ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 341

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 49
7 grudnia 2006


Spis treści

 

I   Akty, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1793/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

1

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1794/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. ustanawiające wspólny schemat opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej ( 1 )

3

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1795/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. otwierające kontyngent taryfowy na rok 2007 na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych, objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93

17

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1796/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. otwierające kontyngent taryfowy na rok 2007 na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Islandii uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93

20

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1797/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. otwierające kontyngent taryfowy na rok 2007 na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93

22

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1798/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. otwierające kontyngenty taryfowe na 2007 r. na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93

24

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1799/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 26/2004 dotyczące rejestru statków rybackich Wspólnoty

26

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1800/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007

29

 

 

II   Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

Rada

 

*

Decyzja Rady z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, dotyczącego kontyngentów taryfowych na cukier i produkty cukrownicze pochodzące z Chorwacji lub ze Wspólnoty

31

Protokół zmieniający Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, dotyczący kontyngentów taryfowych na cukier i produkty cukrownicze pochodzące z Chorwacji lub ze Wspólnoty

33

 

 

Komisja

 

*

Decyzja Komisji z dnia 5 grudnia 2006 r. zmieniająca decyzję 2006/80/WE w odniesieniu do Słowenii (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5797)

37

 

*

Decyzja Komisji z dnia 6 grudnia 2006 r. określająca stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin

39

 

*

Decyzja Komisji z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie udziału finansowego Wspólnoty na 2006 r. w wydatkach poniesionych przez Belgię i Niemcy w celu zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5894)

43

 

*

Decyzja Komisji z dnia 6 grudnia 2006 r. kończąca ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji w odniesieniu do przywozu ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

46

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty, których publikacja jest obowiązkowa

7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1793/2006

z dnia 6 grudnia 2006 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 grudnia 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 386/2005 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 3).


ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 6 grudnia 2006 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

052

76,7

204

45,8

999

61,3

0707 00 05

052

124,3

204

74,1

628

171,8

999

123,4

0709 90 70

052

138,7

204

63,7

999

101,2

0805 10 20

388

46,7

508

15,3

528

26,3

999

29,4

0805 20 10

052

63,5

204

55,9

999

59,7

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

052

65,4

388

111,5

999

88,5

0805 50 10

052

48,8

388

44,4

528

28,7

999

40,6

0808 10 80

388

59,7

400

106,4

404

99,8

720

68,2

999

83,5

0808 20 50

052

98,8

400

109,0

528

106,5

720

51,2

999

91,4


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 750/2005 (Dz.U. L 126 z 19.5.2005, str. 12). Kod „999” odpowiada „innym pochodzeniom”.


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/3


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1794/2006

z dnia 6 grudnia 2006 r.

ustanawiające wspólny schemat opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji lotniczej w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (rozporządzenie w sprawie zapewniania służb) (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (rozporządzenie ramowe) (2), w szczególności jego art. 8 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Komisja jest zobowiązana do ustanowienia wspólnego schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej, obejmującego całą Wspólnotę Europejską. Rozporządzenie, którego przepisy stosuje się bezpośrednio, jest najodpowiedniejszym instrumentem do tego celu, ponieważ gwarantuje jednolite stosowanie wspólnego schematu opłat w całej jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej.

(2)

Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia ramowego Eurocontrol otrzymał zadanie wspomagania Komisji przy opracowywaniu przepisów wykonawczych dotyczących wspólnego schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej. Niniejsze rozporządzenie oparte jest na podsumowującym to sprawozdaniu z dnia 29 października 2004 r.

(3)

Opracowanie wspólnego schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej we wszystkich fazach lotu ma zasadnicze znaczenie dla wdrożenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej. System ten powinien przyczynić się do poprawy przejrzystości ustalania, nakładania i egzekwowania opłat od użytkowników przestrzeni powietrznej. System powinien również zachęcać do bezpiecznego, wydajnego i skutecznego zapewniania służb żeglugi powietrznej podmiotom z nich korzystającym, które finansują system, a także zachęcać do świadczenia zintegrowanych usług.

(4)

Zgodnie z ogólnym celem, jakim jest poprawa efektywności kosztowej służb żeglugi powietrznej, schemat opłat powinien sprzyjać zwiększaniu wydajności operacyjnej i poprawie efektywności kosztowej.

(5)

W celu zapewnienia podróżującym dostępu do sieci transportu lotniczego, a w szczególności do średnich i małych portów lotniczych, a także dostępu do większych portów lotniczych po osiągalnych kosztach, państwa członkowskie powinny móc stosować te same stawki jednostkowe opłat za służby terminalowe we wszystkich portach lotniczych obsługiwanych przez tę samą instytucję zapewniającą służby ruchu lotniczego lub ewentualnie w kilku grupach takich portów lotniczych, w celu pokrycia całkowitych kosztów służb terminalowych.

(6)

Wspólny schemat opłat powinien być zgodny z art. 15 Konwencji chicagowskiej ICAO z 1944 r. o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.

(7)

Ponieważ państwa członkowskie w większości są stronami Umowy wielostronnej w sprawie opłat trasowych „Eurocontrol” z dnia 12 lutego 1981 r., a Wspólnota podpisała protokół przystąpienia do zrewidowanej konwencji Eurocontrol, zasady opracowane w ramach niniejszego rozporządzenia powinny być zgodne z systemem opłat trasowych Eurocontrol.

(8)

Schemat opłat powinien umożliwiać optymalne wykorzystanie przestrzeni powietrznej z uwzględnieniem przepływu ruchu lotniczego, w szczególności w obrębie funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej ustanowionych zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej) (3).

(9)

Zgodnie z oświadczeniem załączonym do rozporządzenia w sprawie przestrzeni powietrznej (4) Komisja sporządzi do 2008 r. sprawozdanie na temat doświadczeń z zakresu tworzenia funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej. Przy tej okazji Komisja dokona oceny trudności, jakie mogą zaistnieć w wyniku utrzymania oddzielnych stawek jednostkowych w ramach funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej.

(10)

Konieczne jest określenie wymogów dotyczących udostępniania w odpowiednim czasie przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej i właściwym organom pełnych i przejrzystych informacji o podstawie kosztowej.

(11)

Poziom opłat dotyczących w szczególności lekkich statków powietrznych nie powinien zniechęcać do korzystania z urządzeń i służb niezbędnych dla zapewnienia bezpieczeństwa ani do wdrażania nowych technik i procedur.

(12)

Formuła pobierania opłat za korzystanie z terminalowych służb żeglugi powietrznej powinna odzwierciedlać odmienny charakter tych służb w porównaniu do trasowych służb żeglugi powietrznej.

(13)

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wspólnego ustalania stawek jednostkowych, w szczególności w przypadku stref pobierania opłat obejmujących przestrzeń powietrzną więcej niż jednego państwa członkowskiego lub jeśli państwa członkowskie są stronami wspólnego systemu opłat trasowych.

(14)

W celu poprawy wydajności schematu opłat oraz ograniczenia obciążenia administracyjnego i rachunkowego państwa członkowskie powinny mieć możliwość pobierania opłat trasowych wspólnie w ramach wspólnego systemu opłat trasowych i przy zastosowaniu jednej opłaty za dany lot.

(15)

Ważne jest wzmocnienie środków prawnych niezbędnych do zapewnienia szybkiego i pełnego uiszczania opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej przez użytkowników tych służb.

(16)

Opłaty nakładane na użytkowników przestrzeni powietrznej powinny być ustalane i stosowane uczciwie i przejrzyście, po konsultacji z użytkownikami. Opłaty takie powinny podlegać regularnym przeglądom.

(17)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki niezbędne do opracowania schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej spójnego z systemem opłat trasowych Eurocontrol.

2.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do służb żeglugi powietrznej świadczonych przez instytucje zapewniające służby ruchu lotniczego, wyznaczone zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 550/2004, oraz przez instytucje zapewniające służby meteorologiczne, jeśli zostały one wyznaczone zgodnie z art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia, obsługujących ogólny ruch lotniczy na obszarze europejskim (EUR) i afrykańskim (AFI) Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO), na terenie których państwa członkowskie odpowiadają za zapewnienie służb żeglugi powietrznej.

3.   Państwa członkowskie mogą stosować niniejsze rozporządzenie do służb żeglugi powietrznej zapewnianych w przestrzeni powietrznej będącej w ich obszarze odpowiedzialności wewnątrz innych obszarów ICAO, pod warunkiem że poinformują o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

4.   Państwa członkowskie mogą stosować niniejsze rozporządzenie w odniesieniu do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, które otrzymały zezwolenie na zapewnianie tych służb bez certyfikacji, zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia w sprawie zapewniania służb.

5.   Państwa członkowskie mogą zdecydować o niestosowaniu niniejszego rozporządzenia do służb żeglugi powietrznej na lotniskach, na których rocznie odbywa się mniej niż 50 000 lotów handlowych, niezależnie od maksymalnej masy startowej i liczby wykorzystywanych miejsc pasażerskich, przy czym liczbę lotów oblicza się jako średnią roczną sumę startów i lądowań za ostatnie trzy lata.

Państwa członkowskie powiadamiają o tym Komisję. Komisja okresowo publikuje zaktualizowane wykazy lotnisk objętych tym wyłączeniem.

6.   Bez uszczerbku dla stosowania zasad, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia w sprawie zapewnienia służb, państwa członkowskie mogą zadecydować, że nie będą obliczać opłat terminalowych zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia ani ustalać stawek jednostkowych opłat terminalowych zgodnie z art. 13 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zapewniania służb żeglugi powietrznej dla lotnisk, na których rocznie odbywa się mniej niż 150 000 lotów handlowych, niezależnie od maksymalnej masy startowej i liczby wykorzystywanych miejsc pasażerskich, przy czym liczbę lotów oblicza się jako średnią roczną sumę startów i lądowań za ostatnie trzy lata.

Przed podjęciem tej decyzji państwa członkowskie oceniają, w jakim stopniu spełnione zostały warunki określone w załączniku I, w tym warunek przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej.

Ostateczna ocena tego, czy warunki zostały spełnione, i decyzja państw członkowskich wraz z pełnym uzasadnieniem, obejmującym także wyniki konsultacji z użytkownikami, jest publikowana i przekazywana do wiadomości Komisji.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia ramowego.

Dodatkowo mają zastosowanie następujące definicje:

a)

„użytkownik służb żeglugi powietrznej” oznacza podmiot eksploatujący statek powietrzny w czasie wykonywania lotu lub, jeśli nie jest znana jego tożsamość, oznacza wówczas właściciela statku powietrznego, chyba że wykaże on, że inna osoba eksploatowała wtedy statek powietrzny;

b)

„przedstawiciel użytkowników przestrzeni powietrznej” oznacza dowolną osobę lub jednostkę prawną reprezentującą interesy jednej lub kilku kategorii użytkowników służb żeglugi powietrznej;

c)

„IFR” oznacza przepisy wykonywania lotów według wskazań przyrządów (Instrument Flight Rules), zgodnie z definicją zawartą w załączniku 2 do Konwencji chicagowskiej z 1944 r. o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (wydanie dziesiąte, lipiec 2005 r.);

d)

„VFR” oznacza przepisy wykonywania lotów z widocznością (Visual Flight Rules), zgodnie z definicją zawartą w załączniku 2 do Konwencji chicagowskiej z 1944 r. o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (wydanie dziesiąte, lipiec 2005 r.);

e)

„strefa pobierania opłat trasowych” oznacza część przestrzeni powietrznej, dla której określa się jedną podstawę kosztową i jedną stawkę jednostkową;

f)

„strefa pobierania opłat terminalowych” oznacza lotnisko lub grupę lotnisk, dla których określa się jedną podstawę kosztową i jedną stawkę jednostkową;

g)

„handlowy transport lotniczy” oznacza dowolną operację statku powietrznego polegającą na przewozie pasażerów, ładunku lub poczty za wynagrodzeniem lub w drodze wynajmu.

Artykuł 3

Zasady funkcjonowania schematu opłat

1.   Schemat opłat odzwierciedla koszty ponoszone bezpośrednio i pośrednio w celu zapewnienia służb żeglugi powietrznej.

2.   Koszty trasowych służb żeglugi powietrznej finansowane są z opłat trasowych nakładanych na użytkowników służb żeglugi powietrznej.

3.   Koszty terminalowych służb żeglugi powietrznej finansowane są z opłat terminalowych nakładanych na użytkowników służb żeglugi powietrznej i/lub innych przychodów, w tym subsydiów krzyżowych zgodnych z prawem wspólnotowym.

