ISSN 1725-5139

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 128

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 48
21 maja 2005


Spis treści

 

I   Akty, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

 

*

Rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa

1

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 769/2005 z dnia 20 maja 2005 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

15

 

 

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 770/2005 z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii

17

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 771/2005 z dnia 20 maja 2005 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu

19

 

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2005 z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie specyfikacji zakresu charakterystyk oraz definicji technicznego formatu dla opracowywania corocznych wspólnotowych statystyk dotyczących stali za lata referencyjne 2003–2009 ( 1 )

51

 

 

II   Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

 

 

Komisja

 

*

Decyzja Komisji z dnia 2 maja 2005 r. dotycząca niezbędnych środków w sprawie przeszkody w handlu, jaką stanowią praktyki handlowe Brazylii w odniesieniu do handlu oponami bieżnikowanymi (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1302)

71

 

*

Decyzja Komisji z dnia 18 maja 2005 r. zmieniająca decyzję 1999/217/WE odnośnie do rejestru substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1437)  ( 1 )

73

 

*

Decyzja Komisji z dnia 18 maja 2005 r. zmieniająca po raz piąty decyzję 2004/122/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w Korei Północnej (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1451)  ( 1 )

77

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty, których publikacja jest obowiązkowa

21.5.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 128/1


ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 768/2005

z dnia 26 kwietnia 2005 r.

ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (2) wymaga od Państw Członkowskich zapewnienia skutecznej kontroli, inspekcji i egzekwowania zasad wspólnej polityki rybołówstwa oraz podejmowania w tym celu współpracy ze sobą oraz z państwami trzecimi.

(2)

W celu wypełnienia tych zobowiązań konieczne jest, aby Państwa Członkowskie koordynowały swoje działania w zakresie kontroli i inspekcji na swoich terytoriach lądowych, na wodach wspólnotowych i międzynarodowych zgodnie z prawem międzynarodowym, a w szczególności zobowiązań Wspólnoty w ramach regionalnych organizacji rybołówstwa oraz wynikających z porozumień z państwami trzecimi.

(3)

Żaden system inspekcji nie może być opłacalny bez zapewnienia inspekcji lądowych. Z tego też powodu terytoria lądowe powinny być objęte wspólnymi planami rozmieszczenia.

(4)

Współpraca taka powinna poprzez koordynację operacyjną działań w zakresie kontroli i inspekcji przyczynić się do zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych, jak również do zapewnienia równych szans sektora rybołówstwa zaangażowanego w proces eksploatacji, tym samym ograniczając liczbę przypadków zakłócenia konkurencji.

(5)

Skuteczna kontrola i inspekcja połowów uważana jest za niezbędną do zwalczania nielegalnych, niezgłaszanych i nieuregulowanych połowów.

(6)

Bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich wynikających z rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, istnieje potrzeba, aby organ Wspólnoty odpowiedzialny za kwestie techniczne i administracyjne zorganizował współpracę i koordynację pomiędzy Państwami Członkowskimi w odniesieniu do kontroli i inspekcji połowów.

(7)

W tym celu odpowiednie jest, w ramach istniejącej struktury instytucjonalnej Wspólnoty i uwzględniając podział kompetencji pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi, ustanowienie Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa (zwanej dalej „Agencją”).

(8)

Aby osiągnąć cele, dla których Agencja została ustanowiona, konieczne jest określenie jej zadań.

(9)

W szczególności konieczne jest, aby Agencja mogła, na wniosek Komisji, udzielać pomocy Wspólnocie i Państwom Członkowskim w zakresie ich stosunków z państwami trzecimi lub regionalnymi organizacjami rybołówstwa, a także aby mogła współpracować z ich właściwymi organami w ramach międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty.

(10)

Ponadto istnieje potrzeba działania na rzecz skutecznego stosowania wspólnotowych procedur inspekcji. Agencja mogłaby z czasem stać się źródłem odniesienia dla pomocy naukowej i technicznej w dziedzinie kontroli i inspekcji połowów.

(11)

Dla osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa, które polegają na zapewnieniu zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych w kontekście zrównoważonego rozwoju, Rada przyjmuje środki dotyczące ochrony, zarządzania i eksploatacji żywych zasobów wodnych.

(12)

W celu zapewnienia właściwego egzekwowania tych środków Państwa Członkowskie muszą rozmieścić odpowiednie środki kontroli i wykonania. W celu uzyskania większej skuteczności i efektywności takiej kontroli i egzekucji właściwe jest, aby Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 i wspólnie z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi przyjęła indywidualne programy kontroli i inspekcji. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (3) powinno zostać odpowiednio zmienione.

(13)

Koordynowanie przez Agencję współpracy operacyjnej pomiędzy Państwami Członkowskimi powinno być podejmowane na podstawie wspólnych planów rozmieszczenia, które organizują użycie dostępnych środków kontroli i inspekcji należących do zainteresowanych Państw Członkowskich, w celu nadania skuteczności programom kontroli i inspekcji. Działania w zakresie kontroli i inspekcji połowów podejmowane przez Państwa Członkowskie powinny być prowadzone zgodnie ze wspólnymi kryteriami, priorytetami, kryteriami referencyjnymi i procedurami odnoszącymi się do działań w zakresie kontroli i inspekcji podejmowanych na podstawie takich programów.

(14)

Przyjęcie programu kontroli i inspekcji zobowiązuje Państwa Członkowskie do skutecznego zapewnienia zasobów niezbędnych do realizacji programu. Konieczne jest, aby Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiały Agencję o środkach kontroli i inspekcji, za pomocą których mają zamiar wykonać wszelkie programy tego typu. Przepisy wspólnych planów rozmieszczenia nie mogą powodować zaistnienia dodatkowych zobowiązań dotyczących kontroli, inspekcji i egzekucji lub związanych z udostępnianiem niezbędnych w tym kontekście zasobów.

(15)

Wspólny plan rozmieszczenia powinien zostać sporządzony przez Agencję jedynie w przypadku, gdy jest on przewidziany w programie prac.

(16)

Program prac powinien zostać przyjęty przez Zarząd, który zapewnia osiągnięcie wystarczającego konsensusu, w tym w zakresie dopasowania zadań przeznaczonych Agencji do programu prac oraz zasobów, którymi Agencja dysponuje, na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.

(17)

Kluczowym zadaniem dyrektora zarządzającego powinno być zapewnienie w drodze konsultacji z członkami Zarządu i Państwami Członkowskimi, aby dążeniom zawartym w programie prac na każdy rok odpowiadały wystarczające zasoby udostępnione Agencji przez Państwa Członkowskie w celu wykonania programu prac.

(18)

Dyrektor zarządzający powinien w szczególności opracować szczegółowe wspólne plany rozmieszczenia, korzystając z zasobów, o których powiadomiły Państwa Członkowskie, w celu wykonania każdego programu kontroli i inspekcji, a także przestrzegając zasad i celów określonych w indywidualnych programach kontroli i inspekcji, na których oparty jest wspólny plan rozmieszczenia, jak również innych odpowiednich zasad, takich jak zasady dotyczące inspektorów wspólnotowych.

(19)

W tym kontekście konieczne jest, aby dyrektor zarządzający zarządzał terminami w taki sposób, aby dać Państwom Członkowskim wystarczająco dużo czasu na przedstawienie ich komentarzy bazujących na ich operacyjnej wiedzy fachowej, nie wykraczając jednak poza ramy planu prac Agencji oraz limity czasowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu. Konieczne jest, aby dyrektor zarządzający uwzględniał udział zainteresowanych Państw Członkowskich w łowiskach objętych każdym planem. W celu zapewnienia skutecznej i terminowej koordynacji działań wspólnej kontroli i inspekcji konieczne jest opracowanie procedury, która umożliwi podjęcie decyzji dotyczącej przyjęcia wspólnych planów, w przypadku gdy zainteresowane Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć porozumienia.

(20)

Procedura opracowywania i przyjmowania wspólnych planów rozmieszczenia dotyczących wód pozawspólnotowych musi być podobna do procedury dotyczącej wód wspólnotowych. Podstawą dla takich wspólnych planów rozmieszczenia musi być program międzynarodowej kontroli i inspekcji stosujący międzynarodowe zobowiązania dotyczące kontroli i inspekcji wiążące Wspólnotę.

(21)

W celu wdrożenia wspólnych planów rozmieszczenia zainteresowane Państwa Członkowskie powinny zgromadzić i rozmieścić środki kontroli i inspekcji, które zaangażowały w celu wykonania takich planów. Agencja powinna ocenić, czy dostępne środki kontroli i inspekcji są wystarczające i, tam, gdzie to właściwe, poinformować zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję, że środki te nie są wystarczające do wykonania zadań wymaganych przez program kontroli i inspekcji.

(22)

Podczas gdy Państwa Członkowskie powinny przestrzegać własnych zobowiązań dotyczących inspekcji i kontroli, w szczególności tych wynikających z konkretnego programu kontroli i inspekcji przyjętego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, Agencja nie powinna posiadać uprawnień do nakładania na podstawie wspólnych planów rozmieszczenia dodatkowych zobowiązań ani do stosowania sankcji względem Państw Członkowskich.

(23)

Agencja powinna dokonywać okresowych przeglądów skuteczności wspólnych planów rozmieszczenia.

(24)

Właściwe jest zapewnienie możliwości przyjęcia specjalnych zasad wykonawczych dotyczących przyjmowania i zatwierdzania wspólnych planów rozmieszczenia. Skorzystanie z takiej możliwości może okazać się użyteczne, gdy Agencja rozpocznie już swoją działalność i dyrektor zarządzający uzna, że zasady takie muszą zostać określone w prawie wspólnotowym.

(25)

Agencja powinna być uprawniona, w przypadku gdy zwrócono się o to do niej, do świadczenia usług kontraktowych dotyczących środków kontroli i inspekcji do wykorzystania przez zainteresowane Państwa Członkowskie w związku ze wspólnymi planami rozmieszczenia.

(26)

W celu wypełnienia zadań Agencji Komisja, Państwa Członkowskie oraz Agencja powinny prowadzić wymianę istotnych informacji dotyczących kontroli i inspekcji poprzez sieć informacyjną.

(27)

Status i struktura Agencji powinny odpowiadać obiektywnemu charakterowi wyników, które ma za zadanie osiągać, oraz powinny pozwolić Agencji na sprawowanie jej funkcji w bliskiej współpracy z Państwami Członkowskimi oraz z Komisją. W konsekwencji Agencji powinno przyznać się autonomię prawną, finansową i administracyjną, przy jednoczesnym zachowaniu bliskich związków Agencji z instytucjami Wspólnoty oraz Państwami Członkowskimi. W tym celu konieczne i właściwe jest, aby Agencja była organem wspólnotowym posiadającym osobowość prawną i wykonującym uprawnienia nałożone na nią przez niniejsze rozporządzenie.

(28)

W odniesieniu do odpowiedzialności umownej Agencji, która podlega prawu właściwemu dla umów zawieranych przez Agencję, właściwy do orzekania powinien być Trybunał Sprawiedliwości, zgodnie z klauzulą arbitrażową zawartą w danej umowie. Trybunał Sprawiedliwości powinien być również właściwy do orzekania w sporach o odszkodowanie za szkody wynikające z odpowiedzialności pozaumownej Agencji, zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw Państw Członkowskich.

(29)

Komisja i Państwa Członkowskie powinny mieć swoich przedstawicieli w Zarządzie Agencji, którzy byliby odpowiedzialni za zapewnienie prawidłowego i skutecznego funkcjonowania Agencji.

(30)

Powinna zostać utworzona Rada Doradcza w celu doradzania dyrektorowi zarządzającemu oraz w celu zapewnienia ścisłej współpracy z zainteresowanymi stronami.

(31)

Biorąc pod uwagę fakt, że Agencja musi wypełniać zobowiązania wspólnotowe oraz, na wniosek Komisji, nawiązywać współpracę z państwami trzecimi oraz regionalnymi organizacjami rybołówstwa w ramach zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty, właściwe jest, aby prezes Zarządu był wybierany spośród przedstawicieli Komisji.

(32)

Ustalenia dotyczące głosowania na forum Zarządu powinny uwzględniać interesy Państw Członkowskich i Komisji dotyczące skutecznego funkcjonowania Agencji.

(33)

Właściwe jest zapewnienie uczestnictwa bez prawa do głosowania przedstawiciela Rady Doradczej w obradach Zarządu.

(34)

Konieczne jest określenie procedury mianowania i odwoływania dyrektora zarządzającego Agencji, jak również zasad określających sprawowanie przez niego funkcji.

(35)

W celu promowania przejrzystego funkcjonowania Agencji powinno mieć wobec niej zastosowanie bez żadnych ograniczeń rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (4).

(36)

W interesie ochrony prywatności osób, w odniesieniu do niniejszego rozporządzenia powinno mieć zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5).

(37)

W celu zagwarantowania funkcjonalnej autonomii i niezależności Agencji należy przyznać jej autonomiczny budżet, którego dochody pochodzą z wkładu wspólnotowego, jak również z opłat za usługi kontraktowe świadczone przez Agencję. Procedura budżetowa Wspólnoty powinna mieć zastosowanie w zakresie dotyczącym wkładu Wspólnoty i innych dotacji, którymi obciążany jest budżet ogólny Unii Europejskiej. Rewizja ksiąg powinna być przeprowadzana przez Trybunał Obrachunkowy.

(38)

W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych działań niezgodnych z prawem w odniesieniu do Agencji powinny mieć zastosowanie bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (6); Agencja powinna przystąpić do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich, dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (7).

(39)

Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (8),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

CEL, ZAKRES I DEFINICJE

Artykuł 1

Cel

Niniejsze rozporządzenie ustanawia Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa (zwaną dalej „Agencją”), której celem jest organizowanie operacyjnej koordynacji działań w zakresie kontroli i inspekcji połowów prowadzonych przez Państwa Członkowskie oraz wspomaganie współpracy tych Państw Członkowskich w zgodzie z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa w celu zapewnienia jej skutecznego i jednolitego stosowania.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:

a)

„kontrola i inspekcja” oznaczają wszelkie środki podejmowane przez Państwa Członkowskie, w szczególności na podstawie art. 23, 24 i 28 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w celu dokonania kontroli i inspekcji działalności połowowej objętej zakresem wspólnej polityki rybołówstwa, w tym działania w zakresie nadzoru i monitorowania, takie jak satelitarne systemy monitorowania ruchu statków i działania w ramach systemów obserwacji;

b)

„środki kontroli i inspekcji” oznaczają statki, samoloty, pojazdy i inne zasoby materialne służące do prowadzenia nadzoru, jak również inspektorów, obserwatorów i inne zasoby ludzkie wykorzystywane przez Państwa Członkowskie do prowadzenia kontroli i inspekcji;

c)

„wspólny plan rozmieszczenia” oznacza plan przedstawiający ustalenia operacyjne dotyczące rozmieszczenia dostępnych środków kontroli i inspekcji;

d)

„międzynarodowy program kontroli i inspekcji” oznacza program określający cele, wspólne priorytety i procedury dotyczące działań w zakresie kontroli i inspekcji wspierający wypełnianie międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty dotyczących kontroli i inspekcji;

e)

„indywidualny program kontroli i inspekcji” oznacza program określający cele, wspólne priorytety i procedury dotyczące działań w zakresie kontroli i inspekcji, ustanowiony zgodnie z art. 34 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93;

f)

„rybołówstwo” oznacza działalność połowową polegającą na eksploatacji pewnych zasobów rybnych określonych przez Radę, w szczególności zgodnie z art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;

g)

„inspektorzy wspólnotowi” oznaczają inspektorów umieszczonych na liście, o której mowa w art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.

ROZDZIAŁ II

MISJA I ZADANIA AGENCJI

Artykuł 3

Misja

Misją Agencji jest:

a)

koordynacja prowadzonych przez Państwa Członkowskie kontroli i inspekcji związanych ze zobowiązaniami Wspólnoty w zakresie kontroli i inspekcji;

b)

koordynacja rozmieszczenia krajowych środków kontroli i inspekcji gromadzonych przez zainteresowane Państwa Członkowskie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

c)

pomoc Państwom Członkowskim w informowaniu Komisji i stron trzecich o działalności połowowej i działaniach w zakresie kontroli i inspekcji;

d)

w zakresie kompetencji Agencji, pomoc Państwom Członkowskim w wypełnianiu zadań i zobowiązań wynikających z zasad wspólnej polityki rybołówstwa;

e)

pomoc Państwom Członkowskim i Komisji w harmonizowaniu stosowania wspólnej polityki rybołówstwa w całej Wspólnocie;

f)

uczestnictwo w pracach Państw Członkowskich i Komisji dotyczących badań i rozwoju technik kontroli i inspekcji;

g)

uczestnictwo w działaniach koordynacyjnych związanych ze szkoleniem inspektorów i wymianą doświadczeń między Państwami Członkowskimi;

h)

koordynacja działań mających na celu zwalczanie nielegalnych, niezgłaszanych i nieuregulowanych połowów zgodnie z przepisami wspólnotowymi.

Artykuł 4

Zadania odnoszące się do międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty dotyczących kontroli i inspekcji

1.   Na wniosek Komisji Agencja:

a)

udziela wsparcia Wspólnocie i Państwom Członkowskim w ich stosunkach z państwami trzecimi i regionalnymi organizacjami rybołówstwa, których członkiem jest Wspólnota;

b)

współpracuje z właściwymi organami międzynarodowych regionalnych organizacji rybołówstwa w odniesieniu do zobowiązań Wspólnoty dotyczących kontroli i inspekcji, w ramach ustaleń roboczych podjętych z takimi właściwymi organami.

2.   Na wniosek Komisji Agencja może współpracować z właściwymi organami państw trzecich w sprawach dotyczących kontroli i inspekcji, w ramach porozumień zawartych pomiędzy Wspólnotą i tymi krajami.

3.   Agencja może, w zakresie swoich kompetencji, wykonywać w imieniu Państw Członkowskich zadania w ramach międzynarodowych umów w dziedzinie rybołówstwa, których stroną jest Wspólnota.

Artykuł 5

Zadania odnoszące się do koordynacji operacyjnej

1.   Koordynacja operacyjna prowadzona przez Agencję obejmuje inspekcję i kontrolę działalności połowowej, w tym przywóz, transport i wyładunek produktów rybołówstwa, aż do punktu, w którym produkty te są odbierane przez pierwszego nabywcę po wyładunku.

2.   Do celów koordynacji operacyjnej Agencja opracowuje wspólne plany rozmieszczenia oraz organizuje operacyjną koordynację kontroli i inspekcji prowadzonej przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozdziałem III.

Artykuł 6

Świadczenie usług kontraktowych na rzecz Państw Członkowskich

Na wniosek Państw Członkowskich Agencja może świadczyć na rzecz tych państw usługi kontraktowe dotyczące kontroli i inspekcji w powiązaniu z ich zobowiązaniami dotyczącymi rybołówstwa na wodach wspólnotowych lub międzynarodowych, w tym usługi takie, jak czarterowanie, obsługa i obsada personalna platform kontrolnych i inspekcyjnych oraz zapewnianie obserwatorów dla wspólnych operacji prowadzonych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.

Artykuł 7

Wsparcie Państw Członkowskich

W celu wsparcia Państw Członkowskich w lepszym wypełnianiu ich obowiązków wynikających z zasad wspólnej polityki rybołówstwa Agencja w szczególności:

a)

określa i opracowuje podstawowy program nauczania dla potrzeb szkolenia instruktorów szkolących inspektorów rybołówstwa z Państw Członkowskich oraz zapewnia dodatkowe kursy i seminaria szkoleniowe dla tych inspektorów oraz pozostałego personelu zaangażowanego w działania związane z monitorowaniem, kontrolą i inspekcją;

b)

na wniosek Państw Członkowskich podejmuje wspólne udzielanie zamówień publicznych na zakup towarów i usług związanych z działaniami w zakresie kontroli i inspekcji prowadzonymi przez Państwa Członkowskie, jak również prowadzenie przygotowań i koordynacji wdrażania przez Państwa Członkowskie wspólnych projektów pilotażowych;

c)

opracowuje wspólne procedury operacyjne dotyczące wspólnych działań w zakresie kontroli i inspekcji podejmowanych przez dwa lub większą liczbę Państw Członkowskich;

d)

opracowuje kryteria dotyczące wymiany środków kontroli i inspekcji pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz pomiędzy Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi, a także opracowuje kryteria dotyczące zapewnienia takich środków przez Państwa Członkowskie.

ROZDZIAŁ III

KOORDYNACJA OPERACYJNA

Artykuł 8

Wypełnianie zobowiązań Wspólnoty dotyczących kontroli i inspekcji

Na wniosek Komisji Agencja koordynuje działania w zakresie kontroli i inspekcji prowadzone przez Państwa Członkowskie na podstawie międzynarodowych programów kontroli i inspekcji poprzez ustanawianie wspólnych planów rozmieszczenia.

Artykuł 9

Wdrażanie indywidualnych programów kontroli i inspekcji

Agencja koordynuje wdrażanie indywidualnych programów kontroli i inspekcji ustanowionych zgodnie z art. 34 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 poprzez wspólne plany rozmieszczenia.

Artykuł 10

Treść wspólnych planów rozmieszczenia

Każdy wspólny plan rozmieszczenia:

a)

spełnia wymagania odpowiedniego programu kontroli i inspekcji;

b)

stosuje kryteria, kryteria referencyjne, priorytety i wspólne procedury inspekcji określone przez Komisję w programach kontroli i inspekcji;

c)

ma na celu dopasowanie istniejących krajowych środków kontroli i inspekcji, o których powiadomiono zgodnie z art. 11 ust. 2, do potrzeb oraz zorganizowanie rozmieszczenia tych środków;

d)

organizuje wykorzystanie zasobów ludzkich i materialnych w odniesieniu do okresów i stref, w których środki te mają być rozmieszczone, w tym działanie zespołów inspektorów wspólnotowych pochodzących z więcej niż jednego Państwa Członkowskiego;

e)

uwzględnia istniejące zobowiązania zainteresowanych Państw Członkowskich w odniesieniu do innych wspólnych planów rozmieszczenia, a także wszelkie swoiste ograniczenia regionalne lub lokalne;

f)

określa warunki, zgodnie z którymi środki kontroli i inspekcji danego Państwa Członkowskiego mogą wkraczać na wody podlegające zwierzchnictwu i jurysdykcji innego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 11

Powiadamianie o środkach kontroli i inspekcji

1.   Każdego roku przed dniem 15 października Państwa Członkowskie powiadomią Agencję o środkach kontroli i inspekcji, które pozostają do jej dyspozycji na cele prowadzenia kontroli i inspekcji w roku następnym.

2.   Każde Państwo Członkowskie powiadamia Agencję o środkach, za pomocą których zamierza wykonać międzynarodowy program kontroli i inspekcji lub indywidualny program kontroli i inspekcji, który dotyczy tego Państwa, nie później niż w terminie jednego miesiąca od powiadomienia Państw Członkowskich o decyzji ustanawiającej taki program.

Artykuł 12

Procedura dotycząca przyjmowania wspólnych planów rozmieszczenia

1.   Na podstawie powiadomień, o których mowa w art. 11 ust. 2, oraz w terminie trzech miesięcy od otrzymania takich powiadomień dyrektor zarządzający Agencji ustanawia w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi projekt wspólnego planu rozmieszczenia.

2.   Projekt wspólnego planu rozmieszczenia określa środki kontroli i inspekcji możliwe do zgromadzenia w celu realizacji programu kontroli i inspekcji, którego dotyczy plan, na podstawie zainteresowania zainteresowanych Państw Członkowskich odpowiednim łowiskiem.

Zainteresowanie Państwa Członkowskiego łowiskiem jest szacowane na podstawie następujących kryteriów, których względna waga zależy od swoistych cech każdego planu:

a)

względny obszar wód podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji danego Państwa Członkowskiego, który objęty jest działaniem danego wspólnego planu rozmieszczenia, jeżeli taki obszar istnieje;

b)

ilość ryb wyładowanych na terytorium Państwa Członkowskiego w danym okresie referencyjnym stanowiąca odsetek całkowitej wielkości wyładunków ryb pochodzących z łowiska, którego dotyczy dany wspólny plan rozmieszczenia;

c)

względna liczba wspólnotowych statków rybackich pływających pod banderą danego Państwa Członkowskiego (moc silnika i tonaż brutto), które biorą udział w połowach na łowisku, którego dotyczy dany wspólny plan rozmieszczenia, w stosunku do całkowitej ilości statków, które biorą udział w połowach na tym łowisku;

d)

względna wielkość przydziału kontyngentu danego Państwa Członkowskiego lub, w przypadku braku kontyngentu, wielkości połowu danego Państwa Członkowskiego na tym łowisku w danym okresie referencyjnym.

3.   Jeżeli w trakcie przygotowywania projektu wspólnego planu rozmieszczenia oczywiste jest, że dostępne środki kontroli i inspekcji są niewystarczające do spełnienia wymagań odpowiedniego programu kontroli i inspekcji, dyrektor zarządzający bezzwłocznie powiadamia o tym fakcie zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję.

4.   Dyrektor zarządzający powiadamia o projekcie wspólnego planu rozmieszczenia zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję. Jeżeli w terminie piętnastu dni roboczych od takiego powiadomienia Państwa Członkowskie lub Komisja nie zgłoszą zastrzeżeń, dyrektor zarządzający przyjmuje plan.

5.   Jeżeli jedno lub większa liczba zainteresowanych Państw Członkowskich lub Komisja zgłoszą zastrzeżenie, dyrektor zarządzający przekazuje sprawę Komisji. Komisja może dokonać niezbędnych dostosowań w planie i przyjąć go zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.

6.   Każdy wspólny plan rozmieszczenia podlega rocznemu przeglądowi dokonywanemu przez Agencję w konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi w celu uwzględnienia każdego nowego programu kontroli i inspekcji, któremu podlegają zainteresowane Państwa Członkowskie, oraz uwzględnienia wszelkich priorytetów określonych przez Komisję w programach kontroli i inspekcji.

Artykuł 13

Wdrażanie wspólnych planów rozmieszczenia

1.   Wspólne działania w zakresie kontroli i inspekcji są przeprowadzane na podstawie wspólnych planów rozmieszczenia.

2.   Państwa Członkowskie, których dotyczy wspólny plan rozmieszczenia:

a)

udostępniają środki kontroli i inspekcji zaangażowane do wdrożenia wspólnego planu rozmieszczenia;

b)

wyznaczają jeden krajowy punkt kontaktowy/koordynatora posiadającego wystarczające uprawnienia, aby móc reagować w terminie na wnioski Agencji dotyczące wdrażania wspólnego planu rozmieszczenia oraz powiadamiać o tym Agencję;

c)

rozmieszczają swoje zgromadzone środki kontroli i inspekcji zgodnie ze wspólnym planem rozmieszczenia oraz wymaganiami wymienionymi w ust. 4;

d)

zapewniają Agencji internetowy dostęp do informacji niezbędnych do wdrożenia wspólnego planu rozmieszczenia;

e)

współpracują z Agencją przy wdrażaniu wspólnego planu rozmieszczenia;

f)

zapewniają, by wszelkie środki kontroli i inspekcji wyznaczone do wdrażania wspólnotowego wspólnego planu rozmieszczenia prowadziły swoją działalność zgodnie z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa.

