Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2022/C 303/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 294 z 1.8.2022

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 284 z 25.7.2022

Dz.U. C 276 z 18.7.2022

Dz.U. C 266 z 11.7.2022

Dz.U. C 257 z 4.7.2022

Dz.U. C 244 z 27.6.2022

Dz.U. C 237 z 20.6.2022

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de León – Hiszpania) – AB Volvo, DAF TRUCKS NV/RM

(Sprawa C-267/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 TFUE - Dyrektywa 2014/104/UE - Artykuły 10, 17 i 22 - Powództwa o odszkodowanie za naruszenia przepisów prawa konkurencji Unii Europejskiej - Termin przedawnienia - Wzruszalne domniemanie szkody - Ustalanie wysokości poniesionej szkody - Opóźniona transpozycja dyrektywy - Zastosowanie czasowe - Przepisy materialne i proceduralne)

(2022/C 303/02)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia Provincial de León

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszące odwołanie: AB Volvo, DAF TRUCKS NV

Druga strona postępowania: RM

Sentencja

Artykuł 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego należy interpretować w ten sposób, że stanowi on przepis materialny w rozumieniu art. 22 ust. 1 tej dyrektywy i że jego czasowy zakres stosowania obejmuje powództwo o odszkodowanie, które dotyczy wprawdzie naruszenia prawa konkurencji, które ustało przed wejściem w życie rzeczonej dyrektywy, lecz zostało wniesione po wejściu w życie przepisów transponujących ją do prawa krajowego, o ile termin przedawnienia mający zastosowanie do tego powództwa na podstawie dawnych przepisów nie upłynął przed dniem upływu terminu transpozycji owej dyrektywy.

Artykuł 17 ust. 1 dyrektywy 2014/104 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on przepis proceduralny w rozumieniu art. 22 ust. 2 tej dyrektywy i że jego czasowy zakres stosowania obejmuje powództwo o odszkodowanie, które dotyczy wprawdzie naruszenia prawa konkurencji, które ustało przed wejściem w życie rzeczonej dyrektywy, lecz zostało wniesione po dniu 26 grudnia 2014 r. i po wejściu w życie przepisów transponujących ją do prawa krajowego.

Artykuł 17 ust. 2 dyrektywy 2014/104 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on przepis materialny w rozumieniu art. 22 ust. 1 tej dyrektywy i że jego czasowy zakres stosowania nie obejmuje powództwa o odszkodowanie, które wniesiono wprawdzie po wejściu w życie przepisów transponujących z opóźnieniem rzeczoną dyrektywę do prawa krajowego, ale dotyczy naruszenia prawa konkurencji, które ustało przed dniem upływu terminu jej transpozycji

---

(1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Leistritz AG/LH

(Sprawa C-534/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 38 ust. 3 zdanie drugie - Inspektor ochrony danych - Nałożony na administratora lub podmiot przetwarzający zakaz odwoływania inspektora ochrony danych lub karania go za wypełnianie jego zadań - Podstawa prawna - Artykuł 16 TFUE - Wymóg niezależności w wykonywaniu obowiązków - Przepisy krajowe zakazujące zwolnienia inspektora ochrony danych w braku ważnej przyczyny)

(2022/C 303/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Leistritz AG

Druga strona postępowania: LH

Sentencja

Wykładni art. 38 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że administrator lub podmiot przetwarzający może rozwiązać stosunek pracy z inspektorem ochrony danych, będącym członkiem jego personelu, jedynie z ważnej przyczyny, nawet jeśli rozwiązanie stosunku pracy nie jest związane z wypełnianiem przez tego inspektora jego zadań, o ile takie uregulowanie nie zagraża realizacji celów tego rozporządzenia.

---

(1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus, Finlandia) – Postępowanie zainicjowane przez A

(Sprawa C-577/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dyrektywa 2005/36/WE - Artykuł 2 - Zakres stosowania - Artykuł 13 ust. 2 - Zawody regulowane - Warunki uzyskania prawa dostępu do tytułu psychoterapeuty w jednym państwie członkowskim na podstawie dyplomu z psychoterapii wydanego przez uniwersytet mający siedzibę w innym państwie członkowskim - Artykuły 45 i 49 TFUE - Swobody przemieszczania się i przedsiębiorczości - Ocena równoważności rozpatrywanego kształcenia - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Zasada lojalnej współpracy między państwami członkowskimi - Podważanie przez przyjmujące państwo członkowskie poziomu wiedzy i kwalifikacji, których nabycie można domniemywać na podstawie dyplomu wydanego w innym państwie członkowskim - Warunki)

(2022/C 303/04)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Korkein hallinto-oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A

Przy udziale: Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

Sentencja

1)

Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r., oraz art. 45 i 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że wniosek o dostęp do zawodu regulowanego i zezwolenie na jego wykonywanie w przyjmującym państwie członkowskim, złożony na podstawie owego art. 13 ust. 2 przez osobę, która, po pierwsze, posiada dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji dotyczący tego zawodu, wydany w państwie członkowskim, w którym zawód ten nie jest regulowany, a po drugie, nie spełnia wymogu dotyczącego wykonywania tego zawodu przez minimalny okres, o którym mowa we wspomnianym art. 13 ust. 2, właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego musi ocenić w świetle art. 45 lub 49 TFUE.

2)

Artykuły 45 i 49 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego, do którego wpłynął wniosek o zezwolenie na wykonywanie zawodu regulowanego w tym państwie członkowskim, jest zobowiązany uznać za prawdziwy dyplom wydany przez organ innego państwa członkowskiego i co do zasady nie może kwestionować poziomu wiedzy i kwalifikacji, których nabycie przez wnioskodawcę można domniemywać na podstawie tego dyplomu. Jedynie w przypadku powzięcia poważnych wątpliwości, opartych na konkretnych elementach składających się na spójny łańcuch poszlak pozwalających sądzić, że dyplom, na który powołuje się wnioskodawca, nie odzwierciedla poziomu wiedzy i kwalifikacji, których nabycie przez wnioskodawcę można domniemywać na podstawie tego dyplomu, organ ten może zwrócić się do organu wydającego o ponowne zbadanie w świetle tych elementów zasadności wydania wspomnianego dyplomu, przy czym ten ostatni organ powinien w razie potrzeby go cofnąć. Wśród wspomnianych konkretnych elementów mogą znajdować się w stosownym przypadku w szczególności informacje przekazywane zarówno przez osoby inne niż organizatorzy danego kształcenia, jak i przez organy innego państwa członkowskiego działające w ramach swoich funkcji. Gdy organ wydający ponownie zbadał w świetle wspomnianych elementów zasadność jego wydania, nie cofając go, jedynie w drodze wyjątku, w razie gdyby okoliczności danej sprawy wskazywały w sposób oczywisty na brak prawdziwości danego dyplomu, organ przyjmującego państwa członkowskiego może zakwestionować zasadność wydania wspomnianego dyplomu.

---

(1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – DuoDecad Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-596/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 2, 24 i 43 - Miejsce świadczenia usług - Usługi wsparcia technicznego świadczone na rzecz spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim - Nadużycie prawa - Ocena okoliczności faktycznych - Brak właściwości)

(2022/C 303/05)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DuoDecad Kft.

Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedstawione przez Fővárosi Törvényszék (sąd dla miasta stołecznego Budapesztu, Węgry) postanowieniem z dnia 28 września 2020 r.

---

(1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 czerwca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka

(Sprawa C-661/20) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 2 i 3 - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 2009/147/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Ochrona dzikiego ptactwa - Głuszec zwyczajny (Tetrao urogallus) - Plany urządzenia lasu - Cięcia sanitarne - Odpowiednia ocena ich oddziaływania - Obszary „Natura 2000” - Obszary specjalnej ochrony wyznaczone dla ochrony głuszca zwyczajnego - Brak środków zapobiegających pogarszaniu się stanu siedlisk oraz szczególnych środków ochronnych na niektórych obszarach)

(2022/C 303/06)

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i R. Lindenthal, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

Sentencja

1)

Należy stwierdzić, że: — poprzez zwolnienie planów urządzenia lasu i zmian do nich, cięć sanitarnych oraz działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom dla lasów i usuwanie skutków szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe z obowiązku poddania ich, w sytuacji gdy mogą mieć one znaczący wpływ na obszary „Natura 2000”, odpowiedniej ocenie oddziaływania na dany obszar z punktu widzenia założeń jego ochrony; — poprzez brak podjęcia odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia się stanu siedlisk i znaczącego niepokojenia na obszarach specjalnej ochrony (OSO) wyznaczonych dla ochrony głuszca zwyczajnego (Tetrao urogallus) (OSO Nízke Tatry SKCHVU018, OSO Tatry SKCHVU030, OSO Veľká Fatra SKCHVU033, OSO Muránska planina-Stolica SKCHVU017, OSO Chočské vrchy SKCHVU050, OSO Horná Orava SKCHVU008, OSO Volovské vrchy SKCHVU036, OSO Malá Fatra SKCHVU013, OSO Poľana SKCHVU022, OSO Slovenský Raj SKCHVU053, OSO Levočské vrchy SKCHVU051 i OSO Strážovské vrchy SKCHVU028); — poprzez brak podjęcia specjalnych środków ochrony mających zastosowanie do siedliska głuszca zwyczajnego (Tetrao urogallus) na OSO wyznaczonych dla ochrony tego gatunku w celu zapewnienia jego przetrwania i reprodukcji na obszarze jego występowania (OSO Nízke Tatry SKCHVU018, OSO Tatry SKCHVU030, OSO Veľká Fatra SKCHVU033, OSO Muránska planina-Stolica SKCHVU017, OSO Volovské vrchy SKCHVU036, OSO Malá Fatra SKCHVU013 i OSO Levočské vrchy SKCHVU051), Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej, odpowiednio, na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w związku z art. 7 tej dyrektywy, art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43 w związku z art. 7 tej dyrektywy oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.

2)	Republika Słowacka zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 czerwca 2022 r. {wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Commercial Court) [sąd wyższej instancji (Anglia i Walia), wydział Queen’s Bench (izba gospodarcza) – Zjednoczone Królestwo] – London Steam-Ship Owners’ Mutual Insurance Association Limited/Kingdom of Spain

(Sprawa C-700/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Uznanie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim - Podstawy odmowy uznania - Artykuł 34 pkt 3 - Orzeczenie, którego nie da się pogodzić z wcześniejszym orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie - Przesłanki - Poszanowanie przez wcześniejsze orzeczenie powtarzające treść orzeczenia arbitrażowego przepisów i podstawowych celów rozporządzenia (WE) nr 44/2001 - Artykuł 34 pkt 1 - Uznanie oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie - Przesłanki)

(2022/C 303/07)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Commercial Court) [sąd wyższej instancji (Anglia i Walia), wydział Queen’s Bench (izba gospodarcza)]

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: London Steam-Ship Owners’ Mutual Insurance Association Limited

Druga strona postępowania: Kingdom of Spain

Sentencja

1)

Artykuł 34 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że wyrok wydany przez sąd państwa członkowskiego i powtarzający treść orzeczenia arbitrażowego nie stanowi orzeczenia w rozumieniu tego przepisu, jeżeli orzeczenie prowadzące do skutku równoważnego skutkowi tego orzeczenia arbitrażowego nie mogłoby zostać wydane przez sąd tego państwa członkowskiego bez naruszenia przepisów i podstawowych celów tego rozporządzenia, w szczególności względnej skuteczności klauzuli arbitrażowej umieszczonej w rozpatrywanej umowie ubezpieczenia i norm dotyczących zawisłości sporu ujętych w art. 27 tego rozporządzenia, przy czym wyrok ten nie może w tym przypadku stać na przeszkodzie we wspomnianym państwie członkowskim uznaniu orzeczenia wydanego przez sąd w innym państwie członkowskim.

2)

Artykuł 34 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że przy założeniu, iż art. 34 pkt 3 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do wyroku powtarzającego treść orzeczenia arbitrażowego, nie można odmówić uznania lub wykonania orzeczenia pochodzącego z innego państwa członkowskiego z powodu sprzeczności z porządkiem publicznym na tej podstawie, że orzeczenie to naruszałoby powagę rzeczy osądzonej przysługującą temu wyrokowi.

---

(1)  Dz.U. C 110 z 29.3.2021.

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2022 r. – SGL Carbon SE (C-65/21 P), Química del Nalón SA, dawniej Industrial Química del Nalón SA (C-73/21 P), Deza a.s. (C-74/21 P), Bilbaína de Alquitranes SA (C-75/21 P)/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Europejska Agencja Chemikaliów

(Sprawy połączone C-65/21 P i od C-73/21 P do C-75/21 P) (1)

(Odwołania - Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie substancji i mieszanin - Rozporządzenie (UE) nr 944/2013 - Zaklasyfikowanie wysokotemperaturowej smoły węglowej do substancji o toksyczności ostrej kategorii 1 dla środowiska wodnego (H400) i substancji o toksyczności przewlekłej kategorii 1 dla środowiska wodnego (H410) - Stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)

(2022/C 303/08)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: SGL Carbon SE (C-65/21 P), Química del Nalón SA, dawniej Industrial Química del Nalón SA (C-73/21 P), Deza a.s. (C-74/21 P), Bilbaína de Alquitranes SA (C-75/21 P) (przedstawiciele: adwokaci M. Grunchard, P. Sellar i K. Van Maldegem)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, R. Lindenthal i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: L. Aguilera Ruiz i M.J. Ruiz Sánchez, pełnomocnicy), Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: W. Broere, M. Heikkilä i S. Mahoney, pełnomocnicy)

Sentencja

1)	Odwołania zostają oddalone.