4.   Ustępy 2 i 3 nie naruszają możliwości finansowania zwolnień udzielanych niektórym użytkownikom służb żeglugi powietrznej z innych źródeł finansowania zgodnie z art. 9.

5.   Schemat opłat zapewnia przejrzystość i konsultowanie podstaw kosztowych oraz podziału kosztów pomiędzy różne służby.

Artykuł 4

Ustanowienie stref pobierania opłat

1.   Państwa członkowskie ustanawiają strefy pobierania opłat w przestrzeni powietrznej wchodzącej w ich obszar odpowiedzialności, w której użytkownikom przestrzeni powietrznej zapewniane są służby żeglugi powietrznej.

2.   Strefy pobierania opłat są wyznaczane z uwzględnieniem natężenia ruchu lotniczego i zapewnienia służb kontroli ruchu lotniczego, po konsultacji z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej.

3.   Strefa pobierania opłat trasowych rozciąga się od powierzchni ziemi do górnej przestrzeni powietrznej włącznie, z zastrzeżeniem możliwości ustanowienia przez państwo członkowskie specjalnej strefy obejmującej złożoną strukturę przestrzeni terminalowej, po przeprowadzeniu konsultacji z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej.

4.   W przypadku stref pobierania opłat obejmujących przestrzeń powietrzną więcej niż jednego państwa członkowskiego zainteresowane państwa członkowskie dokonują odpowiednich ustaleń w celu spójnego i jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia w danej przestrzeni powietrznej. Państwa członkowskie informują o tym Komisję oraz Eurocontrol.

ROZDZIAŁ II

KOSZTY ZAPEWNIENIA SŁUŻB ŻEGLUGI POWIETRZNEJ

Artykuł 5

Kwalifikujące się służby, urządzenia i działania

1.   Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wskazane w art. 1 ust. 2 i 4 określają koszty ponoszone w celu zapewnienia służb żeglugi powietrznej w odniesieniu do urządzeń i służb przewidzianych i wdrożonych zgodnie z regionalnym europejskim planem żeglugi powietrznej ICAO w strefach pobierania opłat wchodzących w ich obszar odpowiedzialności.

Koszty te obejmują wydatki administracyjne, szkolenia, badania, testy i próby oraz działalność badawczo-rozwojową prowadzoną w związku z tymi służbami.

2.   Państwa członkowskie mogą określić następujące koszty, jeśli są one ponoszone w związku z zapewnianiem służb żeglugi powietrznej:

a)

koszty ponoszone przez właściwe organy krajowe;

b)

koszty ponoszone przez uznane organizacje, o których mowa w art. 3 rozporządzenia w sprawie zapewniania służb;

c)

koszty wynikające z umów międzynarodowych.

3.   Bez uszczerbku dla innych źródeł finansowania i w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa, efektywności kosztowej i zapewniania służb, opłaty mogą być wykorzystywane na sfinansowanie kosztów projektów służących wsparciu poszczególnych kategorii użytkowników przestrzeni powietrznej i/lub instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, realizowanych w celu poprawy wspólnej infrastruktury żeglugi powietrznej, zapewnianych służb żeglugi powietrznej i wykorzystania przestrzeni powietrznej zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.

Artykuł 6

Kalkulacja kosztów

1.   Koszty kwalifikujących się służb, urządzeń i działań w znaczeniu art. 5 określane są zgodnie z księgami rachunkowymi, o których mowa w art. 12 rozporządzenia w sprawie zapewniania służb, za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia. Jednorazowe skutki wynikające z wprowadzenia międzynarodowych standardów rachunkowości mogą być rozłożone na okres nieprzekraczający 15 lat.

2.   Koszty, o których mowa w ust. 1, rozbijane są na koszty personelu, pozostałe koszty operacyjne, koszty amortyzacji, koszt kapitału oraz koszty wyjątkowe obejmujące niepodlegające zwrotowi zapłacone cła i podatki, a także wszelkie inne powiązane koszty.

Koszty personelu obejmują wynagrodzenia brutto, płatności za pracę w nadgodzinach, pracownicze składki na ubezpieczenie społeczne oraz koszty emerytur i innych świadczeń.

Inne koszty operacyjne obejmują koszty ponoszone w wyniku zakupu towarów i usług wykorzystywanych w celu zapewnienia służb żeglugi powietrznej, w szczególności usługi zlecone, takie jak łączność, zewnętrzny personel, taki jak konsultanci, materiały, energię, narzędzia, wynajem budynków, wyposażenie i urządzenia, konserwację, koszty ubezpieczenia i koszty podróży. W przypadku gdy instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego nabywa inne usługi żeglugi powietrznej, wlicza ona faktyczne wydatki poniesione na te służby do swoich innych kosztów operacyjnych.

Koszty amortyzacji dotyczą łącznej wartości środków trwałych wykorzystywanych do celów służb żeglugi powietrznej. Środki trwałe są amortyzowane zgodnie ze swoim oczekiwanym okresem eksploatacji, przy zastosowaniu metody liniowej w odniesieniu do historycznego kosztu amortyzowanych środków. Jeśli środki należą do instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej, która objęta jest systemem zachęt wymienionym w art. 12 ust. 2, przy obliczaniu amortyzacji można zastosować księgowanie kosztów bieżących zamiast księgowania kosztów historycznych. Metoda nie może być zmieniana w okresie amortyzacji.

Koszt kapitału jest równy iloczynowi:

a)

sumy średniej wartości księgowej netto środków trwałych aktualnie eksploatowanych lub w trakcie budowy, wykorzystywanych przez instytucję zapewniającą służby żeglugi powietrznej oraz średniej wartości aktywów obrotowych netto niezbędnych do zapewniania służb żeglugi powietrznej; oraz

b)

ważonej średniej stopy oprocentowania zadłużenia i stopy zwrotu z kapitału własnego.

Koszty wyjątkowe to jednorazowe koszty poniesione w danym roku w związku z zapewnianiem służb żeglugi powietrznej.

3.   Dla celów ust. 2 akapit piąty, współczynniki wagowe oparte są na stosunku między finansowaniem ze środków pochodzących z zadłużenia a finansowaniem z kapitału własnego. Stopa oprocentowania zadłużenia równa jest średniej stopie oprocentowania zadłużenia mającej zastosowanie do danej instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej. Stopa zwrotu z kapitału własnego uwzględnia ryzyko finansowe ponoszone przez instytucję zapewniającą służby żeglugi powietrznej, przy czym wyznacznikiem jest stopa oprocentowania obligacji państwowych. Jeśli instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej objęta jest systemem zachęt wymienionym w art. 12 ust. 2, zastosowana może zostać dodatkowa premia zapewniająca odpowiednie uwzględnienie specyficznego ryzyka finansowego ponoszonego przez taką instytucję.

W przypadku gdy aktywa nie należą do instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej, ale są uwzględnione w wyliczeniu kosztu kapitału, państwa członkowskie dbają o to, by koszty tych aktywów nie były rozliczane dwukrotnie.

Artykuł 7

Podział kosztów

1.   Koszty kwalifikujących się służb, urządzeń i działań w znaczeniu art. 5 są przypisywane w przejrzysty sposób do stref pobierania opłat, w odniesieniu do których zostały one faktycznie poniesione.

Jeśli ponoszone koszty dotyczą różnych stref pobierania opłat, są one przypisywane proporcjonalnie na podstawie przejrzystej metodologii spełniającej wymogi art. 8.

2.   Koszty terminalowych służb żeglugi powietrznej obejmują:

a)

służby kontroli lotniska, lotniskowe służby informacji powietrznej, włączając służby doradcze ruchu lotniczego, oraz służby ostrzegawcze;

b)

służby ruchu lotniczego obsługujące przyloty i odloty statków powietrznych w określonej odległości od portu lotniczego, zgodnie z wymaganiami operacyjnymi;

c)

odpowiednią część kosztów wszelkich pozostałych składników służb żeglugi powietrznej, odzwierciedlającą odpowiednio rozdział między trasowymi służbami żeglugi powietrznej i terminalowymi służbami żeglugi powietrznej.

3.   Koszty służb trasowych obejmują koszty, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów wymienionych w ust. 2.

4.   W przypadku gdy lotom z widocznością (VFR) udziela się zwolnienia zgodnie z art. 9, instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej wykazuje koszty służb żeglugi powietrznej zapewnianych lotom VFR oddzielnie od kosztów służb dla lotów IFR. Koszty te mogą być ustalane za pomocą metody kosztów krańcowych z uwzględnieniem korzyści dla lotów IFR wynikających z udostępnienia służb lotom VFR.

Artykuł 8

Przejrzystość podstawy kosztowej

1.   Z zastrzeżeniem art. 18 rozporządzenia w sprawie zapewnienia służb, państwa członkowskie i/lub instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej organizują wymianę informacji na temat podstaw kosztowych, planowanych inwestycji i przewidywanego ruchu z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej, jeśli wyrażą oni takie życzenie. Następnie przynajmniej raz do roku przedstawiają w przejrzysty sposób swoje koszty określone zgodnie z art. 5 przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej, Komisji oraz, w stosownych przypadkach, Eurocontrol.

2.   Informacje, o których mowa w ust. 1, podaje się w oparciu o tabele sprawozdawcze i szczegółowe zasady określone w załączniku II lub, w przypadku gdy państwo członkowskie podjęło decyzję, o której mowa w art. 1 ust. 6, lub poinformowało Komisję, że rozważa podjęcie takiej decyzji, w załączniku III część 1.

ROZDZIAŁ III

FINANSOWANIE SŁUŻB ŻEGLUGI POWIETRZNEJ Z OPŁAT ZA KORZYSTANIE

Artykuł 9

Zwolnienia z opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej

1.   Państwa członkowskie zwalniają z opłat trasowych:

a)

loty wykonywane przez statki powietrzne, których maksymalna dopuszczalna masa startowa wynosi mniej niż 2 tony metryczne;

b)

mieszane loty VFR/IFR w strefach pobierania opłat, w których są one wykonywane wyłącznie na podstawie przepisów VFR i gdzie nie pobiera się opłat od lotów VFR;

c)

loty wykonywane wyłącznie w ramach przewozu urzędujących monarchów i członków ich najbliższej rodziny, głów państw, szefów rządów oraz ministrów w ramach podróży oficjalnych; we wszystkich przypadkach musi to być należycie uzasadnione odpowiednim oznaczeniem statusu w planie lotu;

d)

loty poszukiwawcze i ratownicze dopuszczone przez właściwy organ.

2.   Państwa członkowskie mogą zwolnić z opłat trasowych:

a)

loty wojskowe wykonywane przez wojskowe statki powietrzne dowolnego państwa;

b)

loty treningowe wykonywane wyłącznie w celu uzyskania licencji lub odpowiedniego uprawnienia w przypadku członków personelu lotniczego wchodzącego w skład załóg statków powietrznych, o ile jest to uzasadnione odpowiednią uwagą w planie lotu; loty takie muszą być wykonywane wyłącznie w przestrzeni powietrznej danego państwa członkowskiego; nie mogą służyć do przewozu pasażerów ani ładunku, ani do przebazowania statku powietrznego na miejsce wykonywania operacji;

c)

loty wykonywane wyłącznie w celu sprawdzenia lub przetestowania sprzętu wykorzystywanego lub przeznaczonego do wykorzystania w charakterze naziemnych pomocy nawigacyjnych, z wyłączeniem lotów służących do przebazowania danego statku powietrznego na miejsce wykonywania operacji;

d)

loty kończące się na lotnisku, z którego dany statek powietrzny wystartował, w czasie których nie wykonywano żadnych międzylądowań;

e)

loty VFR;

f)

loty z pomocą humanitarną dopuszczone przez właściwy organ;

g)

loty służb celnych i policji.

3.   Państwa członkowskie mogą zwolnić z opłat terminalowych loty, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

4.   Koszty ponoszone w związku z lotami objętymi zwolnieniem nie są uwzględniane przy wyliczaniu stawek jednostkowych.

Na koszty te składają się:

a)

koszty objętych zwolnieniem lotów VFR, określone w art. 7 ust. 4; oraz

b)

koszty objętych zwolnieniem lotów IFR, które wylicza się jako iloczyn kosztów poniesionych w związku z lotami IFR oraz stosunku liczby objętych zwolnieniem jednostek usługowych do łącznej liczby jednostek usługowych; koszt poniesiony w związku z lotami IFR oblicza się, odejmując koszt lotów VFR od łącznego kosztu.