3.   Bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w ramach wspólnego planu rozmieszczenia ustanowionego art. 12, dowodzenie i kontrola nad środkami kontroli i inspekcji, które zostały zaangażowane do wdrożenia wspólnego planu rozmieszczenia, pozostają w sferze odpowiedzialności właściwych organów krajowych zgodnie z prawem krajowym.

4.   Dyrektor zarządzający może określić wymagania dla wdrożenia wspólnego planu rozmieszczenia przyjętego na podstawie art. 12. Wymagania takie nie wykraczają poza granice określone tym planem.

Artykuł 14

Ocena wspólnych planów rozmieszczenia

Agencja przeprowadza roczną ocenę skuteczności każdego ze wspólnych planów rozmieszczenia, jak również, na podstawie dostępnych danych, analizę występowania ryzyka prowadzenia działalności połowowej niezgodnie z mającymi zastosowanie środkami kontrolnymi. Wyniki przeprowadzanych ocen są bezzwłocznie przekazywane Parlamentowi Europejskiemu, Komisji i Państwom Członkowskim.

Artykuł 15

Łowiska niepodlegające programom kontroli i inspekcji

Dwa lub większa liczba Państw Członkowskich mogą zwrócić się do Agencji z wnioskiem o koordynowanie rozmieszczenia ich środków kontroli i inspekcji w odniesieniu do łowiska lub obszaru, który nie podlega programowi kontroli i inspekcji. Koordynacja taka odbywa się zgodnie z kryteriami kontroli i inspekcji oraz priorytetami uzgodnionymi pomiędzy zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.

Artykuł 16

Sieć informacyjna

1.   Komisja, Agencja oraz właściwe organy Państw Członkowskich wymieniają istotne, dostępne im informacje dotyczące wspólnych działań w zakresie kontroli i inspekcji prowadzonych na wodach wspólnotowych i międzynarodowych.

2.   Każdy właściwy organ krajowy podejmuje środki zgodnie z odpowiednimi przepisami prawnymi Wspólnoty w celu zapewnienia odpowiedniej poufności informacji otrzymywanych przez te organy na mocy niniejszego artykułu zgodnie z art. 37 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.

Artykuł 17

Szczegółowe zasady

Szczegółowe zasady dotyczące wprowadzania w życie przepisów niniejszego rozdziału mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.

Zasady te mogą obejmować w szczególności procedury odnoszące się do przygotowania i przyjęcia projektów wspólnych planów rozmieszczenia.

ROZDZIAŁ IV

STRUKTURA WEWNĘTRZNA I FUNKCJONOWANIE

Artykuł 18

Status prawny i siedziba

1.   Agencja jest organem Wspólnoty. Posiada ona osobowość prawną.

2.   W każdym z Państw Członkowskich Agencja posiada zdolność prawną w najszerszym zakresie przyznanym osobom prawnym przez ustawodawstwa krajowe. Może ona, w szczególności, nabywać lub zbywać ruchomości i nieruchomości oraz być stroną postępowań sądowych.

3.   Agencję reprezentuje dyrektor zarządzający.

4.   Siedzibą Agencji jest Vigo, Hiszpania.

Artykuł 19

Personel

1.   W odniesieniu do personelu Agencji zastosowanie ma Regulamin pracowniczy urzędników oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, określony w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (9) oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnot Europejskich dla celów stosowania tego regulaminu pracowniczego oraz warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich. Zarząd w porozumieniu z Komisją przyjmuje niezbędne szczegółowe zasady stosowania powyższych przepisów.

2.   Bez uszczerbku dla art. 30, uprawnienia przyznane organowi powołującemu na podstawie regulaminu pracowniczego oraz warunków zatrudnienia innych pracowników są wykonywane przez Agencję w odniesieniu do jej własnego personelu.

3.   Personel Agencji składa się z urzędników mianowanych lub oddelegowanych tymczasowo przez Komisję oraz z innych pracowników zatrudnionych przez Agencję niezbędnych dla wykonywania jej zadań.

Agencja może również zatrudniać urzędników tymczasowo oddelegowanych przez Państwa Członkowskie.

Artykuł 20

Przywileje i immunitety

Do Agencji ma zastosowanie Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.

Artykuł 21

Odpowiedzialność

1.   Odpowiedzialność umowna Agencji podlega prawu właściwemu dla danej umowy.

2.   Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej zamieszczonej w umowie zawartej przez Agencję.

3.   W odniesieniu do odpowiedzialności pozaumownej Agencja jest zobowiązana naprawić, na zasadach ogólnych, wspólnych dla praw Państw Członkowskich, szkody wyrządzone przez nią lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji. Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w każdym sporze dotyczącym odszkodowań za takie szkody.

4.   Odpowiedzialność osobistą pracowników wobec Agencji regulują przepisy ustanowione w regulaminie pracowniczym lub warunkach zatrudnienia mających do nich zastosowanie.

Artykuł 22

Języki

1.   Do Agencji mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (10).

2.   Usługi tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania Agencji świadczy Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej.

Artykuł 23

Powołanie Zarządu i jego uprawnienia

1.   Agencja posiada Zarząd.

2.   Zarząd:

a)

mianuje i odwołuje dyrektora zarządzającego zgodnie z art. 30;

b)

przyjmuje do dnia 30 kwietnia każdego roku sprawozdanie ogólne Agencji za poprzedni rok i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i Państwom Członkowskim. Sprawozdanie podawane jest do wiadomości publicznej;

c)

przyjmuje do dnia 31 października każdego roku, uwzględniając przy tym opinię Komisji i Państw Członkowskich, program prac Agencji na nadchodzący rok oraz przekazuje ten program Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Państwom Członkowskim.

Program prac zawiera priorytety Agencji. Przyznaje on priorytet obowiązkom Agencji odnoszącym się do programów kontroli i nadzoru. Zostaje on przyjęty bez naruszenia rocznej procedury budżetowej Wspólnoty. W przypadku wyrażenia przez Wspólnotę w terminie 30 dni od daty przyjęcia programu prac sprzeciwu względem tego programu Zarząd dokonuje ponownego przeglądu programu i przyjmuje go z ewentualnymi zmianami w drugim czytaniu w terminie dwóch miesięcy;

d)

przyjmuje końcowy budżet Agencji przed rozpoczęciem roku budżetowego, dostosowując go, w razie potrzeby, do wkładu Komisji i wszelkich innych dochodów Agencji;

e)

wykonuje swoje obowiązki w odniesieniu do budżetu Agencji zgodnie z art. 35, 36 i 38;

f)

sprawuje nadzór dyscyplinarny nad dyrektorem zarządzającym;

g)

określa swój regulamin wewnętrzny, który może przewidywać w razie potrzeby stworzenie podkomitetów Zarządu;

h)

przyjmuje procedury niezbędne do wykonywania przez Agencję jej zadań.

Artykuł 24

Skład Zarządu

1.   Zarząd jest złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich i sześciu przedstawicieli Komisji. Każde Państwo Członkowskie jest uprawnione do mianowania jednego członka. Państwa Członkowskie i Komisja mianują po jednym zastępcy każdego członka Zarządu, który reprezentuje członka Zarządu pod jego nieobecność.

2.   Członkowie Zarządu mianowani są na podstawie posiadanego przez nich istotnego doświadczenia i wiedzy fachowej z zakresu kontroli i inspekcji połowów.

3.   Mandat każdego członka wynosi pięć lat od dnia mianowania. Mandat jest odnawialny.

Artykuł 25

Przewodniczenie Zarządowi

1.   Zarząd wybiera prezesa spośród przedstawicieli Komisji. Zarząd wybiera wiceprezesa spośród swoich członków. Wiceprezes automatycznie zastępuje prezesa, w przypadku gdy nie może wykonywać on swoich obowiązków.

2.   Mandaty prezesa i wiceprezesa wynoszą trzy lata i kończą się wraz z ustaniem członkowstwa w Zarządzie. Mandaty te są jednokrotnie odnawialne.

Artykuł 26

Posiedzenia

1.   Posiedzenia Zarządu są zwoływane przez jego prezesa. Porządek obrad jest określany przez prezesa z uwzględnieniem propozycji składanych przez członków Zarządu oraz dyrektora zarządzającego Agencji.

2.   Dyrektor zarządzający i przedstawiciel mianowany przez Radę Doradczą biorą udział w obradach Zarządu bez prawa do głosowania.

3.   Zarząd odbywa posiedzenia zwyczajne co najmniej raz w roku. Dodatkowo Zarząd odbywa posiedzenia z inicjatywy prezesa lub na wniosek Komisji lub jednej trzeciej Państw Członkowskich reprezentowanych w Zarządzie.

4.   W przypadku wystąpienia kwestii poufnej lub konfliktu interesów Zarząd może zdecydować się na omówienie poszczególnych punktów porządku obrad z wyłączeniem obecności przedstawicieli mianowanych przez Radę Doradczą. Szczegółowe zasady dotyczące stosowania tego przepisu mogą zostać określone w regulaminie wewnętrznym.

5.   Zarząd może zaprosić do wzięcia udziału w posiedzeniach w charakterze obserwatora każdą osobę, której opinią może być zainteresowany.

6.   Członkowie Zarządu mogą zgodnie z przepisami regulaminu wewnętrznego korzystać z pomocy doradców lub ekspertów.

7.   Sekretariat Zarządu jest zapewniany przez Agencję.

Artykuł 27

Głosowanie

1.   Zarząd podejmuje decyzje absolutną większością głosów.

2.   Każdy członek ma jeden głos. W przypadku nieobecności członka, uprawnionym do wykonywania jego prawa głosu jest jego zastępca.

3.   Regulamin wewnętrzny określa bardziej szczegółowe przepisy dotyczące głosowania, w szczególności warunki działania przez członka w imieniu innego członka, jak również, w odpowiednich przypadkach, wymagania dotyczące kworum.

Artykuł 28

Deklaracja interesów

Członkowie Zarządu składają deklaracje interesów, wskazujące zarówno na brak jakichkolwiek interesów, które mogłyby podważać ich niezawisłość, jak również na jakiekolwiek bezpośrednie lub pośrednie interesy, które mogłyby być uważane za podważające ich niezawisłość. Deklaracje te są składane co roku na piśmie lub w każdym przypadku, gdy może zaistnieć konflikt interesów w odniesieniu do punktów porządku obrad. W tym ostatnim przypadku dany członek nie jest uprawniony do głosowania w nad takimi punktami porządku obrad.

Artykuł 29

Obowiązki i uprawnienia dyrektora zarządzającego

1.   Agencja jest zarządzana przez dyrektora zarządzającego. Bez uszczerbku dla właściwych kompetencji Komisji i Zarządu, dyrektor zarządzający nie zwraca się o instrukcje ani nie przyjmuje instrukcji od żadnego rządu ani żadnego innego organu.

2.   Dyrektor zarządzający w trakcie wykonywania swoich zadań stosuje zasady wspólnej polityki rybołówstwa.

3.   Dyrektor zarządzający ma następujące obowiązki i uprawnienia:

a)

przygotowuje projekt programu prac i przedkłada go Zarządowi po konsultacjach z Komisją i Państwami Członkowskimi. Podejmuje, w granicach określonych niniejszym rozporządzeniem, kroki konieczne do wprowadzenia w życie programu prac, jego zasad wykonawczych i wszelkich mających zastosowanie przepisów prawa;

b)

podejmuje wszelkie konieczne kroki, w tym obejmujące przyjęcie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikowanie obwieszczeń, w celu zapewnienia organizacji i funkcjonowania Agencji zgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia;

c)

podejmuje wszelkie konieczne kroki, w tym obejmujące przyjęcie decyzji dotyczących odpowiedzialności Agencji zgodnie z rozdziałami II i III, w tym czarterowania i działania środków kontroli i inspekcji oraz działania sieci informacyjnej;

d)

ustosunkowuje się do wniosków Komisji oraz do wniosków o udzielenie wsparcia składanych przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 6, 7 i 15;

e)

zapewnia skuteczny system monitorowania w celu porównania osiągnięć Agencji z jej celami operacyjnymi. Na podstawie tego porównania dyrektor zarządzający przygotowuje każdego roku projekt sprawozdania ogólnego i przedkłada go Zarządowi. Dyrektor zarządzający ustanawia procedury przeprowadzania regularnych ocen, spełniające uznane normy zawodowe;

f)

w odniesieniu do personelu dyrektor zarządzający korzysta z uprawnień określonych w art. 19 ust. 2;

g)

dyrektor zarządzający sporządza preliminarz dochodów i wydatków Agencji zgodnie z art. 35 oraz wykonuje budżet zgodnie z art. 36.

4.   Dyrektor zarządzający ponosi odpowiedzialność za swoje działania przed Zarządem.

Artykuł 30

Mianowanie i odwołanie dyrektora zarządzającego

1.   Dyrektor zarządzający jest mianowany przez Zarząd na podstawie jego kwalifikacji merytorycznych i udokumentowanego odpowiedniego doświadczenia w dziedzinie wspólnej polityki rybołówstwa oraz kontroli i inspekcji połowów, będąc wybranym spośród co najmniej dwóch kandydatów zaproponowanych przez Komisję po przeprowadzeniu procedury wyboru następującej po publikacji ogłoszenia o wolnym stanowisku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz publicznego wezwania do wyrażenia zainteresowania, w innych źródłach.

2.   Zarząd jest uprawniony do odwołania dyrektora zarządzającego. Zarząd rozważa tę kwestię na wniosek Komisji lub jednej trzeciej swoich członków.

3.   Zarząd podejmuje decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, większością dwóch trzecich głosów swoich członków.

4.   Mandat dyrektora zarządzającego wynosi pięć lat. Mandat ten może być przedłużony jeden raz na kolejne pięć lat na wniosek Komisji i zatwierdzony większością dwóch trzecich głosów członków Zarządu.

Artykuł 31

Rada Doradcza

1.   W skład Rady Doradczej wchodzą przedstawiciele Regionalnych Komitetów Doradczych przewidzianych w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w liczbie jednego przedstawiciela wyznaczonego przez każdy Regionalny Komitet Doradczy. Przedstawiciele mogą być zastępowani przez zastępców mianowanych w tym samym czasie.

2.   Członkowie Rady Doradczej nie mogą jednocześnie pełnić funkcji członków Zarządu. Rada Doradcza wyznacza jednego ze swoich członków do wzięcia udziału w obradach Zarządu bez prawa głosu.

3.   Na wniosek dyrektora zarządzającego Rada Doradcza służy mu radą w zakresie wykonywania jego obowiązków zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

4.   Radzie Doradczej przewodniczy dyrektor zarządzający. Rada zbiera się na zaproszenie przewodniczącego nie rzadziej niż raz do roku.

5.   Agencja zapewnia Radzie Doradczej niezbędne wsparcie logistyczne oraz udostępnia Sekretariat na jej posiedzenia.

6.   Członkowie Zarządu mogą uczestniczyć w posiedzeniach Rady Doradczej.

Artykuł 32

Przejrzystość i komunikacja

1.   Do dokumentów będących w posiadaniu Agencji ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 1049/2001.

2.   W terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego posiedzenia Zarząd przyjmuje praktyczne ustalenia dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

3.   Agencja może z własnej inicjatywy udostępniać informacje w dziedzinach objętych misją Agencji. Agencja zapewnia w szczególności, aby opinii publicznej oraz każdej zainteresowanej stronie w krótkim czasie podawane były obiektywne, wiarygodne i łatwo zrozumiałe informacje dotyczące pracy Agencji.

4.   Zarząd określa niezbędne zasady wewnętrzne dotyczące stosowania ust. 3.

5.   Decyzje podjęte przez Agencję zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą być powodem złożenia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub stanowić przedmiot postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, zgodnie z art. 195 i 230 Traktatu.

6.   Informacje zgromadzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przez Komisję i Agencję podlegają przepisom rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

Artykuł 33

Poufność

1.   Członkowie Zarządu, dyrektor zarządzający i członkowie personelu Agencji, również po zaprzestaniu pełnienia swoich obowiązków, podlegają wymaganiom dotyczącym poufności zgodnie z art. 287 Traktatu.

2.   Zarząd przedstawia wewnętrzne zasady dotyczące praktycznych uzgodnień związanych ze stosowaniem wymagań dotyczących poufności, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 34

Dostęp do informacji

1.   Komisja ma pełny dostęp do wszelkich informacji zgromadzonych przez Agencję. Agencja dostarcza Komisji na jej wniosek oraz w formie określonej przez Komisję wszelkich informacji oraz ocenę dotyczącą tych informacji.

2.   Państwa Członkowskie, których dotyczy konkretne działanie Agencji, mają dostęp do informacji zgromadzonych przez Agencję w związku z takim działaniem na warunkach, które mogą być ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.

ROZDZIAŁ V

POSTANOWIENIA FINANSOWE

Artykuł 35

Budżet

1.   Dochody Agencji składają się z:

a)

wkładu Wspólnoty zapisanego w budżecie ogólnym Unii Europejskiej (dział Komisji);

b)

opłat za usługi świadczone przez Agencję na rzecz Państw Członkowskich zgodnie z art. 6;

c)

opłat za publikacje, szkolenia lub wszelkie inne usługi świadczone przez Agencję.

2.   Wydatki Agencji pokrywają koszty personelu, koszty administracyjne, koszty infrastruktury i koszty operacyjne.

3.   Dyrektor zarządzający sporządza projekt bilansu przewidywanych dochodów i wydatków Agencji na kolejny rok budżetowy oraz przekazuje ten projekt Zarządowi wraz z projektem planu wykonawczego.

4.   Dochody i wydatki równoważą się.

5.   Każdego roku Zarząd, na podstawie projektu bilansu przewidywanych dochodów i wydatków, sporządza bilans przewidywanych dochodów i wydatków Agencji na kolejny rok budżetowy.

6.   Bilans, zawierający projekt planu wykonawczego, jest przekazywany Komisji przez Zarząd wraz z tymczasowym programem prac najpóźniej do dnia 31 marca.

7.   Bilans jest przekazywany przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanymi dalej „władzą budżetową”) wraz ze wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

8.   Na podstawie bilansu Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej liczby szacunkowe, które uzna za konieczne dla realizacji planu wykonawczego, jak również wielkość dotacji, którymi obciążony zastanie budżet ogólny, który Komisja przedkłada władzy budżetowej zgodnie z art. 272 Traktatu.

9.   Władza budżetowa zezwala na przydział środków na dotację dla Agencji. Władza budżetowa przyjmuje plan wykonawczy dla Agencji.

10.   Budżet zostaje przyjęty przez Zarząd. Staje się on budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii Europejskiej. W odpowiednich przypadkach budżet jest stosownie korygowany.

11.   Zarząd, tak szybko jak to możliwe, powiadamia władzę budżetową o zamiarze realizacji każdego projektu, który może mieć znaczące implikacje finansowe dla finansowania budżetu, w szczególności wszelkich projektów odnoszących się do nieruchomości, takich jak wynajem lub zakup budynków. Zarząd informuje Komisję o takich przypadkach.

12.   Jeżeli oddział władzy budżetowej powiadamia o zamiarze wydania opinii, przekazuje opinię Zarządowi w terminie sześciu tygodni, licząc od daty powiadomienia o projekcie.

Artykuł 36

Wykonanie i kontrola budżetu

1.   Dyrektor zarządzający wykonuje budżet Agencji.

2.   Najpóźniej do dnia 1 marca następującego po każdym roku budżetowym księgowy Agencji przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe księgowemu Komisji wraz ze sprawozdaniem dotyczącym zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy. Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdanie finansowe instytucji i zdecentralizowanych organów zgodnie z art. 128 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (11) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”).

3.   Najpóźniej do dnia 31 marca następującego po każdym roku budżetowym księgowy Komisji przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe Agencji Trybunałowi Obrachunkowemu, wraz ze sprawozdaniem dotyczącym zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy. Sprawozdanie dotyczące zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy przekazywane jest również Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

4.   Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego dotyczących tymczasowego sprawozdania finansowego Agencji, zgodnie z art. 129 rozporządzenia finansowego, dyrektor zarządzający sporządza na własną odpowiedzialność ostateczne sprawozdanie finansowe Agencji i przekazuje je do Zarządu w celu uzyskania jego opinii.

5.   Zarząd wydaje opinię dotyczącą ostatecznego sprawozdania finansowego Agencji.

6.   Najpóźniej do dnia 1 lipca następnego roku dyrektor zarządzający przekazuje ostateczne sprawozdanie finansowe wraz z opinią Zarządu Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.

7.   Ostateczne sprawozdanie finansowe jest publikowane.

8.   Agencja ustanawia stanowisko wewnętrznego audytora, który działa zgodnie z odpowiednimi normami międzynarodowymi.

9.   Dyrektor zarządzający przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na uwagi Trybunału najpóźniej do dnia 30 września. Dyrektor zarządzający przesyła tę odpowiedź również Zarządowi.

10.   Dyrektor zarządzający przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje wymagane dla sprawnego stosowania procedury udzielenia absolutorium za dany rok budżetowy zgodnie z art. 146 ust. 3 rozporządzenia finansowego.

11.   Przed dniem 30 kwietnia drugiego z kolei roku Parlament Europejski na zalecenie Rady udziela dyrektorowi zarządzającemu Agencji absolutorium w związku z wykonaniem budżetu za dany rok.

Artykuł 37

Zwalczanie nadużyć finansowych

1.   W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych działań niezgodnych z prawem w odniesieniu do Agencji mają zastosowanie bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999.

2.   Agencja przystępuje do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz bezzwłocznie wydaje odpowiednie przepisy dla całego swojego personelu.

3.   Decyzje dotyczące finansowania oraz porozumienia wykonawcze, a także wynikające z nich dokumenty wyraźnie zastrzegają, że Trybunał Obrachunkowy i OLAF mogą, w razie potrzeby, przeprowadzać na miejscu kontrole wśród odbiorców funduszy Agencji oraz urzędników odpowiedzialnych za ich przyznawanie.

Artykuł 38

Postanowienia finansowe

Zarząd, po uzyskaniu zgody Komisji oraz opinii Trybunału Obrachunkowego, przyjmuje zasady finansowe Agencji. Zasady te mogą nie odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (12), chyba że jest to specjalnie wymagane dla działania Agencji i odbywa się za uprzednią zgodą Komisji.

ROZDZIAŁ VI

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 39

Ocena

1.   W terminie pięciu lat od daty rozpoczęcia przez Agencję wykonywania swoich obowiązków oraz co pięć lat w okresie późniejszym Zarząd zleca przeprowadzenie niezależnej zewnętrznej oceny wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia. Komisja udostępnia Agencji wszelkie informacje, które Agencja uzna za istotne dla przeprowadzenia oceny.

2.   Każda ocena określa wpływ wywierany przez niniejsze rozporządzenie, użyteczność, znaczenie i skuteczność Agencji i jej praktyk roboczych oraz zakres, w jakim Agencja przyczynia się do osiągania wysokiego poziomu zgodności z zasadami określonymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa. Zarząd określa konkretny zakres uprawnień w porozumieniu z Komisją po odbyciu konsultacji z zainteresowanymi stronami.

3.   Zarząd otrzymuje ocenę i wydaje Komisji zalecenia dotyczące zmian dotyczących niniejszego rozporządzenia, Agencji i jej praktyk roboczych. Zarówno wnioski z oceny, jak i zalecenia przekazywane są przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz podawane do wiadomości publicznej.

Artykuł 40

Początek działalności Agencji

Agencja rozpocznie działalność w terminie dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 41

Zmiana

Artykuł 34c rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 34c

1.   Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36 i wspólnie z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi określa, które łowiska eksploatowane przez dwa lub większą liczbę Państw Członkowskich są poddane indywidualnym programom kontroli i inspekcji, oraz określa warunki, według których prowadzone są takie programy.

Indywidualny program kontroli i inspekcji określa łowiska eksploatowane przez dwa lub większą liczbę Państw Członkowskich objęte programem oraz warunki, którym podlegają takie łowiska.

Każdy indywidualny program kontroli i inspekcji określa swoje cele, wspólne priorytety i procedury, jak również kryteria referencyjne dotyczące działań w zakresie kontroli i inspekcji, oczekiwane rezultaty stosowania określonych środków oraz strategię wymaganą do zapewnienia, aby działania kontrolne i inspekcyjne były możliwie jak najbardziej jednolite, skuteczne i korzystne ekonomicznie. Każdy program określa zainteresowane Państwa Członkowskie.

Indywidualne programy kontroli i inspekcji nie mogą trwać dłużej niż trzy lata lub dłużej niż przez jakikolwiek okres określony dla takiego programu w planie odbudowy przyjętym zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (13) lub w planie zarządzania przyjętym zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia.

Indywidualne programy kontroli i inspekcji realizowane są przez zainteresowane Państwa Członkowskie na podstawie wspólnych planów rozmieszczenia ustanowionych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiającego Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (14).

2.   Komisja kontroluje i ocenia realizację każdego indywidualnego programu kontroli i inspekcji i składa sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zgodnie z art. 27 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.

Artykuł 42

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 26 kwietnia 2005 r.

W imieniu Rady

F. BODEN

Przewodniczący


(1)  Opinia z dnia 23 lutego 2005 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.

(3)  Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1954/2003 (Dz.U. L 289 z 7.11.2003, str. 1).

(4)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.

(5)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1.

(6)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.

(7)  Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 15.

(8)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

(9)  Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 723/2004 (Dz.U. L 124 z 27.4.2004, str. 1).

(10)  Dz.U. 17 z 6.10.1958, str. 385/58.

(11)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

(12)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.

(13)  Dz.U. L 358 z 21.12.2002, str. 59.

(14)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, str. 1.”.


21.5.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 128/15


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 769/2005

z dnia 20 maja 2005 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 maja 2005 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 maja 2005 r.

W imieniu Komisji

J. M. SILVA RODRÍGUEZ

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Wsi


(1)  Dz.U. L 337 z 24.12.1994, str. 66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1947/2002 (Dz.U. L 299 z 1.11.2002, str. 17).


ZAŁĄCZNIK

do rozporządzenia Komisji z dnia 20 maja 2005 r. ustanawiającego standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

052

93,8

204

82,6

212

97,2

999

91,2

0707 00 05

052

124,5

204

51,2

999

87,9

0709 90 70

052

85,2

624

50,3

999

67,8

0805 10 20

052

41,7

204

37,7

212

55,7

220

44,3

388

50,1

400

42,8

528

45,4

624

58,6

999

47,0

0805 50 10

388

65,6

400

69,6

528

59,4

624

61,7

999

64,1

0808 10 80

388

87,9

400

116,3

404

78,7

508

60,8

512

69,6

524

57,3

528

68,5

720

70,9

804

94,0

999

78,2


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2081/2003 (Dz.U. L 313 z 28.11.2003, str. 11). Kod „999” odpowiada „innym pochodzeniom”.


21.5.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 128/17


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 770/2005

z dnia 20 maja 2005 r.

w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (1),

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 (2),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) (3), w szczególności jego art. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii. Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.

(2)

Złożone między 1 a 10 maja 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw. Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.

(3)

Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 czerwca 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52 100 t.

(4)

Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych (4),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Z dniem 21 maja 2005 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:

 

Zjednoczone Królestwo:

30 t pochodzących z Botswany,

800 t pochodzących z Namibii;

 

Niemcy:

350 t pochodzących z Botswany,

425 t pochodzących z Namibii.