2)	SGL Carbon SE, Química del Nalón SA, Deza a.s. i Bilbaína de Alquitranes SA zostają obciążone, poza ich własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

3)	Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles – Belgia) – Port de Bruxelles, Région de Bruxelles-Capitale/Infrabel SA

(Sprawa C-229/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transeuropejska sieć transportowa - Rozporządzenie (UE) nr 1315/2013 - Artykuł 15 ust. 1 - Infrastruktura transportu wodnego śródlądowego - Porty śródlądowe - Obowiązek połączenia przez państwo członkowskie portów śródlądowych z infrastrukturą transportu drogowego lub transportu kolejowego - Likwidacja połączenia z jednym z tych dwóch rodzajów infrastruktury transportowej - Warunki)

(2022/C 303/09)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący apelację: Port de Bruxelles, Région de Bruxelles-Capitale

Druga strona postępowania: Infrabel SA

przy udziale: FIF-FSI (Fonds d’Infrastructure Ferroviaire) SA, État belge, Région de Bruxelles-Capitale, Port de Bruxelles SA, Lineas SA

Sentencja

Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylającego decyzję nr 661/2010/UE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy port śródlądowy, który wchodzi w skład sieci bazowej w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, ma połączenia zarówno z infrastrukturą transportu drogowego, jak i z infrastrukturą transportu kolejowego, stoi on na przeszkodzie – chyba że zachodzą wyjątkowe okoliczności – likwidacji jednego z tych dwóch rodzajów połączeń. Brak utrzymywania przedmiotowego połączenia wynikający z naruszenia tego przepisu lub waloryzacja ekonomiczna terenów zajmowanych przez tę infrastrukturę nie stanowią takich okoliczności.

---

(1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Zamestnik-ministar na regionalnoto razvitie i blagoustroystvoto i rakovoditel na Upravlyavashtia organ na Operativna programa „Regioni v rastezh” 2014–2020/Obshtina Razlog

(Sprawa C-376/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień publicznych - Rozporządzenie (UE, Euratom) 2018/1046 - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 - Brak możliwości zastosowania do zamówień publicznych udzielanych przez państwa członkowskie i finansowanych ze środków pochodzących z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych - Dyrektywa 2014/24/UE - Bezpośrednie i bezwarunkowe odesłanie w ustawodawstwie krajowym do przepisów prawa Unii - Możliwość zastosowania do zamówienia, którego szacunkowa wartość jest niższa od progu określonego w dyrektywie - Artykuł 32 ust. 2 lit. a) - Możliwość wystosowania przez instytucję zamawiającą zaproszenia do udziału w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji do jednego tylko wykonawcy po stwierdzeniu bezskuteczności wcześniejszej procedury otwartej - Obowiązek zachowania pierwotnych warunków zamówienia bez wprowadzania istotnych zmian)

(2022/C 303/10)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Zamestnik-ministar na regionalnoto razvitie i blagoustroystvoto i rakovoditel na Upravlyavashtia organ na Operativna programa „Regioni v rastezh” 2014–2020

Druga strona postępowania kasacyjnego: Obshtina Razlog

Sentencja

1)

Artykuł 160 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012, oraz art. 102 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego organizowanych przez instytucje zamawiające państw członkowskich, nawet gdy zamówienia te są finansowane ze środków pochodzących z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych.

2)

Artykuł 32 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, zmienionej rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/2170 z dnia 24 listopada 2015 r., w związku z art. 18 ust. 1 tej dyrektywy, zmienionej rozporządzeniem delegowanym 2015/2170, należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca może w ramach procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji zwrócić się do jednego tylko wykonawcy, gdy w procedurze tej powtórzono bez istotnych zmian pierwotne warunki zamówienia wskazane we wcześniejszej procedurze otwartej, którą zamknięto ze względu na to, że jedyna złożona oferta była nieodpowiednia, nawet jeżeli przedmiot danego zamówienia obiektywnie nie wykazuje specyfiki uzasadniającej powierzenie jego wykonania wyłącznie owemu wykonawcy.

---

(1)  Dz.U. C 391 z 27.9.2021.

Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 czerwca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – OF/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)

(Sprawa C-728/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Unii - Nieprawidłowości w odniesieniu do prawa Unii - Postępowanie w sprawie nieprawidłowości - Termin przedawnienia - Przerwanie biegu - Akt odnoszący się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości - Pojęcie - Sprawozdanie z kontroli stwierdzające wystąpienie nieprawidłowości)

(2022/C 303/11)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: OF

Druga strona postępowania: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)

Sentencja

Artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że sprawozdanie z kontroli na miejscu, które ogranicza się do wskazania wystąpienia nieprawidłowości bez wzmianki o jakimkolwiek zamiarze wszczęcia dochodzenia lub postępowania w sprawie tej nieprawidłowości, można wszakże uznać za „akt odnoszący się do dochodzenia lub postępowania” w rozumieniu tego przepisu, który może przerwać bieg określonego w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia terminu przedawnienia, jeżeli sprawozdanie to określa w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości.

---

(1)  Data wpływu: 30.11.2021.

Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 22 października 2021 r. w sprawie T-22/21 Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior/Komisja, wniesione w dniu 3 stycznia 2022 r. przez Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL

(Sprawa C-3/22 P)

(2022/C 303/12)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL (przedstawiciel: D. Luff i R. Sciaudone, avvocato)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2022 r. Trybunał (ósma izba) orzekł, że odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne i że Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior SL pokrywa własne koszty.

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2021 r. w sprawie T-683/20, Legero Schuhfabrik GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 2 marca 2022 r. przez Legero Schuhfabrik GmbH

(Sprawa C-153/22 P)

(2022/C 303/13)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Legero Schuhfabrik GmbH (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Rieker Schuh AG

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. odwołań) oddalił odwołanie i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami postępowania.

Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2021 r. w sprawie T-682/20 Legero Schuhfabrik GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 2 marca 2022 r. przez Legero Schuhfabrik GmbH

(Sprawa C-154/22 P)

(2022/C 303/14)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Legero Schuhfabrik GmbH (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt)

Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Rieker Schuh AG

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2022 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i nakazał wnoszącej odwołanie pokrycie własnych kosztów.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Târgu-Mureş (Rumunia) w dniu 8 kwietnia 2022 r. – Societatea Civilă Profesională de Avocaţi AB & CD/Consiliul Judeţean Suceava i in.

(Sprawa C-252/22)

(2022/C 303/15)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Târgu Mureş

Strony

Strona skarżąca: Societatea Civilă Profesională de Avocaţi AB & CD

Druga strona postępowania: Consiliul Județean Suceava, Președintele Consiliului Județean Suceava, Agenția pentru Protecția mediului Bacău, Consiliul Local al Comunei Pojorâta

Interwenient: QP

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 47 [akapit pierwszy karty] w związku z art. 19 [ust. 1 akapit drugi TUE] i art. 2 pkt 4 w związku z art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus (Dania) w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE (1) z dnia 17 lutego 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że do zakresu pojęcia „społeczeństwo” zalicza się podmiot prawny, jakim jest zawodowe stowarzyszenie adwokatów, które nie powołuje się na naruszenie jakiegokolwiek prawa lub interesu tego podmiotu prawnego, ale raczej na naruszenie praw i interesów osób fizycznych, adwokatów tworzących tę formę organizacji zawodu, [oraz] czy taki podmiot może być zrównany, w rozumieniu art. 2 pkt 4 konwencji, z grupą osób fizycznych działających poprzez stowarzyszenie lub organizację?

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, mając na uwadze [tak] cele art. 9 ust. 3 konwencji, jak i cel w postaci skutecznej ochrony sądowej praw przyznanych na mocy prawa Unii, czy art. 9 ust. 3 konwencji oraz art. 47 [akapit pierwszy i drugi karty] w związku z art. 19 [ust. 1 akapit drugi TUE] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który uzależnia dostęp do wymiaru sprawiedliwości takiego zawodowego stowarzyszenia adwokatów od udowodnienia własnego interesu lub od okoliczności, że celem wszczęcia postępowania jest ochrona sytuacji prawnej bezpośrednio związanej z tym celem, dla którego taka forma organizacji została utworzona, w tym przypadku, stowarzyszenie adwokatów?

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze i drugie pytanie, lub niezależnie od odpowiedzi na te dwa pytania, czy art. 9 ust. 3, 4 [i] 5 konwencji i art. 47 [akapit pierwszy i drugi karty] w związku z art. 19 [ust. 1 akapit drugi TUE] należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie, iż odpowiedni i prawnie skuteczny środek zaradczy, włączając w to orzeczenie sądowe, „ma być niedyskryminacyjny ze względu na koszty”, zakłada zasady i/lub kryteria ograniczenia kosztów obciążających przegrywającą stronę procesową w tym sensie, że sąd krajowy musi zapewnić poszanowanie wymogu kosztu, który nie jest dyskryminacyjny, biorąc pod uwagę [zarówno] interes osoby, która zamierza chronić własne prawa, jak i interes ogólny związany z ochroną środowiska?

---

(1)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. 2005, L 124, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 20 kwietnia 2022 r. – CRRC Qingdao Sifang CO LTD, Astra Vagoane Călători SA/Autoritatea pentru Reformă Feroviară, Alstom Ferroviaria SpA

(Sprawa C-266/22)

(2022/C 303/16)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Bucureşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CRRC Qingdao Sifang CO LTD, Astra Vagoane Călători SA

Druga strona postępowania: Autoritatea pentru Reformă Feroviară, Alstom Ferroviaria SpA

Pytania prejudycjalne

1)

Czy zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, w drodze których dokonano transpozycji art. 25 dyrektywy 2014/24/UE (1), w sprawie zamówień publicznych ze skutkiem od dnia 5 kwietnia 2021 r. i które ustanowiły, że wykonawcy niepodlegający tym przepisom prawa Unii mogą nadal uczestniczyć w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego, tylko jeżeli złożyli oferty do dnia wejścia w życie tej zmiany przepisów?

2)

Czy ustanowione w art. 18 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 13 i art. 49 dyrektywy 2014/24/UE w sprawie zamówień publicznych zasady równego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności stoją na przeszkodzie wykluczeniu oferenta na podstawie aktu prawnego mającego moc ustawy, przyjętego przez rząd państwa członkowskiego, który to akt prawny ustanawia nowy przepis zmieniający definicję wykonawcy po opublikowaniu ogłoszenia o zamówieniu dotyczącego postępowania o udzielenie zamówienia, w którym uczestniczy ten wykonawca?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko IP, DD, ZI, SS, HYa

(Sprawa C-269/22)

(2022/C 303/17)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Spetsializiran nakazatelen sad

Oskarżeni

IP, DD, ZI, SS, HYa

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 47 ust. 2 karty, który ustanawia wymóg bezstronnego sądu, i art. 48 ust. 1 karty, w którym zawarta jest zasada domniemania niewinności, stoją na przeszkodzie złożeniu na podstawie art. 267 TFUE wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, w którym uznaje się za ustalone pewne czyny oskarżonych, jeżeli sąd przed złożeniem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zachował wszystkie gwarancje procesowe, które należy zachować w związku z orzeczeniem co do istoty sprawy?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 26 kwietnia 2022 r. – DZ, EO, YV, YE i MP/Ministerstvo vnútra Slovenskej republiky

(Sprawa C-283/22)

(2022/C 303/18)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Okresný súd Prešov

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: DZ, EO, YV, YE i MP

Strona pozwana: Ministerstvo vnútra Slovenskej republiky

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba, — która znajduje się poza pokładem śmigłowca przewoźnika lotniczego Wspólnoty, ale podczas lotu śmigłowca jest zawieszona na linie dźwigowej jako integralnym wyposażeniu (czy też jako części składowej) śmigłowca i która uniosła się wraz ze śmigłowcem (wskutek zawieszenia na linie dźwigowej); — która była przewożona na podstawie bezpłatnego przewozu wykonywanego przez państwo (państwowy śmigłowiec używany w służbach policyjnych) jako przewoźnika w ramach „umowy przewozu” między przewoźnikiem lotniczym (eskadrą państwową) a pracodawcą osoby wykonującej zadanie specjalne [mianowicie na podstawie uznesenie vlády Slovenskej republiky č. 411/2006 Z.z., z 10. mája 2006 k návrhu zásad vykonávania letov lietadiel v policajných službách (uchwały rządu Republiki Słowackiej nr 411/2006 z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie projektu zasad wykonywania lotów statków powietrznych w służbach policyjnych) i nariadenie Ministerstva vnútra Slovenskej republiky č. 50/2012 zo dňa 14 marca 2012 o vyžadovaní a schvaľovaní letov (zarządzenia ministerstwa spraw wewnętrznych Republiki Słowackiej nr 50/2012 z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie zapotrzebowania na loty i ich zatwierdzenia), które przewidywały, że statek powietrzny przewoźnika lotniczego będzie wykonywał loty w celu zapewnienia realizacji zadań pracodawcy danej osoby]; — celem przewozu było wykonanie zadania specjalnego, takiego jak zadanie będące przedmiotem postępowania głównego {realizacja zadania służbowego polegającego na specjalistycznym szkoleniu funkcjonariuszy Hasičský a záchranný zbor (jednostki gaśniczo-ratowniczej) przy użyciu sprzętu lotniczego (śmigłowca) w postaci ćwiczenia wciągania dźwigiem ratownika i [ratowanego]}, i — która uczestniczyła w wykonaniu zadania jako szkolący się członek modułu gaśniczego, przymocowany na polecenie pilota i operatora śmigłowca do śmigłowca za pomocą liny dźwigowej jako integralnego wyposażenia (czy też części składowej) śmigłowca, i podczas wykonywanego lotu miała zostać wciągnięta dźwigiem na pokład śmigłowca, a) jest pasażerem czy b) należy do członków załogi statku powietrznego albo członków personelu pokładowego?

2)

Czy art. 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. na podstawie art. 300 ust. 2 WE i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE (2) z dnia 5 kwietnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach wskazanych w pytaniu pierwszym daną osobę uznaje się za a) pasażera czy b) za członka załogi statku powietrznego albo za członka personelu pokładowego?

3)

Czy użycie państwowego śmigłowca w dniu 10 maja 2017 r. można uznać za przewóz w rozumieniu art. 2 ust. 1 [i] art. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. na podstawie art. 300 ust. 2 WE i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r.?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 138, s. 1.

