Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2021/C 35/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 28 z 25.1.2021

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 19 z 18.1.2021

Dz.U. C 9 z 11.1.2021

Dz.U. C 443 z 21.12.2020

Dz.U. C 433 z 14.12.2020

Dz.U. C 423 z 7.12.2020

Dz.U. C 414 z 30.11.2020

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd / Distillerie Bonollo SpA i in.

(Sprawa C-461/18 P) (1)

(Odwołanie - Dumping - Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin - Odwołanie wniesione przez interwenienta w pierwszej instancji - Artykuł 56 akapit drugi zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Częściowy przegląd okresowy - Utrata statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w trakcie postępowania przeglądowego - Zmiana ostatecznego cła antydumpingowego - Ustalenie wartości normalnej - Artykuł 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Odwołanie wzajemne - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez konkurencyjnych producentów z siedzibą na terytorium Unii Europejskiej - Dopuszczalność - Bezpośrednie oddziaływanie - Podział kompetencji w wykonaniu wyroku)

(2021/C 35/02)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, dikigoros i Me P. Billiet, advocaat)

Pozostali uczestnicy postępowania: Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA, Caviro Distillerie Srl (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor i A. Bochon, avocat), Comercial Química Sarasa SL, Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile i M. B. Driessen, pełnomocnicy, których wspierała N. Tuominen, avocată), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França, J.-F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy)

Sentencja

1)	Odwołanie główne zostaje oddalone.

2)	Punkt 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 maja 2018 r., Distillerie Bonollo i in./Rada (T-431/12, EU:T:2018:251), zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd Unii Europejskiej nakazał Radzie Unii Europejskiej przyjęcie środków, które zapewnią wykonanie tego wyroku.

3)	W pozostałym zakresie odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

4)	Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA i Caviro Distillerie Srl oraz Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską w związku z odwołaniem głównym.

5)	Komisja Europejska pokrywa, oprócz własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA i Caviro Distillerie Srl w związku z odwołaniem wzajemnym.

6)	Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty związane z odwołaniem wzajemnym.

---

(1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket / Sögård Fastigheter AB

(Sprawa C-787/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Przepisy krajowe przewidujące korektę odliczeń podatku od wartości dodanej (VAT) przez podatnika innego niż ten, który dokonał wstępnego odliczenia - Sprzedaż przez spółkę na rzecz osób fizycznych nieruchomości oddawanej w najem przez tę spółkę oraz przez poprzednią spółkę będącą właścicielem - Ustanie opodatkowania VAT przy sprzedaży nieruchomości osobom fizycznym)

(2021/C 35/03)

Język postępowania: szwedzki

Sąd odsyłający

Högsta förvaltningsdomstolen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Skatteverket

Strona przeciwna: Sögård Fastigheter AB

Sentencja

Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidując na podstawie art. 188 ust. 2 tej dyrektywy, że zbywca nieruchomości nie jest zobowiązany do dokonania korekty odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, jeżeli nabywca będzie wykorzystywać tę nieruchomość wyłącznie w celu dokonania transakcji dających prawo do odliczenia, zobowiązują również nabywcę do dokonania korekty tego odliczenia w odniesieniu do pozostałego okresu korekty w momencie kolejnego zbycia przez niego danej nieruchomości osobie trzeciej, która nie będzie wykorzystywać nieruchomości do takich transakcji.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Federatie Nederlandse Vakbeweging / Van den Bosch Transporten BV, Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank kft

(Sprawa C-815/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 96/71/WE - Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 - Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług - Kierowcy ciężarówek w transporcie międzynarodowym - Zakres stosowania - Pojęcie „pracownika delegowanego” - Przewozy kabotażowe - Artykuł 3 ust. 1, 3 i 8 - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Umowy zbiorowe uznane za powszechnie stosowane)

(2021/C 35/04)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Federatie Nederlandse Vakbeweging

Strona pozwana: Van den Bosch Transporten BV, Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank kft

Sentencja

1)	Dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do transnarodowego świadczenia usług w sektorze transportu drogowego.

2)

Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że pracownik, który jest zatrudniony jako kierowca w sektorze międzynarodowego transportu drogowego, w ramach umowy czarteru między zatrudniającym go przedsiębiorstwem mającym siedzibę w jednym państwie członkowskim a przedsiębiorstwem mającym siedzibę w innym państwie członkowskim niż to, w którym zainteresowany zwyczajowo pracuje, jest pracownikiem delegowanym na terytorium innego państwa członkowskiego w rozumieniu tych przepisów, jeżeli wykonywanie jego pracy wykazuje, w trakcie przedmiotowego ograniczonego okresu, wystarczający związek z tym terytorium. Istnienie takiego związku jest ustalane w ramach całościowej oceny elementów takich jak charakter czynności wykonywanych przez danego pracownika na rzeczonym terytorium, stopień powiązania czynności tego pracownika z terytorium każdego państwa członkowskiego, w którym pracownik ten wykonuje pracę, a także udział, jaki te czynności stanowią w całości usługi transportowej. Okoliczność, że kierowca ciężarówki w transporcie międzynarodowym, który został przekazany przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym państwie członkowskim do dyspozycji przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, otrzymuje instrukcje związane z jego zadaniami, rozpoczyna lub kończy te zadania w siedzibie tego drugiego przedsiębiorstwa, nie wystarczy sama w sobie, by uznać, że kierowca ten został delegowany na terytorium tego innego państwa członkowskiego w rozumieniu dyrektywy 96/71, jeżeli wykonywanie pracy przez tego kierowcę nie wykazuje, na podstawie innych czynników, wystarczającego związku z tym terytorium.

3)	Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że istnienie powiązania w ramach grupy pomiędzy przedsiębiorstwami będącymi stronami umowy wynajmu pracowników nie ma jako takie znaczenia dla oceny, czy nastąpiło delegowanie pracowników.

4)

Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że pracownika, który jest zatrudniony jako kierowca w sektorze transportu drogowego i który, w ramach umowy czarteru między zatrudniającym go przedsiębiorstwem z siedzibą w jednym państwie członkowskim a przedsiębiorstwem znajdującym się w innym państwie członkowskim, wykonuje przewóz kabotażowy na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, w którym zwyczajowo pracuje, należy, co do zasady, uznać za delegowanego na terytorium państwa członkowskiego, na którym odbywa się ten przewóz. Czas trwania przewozu kabotażowego jest elementem pozbawionym znaczenia dla oceny, czy nastąpiło takie delegowanie, bez uszczerbku dla ewentualnego zastosowania art. 3 ust. 3 tej dyrektywy.