Artykuł 2

Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni maja 2005 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:

Botswana:

15 606 t,

Kenia:

142 t,

Madagaskar:

7 579 t,

Suazi:

3 337 t,

Zimbabwe:

9 100 t,

Namibia:

9 125 t.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 maja 2005 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 maja 2005 r.

W imieniu Komisji

J. M. SILVA RODRÍGUEZ

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Wsi


(1)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 21. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1899/2004 (Dz.U. L 328 z 30.10.2004, str. 67).

(2)  Dz.U. L 348 z 21.12.2002, str. 5.

(3)  Dz.U. L 333 z 20.12.2003, str. 37. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1118/2004 (Dz.U. L 217 z 17.6.2004, str. 10).

(4)  Dz.U. L 302 z 31.12.1972, str. 28. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36).


21.5.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 128/19


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 771/2005

z dnia 20 maja 2005 r.

nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 7,

po konsultacji z komitetem doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

1.   Wszczęcie obecnego postępowania

(1)

W sierpniu 2004 r. Komisja ogłosiła, w formie zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2), wszczęcie postępowania antydumpingowego w sprawie przywozu do Wspólnoty elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej „ChRL”), Indonezji, Malezji, Filipin, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu i wszczęła dochodzenie w tej sprawie.

(2)

Postępowanie to wszczęto w wyniku skargi złożonej przez Europejski Instytut Przemysłowych Elementów Złącznych („EIFI”) w imieniu wspólnotowych producentów reprezentujących znaczną część (w tym przypadku ponad 50 %) całkowitej produkcji elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części we Wspólnocie. Skarga zawierała dowód potwierdzający dumping wspomnianego produktu i powstałe w związku z nim istotne straty, który uznano za w wystarczającym stopniu uzasadniający wszczęcie postępowania.

2.   Zainteresowane strony i wizyty weryfikacyjne

(3)

Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania wspólnotowych producentów wnoszących skargę, ich stowarzyszenie, innych producentów ze Wspólnoty, eksportujących producentów, importerów, dostawców i użytkowników uważanych za zainteresowanych oraz przedstawicieli krajów eksportujących. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia swoich stanowisk na piśmie oraz wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.

(4)

Ze względu na dużą liczbę znanych producentów eksportujących z ChRL i Tajwanu oraz producentów i importerów wspólnotowych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, podano informację o kontroli wyrywkowej w celu potwierdzenia dumpingu i oceny strat.

(5)

W celu umożliwienia producentom eksportującym z ChRL i Tajwanu ewentualnego złożenia wniosku o traktowanie według zasad gospodarki rynkowej („MET”) lub traktowanie indywidualne („IT”) Komisja przesłała formularze tych wniosków producentom eksportującym, uważanym za zainteresowanych, oraz władzom obu krajów.

(6)

Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim stronom uważanym za zainteresowane i otrzymała odpowiedzi od pięciu eksporterów z Tajwanu, czterech producentów ze Wspólnoty wybranych do kontroli wyrywkowej, dwóch producentów ze Wspólnoty niewybranych do kontroli wyrywkowej, dwóch producentów eksportujących z ChRL, dwóch z Indonezji, dwóch z Malezji, dwóch z Filipin, czterech z Tajlandii, jednego z Wietnamu, czterech importerów wybranych do kontroli wyrywkowej, jednego użytkownika ze Wspólnoty oraz jednego wspólnotowego dostawcę przemysłowego będącego kolejnym ogniwem w produkcji danego towaru.

(7)

Niemieckie stowarzyszenie importerów/dystrybutorów (Fachverband des Schrauben-Großhandels e.V.) przesłało swoją opinię na piśmie. Wszystkim stronom, które w wyznaczonym terminie zgłosiły wniosek wraz z uzasadnieniem, zapewniono możliwość przesłuchania.

(8)

Komisja zebrała i sprawdziła wszystkie informacje, które uważała za niezbędne do celów wstępnego określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody i interesu Wspólnoty, oraz odbyła wizyty weryfikacyjne w obiektach następujących przedsiębiorstw:

 

Producenci wspólnotowi

Bontempi Vibo SpA, Brescia, Włochy,

Bulnava Srl, Milano/Suello, Włochy,

Inox Viti Snc, Grumello Del Monte, Włochy,

Reisser Schraubentechnik GmbH, Ingelfingen-Criesbach, Niemcy.

 

Producenci eksportujący i powiązane przedsiębiorstwa w państwach eksportujących

 

ChRL

Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co. Ltd, Zhejiang.

 

Indonezja

PT. Shye Chang Batam Indonesia, Batam.

 

Malezja

Tigges Stainless Steel Fasteners (M) Sdn. Bhd., Ipoh, Chemor,

Tong Heer Fasteners Co. Sdn., Bhd, Penang.

 

Filipiny

Rosario Fasteners Corporation, Cavite,

Philshin Works Corporation, Cavite.

 

Tajwan

Arrow Fasteners Co. Ltd i przedsiębiorstwo z nim powiązane: Header Plan Co. Inc., Taipei,

Jin Shing Stainless Ind. Co. Ltd, Tao Yuan,

Min Hwei Enterprise Co. Ltd, Pingtung,

Tong Hwei Enterprise, Co. Ltd i przedsiębiorstwa z nim powiązane: Tong Jou Enterprise Co. Ltd oraz Winlink Fasteners Co., Ltd, Kaohsiung,

Yi Tai Shen Co. Ltd, Tainan.

 

Tajlandia

A.B.P. Stainless Fasteners Co. Ltd, Ayutthaya,

Bunyat Industries 1998 Co. Ltd, Samutsakorn,

Dura Fasteners Company Ltd, Samutprakarn,

Siam Screws (1994) Co. Ltd, Samutsakorn.

 

Powiązany importer wspólnotowy

Tigges GmbH & Co. KG, Wuppertal, Niemcy.

(9)

Dochodzenie w sprawie dumpingu obejmowało okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. („okres objęty postępowaniem” lub „OD”). Ocena szkody dotyczyła okresu od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. (zwanego dalej „badanym okresem”).

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

1.   Informacje ogólne

(10)

Elementy złączne ze stali nierdzewnej i ich części („EZSN”) to śruby, nakrętki i wkręty ze stali nierdzewnej, służące do mechanicznego łączenia dwóch lub więcej elementów. Wkręty to elementy złączne posiadające gwint zewnętrzny na trzpieniu. Mogą być stosowane samodzielnie lub osadzone w drewnie (wkręty do drewna) lub blachach metalowych (blachowkręty), lub wraz z nakrętką i podkładkami tworzyć śrubę. Śruby różnią się kształtem łba (półkulisty, gniazdowy, płaski, sześciokątny itp.), długością trzpienia i średnicą. Trzpień może być gwintowany w całości lub częściowo. „EZSN” stosuje się w różnych gałęziach przemysłu i wielu produktach końcowych, które muszą charakteryzować się odpornością na korozję chemiczną i atmosferyczną oraz tam gdzie ważna jest higiena, na przykład w urządzeniach do przetwarzania i przechowywania żywności, zakładach chemicznych, produkcji sprzętu medycznego, urządzeniach oświetleniowych, stoczniach itp.

2.   Produkt objęty postępowaniem

(11)

EZSN, czyli śruby, nakrętki i wkręty ze stali nierdzewnej stosowane do mechanicznego łączenia dwóch lub więcej elementów, klasyfikuje się zwykle za pomocą kodów CN 7318 12 10, 7318 14 10, 7318 15 30, 7318 15 51, 7318 15 61, 7318 15 70 oraz 7318 16 30. Istnieje wiele typów EZSN różniących się właściwościami fizycznymi i technicznymi oraz gatunkiem stali nierdzewnej, z której są wykonane.

(12)

W toku dochodzenia importerzy oraz niemieckie stowarzyszenie importerów/dystrybutorów twierdzili, że nakrętki należy wykluczyć z dochodzenia ze względu na domniemany brak ich produkcji we Wspólnocie.

(13)

Wniosek ten został rozpatrzony. W trakcie wstępnego dochodzenia powstały wątpliwości, czy nakrętki można traktować identycznie z innymi EZSN. W tej sytuacji konieczne jest wykonanie dalszych badań niektórych aspektów, np. sprawdzenie, czy i w jakim zakresie nakrętki i śruby są sprzedawane łącznie w zestawie oraz w jakim zakresie konstrukcja obu tych elementów jest od siebie zależna itp. Należy także sprawdzić, w jakim zakresie producenci wspólnotowi mają możliwość oferowania takich zestawów. Na tej podstawie podjęto tymczasową decyzję o wykluczeniu z definicji produktu objętego postępowaniem nakrętek klasyfikowanych za pomocą kodu CN 7318 16 30.

(14)

W tej sytuacji należy zauważyć, że niemal cały przywóz z Filipin stanowią nakrętki. W związku z tym, jeśli na końcowym etapie dochodzenia zostanie podjęta decyzja o wykluczeniu nakrętek z zakresu produktu, trzeba będzie przerwać postępowanie dotyczące Filipin.

(15)

Ponadto importerzy i niemieckie stowarzyszenie importerów/dystrybutorów wnioskowali o ograniczenie zakresu produktu do produktów klasyfikowanych za pomocą kodów CN 7318 15 61 i 7318 15 70, tj. wkrętów z łbem gniazdowym sześciokątnym ze stali nierdzewnej i śrub sześciokątnych ze stali nierdzewnej, argumentując, że we Wspólnocie nie istnieje wystarczająca produkcja pozostałych typów EZSN. Jednakże dochodzenie potwierdziło istnienie produkcji wspólnotowej pozostałych rodzajów EZSN. W związku z tym wniosek został odrzucony.

(16)

Stwierdzono, że wszystkie pozostałe typy produktów z wyjątkiem nakrętek mieszczą się w definicji elementów złącznych, mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, takie samo podstawowe zastosowanie i są rozprowadzone przez te same kanały dystrybucji.

(17)

W związku z powyższym do celów niniejszego dochodzenia przyjmuje się, że wszystkie typy EZSN z wyjątkiem nakrętek, klasyfikowane za pomocą kodów CN 7318 12 10, 7318 14 10, 7318 15 30, 7318 15 51, 7318 15 61 oraz 7318 15 70, pochodzące z ChRL, Indonezji, Malezji, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu stanowią tymczasowo jeden produkt („produkt objęty postępowaniem”).

3.   Produkt podobny

(18)

Komisja ustaliła, że EZSN produkowane i sprzedawane na rynkach krajowych w ChRL, Indonezji, Malezji, Tajwanie, Tajlandii i Wietnamie, wywożone z tych krajów do Wspólnoty i sprzedawane na jej obszarze, a także produkowane i sprzedawane na terenie Wspólnoty przez przemysł wspólnotowy, posiadają takie same właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz takie samo zastosowanie. Tymczasowo uznano zatem, że wszystkie wyżej wymienione produkty są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

C.   KONTROLE WYRYWKOWE

1.   Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w ChRL i na Tajwanie

(19)

Ze względu na dużą liczbę znanych producentów eksportujących z ChRL i Tajwanu oraz producentów i importerów wspólnotowych, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, podano informację o kontroli wyrywkowej.

(20)

Aby Komisja mogła ustalić, czy potrzebne są kontrole wyrywkowe, i w razie potrzeby dokonać wyboru grupy firm do kontroli, producentów eksportujących wezwano do ujawnienia się w ciągu 15 dni od wszczęcia dochodzenia oraz do przedstawienia podstawowych informacji dotyczących wielkości sprzedaży krajowej i na eksport, dokładnego opisania ich działalności w zakresie wytwarzania produktu objętego postępowaniem oraz podania nazw i zakresu działalności przedsiębiorstw z nimi powiązanych uczestniczących w produkcji i/lub sprzedaży produktu objętego postępowaniem. Poproszono także o opinię władze ChRL i Tajwanu.

1.1.   Wstępny wybór współpracujących producentów eksportujących

(21)

Tylko dwóch producentów eksportujących z ChRL zgłosiło się i przedstawiło żądane informacje w trzytygodniowym terminie określonym w art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W tej sytuacji Komisja uznała, że kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z ChRL nie jest konieczna.

(22)

W terminie ustalonym w art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zgłosiło się i przesłało żądane informacje 49 przedsiębiorstw tajwańskich. Jednakże wywóz do Wspólnoty w okresie dochodzenia zgłosiło zaledwie 37 producentów eksportujących. Producenci, którzy w okresie dochodzenia eksportowali produkt objęty postępowaniem do Wspólnoty i wyrazili chęć uczestniczenia w kontroli wyrywkowej, zostali wstępnie uznani za przedsiębiorstwa współpracujące i uwzględnieni przy wyborze grupy przedsiębiorstw przeznaczonych do skontrolowania. Jedenaście z pozostałych 12 przedsiębiorstw to handlowcy lub producenci eksportujący, którzy w okresie dochodzenia nie prowadzili wywozu do Wspólnoty. W związku z tym nie można było ich uwzględnić w obliczeniach dumpingu. Ponadto trzeba zauważyć, że jedna z pozostałych dwunastu przedsiębiorstw była wyłącznym producentem eksportującym nakrętek, w związku z czym nie można było jej objąć środkami tymczasowymi.

(23)

Współpracujący producenci eksportujący stanowili około 78 % całego wywozu produktu objętego postępowaniem z Tajwanu do Wspólnoty.

(24)

Producenci eksportujący, którzy nie ujawnili się we wspomnianym okresie, zostali uznani za niewspółpracujących w dochodzeniu.

1.2.   Wybór przedsiębiorstw do kontroli

(25)

Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wyboru dokonano na podstawie reprezentatywnej wielkości eksportu, którą można było zbadać w dostępnym okresie. Na tej podstawie do wyrywkowej kontroli wybrano pięciu tajwańskich producentów eksportujących. Wybrane przedsiębiorstwa reprezentowały około 47 % tajwańskiego wywozu do Wspólnoty oraz około 57 % sprzedaży na rynku krajowym na Tajwanie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego spytano o zgodę na kontrolę władze tajwańskie, które nie wniosły sprzeciwu.

(26)

Trzydziestu dwóch współpracujących producentów eksportujących, których ostatecznie nie wybrano do próby, powiadomiono za pośrednictwem władz tajwańskich, że cło antydumpingowe na wywożone przez nich produkty zostanie obliczone zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

(27)

Pięć wybranych przedsiębiorstw otrzymało kwestionariusze, które wypełniło i odesłało w wyznaczonym terminie.

1.3.   Badania indywidualne

(28)

Dwóch producentów eksportujących z Tajwanu, których nie uwzględniono w kontrolowanej grupie, zażądało indywidualnego ustalenia marginesu dumpingu i ewentualnej stawki celnej zgodnie z art. 9 ust. 6 i art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Mając na uwadze dużą liczbę zainteresowanych państw i stron oraz ograniczenia czasowe, Komisja stwierdziła, że nie obejmie postępowaniem indywidualnym żadnego z tajwańskich producentów eksportujących, gdyż byłoby to zbyt czasochłonne i uniemożliwiło zakończenie dochodzenia w rozsądnym terminie. Ponadto należy podkreślić, że jeden z producentów eksportujących, którzy wnioskowali o badanie indywidualne, produkował wyłącznie nakrętki, które jak opisano powyżej, zostały tymczasowo wyłączone z zakresu niniejszego postępowania.

2.   Wyrywkowe kontrole producentów wspólnotowych

(29)

Ze względu na dużą liczbę producentów wspólnotowych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, podano informację o kontroli wyrywkowej. W celu jej przeprowadzenia Komisja zwróciła się do producentów wspólnotowych o przedstawienie informacji dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego.

(30)

W terminie ustalonym w art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego żądane informacje przesłało ośmiu producentów wspólnotowych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego do kontroli wyrywkowej Komisja wybrała cztery przedsiębiorstwa z dwóch Państw Członkowskich – trzy włoskie i jedno niemieckie – których produkcja stanowiła najwyższą reprezentatywną wielkość we Wspólnocie (około 50 %) i które można było skontrolować w dostępnym terminie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego spytano o zgodę na kontrolę stowarzyszenie producentów wspólnotowych, które nie wniosło sprzeciwu. Ponadto o dostarczenie pewnych danych ogólnych do analizy strat poproszono czterech pozostałych producentów z Belgii, Niemiec, Włoch i Zjednoczonego Królestwa. Wszyscy sprawdzani producenci wspólnotowi oraz dwaj inni producenci ze Wspólnoty współpracowali i odesłali kwestionariusze w wyznaczonym terminie. Jednakże jedno z dwóch przedsiębiorstw współpracujących, które nie zostało wybrane do kontroli, było wyłącznym producentem specjalnego typu nakrętek, który został tymczasowo wykluczony z zakresu dochodzenia, zatem przedsiębiorstwa nie uwzględniono w dalszych ustaleniach.

3.   Kontrola importerów

(31)

Ze względu na dużą liczbę importerów wspólnotowych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, podano informację o kontroli wyrywkowej. W celu jej przeprowadzenia Komisja zwróciła się do importerów wspólnotowych o przedstawienie informacji dotyczących przywozu i sprzedaży produktu objętego postępowaniem.

(32)

Na podstawie otrzymanych informacji Komisja wybrała do kontroli pięciu importerów z czterech Państw Członkowskich: dwóch z Niemiec, jednego z Włoch, jednego ze Szwecji i jednego ze Zjednoczonego Królestwa. Skontaktowano się również z dwoma znanymi stowarzyszeniami importerów. Przywóz realizowany przez tych importerów stanowił najwyższą reprezentatywną wielkość sprzedaży ujawnionych importerów wspólnotowych (około 37 %), których można było skontrolować w dostępnym terminie. Czterech importerów podjęło współpracę i odesłało wypełnione kwestionariusze. Szwedzki importer odmówił dalszej współpracy, a tylko dwóch importerów przesłało wszystkie żądane informacje.

D.   DUMPING

1.   Przyznanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej („MET”)

(33)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL i Wietnamu, wartości normalne ustala się zgodnie z ustępami 1–6 wspomnianego artykułu w przypadku tych producentów eksportujących, którzy mogą wykazać, że spełniają kryteria art. 2 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia, czyli że w prowadzonej przez nich produkcji i sprzedaży podobnego produktu przeważają warunki gospodarki rynkowej. Poniżej przedstawiono zestawienie kryteriów MET. Zestawienie to ma formę skróconą i służy wyłącznie celom porównawczym:

1)

decyzje handlowe są podejmowane, a koszty ponoszone z uwzględnieniem uwarunkowań rynkowych i bez znaczącej ingerencji ze strony państwa;

2)

dokumentacja księgowa jest prowadzona zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (MSR), stosowana we wszystkich okolicznościach i podlega niezależnemu badaniu;

3)

brak jest znaczących zakłóceń przeniesionych z poprzedniego systemu niestosującego zasad gospodarki rynkowej;

4)

prawo rzeczowe i upadłościowe gwarantuje pewność i stabilność prawną;

5)

wymiana walut odbywa się po cenach rynkowych.

(34)

Dwóch producentów chińskich i jeden wietnamski wnioskowało o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i odesłało wniosek o MET dla producentów eksportujących w wyznaczonym terminie.

(35)

Jeden producent z ChRL dopiero rozpoczynał działalność, w związku z czym nie posiadał żadnej dokumentacji finansowej oraz nie przeszedł kontroli księgowej. Komisja uznała, że przy braku takiej dokumentacji nie można ustalić, czy kryteria określone w pkt. 2 i 3 zostały spełnione. W związku z tym uznano, że przedsiębiorstwo to nie spełnia warunków MET. Przedsiębiorstwo zostało o tym fakcie poinformowane i nie wniosło sprzeciwu.

(36)

W przypadku innego chińskiego producenta eksportującego Komisja zebrała wszystkie informacje, które uważała za niezbędne, oraz sprawdziła wszystkie dane podane we wniosku o MET w siedzibie przedsiębiorstwa, które go złożyło.

(37)

Kontrola wykazała, że przedsiębiorstwo to nie prowadzi podstawowej dokumentacji księgowej w sposób jasny i jednoznaczny, a dokumenty są przygotowywane i kontrolowane niezgodnie z zasadami MSR. Mimo skontrolowania dokumentacji księgowej przez niezależnych biegłych rewidentów zewnętrznych, nadal zawierała ona wiele rozbieżności i nieścisłości. W trakcie dochodzenia przedsiębiorstwo przedstawiało rozbieżne wersje dokumentów księgowych, w których stwierdzono poważne błędy, takie jak rozbieżne salda zamknięcia i otwarcia w kolejnych latach finansowych (MSR 1), lub prawdopodobne zmiany metody prowadzenia dokumentacji, które nie znajdowały uzasadnienia w dokumentach (MSR 8). Nie można było uzgodnić ważnych danych liczbowych, takich jak obrót sprzedaży z innymi informacjami w pozostałych dokumentach przedsiębiorstwa. Ponadto przedsiębiorstwo wykazało znaczny zysk, podczas gdy w rzeczywistości poniosło duże straty, a w przedstawionych dokumentach księgowych nie wpisano prawidłowych skonsolidowanych wielkości obrotu dotyczących wszystkich operacji przedsiębiorstwa. Raporty biegłych rewidentów ani słowem nie wspominały o opisanych wyżej problemach.

Mając na uwadze powyższe, kryterium nr 2 nie zostało spełnione. W związku z tym uznano, że przedsiębiorstwo nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(38)

W przypadku producenta wietnamskiego Komisja zebrała wszystkie informacje, jakie uznała za konieczne.

(39)

Uznano, że przedsiębiorstwo to nie spełnia kryterium nr 1. W szczególności ustalono, że istniały pewne ograniczenia wielkości sprzedaży na rynek krajowy i zagraniczny. Ograniczenie to zostało zapisane w licencji inwestycyjnej, wniosku o wydanie licencji inwestycyjnej oraz w statucie przedsiębiorstwa. Poza tym w licencji inwestycyjnej przedsiębiorstwa istnieje zapis o tym, że wszelkie decyzje w sprawach dotyczących dzierżawy gruntów są podejmowane wyłącznie przez władze państwowe. Przedsiębiorstwo jest zwolnione z opłaty za dzierżawę gruntu do czasu zakończenia podstawowych prac budowlanych, a także na kilka kolejnych lat po ich zakończeniu. W tych okolicznościach ustalono, że przedsiębiorstwo to nie udowodniło, iż decyzje handlowe i koszty prowadzenia przez nie działalności są zależne od warunków rynkowych i realizowane bez istotnej interwencji władz.

(40)

Stwierdzono, że przedsiębiorstwo nie spełniło także kryterium nr 2, ponieważ raporty finansowe za 2002 r. nie zostały opublikowane w stosownym czasie oraz skontrolowane we właściwy sposób, co jest sprzeczne z normą MSR 1.

(41)

W związku z tym uznano, że przedsiębiorstwo nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(42)

Zainteresowanym producentom eksportującym z Chin i Wietnamu oraz przedstawicielom przemysłu wspólnotowego dano możliwość zgłaszania swoich uwag do powyższych ustaleń.

(43)

Dwóch producentów eksportujących wyraziło sprzeciw, twierdząc, że powinni byli otrzymać traktowanie według zasad gospodarki rynkowej.

(44)

Chiński producent eksportujący twierdził, że stosowane przez niego metody prowadzenia księgowości są zgodne z chińskimi standardami i praktykami rachunkowości.

(45)

W tej kwestii należy zauważyć, że – zgodnie z kryteriami określonymi w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego – Komisja ocenia, czy dokumenty księgowe przedsiębiorstw są prowadzone i kontrolowane zgodnie z zasadami MSR. Zgodność z normami chińskimi lub jej brak nie ma znaczenia w świetle oceny zgodności z MET. Ponadto ustalenia kontrolne stwierdzają albo niezgodność z podstawowymi zasadami rachunkowości, albo istotne zmiany danych księgowych, które wymagają właściwego udokumentowania i wyjaśnienia.

(46)

Niezależnie od powyższych wyjaśnień należy zauważyć, że – zgodnie z art. 155 Chińskiego Systemu Rachunkowości dla Przedsiębiorstw – sprawozdaniom finansowym muszą towarzyszyć wyczerpujące i pełne wyjaśnienia. W związku z tym, że dokumenty finansowe przedsiębiorstwa nie były opatrzone żadnymi wyjaśnieniami czy uwagami, można uznać, że kontrola była prowadzona nie tylko niezgodnie z kryteriami MSR, ale także z chińskimi standardami rachunkowości.

(47)

W związku z tym uznano, że zastrzeżenia chińskiego producenta eksportującego są nieuzasadnione i nie można uznać go za działającego na zasadach rynkowych.

(48)

Wietnamski producent eksportujący twierdził, że stosunek sprzedaży krajowej do zagranicznej podany w licencji inwestycyjnej nie ma charakteru wiążącego, a jedynie odzwierciedla specjalne bodźce podatkowe, które rząd Wietnamu wprowadził jako zachętę do inwestowania. W związku z tym władze państwowe nie decydują o wielkości sprzedaży krajowej i zagranicznej przedsiębiorstwa.

(49)

W tej kwestii należy podkreślić, że nie istnieje bezpośrednia zależność pomiędzy zapisami dotyczącymi wydania licencji a zapisami dotyczącymi spraw podatkowych i finansowych. Ponadto w licencji inwestycyjnej nie ma żadnego zapisu wyjaśniającego, że współczynnik sprzedaży eksportowej jest ustalany wyłącznie dla celów podatkowych.

(50)

W przypadku dzierżawy gruntu przedsiębiorstwo twierdziło, że procedura obowiązująca w Wietnamie nie jest sprzeczna z zasadami gospodarki rynkowej, a wszystkie specjalne postanowienia dotyczące dzierżawy to mechanizmy, jakie stosuje rząd wietnamski w celu przyciągnięcia inwestycji zagranicznych. Producent eksportujący twierdził, że cena dzierżawy to rodzaj „podatku” i że ziemię kupił od innego przedsiębiorstwa będącego jej „pierwotnym właścicielem”.

(51)

Stwierdza się, że w Wietnamie nie istnieje wolny rynek obrotu gruntami. Zgodnie z okólnikiem rządowym przedstawionym przez przedsiębiorstwo, cenę gruntu ustala państwo. Jeżeli chodzi o zakup ziemi od „pierwotnego właściciela”, to jest to termin mylący, ponieważ w Wietnamie nie ma prywatnej własności gruntów. W rzeczywistości przedsiębiorstwo miało na myśli należność za prawo do korzystania z gruntu wypłaconą poprzedniemu dzierżawcy, którą ustala jednostronnie państwo. Ponadto nie przedstawiono dowodów na poparcie twierdzenia, że czynsz dzierżawny za grunt jest rodzajem „podatku”. Tak czy inaczej, zgodnie z informacją podaną w motywie 39, przedsiębiorstwo jest zwolnione z opłat za dzierżawę na kilka lat.

(52)

W przypadku kryterium nr 2 przedsiębiorstwo twierdziło, że biegli rewidenci zauważyli, iż sprawozdania finansowe za 2002 r. zostały opublikowane w terminie późniejszym niż określony w MSR, ale zgodnie z opinią Ministerstwo Finansów zignorowano tę rozbieżność.

(53)

Stwierdza się, że w dokumentacji biegłych rewidentów nie znaleziono potwierdzenia powyższych założeń. Przeciwnie, biegli rewidenci oświadczyli, że kontrola odbyła się zgodnie z zasadami MSR, nie wnieśli żadnych zastrzeżeń ani nie załączyli wyjaśnień w formie noty uzasadniających nieprzestrzeganie przez przedsiębiorstwo jasno określonej zasady MSR. Ponadto fakt, że pismo z Ministerstwa Finansów może potencjalne zmienić jednoznacznie określone przepisy lub dopuścić ich złagodzenie, dowodzi, że MSR nie były stosowane w sposób prawidłowy.