(2)  Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. 2001, L 194, s. 38).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2022 r. – KBC Verzekeringen NV/P&V Verzekeringen CVBA

(Sprawa C-286/22)

(2022/C 303/19)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van Cassatie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: KBC Verzekeringen NV

Strona przeciwna: P&V Verzekeringen CVBA

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 1 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1), w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2021/2118 z dnia 24 listopada 2021 r. zmieniającą tę dyrektywę (2), który definiuje „pojazd” jako „każdy pojazd silnikowy przeznaczony do podróżowania lądem oraz napędzany siłą mechaniczną, który nie porusza się po szynach, oraz każdą przyczepę zespoloną lub nie” należy rozumieć w ten sposób, że rower elektryczny („speed pedelec”), którego silnik zapewnia jedynie wspomaganie pedałowania w taki sposób, że nie może on poruszać się samodzielnie, bez użycia siły mięśni, ale wyłącznie przy użyciu siły silnika oraz siły mięśni, a także rower elektryczny wyposażony w funkcję boost, która polega na tym, że rower po naciśnięciu przycisku boost przyspiesza bez użycia pedałów do prędkości 20 km/h, jednak, aby możliwe było użycie tej funkcji boost, konieczne jest także użycie siły mięśni, nie są pojazdami w rozumieniu tej dyrektywy?

---

(1)  Dz.U. 2009, L 263, s. 11.

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2118 z dnia 24 listopada 2021 r. zmieniająca dyrektywę 2009/103/WE w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, Dz.U. 2021, L 430, s. 1.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 11 maja 2022 r. – „Consortium Remi Group” AD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

(Sprawa C-314/22)

(2022/C 303/20)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie:„Consortium Remi Group”

Druga strona postępowania kasacyjnego: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

Pytania prejudycjalne

1)

Czy w wypadku odstępstwa na podstawie art. 90 ust. 2 dyrektywy VAT (1) zasada neutralności i art. 90 tej dyrektywy sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 129 ust. 1 zdanie drugie Danachno-osiguritelen protsesualen kodeks (kodeksu postępowania w sprawach podatkowych i ubezpieczeń społecznych), który przewiduje termin zawity na złożenie wniosku o zaliczenie lub zwrot podatku zafakturowanego przez podatnika z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług w przypadku całkowitego lub częściowego braku zapłaty przez odbiorcę dostawy lub usługi?

2)

Czy niezależnie od odpowiedzi na pytanie pierwsze w okolicznościach postępowania głównego warunkiem koniecznym dla uznania prawa do obniżenia podstawy opodatkowania zgodnie z art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT jest to, by podatnik przed złożeniem wniosku o zwrot podatku skorygował wystawioną przez siebie fakturę w zakresie wykazanego podatku VAT z powodu całkowitego lub częściowego braku zapłaty ceny za dostawę lub usługę przez odbiorcę faktury?

3)

W zależności od odpowiedzi na dwa pierwsze pytania: w jaki sposób należy interpretować art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT przy ustalaniu momentu, w którym powstaje przyczyna obniżenia podstawy opodatkowania, gdy ma miejsce całkowity lub częściowy brak zapłaty ceny, a z powodu odstępstwa od art. 90 ust. 1 brak jest przepisu krajowego?

4)

W jaki sposób należy stosować rozważania zawarte w wyrokach z dnia 27 listopada 2017 r., Enzo Di Maura (C-246/16 (2), ECLI:EU:C:2017:887, pkt 21–27) oraz z dnia 3 lipca 2019 r., UniCredit Leasing (C-242/18 (3), ECLI:EU:C:2019:558, pkt 62 i 65), jeżeli prawo bułgarskie nie zawiera szczególnych warunków stosowania odstępstwa zgodnie z art. 90 ust. 2 dyrektywy VAT?

5)

Czy zasada neutralności i art. 90 dyrektywy VAT sprzeciwiają się praktyce podatkowej i ubezpieczeniowej, zgodnie z którą w przypadku braku zapłaty korekta wykazanego na fakturze podatku nie jest dozwolona, zanim odbiorca towaru lub usługi, o ile jest on podatnikiem, nie zostanie powiadomiony o anulowaniu podatku, tak aby skorygował on pierwotnie dokonane przez siebie odliczenie?

6)

Czy wykładnia art. 90 ust. 1 dyrektywy pozwala przyjąć, że ewentualne prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w przypadku całkowitego lub częściowego braku zapłaty uzasadnia powstanie prawa do zwrotu zapłaconego przez dostawcę podatku od wartości dodanej wraz z odsetkami za zwłokę i od jakiej daty?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

(2)  Dz.U. 2018, C 22, s. 9.

(3)  Dz.U. 2019, C 305, s. 18.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna (Bułgaria) w dniu 13 maja 2022 r. – TS, HI/Ministar na zemedelieto, hranite i gorite

(Sprawa C-325/22)

(2022/C 303/21)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administrativen sad – Varna

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: TS, HI

Druga strona postępowania: Ministar na zemedelieto, hranite i gorite

Pytania prejudycjalne

1.

Czy beneficjent pomocy państwa przyznanej niezgodnie z prawem w drodze umowy zamiany, na mocy której uzyskał grunty na obszarze leśnym (prywatna własność państwowa), jest wyłączony z definicji „przedsiębiorstwa”, jeżeli według rocznych sprawozdań finansowych prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów i usług na danym rynku, ale zgodnie z motywem 127 decyzji Komisji Europejskiej (1) ani bezpośrednio ani pośrednio nie prowadzi działalności gospodarczej na gruntach nabytych w wyniku zamiany, ponieważ prawo krajowe przewiduje obiektywny zakaz, który uniemożliwia mu zmianę przeznaczenia gruntu i zabudowanie lub sprzedaż gruntu wydzielonego z zasobu leśnego?

2.

Czy art. 107 TFUE należy interpretować i stosować w taki sposób, że w odniesieniu do statusu „przedsiębiorstwa” i przy stosowaniu kryteriów obowiązujących w odniesieniu do „przedsiębiorstwa” projekt inwestycyjny wnioskowany i faktycznie opisany przez beneficjenta pomocy publicznej otrzymanej niezgodnie z prawem, który to projekt ma być zrealizowany na uzyskanym w drodze zamiany państwowym gruncie w obszarze leśnym i służy jako przesłanka wszczęcia kolejnego postępowania w sprawie wydzielenia gruntów uzyskanych w wyniku zabudowy, a także podlega uwzględnieniu w odniesieniu do zgromadzonych danych dotyczących zakończonej pierwszej fazy postępowania administracyjnego w sprawie uprzednich uzgodnień jako okoliczność istotna z prawnego punktu widzenia, mimo że obiektywna niemożność realizacji projektu inwestycyjnego wystąpiła ze względu na nałożone moratorium parlamentarne i wprowadzony w związku z tym przepis ustawowy, który zawiera wyraźny zakaz zmiany przeznaczenia i zabudowy gruntów nabytych od państwa?

3.

Czy art. 107 TFUE i art. 16 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 (2) należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak § 1a pkt 2 i 4 (przepisy uzupełniające) Zakon za darzhavnata sobstvenost, które dla celów ustalenia wysokości pomocy publicznej otrzymanej w wyniku zamiany gruntów na obszarze leśnym (prywatna własność państwowa) uniemożliwiają stosowanie ceny rynkowej za nieruchomości poprzez określenie czynników rynkowych oraz kryteriów oceny dla kalkulacji prowadzących do odchylenia od rzeczywistej wartości nieruchomości i że takie uregulowanie krajowe jest sprzeczne w tym rozumieniu z zasadą skuteczności?

---

(1)  Decyzja Komisji (UE) 2015/456 z dnia 5 września 2014 r. w sprawie programu pomocy nr SA.26212 (11/C) (ex 11/NN – ex CP 176/A/08) i SA.26217 (11/C) (ex 11/NN – ex CP 176/B/08) wdrożonego przez Republikę Bułgarii w kontekście zamiany gruntów leśnych [notyfikowana jako dokument pod sygnaturą C(2014) 6207]).

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 maja 2022 r. – Feudi di San Gregorio Aziende Agricole SpA/Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-341/22)

(2022/C 303/22)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Feudi di San Gregorio Aziende Agricole SpA

Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112 (1), można interpretować w ten sposób, że pozbawia on statusu podatnika, a w konsekwencji prawa do odliczenia lub zwrotu zapłaconego VAT podmiot, który dokonuje aktywnych transakcji istotnych dla celów VAT w wymiarze uznanym za nieodpowiedni, ponieważ jest on zbyt niski w stosunku do tego, czego można racjonalnie oczekiwać w odniesieniu do aktywów, jakimi podmiot ten dysponuje przez trzy kolejne lata, zgodnie z kryteriami określonymi w ustawie, oraz który nie jest w stanie wykazać w celu uzasadnienia tej okoliczności istnienia obiektywnych sytuacji stanowiących przeszkodę?

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 167 dyrektywy 2006/112 oraz ogólne zasady neutralności VAT i proporcjonalności ograniczenia prawa do odliczenia VAT sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które w drodze art. 30 ust. 4 ustawy nr 724 z 1994 r. odmawia prawa do odliczenia VAT zapłaconego z tytułu nabycia, jego zwrotu lub wykorzystania w kolejnym okresie podatkowym podatnikowi, który przez trzy kolejne okresy podatkowe dokonuje aktywnych transakcji istotnych dla celów VAT w wymiarze uznanym za nieodpowiedni, ponieważ jest on zbyt niski w stosunku do tego, czego można racjonalnie oczekiwać w odniesieniu do aktywów, jakimi podmiot ten dysponuje przez trzy kolejne lata, zgodnie z kryteriami określonymi w ustawie, oraz który nie jest w stanie wykazać w celu uzasadnienia tej okoliczności istnienia obiektywnych sytuacji stanowiących przeszkodę?

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy przyjęte w Unii Europejskiej zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które w drodze art. 30 ust. 4 ustawy nr 724 z 1994 r. odmawia prawa do odliczenia VAT zapłaconego z tytułu nabycia, jego zwrotu lub wykorzystania w kolejnym okresie podatkowym podatnikowi, który przez trzy kolejne okresy podatkowe dokonuje aktywnych transakcji istotnych dla celów VAT w wymiarze uznanym za nieodpowiedni, ponieważ jest on zbyt niski w stosunku do tego, czego można racjonalnie oczekiwać w odniesieniu do aktywów, jakimi podmiot ten dysponuje przez trzy kolejne lata, zgodnie z kryteriami określonymi w ustawie, oraz który nie jest w stanie wykazać w celu uzasadnienia tej okoliczności istnienia obiektywnych sytuacji stanowiących przeszkodę?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 3 czerwca 2022 r. – AHY/The Minister for Justice

(Sprawa C-359/22)

(2022/C 303/23)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AHY

Strona przeciwna: The Minister for Justice

Pytania prejudycjalne

1)

Czy prawo do skutecznego środka zaskarżenia w formie odwołania od „decyzji o przekazaniu” lub wniosku o jej ponowne rozpoznanie, z powodów faktycznych lub prawnych, zgodnie z przepisami art. 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 (1) z dnia 26 czerwca 2013 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem Dublin III”), obejmuje prawo do takiego skutecznego środka zaskarżenia od decyzji podjętej przez państwo członkowskie na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III w związku ze skorzystaniem z przyznanego mu w art. 17 ust. 1 uprawnienia dyskrecjonalnego do rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wniesionego w tym państwie przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, nawet jeżeli za takie rozpatrzenie nie jest ono odpowiedzialne na podstawie kryteriów ustanowionych w rozporządzeniu Dublin III?

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: a) czy wynika z tego, że wnioskujące państwo członkowskie nie może wykonać decyzji o przekazaniu do chwili rozstrzygnięcia złożonego przez wnioskodawcę wniosku o skorzystanie z uprawnienia dyskrecjonalnego przyznanego w art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III? b) czy przepisy art. 27 ust. 3, który zobowiązuje państwa członkowskie do zastosowania w ich krajowych porządkach prawnych jednego z trzech wariantowych modeli skutku zawieszającego na użytek odwołań od decyzji o przekazaniu lub wniosków o ich ponowne rozpoznanie, odnoszą się również do środka zaskarżenia decyzji na podstawie art. 17 ust. 1, w której odmawia się skorzystania z możliwości przejęcia odpowiedzialności za wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej (zwanej dalej „decyzją odmowną na podstawie art. 17”)? c) czy jeżeli żadne konkretne uregulowanie krajowe nie wprowadza jednego z trzech wariantowych modeli skutku zawieszającego, o których mowa w art. 27 ust. 3, to czy w przypadku zaskarżenia decyzji odmownej na podstawie art. 17 sądy rozpatrujące taki środek zaskarżenia są zobowiązane do nadania w prawie krajowym skutku zawieszającego w oparciu o jeden z tych trzech wariantowych modeli, a jeżeli tak, to w oparciu o który z tych modeli? d) czy wszystkie środki zaskarżenia o skutku zawieszającym, o których mowa w art. 27 ust. 3, należy traktować jako powodujące zawieszenie biegu terminu wykonania decyzji o przekazaniu na podstawie art. 29 ust. 1 rozporządzenia Dublin III?

3)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: a) czy prawo do skutecznego środka prawnego zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej uniemożliwia wnioskującemu państwu członkowskiemu wykonanie decyzji o przekazaniu do chwili rozpatrzenia złożonego przez wnioskodawcę wniosku o skorzystanie z uprawnienia dyskrecjonalnego na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III? b) czy prawo do skutecznego środka prawnego zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej uniemożliwia wnioskującemu państwu członkowskiemu wykonanie decyzji o przekazaniu do chwili rozstrzygnięcia w przedmiocie środka zaskarżenia w trybie kontroli sądowej od decyzji odmownej na podstawie art. 17, który został wniesiony zgodnie z przepisami prawa krajowego? c) alternatywnie – czy środek zaskarżenia w trybie kontroli sądowej od decyzji odmownej na podstawie art. 17, wniesiony zgodnie z przepisami prawa krajowego, powoduje zawieszenie biegu terminu wykonania decyzji o przekazaniu na podstawie art. 29 ust. 1 rozporządzenia Dublin III lub wywołuje innego rodzaju skutek zawieszający w odniesieniu do decyzji o przekazaniu?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 kwietnia 2022 r. w sprawie T-735/20, Planistat Europe i Charlot/Komisja, wniesione w dniu 6 czerwca 2022 r. przez Planistat Europe i Hervé-Patricka Charlota

(Sprawa C-363/22 P)

(2022/C 303/24)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Planistat Europe, Hervé-Patrick Charlot (przedstawiciel: adwokat F. Martin Laprade)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

—	utrzymanie w mocy wyroku Sądu w zakresie, w jakim uznał on za częściowo dopuszczalną skargę o odszkodowanie za szkody poniesione przez wnoszących odwołanie w wyniku zniesławiających doniesień;

—	uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim uznał on część skargi wnoszących odwołanie za przedawnioną oraz w zakresie, w jakim oddalił skargę z tytułu odpowiedzialności pozaumownej; a w konsekwencji:

—	stwierdzenie, że Komisja poniosła odpowiedzialność pozaumowną;

—	zasądzenie od Komisji kwoty 150 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez Hervé-Patricka Charlota;

—	zasądzenie od Komisji kwoty 11 600 000 EUR z tytułu szkody majątkowej poniesionej przez wnoszących odwołanie;

—	nakazanie Komisji publicznego przyznania się do popełnionego błędu w celu rehabilitacji wizerunku i dobrego imienia wnoszących odwołanie;

—	obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący je podnoszą trzy zarzuty.