Państwa członkowskie gwarantują instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej pokrycie kosztów poniesionych w związku z obsługą lotów objętych zwolnieniem.

Artykuł 10

Obliczanie wysokości opłat trasowych

1.   Opłata trasowa za dany lot w określonej strefie pobierania tej opłaty równa jest iloczynowi stawki jednostkowej ustalonej dla tej strefy pobierania opłat za trasowe służby żeglugi powietrznej oraz ilości trasowych jednostek usługowych dla tego lotu.

2.   Bez uszczerbku dla możliwości wdrożenia przez państwo członkowskie systemu zachęt adresowanego do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej zgodnie z art. 12 ust. 2, stawka jednostkowa w danej strefie pobierania opłat trasowych obliczana jest przez podzielenie prognozowanych kosztów związanych z trasowymi służbami żeglugi powietrznej przez prognozowaną liczbę objętych opłatami trasowymi jednostek usługowych za dany rok. Prognozowane koszty obejmują również saldo wynikające z niepełnego lub nadmiernego pokrycia kosztów w poprzednich latach.

3.   Trasowe jednostki usługowe obliczane są zgodnie z załącznikiem IV.

Artykuł 11

Obliczanie wysokości opłat terminalowych

1.   Bez uszczerbku dla przewidzianej w art. 3 możliwości finansowania terminalowych służb żeglugi powietrznej z innych źródeł, opłata terminalowa za dany lot w określonej strefie pobierania opłat terminalowych równa jest iloczynowi stawki jednostkowej ustalonej dla tej strefy pobierania opłat terminalowych oraz ilości terminalowych jednostek usługowych dla tego lotu.

2.   Bez uszczerbku dla możliwości wdrożenia przez państwo członkowskie systemu zachęt adresowanego do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej zgodnie z art. 12 ust. 2, stawka jednostkowa w danej strefie pobierania opłat terminalowych obliczana jest przez podzielenie prognozowanych kosztów związanych z terminalowymi służbami żeglugi powietrznej przez prognozowaną liczbę objętych opłatami terminalowymi jednostek usługowych za dany rok. Prognozowane koszty obejmują również saldo wynikające z niepełnego lub nadmiernego pokrycia kosztów w poprzednich latach.

3.   Terminalowe jednostki usługowe obliczane są zgodnie z załącznikiem V.

Artykuł 12

Systemy zachęt

1.   Państwa członkowskie mogą ustanawiać lub zatwierdzać systemy zachęt polegających na korzystnych lub niekorzystnych finansowo rozwiązaniach stosowanych w sposób niedyskryminacyjny i przejrzysty w celu promowania ulepszeń w zakresie zapewniania służb żeglugi powietrznej, prowadzących do zmian w kalkulacji opłat zgodnie z ust. 2 i 3. Zachęty te mogą dotyczyć instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej i/lub użytkowników żeglugi powietrznej.

2.   Jeśli państwo członkowskie postanowi zastosować system zachęt skierowany do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, państwo to, po przeprowadzeniu konsultacji, o których mowa w art. 15, określa z góry warunki dla ustalenia maksymalnego poziomu stawki jednostkowej lub przychodów za poszczególne lata w okresie wynoszącym maksymalnie pięć lat. Warunki te ustala się w odniesieniu do przewidywanego poziomu kosztów (włączając koszt kapitału) w tym okresie, mogą one ponadto przewidywać modulacje finansowe (powyżej lub poniżej spodziewanych kosztów) oparte na poszczególnych aspektach działania danej instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej, takich jak: wydajność, jakość zapewniania służb, realizacja określonych projektów lub etapów, kompetencje bądź poziom współpracy z innymi instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej w celu uwzględnienia efektu sieci.

3.   Jeśli państwo członkowskie postanowi zastosować system zachęt, który może polegać na stosowaniu innych warunków w godzinach nocnych, skierowany do użytkowników służb żeglugi powietrznej, państwo to, po przeprowadzeniu konsultacji, o których mowa w art. 15, moduluje opłaty ponoszone przez tych użytkowników w sposób odzwierciedlający dokonywane przez nich wysiłki w kierunku zoptymalizowania korzystania ze służb żeglugi powietrznej, ograniczenia ogólnego kosztu tych służb i zwiększenia ich wydajności, co może polegać w szczególności na obniżaniu opłat na podstawie posiadania sprzętu zwiększającego wydajność lub niwelowaniu niedogodności wynikających z wybierania mniej zatłoczonych tras.

System zachęt jest ograniczony pod względem czasu trwania, zakresu i ilości. Szacunkowe oszczędności wynikające z poprawy wydajności operacyjnej muszą przynajmniej równoważyć koszt zachęt w rozsądnych ramach czasowych. Programy zachęt podlegają regularnym przeglądom z udziałem przedstawicieli użytkowników przestrzeni powietrznej.

4.   Państwa członkowskie, które ustanowiły lub zatwierdziły systemy zachęt, monitorują ich właściwą realizację przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej.

Artykuł 13

Ustalanie stawek jednostkowych w strefach pobierania opłat

1.   Państwa członkowskie zapewniają coroczne ustalanie stawek jednostkowych dla każdej strefy pobierania opłat. Mogą również zapewnić ustalanie stawek jednostkowych z góry na poszczególne lata okresu wynoszącego maksymalnie pięć lat.

2.   W przypadku niespodziewanych poważnych zmian ruchu lub kosztów, stawki jednostkowe mogą być zmieniane w trakcie roku.

3.   Państwa członkowskie informują Komisję i, w stosownych przypadkach, Eurocontrol o stawkach jednostkowych ustalonych dla każdej strefy pobierania opłat.

Artykuł 14

Pobieranie opłat

1.   Państwa członkowskie mogą pobierać opłaty w formie jednej opłaty za lot.

2.   Użytkownicy służb żeglugi powietrznej bezzwłocznie uiszczają pełną kwotę wszystkich opłat dotyczących służb żeglugi powietrznej.

3.   Państwa członkowskie zapewniają stosowanie skutecznych środków egzekucyjnych. Środki te mogą obejmować odmowę zapewnienia służb, zatrzymanie statku powietrznego lub inne środki egzekucyjne zgodne ze stosownym prawem.

Artykuł 15

Przejrzystość mechanizmu pobierania opłat

1.   Państwa członkowskie zapewniają przeprowadzanie regularnych konsultacji w sprawie polityki pobierania opłat z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej. W tym celu państwa członkowskie dostarczają takim przedstawicielom niezbędnych informacji na temat mechanizmów pobierania opłat, o których mowa w załączniku VI, lub, w przypadku państw członkowskich, które podjęły decyzję przewidzianą w art. 1 ust. 6, niezbędnych informacji, o których mowa w załączniku III część 2, oraz organizują efektywne i jawne posiedzenia konsultacyjne w celu zaprezentowania tych informacji oraz informacji wymienionych w art. 8 w obecności zainteresowanych instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej.

2.   Z zastrzeżeniem art. 18 rozporządzenia w sprawie zapewniania służb, stosowną dokumentację należy udostępnić przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej, Komisji, Eurocontrol oraz krajowym organom nadzorującym na trzy tygodnie przed posiedzeniem konsultacyjnym.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 16

Odwołanie

Państwa członkowskie gwarantują, że decyzje podejmowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem będą właściwie uzasadnione i że będą podlegać skutecznej procedurze kontrolnej i/lub odwoławczej.

Artykuł 17

Ułatwianie monitorowania zgodności

Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej ułatwiają przeprowadzanie inspekcji i kontroli, w tym również wizji lokalnych, przez krajowy organ nadzorujący lub uznaną organizację działającą w jego imieniu. Osoby upoważnione przez te jednostki mają prawo:

a)

badać stosowne dokumenty księgowe, rejestry aktywów, wykazy sprzętu i wszelkie inne materiały mające istotne znaczenie z punktu widzenia ustalania opłat z tytułu żeglugi powietrznej;

b)

sporządzać kopie lub wyciągi z takich dokumentów;

c)

żądać udzielenia ustnych wyjaśnień na miejscu;

d)

wizytować wszelkie odnośne obiekty, tereny i środki transportu.

Takie inspekcje i kontrole przeprowadzane są zgodnie z procedurami obowiązującymi w państwach członkowskich, w których mają one miejsce.

Artykuł 18

Wejście w życie

1.   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

Jednakże państwa członkowskie mogą odroczyć stosowanie art. 9, 10, 12, 13 oraz 14 w odniesieniu do opłat trasowych do dnia 1 stycznia 2008 r.

Państwa członkowskie mogą odroczyć stosowanie art. 9 i art. 11 do 15 w odniesieniu do opłat terminalowych do dnia 1 stycznia 2010 r.

Jeżeli państwa członkowskie zdecydują o odroczeniu stosowania zgodnie z akapitem drugim lub trzecim, informują o tym Komisję.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Jacques BARROT

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 10.

(2)  Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 1.

(3)  Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 20.

(4)  Dz.U. L 96 z 31.3.2004, str. 25.


ZAŁĄCZNIK I

OCENA WARUNKÓW ZAPEWNIANIA SŁUŻB ŻEGLUGI POWIETRZNEJ NA LOTNISKACH, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 6

W ramach art. 1 ust. 6 ocenia się następujące warunki:

1.

Zakres, w jakim instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej mogą swobodnie oferować takie służby na lotniskach i wycofywać się z ich zapewniania:

istnienie lub brak istotnych barier ekonomicznych mogących uniemożliwić instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej zaoferowanie takich służb lub wycofanie się z ich zapewniania,

istnienie lub brak istotnych barier prawnych mogących uniemożliwić instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej zaoferowanie takich służb lub wycofanie się z ich zapewniania,

długość trwania kontraktu,

istnienie procedury umożliwiającej przenoszenie aktywów i personelu z jednej instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej do innej takiej instytucji.

2.

Zakres, w jakim lotniska mogą swobodnie decydować, kto będzie zapewniać im służby żeglugi powietrznej, w tym możliwość zapewniania tych służb we własnym zakresie:

zdolność lub brak zdolności lotnisk do przejścia na zapewnianie służb żeglugi powietrznej we własnym zakresie,

istnienie lub brak barier prawnych, barier wynikających z umów lub barier praktycznych ograniczających zdolność lotniska do zmiany instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej,

rola przedstawicieli użytkowników przestrzeni powietrznej w procesie selekcji instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej.

3.

Zakres, w jakim porty lotnicze mogą wybierać pomiędzy różnymi instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej:

istnienie lub brak sztywnych struktur ograniczających możliwość skutecznego wybierania służb żeglugi powietrznej dla lotnisk,

dowody istnienia alternatywnych instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, w tym możliwość zapewniania tych służb we własnym zakresie, dająca lotniskom możliwość wyboru służb żeglugi powietrznej.

4.

Zakres, w jakim lotniska podlegają kosztowej presji handlowej lub regulacjom motywacyjnym:

czy lotniska aktywnie konkurują o obsługę linii lotniczych,

zakres, w jakim lotniska ponoszą opłaty dotyczące służb żeglugi lotniczej,

czy lotniska działają w konkurencyjnym otoczeniu lub czy dotyczą ich zachęty ekonomiczne służące stworzeniu pułapu cen lub zachęcające w inny sposób do redukcji kosztów.


ZAŁĄCZNIK II

PRZEJRZYSTOŚĆ PODSTAWY KOSZTOWEJ

1.   TABELA SPRAWOZDAWCZA

Państwa członkowskie i instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wypełniają poniższą tabelę sprawozdawczą dla każdej strefy pobierania opłat wchodzącej w ich obszar odpowiedzialności.

Należy podać faktyczne wartości za lata (n – 3) do (n – 1) oraz planowane wartości za rok (n) i kolejne lata. Faktyczne koszty ustala się na podstawie zrewidowanych ksiąg rachunkowych. Planowane koszty ustala się na podstawie biznesplanu wymaganego zgodnie z certyfikatem, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia w sprawie zapewniania służb.

Koszty określa się w walucie narodowej.

