjach stwierdzono, że zgłoszone ilości były wyższe a ich wartość niższa od zamówionych przez odbiorcę krajowego, zgodnie z prowadzonym przez przedsiębiorstwo rejestrem dostaw. Należy zatem stwierdzić, że ilości rzeczywiście sprzedane to ilości zamówione przez odbiorcę krajowego i zaksięgowane w rejestrze dostaw, a nie te, które zostały zgłoszone i uwidocznione w fakturach przekazanych Komisji.

(52)

Ponadto, jeśli chodzi o zgłoszoną wartość sprzedaży, stwierdzono, że przedsiębiorstwo dodało fikcyjne transakcje w celu stworzenia pozoru, iż łączna kwota, na którą opiewały faktury dotyczące jednego zamówienia odpowiadają całej kwocie tego zamówienia. Te dodatkowe transakcje musiały być fikcyjne, ponieważ nie zostały zaksięgowane w prowadzonym przez przedsiębiorstwo rejestrze dostaw.

(53)

Należy zwrócić uwagę na fakt, iż dla zgłoszonych transakcji na rynku krajowym, podających nieprawdziwe ilości i wartości oraz zawierających fikcyjne transakcje, przedsiębiorstwo dostarczyło specyfikacje wysyłkowe i faktury wskazujące na istnienie prawdziwych dokumentów na ich potwierdzenie. Mając na względzie fakt, iż stwierdzono nieprawdziwość zgłoszonych danych, należy stwierdzić, że również dokumenty potwierdzające te dane zostały sfałszowane w celu dostosowania ich do nieprawdziwych informacji.

(54)

Manipulując w ten sposób krajowymi cenami jednostkowymi i ilościami, przedsiębiorstwo dostarczyło Komisji nieprawdziwe i wprowadzające w błąd informacje.

(55)

Stwierdzono, że również i inny eksportujący producent przedstawił nieprawdziwe i wprowadzające w błąd informacje na temat swej sprzedaży krajowej. Przedsiębiorstwo to zgłosiło, w szczególności, pewne rodzaje produktu będące przedmiotem transakcji krajowych, różniące się od tych zawartych w zamówieniu odbiorcy i zaksięgowane w księgach zamówień prowadzonych przez dział sprzedaży przedsiębiorstwa. Dotyczyło to najczęściej wywożonych rodzajów PSF, wprowadzając tym samym w błąd Komisję, która zastosowała ceny krajowe mimo, iż sprzedaż ta, z uwagi na swą niską wielkość, nie była reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(56)

Ponadto, aby uzasadnić różnicę stwierdzoną w konkretnej transakcji, pokazująca, iż rodzaj dostarczonego produktu nie odpowiada temu, który został zgłoszony Komisji, przedsiębiorstwo przedłożyło sfałszowany dokument będący kopią podpisanej specyfikacji wysyłkowej, wysłanej rzekomo przez odbiorcę na prośbę przedsiębiorstwa. Dokument ten nie odpowiadał oryginałowi dostarczonemu wcześniej przez przedsiębiorstwo. Dokumenty nie zgadzały się pod względem rodzaju produktu, co wskazuje na to, iż rzekomy dokument potwierdzający został sfałszowany w celu wprowadzenia Komisji w błąd.

(57)

Ponadto dochodzenie wykazało, że powszechną praktyką przedsiębiorstw na Tajwanie jest przechowywanie podpisanych przez odbiorców specyfikacji wysyłkowych, jako dowód dostarczenia zamówionych ilości produktu. Potwierdził to zarówno omawiany eksportujący producent, jak i inni eksportujący producenci, u których przeprowadzano wizyty weryfikacyjne. Jednakże mimo, iż Komisja poprosiła w szczególności o te specyfikacje za OD, nie udostępniono jej żadnych tego typu dokumentów w czasie wizyty weryfikacyjnej. Tym samym, przedsiębiorstwo nie tylko odmówiło dostarczenia niezbędnych dokumentów, lecz również w sposób znaczący utrudniało dochodzenie.

(58)

Mając na uwadze fakt, iż obydwa przedsiębiorstwa były w stanie dostarczyć sfałszowane specyfikacje wysyłkowe i faktury, aby uzasadnić transakcje krajowe, oraz że dokumenty takie stanowią część zintegrowanego systemu, należy stwierdzić, że każdy dokument mający związek z tym systemem może podlegać manipulacji, a tym samym być niewiarygodny. Ponadto charakter i zakres nieprawdziwych i wprowadzających w błąd informacji również poddaje pod wątpliwość rzetelność wszystkich danych przedłożonych przez te przedsiębiorstwa. Dlatego też postanowiono nie uwzględnić w całości informacji dostarczonych przez te przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(59)

Przedsiębiorstwa zostały bezzwłocznie powiadomione o powodach, ze względu na które zamierzano nie uwzględniać przedstawionych informacji oraz otrzymały możliwość udzielenia dalszych wyjaśnień zgodnie z art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Jednakże, udzielone przez przedsiębiorstwa wyjaśnienia były niezadowalające i nie mogły obalić dowodów wskazujących na przedstawienie nieprawdziwych i wprowadzających w błąd informacji.