W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi naruszenie prawa w związku z przeinaczeniem zdarzenia, które doprowadziło do powstania szkody, na którą powołują się wnoszący odwołanie, poprzez pominięcie okoliczności, że krzywda była również wynikiem nagłośnienia w mediach zarzutów przedstawionych organom karnym oraz poprzez stwierdzenie, że szkoda materialna wynikała wyłącznie z rozwiązania umów zawartych z Komisją.

To naruszenie doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, że część żądań wnoszących odwołanie uległa przedawnieniu.

Sąd nie zastosował również prawidłowo normy prawnej dotyczącej sposobu obliczania terminu przedawnienia.

Drugi zarzut dotyczy również tego, że Sąd dopuścił się błędu w ocenie bezprawności zniesławienia. Pierwsza część tego zarzutu dotyczy naruszenia podstawowej zasady prawa do poszanowania życia prywatnego; druga część dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji.

Trzeci i ostatni zarzut dotyczy naruszenia prawa przez Sąd w zakresie badania rzeczywistego wystąpienia szkody i istnienia związku przyczynowego.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-326/17, Air Canada/Komisja, wniesione w dniu 7 czerwca 2022 r. przez Air Canada

(Sprawa C-367/22 P)

(2022/C 303/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: Air Canada (przedstawiciele: T. Soames, avocat i I.-Z. Prodromou-Stamoudi, dikigoros)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania strony wnoszącej odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku;

—

stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”) lub tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności jednego z art. 1 pkt 1 lit. a), 1 pkt 2 lit. a), 1 pkt 3 lit. a) i 1 pkt 4 lit. a) lub więcej;

—	stwierdzenie nieważności art. 3 lub tytułem żądania ewentualnego znaczne obniżenie grzywny nałożonej na Air Canada;

—	tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału; oraz

—	obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem oraz pozostałymi dwoma trzecimi kosztów postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca je storna podnosi trzy zarzuty.

W ramach zarzutu pierwszego, który dzieli się na dwie części, strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy ocenie kompetencji Komisji w zakresie stwierdzania i sankcjonowania naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.

Sąd w sposób oczywisty naruszył prawo, stwierdzając, że art. 101 ust. 1 TFUE może być stosowany do zachowań obejmujących koordynację cen poza UE wyłącznie na podstawie kryterium kwalifikowanych skutków, bez konieczności oceny, czy celem lub skutkiem tych zachowań jest ograniczenie lub zakłócenie konkurencji na rynku wewnętrznym.

Sąd w sposób oczywisty naruszył prawo, badając dokonaną w decyzji oceny skutków koordynacji w odniesieniu do usług przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących, ponieważ i) niewłaściwie zastosował lub pomylił właściwe orzecznictwo dotyczące oceny antykonkurencyjnych skutków wynikających z naruszenia prawa konkurencji przez cel w kontekście dochodzenia kompetencji do zastosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG; (ii) uznał, że Komisja spełniła kryterium kwalifikowanych skutków, podczas gdy nie wypełniła ona ciążącego na niej obowiązku dokonania prawidłowej oceny lub w ogóle nie oceniła dowodów niezbędnych do ustalenia kompetencji w odniesieniu do połączeń przychodzących, aby spełnić kryterium ustalone w decyzji; (iii) naruszył prawo odwracając ciężar dowodu i zarzucił Air Canada jakoby nie dostarczyła dowodu na przeciwieństwo istnienia skutków, których w decyzji nigdy nawet nie stwierdzono; (iv) zastąpił własne rozumowanie rozumowaniem Komisji w odniesieniu do tego, jak i dlaczego kryterium kwalifikowanych skutków miało zostać spełnione; (v) naruszył prawo Air Canada do obrony, dokonując oceny legalności decyzji na podstawie argumentów, wykładni i analizy przedstawionych po raz pierwszy w trakcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności; (vi) niewłaściwie zastosował lub pomylił właściwe orzecznictwo dotyczące jednolitego i ciągłego naruszenia; oraz (vii) nie dokonał właściwej kontroli zawartej w decyzji oceny skutków jednolitego i ciągłego naruszenia jako całości.

W ramach zarzutu drugiego strona wnosząca odwołanie podnosi oczywiste naruszenie prawa w dokonanej przez Sąd ocenie odpowiedzialności Air Canada za połączenia, których nigdy nie obsługiwała lub których zgodnie z prawem nie mogła obsługiwać, ponieważ Sąd i) zastąpił własne rozumowanie Komisji zawartym w decyzji i tym samym zajął stanowisko sprzeczne z samą treścią decyzji; (ii) naruszył prawo Air Canada do obrony, opierając się na argumentach, wykładni i analizie, które nigdy nie zostały przedstawione Air Canada w toku postępowania administracyjnego; (iii) nie uzasadnił w sposób wystarczająco jasny i jednoznaczny swoich wniosków końcowych; oraz (iv) zastosował nieistotne dla sprawy orzecznictwo, a w każdym razie zastosowała je w sposób niewłaściwy.

W trzecim zarzucie strona wnosząca odwołanie podnosi oczywiste naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd nie ocenił z urzędu braku kompetencji czasowej Komisji do nałożenia grzywny na Air Canada po upływie terminu przedawnienia.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 8 czerwca 2022 r. – Skatteministeriet / Danish Fluid System Technologies A/S

(Sprawa C-368/22)

(2022/C 303/26)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Skatteministeriet (duńskie ministerstwo ds. podatków)

Druga strona postępowania: Danish Fluid System Technologies A/S

Pytanie prejudycjalne

Czy podpozycję 7307 22 10 Nomenklatury scalonej Wspólnej taryfy celnej, zmienionej załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona artykuły takie jak te, które są przedmiotem postępowania głównego?

---

(1)  Dz.U. 2010, L 284, s. 1

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-338/17, Air France/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 czerwca 2022 r. przez Air France SA

(Sprawa C-369/22 P)

(2022/C 303/27)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Air France SA (przedstawiciele: A. Wachsmann, M. Blayney, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

—

Tytułem głównym, — Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; — W konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Air France SA, a także uzasadnienia jej rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim w decyzji tej nałożono na Air France SA grzywnę; oraz

—

Tytułem ewentualnym, obniżenie na podstawie art. 261 TFUE do odpowiedniej wysokości kwoty grzywny wynoszącej 182 920 000 EUR, nałożonej solidarnie na Air France-KLM i na Air France SA w art. 3 lit. b) decyzji Komisji Europejskiej nr C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów);

—	w każdym wypadku obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości, w tym kosztami poniesionymi przez Air France SA w postępowaniu przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie opiera się, tytułem głównym, na jednym zarzucie nieważności i i na podniesionych, pomocniczo, dwóch zarzutach dotyczących zmiany.

Tytułem głównym, Air France SA utrzymuje w zarzucie pierwszym, że Sąd nie dokonał właściwej oceny kompetencji Komisji do stosowania art. 101 TFUE do usług w ramach połączeń przychodzących (inbound), to znaczy z państwa trzeciego do EOG. Air France SA utrzymuje, że oceny kwalifikowanych skutków dokonano z naruszeniem prawa i że Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia.

Pomocniczo, Air France SA utrzymuje w zarzucie drugim, że Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia i zasadę równego traktowania w odniesieniu do uwzględnienia systemów regulacyjnych.

W zarzucie trzecim i ostatnim Air France SA twierdzi, że Sąd naruszył prawo, gdy dokonał przeniesienia ciężaru dowodu poprzez uznanie nieprzerwanego uczestnictwa Air France SA w naruszeniu w okresie między 7 grudnia 1999 r. a 14 lutego 2006 r.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-337/17, Air France-KLM/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 czerwca 2022 r. przez Air France-KLM

(Sprawa C-370/22 P)

(2022/C 303/28)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Air France-KLM (przedstawiciele: A. Wachsmann, M. Blayney, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

—

Tytułem głównym, — Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; — W konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Air France-KLM SA, a także uzasadnienia jej rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim w decyzji tej nałożono na Air France-KLM SA grzywnę; oraz

—

Tytułem ewentualnym, obniżenie na podstawie art. 261 TFUE do odpowiedniej wysokości kwoty grzywny wynoszącej 307 360 000 EUR, nałożonej solidarnie z jednej strony na Air France-KLM, a z drugiej strony na KLM w art. 3 lit. b) i d) decyzji Komisji Europejskiej nr C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów);

—	w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości, w tym kosztami poniesionymi przez Air France-KLM SA w postępowaniu przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie opiera się, tytułem głównym, na jednym zarzucie nieważności, pomocniczo, na jednym zarzucie nieważności i na podniesionych w dalszej kolejności, posiłkowo, dwóch zarzutach dotyczących zmiany.

Tytułem głównym, Air France-KLM utrzymuje w zarzucie pierwszym, że w zaskarżonym wyroku Sąd błędnie potwierdził przypisanie jej praktyk Air France i części praktyk spółki Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (zwanej dalej „KLM”). Air France-KLM żąda w związku z tym stwierdzenia nieważności spornej decyzji.

Pomocniczo, Air France-KLM utrzymuje w zarzucie drugim, że Sąd nie dokonał właściwej oceny kompetencji Komisji do stosowania art. 101 TFUE do usług w ramach połączeń przychodzących (inbound), to znaczy z państwa trzeciego do EOG. Air France-KLM utrzymuje, że oceny kwalifikowanych skutków dokonano z naruszeniem prawa i że Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia. Air France-KLM żąda w związku z tym stwierdzenia nieważności spornej decyzji.

W dalszej kolejności, posiłkowo, Air France-KLM utrzymuje w zarzucie trzecim, że Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia i zasadę równego traktowania w odniesieniu do uwzględnienia systemów regulacyjnych.

W zarzucie czwartym i ostatnim Air France-KLM twierdzi, że Sąd naruszył prawo, gdy dokonał przeniesienia ciężaru dowodu poprzez uznanie nieprzerwanego uczestnictwa Air France w naruszeniu w okresie między 7 grudnia 1999 r. a 14 lutego 2006 r.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-344/17, Latam Airlines Group i Lan Cargo/Komisja, wniesione w dniu 9 czerwca 2022 r. przez LATAM Airlines Group SA, Lan Cargo SA

(Sprawa C-375/22 P)

(2022/C 303/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: LATAM Airlines Group SA, Lan Cargo SA (przedstawiciele: B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, Rechtsanwalt i W. Sparks, advocaat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania strony wnoszącej odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim oddala on skargę o stwierdzenie nieważności;

—

stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie w jakim dotyczy strony wnoszącej odwołanie. Tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji w części i obniżenie grzywny nałożonej na stonę wnoszącą odwołanie do kwoty, którą Sąd uzna za stosowną

—	tytułem żądania ewentualnego, jeżeli Sąd uzna, że nie może wydać ostatecznego rozstrzygnięcia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; oraz

—	obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania przed Trybunałem i Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca je storna podnosi następujące zarzuty.

Zarzut pierwszy, dotyczy oczywistych naruszeń prawa popełnionych przy ustalaniu skutków prawnych uwzględnienia zarzutu pierwszego skargi. Zamiast stwierdzić nieważność decyzji w całości, Sąd stwierdził jedynie jej częściową nieważność, nie oceniając czy dowody na podstawie których uznano, że strona wnosząca odwołanie nie ponosiła odpowiedzialności w pierwszej instancji, można było rozdzielić, mimo orzecznictwa, z którego jasno wynika, że było to właściwe kryterium.

Zarzut drugi, dotyczy oczywistych naruszeń prawa popełnionych przy oddalaniu szóstego zarzutu, dotyczącego prawa do obrony w związku z brakiem uzasadnienia przez Komisję powodu, dla którego nie przedstawiła ona zarzutów innym liniom lotniczym i usługodawcy. Ponadto Sąd przeinaczył jednoznaczne dowody przy ocenie wiadomości elektronicznej z dnia 22 lipca 2005 r., nie biorąc pod uwagę, że kluczowymi dowodami dla Sądu były działania linii lotniczych, wobec których Komisja odstąpiła od wniesienia zarzutów po wystosowaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.

Zarzut trzeci, dotyczy oczywistego naruszenia prawa przy oddaleniu trzeciej części zarzutu czwartego (część pierwsza) w odniesieniu do właściwości Komisji do dokonania określonych ustaleń.

Zarzut czwarty, dotyczy oczywistych naruszeń prawa przy oddalaniu trzeciej części zarzutu czwartego (część druga) odnoszącej się do niejednoznaczności decyzji w przedmiocie geograficznego zakresu naruszenia.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-341/17, British Airways/Komisja, wniesione w dniu 9 czerwca 2022 r. przez British Airways plc

(Sprawa C-378/22 P)

(2022/C 303/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: British Airways plc (przedstawiciele: A. Lyle-Smythe i R. O'Donoghue, advocaten, T. Sebastian, Barrister)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania strony wnoszącej odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub ewentualnie w części w jakiej oddala on zarzut czwarty oraz drugą część zarzutu siódmego podniesionego przez stronę wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji;

—	w razie gdyby Trybunał nie uchylił zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie pkt 4 sentencji wyroku w zakresie, w jakim dotyczy on zarzutu czwartego oraz drugiej części zarzutu siódmego podniesionego przez stronę wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”) w całości lub w części, a w szczególności pierwszego zdania motywu 1045 i motywu 1046 w całości; oraz

—	zasądzenie na rzecz strony wnoszącej odwołanie kosztów postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Strona wnosząca odwołanie domaga się uchylenia w całości lub w części zaskarżonego wyroku. Zaskarżony wyrok stanowi rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania skargi o stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub w części złożonej przez stronę wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji.