5)

Artykuł 3 ust. 1 i 8 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że kwestię, czy dana umowa zbiorowa została uznana za powszechnie stosowaną, należy oceniać w świetle właściwego prawa krajowego. Pojęciu, o którym mowa w tych przepisach, odpowiada układ zbiorowy pracy, który nie został uznany za powszechnie stosowany, lecz którego przestrzeganie jest warunkiem, w odniesieniu do przedsiębiorstw nim objętych, wyłączenia z obowiązku stosowania innego układu zbiorowego pracy, który jako taki został uznany za powszechnie stosowany i którego postanowienia są zasadniczo identyczne z postanowieniami tego innego układu zbiorowego pracy.

---

(1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / GEA Group AG

(Sprawa C-823/18 P) (1)

(Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów termicznych na bazie cyny, epoksydowanego oleju sojowego i estrów - Ustalanie cen, podział rynków i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Zastosowanie pułapu 10 % obrotu w odniesieniu do jednego z podmiotów tworzących przedsiębiorstwo - Stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej grzywnę ustaloną w pierwotnej decyzji stwierdzającej naruszenie - Grzywny - Pojęcie „przedsiębiorstwa” - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Zasada równego traktowania - Data wymagalności grzywny w przypadku zmiany)

(2021/C 35/05)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Christoforou, P. Rossi i V. Bottka, a następnie P. Rossi i V. Bottka, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: GEA Group AG (przedstawiciele: C. Wagner i I. du Mont, Rechtsanwälte)

Sentencja

1)	Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 października 2018 r., GEA Group/Komisja (T-640/16, EU:T:2018:700), zostaje uchylony.

2)	Sprawa T-640/16 zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej.

3)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

(1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Repsol Petróleo, SA / Administración General del Estado

(Sprawa C-44/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 21 ust. 3 - Brak zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego - Zużycie produktów energetycznych na terenie zakładu, w którym zostały wyprodukowane, do wytworzenia końcowych produktów energetycznych, przy czym w sposób nieunikniony uzyskiwane są również produkty nieenergetyczne)

(2021/C 35/06)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Repsol Petróleo, SA

Strona przeciwna: Administración General del Estado

Sentencja

Artykuł 21 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy zakład produkujący produkty energetyczne przeznaczone do wykorzystania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe zużywa produkty energetyczne, które sam wytworzył, oraz gdy w wyniku tego procesu uzyskuje również w sposób nieunikniony produkty nieenergetyczne, z których czerpie wartość ekonomiczną, część zużycia prowadząca do uzyskania takich produktów nieenergetycznych nie jest objęta przewidzianym w tym przepisie wyjątkiem od zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od produktów energetycznych.

---

(1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska

(Sprawa C-49/19) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Łączność elektroniczna - Usługa powszechna i prawa użytkowników związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/22/WE - Sieci i usługi - Artykuł 13 - Finansowanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej - Mechanizm podziału - Zasady przejrzystości, najmniejszego zakłócania rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności)

(2021/C 35/07)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Nicolae, P. Costa de Oliveira i G. Braga da Cruz, następnie L. Nicolae i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, P. Barros da Costa i J. Marques, pełnomocnicy, których wspierał D. Silva Morais, advogado.)

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Wikingerhof GmbH & Co. KG / Booking.com BV

(Sprawa C-59/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja - Artykuł 7 pkt 1 i 2 - Jurysdykcja szczególna w sprawach, których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego - Powództwo o zaniechanie praktyk handlowych uważanych za sprzeczne z prawem konkurencji - Zarzut nadużycia pozycji dominującej, polegającego na stosowaniu praktyk handlowych objętych postanowieniami umownymi - Platforma internetowa służąca do rezerwowania miejsc noclegowych booking.com)

(2021/C 35/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Wikingerhof GmbH & Co. KG

Strona przeciwna: Booking.com BV

Sentencja

Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do powództwa o zaniechanie określonych zachowań podejmowanych w ramach stosunku umownego łączącego powoda z pozwanym, które oparte jest na twierdzeniu powoda, w myśl którego pozwany dopuścił się nadużycia pozycji dominującej z naruszeniem prawa konkurencji.

---

(1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Star Taxi App SRL / Unitatea Administrativ Teritorială Municipiul Bucureşti prin Primar General, Consiliul General al Municipiului Bucureşti

(Sprawa C-62/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Stosowanie - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Dyrektywa 2000/31/WE - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „usług społeczeństwa informacyjnego” - Artykuł 3 ust. 2 i 4 - Artykuł 4 - Stosowanie - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi - Rozdziały III (Swoboda przedsiębiorczości dla usługodawców) i IV (Swobodny przepływ usług) - Stosowanie - Artykuł 9 i 10 - Dyrektywa (UE) 2015/1535 - Artykuł 1 ust. 1 lit. e) i f) - Pojęcie „zasady dotyczącej usług” - Pojęcie „przepisów technicznych” - Artykuł 5 ust. 1 - Brak uprzedniego powiadomienia - Skuteczność - Działalność polegająca na umożliwieniu nawiązywania za pośrednictwem aplikacji na smartfony kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie - Kwalifikacja - Uregulowanie krajowe, które poddaje tę działalność systemowi uprzedniego zezwolenia)

(2021/C 35/09)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Bucureşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Star Taxi App SRL

Strona przeciwna: Unitatea Administrativ Teritorială Municipiul Bucureşti prin Primar General, Consiliul General al Municipiului Bucureşti

Przy udziale: IB, Camera Naţională a Taximetriştilor din România, D’Artex Star SRL, Auto Cobălcescu SRL, Cristaxi Service SRL

Sentencja

1)

Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), który odsyła do art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, należy interpretować w ten sposób, że „usługę społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu tych przepisów stanowi usługa pośrednictwa polegająca na umożliwieniu nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie, w przypadku której świadczący ową usługę zawarł w tym celu umowy o świadczenie usług z kierowcami w zamian za zapłatę miesięcznego abonamentu, ale nie przekazuje im zamówień, nie określa ceny za kurs ani nie zapewnia jej poboru od zainteresowanych osób, które uiszczają ją bezpośrednio u kierowcy taksówki, a ponadto nie sprawuje kontroli nad jakością pojazdów i ich kierowców ani nad ich zachowaniem.

2)

Artykuł 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2015/1535 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie organu władzy lokalnej, które uzależnia świadczenie usługi pośrednictwa, której przedmiotem jest umożliwienie nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie i która podlega kwalifikacji jako „usługa społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2015/1535, od uzyskania uprzedniego zezwolenia, co jest już wymagane od innych podmiotów świadczących usługi rezerwacji taksówek, nie stanowi „przepisu technicznego” w rozumieniu owego art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2015/1535.