(54)

W związku z tym stwierdzono, że kryteria nr 1 i 2 nie są spełnione i przedsiębiorstwu nie można przyznać traktowania według zasad gospodarki rynkowej.

2.   Traktowanie indywidualne (IT)

(55)

Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, dla krajów, których dotyczy ten artykuł, ustalana jest jedna stawka celna, za wyjątkiem przedsiębiorstw, które mogą udowodnić, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(56)

W przypadku ChRL obaj producenci eksportujący, którzy wnioskowali o traktowanie według zasad gospodarki rynkowej, wystąpili także o IT, w przypadku gdyby nie spełniali kryteriów MET.

(57)

Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że oba przedsiębiorstwa spełniają wszystkie kryteria IT określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(58)

Postanowiono zatem przyznać indywidualne traktowanie następującym producentom eksportującym z ChRL:

Tengzhou Tengda Stainless Steel Product Co., Ltd, Tengzhou City,

Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co. Ltd, Zhejiang.

(59)

W przypadku Wietnamu producent eksportujący, który wnioskował o MET, wystąpił także o IT, w przypadku gdyby nie spełniał kryteriów MET.

(60)

Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że przedsiębiorstwo to nie spełnia wszystkich kryteriów IT określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

W szczególności ustalono, że przedsiębiorstwo nie ma wpływu na wielkość sprzedaży eksportowej, która jest ustalana przez państwo w zezwoleniu na prowadzenie działalności, co wykazała opisana powyżej analiza dla potrzeb MET. Stwierdzono zatem, że to przedsiębiorstwo nie spełnia warunków koniecznych do IT.

(61)

W wyznaczonym terminie wniosek o IT złożyło dwóch innych wietnamskich producentów eksportujących. Jedno przedsiębiorstwo przedstawiło jednak niepełną odpowiedź na kwestionariusz, zaś drugie w ogóle nie odesłało kwestionariusza.

Żadne z przedsiębiorstw nie dostarczyło żądanych informacji ani nie przedstawiło żadnych wyjaśnień. W związku z tym Komisja uznała, że przedsiębiorstwa te nie udowodniły spełnienia warunków kwalifikujących do przyznania IT.

3.   Wartość normalna

3.1.   Kraj analogiczny

(62)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, w gospodarkach w okresie przejściowym, wartość normalną dla producentów eksportujących, którzy nie spełnili kryteriów MET, ustala się na podstawie cen lub wartości skonstruowanej w analogicznym kraju.

(63)

W zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia wskazano Indie jako kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL i Wietnamu. Komisja poprosiła wszystkie zainteresowane strony o ustosunkowanie się do tego wyboru.

Przedstawiciele zainteresowanych stron przesłali swoje uwagi, proponując wykorzystanie jako kraju analogicznego Tajwanu, Tajlandii, Republiki Korei lub Włoch. Komisja skontaktowała się ze znanymi jej przedsiębiorstwami w Indiach, które zostały wstępnie wskazane jako właściwy kraj analogiczny. Jednak producenci z Indii nie odesłali wypełnionych kwestionariuszy ani nie przesłali żadnych konstruktywnych uwag. W przypadku Republiki Korei i Włoch strony, które wskazały na te kraje, nie przedstawiły żadnych konkretnych informacji. W związku z tym w dalszej części dochodzenia nie uwzględniono tych propozycji krajów analogicznych.

W przypadku Tajlandii stwierdza się, że w trakcie dochodzenia na podstawie informacji od współpracujących producentów ustalono, że sprzedaż krajowa w tym państwie praktycznie nie istnieje, w związku z czym nie może być ono krajem analogicznym.

Z drugiej strony ustalono, że Tajwan, będący jednym z największych światowych producentów produktu objętego postępowaniem, posiada reprezentatywny rynek krajowy z szerokim wyborem produktów i dużą liczbą dostawców zapewniających właściwy poziom konkurencyjności. W dochodzeniu stwierdzono, że czterech współpracujących producentów eksportujących z Tajwanu generuje w zwykłym obrocie handlowym znaczną sprzedaż krajową.

(64)

Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że Tajwan jest odpowiednim krajem analogicznym w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

3.2.   Metoda ustalania wartości normalnej

3.2.1.   Reprezentatywność globalna

(65)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja najpierw sprawdziła, czy w każdym eksportującym kraju sprzedaż krajowa produktu, objętego postępowaniem, odbiorcom niezależnym, realizowana przez producenta eksportującego, była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość sprzedaży była równa lub większa 5 % całkowitej wielkości sprzedaży tego produktu eksportowanego do Wspólnoty.

3.2.2.   Porównywalność typu produktu

(66)

Następnie Komisja ustaliła, które typy produktu sprzedawane przez przedsiębiorstwa odnotowujące reprezentatywną wielkość sprzedaży krajowej były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami sprzedawanymi na eksport do Wspólnoty. Zastosowano następujące kryteria: kod CN, rodzaj stosowanego surowca, numer DIN (tj. kod, który określa klasyfikację produktu w nomenklaturze DIN), średnica w milimetrach, długość w milimetrach.

3.2.3.   Reprezentatywność typu produktu

(67)

Sprzedaż krajowa danego typu produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli wielkość sprzedaży tego typu produktu odbiorcom niezależnym na rynku krajowym w okresie dochodzenia była równa lub większa niż 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej do Wspólnoty porównywalnego typu produktu.

3.2.4.   Badanie normalnego obrotu handlowego

(68)

Następnie Komisja sprawdziła, czy sprzedaż krajowa każdego przedsiębiorstwa we wszystkich eksportujących krajach kwalifikowała się jako realizowana w zwykłym obrocie handlowym, w rozumieniu art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(69)

W tym celu ustalono odsetek sprzedaży krajowej odbiorcom niezależnym każdego typu eksportowanego produktu, sprzedawanego ze stratą na rynku krajowym w okresie dochodzenia.

a)

W przypadku gdy dla typu produktu wielkość sprzedaży krajowej powyżej kosztów jednostkowych stanowiła przynajmniej 80 % sprzedaży, a średnia ważona ceny sprzedaży była równa lub wyższa niż średnia ważona kosztu produkcji, wartość normalną dla typu produktu ustalono na podstawie średnich ważonych wszystkich cen krajowych tego typu produktu.

b)

W przypadku gdy dla tych typów produktu wielkość sprzedaży krajowej powyżej kosztów jednostkowych stanowiła nie mniej niż 10 % i nie więcej niż 80 % sprzedaży, wartość normalną obliczono jako średnią ważoną cen sprzedaży krajowej równych lub wyższych od ceny jednostkowej produktów danego typu.

c)

Dla tych typów produktów, dla których wielkość rentownej sprzedaży na rynku krajowym stanowiła mniej niż 10 %, założono, że dany typ produktu nie jest sprzedawany w zwykłym obrocie handlowym i przyjęto wartość normalną skonstruowaną.

3.2.5.   Wartość normalna obliczana na podstawie faktycznych cen sprzedaży na rynku krajowym

(70)

W przypadku typów sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem, jeśli spełnione zostały wymagania określone w pkt. 3.2.3 – 3.2.4 lit. a) i b), wartość normalną dla danych typów produktów ustalono w oparciu o faktyczne ceny płacone lub należne na rynku krajowym w badanym kraju w trakcie OD, zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

3.2.6.   Wartość normalna oparta na wartości konstruowanej

(71)

W przypadku typów produktów, spełniających warunki określone w pkt. 3.2.4 lit. c) powyżej, oraz typów produktów, które nie były sprzedawane w ilościach reprezentatywnych na rynku krajowym państw, których dotyczy postępowanie, przez producenta eksportującego w rozumieniu pkt. 3.2.3, wartość normalna musiała zostać skonstruowana.

W celu skonstruowania wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz średni ważony zysk zainteresowanych współpracujących producentów eksportujących z krajowej sprzedaży produktu podobnego, w zwykłym obrocie handlowym, w trakcie OD, dodano do ich średniego kosztu produkcji w OD. W razie konieczności przedstawione koszty produkcji oraz koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne odpowiednio skorygowano przed ich wykorzystaniem do badania zwykłego obrotu handlowego i konstruowania wartości normalnych.

W krajach objętych dochodzeniem, gdzie żaden z producentów eksportujących nie prowadził sprzedaży krajowej produktu podobnego lub produktu mieszczącego się w tej samej kategorii w zwykłym obrocie handlowym w trakcie OD, wartość normalną skonstruowano na podstawie kosztu wytworzenia podanego przez producenta eksportującego, w razie potrzeby stosownie skorygowanego. Tymczasowo uznano za stosowne dodanie do tego kosztu wytworzenia średniej ważonej kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, oraz zysku ze sprzedaży krajowej produktu podobnego w OD, odniesionego przez czterech współpracujących producentów eksportujących z Tajwanu poddanych kontroli wyrywkowej, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

3.2.7.   Gospodarki w okresie przejściowym

(72)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla ChRL i Wietnamu ustalono na podstawie sprawdzonych informacji od producentów w kraju analogicznym, tj. na podstawie cen płaconych lub należnych na tajwańskim rynku krajowym za porównywalne typy produktów w zwykłym obrocie handlowym lub na podstawie normalnych wartości skonstruowanych, w przypadku gdy nie istnieje sprzedaż krajowa w zwykłym obrocie porównywalnych typów produktów.

W związku z tym ustalono, że wartość normalna jest ważoną średnią ceny sprzedaży na rynku krajowym odbiorcom niepowiązanym lub wartością skonstruowaną dla typu produktu na podstawie danych czterech współpracujących skontrolowanych producentów z Tajwanu.

3.3.   Ustalanie wartości normalnej

a)   Chińska Republika Ludowa

(73)

Ponieważ żadnemu z przedsiębiorstw nie przyznano MET, wartość normalną dla ChRL ustalono tak, jak opisano w motywie 72.

b)   Indonezja

(74)

W przypadku jedynego indonezyjskiego współpracującego producenta eksportującego ustalono, że nie istnieje sprzedaż krajowa produktu podobnego. W związku z tym wartość normalną skonstruowano zgodnie z przepisami określonymi w motywie 71.

(75)

Należy zauważyć, że kwestionariusz rozesłany przez Komisję wypełnił także inny indonezyjski producent eksportujący, jednak później zrezygnował z prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym niemożliwa była weryfikacja danych podanych przez niego w kwestionariuszu. W związku z powyższym uznano, że to przedsiębiorstwo już nie współpracuje w dochodzeniu. Przedsiębiorstwo i władze Indonezji poinformowano o wykluczeniu z postępowania i żadna ze stron nie wniosła uwag w tej sprawie.

c)   Malezja

(76)

W przypadku dwóch współpracujących producentów eksportujących z Malezji, którzy działali na obszarze Wolnej Strefy Ekonomicznej, ustalono, że sprzedaż zgłoszona przez nich jako krajowa odbywała się głównie na obszarze Wolnych Stref Ekonomicznych lub w składach celnych; czyli była sprzedażą przeznaczoną do wywozu przez strony trzecie.

W związku z tym stwierdzono, że w trakcie OD ci producenci eksportujący nie prowadzili reprezentatywnej sprzedaży krajowej, wobec czego wartość normalną skonstruowano zgodnie z motywem 71 powyżej.

d)   Tajwan

(77)

W przypadku czterech producentów eksportujących wartość normalną ustalono, stosując metodę opisaną w motywach 65 – 71.

(78)

W toku postępowania ustalono, że dwaj z czterech współpracujących producentów eksportujących byli ze sobą powiązani. Przedsiębiorstwa sprzedawały produkt podobny na rynku krajowym poprzez powiązaną spółkę handlową i bezpośrednio odbiorcom niepowiązanym. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego sprzedaż typów produktów powiązanej spółce handlowej może być uznana jako odbywająca się poza zwykłym obrotem handlowym. Z tego powodu oraz w celu ustalenia wartości normalnej oba przedsiębiorstwa poproszono, na długo przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu, o przedstawienie cen, za jakie powiązane przedsiębiorstwo handlowe odsprzedawało produkty pierwszemu niezależnemu nabywcy. Podczas kontroli na miejscu stwierdzono, że obaj współpracujący producenci nie mogą przedstawić żądanych informacji. Przedsiębiorstwo odsprzedające kupowało produkt objęty postępowaniem z różnych źródeł, także od dwóch producentów eksportujących i sprzedawało go odbiorcom końcowym, sprzedawcom detalicznym i dystrybutorom. Mimo to przedsiębiorstwo odsprzedające nie mogło udowodnić na podstawie dokumentów księgowych, które produkty zostały zakupione od dwóch współpracujących producentów, w związku z czym nie mogło podać cen odsprzedaży tych produktów nabywcom niezależnym.

Na podstawie powyższych informacji Komisja tymczasowo uznaje, że sprzedaż produktu objętego postępowaniem na rynku krajowym poprzez powiązane przedsiębiorstwo odsprzedające nie zostanie uwzględniona w obliczeniach wartości normalnej, ponieważ pozostała sprzedaż krajowa może zostać uznana za reprezentatywną.

(79)

W przypadku piątego tajwańskiego producenta eksportującego, którego poddano kontroli, ustalono, że nie istnieje sprzedaż krajowa produktu podobnego. Zatem wartość normalna została skonstruowana zgodnie z wytycznymi w motywie 71 powyżej. Jednakże w toku postępowania ustalono, że przedstawione informacje zawierają poważne rozbieżności. Po pierwsze przedsiębiorstwo nie prowadziło klasyfikacji różnych typów produktu objętego postępowaniem, zgodnej z wytycznymi Komisji, w związku z czym nie można było porównać sprzedaży krajowej wielu typów produktów realizowanej przez producentów tajwańskich. Poza tym podczas kontroli na miejscu nie można było porównać kosztu produkcji produktu objętego postępowaniem podanego w kwestionariuszu z kosztem sprzedanych towarów podanym w rachunku zysków i strat załączonym do kwestionariusza, ani z danymi z rejestrów księgowych przedsiębiorstwa. Nie udało się ustalić związku między zakupem surowca a zgłoszonym kosztem produkcji poszczególnych typów produktu. Po wizycie weryfikacyjnej przedsiębiorstwo przedstawiło nowe informacje dotyczące kosztu produkcji, które nie znalazły odzwierciedlenia w sprawdzonych danych.

W związku z wyżej opisaną sytuacją oraz zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, przedsiębiorstwo poinformowano, że część informacji nie zostanie wykorzystana do obliczeń, a wstępne ustalenia będą częściowo opierać się na podstawie dostępnych faktów. Dlatego też w celu ustalenia skonstruowanej wartości normalnej Komisja posłużyła się skorygowanym kosztem wytworzenia produktu objętego postępowaniem, który można było ustalić na podstawie dostępnych specyfikacji. Do tego kosztu produkcji dodano ważone średnie koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk ze sprzedaży krajowej pozostałych czterech współpracujących producentów eksportujących z Tajwanu.

e)   Tajlandia

(80)

W przypadku czterech współpracujących producentów eksportujących z Tajlandii nie stwierdzono istnienia reprezentatywnej sprzedaży krajowej produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym. W związku z tym wartość normalną skonstruowano zgodnie z opisem w motywie 71.

f)   Wietnam

(81)

Żadnemu z wietnamskich producentów eksportujących nie przyznano MET, zatem wartość normalną dla Wietnamu ustalono tak jak opisano w motywie 72.

4.   Cena eksportowa

a)   Chińska Republika Ludowa

(82)

Towary wywożone przez dwóch współpracujących producentów eksportujących, którzy otrzymali IT, były sprzedawane bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie. Ceny wywożonych produktów określono zatem na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

b)   Indonezja

(83)

Towary wywożone przez jedynego współpracującego producenta eksportującego były sprzedawane bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie. Ceny eksportowanych produktów określono zatem na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

c)   Malezja

(84)

W przypadku jednego producenta eksportującego, który dokonywał sprzedaży wywozowej bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie, cenę sprzedaży wywozowej ustalono na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt objęty postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(85)

Inny malajski producent eksportujący sprzedawał produkt objęty postępowaniem niezależnym nabywcom i jednemu przedsiębiorstwu powiązanemu we Wspólnocie. W przypadku sprzedaży nabywcom niezależnym ceny wywożonych produktów określono zatem na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. W przypadku sprzedaży przedsiębiorstwu powiązanemu cenę wywożonych towarów ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen pierwszej odsprzedaży przywożonych produktów nabywcy niezależnemu. W celu ustalenia wiarygodnej ceny sprzedaży wywozowej dokonano korekt uwzględniających wszystkie koszty poniesione między przywozem a odsprzedażą, w tym cła i podatki oraz zysk niezależnych współpracujących importerów.

d)   Tajwan

(86)

Producenci eksportujący dokonywali sprzedaży wywozowej produktów do Wspólnoty bezpośrednio niezależnym nabywcom lub poprzez tajwańskie przedsiębiorstwa handlowe.

(87)

W przypadku sprzedaży bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie cenę sprzedaży wywozowej ustalono na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt objęty postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(88)

W przypadku sprzedaży do Wspólnoty za pośrednictwem przedsiębiorstw handlowych ceny sprzedaży wywozowej ustalono na podstawie cen sprzedaży wywozowej produktu przedsiębiorstwom handlowym zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(89)

Jeden producent eksportujący, który sprzedawał produkt objęty postępowaniem za pośrednictwem tajwańskich przedsiębiorstw handlowych, nie mógł przedstawić dokumentów, które wskazywałyby państwo przeznaczenia produktów sprzedawanych przez niego za pośrednictwem przedsiębiorstw handlowych. W związku z tym tę sprzedaż pominięto, a cena sprzedaży wywozowej została ustalona wyłącznie na podstawie cen sprzedaży bezpośrednio nabywcom niezależnym we Wspólnocie.

e)   Tajlandia

(90)

Towary wywożone przez czterech współpracujących producentów eksportujących były sprzedawane bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie. Ceny wywożonych produktów określono zatem na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

f)   Wietnam

(91)

Jak wyjaśniono w części dotyczącej IT powyżej, w dochodzeniu współpracowało tylko jedno przedsiębiorstwo z Wietnamu, ale nie otrzymało prawa do indywidualnego traktowania. Ponadto to przedsiębiorstwo było podwykonawcą powiązanej spółki tajwańskiej, która współpracowała w dochodzeniu. Przedsiębiorstwo tajwańskie było właścicielem surowca i zajmowało się wszystkimi działaniami związanymi ze sprzedażą wywozową. Przedsiębiorstwo to nie mogło jednak udowodnić na podstawie dokumentacji księgowej, że ceny sprzedaży wywozowej odbiorcom niezależnym podane w kwestionariuszu przesłanym przez wietnamskiego podwykonawcę dotyczą produktów wytworzonych w Wietnamie i wywiezionych do Wspólnoty. W związku z tym nie można było ich przyjąć za ceny sprzedaży wywozowej z Wietnamu do Wspólnoty. Przedsiębiorstwo zostało powiadomione o tej sytuacji. Ze względu na brak innych źródeł, ceny sprzedaży wywozowej dla wszystkich producentów eksportujących ustalono wstępnie na podstawie danych statystycznych Eurostatu dotyczących przywozu.

5.   Porównanie

(92)

Wartość normalną i cenę eksportową porównano na zasadach loco fabryka.

(93)

W celu zapewnienia rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową zastosowano odpowiednią tolerancję w formie korekt dotyczących różnic w czynnikach mających wpływ na porównywalność ceny, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W przypadku wszystkich producentów eksportujących objętych dochodzeniem, tam gdzie było to zasadne i usprawiedliwione, uwzględniono różnice w kosztach transportu, przewozu drogą morską, ubezpieczenia, kosztach przeładunku, załadunku, kosztach dodatkowych, kosztach pakowania, kredytu, gwarancji i rękojmi oraz prowizji.

6.   Marginesy dumpingu

6.1.   Metodologia ogólna

(94)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 marginesy dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej typu produktu ze średnią ważoną ceną eksportową ustaloną powyżej.

(95)

Margines dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących, którzy ujawnili się zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, ale nie byli kontrolowani, ustalono na podstawie średniej ważonej marginesów dumpingu przedsiębiorstw skontrolowanych wyrywkowo zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

(96)

W przypadku producentów eksportujących, którzy nie ujawnili się lub nie odesłali Komisji wypełnionego kwestionariusza, margines dumpingu ustalono na podstawie dostępnych informacji zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(97)

W celu ustalenia marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących najpierw określono poziom braku współpracy. W tym celu porównano dane dotyczące wielkości wywozu do Wspólnoty, przekazane przez współpracujących eksportujących producentów, z danymi Eurostatu dotyczącymi przywozu.

(98)

W przypadkach dużego poziomu braku współpracy, tzn. powyżej 20 %, uznano za wskazane ustalenie marginesu dumpingu w odniesieniu do przedsiębiorstw niewspółpracujących na poziomie wyższym od najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracujących producentów eksportujących. Istnieje bowiem powód, by sądzić, że tak duży brak współpracy ze strony tych producentów z kontrolowanego kraju wynika z faktu, iż stosowali oni dumping na wyższym poziomie niż producenci współpracujący. W takich przypadkach ustalono zatem margines dumpingowy na poziomie odpowiadającym średniemu ważonemu marginesowi dumpingu reprezentatywnych typów produktów sprzedawanych w największych ilościach przez producentów eksportujących o najwyższych marginesach dumpingowych.

(99)

W przypadkach, gdzie poziom współpracy był wysoki, uznano za właściwe ustalenie marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracującego producenta eksportującego w państwie, którego dotyczy postępowanie, ponieważ nie było powodów, by sądzić, iż niewspółpracujący producent eksportujący stosował dumping na poziomie niższym niż najwyższy stwierdzony poziom.

(100)

Komisja bez wyjątku przyjęła założenie, że do celów ustalenia marginesów dumpingowych powiązanych producentów eksportujących lub producentów eksportujących należących do tej samej grupy będzie traktować jako jeden podmiot gospodarczy i ustalać dla nich wspólny margines dumpingowy. Powyższe podejście zastosowano w celu niestwarzania okazji do obchodzenia środków antydumpingowych czyniąc je nieskutecznymi, gdyż w przypadku różnych marginesów dumpingowych producenci eksportujący mogliby wywozić swoje produkty do Wspólnoty za pośrednictwem tej spółki, dla której ustalono najniższy margines dumpingowy.

Zgodnie z tą zasadą, dwóch powiązanych producentów eksportujących z Tajwanu uznano za jedno przedsiębiorstwo i wyznaczono im jeden margines dumpingowy. W przypadku tych producentów najpierw obliczono margines dumpingowy indywidualnie dla każdego przedsiębiorstwa, a następnie ustalono średnią ważoną tych wartości jako wspólny margines dumpingu dla obu przedsiębiorstw.

6.2.   Marginesy dumpingu

a)   Chińska Republika Ludowa

(101)

Poziom braku współpracy w przypadku producentów eksportujących z ChRL był wysoki (około 85 %).

(102)

Tymczasowy margines dumpingowy, wyrażony jako wielkość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi:

Tengzhou Tengda Stainless Steel Product Co., Ltd, Tengzhou City: 21,5 %

Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co. Ltd, Zhejiang: 12,2 %

wszystkie inne przedsiębiorstwa: 27,4 %.

b)   Indonezja

(103)

Poziom braku współpracy w przypadku producentów eksportujących z Indonezji był wysoki (około 60 %). Tymczasowy margines dumpingowy, wyrażony jako wielkość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi:

PT. Shye Chang Batam Indonesia, Batam: 9,8 %

wszystkie inne przedsiębiorstwa: 24,6 %.

c)   Malezja

(104)

Producenci eksportujący z Malezji współpracowali w 100 %. Nie ustalono tymczasowych marginesów dumpingu dla żadnego z dwóch współpracujących producentów eksportujących (Tigges Stainless Steel Fasteners (M) Sdn. Bhd., Ipoh, Chemor and Tong Heer Fasteners Co. Sdn., Bhd, Penang), w związku z czym przywóz z Malezji nie będzie objęty żadnymi tymczasowymi środkami. Jeżeli w dalszym toku dochodzenia te ustalenia się potwierdzą, postępowanie wobec Malezji zostanie umorzone.

d)   Filipiny

(105)

Jak wspomniano powyżej w motywie 14, ustalono, że niemal cały wywóz z Filipin do Wspólnoty dotyczy nakrętek. Wstępnie ustalono, że nakrętki należy wykluczyć z produktów objętych postępowaniem, dlatego przywozu z Filipin nie obłożono marginesem dumpingowym ani nie zastosowano wobec niego środków tymczasowych.

e)   Tajwan

(106)

W przypadku jednego skontrolowanego producenta eksportującego z Tajwanu margines dumpingu ustalono, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, na podstawie częściowo dostępnych informacji. W związku z tym, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, marginesu dumpingu nie uwzględniono w obliczeniach średniego ważonego marginesu dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących, których poddano kontroli wyrywkowej.

(107)

Dwóch skontrolowanych producentów eksportujących to przedsiębiorstwa powiązane, zatem ustalono dla nich wspólny margines dumpingu.

(108)

Poziom braku współpracy w przypadku producentów eksportujących z Tajwanu był wysoki (około 22 %). Tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako wielkość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi:

Arrow Fasteners Co. Ltd, Taipei: 15,2 %

Jin Shing Stainless Ind. Co. Ltd, Tao Yuan: 18,8 %

Min Hwei Enterprise Co. Ltd, Pingtung: 16,1 %

Tong Hwei Enterprise, Co. Ltd, Kaohsiung: 16,1 %

Yi Tai Shen Co. Ltd, Tainan: 11,4 %

współpracujący producenci eksportujący nie poddani kontroli wyrywkowej: 15,8 %

wszystkie inne przedsiębiorstwa: 23,6 %.

f)   Tajlandia

(109)

Producenci eksportujący z Tajlandii współpracowali w 100 %. Tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako wielkość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi:

A.B.P. Stainless Fasteners Co. Ltd, Ayutthaya: 15,9 %

Bunyat Industries 1998 Co. Ltd, Samutsakorn: 10,8 %

Dura Fasteners Company Ltd, Samutprakarn: 14,6 %

Siam Screws (1994) Co. Ltd, Samutsakorn: 11,0 %

wszystkie inne przedsiębiorstwa: 15,9 %.

g)   Wietnam

(110)

Tymczasowy margines dumpingu dla wszystkich przedsiębiorstw wietnamskich, wyrażony jako wielkość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi 7,7 %.

E.   SZKODA

1.   Produkcja we Wspólnocie

(111)

Dochodzenie w ramach kontroli wyrywkowej wykazało, że w okresie dochodzenia (patrz: motyw 30) produkt podobny wytwarzało siedmiu producentów we Wspólnocie. Dwóch z nich nie współpracowało jednak w toku postępowania. Ponadto w ramach skargi ujawniło się wielu innych drobnych producentów wspólnotowych, którzy także nie współpracowali w toku postępowania.

(112)

W związku z powyższym, do celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wstępnie obliczono wielkość produkcji we Wspólnocie, dodając do wielkości produkcji siedmiu producentów ujawnionych w kontroli wyrywkowej wielkość produkcji innych drobnych niewspólpracujących producentów ujawnionych w skardze.