Na poparcie odwołania wnosząca je strona podnosi trzy następujące zarzuty.

Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo zastępując własne rozumowanie rozumowaniem Komisji i nie wskazał jakichkolwiek kwalifikowanych skutków dla konkurencji w UE/EOG. Zarzut ten składa się z dwóch części. Po pierwsze, pobieżne uzasadnienie Komisji było w oczywisty sposób niewystarczające, a Sąd naruszył prawo w sposób niedopuszczalny zastępując swoje własne, szczegółowe uzasadnienie uzasadnieniem Komisji. Po drugie, uzasadnienie Komisji, którym Sąd zastąpił swoje uzasadnienie, jest w każdym wypadku niewystarczające, ponieważ nie wskazuje na istotny i wystarczający wpływ na konkurencję w UE/EOG.

Zarzut drugi, dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, dochodząc do wniosków dotyczących skutków cenowych na znajdujących się w UE/EOG rynkach towarów stanowiących kolejny etap w procesie produkcji. Sąd przeinaczył przedstawione mu dowody, niesłusznie obarczył stronę wnoszącą odwołanie ciężarem dowodu w celu wykazania istotnych okoliczności faktycznych i przekroczył swoją właściwość zastępując własne rozumowanie całkowicie odmiennym rozumowaniem Komisji.

Zarzut trzeci, dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo i dokonał błędnej interpretacji przywołanej decyzji, opierając się na niektórych aspektach pojedynczego i ciągłego naruszenia, które wywoływało skutki na terytorium UE/EOG, w celu ustalenia swej właściwości do orzekania w przedmiocie odrębnego zachowania za granicą, co do którego nie wykazano, że wywołało kwalifikowane skutki na terytorium UE/EOG.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-350/17, Singapore Airlines i Singapore Airlines Cargo/Komisja, wniesione w dniu 9 czerwca 2022 r. przez Singapore Airlines Ltd, Singapore Airlines Cargo Pte Ltd

(Sprawa C-379/22 P)

(2022/C 303/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: Singapore Airlines Ltd, Singapore Airlines Cargo Pte Ltd (przedstawiciele: J.-P. Poitras i J. Wileur, avocats i J. Ruiz Calzado, abogado)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania strony wnoszącej odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”) w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona strony wnoszącej odwołanie lub tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie jej nieważności w części w zakresie w jakim: — podstawą art. 1 pkt 2 lit. (q)/(r) i art. 1 pkt 3 lit. q)/r) decyzji jest kompetencja Komisja w zakresie stosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w odniesieniu do usług lotniczego przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących do UE/EOG, i w konsekwencji obniżenie wysokości grzywny nałożonej na stronę wnoszącą odwołanie do 64 600 000 EUR lub do takiej kwoty, jaką Sąd uzna za właściwą; — w decyzji uznano, że zachowanie przyjęte w ramach konkursu na sojusz WOW stanowi część jednolitego i ciągłego naruszenia, wobec czego dalszego obniżenia grzywny nałożonej na stronę wnoszącą odwołanie o 15 % zgodnie z przyjętą przez Sąd analizą ograniczonego zaangażowania lub na innej podstawie, którą Sąd uzna za właściwą: — w decyzji uznano, że zachowanie związane z zapłatą prowizji od dopłat stanowi część jednolitego i ciągłego naruszenia, a wobec czego dalszego obniżenia grzywny nałożonej na stronę wnoszącą odwołanie o 15 % zgodnie z podejściem ograniczonego zaangażowania przyjętym zarówno w decyzji jaki i zaskarżonym wyroku lub o jakąkolwiek inną wartość, którą Sąd uzna za właściwą:

—

uchylenie art. 1 pkt 2 lit. r)/s) i art. 1 pkt 4 lit. r)/s) decyzji i dalszego obniżenia grzywny nałożonej na stronę wnoszącą odwołanie o 15 %, stosując metodologię, którą Sąd przyjął w celu obniżenia odpowiednich grzywien w sprawach Cathay Pacific Airways Ltd/Komisja Europejska (T 343/17, EU:T:2022:184) i Japan Airlines Co. Ltd/Komisja Europejska (T 340/17, EU:T:2022:181);

—	obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem oraz pozostałymi dwoma trzecimi kosztów postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania strona je wnosząca podnosi cztery zarzuty.

Zarzut pierwszy, dotyczący wielu naruszeń prawa w zakresie dokonanej przez Sąd oceny kompetencji Komisji na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa i braku uzasadnienia w odniesieniu do oceny zachowania w ramach prokonkurencyjnego i zgodnego z prawem globalnego joint venture.

Zarzut trzeci, dotyczący wielu naruszeń prawa w zakresie oceny, czy koordynacja pozycji konkurentów w odpowiedzi na rzeczywiste lub grożące spory sądowe stanowi ograniczenie art. 101 ust. 1 TFUE „ze względu na cel”.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa przez Sąd, który nie podniósł z urzędu bezwzględnej przesłanki procesowej dotyczącej braku kompetencji Komisji do nakładania kar.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. T-342/17, Deutsche Lufthansa i in. /Komisja, wniesione w dniu 9 czerwca 2022 r. przez Deutsche Lufthansa AG, Lufthansa Cargo AG, Swiss International Air Lines AG

(Sprawa C-380/22 P)

(2022/C 303/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: Deutsche Lufthansa AG, Lufthansa Cargo AG, Swiss International Air Lines AG (przedstawiciele: S. Völcker, Rechtsanwalt i R. Benditz, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania strony wnoszącej odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku;

—

stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów);

—	tytułem żądania ewentualnego, jeżeli Sąd uzna to za stosowane przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału;

—	obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniu przed Sądem; oraz

—	przyjęcie wszelkich środków, które Trybunał uzna za właściwe

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca je storna podnosi jeden zarzut składający się z czterech części.

Cześć pierwsza, zgodnie z która zaskarżony wyrok jest obarczony naruszeniem prawa, ponieważ stwierdza on że zachowanie ogranicza „konkurencję wewnątrz rynku wewnętrznego” zgodnie z art. 101 ust. 1 TFUE.

Część druga, zgodnie z którą zaskarżony wyrok jest obarczony naruszeniem prawa, ponieważ stwierdza, że Komisja mogła uwzględnić skutki pojedynczego i ciągłego naruszenia w całości.

Część trzecia, zgodnie z którą Sąd niesłusznie zastąpił własną ocenę kwalifikowanych skutków oceną Komisji.

Część czwarta, zgodnie z którą zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ Sąd orzekł w nim, że okoliczności faktyczne mające znaczenie dla sprawy prowadzą do natychmiastowych, istotnych i przewidywalnych skutków zgodnie z kryterium kwalifikowanych skutków.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. T-340/17, Japan Airlines/Komisja, wniesione w dniu 9 czerwca 2022 r. przez Japan Airlines Co. Ltd

(Sprawa C-381/22 P)

(2022/C 303/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: Japan Airlines Co. Ltd (przedstawiciele: J.-F. Bellis, avocat, K. Van Hove, advocaat i R Burton, Solicitor)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania strony wnoszącej odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim stwierdza on, że art. 101 TFUE i art. 53 EOG mają zastosowanie do usługi przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących na trasach EOG – państwa trzecie;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”) w całości lub, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim stwierdza ona, że art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG mają zastosowanie usług przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących na trasach EOG – państwa trzecie, oraz obniżenie grzywny nałożonej na stronę wnoszącą odwołanie do kwoty 26 775 000 EUR lub innej kwoty, którą Trybunał uzna za stosowną;

—	obciążenie Komisji wszystkimi kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca je storna podnosi następujące zarzuty.

Sąd naruszył prawo, odmawiając ustosunkowania się do zarzutu podniesionego przez stronę wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji, że decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, ponieważ zakazuje zachowania dotyczącego usług przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących, które nie ograniczają konkurencji w obrębie EOG, i niesłusznie stosując w zamian jako podstawę pojęcie kwalifikowanych skutków z zakresu publicznego prawa międzynarodowego w celu ustalenia kompetencji Komisji na podstawie prawa UE; oraz

tytułem żądania ewentualnego, Sąd naruszył prawo stosując kryterium kwalifikowanych skutków, uznając, że Komisja posiadała kompetencję do stosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w odniesieniu do usług przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących na trasach EOG – państwa trzecie.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-343/17, Cathay Pacific Airways/Komisja Europejska, wniesione w dniu 9 czerwca 2022 r. przez Cathay Pacific Airways Ltd

(Sprawa C-382/22 P)

(2022/C 303/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Cathay Pacific Airways Ltd (przedstawiciele: J. Flynn, Solicitor, M. Rees i E. Estellon, avocats)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie pkt 3 sentencji zaskarżonego wyroku;

—	uwzględnienie pozostałych żądań przedstawionych w zaskarżonym wyroku;

—

uchylenie każdego z pozostałych stwierdzeń naruszenia przedstawionych w art. 1 ust. 1–4 decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie;

—	uchylenie pozostałej kwoty nałożonej na wnoszącego odwołanie w art. 3 decyzji grzywny lub

—

tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie na podstawie art. 261 TFUE pozostałej kwoty nałożonej na wnoszącego odwołanie grzywny w ramach wykonywania przysługującego Trybunałowi nieograniczonego prawa orzekania z uwagi na obiektywne uchybienia w uzasadnieniu i w argumentacji zaskarżonego wyroku oraz

—	obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych przez wnoszącego odwołanie, w tym kosztami poniesionymi przez niego w postępowaniu przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów.

W pierwszym zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd błędnie uznał kompetencję Unii w zakresie zachowań dotyczących lotów przychodzących, to znaczy usług lotniczego przewozu towarów z państw trzecich do EOG.

W drugim zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd błędnie zakwalifikował przedstawiony przez wnoszącego odwołanie argument dotyczący tak zwanego „przymusu państwowego” i nie zastosował go właściwie oraz nie uwzględnił w należyty sposób zasad kurtuazji międzynarodowej i nieingerencji w sprawy suwerennego państwa trzeciego.

W trzecim zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd nie rozpatrzył wszystkich przedstawionych przez wnoszącego odwołanie argumentów, gdy postanowił stwierdzić częściową nieważność decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona naruszeń ze względu na ich przedawnienie.

W czwartym zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd nie przedstawił odpowiedniego uzasadnienia wyciągniętego przez siebie wniosku, iż wnoszący odwołanie uczestniczył w rozpatrywanym jednolitym i ciągłym naruszeniu oraz naruszył zasadę równego traktowania.

W piątym zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd przyjął błędne podejście co do dowodów, które nie dotyczy bezpośrednio naruszeń obecnie przypisywanych wnoszącemu odwołanie i nie posłużył się przekonującymi argumentami w odniesieniu do wszystkich dowodów w zakresie, w jakim orzekł on, że wnoszący odwołanie uczestniczył w jednolitym i ciągłym naruszeniu.

W szóstym zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, iż odmowa zapłaty prowizji przez wnoszącego odwołanie stanowiła naruszenie art. 101 TFUE lub wchodziła w zakres jednolitego i ciągłego naruszenia.

Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2022 r.– Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-384/22)

(2022/C 303/35)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Tricot i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując do dnia 6 lutego 2018 r. wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu pełnego zastosowania się do dyrektywy Rady 2013/59/Euratom z dnia 5 grudnia 2013 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w celu ochrony przed zagrożeniami wynikającymi z narażenia na działanie promieniowania jonizującego oraz uchylająca dyrektywy 89/618/Euratom, 90/641/Euratom, 96/29/Euratom, 97/43/Euratom i 2003/122/Euratom (1), a w każdym wypadku nie zawiadamiając o tym Komisji, uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 106 tej dyrektywy.

—	obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 106 dyrektywy 2013/59/Euratom państwa członkowskie miały wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy najpóźniej do dnia 6 lutego 2018 r., a także przekazać Komisji teksty przyjętych przepisów prawa krajowego.

Z uwagi na to, że Królestwo Hiszpanii nie wprowadziło dotychczas do ustawodawstwa hiszpańskiego wszystkich przepisów dyrektywy 2013/59/Euratom, jak wymaga tego art. 106 tego aktu, a w każdym wypadku nie przekazało Komisji treści tych przepisów, w dniu 9 lutego 2022 r. Komisja, działając na podstawie art. 258 akapit drugi TFUE, zdecydowała, że Królestwo Hiszpanii nie wywiązało się ze zobowiązań, które na nim ciążą na mocy art. 106 dyrektywy 2013/59/Euratom.

---

(1)  Dz.U. 2014, L 13, s. 1.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-325/17, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij/Komisja, wniesione w dniu 13 czerwca 2022 r. przez Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

(Sprawa C-385/22 P)

(2022/C 303/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (przedstawiciele: R. Wesseling i F. Brouwer, advocaten)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że Komisja ma kompetencję do stosowania art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG do usług lotniczego przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących na trasach EOG–państwa trzecie; oraz

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”); lub

—

tytułem ewentualnym, częściowe stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej, że wnoszący odwołanie naruszył art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG w odniesieniu do usług lotniczego przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących na trasach EOG–państwa trzecie; oraz

—	w każdym razie obciążenie Komisji kosztami w całości, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi następujący zarzut.

Sąd naruszył prawo i uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia poprzez stwierdzenie, że usługi przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących są objęte zakresem art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG.

Część pierwsza zarzutu: Sąd uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, naruszył prawo i art. 101 TFUE poprzez stwierdzenie, że usługi przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących wywołały istotne skutki w EOG.