Tabela 1

Koszty całkowite

 

Organizacja:

 

Strefa pobierania opłat:

 

Rok n:

 

(n – 3)

A

(n – 2)

A

(n – 1)

A

(n)

F

(n + 1)

F

(n + 2)

P

(n + 3)

P

(n + 4)

P

(n + 5)

P

Rozbicie wg rodzaju

Personel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pozostałe koszty operacyjne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Amortyzacja

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koszt kapitału

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koszty wyjątkowe

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koszty całkowite

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rozbicie wg służb

Zarządzanie ruchem lotniczym

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Łączność

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nawigacja

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dozorowanie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poszukiwania i ratownictwo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Informacja lotnicza

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Służby meteorologiczne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koszty nadzoru

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Inne koszty krajowe

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koszty całkowite

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

(n – 3)

A

(n – 2)

A

(n – 1)

A

(n)

F

(n + 1)

F

(n + 2)

P

(n + 3)

P

(n + 4)

P

(n + 5)

P

Uzupełniające informacje na temat kursu wymiany waluty narodowej w stosunku do euro

Kurs wymiany (1 EUR =)

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

(n – 3)

A

(n – 2)

A

(n – 1)

A

(n)

F

(n + 1)

F

(n + 2)

P

(n + 3)

P

(n + 4)

P

(n + 5)

P

Uzupełniające informacje na temat kosztu kapitału

Średnia wartość kapitału operacyjnego

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W tym, średnia wartość aktywów długoterminowych

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koszt kapitału przed opodatkowaniem (%)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stopa zwrotu z kapitału własnego (%)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Średnia stopa oprocentowania zadłużenia (%)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2.   INFORMACJE DODATKOWE

Ponadto państwa członkowskie i instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej przekazują dodatkowo co najmniej następujące informacje:

opis zastosowanej metodologii podziału kosztów urządzeń i służb pomiędzy różne służby żeglugi powietrznej na podstawie wykazu urządzeń i służb zawartego w regionalnym europejskim planie żeglugi powietrznej ICAO (dok. 7754) oraz opis zastosowanej metodologii podziału tych kosztów pomiędzy różne strefy pobierania opłat,

opis i wyjaśnienie różnic pomiędzy planowanymi i faktycznymi wartościami za rok (n – 1),

opis i wyjaśnienie planowanych kosztów w okresie pięcioletnim na podstawie biznesplanu,

opis kosztów ponoszonych przez państwa członkowskie („inne koszty krajowe”),

opis i wyjaśnienie zastosowanej metody obliczania kosztów amortyzacji, tj. czy obliczano je na podstawie kosztów historycznych czy bieżących. Jeśli zastosowano księgowanie kosztów bieżących, należy dostarczyć porównywalne dane na temat kosztów historycznych,

uzasadnienie kosztu kapitału, wraz z podaniem składników podstawy aktywów,

opis kosztu dla każdego lotniska w każdej strefie pobierania opłat terminalowych; w przypadku lotnisk, na których rocznie odbywa się mniej niż 20 000 lotów handlowych (liczbę tych lotów wylicza się jako średnią z ostatnich trzech lat), można przedstawić koszty zbiorczo dla poszczególnych lotnisk,

rozbicie kosztów meteorologicznych na koszty bezpośrednie i „koszty podstawowe MET” zdefiniowane jako koszty wspierania urządzeń i służb meteorologicznych służących również ogółowi. Obejmują one ogólne analizy i prognozy, radarowe i satelitarne obserwacje pogody, sieci obserwacyjne na ziemi i w górnych warstwach atmosfery, systemy łączności meteorologicznej, ośrodki przetwarzania danych, podstawowe pomocnicze placówki badawcze i szkoleniowe oraz administrację,

opis metodologii zastosowanej do określania udziału lotnictwa cywilnego w łącznych kosztach MET i kosztach podstawowych MET oraz podziału tych kosztów pomiędzy strefy pobierania opłat.


ZAŁĄCZNIK III

SZCZEGÓLNE WYMOGI PRZEJRZYSTOŚCI ZAPEWNIANIA SŁUŻB ŻEGLUGI POWIETRZNEJ NA LOTNISKACH, O KTÓRYCH MOWA W ART. 1 UST. 6

1.   KOSZTY SŁUŻB ŻEGLUGI POWIETRZNEJ

1.1.   Tabela sprawozdawcza

Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wypełniają poniższą tabelę sprawozdawczą dla każdej strefy pobierania opłat terminalowych, wchodzącej w ich obszar odpowiedzialności.

Należy podać faktyczne wartości za lata (n – 3) do (n – 1) oraz planowane wartości za rok (n) i kolejne lata. Faktyczne koszty ustala się na podstawie zrewidowanych ksiąg rachunkowych. Planowane koszty ustala się na podstawie biznesplanu wymaganego zgodnie z certyfikatem.

Koszty określa się w walucie narodowej.

Tabela 1

Koszty całkowite

 

Organizacja:

 

Strefa pobierania opłat:

 

Rok n:


 

(n – 3)

A

(n – 2)

A

(n – 1)

A

(n)

F

(n + 1)

F

(n + 2)

P

(n + 3)

P

(n + 4)

P

(n + 5)

P

Rozbicie wg rodzaju

Personel

 

 

 

 

 

Pozostałe koszty operacyjne

 

 

 

 

Amortyzacja

 

 

 

 

Koszt kapitału

 

 

 

 

Koszty wyjątkowe

 

 

 

 

Koszty całkowite

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.2.   Informacje dodatkowe

Ponadto instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej przekazują dodatkowo co najmniej następujące informacje:

opis zastosowanej metodologii podziału kosztów urządzeń i służb pomiędzy różne służby żeglugi powietrznej na podstawie wykazu urządzeń i służb zawartego w regionalnym europejskim planie żeglugi powietrznej ICAO (dok. 7754),

opis i wyjaśnienie różnic pomiędzy planowanymi i faktycznymi jawnymi wartościami za rok (n – 1),

opis i wyjaśnienie planowanych jawnych kosztów i inwestycji w okresie pięcioletnim w odniesieniu do spodziewanego ruchu,

opis i wyjaśnienie zastosowanej metody obliczania kosztów amortyzacji, tj. czy obliczano je na podstawie kosztów historycznych czy bieżących,

wyjaśnienie kosztu kapitału.

2.   FINANSOWANIE SŁUŻB ŻEGLUGI POWIETRZNEJ

Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej przekazują następujące informacje dla każdej strefy pobierania opłat terminalowych:

opis sposobu (sposobów) finansowania kosztów służb żeglugi powietrznej.


ZAŁĄCZNIK IV

OBLICZANIE TRASOWYCH JEDNOSTEK USŁUGOWYCH

1.

Trasowa jednostka usługowa obliczana jest przez pomnożenie czynnika odległości oraz czynnika wagi danego statku powietrznego.

2.

Czynnik odległości uzyskuje się, dzieląc przez sto ilość kilometrów ortodromicznej długości lotu od punktu wejścia do punktu wyjścia z danej strefy pobierania opłat, zgodnie z ostatnim znanym planem lotu danego statku powietrznego złożonym do celów związanych z przepływem ruchu lotniczego.

3.

Jeśli punkty wejścia i wyjścia w ramach jednego lotu w danej strefie pobierania opłat są identyczne, czynnik odległości równy jest odległości, liczonej jako ortodromiczna długość lotu, pomiędzy tymi punktami a najdalej oddalonym punktem w planie lotu.

4.

Uwzględniana odległość zmniejszana jest o 20 kilometrów dla każdego startu i każdego lądowania na terytorium państwa członkowskiego.

5.

Czynnik wagi, wyrażony z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, oblicza się jako pierwiastek kwadratowy z ilorazu uzyskanego przez podzielenie przez pięćdziesiąt ilości ton metrycznych stanowiącej maksymalną masę startową danego statku powietrznego wskazaną w certyfikacie zdatności do lotu lub dowolnym równoważnym dokumencie przedstawionym przez podmiot eksploatujący dany statek powietrzny. Jeśli wartość ta nie jest znana, stosuje się masę najcięższych znanych statków powietrznych tego samego typu. Jeśli dany statek powietrzny ma w certyfikacie podanych kilka maksymalnych mas startowych, stosuje się największą z nich. Jeśli podmiot eksploatujący statki powietrzne eksploatuje dwa lub więcej statki powietrzne będące różnymi wersjami w ramach tego samego typu, do każdego statku powietrznego tego typu stosuje się średnią wyliczoną z maksymalnych mas startowych wszystkich statków powietrznych danego typu posiadanych przez dany podmiot. Obliczeń czynnika wagi dla poszczególnych typów statków powietrznych i podmiotów eksploatujących dokonuje się przynajmniej raz do roku.


ZAŁĄCZNIK V

OBLICZANIE TERMINALOWYCH JEDNOSTEK USŁUGOWYCH

1.

Terminalowa jednostka usługowa równa jest czynnikowi wagi dla danego statku powietrznego.

2.

Czynnik wagi, wyrażony z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, oblicza się jako iloraz uzyskany przez podzielenie przez pięćdziesiąt ilości ton metrycznych stanowiącej maksymalną masę startową danego statku powietrznego wskazaną w certyfikacie, o której mowa w załączniku IV pkt 5, podniesiony do potęgi 0,7. W okresie przejściowym, wynoszącym 5 lat od pierwszego wyliczenia terminalowej stawki jednostkowej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wykładnik ten musi jednak mieścić się w przedziale od 0,5 do 0,9.


ZAŁĄCZNIK VI

MECHANIZM POBIERANIA OPŁAT

1.   TABELA SPRAWOZDAWCZA

Państwa członkowskie wypełniają poniższą tabelę sprawozdawczą dla każdej strefy pobierania opłat wchodzącej w ich obszar odpowiedzialności. Państwa członkowskie dostarczają również skonsolidowaną tabelę 1 dla wszystkich stref pobierania opłat wchodzących w ich obszar odpowiedzialności. Jeśli strefa pobierania opłat obejmuje przestrzeń powietrzną więcej niż jednego państwa członkowskiego, zainteresowane państwa członkowskie wspólnie wypełniają tabelę zgodnie z ustaleniami, o których mowa w art. 4 ust. 4.

Należy podać faktyczne wartości za lata (n – 3) do (n – 1) oraz planowane wartości za rok (n) i kolejne lata. „Koszty całkowite” ustala się jako sumę wszystkich kosztów całkowitych przedstawionych w tabeli 1, które przypisane są do danej strefy pobierania opłat.

Tabela 2

Obliczanie stawki jednostkowej

 

Organizacja (organizacje):

 

Strefa pobierania opłat:

 

Rok n:

 

(n – 3)

A

(n – 2)

A

(n – 1)

A

(n)

F

(n + 1)

F

(n + 2)

P

(n + 3)

P

(n + 4)

P

(n + 5)

P

Stawka jednostkowa (EUR)

Koszty całkowite (1)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koszty lotów objętych zwolnieniem

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kwoty przeniesione na rok (n)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przychody z innych źródeł

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Koszty objęte opłatami

Jednostki usługowe ogółem

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jednostki usługowe objęte opłatami

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stawka jednostkowa  (2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

(n – 3)

A

(n – 2)

A

(n – 1)

A

(n)

F

(n + 1)

F

(n + 2)

P

(n + 3)

P

(n + 4)

P

(n + 5)

P

Stawka jednostkowa (waluta narodowa)

Kurs wymiany (1 EUR =)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stawka jednostkowa

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

(n – 3)

A

(n – 2)

A

(n – 1)

A

(n)

F

(n + 1)

F

(n + 2)

P

(n + 3)

P

(n + 4)

P

(n + 5)

P

Saldo do przeniesienia (w walucie narodowej)

Opłaty nałożone na użytkowników

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Faktyczne koszty całkowite

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przychody z innych źródeł

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Faktyczne koszty lotów objętych zwolnieniem

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kwoty przeniesione na rok (n)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Saldo za rok (n)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2.   INFORMACJE DODATKOWE

Dodatkowo zainteresowane państwa członkowskie gromadzą i udostępniają przynajmniej następujące informacje:

opis i uzasadnienie dotyczące ustanowienia różnych stref pobierania opłat, w szczególności w odniesieniu do stref pobierania opłat terminalowych i ewentualnego subsydiowania krzyżowego pomiędzy lotniskami,

opis i wyjaśnienie sposobu obliczania prognozowanych jednostek usługowych objętych opłatami,

opis i wyjaśnienie zastosowanej metodologii odzyskiwania salda wynikającego z niepełnego lub nadmiernego pokrycia kosztów w poprzednich latach,

opis polityki w dziedzinie zwolnień i środków finansowych zastosowanych do pokrycia wynikających z tego kosztów,

opis przychodów z innych źródeł, jeśli istnieją,

opis i wyjaśnienie zachęt adresowanych do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, a w szczególności zasad stosowanych przy określaniu warunków regulacyjnych dotyczących poziomu stawek jednostkowych; opis i wyjaśnienie celów dotyczących wydajności oraz warunków, na jakich są one uwzględniane przy ustalaniu maksymalnych stawek jednostkowych,

opis przyjętych przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej planów dotyczących sposobów zaspokojenia przewidywanego popytu i wypełnienia celów dotyczących wydajności,

opis i wyjaśnienie zachęt adresowanych do użytkowników służb żeglugi powietrznej.