3)

Artykuł 56 TFUE, art. 3 ust. 2 i 4 dyrektywy 2000/31 oraz art. 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do sporu, w którym wszystkie istotne okoliczności ograniczają się do terytorium jednego państwa członkowskiego. Artykuł 4 dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do uregulowania państwa członkowskiego, które uzależnia świadczenie usługi pośrednictwa, której przedmiotem jest umożliwienie nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie i która podlega kwalifikacji jako „usługa społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31, który odsyła do art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2015/1535, od uzyskania uprzedniego zezwolenia, co jest już wymagane od innych podmiotów świadczących usługi rezerwacji taksówek. Artykuł 9 i 10 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które uzależnia świadczenie usługi pośrednictwa, której przedmiotem jest umożliwienie nawiązywania za pomocą aplikacji na smartfony, za wynagrodzeniem, kontaktów między osobami chcącymi przebyć trasę miejską a kierowcami taksówek posiadającymi zezwolenie, od uzyskania uprzedniego zezwolenia na wykonywanie ich działalności, jeżeli warunki uzyskania tego zezwolenia nie odpowiadają wymogom przewidzianym w tych artykułach, w szczególności ze względu na ustanowienie obowiązków technicznych nieodpowiednich dla danej usługi, co podlega zweryfikowaniu przez sąd krajowy.

---

(1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Suzanne Saleh Thabet, Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, Alaa Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, Heddy Mohamed Magdy Hussein Rassekh, Khadiga Mahmoud El Gammal / Rada Unii Europejskiej

(Sprawy połączone C-72/19 P i C-145/19 P) (1)

(Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżących - Spoczywający na Radzie Unii Europejskiej obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)

(2021/C 35/10)

Język postępowania: angielski

Strony

(Sprawa C-72/19 P)

Wnoszący odwołanie: Suzanne Saleh Thabet, Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, Alaa Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, Heddy Mohamed Magdy Hussein Rassekh, Khadiga Mahmoud El Gammal (przedstawiciele: Lord Anderson, QC, B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, G. Martin, C. Enderby Smith i F. Holmey, solicitors)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Kneale i V. Piessevaux, następnie A. Antoniadis i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

(Affaire C-145/19 P)

Wnoszący odwołanie: Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, działający w imieniu własnym oraz w imieniu Suzanne Saleh Thabet i Alaa Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka, będących spadkobiercami Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka (przedstawiciele: Lord Anderson, QC, B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, G. Martin, C. Enderby Smith i F. Holmey, solicitors)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Kneale i V. Piessevaux, następnie M. Balta i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Sentencja

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 listopada 2018 r., Saleh Thabet i in./Rada (T-274/16 i T-275/16, niepublikowany, EU:T:2018:826) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/411 z dnia 18 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie oraz decyzji Rady (WPZiB) 2017/496 z dnia 21 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie.

2)	Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2018 r., Mubarak/Rada (T-358/17, niepublikowany, EU:T:2018:905) zostaje uchylony.

3)	Decyzje 2016/411 i 2017/496 zostają uchylone w zakresie, w jakim dotyczą Suzanne Saleh Thabet, Gamala Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka, Alaa Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka, Heddy Mohamed Magdy Hussein Rassekh i Khadigi Mahmoud El Gammal.

4)

Decyzja 2017/496, rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2017/491 z dnia 21 marca 2017 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie, decyzja Rady (WPZiB) 2018/466 z dnia 21 marca 2018 r., zmieniająca decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/465 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 270/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie zostają uchylone w zakresie, w jakim akty te dotyczą Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka.

5)	Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi zarówno w postępowaniach w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego postępowania odwoławczego.

---

(1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.

Dz.U. C 148 z 29.4.2019.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem – Niderlandy) – R.N.N.S. (C-225/19), K.A. (C-226/19) / Minister van Buitenlandse Zaken

(Sprawy połączone C-225/19 i C-226/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wspólnotowy kodeks wizowy - Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 - Artykuł 32 ust. 1 – 3 - Decyzja o odmowie wydania wizy - Załącznik VI - Standardowy formularz - Uzasadnienie - Zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub dla stosunków międzynarodowych jednego lub kilku państw członkowskich - Artykuł 22 - Procedura zasięgania opinii organów centralnych innych państw członkowskich - Sprzeciw wobec wydania wizy - Odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy - Zakres kontroli sądowej - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznego środka prawnego)

(2021/C 35/11)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: R.N.N.S. (C-225/19), K.A. (C-226/19)

Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken

Sentencja

Artykuł 32 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze nakłada na państwo członkowskie, które wydało ostateczną decyzję o odmowie wydania wizy na podstawie art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, z powodu sprzeciwu wobec wydania wizy wyrażonego przez inne państwo członkowskie, obowiązek wskazania w tej decyzji tożsamości państwa członkowskiego, które wyraziło taki sprzeciw, konkretnej podstawy odmowy opartej na tym sprzeciwie, w stosownym wypadku wraz z istotą powodów wspomnianego sprzeciwu, jak również wskazania organu, do którego osoba ubiegająca się o wizę może się zwrócić, by poznać dostępne w tym innym państwie członkowskim środki odwoławcze, a po drugie, że w sytuacji gdy przeciwko tej samej decyzji zostaje wniesione odwołanie na podstawie art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, sądy państwa członkowskiego, które podjęło tę ostatnią decyzję, nie mogą badać materialnej zgodności z prawem sprzeciwu wobec wydania wizy wyrażonego przez inne państwo członkowskie.

---

(1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Banca B. SA / A.A.A.

(Sprawa C-269/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 93/13/EWG - Skutki stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku - Zastąpienie nieuczciwego warunku - Sposób obliczania zmiennej stopy procentowej - Dopuszczalność - Wezwanie stron do podjęcia negocjacji)

(2021/C 35/12)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Cluj

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Banca B. SA

Druga strona postępowania: A.A.A.

Sentencja

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w następstwie stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunków określających mechanizm ustalania zmiennej stopy procentowej w umowie kredytowej takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym oraz w sytuacji gdy umowa ta nie może dalej obowiązywać po usunięciu z niej danych nieuczciwych warunków, gdy unieważnienie rzeczonej umowy powodowałoby szczególnie szkodliwe konsekwencje dla konsumenta i gdy nie istnieje żaden przepis prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, sąd krajowy powinien podjąć, z pełnym uwzględnieniem prawa krajowego, wszelkie niezbędne środki mające na celu ochronę konsumenta przed szczególnie szkodliwymi konsekwencjami, jakie może wywrzeć unieważnienie owej umowy. W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nic nie stoi na przeszkodzie w szczególności temu, aby sąd krajowy wezwał strony do podjęcia negocjacji w celu ustalenia sposobu obliczania stopy procentowej, o ile określi on ramy tych negocjacji, a ich celem będzie ustanowienie rzeczywistej równowagi między prawami i obowiązkami stron umowy, z uwzględnieniem w szczególności leżącego u podstaw dyrektywy 93/13 celu ochrony konsumenta.