Część druga zarzutu: Sąd uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, naruszył prawo i art. 101 TFUE w zakresie, w jakim stwierdził, że usługi przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących wywołały prawdopodobne skutki w EOG.

Część trzecia zarzutu: Sąd naruszył prawo poprzez oparcie się na argumentach i dowodach nieprzedstawionych przez Komisję.

Część czwarta zarzutu: Sąd naruszył prawo i art. 101 TFUE poprzez stwierdzenie, że z jednolitego i ciągłego naruszenia może wynikać objęcie kompetencją Komisji zachowania przyjętego poza terytorium EOG.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-323/17, Martinair Holland/Komisja, wniesione w dniu 13 czerwca 2022 r. przez Martinair Holland NV

(Sprawa C-386/22 P)

(2022/C 303/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Martinair Holland NV (przedstawiciele: R. Wesseling i F. Brouwer, advocaten)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że Komisja ma kompetencję do stosowania art. 101 TFUE i art. 53 EOG do usług lotniczego przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących na trasach EOG–państwa trzecie; oraz

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”); lub

—

tytułem ewentualnym, częściowe stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznaje w niej, że wnoszący odwołanie naruszył art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG w odniesieniu do usług lotniczego przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących na trasach EOG–państwa trzecie; oraz

—	w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami w całości, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi następujący zarzut.

Sąd naruszył prawo i uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia poprzez stwierdzenie, że usługi przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących są objęte zakresem art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG.

Część pierwsza zarzutu: Sąd uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, naruszył prawo i art. 101 TFUE poprzez stwierdzenie, że usługi przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących wywołały istotne skutki w EOG.

Część druga zarzutu: Sąd uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, naruszył prawo i art. 101 TFUE poprzez stwierdzenie, że usługi przewozu towarów w ramach połączeń przychodzących wywołały prawdopodobne skutki w EOG.

Część trzecia zarzutu: Sąd naruszył prawo poprzez oparcie się na argumentach i dowodach nieprzedstawionych przez Komisję.

Część czwarta zarzutu: Sąd naruszył prawo i art. 101 TFUE poprzez stwierdzenie, że z jednolitego i ciągłego naruszenia może wynikać objęcie kompetencją Komisji zachowania przyjętego poza terytorium EOG.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-334/17, Cargolux Airlines/Komisja, wniesione w dniu 16 czerwca 2022 r. przez Cargolux Airlines International SA

(Sprawa C-401/22 P)

(2022/C 303/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Cargolux Airlines International SA (przedstawicielka: E. Aliende Rodríguez, abogada)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku;

—

Tytułem głównym, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 4 decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”) w całości w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie;

—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 4 decyzji w części, w jakiej dotyczą one wnoszącego odwołanie i zachowania związanego z zapłatą prowizji od opłat lub dopłaty z tytułu bezpieczeństwa lub stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i 3 w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie i tras przychodzących, i w każdym wypadku, obniżenie w konsekwencji kwoty grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie w art. 3 ust. 1 lit. f) decyzji;

—	uchylenie grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie w art. 3 lit. f) decyzji lub, tytułem żądania ewentualnego – znaczące jej obniżenie;

—	tytułem ewentualnym, gdyby jednak Trybunał uznał, że nie może wydać ostatecznego orzeczenia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

—	obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie przed Sądem i Trybunałem; oraz

—	zarządzenie wszelkich środków właściwych w świetle okoliczności sprawy.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi następujące cztery zarzuty.

W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez potwierdzenie kompetencji Komisji do stwierdzenia i ukarania naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG w odniesieniu do usług lotniczego przewozu towarów z państw trzecich do państw należących do EOG (połączenia przychodzące). Wnoszący odwołanie utrzymuje w szczególności, że Komisja naruszyła prawo poprzez zastosowanie błędnego kryterium prawnego w celu potwierdzenia swojej właściwości na podstawie prawa międzynarodowego a nie prawa Unii, a w każdym razie, zastosowała kryterium kwalifikowanych skutków w niewłaściwy sposób na podstawie prawa międzynarodowego publicznego.

W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez potwierdzenie stwierdzenia przez Komisję, iż zachowanie, w którym wnoszący odwołanie uczestniczył, stanowiło naruszenie ze względu na cel. W szczególności Sąd naruszył prawo poprzez potwierdzenie, że stwierdzenie przez Komisję, iż zachowanie związane z odmową zapłaty prowizji od dopłat stanowiło naruszenie ze względu na cel.

W ramach zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez przedstawienie i zastosowanie w błędny sposób kryteriów prawnych dotyczących wykazania jednolitego i ciągłego naruszenia i poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji nakładającej karę na wnoszącego odwołanie za takie jednolite i ciągłe naruszenie. W szczególności Sąd naruszył prawo poprzez orzeczenie, że Komisja właściwie wykazała dodatkowy i ciągły charakter zachowań stanowiących jednolite i ciągłe naruszenie.

W ramach zarzutu czwartego wnoszący odwołanie utrzymuje, że, ewentualnie, Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, iż wnoszący odwołanie jest odpowiedzialny za jednolite i ciągłe naruszenie we wszystkich jego aspektach, podczas gdy w rzeczywistości jego uczestnictwo w naruszeniu było ograniczone, w szczególności poprzez naruszenie przez Sąd zasady równego traktowania w odniesieniu do dokonanej oceny uczestnictwa wnoszącego odwołanie w odmowie zapłaty prowizji od dopłat i poprzez błędne stwierdzenie ciągłego uczestnictwa wnoszącego odwołanie w dopłatach z tytułu bezpieczeństwa w okresach, odnośnie do których nie przedstawiono żadnego dowodu świadczącego o takim uczestnictwie.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie T-324/17, SAS Cargo Group i in./Komisja, wniesione w dniu 17 czerwca 2022 r. przez Cargo Group A/S, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden, SAS AB

(Sprawa C-403/22 P)

(2022/C 303/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: SAS Cargo Group A/S, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden, SAS AB (przedstawiciele: B. Creve i M. Kofmann, advokater oraz J. Killick i G. Forwood, avocats)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania strony wnoszącej odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono w nim skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez stronę wnoszących odwołanie w pierwszej instancji;

—

stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy ona strony wnoszącej odwołanie;

—	uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonej grzywny;

—	tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału; oraz

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca je strona podnosi pięć zarzutów.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa dostępu do akt poprzez brak udostępnienia dowodów na korzyść i niekorzyść.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym w odniesieniu do kryterium kwalifikowanych skutków i połączeń przychodzących.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w zakresie zastosowania kryterium kwalifikowanych skutków.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszeń prawa w zakresie stwierdzenia naruszenia jednolitego i ciągłego.

Zarzut piąty, dotyczący naruszeń prawa w zakresie skorzystania przez Sąd z nieograniczonego prawa orzekania w przedmiocie określenia wymiaru grzywny.

Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2022 r. – Dumitrescu i Schwarz/Komisja

(Sprawa T-531/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Zwrot kosztów corocznej podróży - Miejsce pochodzenia w państwie trzecim - Zryczałtowane świadczenie obliczane na podstawie odległości między miejscem zatrudnienia a stolicą państwa członkowskiego, którego urzędnik jest obywatelem)

(2022/C 303/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vasile Dumitrescu (Berchem-Sainte-Agathe, Belgia), Guido Schwarz (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i T. Bohr, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skargi, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji o zmniejszeniu, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., zwrotu kosztów corocznych podróży w celu utrzymania przez skarżących związku z ich miejscem pochodzenia oraz zasądzenie od Komisji zwrotu kosztów corocznych podróży do miejsca pochodzenia, pokrywających ich rzeczywiste wydatki.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Vasile Dumitrescu i Guido Schwarz pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3)	Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają każdy własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-7/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).

Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2022 r. – YT i YU/Komisja

(Sprawa T-532/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Zwrot kosztów corocznej podróży - Miejsce pochodzenia w państwie trzecim - Zryczałtowane świadczenie obliczane na podstawie odległości między miejscem zatrudnienia a stolicą państwa członkowskiego, którego urzędnik jest obywatelem)

(2022/C 303/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: YT, YU (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis, R. Metz, D. Verbeke, T. Van Lysebeth i N. Maes)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i T. Bohr, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skargi, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji o zmniejszeniu, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., zwrotu kosztów corocznych podróży w celu utrzymania przez skarżących związku z ich miejscem pochodzenia.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	YT i YU pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3)	Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają każdy własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-8/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 R.).

Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2022 r. – YV i in./Komisja

(Sprawa T-533/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Zwrot kosztów corocznej podróży - Miejsce pochodzenia w państwie trzecim - Zryczałtowane świadczenie obliczane na podstawie odległości między miejscem zatrudnienia a stolicą państwa członkowskiego, którego urzędnik jest obywatelem)

(2022/C 303/42)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: YV, YW, YZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis, R. Metz, D. Verbeke, T. Van Lysebeth i N. Maes)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i T. Bohr, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skargi, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji o zmniejszeniu, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., zwrotu kosztów corocznych podróży w celu utrzymania przez skarżących związku z ich miejscem pochodzenia.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	YV, YW i YZ pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3)	Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają każdy własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-10/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 R.).

Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2022 r. – Schaffrin/Komisja

(Sprawa T-538/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Zwrot kosztów corocznej podróży - Miejsce pochodzenia w państwie trzecim - Zryczałtowane świadczenie obliczane na podstawie odległości między miejscem zatrudnienia a stolicą państwa członkowskiego, którego urzędnik jest obywatelem)

(2022/C 303/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Dora Schaffrin (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Müller-Trawinski)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i G. Gattinara, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i S. Seyr, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji o zmniejszeniu, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., zwrotu kosztów corocznych podróży w celu utrzymania przez skarżącą związku z jej miejscem pochodzenia oraz po drugie, o nakazanie Komisji dokonania przeglądu kwoty ryczałtu z tytułu kosztów tych corocznych podróży.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Dora Schaffrin pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3)	Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają każdy własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-15/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 R.).

Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2022 r. – YY i ZA/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

(Sprawa T-545/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Zwrot kosztów corocznej podróży - Miejsce pochodzenia w państwie trzecim - Zryczałtowane świadczenie obliczane na podstawie odległości między miejscem zatrudnienia a stolicą państwa członkowskiego, którego urzędnik jest obywatelem)

(2022/C 303/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: YY, ZA (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis, R. Metz, D. Verbeke, T. Van Lysebeth i N. Maes)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i A. Ysebaert, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skargi, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji o zmniejszeniu, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., zwrotu kosztów corocznych podróży w celu utrzymania przez skarżących związku z ich miejscem pochodzenia.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	YY i ZA pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

3)	Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają każdy własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-36/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 R.).

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. – Włochy/Komisja

(Sprawa T-357/19) (1)

(EFRR - Polityka regionalna - Programy operacyjne w ramach celu „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” we Włoszech - Decyzja zatwierdzająca wkład finansowy EFRR do dużego projektu „Duży projekt krajowy łącza ultraszerokopasmowego – białe strefy” - Niekwalifikowalność wydatków beneficjenta poniesionych z tytułu podatku VAT - Artykuł 69 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 - Pojęcie „podatku VAT, który można odzyskać na mocy prawodawstwa krajowego w dziedzinie VAT”)

(2022/C 303/45)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Mantl i F. Tomat, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i O. Serdula, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: I. Herranz Elizalde, pełnomocnik)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE strona skarżąca domaga się twierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2019) 2652 final z dnia 3 kwietnia 2019 r. zatwierdzającej wkład finansowy do dużego projektu „Duży projekt krajowy łącza ultraszerokopasmowego – białe strefy” wybranego w ramach programów operacyjnych „POR Abruzzo FESR 2014–2020”, „Basilicata”, „POR Calabria FESR FSE”, „Campania”, „POR Emilia Romagna FESR”, „POR Lazio FESR”, „POR Liguria FESR”, „POR Lombardia FESR”, „POR Marche FESR 2014–2020”, „POR Piemonte FESR”, „POR Puglia FESR-FSE”, „POR Sardegna FESR”, „Sicilia”, „Toscana”, „POR Umbria FESR”, „POR Veneto FESR 2014–2020” oraz „Przedsiębiorstwa i konkurencyjność” we Włoszech, zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej koszty poniesione przez beneficjenta z tytułu podatku od wartości dodanej (VAT).

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji C(2019) 2652 final z dnia 3 kwietnia 2019 r. zatwierdzającej wkład finansowy do dużego projektu „Duży projekt krajowy łącza ultraszerokopasmowego – białe strefy”, wybranego w ramach programów operacyjnych „POR Abruzzo FESR 2014-2020”, „Basilicata”, „POR Calabria FESR FSE”, „Campania”, „POR Emilia Romagna FESR”, „POR Lazio FESR”, „POR Liguria FESR”, „POR Lombardia FESR”, „POR Marche FESR 2014–2020”, „POR Piemonte FESR”, „POR Puglia FESR-FSE”, „POR Sardegna FESR”, „Sicilia”, „Toscana”, „POR Umbria FESR”, „POR Veneto FESR 2014–2020” oraz „Przedsiębiorstwa i konkurencyjność” we Włoszech, w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej koszty poniesione przez beneficjenta z tytułu podatku od wartości dodanej.

2)	Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez Republikę Włoską.