(1)  Suma wszystkich kosztów całkowitych wykazanych w tabeli 1, przypisanych do danej strefy pobierania opłat (jeśli zapewnienie niektórych służb żeglugi powietrznej jest zlecane, uwzględnia się koszt wydatków w ciągu roku).

(2)  

Stawka jednostkowa

=

koszty objęte opłatami/jednostki usługowe objęte opłatami.


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/17


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1795/2006

z dnia 6 grudnia 2006 r.

otwierające kontyngent taryfowy na rok 2007 na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych, objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 2,

uwzględniając decyzję Rady 2004/859/WE z dnia 25 października 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii odnośnie do Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (2), w szczególności jej art. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Protokół 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (3) oraz Protokół 3 do Porozumienia EOG (4) określają zasady handlu między Umawiającymi się Stronami dla niektórych towarów rolnych i przetworzonych produktów rolnych.

(2)

Protokół 3 do Porozumienia EOG zmieniony decyzją nr 138/2004 Wspólnego Komitetu EOG (5) przewiduje zerową stawkę celną dla niektórych wód zawierających dodatek cukru lub innej substancji słodzącej lub aromatyzowanych, objętych kodem CN 2202 10 00, i niektórych pozostałych napojów bezalkoholowych zawierających cukier, objętych kodem CN ex 2202 90 10.

(3)

Zerowa stawka celna na wody i inne napoje, o których mowa, została tymczasowo zawieszona w stosunku do Norwegii na mocy Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii odnośnie do Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (6), dalej zwanej „Umową”, zatwierdzonej decyzją Rady 2004/859/WE. Zgodnie z pkt IV uzgodnionego protokołu do Umowy powinno się zezwolić na bezcłowy przywóz towarów objętych kodami CN 2202 10 00 i ex 2202 90 10 pochodzących z Norwegii tylko w granicach kontyngentu bezcłowego, podczas gdy za przywóz towarów przekraczający przydzielony kontyngent należy zapłacić cło.

(4)

Konieczne jest otwarcie kontyngentu taryfowego na rok 2007 na napoje bezalkoholowe, o których mowa. Zgodnie ze statystykami udostępnionymi Komisji roczny kontyngent na 2006 rok na towary, o których mowa, otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2028/2005 (7), został wyczerpany dnia 31 października 2006 r. Zgodnie z pkt IV uzgodnionego protokołu do Umowy kontyngent taryfowy na 2007 r. powinien zatem zostać zwiększony o 10 %.

(5)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (8) określa zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi. Należy zapewnić zarządzanie kontyngentem taryfowym otwartym na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z tymi zasadami.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego w zakresie zagadnień horyzontalnych dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktaty,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r. otwiera się wspólnotowy kontyngent taryfowy ustalony w załączniku dla towarów pochodzących z Norwegii wymienionych we wspomnianym załączniku oraz na zasadach w nim określonych.

2.   Zasadami pochodzenia, wzajemnie stosowanymi do towarów wymienionych w załączniku, są zasady określone w Protokole 3 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.

3.   Do przywożonych ilości przekraczających wielkość kontyngentu stosuje się preferencyjne cło w wysokości 0,047 EUR na litr.

Artykuł 2

Wspólnotowe kontyngenty taryfowe, o których mowa w art. 1 ust. 1, są zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 318 z 20.12.1993, str. 18. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 (Dz.U. L 298 z 25.11.2000, str. 5).

(2)  Dz.U. L 370 z 17.12.2004, str. 70.

(3)  Dz.U. L 171 z 27.6.1973, str. 1.

(4)  Dz.U. L 22 z 24.1.2002, str. 37.

(5)  Dz.U. L 342 z 18.11.2004, str. 30.

(6)  Dz.U. L 370 z 17.12.2004, str. 72.

(7)  Dz.U. L 327 z 14.12.2005, str. 7.

(8)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 402/2006 (Dz.U. L 70 z 9.3.2006, str. 35).


ZAŁĄCZNIK

Kontyngenty taryfowe stosowane przy przywozie do Wspólnoty towarów pochodzących z Norwegii

Numer porządkowy

Kod CN

Opis produktu

Roczna wielkość kontyngentu na rok 2007

Stawka celna mająca zastosowanie w granicach kontyngentu

Stawka celna mająca zastosowanie dla ilości przekraczających kontyngent

 

2202 10 00

Wody, włącznie z wodami mineralnymi i gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innej substancji słodzącej lub wody aromatyzowane

17,303 mln litrów

Wyłączone

0,047 EUR za litr

ex 2202 90 10

Inne napoje bezalkoholowe zawierające cukier (sacharozę lub cukier inwertowany)


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/20


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1796/2006

z dnia 6 grudnia 2006 r.

otwierające kontyngent taryfowy na rok 2007 na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Islandii uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 2,

uwzględniając decyzję Rady 1999/492/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii (2), w szczególności jej art. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, zatwierdzone na mocy decyzji 1999/492/WE, przewiduje roczny kontyngent taryfowy na przywóz z Islandii wyrobów cukierniczych, czekolady i innych przetworów spożywczych zawierających kakao. Należy otworzyć ten kontyngent na 2007 r.

(2)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3), określa zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi. Należy zatem przewidzieć zarządzanie kontyngentu taryfowego otwartego na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z powyższymi zasadami.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Produktami Rolnymi Przetworzonymi, niewymienionymi w załączniku I,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. towary pochodzące z Islandii i przywożone do Wspólnoty, określone w załączniku, podlegają należnościom celnym określonym w tym załączniku, w granicach ustalonego w nim rocznego kontyngentu.

Artykuł 2

Komisja zarządza kontyngentem taryfowym, o którym mowa w art. 1, zgodnie z art. 308a, art. 308b i art. 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 318 z 20.12.1993, str. 18. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 (Dz.U. L 298 z 25.11.2000, str. 5).

(2)  Dz.U. L 192 z 24.7.1999, str. 47.

(3)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 402/2006 (Dz.U. L 70 z 9.3.2006, str. 35).


ZAŁĄCZNIK

Nr porządkowy

Kod CN

Opis

Kontyngent

Obowiązująca stawka celna

09.0799

1704 90 10

1704 90 30

1704 90 51

1704 90 55

1704 90 61

1704 90 65

1704 90 71

1704 90 75

1704 90 81

1704 90 99

Wyroby cukiernicze (włącznie z białą czekoladą) niezawierające kakao, objęte kodem CN 1704 90

500 ton

50 % stawki celnej dla krajów trzecich (1) maksymalnie 35,15 EUR/100 kg

1806 32 10

1806 32 90

1806 90 11

1806 90 19

1806 90 31

1806 90 39

1806 90 50

1806 90 60

1806 90 70

1806 90 90

Czekolada i pozostałe przetwory spożywcze zawierające kakao, objęte kodami 1806 32, 1806 90, 1905 31 i 1905 32

1905 31 11

1905 31 19

1905 31 30

1905 31 91

1905 31 99

1905 32 11

1905 32 19

1905 32 91

1905 32 99

Słodkie herbatniki, gofry i wafle


(1)  Stawka celna dla krajów trzecich: stawka składa się z cła ad valorem powiększonego, w stosownych przypadkach, o składnik rolny, ograniczony do maksymalnej stawki, jeżeli jest przewidziana we Wspólnej Taryfie Celnej.


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/22


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1797/2006

z dnia 6 grudnia 2006 r.

otwierające kontyngent taryfowy na rok 2007 na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 2,

uwzględniając decyzję Rady 96/753/WE z dnia 6 grudnia 1996 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (2), w szczególności jej art. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, zatwierdzone decyzją 96/753/WE, przewiduje roczne kontyngenty taryfowe na przywóz czekolady i innych przetworów spożywczych zawierających kakao, pochodzących z Norwegii. Należy otworzyć ten kontyngent na 2007 r.

(2)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3) określa zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi. Należy zapewnić zarządzanie kontyngentem taryfowym otwartym na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z tymi zasadami.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Produktami Przetworzonymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r. towary pochodzące z Norwegii i przywożone do Wspólnoty, wymienione w załączniku, podlegają cłom określonym w tym załączniku w granicach rocznego kontyngentu w nim określonego.

Artykuł 2

Kontyngent taryfowy, o którym mowa w art. 1, jest zarządzany przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 318 z 20.12.1993, str. 18. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 (Dz.U. L 298 z 25.11.2000, str. 5).

(2)  Dz.U. L 345 z 31.12.1996, str. 78.

(3)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 402/2006 (Dz.U. L 70 z 9.3.2006, str. 35).


ZAŁĄCZNIK

Nr porządkowy

Kod CN

Opis

Kontyngent

Stosowana stawka celna

09.0764

ex 1806

1806 20

1806 31

1806 32

1806 90

Czekolada i pozostałe przetwory spożywcze zawierające kakao, z wyjątkiem proszku kakaowego zawierającego dodatek cukru lub innego środka słodzącego, objętego kodem CN 1806 10

5 500 ton

35,15 EUR/100 kg


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/24


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1798/2006

z dnia 6 grudnia 2006 r.

otwierające kontyngenty taryfowe na 2007 r. na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 2,

uwzględniając decyzję Rady 2004/859/WE z dnia 25 października 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii odnośnie do Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (2), w szczególności jej art. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Umowa w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii odnośnie do Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii przewiduje w pkt III roczne kontyngenty taryfowe na przywóz niektórych towarów pochodzących z Norwegii. Należy otworzyć wymienione kontyngenty na 2007 r.

(2)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (3) ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi. Należy zapewnić zarządzanie kontyngentami taryfowymi otwartymi na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie tymi zasadami.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego w zakresie kwestii poziomych dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Otwiera się na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r. wspólnotowe kontyngenty taryfowe na towary pochodzące z Norwegii, o których mowa w załączniku.

Artykuł 2

Komisja zarządza wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi określonymi w art. 1 zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Günter VERHEUGEN

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 318 z 20.12.1993, str. 18. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2580/2000 (Dz.U. L 298 z 25.11.2000, str. 5).

(2)  Dz.U. L 370 z 17.12.2004, str. 70.

(3)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 402/2006 (Dz.U. L 70 z 9.3.2006, str. 35).


ZAŁĄCZNIK

Roczne kontyngenty taryfowe stosowane w przywozie do Wspólnoty towarów pochodzących z Norwegii

Numer porządkowy

Kod CN

Opis

Roczna wielkość kontyngentu na okres od 1.1.2007

Stawka celna mająca zastosowanie w granicach kontyngentu

09.0765

1517 10 90

Margaryna, z wyłączeniem margaryny płynnej, zawierająca w masie nie więcej niż 10 % tłuszczów z mleka

2 470 ton

Zwolnione

09.0771

ex 2207 10 00

(Kod TARIC 90)

Alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 80 % obj. lub więcej, inny niż otrzymany z produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu WE

164 000 hektolitrów

Zwolnione

09.0772

ex 2207 20 00

(Kod TARIC 90)

Alkohol etylowy i pozostałe alkohole, skażone, o dowolnej mocy, inne niż otrzymane z produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu WE

14 340 hektolitrów

Zwolnione

09.0774

2403 10

Tytoń do palenia, również zawierający namiastki tytoniu w dowolnej proporcji

370 ton

Zwolnione


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/26


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1799/2006

z dnia 6 grudnia 2006 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 26/2004 dotyczące rejestru statków rybackich Wspólnoty

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 15 ust. 3 i 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 26/2004 z dnia 30 grudnia 2003 r. dotyczące rejestru statków rybackich Wspólnoty (2) określa między innymi daty spisu statków, kody narzędzi połowowych oraz kody pomocy publicznej.

(2)

Niezbędne jest określenie dat dokonywania spisu dla nowych państw członkowskich, które wejdą do Unii Europejskiej, tak aby mogły one spełnić wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 26/2004.

(3)

Aby móc lepiej identyfikować statki wykorzystywane do rybołówstwa na małą skalę lub rybołówstwa łodziowego, należy wprowadzić dokładniejsze rozróżnienie pomiędzy narzędziami połowowymi.

(4)

W celu monitorowania stosowania przepisów art. 25 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (3) konieczne jest wprowadzenie nowych kodów powiadamiania o wymianie silników przy wykorzystaniu pomocy publicznej.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 26/2004.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 26/2004 zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Joe BORG

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.