---

(1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale della previdenza sociale / WS

(Sprawa C-302/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/98/UE - Prawa pracowników z państw trzecich posiadających jedno zezwolenie - Artykuł 12 - Prawo do równego traktowania - Zabezpieczenie społeczne - Uregulowanie państwa członkowskiego wyłączające dla celów ustalenia praw do świadczenia rodzinnego członków rodziny posiadacza jednego zezwolenia, którzy nie przebywają na terytorium tego państwa członkowskiego)

(2021/C 35/13)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Istituto nazionale della previdenza sociale

Druga strona postępowania: WS

Sentencja

Artykuł 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego do celów ustalenia praw do świadczenia z zabezpieczenia społecznego nie uwzględnia się członków rodziny posiadacza jednego zezwolenia w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy, którzy przebywają nie na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz w państwie trzecim, mimo że uwzględnia się członków rodziny obywatela wspomnianego państwa członkowskiego, którzy przebywają w państwie trzecim.

---

(1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale della previdenza sociale / VR

(Sprawa C-303/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/109/WE - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Artykuł 11 - Prawo do równego traktowania - Zabezpieczenie społeczne - Uregulowanie państwa członkowskiego wyłączające dla celów ustalenia praw do świadczenia rodzinnego członków rodziny rezydenta długoterminowego, którzy nie zamieszkują na terytorium tego państwa członkowskiego)

(2021/C 35/14)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Istituto nazionale della previdenza sociale

Druga strona postępowania VR

Sentencja

Artykuł 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego do celów ustalenia praw do świadczenia z zabezpieczenia społecznego nie uwzględnia się członków rodziny rezydenta długoterminowego w rozumieniu art. 2 lit. b) tej dyrektywy, którzy zamieszkują nie na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz w państwie trzecim, mimo że uwzględnia się członków rodziny obywatela wspomnianego państwa członkowskiego, którzy zamieszkują w państwie trzecim, jeśli owo państwo członkowskie nie wyraziło zamiaru powołania się na odstępstwo od równego traktowania dozwolone w art. 11 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, dokonując jej transpozycji do prawa krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – BONVER WIN, a.s. / Ministerstvo financí ČR

(Sprawa C-311/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Przepisy krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie gier losowych w niektórych miejscach - Możliwość zastosowania art. 56 TFUE - Istnienie elementu transgranicznego)

(2021/C 35/15)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BONVER WIN, a.s.

Strona pozwana: Ministerstvo financí ČR

Sentencja

Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do sytuacji spółki mającej siedzibę w danym państwie członkowskim, która utraciła zezwolenie na prowadzenie gier losowych w następstwie wejścia w życie w tym państwie członkowskim uregulowania określającego miejsca, w których dozwolone jest organizowanie takich gier, mającego zastosowanie bez rozróżnienia do wszystkich usługodawców prowadzących działalność na terytorium tego państwa członkowskiego, bez względu na to, czy ci usługodawcy świadczą usługi obywatelom danego państwa członkowskiego czy obywatelom innych państw członkowskich, w sytuacji gdy część jej klienteli pochodzi z państwa członkowskiego innego niż państwo jej siedziby.

---

(1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Ingredion Germany GmbH / Bundesrepublik Deutschland

(Sprawa C-320/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Artykuł 3 lit. h) - Nowe instalacje - Artykuł 10a - Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 18 ust. 1 lit. c) - Poziom działalności związanej z paliwami - Artykuł 18 ust. 2 akapit drugi - Wartość odpowiedniego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych)

(2021/C 35/16)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ingredion Germany GmbH

Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

Sentencja

Artykuł 18 ust. 2 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że do celów przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji nowym instalacjom odpowiedni współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych jest ograniczony do wartości poniżej 100 %.

---

(1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Région de Bruxelles-Capitale / Komisja Europejska

(Sprawa C-352/19 P) (1)

(Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2324 - Odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej glifosat - Artykuł 263 TFUE - Legitymacja procesowa jednostki regionalnej - Bezpośrednie oddziaływanie)

(2021/C 35/17)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Région de Bruxelles-Capitale (przedstawiciel: A. Bailleux, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, F. Castillo de la Torre, I. Naglis i F. Castilla Contreras, pełnomocnicy)

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje oddalone.

2)	Region stołeczny Bruksela zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez ondernemingsrechtbank Antwerpen – Belgia) – Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (SABAM) / Weareone.World BVBA, Wecandance NV

(Sprawa C-372/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 102 TFUE - Nadużycie pozycji dominującej - Pojęcie „niesłusznych cen” - Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi - Sytuacja faktycznego monopolu - Pozycja dominująca - Nadużycie - Wykonywanie utworów muzycznych na festiwalach muzycznych - Tabela opłat oparta na przychodach brutto ze sprzedaży biletów wstępu - Rozsądny związek ze świadczeniem organizacji zbiorowego zarządzania - Ustalenie faktycznie wykonanej części repertuaru muzycznego organizacji zbiorowego zarządzania)

(2021/C 35/18)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

ondernemingsrechtbank Antwerpen

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (SABAM)

Strona pozwana: Weareone.World BVBA, Wecandance NV

Sentencja

Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi nadużycia pozycji dominującej w rozumieniu tego artykułu nałożenie przez organizację zbiorowego zarządzania posiadającą faktyczny monopol w danym państwie członkowskim na organizatorów wydarzeń muzycznych za prawo do publicznego udostępniania utworów muzycznych tabeli opłat, w której:

—

opłaty należne z tytułu prawa autorskiego są obliczane na podstawie taryfy stosowanej do przychodów brutto ze sprzedaży biletów wstępu, przy czym od przychodów nie można odjąć wszystkich opłat związanych z organizacją festiwalu, które nie mają związku z wykonywanymi na nim utworami muzycznymi, o ile w świetle wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku opłaty rzeczywiście nałożone przez organizację zarządzającą na podstawie tej tabeli nie mają charakteru wygórowanego w stosunku między innymi do rodzaju i zakresu wykorzystania utworów, wartości ekonomicznej wygenerowanej tym wykorzystaniem i wartości ekonomicznej świadczeń tej organizacji zarządzającej, co powinien zweryfikować sąd krajowy, i

—

stosowany jest stopniowany system ryczałtowy w celu określenia pośród wykonanych utworów muzycznych ich części pochodzącej z repertuaru tej organizacji, o ile nie istnieje inna metoda, która pozwala na dokładniejsze zidentyfikowanie i określenie liczbowe wykorzystania tych utworów i może zrealizować ten sam uzasadniony cel, a mianowicie ochronę interesów autorów, kompozytorów i wydawców muzycznych, nie prowadząc jednak przy tym do nieproporcjonalnego wzrostu kosztów związanych z zarządzaniem umowami i monitorowaniem wykorzystania utworów muzycznych chronionych prawem autorskim; zbadanie tej kwestii należy do sądu krajowego w świetle konkretnego rozpatrywanego przezeń przypadku i z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, w tym dostępności i wiarygodności dostarczonych danych, a także istniejących narzędzi technologicznych.