2.   Definicja przemysłu wspólnotowego

(113)

Pięciu współpracujących producentów, o których mowa w motywie 30, reprezentowało 54 % całej wspólnotowej produkcji produktu podobnego. Przedsiębiorstwa te stanowią zatem, w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przemysł wspólnotowy i tym mianem są określane w dalszej części niniejszego projektu rozporządzenia. Cztery z tych przedsiębiorstw, posiadające największą reprezentatywną wielkość produkcji, zostały skontrolowane zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Są to „skontrolowani producenci wspólnotowi”.

(114)

Ze względu na zastosowanie kontroli wyrywkowych wskaźniki straty ustalono częściowo dla całego przemysłu wspólnotowego, a częściowo dla skontrolowanych producentów wspólnotowych. Analizę szkody w zakresie udziału w rynku, produkcji, mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych, wielkości i wartości sprzedaży, wzrostu, zapasów, zatrudnienia i produktywności oparto na danych całego przemysłu wspólnotowego. W przypadku pozostałych elementów (cen transakcyjnych, inwestycji i zwrotu poniesionych nakładów, płac, rentowności, przepływów pieniężnych oraz zdolności do gromadzenia kapitału) wykorzystano dane zebrane od kontrolowanych producentów wspólnotowych.

3.   Analiza sytuacji na rynku wspólnotowym

3.1.   Wstęp

(115)

W ocenie tendencji cenowych i wielkości produkcji wykorzystano odpowiednie dane liczbowe Eurostatu dotyczące produktów objętych kodami CN 7318 12 10, 7318 14 10, 7318 15 30, 7318 15 51, 7318 15 61 i 7318 15 70 oraz ze zweryfikowanych kwestionariuszy, wypełnionych przez przedstawicieli przemysłu wspólnotowego. Należy przypomnieć, że na wstępnym etapie postępowania, z zakresu analizowanych produktów wykluczono nakrętki. W związku z tym w obecnej analizie nie uwzględniono danych dotyczących tego produktu (kod CN 7318 16 30).

(116)

Dane na temat przemysłu wspólnotowego uzyskano ze zweryfikowanych kwestionariuszy wypełnionych przez współpracujących producentów wspólnotowych.

(117)

W okresie od września 1997 r. do lutego 2003 r. obowiązywały środki antydumpingowe na przywóz produktów EZSN z ChRL, Indii, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii (3).

3.2.   Konsumpcja we Wspólnocie

(118)

W celu obliczenia domniemanej konsumpcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego Komisja dodała:

całkowitą wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego do Wspólnoty (informacje Eurostatu),

wielkość sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie wytworzonego przez przemysł wspólnotowy,

oraz, na podstawie informacji podanych w skardze, szacunkową wielkość sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie przez innych ujawnionych producentów wspólnotowych.

Dane przedstawione w poniższej tabeli dowodzą, że konsumpcja produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego we Wspólnocie w okresie objętym badaniem wzrosła o 24 %.

Konsumpcja w kg

2001

2002

2003

OD

Objęty postępowaniem produkt oraz produkt podobny

63 907 918

70 113 833

75 854 601

79 427 756

Wskaźnik

100

110

119

124

3.3.   Przywóz produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty

3.3.1.   Kumulacja

(119)

Dumpingowy przywóz EZSN pochodzących z ChRL, Indonezji, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu („państwa, których dotyczy postępowanie”) był, zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, oceniany łącznie. Należy przypomnieć, że przywozy z Malezji nie zostały uznane za dumpingowe, zaś przywóz z Filipin dotyczył wyłącznie nakrętek, które wstępnie wykluczono z przedmiotu niniejszego postępowania. W związku z tym tych przywozów nie uwzględniono przy ocenie przywozów dumpingowych. Marginesy dumpingu ustalone dla przywozów z każdego państwa, którego dotyczy postępowanie, wynoszą więcej niż poziom de minimis, w rozumieniu art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, tj. 2 % ceny eksportowej, natomiast wielkość przywozu z każdego państwa, którego dotyczy postępowanie, przekraczała próg 1 % udziału w rynku, określony w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. W badanym okresie średnie ceny przywozu ze wszystkich państw, których dotyczy postępowanie, stale spadały. Ponadto EZSN przywożone z państw, których dotyczy postępowanie, były we wszystkich aspektach podobne, wymienne i były sprzedawane na obszarze Wspólnoty za pośrednictwem porównywalnych kanałów sprzedaży i w podobnych warunkach handlowych, zatem były konkurencyjne wobec siebie i EZSN produkowanych we Wspólnocie. W związku z tym wstępnie uznano, że łączna ocena skutków przywozu jest zasadna.

3.3.2.   Wielkość, cena i udział w rynku przywozów z państw, których dotyczy postępowanie

(120)

W okresie objętym badaniem wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem znacznie wzrosła. Przywóz w okresie dochodzenia wzrósł o 96 % w stosunku do 2001 r.

Średnia cena przywozu / kg

(w EUR)

2001

2002

2003

OD

Objęty postępowaniem produkt

3,53

2,90

2,50

2,41

Wskaźnik

100

82

71

68

(121)

W okresie objętym badaniem cena produktu objętego postępowaniem w przywozie stale malała. Poziom cen w okresie dochodzenia spadł o 32 % w stosunku do 2001 r.

Udział w rynku WE

2001

2002

2003

OD

Objęty postępowaniem produkt

21,9 %

20,4 %

29,6 %

34,5 %

Wskaźnik

100

93

135

158

(122)

Udział w rynku wspólnotowym państw, których dotyczy postępowanie, spadł w latach 2001–2002 o 7 %. Jednakże od 2003 r. państwa, których dotyczy postępowanie, znacznie zintensyfikowały swoje działania na rynku wspólnotowym, w wyniku czego ich udział w tym rynku wzrósł o 58 %.

3.3.3.   Podcięcie cenowe

(123)

W celu ustalenia wielkości podcięcia cenowego przeanalizowano dane cenowe dotyczące okresu dochodzenia. W tym celu ceny sprzedaży odbiorcom niepowiązanym na zasadach ex-works realizowanej przez przemysł wspólnotowy porównano ze stosowanymi przez producentów eksportujących cenami sprzedaży cif pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie, w obu przypadkach odliczając rabaty, obniżki, prowizje i podatki.

(124)

Ceny sprzedaży stosowane przez przemysł wspólnotowy oraz ceny importowe cif producentów eksportujących porównano na tym samym poziomie handlowym, czyli na poziomie cen płaconych przez handlowców/dystrybutorów na rynku wspólnotowym, na podstawie średnich ważonych cen. W ten sposób porównano ceny dla każdego typu EZSN i rodzaju stali nierdzewnej. W okresie dochodzenia praktycznie cała sprzedaż do Wspólnoty była realizowana za pośrednictwem przedsiębiorstw handlowych/dystrybutorów.

(125)

Wyniki tego porównania, wyrażone jako odsetek cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego w okresie dochodzenia, wykazały istnienie znacznego marginesu podcięcia cen (do 59,2 %). Marginesy podcięcia cen dowodzą istnienia dużej presji cenowej, jaką wywierają przywozy z państw, których dotyczy postępowanie, na rynku wspólnotowym.

(126)

Marginesy podcięcia cen w państwach, których dotyczy postępowanie, osiągnęły następujące wartości:

Kraj

Margines podcięcia cen

ChRL

od 8,6 do 59,2 %

Indonezja

od 28 do 31,9 %

Tajwan

od 7 do 38,9 %

Tajlandia

od 13,1 do 44,4 %

Wietnam

28,2 %

3.4.   Sytuacja przemysłu wspólnotowego

3.4.1.   Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(127)

Po zwiększeniu wydajności o 31 % w 2002 r., do poziomu teoretycznie przewyższającego konsumpcję we Wspólnocie, produkcja wspólnotowa spadła, by od 2003 r. zatrzymać się na stałym poziomie, wyższym o 15 % od poziomu z 2001 r. Należy zauważyć, że ten poziom wzrostu nie dorównuje wzrostowi konsumpcji wspólnotowej w badanym okresie, który wyniósł 24 %.

(128)

Moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego wzrosły do wartości szczytowych osiągniętych w 2002 r. o 24 %, odzwierciedlając inwestycje dokonane przez skontrolowanych producentów wspólnotowych.

(129)

Stopień wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego, po chwilowej poprawie w 2002 r., w następnych latach spadał osiągając średnio 7 % w całym badanym okresie.

3.4.2.   Wielkość sprzedaży, cena sprzedaży, udział w rynku i wzrost

(130)

Wielkość sprzedaży notowana przez przemysł wspólnotowy wzrosła o 7 % w badanym okresie. Jednakże należy zauważyć, że po okresie wzrostu o 22 % w 2002 r. wielkość ta stale spadała. Ponadto wzrost ten był znacznie mniejszy niż zwiększenie konsumpcji we Wspólnocie (24 %) i o wiele mniejszy niż wzrost przywozu z państw objętych postępowaniem w badanym okresie (96 %).

(131)

Średnia cena sprzedaży przez przemysł wspólnotowy wzrosła o 6 % w badanym okresie. Po spadku o 13 % w latach 2001–2002 ceny stale rosły.

(132)

W badanym okresie udział w rynku przemysłu wspólnotowego spadł o 14 %. Po wzroście o 12 % w latach 2001–2002 udział w rynku stale malał. W porównaniu z 2002 r. w OD zanotowano 26 % spadek. W tym samym okresie udział w rynku przywozów z państw, których dotyczy postępowanie, znacząco wzrósł.

(133)

Generalne tendencje wielkości produkcji i sprzedaży pokazują, że przemysł wspólnotowy w badanym okresie przeżywał wzrost, jednak w stosunku do danych z 2002 r. te wielkości malały. Ponadto w badanym okresie zmniejszył się również udział rynku, czyli ze względnego punktu widzenia, tj. poprzez porównanie z konkurencją, rynek wspólnotowy nie zanotował wzrostu.

3.4.3.   Rentowność

(134)

W badanym okresie rentowność skontrolowanych producentów wspólnotowych uległa poprawie. W 2001 r. zanotowano nieznaczny zysk, ale w 2002 r. rentowność spadła i przemysł wspólnotowy zaczął przynosić straty. W latach 2002–2003 rentowność ponownie wzrosła, niemniej jednak przemysł nadal przynosił straty. W okresie od 2003 r. do OD rentowność przemysłu wspólnotowego była najwyższa w całym badanym okresie, a średnia marża zysku wyniosła 4,3 %. Wyniki te sprawiają pozytywne wrażenie, jednak konieczna jest ich ocena we właściwym kontekście.

(135)

W rzeczywistości, nawet w OD skontrolowani producenci wspólnotowi nie osiągnęli minimalnej marży zysku uznawanej za odpowiednią i możliwą do osiągnięcia w sytuacji braku dumpingu, tj. 5 % (patrz: motyw 178 poniżej), i byli dalecy od poziomu rentowności z 1995 r., tj. 9,1 % (4), kiedy przywóz dumpingowy był nieobecny na rynku.

(136)

Ponadto należy pamiętać, że taka poprawa rentowności w OD: i) została osiągnięta kosztem zmniejszenia udziału w rynku; oraz ii) była wyłącznie rezultatem dużego spekulacyjnego wzrostu cen głównego elementu kosztów, czyli stali nierdzewnej. Przewidywany wzrost cen stali nierdzewnej umożliwił przemysłowi wspólnotowemu sprzedawanie produktu podobnego po wyższych cenach, ponieważ przejściowo w produkcji korzystano ze stosunkowo taniej stali pozyskanej przed spekulacyjną podwyżką cen. Jednakże po wykorzystaniu zapasów surowca nową stal kupowano po znacznie wyższych cenach. Ponadto faza spekulacyjna zwykle nie trwa długo, a po jej zakończeniu i zatrzymaniu lub spadku cen stali klienci przemysłu – wielcy dystrybutorzy o dużych możliwościach negocjacyjnych – ponownie wywierają dużą presję cenową. Z powyższego wynika, że zwiększona rentowność przemysłu wspólnotowego w drugiej części OD wynikała wyłącznie z wyjątkowo korzystnych warunków rynkowych i nie miała trwałego charakteru.

3.4.4.   Zapasy

(137)

W badanym okresie wielkość zapasów przemysłu wspólnotowego mierzona na koniec roku mocno spadła o 52 %. Spadek ten można tłumaczyć: i) większą produkcją na zamówienie (w takim przypadku zapasy nie są aż tak istotne); oraz ii) spadkiem produkcji od 2002 r.

3.4.5.   Inwestycje, zwrot poniesionych nakładów, przepływy pieniężne i zdolność do gromadzenia kapitału

(138)

Od 2001 r. do 2003 r. skontrolowani producenci wspólnotowi zwiększali inwestycje, w szczególności z powodu wymiany przestarzałego sprzętu i wyposażenia. W okresie dochodzenia nakłady spadły o 35 % w porównaniu do początku badanego okresu. Spadek w OD można jednak częściowo wyjaśnić dużymi inwestycjami poczynionymi w poprzednich latach. Inwestycje związane z produkcją produktu podobnego są konieczne to utrzymania i poprawienia konkurencyjności oraz poprawy norm środowiskowych i bezpieczeństwa.

(139)

W badanym okresie wzrósł poziom zwrotu poniesionych nakładów. Wzrost ten: i) potwierdza zasadność decyzji inwestycyjnych podejmowanych przez kierownictwo przedsiębiorstw; oraz ii) odzwierciedla lepszy poziom rentowności skontrolowanych producentów wspólnotowych w OD. Jednak jak już wskazano w kontekście analizy rentowności, lepsza rentowność wynikała w dużej mierze ze specyficznych, krótkotrwałych okoliczności (spekulacyjny wzrost cen stali w OD). Ponadto fakt, że część skontrolowanych producentów wspólnotowych coraz częściej wykorzystywała wydzierżawiony sprzęt w produkcji, tłumaczy stosunkowo lepsze wyniki w zakresie wskaźnika zwrotu poniesionych.

(140)

Mimo że od 2002 r. przepływy pieniężne skontrolowanych producentów wspólnotowych wytworzone ze sprzedaży produktu podobnego zwiększyły się, to sumarycznie w badanym okresie zmalały o 36 %.

(141)

Skontrolowani producenci wspólnotowi nie mieli większych problemów z gromadzeniem kapitału, co potwierdzają inwestycje poczynione przez nich w badanym okresie.

3.4.6.   Zatrudnienie, produktywność i płace

(142)

W 2002 r. przemysł wspólnotowy zwiększył zatrudnienie, następnie jednak wielkość zatrudnienia stale spadała, notując średni 5 % spadek w badanym okresie. Spadek zatrudnienia zbiega się w czasie z ograniczaniem produkcji od 2002 r.

(143)

Produktywność wyrażona w wielkości produkcji w kilogramach na jednego pracownika wzrosła o 22 % w badanym okresie, dowodząc możliwości i wolę zwiększania konkurencyjności produktów.

(144)

Płace na jednego pracownika wzrosły o 10 % w badanym okresie. Wzrost ten wynika z przyznanych premii za zwiększoną wydajność oraz dostosowania wynagrodzeń do poziomu inflacji. Poza tym koszty pracy od 2002 r. stale spadały.

3.4.7.   Wielkość dumpingu i usuwanie skutków szkody spowodowanych wcześniejszym dumpingiem

(145)

Mając na uwadze w szczególności wielkość przywozu dumpingowego z państw, których dotyczy postępowanie, ustalonych marginesów dumpingu nie można uznać za nieznaczne.

(146)

W okresie do początku 2003 r. obowiązywały środki antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL, Indii, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii. Jednakże przemysł wspólnotowy nie usunął jeszcze skutków szkody spowodowanych wcześniejszym dumpingiem, czego dowodem są dane dotyczące kształtowania się udziału w rynku, wielkości sprzedaży i zatrudnienia. Stało się to szczególnie widoczne po wygaśnięciu poprzednich środków antydumpingowych.

3.4.8.   Wnioski w sprawie poniesionej szkody

(147)

W badanym okresie przemysł wspólnotowy zwiększył produkcję i wielkość sprzedaży, mógł ograniczyć zapasy i stale inwestować. Nie miał także trudności z gromadzeniem kapitału, a jego wydajność rosła. W całym badanym okresie koszty pracy w wartościach bezwzględnych spadły. Poza tym przemysł wspólnotowy w OD mógł zwiększyć ceny swoich produktów, a tym samym zwiększyć rentowność i zwrot z poniesionych nakładów.

(148)

Te pozytywne aspekty trzeba jednak rozpatrzyć we właściwym kontekście. Wyższe ceny i większą rentowność uzyskano kosztem znacznej straty udziału w rynku, jaką poniósł przemysł wspólnotowy (tj. 14 % w badanym okresie i aż 26 % od 2002 r.). W szczególności, ze względu na dostępność tanich produktów z przywozu dumpingowego, klienci korzystali z tych alternatywnych dostaw, a przemysł wspólnotowy nie był w stanie dotrzymać kroku konkurentom.

(149)

Oprócz zmniejszenia udziału w rynku, w badanym okresie wzrost produkcji (15 %) i wielkości sprzedaży (7 %) przemysłu wspólnotowego nie szedł w parze ze znacznie większym wzrostem konsumpcji na rynku wspólnotowym (24 %). Zmniejszenie kosztów pracy tłumaczy 5 % spadek zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym. Ponadto rentowności skontrolowanych producentów wspólnotowych w całym okresie nie można uznać za zadowalającą. Przez niemal cały badany okres rentowność była stanowczo zbyt niska (straty lub niewystarczająca marża zysku). Mimo że w OD rentowność skontrolowanych producentów wspólnotowych wzrosła (4,3 % marża zysku), jednak: i) ciągle nie osiągnęła minimalnej 5 % marży zysku, jaką przemysł wspólnotowy powinien był osiągnąć przy braku szkodliwego dumpingu; oraz ii) jej główną przyczyną był przejściowy wzrost cen stali. Złą sytuację przemysłu wspólnotowego odzwierciedlają także tendencje w przepływach pieniężnych.

(150)

Podsumowując, negatywne wskaźniki przewyższają tendencje pozytywne, w związku z czym wstępnie stwierdza się, że przemysł wspólnotowy poniósł istotne straty w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

F.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

1.   Wstęp

(151)

Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy istotna szkoda, jaką poniósł przemysł wspólnotowy, została spowodowana przywozem dumpingowym produktu objętego postępowaniem z państw objętych postępowaniem. Oprócz przywozu dumpingowego zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu wspólnotowego, aby sprawdzić, czy niesłusznie nie przypisano przywozowi dumpingowemu ewentualnej szkody spowodowanej tymi innymi czynnikami.

2.   Skutki przywozu dumpingowego

(152)

Od 2003 r. państwa, których dotyczy postępowanie, znacznie poprawiły swoją pozycję na rynku. Istnieje wyraźny związek między wzrostem ich udziału w rynku o 58 % a spadkiem udziału w rynku przemysłu wspólnotowego. Ponadto wielkość przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, (wzrost o 96 %) wzrosła znacznie bardziej niż konsumpcja na rynku wspólnotowym (24 %). Należy wreszcie podkreślić, że w wyniku nieuczciwego handlu w formie dumpingu stosowanego po wygaśnięciu środków antydumpingowych, średnia cena importowa produktów z państw, których dotyczy postępowanie, była od 2003 r. znacznie niższa od poziomu cen przemysłu wspólnotowego, co powodowało presję cenową.

W związku z powyższym wstępnie ustalono, że przywozy dumpingowe z państw, których dotyczy postępowanie, miały znaczny niekorzystny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego w badanym okresie, zwłaszcza poprzez utratę udziału w rynku oraz spadek wielkości sprzedaży.

3.   Wpływ innych czynników

3.1.   Przywóz z państw trzecich

(153)

Ogólnie przywóz produktu objętego postępowaniem z państw innych niż państwa, których dotyczy postępowanie, zmniejszył się. W istocie udział w rynku przywozu z innych krajów spadł w badanym okresie o 20 %. Ponadto średnia cena produktów przywożonych z tych krajów była znacznie wyższa niż ceny przywozów z państw, których dotyczy postępowanie.

(154)

Dwaj eksporterzy stwierdzili, że przywozy z Indii, Republiki Korei i Norwegii spowodują zerwanie związku przyczynowego między istotną szkodą ponoszoną przez przemysł wspólnotowy a przywozami dumpingowymi z państw, których dotyczy postępowanie.

(155)

Jednakże na podstawie posiadanych informacji szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy nie można tłumaczyć przywozami z Republiki Korei (średnio 221 po 2,72 EUR/kg w OD) i Norwegii (średnio 438 ton po 2,89 EUR/kg w OD), gdyż poziomy ich sprzedaży i cen są zbyt niskie. Ponadto stwierdza się, że w badanym okresie przywozy z Norwegii spadły o 36 %.

(156)

W przypadku Indii można zauważyć, że począwszy od 2003 r. przywozy z tego państwa znacząco wzrosły (1 147,6 ton w OD) i były sprzedawane po niskich cenach (średnio 1,91 EUR/kg). Nie można wykluczyć, że przywozy z Indii w OD mogły mieć pewien negatywny wpływ, w szczególności jeśli chodzi o presję cenową wywieraną na przemysł wspólnotowy. Jednak biorąc pod uwagę stosunkowo małą wielkość przywozu z Indii w porównaniu z wielkością przywozów z państw, których dotyczy postępowanie (średnio 27 400 ton po 2,41 EUR/kg), stwierdzono, że wpływ przywozu z Indii (udział w rynku w OD równy 1,4 %) nie był na tyle duży, by podważyć związek przyczynowy między przywozami dumpingowymi a istotną szkodą, jaką odniósł przemysł wspólnotowy. Same przywozy z Indii nie mogą tłumaczyć znaczącej utraty udziału w rynku poniesionej przez przemysł wspólnotowy i znacznie mniejszego wzrostu sprzedaży niż można byłoby oczekiwać wobec zwiększenia konsumpcji.

(157)

Ponadto, wbrew twierdzeniom dwóch eksporterów, nieuwzględnienie przywozów z Indii w obecnym dochodzeniu nie jest dyskryminujące w rozumieniu art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Należy tu przypomnieć, że w badanym okresie do OD przywozy z Indii były nieznaczne w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Import ten wzrósł wyłącznie w OD, ale nadal pozostawał na stosunkowo niskim poziomie (1,4 % udziału w rynku). Należy także stwierdzić, że Komisja nie posiadała dowodu prima facie, że w czasie rozpoczęcia niniejszego postępowania przywozy z Indii miały charakter dumpingowy.

(158)

Ze względu na wykluczenie Filipin i Malezji z niniejszego dochodzenia sprawdzono, czy przywozy z tych krajów mogły spowodować zerwanie związku przyczynowego między przywozem dumpingowym a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy. Po wykluczeniu nakrętek z zakresu postępowania przywozy pozostałych EZSN z Filipin były zdecydowanie nieznaczne (udział w rynku w OD – 0,1 %), a ceny przywożonych produktów wysokie (3,47 EUR/kg). Na podstawie powyższych informacji nie można było stwierdzić istnienia szkodliwego wpływu. Także przywozy z Malezji były mniejsze, a średnia cen wyższa (OD: 1 456 ton po 2,70 EUR/kg) w porównaniu z przywozem z państw, których dotyczy postępowanie. Ponadto w badanym okresie udział w rynku importu malajskiego spadł o 6 %. W związku z tym, mimo że przywóz z Malezji mógł mieć negatywny wpływ na stan przemysłu wspólnotowego, wstępnie ustalono, że wpływ ten nie był na tyle wysoki, żeby zniwelować negatywny wpływ przywozów dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie.

(159)

Na podstawie powyższych informacji wstępnie stwierdzono, że przywozy z państw innych niż te, których dotyczy postępowanie, nie spowodowały zerwania związku przyczynowego między przywozem dumpingowym z państw, których dotyczy postępowanie a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.

3.2.   Rozwój konsumpcji rynku wspólnotowego

(160)

Konsumpcja produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym wzrosła o 24 % w badanym okresie. W związku z tym szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy nie można tłumaczyć zmniejszonym popytem na rynku Wspólnoty.

3.3.   Konkurencyjność przemysłu wspólnotowego

(161)

Udział w rynku przemysłu wspólnotowego pokazuje, że jest on silnym konkurentem, jeśli chodzi o produkcję produktu objętego postępowaniem i przemysł ten ponosił ciągłe inwestycje, aby ten stan rzeczy utrzymać. Wydajność na jednego pracownika w badanym okresie wzrosła o 22 %. Wbrew twierdzeniom czterech eksporterów zwiększona wydajność przemysłu wspólnotowego w połączeniu ze wzrostem inwestycji dowodzi, że istotne straty tego przemysłu nie wynikają z jego polityki inwestycyjnej. Przeciwnie, przy zwiększonej wydajności inwestycje pomogły w minimalizowaniu szkody. W związku z tym nie znaleziono dowodów, że przyczyną zerwania związku przyczynowego między stratami poniesionymi przez przemysł wspólnotowy a przywozami dumpingowymi z państw, których dotyczy postępowanie, był brak konkurencyjności.

4.   Wnioski dotyczące związku przyczynowego

(162)

Mając na uwadze powyższe wnioski, stwierdzono wstępnie, że łączny przywóz z pięciu państw, których dotyczy postępowanie, spowodował istotne straty dla przemysłu wspólnotowego. Nie stwierdzono istnienia innych czynników, które spowodowały zerwanie tego związku przyczynowego.

G.   INTERES WSPÓLNOTY

1.   Wstęp

(163)

Komisja zbadała, czy istnieją istotne powody, które mogłyby prowadzić do uznania, że w obecnym przypadku zastosowanie środków tymczasowych nie leży w interesie Wspólnoty. W tym celu, zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, rozważono wpływ zastosowania środków tymczasowych w odniesieniu do wszystkich stron, których dotyczy postępowanie. W celu oceny, czy nałożenie takich środków leży w interesie Wspólnoty, rozesłano kwestionariusze użytkownikom i importerom produktu objętego postępowaniem oraz dostawcom surowca stosowanego do wytwarzania produktu podobnego, będących kolejnym ogniwem w produkcji danego towaru.

2.   Interes przemysłu wspólnotowego

(164)

Dochodzenie dowiodło, że przemysł wspólnotowy jest rentowny i może rywalizować w uczciwych warunkach handlowych. Jak pokazano powyżej, przemysł wspólnotowy posiada wolne moce produkcyjne do wytwarzania produktu podobnego. Wykorzystanie tych mocy byłoby korzystne dla zwiększenia sprzedaży i udziału w rynku tego przemysłu, jak również zatrudnienia w tym przemyśle, zaś w większej ekonomii skali – spowodowałoby osiągnięcie adekwatnej zrównoważonej rentowności. Taką poprawę uniemożliwia jednak stała presja cenowa, jaką na rynku wspólnotowym wywierają przywozy dumpingowe produktu objętego postępowaniem. Nałożenie środków antydumpingowych spowodowałoby zmniejszenie negatywnych skutków nieuczciwej presji cenowej.

(165)

Gdyby nie zostały zastosowane środki w celu ograniczenia negatywnych skutków przywozów dumpingowych, przemysł wspólnotowy nadal borykałby się z podcinaniem cen, a zwłaszcza jego negatywnym wpływem na udział w rynku i wielkość sprzedaży. Utrzymanie tej negatywnej tendencji mogłoby nawet zagrozić rentowności przemysłu wspólnotowego. W związku z tym stwierdza się, że nałożenie środków leży w interesie Wspólnoty.