3)	Republika Czeska i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. – thyssenkrupp/Komisja

(Sprawa T-584/19) (1)

(Konkurencja - Koncentracje - Rynek produkcji i dystrybucji płaskiej stali węglowej - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG - Rynek właściwy - Ocena wpływu koncentracji na konkurencję - Zobowiązania - Obowiązek uzasadnienia)

(2022/C 303/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: thyssenkrupp AG (Duisburg i Essen, Niemcy) (przedstawiciele: M. Klusmann, J. Ziebarth i M. Dästner, avocats)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, T. Franchoo, I. Zaloguin i C. Sjödin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 11 czerwca 2019 r. uznającej koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz z funkcjonowaniem Porozumienia EOG (Sprawa M.8713 – Tata Steel/Thyssenkrupp/JV).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Thyssenkrupp AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. – Ryanair/Komisja (Finnair II; Covid-19)

(Sprawa T-657/20) (1)

(Pomoc państwa - Fiński rynek transportu lotniczego - Pomoc przyznana przez Finlandię Finnairowi w związku z pandemią COVID-19 - Dokapitalizowanie przewoźnika lotniczego dokonane przez jego właścicieli publicznych i prywatnych proporcjonalnie do istniejącej wcześniej struktury własności - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa - Środek przeznaczony na zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego - Odstępstwo od niektórych wymogów ram tymczasowych - Brak wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej negatywnymi skutkami dla warunków wymiany handlowej i utrzymania niezakłóconej konkurencji - Równość traktowania - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Obowiązek uzasadnienia)

(2022/C 303/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: F.C. Laprévote, V. Blanc, E. Vahida, S. Rating i I.G. Metaxas-Maranghidis, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, S. Noë i F. Tomat, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: T. Stéhelin i P. Dodeller, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo i A. Laine, pełnomocnicy)

Przedmiot

W drodze skargi opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Ryanair DAC, żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2020) 3970 final z dnia 9 czerwca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57410 (2020/N) – Finlandia COVID-19: Dokapitalizowanie Finnaira.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Ryanair DAC zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

3)	Republika Francuska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. – Unite the Union/EUIPO – WWRD Ireland (WATERFORD)

(Sprawa T-739/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy WATERFORD - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 63 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dopuszczalność - Znak towarowy mogący wprowadzać odbiorców w błąd - Artykuł 51 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001])

(2022/C 303/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Unite the Union (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci B. O’Connor i M. Hommé)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Ruzek i D. Hanf, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą, będąca interwenientem w postępowaniu przed Sądem: WWRD Ireland IPCO LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: adwokaci M. Mortelé i B. Lieben)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności i zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 września 2020 r. (sprawa R 2683/2019-2).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Unite the Union pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez WWRD Ireland IPCO LLC.

3)	Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. – Beveland/EUIPO – Super B (BUCANERO)

(Sprawa T-29/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy BUCANERO - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artkuł 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 - Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego - Dowód rzeczywistego używania)

(2022/C 303/49)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Beveland, SA (Sant Joan les Fonts, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Super B, SL (Talavera de la Reina, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2020 r. (sprawa R 1046/2020-5), dotyczącą postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku między Beveland i Super B.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Beveland, SA zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 79 z 8.3.2021.

Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2022 r. – QI/Komisja

(Sprawa T-122/21) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny w 2018 r. i w 2019 r. - Niezadowalająca ocena wyników zarządzania - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 43 regulaminu pracowniczego - Procedura zatwierdzenia - Zasada bezstronności - Oczywisty błąd w ocenie)

(2022/C 303/50)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: QI (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i L. Hohenecker, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 270 TFUE, która wpłynęła do sekretariatu w dniu 25 lutego 2022 r., skarżąca żąda stwierdzenia nieważności jej sprawozdań z oceny za lata oceny 2018 i 2019 oraz decyzji z dnia 16 listopada 2020 r. oddalającej jej zażalenie na te sprawozdania.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny QI sporządzonego w postępowaniu w sprawie oceny w 2019 r.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. – Puma/EUIPO – V. Fraas (FRAAS)

(Sprawa T-329/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy FRAAS - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania)

(2022/C 303/51)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schunke)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i F. Tyra)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 marca 2021 r. (sprawa R 2714/2019-5)

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Puma SE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez V. Fraas GmbH w ramach niniejszego postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 297 z 26.7.2021.

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. – Future Motion/EUIPO – El Corte Inglés (HYPERCORE)

(Sprawa T-356/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy HYPERCORE - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy HIPERCOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2022/C 303/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Future Motion, Inc. (Santa Cruz, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F.-M. Orou)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 kwietnia 2021 r. (sprawa R 1229/2020-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés a Future Motion.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 kwietnia 2021 r. (sprawa R 1229/2020-1).

2)	EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Future Motion, Inc.

3)	El Corte Inglés, SA pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 329 z 16.8.2021.

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. – Haswani/Rada

(Sprawa T-479/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Powaga rzeczy osądzonej - Błąd w ocenie - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do rzetelnego procesu)

(2022/C 303/53)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: George Haswani (Yabroud, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Limonet i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Przedmiot

W swojej skardze skarżący wnosi, po pierwsze, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/855 z dnia 27 maja 2021 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 188, s. 90) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/848 z dnia 27 maja 2021 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 188, s. 18), w zakresie w jakim w tych aktach prawnych utrzymano jego nazwisko w wykazach załączonych do tych aktów, a po drugie, na podstawie art. 268 TFUE, o zadośćuczynienie za krzywdę, której miał doznać w wyniku wydania ww. aktów prawnych.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	George Haswani zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 412 z 11.10.2021.

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r – Kubara/EUIPO (good calories)

(Sprawa T-602/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego good calories - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania)

(2022/C 303/54)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Kubara sp. z o.o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciel: radca prawny A. Suskiewicz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 lipca 2021 r. (sprawa R 2167/2020-1).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Kubara sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 462 z 15.11.2021.

Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. – Tequila Revolución/EUIPO – Horizons Group (London) (Revolution Vodka)

(Sprawa T-628/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Revolution Vodka - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TEQUILA REVOLUCIÓN - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak rzeczywistego używania - Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)

(2022/C 303/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Tequila Revolución S.A.P.I. De C.V. (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat M. Pomares Caballero)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Pétrequin i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Horizons Group (London) Ltd (Reading, Zjednoczone Królestwo)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności i zmianę decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 lipca 2021 r. (sprawa R 2266/2020-5).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Tequila Revolución S.A.P.I. De C.V. zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 490 z 6.12.2021.

Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2022 r. – bonnanwalt/EUIPO – Bayerischer Rundfunk i in. (tagesschau)

(Sprawa T-83/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy tagesschau - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią niezależną od strony skarżącej - Niedopuszczalność)

(2022/C 303/56)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: bonnanwalt Vermögens- und Beteiligungsgesellschaft mbH (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Wendt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Bayerischer Rundfunk (Monachium, Niemcy) i 8 innych interwenientów, których nazwy zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat B. Krause)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 grudnia 2010 r. (sprawa R 1487/2019-2)

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	bonnanwalt Vermögens und Beteiligungsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020

Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2022 r. – Daimler/Komisja

(Sprawa T-509/20) (1)

(Środowisko naturalne - Rozporządzenie (UE) nr 2019/631 - Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2017/1153 - Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2020/1035 - Emisje dwutlenku węgla - Metoda testowania - Samochody osobowe - Zmiana zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym skarżącej - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)

(2022/C 303/57)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: N. Wimmer, C. Arhold i G. Ollinger, avocats)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

Przedmiot

Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 14 sierpnia 2020 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę opartą na art. 263 TFUE i mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1035 z dnia 3 czerwca 2020 r. potwierdzającej lub zmieniającej wstępne obliczenia średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 oraz docelowych indywidualnych poziomów emisji dla producentów samochodów osobowych i lekkich pojazdów użytkowych w roku kalendarzowym 2018 zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/631 (Dz.U. 2020, L 227, s. 37).

Sentencja

1)	Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

2)	Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Daimler AG.

---

(1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.

Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2022 r. – FZ i in./Komisja

(Sprawa T-236/21) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Personel Komisji pełniący służbę w państwie trzecim - Tymczasowa aktualizacja współczynników korygujących - Oczywisty błąd w ocenie - Skutek wsteczny - Pewność prawa - Obowiązek dbałości - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

(2022/C 303/58)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: FZ i 15 pozostałych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. Maes)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, I. Melo Sampaio i A.-C. Simon, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze na podstawie art. 270 TFUE skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności sporządzonych przez Komisję Europejską rozliczeń wynagrodzenia za lipiec 2020 r., w których po raz pierwszy postanowiono zastosować współczynniki korygujące ustalone z mocą wsteczną od dnia 1 października 2019 r. i od dnia 1 stycznia 2020 r.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

2)	FZ i pozostali skarżący, których nazwiska wymieniono w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.

Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2022 r. – FJ i in./ESDZ

(Sprawa T-246/21) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim - Tymczasowa aktualizacja współczynników korygujących - Oczywisty błąd w ocenie - Skutek wsteczny - Pewność prawa - Obowiązek dbałości - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

(2022/C 303/59)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: FJ i 6 pozostałych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. Maes)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze na podstawie art. 270 TFUE skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności sporządzonych przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych rozliczeń wynagrodzenia za lipiec 2020 r., w których po raz pierwszy postanowiono zastosować współczynniki korygujące ustalone z mocą wsteczną od dnia 1 października 2019 r. i od dnia 1 stycznia 2020 r.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

2)	FJ i pozostali skarżący, których nazwiska wymieniono w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.

Postanowienie Sądu z dnia 13 czerwca 2022 r. – Mendes de Almeida/Rada

(Sprawa T-334/21) (1)

(Służba publiczna - Powołanie prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej - Powołanie jednego z kandydatów wskazanych przez Portugalię - Brak sporu między Unią a jednym z jej pracowników w granicach i na warunkach określonych przez regulamin pracowniczy i WZIP - Artykuł 270 TFUE - Oczywisty brak właściwości)

(2022/C 303/60)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Ana Carla Mendes de Almeida (Sobreda, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci R. Leandro Vasconcelos, M. Marques de Carvalho i P. Almeida Sande)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pleśniak i J. Gil, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze na podstawie art. 270 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1117 z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie powołania prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej (Dz.U. L 244, s. 18), w zakresie, w jakim na jej mocy powołano José Eduarda Moreirę Alvesa d'Oliveirę Guerrę na stanowisko prokuratora europejskiego w Prokuraturze Europejskiej, a także o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 8 marca 2021 r. oddalającej zażalenie skarżącej złożone w dniu 10 lutego 2021 r. na zaskarżoną decyzję.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona.

2)	Ana Carla Mendes de Almeida zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.

Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2022 r. – Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior/Komisja

(Sprawa T-493/21) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Instrument pomocy przedakcesyjnej - Państwo trzecie - Krajowe zamówienie publiczne - Rozwiązanie umowy przez instytucję zamawiającą - Wniosek o wykonanie gwarancji bankowej przez instytucję zamawiającą - Kontrasygnata przez szefa delegatury Unii Europejskiej w państwie trzecim - Brak właściwości)

(2022/C 303/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Sciaudone i D. Luff)

Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i T. Van Noyen, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności kontrasygnaty naniesionej w dniu 29 kwietnia 2021 r. przez delegaturę Unii Europejskiej w Ankarze (Turcja) na piśmie w sprawie wykonania gwarancji bankowej tureckiego ministerstwa nauki, przemysłu i technologii.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona.

2)	Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 452 z 8.11.2021.

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 czerwca 2022 r. – Ismailova / Rada

(Sprawa T-234/22 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające - Zamrożenie środków finansowych - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)

(2022/C 303/62)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Gulbakhor Ismailova (Taszkient, Uzbekistan) (przedstawiciel: adwokat J. Grand d’Esnon)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy)

Przedmiot

W ramach wniosku opartego na art. 278 i 279 TFUE skarżąca domaga się w istocie zawieszenia wykonania, po pierwsze, dwóch aktów, na mocy których zmieniono dwa kryteria umieszczenia w wykazie osób, podmiotów i organów stanowiących przedmiot środków ograniczających ze względu na ich udział w działaniach podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających, a po drugie, dwóch aktów na mocy których jej nazwisko zostało umieszczone w rzeczonym wykazie. W szczególności skarżąca domaga się, po pierwsze, tytułem głównym, zawieszenia wykonania decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 110, s. 55), w zakresie, w jakim ten akt jej dotyczy, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 110, s. 3), w zakresie, w jakim ten akt jej dotyczy, decyzji Rady (WPZIB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 50, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 51, s. 1); po drugie, pomocniczo, zawieszenia wykonania decyzji 2022/582 w zakresie, w jakim ten akt jej dotyczy, rozporządzenia wykonawczego 2022/581 w zakresie, w jakim ten akt jej dotyczy, art. 1 ust. 2 lit. f) i g) decyzji 2022/329 oraz art. 1 ust. 1 lit. f) i g) rozporządzenia 2022/330; a po trzecie, zasądzenia od Rady Unii Europejskiej na jej rzecz kwoty 20 000 EUR tytułem zwrotu kosztów, jakie musiała ponieść w celu obrony swoich interesów.

Sentencja

1)	Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 czerwca 2022 r. – Narzieva / Rada

(Sprawa T-238/22 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające - Zamrożenie środków finansowych - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)

(2022/C 303/63)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Saodat Narzieva (Taszkient, Uzbekistan) (przedstawiciel: adwokat J. Grand d’Esnon)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i B. Driessen, pełnomocnicy)

Przedmiot

W ramach wniosku opartego na art. 278 i 279 TFUE skarżąca domaga się w istocie zawieszenia wykonania, po pierwsze, dwóch aktów, na mocy których zmieniono dwa kryteria umieszczenia w wykazie osób, podmiotów i organów stanowiących przedmiot środków ograniczających ze względu na ich udział w działaniach podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających, a po drugie, dwóch aktów na mocy których jej nazwisko zostało umieszczone w rzeczonym wykazie. W szczególności skarżąca domaga się, po pierwsze, tytułem głównym, zawieszenia wykonania decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 110, s. 55), w zakresie, w jakim ten akt jej dotyczy, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 110, s. 3), w zakresie, w jakim ten akt jej dotyczy, decyzji Rady (WPZIB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 50, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 51, s. 1); po drugie, pomocniczo, zawieszenia wykonania decyzji 2022/582 w zakresie, w jakim ten akt jej dotyczy, rozporządzenia wykonawczego 2022/581 w zakresie, w jakim ten akt jej dotyczy, art. 1 ust. 2 lit. f) i g) decyzji 2022/329 oraz art. 1 ust. 1 lit. f) i g) rozporządzenia 2022/330; a po trzecie, zasądzenia od Rady Unii Europejskiej na jej rzecz kwoty 20 000 EUR tytułem zwrotu kosztów, jakie musiała ponieść w celu obrony swoich interesów.