---

(1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Viasat Broadcasting UK Ltd / TV2/Danmark A/S, Królestwo Danii

(Sprawa C-445/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Publiczna spółka nadawcza - Artykuł 106 ust. 2 TFUE - Usługi w ogólnym interesie gospodarczym - Pomoc zgodna z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Zgłoszenie - Brak - Obowiązek zapłacenia przez beneficjenta odsetek za okres niezgodności tej pomocy z prawem - Obliczenie odsetek - Kwoty podlegające uwzględnieniu)

(2021/C 35/19)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Østre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Viasat Broadcasting UK Ltd

Strona pozwana: TV2/Danmark A/S, Królestwo Danii

Sentencja

1)

Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ciążący na sądach krajowych obowiązek zasądzenia od beneficjenta pomocy państwa, która została wprowadzona w życie z naruszeniem tego postanowienia, zapłaty odsetek za okres niezgodności tej pomocy z prawem ma zastosowanie również wtedy, gdy Komisja w drodze decyzji końcowej stwierdza, że owa pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE.

2)

Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ciążący na sądach krajowych obowiązek zasądzenia od beneficjenta pomocy państwa, która została wprowadzona w życie z naruszeniem tego postanowienia, zapłaty odsetek za okres niezgodności tej pomocy z prawem ma zastosowanie również do pomocy, którą beneficjent ten przekazał przedsiębiorstwom z nim powiązanym, oraz do pomocy, która została mu wypłacona przez przedsiębiorstwo kontrolowane przez państwo.

---

(1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – postępowanie karne przeciwko AZ

(Sprawa C-510/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 6 ust. 2 - Pojęcie „wykonującego nakaz organu sądowego” - Artykuł 27 ust. 2 - Zasada szczególności - Artykuł 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 - Odstępstwo - Ściganie za „inne przestępstwo” niż to, które było podstawą przekazania - Zgoda wykonującego nakaz organu sądowego - Zgoda prokuratury wykonującego nakaz państwa członkowskiego)

(2021/C 35/20)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van beroep te Brussel

Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

AZ

przy udziale: Openbaar Ministerie, YU, ZV

Sentencja

1)

Pojęcie „wykonującego nakaz organu sądowego” w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, które należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono organy państwa członkowskiego, które niekoniecznie będąc sędziami lub sądami, uczestniczą w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w tym państwie członkowskim, przy wykonywaniu swoich obowiązków związanych z wydaniem europejskiego nakazu aresztowania działają w sposób niezależny oraz wykonują swoje funkcje w ramach procedury odpowiadającej wymogom skutecznej ochrony sądowej.

2)

Artykuł 6 ust. 2, a także art. 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że prokurator państwa członkowskiego uczestniczący w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, który może w ramach wykonywania swoich uprawnień decyzyjnych otrzymywać indywidualne instrukcje ze strony władzy wykonawczej, nie stanowi „wykonującego nakaz organu sądowego” w rozumieniu tych przepisów.

---

(1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii

(Sprawa C-767/19) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 2009/72/WE i 2009/73/WE - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej i gazu ziemnego - Skuteczny rozdział między, z jednej strony, zarządzaniem systemami przesyłowymi energii elektrycznej i gazu oraz, z drugiej strony, działalnością w zakresie dostawy i wytwarzania - Ustanowienie niezależnych krajowych organów regulacyjnych)

(2021/C 35/21)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i Y.G. Marinova, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, M. Jacobs i C. Pochet, pełnomocnicy, których wspierał G. Block, avocat)

Sentencja

1)

Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE poprzez niedokonanie prawidłowej transpozycji: — art. 9 ust. 1 lit. a), odpowiednio, dyrektywy 2009/72 i dyrektywy 2009/73; — art. 37 ust. 4 lit. a) i b) dyrektywy 2009/72 oraz art. 41 ust. 4 lit. a) i b) dyrektywy 2009/73; a także — art. 37 ust. 6 lit. a)–c) i art. 37 ust. 9 dyrektywy 2009/72 oraz art. 41 ust. 6 lit. a)–c) i art. 41 ust. 9 dyrektywy 2009/73.

2)	Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Košice I – Słowacja) – NI, OJ, PK / Sociálna poisťovňa

(Sprawa C-799/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuły 2 i 3 - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Pojęcia „niezaspokojonych roszczeń pracowników” i „niewypłacalności pracodawcy” - Wypadek przy pracy - Śmierć pracownika - Zadośćuczynienie za krzywdę - Windykacja roszczenia od pracodawcy - Brak możliwości - Instytucja gwarancyjna)

(2021/C 35/22)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Okresný súd Košice I

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: NI, OJ, PK

Strona pozwana: Sociálna poisťovňa

Sentencja

1)

Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że pracodawcy nie można uważać za „niewypłacalnego”, jeśli złożono wobec niego wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w związku z roszczeniem o zadośćuczynienie uznanym orzeczeniem sądowym, ale w postępowaniu egzekucyjnym uznano wierzytelność za nieściągalną ze względu na faktyczną niewypłacalność pracodawcy. Do sądu odsyłającego należy jednak sprawdzenie, czy zgodnie z art. 2 ust. 4 tej dyrektywy dane państwo członkowskie postanowiło rozszerzyć ochronę pracowników przewidzianą we wspomnianej dyrektywie na taką sytuację związaną z niewypłacalnością, która to sytuacja została stwierdzona na podstawie postępowań przewidzianych w przepisach prawa krajowego, innych niż postępowania określone we wspomnianym art. 2 ust. 1.