3.   Interes importerów/dystrybutorów

(166)

Importerzy/dystrybutorzy pełnią praktycznie wyłączną rolę jako pośrednicy między producentami (wspólnotowymi i pozawspólnotowymi) a użytkownikami EZSN. Ich zdolności negocjacyjne i możliwość składowania dużych ilości EZSN ma duży wpływ na ceny tych produktów.

(167)

Czterech skontrolowanych importerów/dystrybutorów odesłało wypełnione kwestionariusze. Tylko dwóch jednak przesłało wyczerpujące odpowiedzi. Stanowili oni około 14 % importerów wspólnotowych produktu objętego postępowaniem w OD. Uwagi zgłosiło także niemieckie stowarzyszenie importerów/dystrybutorów. Następnie Komisja wysłuchała opinii importerów/hurtowników z tego stowarzyszenia.

(168)

Importerzy/dystrybutorzy we Wspólnocie opowiadają się przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych. Współpracujący importerzy i stowarzyszenie, do którego należą, twierdzą, że nałożenie środków spowoduje wzrost cen detalicznych, natomiast nie zawsze produkt objęty postępowaniem i produkty podobne wytwarzane przez przemysł wspólnotowy są porównywalne. Ponadto nałożenie takich środków byłoby szkodliwe dla ich przedsiębiorstw i pracowników.

(169)

Na podstawie otrzymanych informacji stwierdzono jednak, że importerzy/dystrybutory dokonują zakupu produktu objętego postępowaniem z wielu źródeł we Wspólnocie i poza nią, także od przemysłu wspólnotowego. Ponieważ produkt przywożony z państw, których dotyczy postępowanie, i produkt podobny pozyskiwany z innych źródeł nie różnią się jakością lub typem w znaczący sposób, i mając na uwadze istnienie wielu alternatywnych dostawców produktu, wstępnie stwierdza się, że importerzy/dystrybutorzy ze Wspólnoty nie będą mieć trudności w pozyskiwaniu tego produktu w przypadku nałożenia środków antydumpingowych. Poza tym importerzy nie uzasadnili stwierdzenia, jakoby nałożenie środków antydumpingowych mogło mieć negatywny wpływ na zatrudnienie, zwłaszcza że działalność importowa nie wymaga wykorzystania znacznej ilości pracowników. Jeśli chodzi o wzrost cen po nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych, stwierdza się, że środki obowiązujące w latach 1997–2003 nie zagroziły sytuacji ekonomicznej importerów/dystrybutorów. Z informacji podanych w odesłanych kwestionariuszach wynika, że marże zysku importerów w badanym okresie znacznie przewyższały poziom rentowności przemysłu wspólnotowego. W tych okolicznościach nie przewiduje się, że wzrost cen spowodowany nałożeniem środków antydumpingowych, spowoduje automatyczne podniesienie cen detalicznych.

(170)

Mimo że importerzy/dystrybutorzy nie popierają nałożenia takich środków, to na podstawie dostępnych informacji można stwierdzić, że interes Wspólnoty, czyli zahamowanie nieuczciwych i szkodliwych praktyk handlowych stosowanych przez państwa, których dotyczy postępowanie, przewyższa ewentualne korzyści, jakie odniosłaby ta grupa z nienałożenia środków antydumpingowych.

4.   Interes dostawców przemysłowych będących wcześniejszym ogniwem w produkcji

(171)

W celu oceny możliwych skutków nałożenia środków antydumpingowych dla dostawców przemysłowych będących wcześniejszym ogniwem w produkcji wszystkim ujawnionym dostawcom rozesłano kwestionariusze. Kwestionariusze wysłano dziewięciu dostawcom i otrzymano jedną odpowiedź. Dostawca, który odesłał wypełniony kwestionariusz, będący producentem stali nierdzewnej, opowiedział się za nałożeniem środków antydumpingowych. Mimo że przemysł wspólnotowy nie należy do najważniejszych odbiorców tego dostawcy, ma jednak wpływ na jego wielkość zatrudnienia i rentowność. Jeżeli przemysł wspólnotowy ograniczyłby produkcję produktu podobnego, a nawet zaprzestał jego wytwarzania, dostawcy będący wcześniejszym ogniwem w produkcji straciliby część dochodów.

(172)

W związku z tym, przy braku informacji zaprzeczających tej tezie, stwierdza się, że nałożenie środków antydumpingowych leży w interesie dostawców będących wcześniejszym ogniwem w produkcji.

5.   Interes użytkowników i odbiorców

(173)

Stowarzyszenia konsumenckie nie ujawniły się Komisji ani nie przesłały żadnych informacji zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym oraz ze względu na to, że EZSN są wykorzystywane przede wszystkim do wytwarzania innych produktów, analizę ograniczono do zbadania skutków nałożenia środków dla użytkowników. EZSN są stosowane w wielu dziedzinach, między innymi w przemyśle motoryzacyjnym, stoczniowym, budowlanym, chemicznym, farmaceutycznym, medycznym i spożywczym. Dwunastu ujawnionym wspólnotowym użytkownikom produktu objętego postępowaniem rozesłano kwestionariusze. Komisja poprosiła ich między innymi o wyrażenie opinii, czy nałożenie środków antydumpingowych jest w interesie Wspólnoty oraz jak takie środki wpłynęłyby na ich działalność. Wypełniony kwestionariusz odesłał jeden producent taborów kolejowych. Producent ten poinformował, że produkt objęty postępowaniem stanowi mniej niż 1 % kosztów wytworzenia jego produktów końcowych.

(174)

Mając na uwadze, że użytkownicy mają możliwość pozyskiwania produktu objętego postępowaniem nie tylko z państw, których dotyczy postępowanie, lecz także z innych źródeł, a także uwzględniając marginalny wpływ EZSN na koszty produktów, do których wytwarzania są stosowane, nie stwierdzono, jakoby środki antydumpingowe miały wywrzeć negatywny wpływ na szczególnie znaczące interesy użytkowników.

6.   Wnioski

(175)

Po zbadaniu interesów różnych zainteresowanych stron Komisja wstępnie stwierdziła, że z punktu widzenia całościowego interesu wspólnotowego ewentualne negatywne skutki nie przewyższają pozytywnego skutku dla przemysłu wspólnotowego nałożenia tymczasowych środków antydumpingowych, mających na celu wyeliminowanie zakłóceń w handlu powodowanych przez przywozy dumpingowe.

H.   TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

(176)

Uwzględniając wnioski dotyczące dumpingu, szkody, przyczyn i skutków oraz interesu Wspólnoty, uważa się za stosowne nałożenie tymczasowych środków antydumpingowych zapobiegających dalszej szkodzie, jaką wyrządza przemysłowi wspólnotowemu przywóz dumpingowy. W celu ustalenia poziomu takich środków wzięto pod uwagę marginesy dumpingu ustalone w okresie dochodzenia oraz wysokość cła, niezbędną do likwidacji szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.

1.   Poziom likwidacji szkody

(177)

Poziom cen niezbędny do likwidacji szkody ustalono, porównując dla każdego z przedsiębiorstw średnią ważoną cenę przywozu produktu objętego postępowaniem z ceną sprzedaży przez przemysł wspólnotowy produktu podobnego na rynku Wspólnoty na poziomie zapobiegającym powstaniu szkody. Różnicę tych cen wyrażono jako odsetek wartości cif dla przywozu.

(178)

Wysokość ceny niepowodującej szkody obliczono, dodając do ważonego kosztu produkcji przemysłu wspólnotowego marżę zysku w wysokości 5 %. Taką marżę zysku według wstępnych ustaleń osiągnąłby przemysł wspólnotowy, gdyby nie istniały przywozu dumpingowe. Odpowiada ona marży zysku, jaką można osiągnąć dla podobnych grup produktów przemysłu wspólnotowego, tj. elementów złącznych nienależących do kodów CN objętych niniejszym dochodzeniem, które są sprzedawane w warunkach uczciwej konkurencji.

2.   Wysokość tymczasowego cła antydumpingowego

(179)

W świetle powyższych informacji stwierdza się, że zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć tymczasowe cło antydumpingowe na produkty przywożone z państw, których dotyczy postępowanie. Stawki cła powinny być równe ustalonym marginesom dumpingu lub kwocie niezbędnej do likwidacji szkody, w zależności od tego, która kwota jest niższa (art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego).

(180)

Jeśli chodzi o wysokość cła, w przypadku dwóch współpracujących producentów eksportujących (jednego z Tajwanu i jednego z ChRL) poziom likwidacji szkody okazał się niższy niż margines dumpingu. W tych przypadkach wysokość cła powinna zostać ustalona na poziomie likwidacji szkody. We wszystkich pozostałych przypadkach cło powinno być równe ustalonym marginesom dumpingu. Należy zastosować następujące stawki tymczasowego cła antydumpingowego dla państw, których dotyczy postępowanie:

Kraj

Producent eksportujący

Stawka cła antydumpingowego (%)

ChRL

Tengzhou Tengda Stainless Steel Product Co., Ltd, Tengzhou City

11,4

Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co. Ltd, Zhejiang

12,2

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

27,4

Indonezja

PT. Shye Chang Batam Indonesia, Batam

9,8

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

24,6

Tajwan

Arrow Fasteners Co. Ltd, Taipei

15,2

Jin Shing Stainless Ind. Co. Ltd, Tao Yuan

8,8

Min Hwei Enterprise Co. Ltd, Pingtung

16,1

Tong Hwei Enterprise, Co. Ltd, Kaohsiung

16,1

Yi Tai Shen Co. Ltd, Tainan

11,4

Współpracujący producenci eksportujący niepoddani kontroli wyrywkowej

15,8

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

23,6

Tajlandia

A.B.P. Stainless Fasteners Co. Ltd, Ayutthaya

15,9

Bunyat Industries 1998 Co. Ltd, Samutsakorn

10,8

Dura Fasteners Company Ltd, Samutprakarn

14,6

Siam Screws (1994) Co. Ltd, Samutsakorn

11,0

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

15,9

Wietnam

Wszystkie przedsiębiorstwa

7,7

(181)

Indywidualne stawki ceł antydumpingowych podane w niniejszym rozporządzeniu ustalono na podstawie ustaleń z niniejszego dochodzenia. W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych spółek ustaloną w niniejszym dochodzeniu. Te stawki celne (w przeciwieństwie do cła ogólnokrajowego, które ma zastosowanie do „wszystkich innych przedsiębiorstw”) stosuje się zatem wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie, i produkowanych przez przedsiębiorstwa, czyli wspomniane konkretne osoby prawne. Przywożone produkty wytwarzane przez inne przedsiębiorstwa, niewskazane z nazwy i adresu w wykonawczej części niniejszego rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami wymienionymi z nazwy, nie mogą korzystać z tych stawek i zostaną objęte stawką celną dla „wszystkich innych przedsiębiorstw”.

(182)

Wszelkie wnioski o zastosowanie indywidualnych stawek ceł antydumpingowych (np. w związku ze zmianą nazwy podmiotu lub powołaniu nowego przedsiębiorstwa zajmującego się produkcją lub sprzedażą) należy niezwłocznie kierować do Komisji (5), załączając wszystkie istotne informacje, w szczególności dotyczące zmian w działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i wywozową, polegających np. na zmianie nazwy lub podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. Jeżeli będzie to konieczne, Komisja po konsultacji z komitetem doradczym dokona stosownych zmian w rozporządzeniu i wykazie przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.

I.   POSTANOWIENIA KOŃCOWE

(183)

W interesie dobrego zarządzania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony, które ujawniły się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogłyby przedstawić swe stanowisko na piśmie oraz zgłosić wniosek o przesłuchanie. Ponadto należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia ceł i poczynione do celów niniejszego rozporządzenia są tymczasowe i może zaistnieć konieczność ich ponownego rozpatrzenia w celu zastosowania ostatecznych ceł antydumpingowych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Nakłada się niniejszym tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części, oznaczonych kodami CN 7318 12 10, 7318 14 10, 7318 15 30, 7318 15 51, 7318 15 61 i 7318 15 70, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu.

2.   Stawka cła tymczasowego stosowanego do cen netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, dla produktów wytwarzanych przez tajwańskich producentów eksportujących wymienionych w Załączniku wynosi 15,8 % (dodatkowy kod TARIC A649).

3.   Stawkę cła tymczasowego stosowanego do cen netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, dla produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, ustala się następująco:

Kraj

Producent eksportujący

Stawka cła antydumpingowego (%)

Dodatkowy kod TARIC

Chińska Republika Ludowa

Tengzhou Tengda Stainless Steel Product Co., Ltd, Tengzhou City

11,4

A650

Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co. Ltd, Zhejiang

12,2

A651

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

27,4

A999

Indonezja

PT. Shye Chang Batam Indonesia, Batam

9,8

A652

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

24,6

A999

Tajwan

Arrow Fasteners Co. Ltd, Taipei

15,2

A653

Jin Shing Stainless Ind. Co. Ltd, Tao Yuan

8,8

A654

Min Hwei Enterprise Co. Ltd, Pingtung

16,1

A655

Tong Hwei Enterprise, Co. Ltd, Kaohsiung

16,1

A656

Yi Tai Shen Co. Ltd, Tainan

11,4

A657

Wszystkie przedsiębiorstwa niewymienione powyżej oraz przedsiębiorstwa wymienione w Załączniku

23,6

A999

Tajlandia

A.B.P. Stainless Fasteners Co. Ltd, Ayutthaya

15,9

A658

Bunyat Industries 1998 Co. Ltd, Samutsakorn

10,8

A659

Dura Fasteners Company Ltd, Samutprakarn

14,6

A660

Siam Screws (1994) Co. Ltd, Samutsakorn

11,0

A661

Wszystkie inne przedsiębiorstwa

15,9

A999

Wietnam

Wszystkie przedsiębiorstwa

7,7

4.   Dopuszczenie produktu, o którym mowa w ust. 1, do swobodnego obrotu we Wspólnocie jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia równoważnego kwocie cła tymczasowego.

5.   Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.

Artykuł 2

Bez uszczerbku dla przepisów art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą wnioskować o ujawnienie podstawowych faktów i informacji, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, zgłaszać uwagi na piśmie oraz ubiegać się o ustne przesłuchanie przez Komisję w terminie jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Na mocy art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą zgłaszać uwagi dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w terminie jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 1 niniejszego rozporządzenia stosuje się przez okres sześciu miesięcy.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 maja 2005 r.

W imieniu Komisji

Peter MANDELSON

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).

(2)  Dz.U. C 212 z 24.8.2004, str. 2.

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 393/98 (Dz.U. L 50 z 20.2.1998, str. 1).

(4)  Dz.U. L 243 z 5.9.1997, str. 17, motyw 69.

(5)

Komisja Europejska

Dyrekcja Generalna ds. Handlu

Dyrekcja B

J-79 5/17

Rue de la Loi/Wetstraat 200

B-1049 Brussels


ZAŁĄCZNIK

(dodatkowy kod TARIC A649)

A-STAINLESS INTERNATIONAL CO LTD, Taipei

BOLTUN CORPORATION, Tainan

CHAEN WEI CORPORATION, Taipei

CHIAN SHYANG ENT CO LTD, Chung-Li City

CHONG CHENG FASTENER CORP., Tainan

DIING SEN FASTENERS & INDUSTRIAL CO LTD, Taipei

DRAGON IRON FACTORY CO LTD, Kaohsiung

EXTEND FORMING INDUSTRIAL CORP. LTD, Lu Chu

FORTUNE BRIGHT INDUSTRIAL CO LTD, Lung Tan Hsiang

FWU KUANG ENTERPRISES CO LTD, Tainan

HSIN YU SCREW ENTERPRISE CO LTD, Taipin City

HU PAO INDUSTRIES CO LTD, Tainan

J C GRAND CORPORATION, Taipei

JAU YEOU INDUSTRY CO LTD, Kangshan

JOHN CHEN SCREW IND CO LTD, Taipei

KUOLIEN SCREW INDUSTRIAL CO LTD, Kwanmiao

KWANTEX RESEARCH INC, Taipei

LIH LIN ENTERPRISES & INDUSTRIAL CO LTD, Taipei

LIH TA SCREW CO LTD, Kweishan

LU CHU SHIN YEE WORKS CO LTD, Kaohsiung

M & W FASTENER CO LTD, Kaoshsiung

MULTI-TEK FASTENERS & PARTS MANIFACTURER CORP., Tainan

NATIONAL AEROSPACE FASTENERS CORP., Ping Jen City

QST INTERNATIONAL CORP., Tainan

SEN CHANG INDUSTRIAL CO LTD, Ta-Yuan

SPEC PRODUCTS CORP., Tainan

SUMEEKO INDUSTRIES CO LTD, Kaoshiung

TAIWAN SHAN YIN INTERNATIONAL CO LTD, Kaohsiung

VIM INTERNATIONAL ENTERPRISE CO LTD, Taichung

YEA-JANN INDUSTRIAL CO LTD, Kaohsiung

ZONBIX ENTERPRISE CO LTD, Kaohsiung

ZYH YIN ENTERPRISE CO LTD, Kaohsiung


21.5.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 128/51


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 772/2005

z dnia 20 maja 2005 r.

w sprawie specyfikacji zakresu charakterystyk oraz definicji technicznego formatu dla opracowywania corocznych wspólnotowych statystyk dotyczących stali za lata referencyjne 2003–2009

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 48/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. (1), w szczególności jego art. 7,

a także biorąc pod uwagę, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 48/2004 ustanowiło wspólne ramy dla opracowywania corocznych wspólnotowych statystyk dotyczących stali za lata referencyjne 2003–2009.

(2)

Stosownie do art. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 48/2004 do określenia zakresu wymaganych charakterystyk niezbędne są środki realizacji.

(3)

Stosownie do art. 7 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 48/2004 do zdefiniowania technicznego formatu dla przekazywania corocznych wspólnotowych statystyk dotyczących stali niezbędne są środki realizacji.

(4)

Środki realizacji przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Specyfikacje zakresu charakterystyk zostają określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

2.   W specyfikacjach tych w odniesieniach do rachunków firmowych użyto pozycji określonych w art. 9 i 23 78/660/EWG (2) do celów przedstawienia, odpowiednio, zestawienia bilansowego oraz rachunku strat i zysków.

Artykuł 2

Format techniczny wymieniony w art. 6.2 rozporządzenia (WE) nr 48/2004 zostaje przedstawiony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Państwa Członkowskie zastosują te specyfikacje i ich techniczny format w stosunku do roku referencyjnego 2003 oraz następnych lat.

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 maja 2005 r.

W imieniu Komisji

Joaquín ALMUNIA

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 7 z 13.1.2004, str. 1.

(2)  Dz.U. L 222 z 14.8.1978, str. 11.


ZAŁĄCZNIK I

ZAKRES CHARAKTERYSTYK

1.   ROCZNE STATYSTYKI DOTYCZĄCE ZESTAWIENIA BILANSOWEGO ZŁOMU STALI I ŻELIWA

Uwagi wstępne

Wymagać się będzie, aby Państwa Członkowskie zebrały te informacje ze wszystkich zakładów produkujących żelazo, stal lub wyroby określone jako grupa 27.1 NACE Rev.1.1 i które zużywają i/lub wytwarzają złom. Za pierwszy rok referencyjny 2003 Komisja zaakceptuje, że objęty nim zakres odnosić się będzie do grupy 27.1 NACE Rev.1.1. Dla każdego zakładu musi być wypełniony osobny kwestionariusz, nawet jeśli kilka z nich wchodzi w skład tej samej firmy. Gdy zakład posiada miejscowo zintegrowaną odlewnię stali, to należy uważać ją za integralną część tego zakładu. Zakłady miejscowo zintegrowane to zakłady, które podlegają temu samemu kierownictwu i mają tę samą lokalizację. Formularz dotyczy walcowni, które bezpośrednio przewalcowują używane produkty zwykle nieuważane za złom. Wszystkie huty żelaza i stali, które nie mają własnych zasobów i które z tego powodu zakupują złom od innych zakładów, muszą wypełnić kwestionariusz w taki sam sposób jak producenci. Odlewnie żelaza, miejscowo zintegrowane bądź nie, oraz niezintegrowane odlewnie żelaza, nie będąc zaklasyfikowane do grupy 27.1 NACE Rev.1.1, są wyłączone.

Za złom uważa się:

wszelki złom żelazny lub stalowy powstający podczas produkcji i przetwarzania żelaza i stali bądź odzyskany ze zużytych artykułów z żelaza lub stali, który nadaje się do przetopienia (obejmuje to również złom, który jest kupowany; nie obejmuje natomiast przypalonych wyżarzanych odlewów ani odlewów zaatakowanych przez kwas),

złom z rynien spustowych i inny złom z odlewania stali (normalnego lub syfonowego), w tym również tunele i wlewy, odpadowe rury doprowadzające z odlewania syfonowego itp., a także odrzucone i wadliwe wlewki niewłączone do produkcji,

skrzepy z kadzi (z wyjątkiem pochodzących z odlewania w formy piaskowe).

Z innej strony odpad zawierający żelazo, który jest znacznie zanieczyszczony materiałem niemetalicznym i który powstaje podczas topienia lub obróbki cieplnej bądź obróbki mechanicznej, nie powinien być zaliczany do złomu, na przykład:

koryta spustowe wielkiego pieca,

rynny spustowe z odlewania, rozpryski oraz inne odpady pochodzące z odlewania żelaza, odpady z dołów odlewniczych,

żużel ze stalowni,

zgorzelina z pieców grzewczych oraz walcowania i kucia,

rozpryski z konwertorów,

skrzep z kanału spalinowego i skrzep z dziobu kadzi, skrzepy i pozostałości pochodzące z odlewania w formy piaskowe.

Specyfikacje

Kod:

1010

Tytuł: Zapasy w pierwszym dniu roku

W kodach tych (z ujęciem odlewni żelaza) należy ująć zapasy znajdujące się w całym zakładzie, uwzględniając w tym również miejscowo zintegrowaną działalność, z wyjątkiem zapasów utrzymywanych przez odlewnie żelaza.

Kod:

1020

Tytuł: Złom powstający w zakładzie

Obejmuje:

rynny spustowe i inny złom z odlewania, ze stalowni i ze zintegrowanych odlewni żelaza: wlewy główne i nastawki wlewowe z odlewania stali; w tym również wadliwe i wybrakowane wlewki, niezaliczone do produkcji,

złom technologiczny, to jest złom, który powstaje przy wytwarzaniu półproduktów i produktów walcowanych, w tym również podczas pracy zleconej, a także odpadowe i wadliwe wlewki i odlewy stalowe stwierdzone jako wadliwe po opuszczeniu huty lub odlewni (tj. po tym, jak zostały wliczone do produkcji stali surowej lub staliwa). Włącznie ze złomem powstającym w lokalnie zintegrowanych odlewniach stali, kuźniach, zakładach produkcji rur, zakładach produkcji drutu oraz w walcowniach zimnych, zakładach konstrukcji metalowych oraz innych wydziałach przetwórstwa stali, z wyjątkiem odlewni żelaza (patrz: ogólna uwaga 1 powyżej). Złom walcowniczy, który ma być ponownie walcowany na własnych walcarkach, nie jest zaliczany do nowego złomu,

złom odzyskany, to jest złom stalowy i żeliwny powstający w wyniku remontu lub demontażu starych instalacji, maszyn i urządzeń, np. wlewnic.

Kod:

1030

Tytuł: Wpływy (1031 + 1032 + 1033)

Złom otrzymany poprzez kupca występującego w roli pośrednika jest przydzielony, odpowiednio, do źródeł podanych jako kody 1031, 1032 i 1033.

Złom z rozbiórki statków pochodzący ze składowisk rozbiórkowych we Wspólnocie powinien być liczony jako złom krajowy i wspólnotowy.

Kod:

1031

Tytuł: Wpływy ze źródeł wewnętrznych

Obejmuje to wpływy złomu z innych zakładów lub oddziałów tej samej firmy w tym samym kraju, wliczając w to wielkie piece, stalownie, walcownie, odlewnie żelaza (w tym również zintegrowane odlewnie żelaza). Wpływy złomu z zakładów należących do innych firm oraz z zakładów innych niż te, które wytwarzają stal lub jej używają, np. z kopalni, powinien być ujęty.

Obejmuje to również wpływy złomu z rynku krajowego, otrzymywanego bezpośrednio od firm niebędących producentami stali, takich jak odlewnie stali i żelaza, zakłady produkcji rur, kuźnie, zakłady przemysłu budowlanego, zakłady przemysłu wydobywczego, stocznie, zakłady kolejowe, zakłady przemysłu technicznego i metalowego.

Kod:

1032

Tytuł: Wpływy z krajów Wspólnoty

Obejmuje to wpływy złomu z innych krajów Wspólnoty.

Kod:

1033

Tytuł: Wpływy z krajów trzecich

Obejmuje to wpływy z krajów niebędących członkami UE (lub z krajów trzecich).

Kod:

1040

Tytuł: Ogółem dostępne (1010 + 1020 + 1030)

Suma zapasów w pierwszym dniu roku, powstała w zakładzie i jako wpływy.

Kod:

1050

Tytuł: Zużycie ogółem …

Zużycie ogółem pokazuje łączne ilości złomu zużytego w produkcji żelaza w wielkich piecach, elektrycznych piecach do wytopu żelaza, jak również w spiekalniach, a także łączne zużycie złomu użytego w całkowitej produkcji surowej stali, wliczając w to produkcję specjalnej surówki przez ponowne nawęglanie stali oraz produkcję lokalnie zintegrowanych odlewni.

Kod:

1051

Tytuł: … z czego piece elektryczne

Zużycie złomu w produkcji stali w piecach elektrycznych.

Kod:

1052

Tytuł: … z czego złom stali nierdzewnej

Zużycie złomu stali nierdzewnej zawierającej 10,5 % lub więcej chromu i nie więcej niż 1,2 % węgla, z innymi pierwiastkami stopowymi lub bez.

Kod:

1060

Tytuł: Dostawy

Podać wszystkie dostawy złomu, w tym również dostawy do wszystkich odlewni, nawet tych, które są lokalnie zintegrowane.

Kod:

1070

Tytuł: Zapasy w ostatnim dniu roku (1040 – 1050 – 1060)

W kodach tych (z ujęciem odlewni żelaza) należy wpisać zapasy znajdujące się w całym zakładzie, uwzględniając w tym również miejscowo zintegrowaną działalność, z wyjątkiem zapasów utrzymywanych w odlewniach żelaza.

2.   ZUŻYCIE PALIWA I ENERGII ORAZ ZESTAWIENIE BILANSOWE ENERGII ELEKTRYCZNEJ W HUTNICTWIE ŻELAZA I STALI

Uwagi wstępne na temat typów instalacji

Wydział przygotowania załadunku obejmuje linię przygotowania wsadu oraz spiekalnię.

Jeśli chodzi o wielkie piece i piece elektryczne do wytopu żelaza, to pod uwagę należy brać tylko zużycie paliwa, które jest bezpośrednio załadowywane lub używane w piecach jako substytut koksu, tj. wyłączając zużycie w nagrzewnicach gorącego dmuchu, wentylatorach i innych pomocniczych urządzeniach wielkiego pieca (należy podać w pozycji „inne instalacje”).

Wytapialnie obejmują wytapialnie hut stali oraz odlewnie ciągłe.