Sentencja

1)	Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2022 r. – Kesaev/Rada

(Sprawa T-290/22)

(2022/C 303/64)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Igor Albertovich Kesaev (Usowo, Rosja) (przedstawiciele: R. Moeyersons i A. De Jonge)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających w zakresie, w jakim ono go dotyczy;

—	obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że umieszczenie skarżącego w wykazie sankcji opiera się na błędnych podstawach faktycznych — Działalność skarżącego w ramach [poufne] (1) nie daje powodu do umieszczenia go w wykazie sankcji. Żadna z podstaw wymienionych w art. 2 decyzji 2014/145/WPZiB, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r., nie ma zastosowania do skarżącego. — Skarżący nie jest akcjonariuszem w [poufne]. Był on, za pośrednictwem spółki GlobalVoyenTreyding Ltd, tylko pośrednim, pasywnym akcjonariuszem w [poufne]. Przeniósł on te akcje na kierownictwo przedsiębiorstwa w drodze porozumień z dnia 11 stycznia 2022 r., czyli przed rozpoczęciem operacji wojskowej rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainie. — Skarżący nie ma powiązań z „rządem służb bezpieczeństwa” Federacji Rosyjskiej za pośrednictwem [poufne]. Nie pełni żadnej czynnej lub wykonawczej funkcji w ramach tej fundacji, która jest organizacją pożytku publicznego, i nie wie, czy administratorzy tej fundacji byli czy nie byli byłymi urzędnikami rosyjskich służb bezpieczeństwa, czego Rada nie wykazała.

2.	Zarzut drugi dotyczący tego, że skarżący nigdy nie został wysłuchany, co narusza prawo do rzetelnego procesu. Gdyby został on prawidłowo poinformowany i gdyby umożliwiono mu przedstawienie uwag we właściwym czasie, postępowanie doprowadziłoby do odmiennego rezultatu.

3.	Zarzut trzeci dotyczący tego, że umieszczenie skarżącego w wykazie sankcji narusza również, w świetle zarzutu pierwszego, art. 6, 8, 16 i 17 karty w związku z jej art. 52.

4.	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa. Kryteria umieszczania osób w wykazie sankcji są nieprecyzyjne i niejasne, a zatem prowadzą do arbitralnych decyzji.

---

(1)  Nieujawnione dane poufne.

Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2022 r. – Korres /EUIPO – Naos (EST. KORRES 1996 HYDRA-BIOME)

(Sprawa T-328/22)

(2022/C 303/65)

Język skargi: grecki

Strony

Strona skarżąca: Korres AE – Fysika Proionta (Metamorfosi Attikis, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Tsimikalis)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Naos SAS (Aix-en Provence, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego znaku towarowego EST. KORRES 1996 HYDRA-BIOME wskazujące Unię Europejską – zgłoszenie nr 18 197 304

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2022 r. w sprawie R 1410/2021-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2022 r. – TotalEnergies Marketing Nederland/Komisja

(Sprawa T-332/22)

(2022/C 303/66)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: TotalEnergies Marketing Nederland NV (Haga, Niederlandy) (przedstawiciel: adwokat C. van Heezik)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 marca 2022 r. dotyczącej wniosków o sygnaturach GESTDEM 2021/4203, 2021/4204, 2021/4205, 2021/4206 i 2021/4207, a w konsekwencji orzeczenie, że objęte tymi wnioskami dokumenty muszą mimo wszystko zostać ujawnione;

—	obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem, w tym kosztami obsługi prawnej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1.

W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, ż Komisja postąpiła niesłusznie i naruszyła prawo, nie przedstawiając wykazu odnośnych dokumentów, a także niesłusznie nie uzasadniła, dlaczego nie przedstawiła takiego wykazu. Całkowita odmowa udostępnienia wykazu dokumentów jest środkiem nadmiernym i nieproporcjonalnym do zamierzonego celu. W szczególności nie jest jasne, w jakim zakresie przekazanie wnioskowanego wykazu dokumentów naruszyłoby ochronę interesów handlowych i celu śledztwa w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

2.

W ramach zarzutu drugiego skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie i z naruszeniem prawa uznała, iż do dokumentów objętych wnioskami GESTDEM 2021/4203 i GESTDEM 2021/4204 zastosowanie ma ogólne domniemanie poufności. Skarżąca nie jest w stanie zrozumieć, dlaczego każda wymiana informacji między Komisją a niderlandzkim organem ochrony konkurencji ma być włączana do akt postępowania administracyjnego. Dokumenty, które nie są częścią tych akt, nie powinny być obejmowane tym domniemaniem bez przeprowadzenia bardziej szczegółowego badania.

Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2022 r. – Aitana/EUIPO

(Sprawa T-355/22)

(2022/C 303/67)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Aitana Actividades de Construcción y Servicios, SL (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Martí Martín)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie zastosowania w niniejszym przypadku przepisów regulujących rozpatrywaną umowę (Real Decreto-Ley 3/2022 (1));

—	stwierdzenie, że Aitana Actividades de Construcción y Servicios, SL (Aitana ACS, SL) jest uprawniona do przeglądu cen zapisanych w umowie w oparciu o doktrynę nieprzewidywalnego ryzyka (rebus sic stantibus);

—	stwierdzenie, że Aitana Actividades de Construcción y Servicios, SL (Aitana ACS, SL) jest uprawniona do przeglądu cen zapisanych w umowie na podstawie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący uzupełniającego zastosowania przepisów prawa hiszpańskiego, takich jak przepisy regulujące rozpatrywaną umowę — W tym względzie skarżąca podnosi, że w klauzuli I.10.1 umowy zadeklarowano zastosowanie, w braku odmiennych ustaleń między stronami, prawa hiszpańskiego. Dekret królewski z mocą ustawy 3/2022 z dnia 1 marca 2022 r. ma zastosowanie uzupełniające. Należy uznać prawo do przeglądu cen zapisanych w umowie zgodnie z przepisami dekretu królewskiego 3/2022 z dnia 1 marca 2022 r.

2.

Zarzut drugi dotyczący zasadności aktualizacji cen zapisanych w umowie w świetle zasad i norm Unii Europejskiej — W tym zakresie skarżąca podnosi, że nieprzewidywalne ryzyko, skutkujące nadmiernymi trudnościami dla jednej ze stron, powinno prowadzić do renegocjacji umowy. Sytuacja związana z pandemią Sars Cov 2 oraz wojna między Ukrainą i Rosją stanowiły ewidentnie nieprzewidywalne ryzyko. Sytuacje te spowodowały nadzwyczajny wzrost cen materiałów budowlanych, którego Aitana ACS, SL nie może ponosić wyłącznie sama.

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że uznanie prawa do przeglądu cen nie narusza umowy ani zasady przejrzystości i wolnej konkurencji — W tym względzie skarżąca podnosi, że klauzula, która ogranicza dokonywanie przeglądu cen, nie dotyczy sytuacji spowodowanych działaniem siły wyższej lub nieprzewidywalnym ryzykiem. Rozszerzenie odpowiedzialności umownej na przypadki zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności wymaga wyraźnego wyrażenia zgody, do którego nie doszło. Aktualizacja cen zgodnie z postanowieniami art. 172 rozporządzenia 2018/1046 (2) nie narusza zasady przejrzystości i wolnej konkurencji.

4.

Zarzut czwarty dotyczący zasadności uznania prawa do aktualizacji cen zapisanych w umowie w świetle zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań — W tym względzie skarżąca wskazuje, że Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej uznał zasadność przeglądu cen zapisanych w umowie. W następstwie takiego uznania kontynuowana była realizacja umowy. Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań zobowiązuje EUIPO do uznania prawa do przeprowadzenia przeglądu cen.

---

(1)  Real Decreto-ley 3/2022, de 1 de marzo, de medidas para la mejora de la sostenibilidad del transporte de mercancías por carretera y del funcionamiento de la cadena logística, y por el que se transpone la Directiva (UE) 2020/1057, de 15 de julio de 2020, por la que se fijan normas específicas con respecto a la Directiva 96/71/CE y la Directiva 2014/67/UE para el desplazamiento de los conductores en el sector del transporte por carretera, y de medidas excepcionales en materia de revisión de precios en los contratos públicos de obras (dekret królewski z mocą ustawy 3/2022 z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie środków mających na celu zwiększenie zrównoważonego charakteru transportu drogowego towarów i funkcjonowania łańcucha dostaw, a także dokonujący transpozycji dyrektywy (UE) 2020/1057 z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiającej przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego, oraz w sprawie nadzwyczajnych środków dotyczących przeglądu cen w ramach zamówień publicznych na roboty budowlane) (BOE 2022, no 52, s. 24298).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).

Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2022 r. – Timchenko/Rada

(Sprawa T-361/22)

(2022/C 303/68)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Elena Petrovna Timchenko (Cologny, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, S. Bonifassi i E. Fedorova)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 (1) z dnia 8 kwietnia 2022 r. w zakresie, w jakim umieszcza nazwisko skarżącej w pozycji 903 załącznika do tej decyzji;

—	stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2022/581 (2) z dnia 8 kwietnia 2022 r. w jakim umieszcza nazwisko skarżącej w pozycji 903 załącznika do tego rozporządzenia;

—	zasądzenie od Rady, tytułem tymczasowym, kwoty 1 000 000 EUR tytułem za poniesioną przez skarżącą krzywdę;

—	obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i ciążącego na administracji obowiązku uzasadnienia.

2.	Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie uzasadnienia przedstawionego przez Radę.

3.	Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych ze względu na przyjęcie względem skarżącej środków ograniczających oraz na nieuzasadnioną ingerencję w jej prawa podstawowe przewidziane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

4.	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia traktatów.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 110, s. 55).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 110, s. 3).

Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2022 r. – Bazhaev/Rada

(Sprawa T-362/22)

(2022/C 303/69)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Musa Yusopovich Bazhaev (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 (1) z dnia 8 kwietnia 2022 r. w zakresie, w jakim umieszcza nazwisko skarżącego w załączniku do decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r.;

—	stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2022/581 (2) z dnia 8 kwietnia 2022 r. w jakim umieszcza nazwisko w załączniku do rozporządzenia Rady (UE) nr 2014/269 z dnia 17 marca 2014 r.;

—	zasądzenie od Rady, tytułem tymczasowym, kwoty 1 000 000 EUR tytułem za poniesioną przez skarżącego krzywdę;

—	obciążenie Rady kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

2.	Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie uzasadnienia przedstawionego przez Radę.

3.	Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i równego traktowania.

4.	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 110, s. 55).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 110, s. 3).

Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2022 r. – Shulgin/Rada

(Sprawa T-364/22)

(2022/C 303/70)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Aleksandr Aleksandrovich Shulgin (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, F. Bélot, A. Guillerme i L. Burguin)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. (1). w zakresie, w jakim umieszcza nazwisko skarżącego w pozycji 911 załącznika do tej decyzji;

—	stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. (2). w zakresie, w jakim umieszcza nazwisko skarżącego w pozycji 911 załącznika I do tego rozporządzenia;

—	obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i obowiązku uzasadnienia.

2.	Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie uzasadnienia przedstawionego przez Radę.

3.	Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych.

4.	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.

---

(1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 110, s. 55).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 110, s. 3).

Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2022 r. – PT/Komisja

(Sprawa T-367/22)

(2022/C 303/71)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: PT (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2021 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów obliczył i wypłacił uprawnienia emerytalne skarżącej, w zakresie w jakim nie zostały jej przywrócone uprawnienia emerytalne przeniesione do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej, które nie mają wpływu na jej emeryturę;

—	obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 77 akapit czwarty Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). Skarżąca podnosi, że przepis ten nie przewiduje zwrotu przeniesionych uprawnień emerytalnych, jeżeli uprawnienia te nie zostały uwzględnione przy obliczaniu wysokości należnej emerytury.

2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych. Zdaniem skarżącej przepisy te nie przewidują przywrócenia przeniesionych uprawnień, które spowodowały „doliczenie” w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej, jeżeli to „doliczenie” nie powoduje zwiększenia kwoty wypłacanej emerytury.

3.

Zarzut trzeci dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia. Skarżąca podnosi, że brak podstawy prawnej przewidującej przywrócenie przeniesionych uprawnień emerytalnych, które nie wywołują skutków w przypadku zastosowania mechanizmu minimum socjalnego, o którym mowa w art. 77 akapit czwarty regulaminu pracowniczego, prowadzi w istocie do bezpodstawnego wzbogacenia Unii Europejskiej.

Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2022 r. – Cassa Centrale/EUIPO – Bankia (BANQUÌ)

(Sprawa T-368/22)

(2022/C 303/72)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cassa Centrale Banca – Credito Cooperativo Italiano SpA (Trydent, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J. Graffer, G. Locurto i A. Ottolini)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bankia, SA (Madryt, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „BANQUÌ” – zgłoszenie nr 17 889 900

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2022 r. w sprawie R 1318/2021-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji uznając oznaczenia za niepodobne i dopuszczając wniosek o rejestrację, wobec której wniesiono sprzeciw;

—	obciążenie stron przeciwnych kosztami niniejszego postępowania.

Podniesiony zarzut

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2022 r. – Montanari/EUCAP Sahel Niger

(Sprawa T-371/22)

(2022/C 303/73)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Marco Montanari (Reggio Emilia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

Strona pozwana: EUCAP Sahel Niger (Niamey, Niger)

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

i w konsekwencji,

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 kwietnia 2022 r. w zakresie, w jakim oddala ona wniosek skarżącego o odszkodowanie z dnia 4 lutego 2022 r.;

—	zobowiązanie pozwanej do naprawienia krzywdy i szkody majątkowej doznanych przez skarżącego, oszacowanych ex æquo et bono odpowiednio na 10 000 EUR i 964 800 EUR;

—	obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący nieprzestrzegania prawa do zdrowia i prawa do godności pracownika oraz czynów stanowiących mobbing, których doświadczył skarżący.

2.	Zarzut drugi dotyczący nieprzestrzegania prawa do dobrej administracji i obowiązku dbałości.

Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2022 r. – BAE Systems/Komisja

(Sprawa T-773/19) (1)

(2022/C 303/74)

Język postępowania: angielski

Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.