2)

Artykuł 1 ust. 1 i art. 3 dyrektywy 2008/94/WE należy interpretować w ten sposób, że zadośćuczynienie należne od pracodawcy na rzecz bliskich osób pozostających przy życiu za krzywdę doznaną wskutek śmierci pracownika w następstwie wypadku przy pracy można uznać za „roszczenie pracowników wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy” w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej dyrektywy tylko wtedy, gdy jest ono objęte pojęciem „wynagrodzenia” stosownie do tego, jak to pojęcie zostało uściślone w prawie krajowym, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

---

(1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 maja 2018 r. w sprawie T-92/18, Olivier Spieker / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lipca 2018 r. przez Oliviera Spiekera

(Sprawa C-455/18 P)

(2021/C 35/23)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Oliver Spieker (przedstawiciele: A. Schönfleisch, O. Spieker, M. Alber, N. Willich, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Żądania wnoszącego odwołanie

—

uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2018 r. w sprawie T-92/18, Spieker/EUIPO (Science for a better skin), którym Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 grudnia 2017 r. (R1067/2017–4) oddalającej odwołanie, w którym wnoszący odwołanie do Trybunału żądał uchylenia decyzji eksperta EUIPO z dnia 20 marca 2017 r.;

—	stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby EUIPO z dnia 12 grudnia 2017 r. (R1067/2017–4);

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą i Sądem Unii Europejskiej.

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2020 r. Trybunał Unii Europejskiej (ósma izba) oddalił odwołanie i obciążył stronę przegrywającą kosztami postępowania.

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-81/18, Barata / Parlament, wniesione w dniu 11 czerwca 2020 r. przez Joãa Miguela Baratę

(Sprawa C-259/20 P)

(2021/C 35/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: João Miguel Barata (przedstawiciele: G. Pandey, avocat, D. Rovetta, avocat, V. Villante, avvocato)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) odrzucił odwołanie w części jako oczywiście niedopuszczalne, a w części jako oczywiście bezzasadne i obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-445/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 9 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

(Sprawa C-307/20 P)

(2021/C 35/25)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg

Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-535/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 9 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

(Sprawa C-308/20 P)

(2021/C 35/26)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg

Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-443/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 9 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

(Sprawa C-309/20 P)

(2021/C 35/27)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg

Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-446/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

(Sprawa C-310/20 P)

(2021/C 35/28)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg

Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-444/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

(Sprawa C-311/20 P)

(2021/C 35/29)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg

Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-534/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

(Sprawa C-312/20 P)

(2021/C 35/30)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg

Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca dos Açores (Portugalia) w dniu 16 lipca 2020 r. – VO i in. / SATA International – Azores Airlines SA

(Sprawa C-316/20)

(2021/C 35/31)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Judicial da Comarca dos Açores

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: VO, ZO, ML, NB, KE, JE, PI, VY.

Strona pozwana: SATA International – Azores Airlines SA.

Pytanie prejudycjalne

Czy pojęcie podróży, w odniesieniu do której obniżona taryfa nie jest publicznie dostępna, obejmuje pasażerów, którzy zapłacili za część swojego lotu, zaś pozostała część została zapłacona przez przewoźnika lotniczego w ramach patronatu nad zawodami sportowymi?

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości, (izba dziewiąta) orzekł:

Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należ interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do pasażera, który podróżuje z biletem zakupionym według taryfy preferencyjnej wystawionym przez przewoźnika lotniczego w ramach transakcji patronackiej danego wydarzenia, z którego korzystanie jest ograniczone dla pewnych określonych osób i którego wystawienie wiąże się z uprzednią i indywidualnie udzieloną zgodą owego przewoźnika lotniczego.

---

(1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2020 r. w sprawie T-104/19, Dermavita / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM), wniesione w dniu 21 sierpnia 2020 r. przez Dermavita Co. Ltd

(Sprawa C-400/20 P)

(2021/C 35/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Dermavita Co. Ltd (przedstawiciel: D. Todorov, адвокат)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Allergan Holdings France

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2020 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanowiła, iż nie należało przyjmować odwołania do rozpoznania oraz obciążyła wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 lipca 2020 r. w sprawach połączonych T-778/16 i T-892/16, Irlandia in. / Komisja, wniesione w dniu 25 września 2020 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-465/20 P)

(2021/C 35/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, P.-J. Loewenthal i F. Tomat, pełnomocnicy)

Pozostali uczestnicy postępowania: Irlandia, Apple Sales International (ASI), Apple Operations Europe (AOE), Wielkie Księstwo Luksemburga, Rzeczpospolita Polska, Urząd Nadzoru EFTA

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku;

—	oddalenie zarzutów od pierwszego do czwartego i ósmego w sprawie T-778/16 oraz zarzutów od pierwszego do piątego oraz czternastego w sprawie T-892/16;

—	odesłanie sprawy do Sądu celem rozpatrzenia zarzutów, które nie były jeszcze analizowane; i

—	pozostawienie decyzji w przedmiocie kosztów postępowania w obu instancjach do rozstrzygnięcia w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja opiera swe odwołanie na dwóch zarzutach.

Pierwszy zarzut odwołania: Sąd Unii Europejskiej oddalając zawarty w spornej decyzji (1) główny wniosek dotyczący korzyści dopuścił się szeregu naruszeń prawa. Zarzut ten dzieli się na trzy części.

—

Po pierwsze, w pkt 125, 183–187, 228, 242, 243 i 249 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie zinterpretował sporną decyzję uznając, iż Komisja oparła wyciągnięty w niej główny wniosek dotyczący korzyści jedynie na tym, że siedziby główne spółek ASI i AOE nie istniały fizycznie ani nie zatrudniały pracowników, nie próbując wykazać, że irlandzkie oddziały ASI i AOE w rzeczywistości pełniły funkcje uzasadniające przypisanie tym oddziałom licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a. W motywach 281–305 spornej decyzji Komisja analizuje funkcje pełnione w rzeczywistości przez siedziby główne i irlandzkie oddziały spółek ASI i AOE w kontekście uzasadnienia przypisania tym oddziałom licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a. To, że Sąd nie uwzględnił prawidłowo struktury i treści spornej decyzji oraz zawartych w uwagach pisemnych Komisji wyjaśnień w przedmiocie funkcji pełnionych przez siedziby główne i irlandzkie oddziały tych spółek, stanowi uchybienie proceduralne. Przyznanie przez Sąd następnie w pkt 268–283, 286 i 287 zaskarżonego wyroku, że Komisja przeanalizowała funkcje pełnione przez irlandzkie oddziały uzasadniając przypisanie im licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a stanowi sprzeczność w rozumowaniu, co sprowadza się to uchybienia obowiązkowi uzasadnienia.

—

Po drugie, w pkt 267, 269, 273, 274, 275, 277, 281, 283, 298–302 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się naruszenia metody odrębnego podmiotu oraz zasady ceny rynkowej (ALP), co stanowi naruszenie art. 107 ust. 1 TFEU czy też prawa krajowego, powołując się na funkcje pełnione przez Apple Inc., aby na tej podstawie odrzucić dokonane przez Komisję w spornej decyzji przypisanie irlandzkim oddziałom licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a. To, że Sąd nie uwzględnił zawartych w motywach 308–318 spornej decyzji oraz w uwagach pisemnych Komisji wyjaśnień w przedmiocie tego, dlaczego funkcje pełnione przez Apple Inc. są pozbawione znaczenia dla kwestii przypisywania zysków w ramach spółek ASI i AOE, stanowi uchybienie proceduralne i naruszenie obowiązku uzasadnienia.