Elektrownie obejmują zużycie paliwa i energii użytej do wytworzenia całej elektryczności w zakładzie lub w połączonych elektrowniach kilku stalowni. Patrz również: ogólna uwaga nr 2.

Wymagane będzie, aby Państwa Członkowskie zebrały te informacje z wszystkich hut żelaza i stali określonych jako grupa 27.1 NACE Rev. 1.1, włącznie z walcowniami wtórnymi i elektrowniami przemysłu hutnictwa żelaza, które są dzielone przez kilka zakładów i firm. Do celów niniejszych statystyk elektrownie te powinny być uważane za stalownie grupy 27.1 NACE Rev. 1.1.

Wspólne elektrownie przemysłu hutnictwa żelaza

Elektrownie wspólne dla kilku zakładów lub hut powinny być ujęte jako całość.

Wspólne elektrownie przemysłu hutnictwa żelaza powinny odpowiedzieć na tę ankietę bezpośrednio. Aby uniknąć zdublowanych wpisów, zakłady używające mocy wytwarzanej przez te elektrownie nie powinny ujmować tych danych w swoich indywidualnych odpowiedziach.

Stalownie powinny jednak wykazać w swoich zasobach wpływy energii elektrycznej od wspólnych elektrowni jako całość (kod 3102) wśród swoich wpływów z zewnątrz.

Elektrownie połączone z innym gałęziami przemysłu, np. z górnictwem węgla, są wyłączone.

Elektrociepłownie

Te mieszane zakłady należy uważać częściowo za elektrownie. Zużycie paliwa powinno obejmować jedynie paliwo używane do wytwarzania energii elektrycznej, tj. wyłączając ilości związane z dostawą ciepła.

Zużycie energii

W części A wprowadzić zużycie paliwa i energii w hutach żelaza i stali oraz w ich instalacjach pomocniczych, z wyjątkiem pieców koksowniczych (wielkie piece, spiekalnie, lokalnie zintegrowane odlewnie stali, walcownie itp.).

Ująć całe zużycie przypadające na instalację pomocniczą (np. elektrownie i ciepłownię), nawet jeśli instalacje te nie pracują wyłącznie dla zakładu huty żelaza i stali.

Wyłączyć zintegrowane z hutą żelaza i stali wydziały, których działalność nie jest objęta przez grupę 27.1 NACE Rev. 1.1.

Część A:   Roczne statystyki dotyczące zużycia paliwa i energii w rozbiciu na typy urządzeń

Kod:

2010

Tytuł: Paliwa stałe (2011 + 2012)

Paliwa stałe należy zapisać według ich stanu przy odbiorze.

Kod:

2011

Tytuł: Koks

Obejmuje koks, półkoks, koks naftowy oraz przesiew koksowy.

Kod:

2012

Tytuł: Inne paliwa stałe

Obejmuje węgiel kamienny i aglomeraty, lignit i brykiety.

Kod:

2020

Tytuł: Paliwa płynne

Obejmuje zużycie wszystkich paliw płynnych w hutach żelaza i stali i ich pomocniczych instalacjach, w elektrowniach, lecz z wyłączeniem pieców koksowniczych.

Kod:

2030

Tytuł: Gaz (2031 + 2032 + 2033 + 2034)

Zużycie, które ma być zapisane, powinno być zużyciem netto, bez ujęcia strat i wypalonego nadmiaru gazu.

Zużycie gazu należy zapisać w gigadżulach (1 gigadżul = 109 dżuli = 1 gigakaloria/4,186) w oparciu o dolną wartość opałową dla każdego gazu (dla suchego gazu o temperaturze 0° i pod ciśnieniem 760 mm/Hg).

Kod:

2040

Tytuł: Zewnętrzne dostawy gazu wielkopiecowego

Obejmuje całkowite zewnętrzne dostawy gazu wielkopiecowego do zaopatrzenia publicznego, do zintegrowanych koksowni huty, do innych hut oraz do innych odbiorców.

Kod:

2050

Tytuł: Zewnętrzne dostawy gazu konwertorowego

Obejmuje całkowite zewnętrzne dostawy gazy konwertorowego do zaopatrzenia publicznego, do zintegrowanych koksowni huty, do innych hut oraz do innych odbiorców.

Część B:   Roczne statystyki dotyczące zestawienia bilansowego dla energii elektrycznej w hutnictwie żelaza i stali

Specyfikacje

Kod:

3100

Tytuł: Zasoby (3101 + 3102)

Patrz: specyfikacje dla 3101 i 3102.

Kod:

3101

Tytuł: Produkcja brutto

Produkcja brutto odpowiadająca całkowitemu zużyciu w elektrowniach, podanemu w części A dla elektrowni.

Kod:

3102

Tytuł: Wpływy z zewnątrz

„Zewnątrz” obejmuje sieci publiczne, inne kraje, huty żelaza i stali (w tym wspólne elektrownie), piece koksownicze huty, lokalnie zintegrowane wydziały itp.

Kod:

3200

Tytuł: Użyte (3210 + 3220 + 3230)

Suma linii 3200 powinna odpowiadać sumie linii 3100.

Kod:

3210

Tytuł: Zużycie przez instalację (3211 + 3212 + 3213 + 3214 + 3215 + 3216 + 3217)

Obejmuje całkowite zużycie na instalację linii (3211 + 3212 + 3213 + 3214 + 3215 + 3216 + 3217).

Kod:

3217

Tytuł: Inne instalacje

Odnosi się do innych typów instalacji, jak to określono w części A.

Kod:

3220

Tytuł: Dostawy na zewnątrz

Patrz: kod 3102.

Kod:

3230

Tytuł: Straty

Obejmuje wszystkie straty energii elektrycznej.

3.   ZAPYTANIE DOTYCZĄCE INWESTYCJI W PRZEMYŚLE HUTNICTWA ŻELAZA I STALI (WYDATKI I ZDOLNOŚĆ PRODUKCYJNA)

Część A:   Coroczne statystyki dotyczące wydatków

Uwagi wstępne

Dla każdego zakładu musi być wypełniony oddzielny kwestionariusz, nawet jeśli kilka z tych zakładów wchodzi w skład tej samej firmy.

Wydatki inwestycyjne stanowią inwestycję w dobra materialne dokonaną w okresie referencyjnym. Ujęte są tu nowe i obecne dobra materialne zakupione od stron trzecich lub wytworzone na własny użytek (tj. skapitalizowana produkcja materialnych dóbr inwestycyjnych), posiadające żywotność eksploatacyjną wynoszącą ponad jeden rok i obejmujące niewytworzone dobra materialne, takie jak grunt. Próg dla użytecznej żywotności określonego dobra, które może być skapitalizowane, może być zwiększony zgodnie z praktykami księgowymi firmy, gdy praktyki te wymagają dłuższej oczekiwanej żywotności serwisowej niż wskazany powyżej jednoroczny próg.

Wszystkie inwestycje są szacowane przed korektami wartości (tj. wartości brutto) i przed odliczeniem dochodu ze zbycia. Zakupione dobra są szacowane na podstawie ceny zakupu, tj. koszty transportu i instalacji, opłaty, podatki i inne koszty przekazania własności są ujęte. Samodzielnie wytworzone dobra materialne są szacowane na podstawie kosztu produkcji. Dobra nabyte w wyniku procesu restrukturyzacji (na przykład fuzji, przejęć, rozpadów, dochodów ubocznych) są wyłączone. Zakupy drobnych narzędzi, które nie są kapitalizowane, są ujęte w pozycji wydatków bieżących.

Ujęte są również wszelkie dodatki, zmiany, udoskonalenia i renowacje, które przedłużają żywotność lub zwiększają zdolność produkcyjną dóbr kapitałowych.

Koszty bieżących konserwacji są wyłączone, podobnie jak dobra kapitałowe używane na podstawie umów o wynajem i dzierżawę.

Odnośnie do rejestrowania inwestycji, w których fakturowanie, dostawa, płatność i pierwsze użycie dobra może mieć miejsce w różnych okresach odniesienia, jako cel proponowana jest następująca metoda:

inwestycje są rejestrowane, gdy własność jest przekazywana do jednostki, która zamierza ich używać. Produkcja skapitalizowana jest rejestrowana, gdy jest wytwarzana. Odnośnie do rejestrowania inwestycji dokonywanych w możliwych do zidentyfikowania stadiach każda częściowa inwestycja powinna być rejestrowana w okresie referencyjnym, w którym jest dokonywana.

W praktyce może nie być to możliwe i konwencje dotyczące księgowości mogą oznaczać potrzebę zastosowania następujących przybliżeń tej metody:

inwestycje zostają zapisane w okresie referencyjnym, w którym zostały dostarczone,

inwestycje zostają zapisane w okresie referencyjnym, w którym weszły do procesu produkcyjnego,

inwestycje zostają zapisane w okresie referencyjnym, w którym zostały zafakturowane,

inwestycje zostają zapisane w okresie referencyjnym, w którym została uiszczona za nie zapłata,

inwestycja nie jest zapisywana w zestawieniu bilansowym. Jednakże dodatki, zbycia i przekazania wszystkich środków trwałych, jak również wartość korekt wartości tych środków trwałych są wykazane w zestawieniu bilansowym lub w adnotacjach do ksiąg handlowych.

Dobra materialne są wykazywane w księgach firmy w pozycji Środki trwałeśrodki materialne.

Specyfikacje według typu instalacji

Kod:

4010

Tytuł: Koksownia

Obejmują one:

piece, w tym baterie pieców koksowniczych z urządzeniami pomocniczymi, takimi jak urządzenia załadowcze, wpycharki, kruszarki, jak również koksiarki oraz wieże gaśnicze,

instalację pomocniczą.

Uwaga: W każdej pozycji ujęte są: instalacja, budynki oraz urządzenia pomocnicze.

Kod:

4020

Tytuł: Instalacja przygotowania ładunku

Obejmuje linię przygotowania rudy żelaza i wsadu.

Kod:

4030

Tytuł: Instalacja do wytwarzania żelaza i żelazostopów (wraz z wielkimi piecami)

Obejmuje surówkowe piece elektryczne, piece niskoszybowe oraz inną instalację do wstępnego topienia itp.

Kod:

4040

Tytuł: Wytapialnie w hutach żelaza i stali

Proces AOD, obróbka próżniowa i kadziowa itp. są uważane za obróbkę następną po procesie finalnym; odnośne wydatki inwestycyjne (podobnie jak cała produkcja) muszą być ujęte w kategorii obejmującej odpowiedni proces finalny.

Gdy zakład zawiera (lub będzie zawierał) wytapialnię stali lub mieszarkę, wydatki związane z mieszarką powinny być ujęte wraz ze związaną z nią wytapialnią. Jeśli zakład nie posiada wytapialni, to wydatki te powinny być ujęte z wydatkami związanymi z wielkimi piecami.

Kod:

4041

Tytuł: … z czego elektryczne

Obejmuje proces EPŁ produkcji surowej stali w elektrycznym piecu (łukowym lub indukcyjnym).

Kod:

4050

Tytuł: Odlewanie ciągłe

Dotyczy wlewków ciągłych płaskich, kęsisk kwadratowych, kęsów, profili wstępnych dwuteowych oraz półwyrobów rurowych, z wyłączeniem obciętych końców przednich i tylnych.

Kod:

4060

Tytuł: Walcownie (4061 + 4062 + 4063 + 4064)

Dla każdego typu walcowni należy uwzględnić nie tylko wydatki związane z samą walcownią, lecz również związane z instalacją następującą przed (np. piece grzewcze) oraz po walcarkach (np. chłodnie, nożyce). W pozycji „Inne” (kod 4070) ujmowane są wydatki dotyczące wszystkich urządzeń, które nie podpadają po kategorię walcarek specjalnych, z wyjątkiem instalacji do nakładania powłok (cynowania, cynkowania itp.) wyróżnionych w kodzie 4064.

Wydatki dla walcarek wygładzających należy wykazywać w kodzie 4063 – walcownie do walcowania taśm szerokich na zimno.

Kod:

4061

Tytuł: Wyroby płaskie

W kodzie tym zapisywane są wydatki dotyczące walcowni do walcowania wyrobów płaskich na gorąco.

Kod:

4062

Tytuł: Wyroby długie

W kodzie tym zapisywane są wydatki dotyczące walcowni do walcowania wyrobów długich na gorąco.

Kod:

4063

Tytuł: Walcownie do walcowania taśm szerokich na zimno

W kodzie tym zapisywane są wydatki dotyczące walcowni do walcowania taśm szerokich na zimno, ciągłych lub nie.

Kod:

4064

Tytuł: Instalacje do nakładania powłok

W kodzie tym zapisywane są wydatki dotyczące instalacji do nakładania powłok (linii do powlekania).

Kod:

4070

Tytuł: Inne instalacje

Kod ten obejmuje:

wszystkie centralne instalacje i sieci dystrybucyjne energii elektrycznej, gazu, wody, pary, powietrza i tlenu,

transport, warsztaty techniczne, laboratoria oraz wszystkie inne instalacje, które wchodzą w skład części lub całości zakładu, lecz nie mogą być zaklasyfikowane jako część konkretnego sektora,

zgniatacze kęsisk kwadratowych, zgniatacze kęsisk płaskich oraz walcownie kęsów, gdy obrabiane półprodukty nie są odlewami ciągłymi i zapisanymi pod kodem 4050.

Kod:

4200

Tytuł: ... z czego na zwalczanie zanieczyszczenia

Wydatki kapitałowe dotyczące metod, technologii, procesów lub urządzeń przeznaczonych do zbierania i usuwania zanieczyszczenia i zanieczyszczeń (np. emisji do powietrza, ścieków i odpadów stałych) po ich wytworzeniu, zapobiegania rozprzestrzenianiu się i mierzenia poziomu zanieczyszczenia oraz obróbki i usuwania zanieczyszczeń wytworzonych w trakcie operacji związanych z działalnością firmy.

Pozycja ta jest sumą wydatków w dziedzinach związanych ze środowiskiem, takich jak: ochrona powietrza atmosferycznego i klimatu; gospodarka wodna; gospodarka odpadami oraz inne działania związane z ochroną środowiska. Inne działania związane z ochroną środowiska obejmują ochronę i rekultywację gleby, wód gruntowych i powierzchniowych; ograniczanie hałasu i wibracji; ochronę różnorodności biologicznej i krajobrazu; ochronę przed promieniowaniem; badania i rozwój; ogólną administrację i zarządzanie środowiskiem; edukację, szkolenie i informowanie; działania prowadzące do niepodzielnych wydatków oraz działania niezaklasyfikowane gdzie indziej.

Ujęte są:

inwestycje w wyraźne, identyfikowalne komponenty uzupełniające istniejące urządzenia, które są wprowadzone na końcu lub zupełnie poza linią produkcyjną (urządzenia „końcówkowe”),

inwestycje w urządzenia (np. filtry lub oddzielnie stopnie czyszczenia), które zbierają lub usuwają zanieczyszczenia z linii technologicznej, gdy usunięcie tych dodatkowych urządzeń nie wpłynęłoby na zasadnicze funkcjonowanie linii produkcyjnej.

Głównym celem lub zadaniem tych wydatków kapitałowych jest ochrona środowiska i należy podać sumę tych wydatków.

Wydatki należy podać brutto z wyłączeniem wszelkich kompensat kosztów wynikających z wytworzenia i sprzedaży zbywalnych produktów ubocznych, poczynionych oszczędności lub uzyskanych dotacji.

Zakupione towary są szacowane według ceny zakupu z wyłączeniem odliczanego VAT-u i innych podlegających odliczeniu podatków bezpośrednio związanych z obrotem.

Wyłączone są:

działania i działalność korzystne dla środowiska, które byłyby podjęte niezależnie od względów ochrony środowiska, w tym przedsięwzięcia mające na celu głównie zdrowie i bezpieczeństwo miejsca pracy oraz zabezpieczenie produkcji,

przedsięwzięcia mające na celu ograniczenie zanieczyszczenia podczas używania lub złomowania produktów (dostosowanie produktów do środowiska), o ile polityka i regulacje dotyczące środowiska nie rozszerzają prawnej odpowiedzialność producenta, tak że obejmuje ona również zanieczyszczenie wytwarzane przez produkty podczas ich używania lub zajęcie się produktami, gdy staną się one odpadem,

działania związane z używaniem i oszczędzaniem zasobów (np. zaopatrzenie w wodę lub oszczędzanie energii lub surowców), o ile głównym celem nie jest ochrona środowiska: przykładowo gdy działania te mają na celu realizowanie krajowej lub międzynarodowej polityki środowiskowej i nie są podejmowane z powodów oszczędnościowych.

Część B:   Roczne statystyki dotyczące wydajności

Uwagi wstępne

Maksymalna możliwa produkcja (MMP) odpowiada takiej produkcji, którą zakład mógłby wykonać w ciągu rozważanego roku, biorąc pod uwagę normalne lub oczekiwane praktyki operacyjne, metody pracy oraz asortyment wyrobów. Jest ona z definicji większa od faktycznej produkcji.

Zmiany MMP ogólnie związane są:

z dokonanymi inwestycjami, choć wydatki i zmiana niekoniecznie muszą występować jednocześnie,

z faktycznymi lub planowanymi zamknięciami, przeniesieniem lub sprzedażą. Maksymalna możliwa produkcja nie odpowiada technicznej lub nominalnej wydajności jakiegokolwiek urządzenia, lecz jest oparta na ogólnej strukturze technicznej zakładu, z uwzględnieniem zależności pomiędzy różnymi etapami produkcji, np. pomiędzy stalownią a wielkimi piecami.

Maksymalna możliwa produkcja roczna jest to maksymalna produkcja, która może być osiągnięta w ciągu danego roku w normalnych warunkach roboczych, z uwzględnieniem naprawy, konserwacji oraz zwykłych dni wolnych od pracy, za pomocą urządzeń dostępnych na początku roku, biorąc pod uwagę również dodatkową produkcję urządzeń, które wejdą do pracy, oraz istniejące urządzenia, które zostaną definitywnie zlikwidowane w ciągu roku. Rozwój produkcji jest oparty na prawdopodobnych proporcjach składu wsadu dla każdego rozważanego urządzenia oraz na założeniu, że surowce będą dostępne.

Ogólne metody obliczania

Wszystkie instalacje, które nie są zamknięte na stałe, muszą być ujęte w odpowiedziach na pytania kwestionariusza.

Obliczenie MMP oparte jest na założeniu normalnych warunków roboczych, które obejmują:

normalną dostępność siły roboczej, tj. nie należy dokonywać zmian MMP w sytuacji, gdy zakład dostosowuje się do zmiennych warunków rynkowych poprzez czasowe redukcje lub wzrosty poziomów zatrudnienia,

normalną dostępność urządzeń, tj. należy uwzględnić okresowe zamknięcia, płatne urlopy, rutynowe konserwacje i, gdy stosowne, sezonową podaż energii elektrycznej (1),

normalną dostępność surowców,

normalny podział wsadów, zarówno surowców, jak i półwyrobów (o ile nie określono inaczej, „normalny” oznacza taki jak w poprzednim roku) na różne instalacje. W przypadkach gdy z powodów specyficznych dla danej instalacji konieczne są zmiany tego podziału, zmiany takie mogą być dokonane tylko wówczas, jeśli surowce lub półwyroby mogą być dostępne w wystarczającej ilości,

normalny asortyment wyrobów, taki jak w poprzednim roku, o ile nie są planowane specjalne zmiany,

brak problemów ze zbyciem produktów,

brak strajków lub lokautów,

brak incydentów technicznych lub awarii instalacji,

brak poważnych zakłóceń przez czynniki atmosferyczne, np. powódź.

Oddanie do eksploatacji lub wycofanie z eksploatacji

W przypadkach gdy instalacja ma być oddana do eksploatacji, trwale zamknięta, przeniesiona lub sprzedana w ciągu danego roku, należy wziąć pod uwagę datę jej wprowadzenia lub wycofania i obliczyć MMP proporcjonalnie do liczby miesięcy, w ciągu których spodziewane jest, że urządzenie będzie pracować. W przypadku nowych urządzeń, a zwłaszcza bardzo dużych projektów, należy rozważnie podejść do określania produkcji możliwej do osiągnięcia w ciągu okresu dochodzenia do pełnej wydajności, który może trwać wiele lat.

1.   Stalownie

—   Stale konwertorowe: w przypadku stali konwertorowych (np. LD, OBM) wszystkie instalacje związane z wytopem surówki i wytapianiem stali muszą być brane pod uwagę wspólnie, tj. MMP stalowni może być ograniczona dostępnością gorącego metalu; w takich przypadkach MMP stalowni musi zostać obliczona na podstawie dostępnego żelaza, z uwzględnieniem normalnego podziału żelaza pomiędzy, odpowiednio, stalownie, odlewnie, wydział produkcji granulatu i zbyt oraz normalnego wsadu złomu wymaganego na 1 tonę wyrobu gotowego.

—   Stale elektryczne: należy brać pod uwagę normalne dostawy energii elektrycznej.

—   Ogólne: w niektórych instalacjach pomocniczych mogą występować techniczne wąskie gardła, które mogą ograniczać na przykład równoczesne wykorzystywanie pieców jedynie do dwóch spośród trzech. (Przyczyną może być techniczne wąskie gardło w zasilaniu tlenem, piecach wgłębnych, suwnicach itp.). Dlatego każda wytapialnia musi być brana pod uwagę wraz ze wszystkimi urządzeniami pomocniczymi, które wpływają na jej wykorzystanie.

2.   Walcownie i linie do nakładania powłok

MMP walcowni lub linii do nakładania powłok musi być ustalona na podstawie danego asortymentu wyrobów, tj. na podstawie ustalonych wielkości rozmiarów i przekrojów danego wyrobu. Gdy w wyniku nieprzewidywalnych warunków rynkowych firma czuje się niezdolna do dokonania prognozy, powinna użyć asortymentu wyrobów z poprzedniego roku.

Ponadto MMP musi również być ustalona na podstawie normalnego zakresu wymiarów półwyrobów wprowadzanych do walcowni.

Przy obliczaniu MMP należy wziąć pod uwagę wąskie gardła na początku i na końcu procesu, występujące w całej instalacji, np. podaż półwyrobów, wydajność przenoszenia lub obróbki wykańczającej wyrobu.

Zakup półwyrobów stalowych może pozwolić na zwiększenie MMP ograniczonej z innych powodów linii walcowniczej lub grupy, tylko wówczas, jeśli niezbędna ilość półwyrobów stalowych może być dostępna w roku o dobrych warunkach handlowych. To zazwyczaj oznacza długoterminowe umowy lub dobrze określone programy dostaw.

Ogólnie w zintegrowanym zakładzie lub w zakładzie jednej grupy powinna być równowaga pomiędzy produkcją stali a produkcją wyrobów walcowanych po uwzględnieniu normalnego podziału dostępnej stali pomiędzy walcownie, odlewnie i półwyroby przeznaczone do produkcji rur lub do kucia.

Jeśli chodzi o rzeczywistą produkcję (kod ACP), to powinna ona być podana na zasadzie brutto, po ostatecznym zakończeniu każdego etapu procesu, przed jakimkolwiek przekształceniem.

Powinna ona obejmować wszystkie wyroby wykonane w zakładzie, bez względu na to, czy są one przeznaczone na jego własny użytek czy nie. W szczególności wszystkie wyroby zlecone muszą być ujęte w produkcji zakładu, w którym zostały one wykonane, a nie w produkcji zakładu, który zlecił ich wykonanie. Powinna obejmować wszystkie wyroby i gatunki (niestopowe i stopowe), w tym również niższe gatunki, lecz nieprzeznaczone do bezpośredniego przetopienia, jak wyroby niezaliczone do najwyższej jakości, wycinki i odcięte końce płyt i blach; wyroby odzyskane przez cięcie walcowanych lub częściowo walcowanych wyrobów bądź półwyrobów, których wadliwe części są zezłomowane do bezpośredniego przetopienia.

Przekazanie danych dotyczących rzeczywistej produkcji jest opcjonalne.

Musi zostać wypełniony oddzielny kwestionariusz dla każdego zakładu, nawet jeśli kilka z tych zakładów wchodzi w skład tej samej firmy.

Specyfikacje

Kod:

5010

Tytuł: Koks

Produkcja pieców koksowniczych.

Kod:

5020

Tytuł: Przygotowanie wsadu

Produkcja wszystkich instalacji wytwarzających grudkowany spiek oraz inne aglomeraty do wsadu do wielkiego pieca oraz bezpośrednio zredukowane żelazo w postaci gąbki.

Kod:

5030

Tytuł: Surówka i żelazostopy

Produkcja całego żelaza, surówki zwierciadlistej i wysokowęglowego żelazomanganu pochodzących z wielkich pieców i pieców elektrycznych do wytopu surówki w zakładzie.

Kod:

5040

Tytuł: Stal surowa

Ogółem stal surowa.

Kod:

5041

Tytuł: … z czego elektryczna

z czego stal surowa z pieców elektrycznych (łukowych i indukcyjnych).

Kod:

5042

Tytuł: … z czego używana w odlewaniu ciągłym

z czego wlewki ciągłe płaskie, kęsiska kwadratowe, kęsy, profile wstępne dwuteowe i półwyroby rurowe.

Kod:

5050

Tytuł: Wyroby otrzymywane bezpośrednio przez walcowanie na gorąco (5051 + 5052)

Obejmuje całość wyrobów walcowanych na gorąco.

Kod:

5051

Tytuł: Wyroby płaskie

Obejmuje całość wyrobów płaskich walcowanych na gorąco.

Kod:

5052

Tytuł: Wyroby długie

Ogółem wyroby długie walcowane na gorąco. Ze względu na wygodę kod ten zawiera walcowane półwyroby przeznaczone na rury, ponieważ nie mogą one być zaklasyfikowane pod żadnym innym kodem.

Kod:

5060

Tytuł: Wyroby otrzymywane z walcowanych wyrobów długich

(Z wyłączeniem wyrobów powlekanych)

Wyroby otrzymywane z walcowanych wyrobów długich (z wyjątkiem wyrobów powlekanych). Kod ten obejmuje gorącą taśmę wąską walcowaną na gorąco uzyskaną z taśmy szerokiej walcowanej na gorąco, blachy grube walcowane na gorąco cięte z taśmy szerokiej walcowanej na gorąco, wyroby płaskie walcowane na zimno w postaci arkuszy lub zwojów.

Kod:

5061

Tytuł: … z czego wyroby otrzymywane przez walcowanie na zimno

z czego wyroby płaskie (blachy i taśmy) otrzymywane przez walcowanie na zimno.

Kod:

5070

Tytuł: Wyroby powlekane

Kod ten obejmuje wyroby stalowe opakowaniowe (blachę białą, blachę i taśmę ocynowaną, ECSC), wszystkie blachy, blachy grube i zwoje, płaskie lub faliste, powlekane metalem ogniowo lub elektrolitycznie oraz wszystkie blachy, blachy grube i zwoje, płaskie lub faliste, pokryte powłokami organicznymi.

Definicja kodów zamieszczonych w tej ankiecie podana jest w odniesieniu do poprzedniego kwestionariusza Eurostat ECSC 2-61.


(1)  Regularne remonty (np. wielkiego pieca) mogą na przestrzeni lat zostać ograniczone do rocznej „średniej”.