(2)  Dz.U. L 5 z 9.1.2004, str. 25.

(3)  Dz.U. L 223 z 15.8.2006, str. 1.


ZAŁĄCZNIK

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 26/2004 wprowadza się następujące zmiany:

1)

tabela 2 otrzymuje brzmienie:

„Tabela 2

Data spisu ustalona przez dany kraj

BEL, DNK, FRA, GBR, PRT

1.1.1989

NLD

1.9.1989

DEU, ESP

1.1.1990

IRL

1.10.1990

ITA

1.1.1991

GRC

1.7.1991

SWE, FIN

1.1.1995

CYP, EST, LTU, LVA, MLT, POL, SVN

1.5.2004

Państwa członkowskie przystępujące do UE po dniu 1 maja 2004 r.

Data przystąpienia do UE”

2)

tabela 3 otrzymuje brzmienie:

„Tabela 3

Kody dla rodzaju narzędzi połowowych

Kategorie narzędzi

Narzędzie

Kod

Narzędzie bierne (S), ciągnione (T) lub narzędzie czynne (M)

Pelagiczne (P) lub denne (D)

Sieci okrążające

Okrężnice

PS

M

P

Lampary

LA

M

P

Niewody

Niewody plażowe

SB

T

D/P

Niewody duńskie

SDN

T

D/P

Niewody szkockie

SSC

T

D/P

Niewody obsługiwane z dwóch statków

SPR

T

D/P

Włoki

Włoki rozprzowe

TBB

T

D

Włoki denne rozpornicowe

OTB

T

D

Tuki denne

PTB

T

D

Włoki pelagiczne

OTM

T

D/P

Tuka pelagiczna

PTM

T

D/P

Bliźniacze włoki rozpornicowe

OTT

T

D/P

Dragi

Draga ciągniona przez statek

DRB

T

D

Ręczne dragi statkowe

DRH

T

D

Dragi mechaniczne

HMD

T

D

Podrywki

Podrywki obsługiwane ze statku

LNB

M

P

Podrywki obsługiwane z wybrzeża

LNS

M

P

Sieci skrzelowe i sieci oplątujące

Pławnice stawne (kotwiczone)

GNS

S

D

Pławnice

GND

S

D/P

Słępy

GNC

S

D/P

Drygawice (sieci trójścienne)

GTR

S

D/P

Łączone sieci trójścienne i skrzelowe

GTN

S

D/P

Pułapki

Więcierze (pułapki)

FPO

S

D

Haki i liny

Wędy ręczne z wędziskiem lub bez (obsługiwane ręcznie)

LHP

S

D/P

Wędy ręczne z wędziskiem lub bez (mechaniczne)

LHM

S

D/P

Takle stawne

LLS

S

D

Takle dryfujące

LLD

S

P

Haki ciągnione

LTL

M

P

Narzędzia nieznane (1)

 

NK

 

 

Brak narzędzi (2)

 

NO

 

 

3)

tabela 7 otrzymuje brzmienie:

„Tabela 7

Kody dla pomocy publicznej

Pomoc niefinansowana częściowo przez Wspólnotę

AE

Pomoc częściowo finansowana przez Wspólnotę

AC

Brak pomocy publicznej

PA

Pomoc przeznaczona na wymianę silnika uwarunkowana redukcją mocy (wariant indywidualny)

EI

Pomoc przeznaczona na wymianę silnika uwarunkowana redukcją mocy (wariant grupowy)

EG”


(1)  Nie dotyczy statków floty lub rejestrowanych począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r.

(2)  Dotyczy wyłącznie dodatkowego narzędzia połowowego.”;


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/29


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1800/2006

z dnia 6 grudnia 2006 r.

zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru (2), w szczególności jego art. 36,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 (3). Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1767/2006 (4).

(2)

Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 grudnia 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1585/2006 (Dz.U. L 294 z 25.10.2006, str. 19).

(2)  Dz.U. L 178 z 1.7.2006, str. 24.

(3)  Dz.U. L 179 z 1.7.2006, str. 36.

(4)  Dz.U. L 335 z 1.12.2006, str. 19.


ZAŁĄCZNIK

Zmienione ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego i produktów określonych kodem 1702 90 99 mające zastosowanie od dnia 7 grudnia 2006 r.

(EUR)

Kod CN

Kwota ceny reprezentatywnej za 100 kg netto rozpatrywanego produktu

Kwota dodatkowej należności za 100 kg netto rozpatrywanego produktu

1701 11 10 (1)

22,45

5,08

1701 11 90 (1)

22,45

10,31

1701 12 10 (1)

22,45

4,89

1701 12 90 (1)

22,45

9,88

1701 91 00 (2)

28,15

11,16

1701 99 10 (2)

28,15

6,64

1701 99 90 (2)

28,15

6,64

1702 90 99 (3)

0,28

0,37


(1)  Ustalenie dla jakości standardowej określonej w załączniku I pkt III rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 (Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 1).

(2)  Ustalenie dla jakości standardowej określonej w załączniku I pkt II rozporządzenia (WE) nr 318/2006.

(3)  Ustalenie dla 1 % zawartości sacharozy.


II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

Rada

7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/31


DECYZJA RADY

z dnia 13 listopada 2006 r.

w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, dotyczącego kontyngentów taryfowych na cukier i produkty cukrownicze pochodzące z Chorwacji lub ze Wspólnoty

(2006/882/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,

uwzględniając projekt Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dnia 28 lutego 2005 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Republiką Chorwacji w celu wprowadzenia zmian do uregulowań preferencyjnych w zakresie przywozu do Wspólnoty cukru pochodzącego z Republiki Chorwacji w ramach Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony (1), zatwierdzonego decyzją Rady i Komisji 2005/40/WE, Euratom (2).

(2)

Komisja zakończyła negocjacje w sprawie Protokołu zmieniającego Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu. Należy zatem zatwierdzić ten Protokół.

(3)

Komisja powinna przyjąć środki niezbędne do wprowadzenia w życie Protokołu zgodnie z taką samą procedurą jak w przypadku wprowadzania w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (3),

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół zmieniający Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, dotyczący kontyngentów taryfowych na cukier i produkty cukrownicze pochodzące z Chorwacji lub ze Wspólnoty.

Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania Protokołu w celu wyrażenia zgody Wspólnoty na to, aby Protokół był dla niej wiążący.

Artykuł 3

Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy wykonawcze dla Protokołu zgodnie z procedurą określoną w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.

Sporządzono w Brukseli, dnia 13 listopada 2006 r.

W imieniu Rady

E. TUOMIOJA

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 26 z 28.1.2005, str. 3.

(2)  Dz.U. L 26 z 28.1.2005, str. 1.

(3)  Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 1.


PROTOKÓŁ

zmieniający Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, dotyczący kontyngentów taryfowych na cukier i produkty cukrownicze pochodzące z Chorwacji lub ze Wspólnoty

WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,

z jednej strony, oraz

REPUBLIKA CHORWACJI, zwana dalej „Chorwacją”,

z drugiej strony,

MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:

(1)

Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony (zwany dalej „USS”), został podpisany w Luksemburgu dnia 29 października 2001 r. i wszedł w życie dnia 1 lutego 2005 r.

(2)

W celu zmiany uregulowań preferencyjnych w USS zostały przeprowadzone negocjacje w zakresie cukru i produktów cukrowniczych pochodzących z Chorwacji lub ze Wspólnoty.

(3)

Należy przyjąć odpowiednie zmiany do USS,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W USS wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1.   Wspólnota znosi należności celne i opłaty o skutku równoważnym w odniesieniu do przywozu produktów rolnych pochodzących z Chorwacji z wyjątkiem produktów objętych pozycjami Nomenklatury Scalonej nr 0102, 0201, 0202, 1701, 1702 oraz 2204.”;

b)

dodaje się ust. 5 w następującym brzmieniu:

„5.   Niektóre uzgodnienia handlowe mające zastosowanie do cukru i produktów cukrowniczych objętych pozycjami Nomenklatury Scalonej nr 1701 oraz 1702 są określone w załączniku IV h).”;

2)

w załączniku IV, tekst załącznika do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik IV h);

3)

w tabeli w załączniku I do Protokołu 3 skreśla się następujące pozycje:

„1702 50 00 — Fruktoza chemicznie czysta”,

„1702 90 10 — Maltoza chemicznie czysta”.

Artykuł 2

W drugiej połowie 2008 r. Strony spotykają się w celu dokonania przeglądu skutków niniejszego Protokołu.

Artykuł 3

Niniejszy Protokół stanowi integralną część USS.

Artykuł 4

Niniejszy Protokół wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.

Artykuł 5

Niniejszy Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim oraz chorwackim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

Hecho en Zagreb, el veintiocho de noviembre de dos mil seis.

V Záhřebu dne dvacátého osmého listopadu dva tisíce šest.

Udfærdiget i Zagreb den otteogtyvende november to tusind og seks.

Geschehen zu Zagreb am achtundzwanzigsten November zweitausendundsechs.

Koostatud kahekümne kaheksandal novembril kahe tuhande kuuendal aastal Zagrebis.

Έγινε στο Ζάγκρεμπ στις είκοσι οκτώ Νοεμβρίου δύο χιλιάδες έξι.

Done at Zagreb on the twenty-eighth day of November in the year two thousand and six.

Fait à Zagreb, le vingt-huit novembre deux mille six.

Fatto a Zagabria, addì ventotto novembre duemilasei.

Zagrebā, divi tūkstoši sestā gada divdesmit astotajā novembrī.

Priimta Zagrebe, du tūkstančiai šeštų metų lapkričio dvidešimt aštuntą dieną.

Kelt Zágrábban, a kétezer-hatodik év november havának huszonnyolcadik napján.

Magħmul f'Żagreb fit-tmienja u għoxrin jum ta' Novembru fis-sena elfejn u sitta.

Gedaan te Zagreb, de achtentwintigste november tweeduizend en zes.

Sporządzono w Zagrzebiu dnia dwudziestego ósmego listopada dwa tysiące szóstego roku.

Feito em Zagrebe, aos vinte e oito dias do mês de Novembro do ano de dois mil e seis.

V Záhrebe dvadsiateho ôsmeho novembra dvetisícšesť.

V Zagrebu, dne osemindvajsetega novembra, leta dva tisoč šest.

Tehty Zagrebissa kahdentenakymmenentenäkahdeksantena päivänä marraskuuta vuonna kaksituhattakuusi

Utfärdat i Zagreb den tjuguåttonde november år tvåtusensex.

Sastavljeno u Zagrebu dana dvadesetosmog studenoga dvije tisuće i šeste godine.

Por la Comunidad Europea

Za Evropské společenství

For Det Europæiske Fællesskab

Für die Europäische Gemeinschaft

Euroopa Ühenduse nimel

Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα

For the European Community

Pour la Communauté européenne

Per la Comunità europea

Eiropas Kopienas vārdā

Europos bendrijos vardu

Az Európai Közösség részéről

Għall-Komunitá Ewropea

Voor de Europese Gemeenschap

W imieniu Wspólnoty Europejskiej

Pela Comunidade Europeia

Za Európske spoločenstvo

Za Evropsko skupnost

Euroopan yhteisön puolesta

För Europeiska gemenskapen

Za Europsku zajednicu

Image

Por la República de Croacia

Za Chorvatskou republiku

For Republikken Kroatien

Für die Republik Kroatien

Horvaatia Vabariigi nimel

Για τη Δημοκρατία της Κροατίας

For the Republic of Croatia

Pour la République de Croatie

Per la Repubblica di Croazia

Horvātijas Republikas vārdā

Kroatijos Respublikos vardu

A Horvát Köztársaság részéről

Għar-Repubblika tal-Kroazja

Voor de Republiek Kroatië

W imieniu Republiki Chorwacji

Pela República da Croácia

Za Chorvátsku republiku

Za Republiko Hrvaško

Kroatian tasavallan puolesta

För Republiken Kroatien

Za Republiku Hrvatsku

Image

ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK IV h)

o którym mowa w art. 27 ust. 5

1.

Wspólnota stosuje bezcłowy dostęp do przywozu do Wspólnoty produktów pochodzących z Chorwacji objętych pozycjami Nomenklatury Scalonej nr 1701 oraz 1702 w granicach rocznej ilości wynoszącej 180 000 ton (wagi netto).

2.