(60)

Dlatego też margines dumpingu obliczono tymczasowo na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

7.6.2.   Wartość normalna

(61)

Sprzedaż produktu podobnego na rynku krajowym dokonywana przez dwóch współpracujących producentów była reprezentatywna.

(62)

Jeden eksportujący producent dokonywał sprzedaży na rynku krajowym zarówno powiązanym jak i niepowiązanym odbiorcom. Produkt sprzedawany powiązanym odbiorcom był następnie odsprzedawany niezależnym odbiorcom. Mając na uwadze fakt, iż te dwa powiązane przedsiębiorstwa współpracowały w zakresie produkcji i sprzedaży, stwierdzono, że należy uznać je za jeden podmiot gospodarczy. Z tego też względu, tam gdzie było to możliwe, wartość normalna była ustalana na podstawie cen zapłaconych lub należnych, w zwykłym obrocie handlowym, od pierwszego niezależnego odbiorcy.

(63)

W przypadku większości rodzajów produktu sprzedawanych przez wspomnianych współpracujących producentów, nie było wystarczającej sprzedaży krajowej dokonywanej w zwykłym obrocie gospodarczym, w związku z czym wartość normalna musiała być konstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W tym przypadku, wysokość SG&A i zysku była oparta na rzeczywistych danych dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym przez producenta eksportującego objętego dochodzeniem, zgodnie z pierwszą częścią art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

7.6.3.   Cena eksportowa

(64)

Dla dwóch współpracujących producentów eksportujących ceny eksportowe zostały ustalone w oparciu o ceny rzeczywiście zapłacone lub należne od niepowiązanych odbiorców we Wspólnocie, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

7.6.4.   Porównanie

(65)

Aby zapewnić obiektywne porównanie, dokonano korekt w odniesieniu do różnic w zakresie transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, kosztów kredytów i prowizji, w przypadku gdy było to uzasadnione i miało zastosowanie.

7.6.5.   Margines dumpingu

(66)

Dla współpracujących przedsiębiorstw niewłączonych do próby, margines dumpingu ustalono w oparciu o średnią ważoną marginesów dumpingu obliczonych dla przedsiębiorstw włączonych do próby, reprezentujących ponad 12,0 % tajwańskiego wywozu do Wspólnoty. W tym celu, margines dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących, ustalony w oparciu o dostępne fakty, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, nie został ujęty w średniej, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

(67)

Tymczasowe marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:

Far Eastern Textile Ltd., Tajpej 29,5 %

Nan Ya Plastics Corporation, Tajpej 29,5 %

Tung Ho Spinning Weaving & Dyeing Co., Ltd., Tajpej 14,7 %

Tuntex Distinct Corporation, Hsichih, Taipei County 18,2 %

Tuntex Synthetic Corporation, Hsichih, Taipei County 18,2 %

Współpracujące przedsiębiorstwa niewłączone do próby 16,5 %

Wszystkie inne przedsiębiorstwa 29,5 %

D.   SZKODA

1.   Produkcja wspólnotowa

(68)

W okresie objętym dochodzeniem PSF były produkowane przez 18 przedsiębiorstw we Wspólnocie:

ośmiu producentów wspólnotowych, którzy złożyli skargę, z których trzech w pełni współpracowało z Komisją w toku dochodzenia,

sześciu producentów, którzy poparli skargę, jednakże nie współpracowali w toku dochodzenia,

czterech producentów, którzy nie wypowiedzieli się na etapie składania skargi i nie współpracowali w toku dochodzenia.

(69)

W związku z powyższym, uznano, że PSF produkowane przez wszystkie wyżej wymienione przedsiębiorstwa stanowią produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

2.   Przemysł wspólnotowy

(70)

Jak wyjaśniono w motywie (8) powyżej, zgłosiło się trzech producentów wspólnotowych, którzy przedstawili wymagane informacje określone w zawiadomieniu we wskazanym terminie i wyrazili gotowość do udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Wysłano zatem formularze do wspomnianych trzech producentów wspólnotowych, którzy poparli skargę i w pełni współpracowali w toku dochodzenia. Producenci ci stanowią ponad 25 % wspólnotowej produkcji produktu objętego postępowaniem, dlatego też uznaje się, że stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

3.   Konsumpcja we Wspólnocie

(71)

Konsumpcję we Wspólnocie określono na podstawie wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem z krajów, których dotyczy postępowanie, w oparciu o zgłoszone dane, uzupełnione danymi Eurostatu, oraz z innych państw trzecich produkujących i wywożących produkt objęty postępowaniem do Wspólnoty, w oparciu o dane Eurostatu, jak również na podstawie wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym zarówno przez przemysł wspólnotowy, jak i przez innych producentów wspólnotowych. Jeśli chodzi o tę ostatnią grupę, posłużono się danymi przedstawionymi w odpowiedziach udzielonych w mini-formularzach, które zostały wysłane zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w motywie 143, natomiast w odniesieniu do tych wspólnotowych producentów, którzy w ogóle nie współpracowali, posłużono się danymi zawartymi w skardze.