ZAŁĄCZNIK II

FORMAT TECHNICZNY

1.   POSTAĆ DANYCH

Dane są przesyłane w postaci zbioru rekordów, z których duża część opisuje charakterystyki danych (kraj, rok, działalność gospodarcza itp.). Same dane są liczbą, którą można powiązać z oznaczeniem i przypisami objaśniającymi. Dane poufne powinny być przesyłane z rzeczywistą wartością zapisaną w polu wartości i dodanym do rekordu oznaczeniem wskazującym na poufny charakter danych.

2.   STRUKTURA REKORDÓW

Rekordy składają się z pól o zmiennej długości oddzielonych od siebie średnikami (;). Do informacji użytkownika, w tabeli podano maksymalną oczekiwaną długość. W kolejności od lewej do prawej są one następujące:

Pole

Typ

Maksymalna długość

Wartości

Seria

A

3

Alfanumeryczny kod serii (patrz: wykaz poniżej).

Rok

A

4

Rok składający się z czterech znaków, np. 2003.

Kraj

A

6

Kod kraju (patrz: wykaz poniżej).

Typ produkcji

A

3

Dla rozróżnienia Maksymalnej Możliwej Produkcji od Rzeczywistej Produkcji (używany jedynie do statystyk wydajności) lub dla rozróżnienia typu instalacji (linia przygotowania wsadu, wydziały walcownicze, wielkie piece i piece elektryczne do wytopu surówki, elektrownie, wytapialnie, inne instalacje) (używany jedynie do statystyk dotyczących zużycia paliwa i energii).

Zmienna

A

4

Zmienny kod. Kody określone w rozporządzeniu nr 48/2004 w sprawie tworzenia rocznych statystyk Wspólnoty dotyczących przemysłu hutniczego w latach 2003–2009 mają 4 znaki (patrz: wykaz poniżej).

Wartość danej

N

12

Wartość liczbowa danej wyrażona w postaci liczby całkowitej bez miejsc dziesiętnych.

Oznaczenie poufności

A

1

A, B, C, D: oznacza, że dane są poufne i podaje powód tej poufności (patrz: wykaz poniżej). Puste miejsce oznacza, że dane są niepoufne.

Przewaga

N

3

Wartość liczbowa mniejsza lub równa 100. Oznacza procentową przewagę jednego lub dwóch przedsiębiorstw, które dominują w danych i czynią je poufnymi. Wartość jest zaokrąglona do najbliższej liczby całkowitej: np. 90,3 staje się 90, a 94,50 staje się 95. Pole to w przypadku niepoufnych danych jest puste. Pole to jest używane tylko wtedy, gdy w poprzednim polu użyte są oznaczenia B lub C.

Jednostki wartości danych

A

4

Kody dla wskazania jednostek.

3.   OPIS PÓL

3.1.   Typ serii

Typ serii

Kod

Roczne statystyki dotyczące zestawienia bilansowego złomu stali i żeliwa

S10

Roczne statystyki dotyczące zużycia paliwa i energii w rozbiciu na typy instalacji

S2A

Roczne statystyki dotyczące zestawienia bilansowego dla energii elektrycznej w hutnictwie żelaza i stali

S2B

Ankieta dotycząca inwestycji w hutnictwie żelaza i stali

S3A

Roczne statystyki dotyczące wydajności

S3B

3.2.   Kraje

Kraj

Kod

Austria

AT

Belgia

BE

Cypr

CY

Dania

DK

Estonia

EE

Finlandia

FI

Francja

FR

Grecja

GR

Hiszpania

ES

Irlandia

IE

Islandia

IS

Liechtenstein

LI

Litwa

LT

Luksemburg

LU

Łotwa

LV

Malta

MT

Niderlandy

NL

Niemcy

DE

Norwegia

NO

Polska

PL

Portugalia

PT

Republika Czeska

CZ

Słowacja

SK

Słowenia

SI

Szwajcaria

CH

Szwecja

SE

Węgry

HU

Włochy

IT

Zjednoczone Królestwo

UK

3.3.   Typ produkcji lub typ instalacji

Typ produkcji

Kod

Maksymalna możliwa produkcja

MPP

Rzeczywista produkcja (opcjonalna)

ACP

Typ instalacji

 

Linia przygotowania wsadu

PLP

Wydziały walcownicze

RMD

Wielkie piece i piece elektryczne do wytopu surówki

FRN

Elektrownie

EGS

Wytapialnie

MLS

Inne instalacje

OTH

3.4.   Zmienne oraz jednostka wartości danych

Kod

Tytuł

Jednostka wartości danych

 

Zestawienie bilansowe złomu stali i żeliwa

Tony metryczne

1010

Zapasy w pierwszym dniu roku

MTON

1020

Powstałe w zakładzie

MTON

1030

Wpływy (1031 + 1032 + 1033)

MTON

1031

z wewnętrznych zasobów

MTON

1032

z krajów Wspólnoty

MTON

1033

z krajów trzecich

MTON

1040

Ogółem dostępne (1010 + 1020 + 1030)

MTON

1050

Zużycie ogółem…

MTON

1051

…z czego piece elektryczne

MTON

1052

…z czego złom stali nierdzewnej

MTON

1060

Dostawy

MTON

1070

Zapasy w ostatnim dniu roku (1040 – 1050 – 1060)

MTON

 

Zużycie paliwa i energii

 

2010

Paliwa stałe (2011 + 2012)

MTON

2011

Koks

MTON

2012

Inne paliwa stałe

MTON

2020

Paliwa płynne

MTON

2030

Gaz (2031 + 2032 + 2033 + 2034)

GJ

2031

Gaz wielkopiecowy

GJ

2032

Gaz koksowniczy

GJ

2033

Gaz konwertorowy

GJ

2034

Inny gaz

GJ

2040

Zewnętrzne dostawy gazu wielkopiecowego

GJ

2050

Zewnętrzne dostawy gazu konwertorowego

GJ

 

Roczne statystyki dotyczące zestawienia bilansowego dla energii elektrycznej w hutnictwie żelaza i stali

MWh

3100

Zasoby (3101 + 3102)

MWh

3101

Produkcja brutto

MWh

3102

Wpływy z zewnątrz

MWh

3200

Użyte (3210 + 3220 + 3230)

MWh

3210

Zużycie na instalację

(3211 + 3212 + 3213 + 3214 + 3215 + 3216 + 3217)

MWh

3211

Spiekalnia i linia przygotowania wsadu

MWh

3212

Wielkie piece i piece elektryczne do wytopu surówki

MWh

3213

Elektryczne wytapialnie i odlewanie ciągłe

MWh

3214

Inne wytapialnie i odlewanie ciągłe

MWh

3215

Wydziały walcownicze

MWh

3216

Elektrownie

MWh

3217

Inne instalacje

MWh

3220

Dostawy na zewnątrz

MWh

3230

Straty

MWh

Dane pieniężne muszą być wyrażone w tysiącach euro w przypadku krajów strefy euro oraz w tysiącach jednostek krajowej waluty w przypadku krajów spoza strefy euro.

Kod

Tytuł

Jednostka wartości danych

 

Wydatki inwestycyjne w hutnictwie żelaza i stali

Tysiące euro lub tysiące jednostek waluty krajowej

4010

Koksownia

KEUR lub KNC

4020

Linia przygotowania wsadu

KEUR lub KNC

4030

Instalacja do wytopu żelaza i żelazostopów

KEUR lub KNC

4040

Wytapialnie stalowni

KEUR lub KNC

4041

...z czego elektryczne

KEUR lub KNC

4050

Odlewanie ciągłe

KEUR lub KNC

4060

Walcownie (4061 + 4062 + 4063 + 4064)

KEUR lub KNC

4061

Wyroby płaskie

KEUR lub KNC

4062

Wyroby długie

KEUR lub KNC

4063

Walcownie do walcowania taśm szerokich na zimno

KEUR lub KNC

4064

Instalacje do powlekania

KEUR lub KNC

4070

Inne instalacje

KEUR lub KNC

4100

Ogólna suma (4010 + 4020 + 4030 + 4040 + 4050 + 4060 + 4070)

KEUR lub KNC

4200

...z czego na zwalczanie zanieczyszczenia

KEUR lub KNC

 

Maksymalna możliwa produkcja w hutnictwie żelaza i stali (wydajność)

1 000 ton na rok

5010

Koks

1 000

5020

Przygotowanie wsadu

1 000

5030

Surówka i żelazostopy

1 000

5040

Stal surowa

1 000

5041

...z czego elektryczna

1 000

5042

...z czego używana w odlewaniu ciągłym

1 000

5050

Wyroby otrzymywane bezpośrednio przez walcowanie na gorąco (5051 + 5052)

1 000

5051

Wyroby płaskie

1 000

5052

Wyroby długie

1 000

5060

Wyroby uzyskane z wyrobów walcowanych na gorąco (z wyjątkiem wyrobów powlekanych)

1 000

5061

...z czego wyroby otrzymane przez walcowanie na zimno

1 000

5070

Wyroby powlekane

1 000

3.5.   Oznaczenia poufności

Państwa Członkowskie są proszone o wyraźne wskazanie poufnych danych przy użyciu wymienionych poniżej oznaczeń:

Powód poufności

Oznaczenie

Zbyt mało przedsiębiorstw

A

Dane są zdominowane przez jedno przedsiębiorstwo

B

Dane są zdominowane przez dwa przedsiębiorstwa

C

Dane poufne z powodu poufności drugorzędnej

D

4.   PRZYKŁADY ZAPISÓW

Przykład 1

S10;2003;DE;;1010;12345;;;MTON

Jeśli chodzi o roczne statystyki dotyczące zestawienia bilansowego złomu stali i żeliwa w dniu 1.1.2003 r., w Niemczech było 12 345 ton metrycznych. Dane te nie są poufne.

Przykład 2

S3B;2003;SK;MPP;5010;12000;;;MTON

Jeśli chodzi o roczne statystyki dotyczące wydajności, maksymalna możliwa produkcja koksu na Słowacji w 2003 r. wynosiła 12 000 ton. Dane te nie są poufne.

Przykład 3

S3B;2003;ES;ACP;5040;12000;B;95;MTON

Jeśli chodzi o roczne statystyki dotyczące wydajności, rzeczywista produkcja stali surowej w Hiszpanii w 2003 r. wynosiła 12 000 ton. Dane te były poufne, gdyż jedno przedsiębiorstwo dominowało w tych danych i stanowiło 95 % produkcji.

5.   POSTAĆ ELEKTRONICZNA

Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) dane i metadane wymagane niniejszym rozporządzeniem w postaci elektronicznej, zgodnej ze standardem wymiany zaproponowanym przez Komisję (Eurostat).


II Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa

Komisja

21.5.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 128/71


DECYZJA KOMISJI

z dnia 2 maja 2005 r.

dotycząca niezbędnych środków w sprawie przeszkody w handlu, jaką stanowią praktyki handlowe Brazylii w odniesieniu do handlu oponami bieżnikowanymi

(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1302)

(2005/388/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. (1) ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu, w szczególności jego art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 5 listopada 2003 r. Komisja otrzymała skargę zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 (zwanego dalej „rozporządzeniem o barierach w handlu”). Skargę złożyło Bureau International Permanent des Associations de Vendeurs et Rechapeurs de Pneumatiques („BIPAVER”).

(2)

Skarga dotyczyła pewnych domniemanych praktyk handlowych Brazylii zapobiegających przywozowi do Brazylii opon bieżnikowanych (2). W skardze twierdzono w szczególności, że praktyki te są niezgodne z art. III oraz art. XI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu („GATT 1994”). Na tej podstawie skarżący wnioskował, aby Komisja podjęła niezbędne działania.

(3)

Skarga zawierała dowody wystarczające do uzasadnienia wszczęcia wspólnotowej procedury kontrolnej zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu. W związku z tym Komisja wszczęła procedurę w dniu 7 stycznia 2004 r. (3), po konsultacji z Państwami Członkowskimi w ramach Komitetu Doradczego.

(4)

Po wszczęciu procedury kontrolnej Komisja przeprowadziła dochodzenie. Dochodzenie dotyczyło domniemanego zakazu przywozu oraz kar finansowych związanych z przywożonymi oponami bieżnikowanymi.

(5)

Dochodzenie objęło brazylijskie ustawodawstwo odnoszące się do zakazu przywozu oraz nałożenia kar finansowych, uwzględniono też opinie wyrażone przez kilka brazylijskich ministerstw oraz stowarzyszeń handlowych.

(6)

Dochodzenie doprowadziło do wniosku, że badane brazylijskie środki są niezgodne z kilkoma przepisami układu GATT 1994, w szczególności art. I:1, III:4, XI:1 oraz XIII:1, i nie są uzasadnione na mocy art. XX GATT 1994, Klauzuli Zezwalającej oraz innych mających zastosowanie instrumentów prawa międzynarodowego. Ponieważ Porozumienie WTO zakazuje omawianych praktyk, istnieje dowód obecności przeszkody w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.

(7)

Dochodzenie wykazało, że przed wprowadzeniem zakazu w dniu 25 września 2000 r. Brazylia była ważnym rynkiem dla europejskich producentów opon bieżnikowanych. W latach 1995–2000 wywóz do Brazylii opon bieżnikowanych do samochodów osobowych wzrósł przeciętnie o 58 %, a po raz pierwszy w okresie sześcioletnim spadł o 32 % w roku 2001, tj. po wprowadzeniu zakazu.

(8)

Mimo że wywóz po wprowadzeniu zakazu dalej istniał, ze względu na będące jeszcze w obiegu pozwolenia na przywóz lub w wyniku sprzeciwu wniesionego przez niektórych importerów do brazylijskich sądów, oczywiste jest, że rynek stopniowo się zamykał dla europejskich eksporterów. Chociaż wielu wspólnotowym eksporterom udało się znaleźć nowe rynki zbytu, nie byli w stanie zrekompensować sobie utraty dużej części swoich dochodów z wywozu. Nie wszystkim udało się znaleźć nowe rynki lub stworzyć nowe linie opon bieżnikowanych do pojazdów wyspecjalizowanych (z napędem na cztery koła, sportowych itp.), więc zakaz, w połączeniu z innymi czynnikami (opóźnione płatności ze strony brazylijskiego importera, wahania kursu wymiany walut) doprowadził niektórych producentów wspólnotowych do upadłości.

(9)

Dowody wskazują jasno, że przemysł wspólnotowy poniósł i dalej ponosi szkody w rozumieniu art. 2 ust. 4 rozporządzenia o barierach w handlu.

(10)

Dane eksportowe oraz odpowiedzi zawarte w kwestionariuszu wysłanym przez Komisję do europejskich producentów i eksporterów opon bieżnikowanych popierają twierdzenie przedstawicieli przemysłu wspólnotowego, że przed wprowadzeniem zakazu Brazylia była ważnym rynkiem eksportowym oraz że przewidywano osiągnięcie do końca 2002 r. rocznego poziomu sprzedaży w wysokości 3 milionów sztuk. Dowody potwierdzają również, że przez ostatnie trzy lata producenci i eksporterzy ponosili szkody w wyniku brazylijskiego zakazu importu. W niektórych przypadkach nastąpiła likwidacja firm, które nie zdołały znaleźć nowych rynków eksportowych.

(11)

Na podstawie powyższego można stwierdzić, że w interesie Wspólnoty – w rozumieniu art. 12 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu – jest podjęcie w ramach WTO działań mających na celu szybkie usunięcie brazylijskiego zakazu przywozu opon bieżnikowanych, stanowiącego naruszenie podstawowych zasad Światowej Organizacji Handlu oraz przeszkodę w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia o barierach w handlu.

(12)

Niezmiernie istotne dla Wspólnoty jest zapewnienie, aby partnerzy WTO w całości wypełniali swoje zobowiązania tak, jak wymaga się tego od Wspólnoty. Omówienie naruszenia zasad WTO na tym forum jest zatem kwestią podstawową dla dobrego funkcjonowania systemu handlu wielostronnego.

(13)

Podczas prób rozwiązania sporu za pomocą licznych spotkań z brazylijskimi władzami, które odbyły się od czasu wprowadzenia zakazu oraz w trakcie dochodzenia, nie zauważono ze strony brazylijskich władz chęci osiągnięcia rozwiązania satysfakcjonującego wszystkich zainteresowanych. Ze względu na brak prawdopodobieństwa zmiany stanowiska Brazylii uznaje się za konieczne wszczęcie procedury w ramach administrowanego przez WTO Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów (DSU).

(14)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu TBR (Komitetu ds. Rozporządzenia o Barierach w Handlu),

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Nałożenie przez rząd Brazylii zakazu na przywóz opon bieżnikowanych oraz związanych z nim kar finansowych wydaje się niezgodne ze zobowiązaniami Brazylii w ramach Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu oraz, w szczególności, z przepisami Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. i stanowi przeszkodę w handlu w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94.

Artykuł 2

Aby zapewnić usunięcie przeszkody w handlu, Wspólnota rozpocznie postępowanie w sprawie rozstrzygania sporów przeciw Brazylii w ramach Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów oraz innych odnośnych przepisów WTO.

Sporządzono w Brukseli, dnia 2 maja 2005 r.

W imieniu Komisji

Peter MANDELSON

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 349 z 31.12.1994, str. 71. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 356/95 (Dz.U. L 41 z 23.2.1995, str. 3).

(2)  Postępowanie dotyczy opon bieżnikowanych objętych kodami 4012 11, 4012 12, 4012 13 i 4012 19 Nomenklatury Scalonej. Opony bieżnikowane to opony wytwarzane poprzez usunięcie zużytej części opony i odnowienie jej za pomocą nowego bieżnika.

(3)  Dz.U. C 3 z 7.1.2004, str. 2.


21.5.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 128/73


DECYZJA KOMISJI

z dnia 18 maja 2005 r.

zmieniająca decyzję 1999/217/WE odnośnie do rejestru substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych

(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1437)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/389/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych (1) w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 2232/96 ustanawia procedurę dotyczącą ustalania zasad odnośnie do substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych. Rozporządzenie to przewiduje przyjęcie rejestru substancji aromatycznych („rejestru”), po notyfikacji przez Państwa Członkowskie wykazu substancji aromatycznych, które mogą być używane w lub na środkach spożywczych sprzedawanych na ich terytorium i na podstawie dokładnej analizy przez Komisję tej notyfikacji. Rejestr ten został przyjęty decyzją Komisji 1999/217/WE (2).

(2)

Ponadto rozporządzenie (WE) nr 2232/96 ustanawia program oceny substancji aromatycznych w celu sprawdzenia, czy spełniają one ogólne kryteria użycia substancji aromatycznych, określone w Załączniku do wymienionego rozporządzenia.

(3)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził w swojej opinii z dnia 13 lipca 2004 r. na temat para-hydroksybenzoesanów, że 4-hydroksybenzoesan propylu (FL 09.915) wpływał na hormony płciowe i męskie organy rozrodcze u młodych szczurów. Urząd nie był w stanie określić dopuszczalnego spożycia dziennego (DSD) tej substancji z powodu braku wyraźnego poziomu, na którym nie obserwuje się szkodliwego działania (NOAEL). Użycie 4-hydroksybenzoesanu propylu jako substancji aromatycznej w żywności nie jest dopuszczalne, ponieważ nie spełnia on ogólnych kryteriów użycia substancji aromatycznych, określonych w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2232/96. W związku z tym 4-hydroksybenzoesan propylu powinien zostać wykreślony z rejestru.

(4)

Urząd stwierdził w swojej opinii z dnia 7 grudnia 2004 r. na temat alifatycznych alkoholi dwuwodorotlenowych, diketonów i hydroksyketonów, że pentan-2,4-dion (FL 07.191) jest genotoksyczny w badaniach in vitro i in vivo. Wobec tego użycie go jako substancji aromatycznej nie jest dopuszczalne, ponieważ nie spełnia on ogólnych kryteriów użycia substancji aromatycznych, określonych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2232/96. W związku z tym pentan-2,4-dion powinien zostać wykreślony z rejestru.

(5)

W zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96 i zalecenia Komisji 98/282/WE z dnia 21 kwietnia 1998 r. w sprawie sposobów, za pomocą których Państwa Członkowskie i sygnatariusze państw Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym powinny chronić własność intelektualną w powiązaniu z rozwojem i produkcją substancji aromatycznych, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady (3), w odniesieniu do niektórych substancji, notyfikujące Państwa Członkowskie zażądały takiego sposobu rejestrowania tych substancji, aby chronione były prawa własności intelektualnej producenta.

(6)

Okres ochronny dla tych substancji, wymienionych w części B rejestru, jest ograniczony do najwyżej pięciu lat od daty otrzymania notyfikacji. Okres ten już upłynął w przypadku 28 substancji, zatem powinny one zostać przeniesione do części A rejestru.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 1999/217/WE.

(8)

Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik do decyzji 1999/217/WE zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 maja 2005 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 299 z 23.11.1996, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

(2)  Dz.U. L 84 z 27.3.1999, str. 1. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2004/357/WE (Dz.U. L 113 z 20.4.2004, str. 28).

(3)  Dz.U. L 127 z 29.4.1998, str. 32.


ZAŁĄCZNIK

W Załączniku do decyzji 1999/217/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w części A wprowadza się następujące zmiany:

a)

Skreśla się wiersze tabeli dla substancji o przypisanych numerach FL 07.191 (pentan-2,4-dion) i 09.915 (4-hydroksybenzoesan propylu);

b)

w tabeli dodaje się następujące wiersze:

Nr FL

Grupa chemiczna

CAS

Nazwa

Fema

Einecs

Synonimy

Uwagi

01.070

31

111-66-0

1-okten

 

203-893-7

 

 

01.071

31

111-67-1

2-okten

 

203-894-2

 

 

01.072

31

544-76-3

Heksadekan

 

280-878-9

 

 

07.251

21

577-16-2

Metyloacetofenon

 

 

 

Numer CAS odpowiada 2-metyloacetofenonowi

01.073

31

592-99-4

4-okten

 

 

 

 

01.074

31

593-45-3

Oktadekan

 

209-790-3

 

 

16.084

30

627-67-8

3-metylo-1-nitrobutan

 

211-008-0

 

 

01.075

31

629-78-7

Heptadekan

 

211-108-4

 

 

12.260

20

4131-76-4

Metyl-2-metylo-3-merkaptopropionian

 

223-949-4

 

 

12.261

20

6725-64-0

Metanoditiol

 

 

 

 

01.076

31

20996-35-4

3,7-dekadien

 

 

 

 

16.085

20

27959-66-6

4,4-dimetylo-1,3-oksatian

 

 

 

 

12.262

20

29414-47-9

(Metylotio)metanotiol

 

 

 

 

05.210

04

30390-51-3

4-dodecenal

 

250-174-9

 

 

05.211

02

30689-75-9

6-metylooktanal

 

 

 

 

14.166

30

32536-43-9

Kwas indolilooctowy

 

 

 

 

07.252

05

33665-27-9

4-okten-2-on

 

 

 

 

02.244

04

54393-36-1

4-okten-1-ol

 

 

 

 

10.070

09

57681-53-5

Lakton kwasu 4-hydroksy-2-heptanowego

 

260-902-7

 

 

05.212

04

76261-02-4

6-dodecenal

 

 

 

 

05.213

04

90645-87-7

5-nonenal

 

 

 

 

15.124

29

103527-75-9

3-metylo-2-butenylotiofen

 

 

Tiofen różany

 

05.214

04

121052-28-6

8-dodecenal

 

 

 

 

05.215

03

134998-59-7

2,6-dekadienal (c,c)

 

 

 

 

05.216

03

134998-60-0

2,6-dekadienal (t,t)

 

 

 

 

12.263

20

 

3-merkapto-3-metylobutanal

 

 

 

 

12.264

20

92585-08-5

4,2-tiopentanon

 

 

 

 

03.021

16

142-96-1

Eter dibutylowy

 

205-575-3

 

 

2)

tabela w części B otrzymuje brzmienie:

Substancje aromatyczne notyfikowane w zastosowaniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2232/96, dla których zażądano ochrony praw własności intelektualnej producenta

Kod

Data przyjęcia notyfikacji przez Komisję

Uwagi

CN065

26.1.2001

 

CN074

18.4.2003

6

CN075

18.4.2003

6

CN076

18.4.2003

6


21.5.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 128/77


DECYZJA KOMISJI

z dnia 18 maja 2005 r.

zmieniająca po raz piąty decyzję 2004/122/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w Korei Północnej

(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1451)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2005/390/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG (1), w szczególności jej art. 18 ust. 7,

uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (2), w szczególności jej art. 22 ust. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Na mocy decyzji Komisji 2000/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny (3) Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ptaków z krajów trzecich wymienionych jako członkowie Międzynarodowego Biura Chorób Epizootycznych (OIE) oraz poddają te ptaki kwarantannie i badaniom w momencie wprowadzenia do Wspólnoty.

(2)

Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna (Korea Północna) potwierdziła informację o wybuchu ptasiej grypy na jej terytorium. W związku z tym, że Korea Północna jest członkiem OIE, Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ptaków z tego kraju zgodnie z decyzją 2000/666/WE. Uwzględniając ewentualne poważne konsekwencje wynikające z obecności szczepu wirusa ptasiej grypy w pozostałej części Azji, przywóz tych ptaków z Korei Północnej powinien zostać wstrzymany w ramach środka zapobiegawczego.

(3)

Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (4) przywóz nieprzetworzonych piór i części piór pochodzących z Korei Północnej jest dozwolony. Ze względu na obecną sytuację związaną z chorobą w Korei Północnej, przywozy takie powinny zostać wstrzymane.

(4)

Decyzja Komisji 2004/122/WE z dnia 6 lutego 2004 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w niektórych krajach azjatyckich (5) została przyjęta w odpowiedzi na wybuchy influenzy drobiu w niektórych krajach azjatyckich. Zgodnie z art. 4 tej decyzji Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z niektórych krajów trzecich nieprzetworzonych piór i części piór oraz żywych ptaków innych niż drób, jak ustanowiono w decyzji 2000/666/WE. W trosce o ochronę zdrowia ludzi i zwierząt Korea Północna powinna zostać włączona do krajów trzecich, o których mowa w art. 4 decyzji 2004/122/WE.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/122/WE.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Artykuł 4 ust. 1 decyzji 2004/122/WE otrzymuje brzmienie:

„1.   Państwa Członkowskie wstrzymują przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej włącznie z terytorium Hongkongu, Indonezji, Kambodży, Korei Północnej, Laosu, Malezji, Pakistanu, Tajlandii i Wietnamu następujących produktów:

nieprzetworzonych piór i części piór, oraz

»żywych ptaków innych niż drób”, jak zdefiniowano w decyzji 2000/666/WE, włączając ptaki towarzyszące swoim właścicielom (ptaki domowe).”.

Artykuł 2

Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane przez nie względem przywozów w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji i niezwłocznie w odpowiedni sposób publikują informację o przyjętych środkach oraz powiadamiają o tym Komisję.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 maja 2005 r.

W imieniu Komisji

Markos KYPRIANOU

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 268 z 24.9.1991, str. 56. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

(2)  Dz.U. L 24 z 30.1.1998, str. 9. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, str. 1).

(3)  Dz.U. L 278 z 31.10.2000, str. 26. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2002/279/WE (Dz.U. L 99 z 16.4.2002, str. 17).

(4)  Dz.U. L 273 z 10.10.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 416/2005 (Dz.U. L 66 z 12.3.2005, str. 10).

(5)  Dz.U. L 36 z 7.2.2004, str. 59. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2005/194/WE (Dz.U. L 63 z 10.3.2005, str. 25).