Chorwacja stosuje dostęp przy obniżonej stawce celnej do przywozu do Chorwacji produktów pochodzących ze Wspólnoty, objętych pozycjami Nomenklatury Scalonej nr 1701, w granicach rocznej ilości wynoszącej 80 000 ton (wagi netto), stosowany jedynie, jeśli przywóz z Chorwacji do Wspólnoty produktów objętych pozycjami Nomenklatury Scalonej nr 1701 oraz 1702 osiąga roczną ilość wynoszącą 80 000 ton (wagi netto). W odniesieniu do tych produktów Chorwacja obniży stawki celne w następujący sposób:

w dniu 1 stycznia 2007 r. stawki celne obniża się do 75 % podstawowej stawki celnej,

w dniu 1 stycznia 2008 r. stawki celne obniża się do 70 % podstawowej stawki celnej,

w dniu 1 stycznia 2009 r. stawki celne obniża się do 50 % podstawowej stawki celnej.

3.

Wspólnota zobowiązuje się nie wypłacać refundacji wywozowych z budżetu wspólnotowego na cukier, syrop i inne produkty cukrownicze objęte pozycjami Nomenklatury Scalonej nr 1701 i 1702, jeśli są one eksportowane do Chorwacji w stanie naturalnym. Chorwacja zobowiązuje się nie wypłacać refundacji wywozowych na wywóz cukru do Wspólnoty.”


Komisja

7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/37


DECYZJA KOMISJI

z dnia 5 grudnia 2006 r.

zmieniająca decyzję 2006/80/WE w odniesieniu do Słowenii

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5797)

(Jedynie tekst w języku słoweńskim jest autentyczny)

(2006/883/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt (1), w szczególności jej art. 3 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 92/102/EWG określa minimalne wymagania dotyczące identyfikacji i rejestracji zwierząt, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych reguł wspólnotowych, które mogą zostać ustanowione w celach zwalczenia lub opanowywania chorób.

(2)

Zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/102/EWG państwa członkowskie gwarantują, że właściwe władze posiadają aktualny wykaz wszystkich gospodarstw zajmujących się hodowlą zwierząt objętych tą dyrektywą, które położone są na jego terytorium.

(3)

Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/102/EWG przewiduje możliwość upoważnienia państw członkowskich do wyłączenia z wykazu przewidzianego w jej art. 3 ust. 1 osób fizycznych hodujących jedną świnię przeznaczoną na użytek własny lub do własnej konsumpcji, pod warunkiem że takie zwierzę zostanie poddane kontrolom ustanowionym we wspomnianej dyrektywie, przed jakimkolwiek jego przewozem.

(4)

Decyzja Komisji 2006/80/WE (2) upoważnia niektóre państwa członkowskie do stosowania odstępstwa przewidzianego w art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/102/EWG w odniesieniu do gospodarstw hodujących jedną świnię.

(5)

Słowenia wniosła o upoważnienie przewidziane w art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/102/EWG w odniesieniu do gospodarstw hodujących jedną świnię i dała odpowiednie gwarancje w odniesieniu do kontroli ustanowionych w tej dyrektywie.

(6)

W rezultacie Słowenia powinna zostać upoważniona do stosowania tego odstępstwa.

(7)

W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić decyzję 2006/80/WE.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik do decyzji 2006/80/WE zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Słowenii.

Sporządzono w Brukseli, dnia 5 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 355 z 5.12.1992, str. 32. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 21/2004 (Dz.U. L 5 z 9.1.2004, str. 8).

(2)  Dz.U. L 36 z 8.2.2006, str. 50.


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK

Państwa członkowskie upoważnione do stosowania odstępstwa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/102/EWG, w odniesieniu do gospodarstw hodujących jedną świnię:

 

Republika Czeska

 

Francja

 

Włochy

 

Polska

 

Portugalia

 

Słowenia

 

Słowacja”


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/39


DECYZJA KOMISJI

z dnia 6 grudnia 2006 r.

określająca stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin

(2006/884/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Rady 2004/425/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków (1) (zwanej dalej „Umową”), w szczególności jej art. 3 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W celu przyjęcia stanowiska Wspólnoty Komisja zasięgnęła opinii specjalnego komitetu wyznaczonego przez Radę.

(2)

Artykuł 7 ust. 2 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet, powołany na mocy art. 7 Umowy, określa swój własny regulamin,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Stanowisko Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy art. 7 Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin, zostanie przyjęte na podstawie projektu decyzji Wspólnego Komitetu, załączonego do niniejszej decyzji.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Peter MANDELSON

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 150 z 30.4.2004, str. 42.


ZAŁĄCZNIK

PROJEKT

DECYZJA NR …/… WSPÓLNEGO KOMITETU, POWOŁANEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ A STANAMI ZJEDNOCZONYMI AMERYKI

o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, ustanawiającej jego regulamin

WSPÓLNY KOMITET,

uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków, w szczególności jej art. 7,

a także mając na uwadze, iż art. 7 ust. 2 Umowy stanowi, że Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

1.

Niniejszym przyjmuje się regulamin Wspólnego Komitetu, określony w załączniku do niniejszej decyzji.

Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostaje podpisana przez przedstawicieli Wspólnego Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron w zakresie wprowadzania zmian do Umowy. Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.

Podpisano w Waszyngtonie, dnia […] r.

W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki

Podpisano w Brukseli, dnia […] r.

W imieniu Wspólnoty Europejskiej

ZAŁĄCZNIK

REGULAMIN WSPÓLNEGO KOMITETU, POWOŁANEGO NA MOCY UMOWY MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ A STANAMI ZJEDNOCZONYMI AMERYKI

o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności dla wyposażenia statków

Artykuł 1

Przewodnictwo

Wspólnemu Komitetowi przewodniczą wspólnie przedstawiciel Wspólnoty Europejskiej i przedstawiciel Stanów Zjednoczonych.

Artykuł 2

Posiedzenia

1.   Wspólny Komitet odbywa posiedzenia w regularnych odstępach czasu, co najmniej raz w roku, we wspólnie uzgodnionych terminach. Jeśli jedna ze Stron uzna za konieczne dodatkowe posiedzenie, druga Strona w możliwie największym zakresie uwzględni wniosek o takie posiedzenie.

2.   Strony na zmianę są gospodarzami posiedzeń, chyba że uzgodniono inaczej. Dopuszcza się stosowanie środków telekonferencji lub wideokonferencji za zgodą Stron.

3.   Współprzewodniczący zwołują posiedzenia Wspólnego Komitetu.

4.   Współprzewodniczący wyznaczają datę posiedzenia i wymieniają się dokumentami niezbędnymi do zapewnienia jego właściwego przygotowania, w miarę możliwości na trzy tygodnie przed danym posiedzeniem.

5.   Strona będąca gospodarzem posiedzenia lub zwracająca się o przeprowadzenie wideokonferencji lub telekonferencji odpowiada za organizację logistyczną.

Artykuł 3

Delegacje

Co najmniej tydzień przed posiedzeniem Strony przekazują sobie informację o planowanym składzie swoich delegacji.

Artykuł 4

Porządek obrad posiedzenia

1.   Współprzewodniczący sporządzają wstępny porządek obrad każdego posiedzenia nie później niż na 14 dni przed danym posiedzeniem. Wstępny porządek obrad obejmuje punkty, w odniesieniu do których jeden ze współprzewodniczących otrzymał, nie później niż 14 dni przed posiedzeniem, wniosek o włączenie do porządku obrad.

2.   Każda ze Stron może dodawać punkty do wstępnego porządku obrad w dowolnym czasie przed posiedzeniem, jeżeli druga ze Stron wyrazi na to zgodę. W miarę możliwości wnioski o dodanie kolejnych punktów do wstępnego porządku obrad są składane przez daną Stronę drugiej Stronie na piśmie. Wnioski takie są uwzględniane w miarę możliwości.

3.   Współprzewodniczący przyjmują ostateczny porządek obrad na początku każdego posiedzenia. Punkt niewpisany do wstępnego porządku obrad może zostać umieszczony w porządku obrad za zgodą Stron i rozpatrzony w miarę możliwości.

Artykuł 5

Protokoły z posiedzeń

1.   Współprzewodniczący ze strony gospodarza posiedzenia sporządza w jak najkrótszym czasie wstępny protokół z posiedzenia.

2.   W protokole określa się, zgodnie z ogólną zasadą, w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:

a)

dokumentację przedstawioną Wspólnemu Komitetowi;

b)

oświadczenia, o wpisanie których zwracała się dana Strona; oraz

c)

podjęte decyzje i przyjęte wnioski w sprawie poszczególnych punktów.

3.   Sprawozdanie określa również osoby wchodzące w skład poszczególnych delegacji uczestniczących w posiedzeniu, a także ministerstwa i organy przez nie reprezentowane.

4.   Współprzewodniczący zatwierdzają protokół.

Artykuł 6

Decyzje Wspólnego Komitetu

1.   Wspólny Komitet podejmuje decyzje jednomyślnie.

2.   W sytuacjach innych niż formalne posiedzenia Wspólny Komitet może podjąć decyzję w drodze procedury pisemnej.

3.   Decyzje Wspólnego Komitetu noszą nazwę »decyzji«, po której następuje numer seryjny oraz opis ich przedmiotu. Należy również określić datę, z którą decyzja staje się skuteczna. Decyzje są podpisywane przez przedstawicieli Wspólnego Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron. Decyzje są sporządzane w dwóch kopiach, przy czym każda wersja jest na równi autentyczna.

Artykuł 7

Zasięganie opinii ekspertów

Komitet może w poszczególnych kwestiach zasięgać opinii ekspertów za zgodą Stron.

Artykuł 8

Wydatki

1.   Każda ze stron jest odpowiedzialna za wydatki przez nią poniesione z tytułu swego udziału w posiedzeniach Wspólnego Komitetu, w tym wydatki na personel, podróż oraz pobyt, jak również wydatki pocztowo-telekomunikacyjne.

2.   Strona będąca gospodarzem pokrywa zasadniczo pozostałe wydatki związane z organizacją posiedzenia.

Artykuł 9

Procedury administracyjne

1.   O ile strony nie postanowią inaczej, posiedzenia Wspólnego Komitetu są niejawne.

2.   Protokoły i inne dokumenty Wspólnego Komitetu uznaje się za informacje wymieniane zgodnie z art. 17 Umowy w zakresie poufności.

3.   Za zgodą współprzewodniczących do udziału w posiedzeniach mogą być zaproszeni uczestnicy inni niż urzędnicy Stron; wówczas podlegają oni również postanowieniom art. 17 Umowy.

4.   Strony mogą organizować publiczne konferencje lub w inny sposób informować opinię publiczną o rezultatach posiedzeń Wspólnego Komitetu.


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/43


DECYZJA KOMISJI

z dnia 6 grudnia 2006 r.

w sprawie udziału finansowego Wspólnoty na 2006 r. w wydatkach poniesionych przez Belgię i Niemcy w celu zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 5894)

(Jedynie teksty w językach francuskim, niderlandzkim i niemieckim są autentyczne)

(2006/885/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (1), w szczególności jej art. 23,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z dyrektywą 2000/29/WE wkład finansowy Wspólnoty może być przyznany państwom członkowskim na pokrycie wydatków związanych bezpośrednio z niezbędnymi środkami, które zostały podjęte lub są planowane do celów zwalczania szkodliwych organizmów wprowadzanych z państw trzecich lub z innych obszarów do Wspólnoty, w celu ich zlikwidowania lub, jeśli to niemożliwe, ich powstrzymania.

(2)

Zarówno Belgia, jak i Niemcy ustanowiły program działań mający na celu zwalczenie organizmów szkodliwych dla roślin, wprowadzonych na ich terytoria. Programy te określają cele, przeprowadzone działania, czas trwania oraz koszt. Belgia i Niemcy wystąpiły z wnioskiem o przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na rzecz tych programów w terminie wyznaczonym w dyrektywie 2000/29/WE i zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1040/2002 z dnia 14 czerwca 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie przepisów odnoszących się do przyznawania udziału finansowego Wspólnoty w zakresie kontroli fitosanitarnej oraz uchylającym rozporządzenie (WE) (2) nr 2051/97.

(3)

Informacje techniczne udzielone przez Belgię i Niemcy umożliwiły Komisji dokładną i wszechstronną analizę sytuacji i wyciągnięcie wniosku, że warunki dla przyznania wkładu finansowego Wspólnoty, ustanowione w szczególności w art. 23 dyrektywy 2000/29/WE, zostały spełnione. W związku z tym, właściwym jest przyznanie udziału finansowego Wspólnoty w celu pokrycia wydatków na wspomniane programy.