(72)

Na tej podstawie konsumpcja wspólnotowa w badanym okresie nieznacznie wzrosła, tj. o 3 % w okresie od 2002 r. do OD. Najpierw konsumpcja ta spadła o 5 % w latach 2002–2003, a następnie wzrosła o ponad 8 %, osiągając wielkość 834 093 tony w OD.

Tabela 1

Konsumpcja w UE (wielkość)

 

2002

2003

2004

OD = 2005

Konsumpcja (w tonach)

810 226

771 298

825 969

834 093

Wskaźnik

100

95

102

103

4.   Łączna ocena skutków przywozu objętego postępowaniem

(73)

Najpierw zbadano, czy przywóz z Tajwanu i z Malezji należy oceniać łącznie, zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(74)

Ustalono, że:

marginesy dumpingu ustalone w odniesieniu do przywozu z każdego z krajów, których dotyczy postępowanie były powyżej progu de minimis, określonego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego,

wielkość przywozu z każdego z tych krajów nie była nieznaczna w rozumieniu art. 5 ust 7 rozporządzenia podstawowego, ponieważ udział w rynku tych krajów wynosił od 2 % do 13 % w OD, a także

łączną ocenę uznano za odpowiednią w świetle warunków konkurencji zarówno pomiędzy przywożonymi towarami pochodzącymi z tych krajów, jak i pomiędzy tymi przywożonymi towarami, a podobnym produktem wspólnotowym. W tym celu zachowanie rynkowe eksporterów zostało poddane analizie pod względem tendencji cen eksportowych oraz ilości. Stwierdzono, że poziom podcięcia cenowego wynoszący od 43 % do 50 % jest w miarę podobny, i że ceny sprzedaży obydwu krajów mają te same tendencje, co produkt podobny produkowany i sprzedawany przez przemysł wspólnotowy. Stwierdzono również, że eksporterzy z krajów, których dotyczy postępowanie, skorzystają z tych samych kanałów sprzedaży, co przemysł wspólnotowy, tj. sprzedają bezpośrednio niezależnym odbiorcom. Ponadto dochodzenie wykazało, że przywóz objęty postępowaniem oraz produkt podobny mają te same właściwości fizycznie i chemiczne, przez co poszczególne rodzaje produktu są w stosunku do siebie konkurencyjne.

Jak przedstawiono w tabeli poniżej, wielkość przywozu zarówno z Tajwanu, jak i z Malezji wskazuje na znaczny wzrost, szczególnie w okresie od 2004 r. do końca OD.

(75)

Z tych też powodów, stwierdza się tymczasowo, że wszystkie kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego są spełnione i że przywóz pochodzący z Tajwanu i Malezji należy oceniać łącznie.

5.   Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie

5.1.   Wielkość i udział w rynku przywozu objętego postępowaniem

(76)

Wielkość przywozu z tych krajów podwoiła się w okresie od 2002 r. do OD. O ile w 2002 r. wielkość przywozu wynosiła 62 574 ton, w OD osiągnęła ona poziom 127 890 ton. Początkowo w latach 2002–2003 wielkość przywozu spadła o 5 %, a następnie, do końca OD wzrosła o 115 %. Wzrost przywozu był szczególnie duży w okresie od 2004 r. do OD, kiedy to przywóz wzrósł o 76 %.

Tabela 2

Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie

Przywóz (tony)

2002

2003

2004

OD

Tajwan

58 679

54 869

66 915

111 390

Wskaźnik

100

94

114

190

Malezja

3 894

4 494

5 825

16 500

Wskaźnik

100

115

150

424

Łącznie kraje, których dotyczy postępowanie

62 574

59 363

72 740

127 890

Wskaźnik

100

95

116

204

(77)

Udział w rynku krajów, których dotyczy postępowanie uległ niemal podwojeniu w okresie od 2002 r. do OD: z 8 % do 15 %, co oznacza wzrost o 7 punktów procentowych. Wzrost jest szczególnie zauważalny w okresie od 2004 r. do OD, kiedy to wynosił on 73,8 %.

Tabela 3

Udział w rynku krajów, których dotyczy postępowanie

Udziały w rynku

2002

2003

2004

OD

Tajwan

7,2 %

7,1 %

8,1 %

13,4 %

Malezja

0,5 %

0,6 %

0,7 %

2,0 %

Łącznie kraje, których dotyczy postępowanie

7,7 %

7,7 %

8,8 %

15,3 %

5.2.   Ceny

(78)

Od 2002 r. do OD ceny przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie wzrosły o 9 %. Najpierw ceny te spadły o 7 % w latach 2002–2003, a następnie wzrosły o 16 % w okresie o