—

Po trzecie, w pkt 301 i 303–309 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się naruszenia metody odrębnego podmiotu oraz zasady ceny rynkowej (ALP), co stanowi naruszenie art. 107 ust. 1 TFEU czy też prawa krajowego, stwierdzając, że czynności podejmowane formalnie przez dyrektorów ASI i AOE stanowią funkcje pełnione przez siedziby główne tych spółek w związku z licencjami na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a. To, że Sąd nie uwzględnił zawartych w spornej decyzji oraz w uwagach pisemnych Komisji wyjaśnień w przedmiocie tego, dlaczego te czynności nie stanowią funkcji pełnionych przez siedziby główne tych spółek dla potrzeb zastosowania metody odrębnego podmiotu oraz zasady ceny rynkowej (ALP), stanowi uchybienie proceduralne i naruszenie obowiązku uzasadnienia. Takim uchybieniem proceduralnym jest też oparcie przez Sąd wyciągniętego przezeń wniosku na niedopuszczalnym dowodzie.

Drugi zarzut odwołania: Sąd Unii Europejskiej oddalając zawarty w spornej decyzji posiłkowy wniosek dotyczący korzyści dopuścił się szeregu naruszeń prawa. Zarzut ten dzieli się na trzy części:

—	Po pierwsze, w pkt 349, 416, 434 i 435 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy stosowaniu zasad rządzących postępowaniem dowodowym, których musi przestrzegać Komisja, aby wykazać istnienie korzyści.

—	Po drugie, w pkt 315–481 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się uchybienia proceduralnego opierając swe rozstrzygnięcie o oddaleniu posiłkowego wniosku dotyczącego korzyści na argumentach, których ani Irlandia ani spółki ASI/AOE nie podniosły w ich skargach w pierwszej instancji.

—	Po trzecie, w pkt 315–481 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie przedstawił sporną decyzję i naruszył art. 107 ust. 1 TFEU czy też prawo krajowe dochodząc do wniosku, że Komisja w drodze przedstawionego w tej decyzji rozumowania posiłkowego nie wykazała istnienia korzyści.

---

(1)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1283 z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38373 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex2014/CP) wdrożonej przez Irlandię na rzecz Apple (Dz.U. 2017, L 187, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 5 października 2020 r. – TP / Institut des Experts en Automobiles

(Sprawa C-502/20)

(2021/C 35/34)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Mons

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: TP

Druga strona postępowania: Institut des Experts en Automobiles

Pytania prejudycjalne

1)

Czy przepisy art. 5 § 1 pkt 2 lit. b) i art. 6 belgijskiej ustawy z dnia 15 maja 2007 r. o uznawaniu i ochronie zawodu rzeczoznawcy motoryzacyjnego, w związku z przepisami ustawy z dnia 12 lutego 2008 r. ustanawiającej nowe ogólne ramy uznawania kwalifikacji zawodowych WE, w szczególności jej art. 6, 8 i 9, można interpretować w ten sposób, że usługodawca, który przenosi swoją siedzibę do innego państwa członkowskiego, po dokonaniu takiej zmiany nie może wpisać się w swoim państwie pochodzenia, czyli Belgii, do prowadzonego przez IEA rejestru usług wykonywanych tymczasowo i okazjonalnie, celem wykonywania tam działalności w sposób tymczasowy i okazjonalny. Czy taka wykładnia jest zgodna ze swobodą przedsiębiorczości uznaną w prawie Unii?

2)

Czy przepisy art. 5 § 1 pkt 2 lit. b) i art. 6 belgijskiej ustawy z dnia 15 maja 2007 r. o uznawaniu i ochronie zawodu rzeczoznawcy motoryzacyjnego, w związku z przepisami ustawy z dnia 12 lutego 2008 r. ustanawiającej nowe ogólne ramy uznawania kwalifikacji zawodowych WE, w szczególności jej art. 6, 8 i 9, interpretowane w ten sposób, że pojęcie działalności tymczasowej i okazjonalnej wyklucza możliwość świadczenia przez usługodawcę mającego siedzibę w państwie członkowskim pochodzenia usług w innym państwie członkowskim, jeżeli są one powtarzalne, ale w nieregularnych odstępach czasu, lub [wyklucza] posiadanie w tym ostatnim państwie określonej infrastruktury, są zgodne z wyżej przywołanymi przepisami dyrektywy [2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych] (1)?

---

(1)  Dz.U. 2005, L 255, s. 22.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 19 października 2020 r. – J.P. / B.d.S.L.

(Sprawa C-521/20)

(2021/C 35/35)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: J.P.

Druga strona postępowania: B.d.S.L.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (w szczególności w związku z dyrektywą 1999/62/WE (1)) należy interpretować w ten sposób, że rozpatrywane łącznie przepisy krajowe, które – jak § 20 ust. 2 BStMG w związku z § 22 ust. 2 VStG – nakazują kumulatywne ściganie i karanie seryjnych naruszeń obowiązku uiszczenia opłat za przejazd popełnionych na wyznaczonych odcinkach dróg, są sprzeczne z zakazem wielokrotnego sądzenia lub karania wtedy, gdy w tym zakresie nie został jednocześnie ustanowiony na poziomie ustawowym obowiązek koordynacji wszystkich organów i sądów właściwych do prowadzenia tych postępowań karnych oraz wyraźny obowiązek skutecznego stosowania zasady proporcjonalności w odniesieniu do wysokości kary łącznej?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. 1999, L 187, s. 42).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberstern Gerichtshof (Austria) w dniu 19 października 2020 r. – OE / VY

(Sprawa C-522/20)

(2021/C 35/36)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: OE

Strona pozwana: VY

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 3 ust. 1 lit. a) tiret szóste rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) narusza zakaz dyskryminacji przewidziany w art. 18 TFUE z uwagi na to, że w zależności od obywatelstwa powoda lub wnioskodawcy przewiduje dla niego krótszy okres pobytu niż wynikający z art. 3 ust. 1 lit. a) tiret piąte rozporządzenia Rady nr 2201/2003 jako warunek jurysdykcji sądów państwa pobytu?