(4)

Udział finansowy Wspólnoty może stanowić do 50 % wydatków kwalifikowalnych. Jednakże zgodnie z art. 23 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy, wskaźnik wkładu finansowego Wspólnoty na rzecz programu przedstawionego przez Belgię powinien zostać zmniejszony ponieważ programowi zgłoszonemu przez to państwo członkowskie został już przyznany wkład Wspólnoty na mocy decyzji Komisji 2004/772/WE (3) i 2005/789/WE (4).

(5)

Zgodnie z art. 24 dyrektywy 2000/29/WE Komisja ustala, czy wprowadzenie szkodliwych organizmów zostało spowodowane nieodpowiednimi badaniami lub inspekcjami i podejmuje działania wymagane na podstawie przeprowadzonej weryfikacji.

(6)

Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. (5) w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, działania z zakresu ochrony fitosanitarnej mają być finansowane z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji. Do celów kontroli finansowej tych działań stosuje się art. 9, art. 36 i art. 37 powyżej wspomnianego rozporządzenia.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na rok 2006 w wydatkach poniesionych przez Belgię i Niemcy, bezpośrednio związanych z niezbędnymi działaniami, zgodnie z art. 23 ust. 2 dyrektywy 2000/29/WE, oraz podjętymi w celu zwalczenia organizmów objętych programami zwalczania, określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

1.   Całkowita kwota udziału finansowego, o którym mowa w art. 1, wynosi 101 423 EUR.

2.   Całkowita kwota udziału finansowego Wspólnoty w przypadku każdego programu zwalczania jest wskazana w Załączniku.

Artykuł 3

Kwota udziału finansowego Wspólnoty określona w Załączniku zostanie wypłacona pod następującymi warunkami:

a)

dostarczenie odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej podjęte działania, zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1040/2002;

b)

zainteresowane państwo członkowskie przedłoży Komisji wniosek o wypłatę udziału finansowego Wspólnoty, zgodnie z przepisami określonymi w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1040/2002.

Wypłata udziału finansowego Wspólnoty jest bez uszczerbku dla weryfikacji przeprowadzanej przez Komisję na mocy art. 24 dyrektywy 2000/29/WE.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii oraz Republiki Federalnej Niemiec.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 169 z 10.7.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/35/WE (Dz.U. L 88 z 25.3.2006, str. 9).

(2)  Dz.U. L 157, z 15.6.2002, str. 38. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 738/2005 (Dz.U. L 122 z 14.5.2005, str. 17).

(3)  Dz.U. L 341 z 17.11.2004, str. 27.

(4)  Dz.U. L 296 z 12.11.2005, str. 42.

(5)  Dz.U. L 209 z 11.8.2005, str. 1.


ZAŁĄCZNIK

PROGRAMY ZWALCZANIA

Legenda:

a

=

rok wdrażania programu zwalczania.

SEKCJA I

Programy, w przypadku których udział finansowy Wspólnoty odpowiada 50 % wydatków kwalifikowanych

Państwo członkowskie

Zwalczane szkodliwe organizmy

Dotknięte rośliny

Rok

Wydatki kwalifikowalne

(EUR)

Maksymalny udział Wspólnoty

(EUR)

na program

Niemcy

Anoplophora glabripennis

Różne gatumki drzew

2004 oraz 2005

64 554

32 277


SEKCJA II

Programy, w przypadku których stawki finansowego udziału Wspólnoty różnią się po zastosowaniu współczynnika degresyjnego

Państwo członkowskie

Zwalczane szkodliwe organizmy

Dotknięte rośliny

Rok

(a)

Wydatki kwalifikowalne

(EUR)

Stawka

(%)

Maksymalny udział Wspólnoty

(EUR)

Belgia

Diabrotica virgifera

Kukurydza

2006

4

172 865

40

69 146


Całkowity udział Wspólnoty (EUR)

101 423


7.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 341/46


DECYZJA KOMISJI

z dnia 6 grudnia 2006 r.

kończąca ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji w odniesieniu do przywozu ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

(2006/886/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”) (1), w szczególności jego art. 9 i art. 12,

po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   POSTĘPOWANIE

1.   Środki pierwotne

(1)

W lipcu 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1174/2005 (2), Rada narzuciła ostateczne cła antydumpingowe („środki pierwotne”) na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”). Indywidualne stawki ceł antydumpingowych wynoszące od 7,6 % do 39,9 % zostały nałożone na współpracujących producentów eksportujących z ChRL. Stawka mająca zastosowanie do przywozu pochodzącego ze wszystkich innych przedsiębiorstw wynosi 46,7 %.

2.   Wniosek w sprawie ponownego dochodzenia w sprawie absorpcji

(2)

W dniu 15 lutego 2006 r. złożono, zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego, wniosek o wszczęcie ponownego dochodzenia dotyczącego pierwotnych środków. Wniosek został złożony przez czterech dużych producentów wspólnotowych (BT Products AB, Franz Kahl GmbH, Bolzoni Auramo SpA i Pramac Lifter S.p.A.) reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku ponad 70 %, ogólnej produkcji wspólnotowej („wnioskodawcy”).

(3)

Wnioskodawcy przedstawili wystarczające dowody oparte na domniemaniu faktycznym wskazujące, że cło antydumpingowe nałożone na ręczne wózki paletowe oraz ich zasadnicze części pochodzące z ChRL nie doprowadziły do żadnych – lub wystarczających – zmian cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie, co wskazuje na zwiększenie dumpingu i zakłócenie oczekiwanego działania skutków naprawczych wynikających z obowiązujących środków.

3.   Ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji

(4)

W dniu 31 marca 2006 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich  (3) wszczęcie ponownego dochodzenia na mocy art. 12 rozporządzenia podstawowego.

(5)

Komisja oficjalnie poinformowała znanych jej zainteresowanych producentów/eksporterów, przedstawicieli kraju wywozu, importerów i użytkowników o wszczęciu ponownego dochodzenia. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich znanych jej zainteresowanych stron.

(6)

W odpowiedzi otrzymano dwa dostatecznie kompletne kwestionariusze od chińskich producentów eksportujących, tj: od Ningbo Ruyi Joint Stock Co. Ltd. i od Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co. Ltd.; obydwa te przedsiębiorstwa współpracowały również w pierwotnym dochodzeniu. Inny producent eksportujący, Yale Industrial Products Co. Ltd., dostarczył jedynie bardzo niekompletnych danych i z tego względu, po odpowiednim zawiadomieniu, został uznany za producenta niewspółpracującego zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Dwóch innych producentów eksportujących, którzy współpracowali w pierwotnym dochodzeniu (Ningbo Liftstar Material Transport Equipment Factory i Ningbo Tailong Machinery Co. Ltd.) nie dostarczyło żadnych informacji w ramach niniejszego ponownego dochodzenia w sprawie absorpcji.

(7)

Ponadto ujawniło się dziewięciu importerów ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, z których pięciu współpracowało w wystarczającym stopniu w niniejszym ponownym dochodzeniu.

(8)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów ponownego dochodzenia. Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibach następujących producentów eksportujących w ChRL:

Ningbo Ruyi Joint Stock Co. Ltd, Hangzhou i Ninghai, ChRL;

Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co. Ltd., Changxing, ChRL.

(9)

Okres objęty ponownym dochodzeniem („nowy OD”) trwał od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. Nowy OD został wykorzystany w celu określenia obecnego poziomu cen eksportowych oraz poziomu cen sprzedaży końcowym odbiorcom we Wspólnocie. Aby ustalić czy ceny eksportowe i ceny odsprzedaży lub dalsze ceny sprzedaży we Wspólnocie zmieniły się wystarczająco, ceny stosowane podczas nowego OD zostały porównane z cenami stosowanymi podczas pierwotnego okresu objętego dochodzeniem („pierwotny OD”), obejmującego okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM

(10)

Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak w pierwotnym dochodzeniu, tj: wózki jezdniowe ręczne (paletowe), bez napędu własnego, używane do obsługi i podawania materiałów normalnie umieszczanych na paletach, oraz ich zasadnicze części, tzn. podwozie i mechanizmy hydrauliczne, pochodzące z ChRL („produkt objęty postępowaniem”), normalnie zgłaszane w ramach kodów CN ex 8427 90 00 i ex 8431 20 00.

C.   USTALENIA

(11)

Celem niniejszego ponownego dochodzenia było ustalenie, czy od momentu nałożenia środków pierwotnych: i) ceny eksportowe zmniejszyły się czy też ii) nie wystąpiły lub wystąpiły niewystarczające zmiany cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie produktu objętego postępowaniem.

(12)

Zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego umożliwiono importerom/użytkownikom i eksporterom/producentom przedstawienie dowodów uzasadniających spadek cen eksportowych i/lub brak zmian cen odsprzedaży oraz, w stosownych przypadkach, dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie po nałożeniu środków ze względów innych niż absorpcja cła antydumpingowego.

1.   Spadek cen eksportowych

(13)

Podczas nowego OD sprzedaż produktu objętego postępowaniem była dokonywana zarówno poprzez podmioty powiązane we Wspólnocie i ChRL, jak i bezpośrednio na rzecz niezależnych importerów i/lub dystrybutorów we Wspólnocie. Zmiany cen eksportowych zostały ocenione poprzez porównanie, w odniesieniu do tych samych typów produktu i takich samych warunków dostawy, średniej ważonej ceny odnotowanej w nowym OD z ceną określoną podczas pierwotnego OD.

(14)

Porównanie cen stosowanych w nowym OD przez dwa współpracujące przedsiębiorstwa z cenami stosowanymi w pierwotnym OD nie wykazało spadku średnich cen eksportowych produktu objętego postępowaniem.

2.   Zmiany cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie

(15)

Zmiany cen odsprzedaży we Wspólnocie na poziomie importerów i/lub dystrybutorów zostały ocenione poprzez porównanie średniej ceny odsprzedaży, w odniesieniu do tych samych typów produktu i takich samych warunków dostawy, łącznie z cłem konwencyjnym i po dodaniu cła antydumpingowego, w pierwotnym OD ze średnimi cenami odsprzedaży określonymi w nowym OD. W tym zakresie pięciu importerów, dokonujących znaczącej części przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty podczas nowego OD, współpracowało i dostarczyło danych.

(16)

Porównanie ich cen odsprzedaży w odniesieniu do badanych typów produktu wykazało, że ich ceny wzrosły o kwoty przekraczające wysokość cła antydumpingowego. W tym kontekście zaznacza się, że nie było konieczne bardziej szczegółowe dochodzenie dotyczące zmniejszenia marży zysku współpracujących importerów podczas nowego OD w stosunku do pierwotnego OD, która w każdym razie pozostała znaczna w nowym OD.

(17)

Nie były dostępne reprezentatywne dane dotyczące dalszych cen sprzedaży. Jednakże, biorąc pod uwagę fakt, że ceny odsprzedaży stosowane przez importerów wobec niepowiązanych klientów uległy wystarczającej zmianie od momentu wprowadzenia środków antydumpingowych, uzasadnione było wyciagnięcie wniosku, że dalsze ceny sprzedaży stosowane przez tych klientów również uległy wystarczającej zmianie.

3.   Przedsiębiorstwa niewspółpracujące

(18)

Biorąc pod uwagę fakt, że dwaj współpracujący w ramach niniejszego ponownego dochodzenia producenci eksportujący dokonali w nowym OD 85 % całkowitej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty, co stanowi wysoki poziom współpracy, ich ustalenia zostały uznane za reprezentatywne dla całego kraju wywozu. W związku z powyższym nie odwoływano się do dostępnych faktów, w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do niewspółpracujących producentów eksportujących.

4.   Wnioski

(19)

W wyniku niniejszego ponownego dochodzenia stwierdzono, iż nie można było ustalić absorpcji obowiązujących środków w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących, jako że nie ustalono spadku cen eksportowych ani niewystarczającej zmiany cen odsprzedaży i dalszych cen sprzedaży produktu objętego postępowaniem.

(20)

Stawka cła dla niewspółpracujących producentów eksportujących powinna pozostać na niezmienionym poziomie ze względów przedstawionych powyżej w motywie (18).

(21)

W związku z powyższym należy zakończyć niniejsze ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji.

(22)

Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których Komisja postanowiła zakończyć niniejsze ponowne dochodzenie, i miały możliwość przedstawienia swoich uwag. Nie otrzymano żadnych istotnych uwag,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Ponowne dochodzenie przeprowadzone zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 384/96 dotyczące środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje niniejszym zakończone.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 2006 r.

W imieniu Komisji,

Peter MANDELSON

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17).

(2)  Dz.U. L 189 z 21.7.2005, str. 1.

(3)  Dz.U. C 78 z 31.3.2006, str. 24.