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy takie naruszenie zakazu dyskryminacji skutkuje tym, że zgodnie z zasadą określoną w art. 3 ust. 1 lit. a) tiret piąte rozporządzenia Rady nr 2201/2003 warunkiem powołania się przez wszystkich powodów lub wnioskodawców niezależnie od ich obywatelstwa na właściwość sądu miejsca pobytu jest okres pobytu wynoszący 12 miesięcy, czy też należy przyjąć, że dla wszystkich powodów lub wnioskodawców warunkiem jest okres pobytu wynoszący sześć miesięcy?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 388, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 19 października 2020 r. – Association France Nature Environnement / Premier ministre i Ministre de la Transition écologique et solidaire

(Sprawa C-525/20)

(2021/C 35/37)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Association France Nature Environnement

Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de la Transition écologique et solidaire

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 4 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim na to, by przy wydawaniu pozwoleń na program lub przedsięwzięcie nie brały pod uwagę ich krótkotrwałego, przejściowego i niewywołującego skutków w odległej perspektywie oddziaływania na stan wód powierzchniowych?

2)	W przypadku odpowiedzi twierdzącej – jakie warunki powinny spełniać takie programy i przedsięwzięcia zgodnie z art. 4 dyrektywy, a w szczególności jego ust. 6 i 7?

---

(1)  Dz.U. L 327, s. 1.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 października 2020 r. – Finanzamt B / W AG

(Sprawa C-538/20)

(2021/C 35/38)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Finanzamt B

Druga strona postępowania rewizyjnego: W AG

przy udziale: Bundesministerium der Finanzen

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, które zabraniają spółce będącej rezydentem obniżenia podlegającego opodatkowaniu zysku o straty stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim w sytuacji, w której, po pierwsze, spółka ta wyczerpała wszelkie możliwości odliczenia tych strat, jakie przewiduje prawo państwa członkowskiego, w którym położony jest ten zakład, a po drugie, poprzez ten zakład nie są już uzyskiwane żadne wpływy, w związku z czym nie ma już możliwości uwzględnienia strat w tym państwie członkowskim („ostateczne” straty), również wtedy, gdy odnośne przepisy prawa przewidują wyłączenie zysków i strat na mocy dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między oboma państwami członkowskimi?

2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one przeszkodzie również przepisom Gewerbesteuergesetz (ustawy o podatku od działalności gospodarczej, Niemcy), które zabraniają spółce będącej rezydentem obniżenia podlegającego opodatkowaniu zysku z działalności gospodarczej o „ostateczne” straty, o których mowa w pytaniu pierwszym, poniesione przez stały zakład położony w innym państwie członkowskim?

3)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy w przypadku zamknięcia stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim mogą istnieć „ostateczne” straty, o których mowa w pytaniu pierwszym, mimo że istnieje przynajmniej teoretyczna możliwość, że spółka znów otworzy w odnośnym państwie członkowskim stały zakład, którego zyski można by ewentualnie obniżyć o wcześniejsze straty?

4)

W razie udzielenia na pytania pierwsze i trzecie odpowiedzi twierdzącej: Czy „ostatecznymi” stratami, o których mowa w pytaniu pierwszym i które podlegają uwzględnieniu przez państwo rezydencji spółki macierzystej, mogą być również te straty stałego zakładu, które w świetle prawa państwa położenia stałego zakładu mogły zostać przynajmniej jeden raz przeniesione na kolejny okres podatkowy?

5)

W razie udzielenia na pytania pierwsze i trzecie odpowiedzi twierdzącej: Czy obowiązek uwzględnienia „ostatecznych” strat transgranicznych jest ograniczony pod względem wysokości do kwoty strat, jaką spółka mogłaby określić w odnośnym państwie położenia stałego zakładu, gdyby uwzględnienie strat nie było tam wykluczone?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 26 października 2020 r. – Koch Media GmbH / FU

(Sprawa C-559/20)

(2021/C 35/39)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Saarbrücken

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Koch Media GmbH

Strona pozwana: FU

Pytania prejudycjalne

1.

a) Czy art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie egzekwowania”) (1) należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu „koszty sądowe” lub „inne wydatki” obejmują niezbędne koszty adwokackie, które właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania poniósł na skutek dochodzenia swoich praw na drodze pozasądowej poprzez wezwanie do zaniechania naruszeń? b) W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. a): czy art. 13 dyrektywy w sprawie egzekwowania należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu odszkodowania obejmują koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a)?

2.

a) Czy prawo Unii, w szczególności — artykuły 3, 13 i 14 dyrektywy w sprawie egzekwowania, — artykuł 8 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2) oraz — artykuł 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (wersja skodyfikowana) (3) należy interpretować w ten sposób, że właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części, nawet jeśli — naruszenie, w związku z którym dochodzi swoich praw, zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej, oraz — przepisy krajowe przewidują w takiej sprawie, że koszty adwokackie podlegające co do zasady zwrotowi określa się w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu? b) W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy prawo Unii, o którym mowa w pytaniu drugim lit. a) należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od zasady określonej w pytaniu drugim lit. a), zgodnie z którą koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), powinny zostać zwrócone właścicielowi praw w całości, a w każdym razie w odpowiedniej i istotnej części może znaleźć zastosowanie przy uwzględnieniu innych czynników (takich jak aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia i naruszenie popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej interesów gospodarczych czy zawodowych), nawet jeśli naruszenie praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania polega na udostępnianiu plików, to znaczy na publicznym udostępnianiu utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 157, s. 45.

(2)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

(3)  Dz.U. 2009, L 111, s. 16.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) w dniu 30 października 2020 r. – Casa di Cura Città di Parma SpA / Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-573/20)

(2021/C 35/40)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione tributaria provinciale di Parma

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Casa di Cura Città di Parma SpA

Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

Pytania prejudycjalne

1)

[Czy istnieje] sprzeczność pomiędzy prawem krajowym i prawem [Unii Europejskiej], a w szczególności pomiędzy z jednej strony art. 19 akapit piąty i art. 19 bis dekretu prezydenta Republiki nr 633/72 (to znaczy uregulowaniem mechanizmu zwanego „prorata możliwości odliczenia VAT”) a z drugiej strony art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 388/77/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1)?

2)

[Czy] nierówność traktowania istniejąca pomiędzy włoskimi podmiotami prowadzącymi działalność w sektorze zdrowia, uznawanymi za „konsumentów końcowych” (obciążonymi VAT) i podmiotami prowadzącymi działalność w sektorze zdrowia w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej (Belgii, Bułgarii, Niemczech, Grecji, Francji i Hiszpanii) uznawanymi za „podmioty pośredniczące” (mające prawo do odliczenia VAT) [jest zgodna z prawem Unii Europejskiej]?

3)

[Czy istnieje] nierówność traktowania w odniesieniu do systemu VAT, pomiędzy różnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej, jeżeli zamiast zwolnienia z VAT stosowanego we Włoszech, w innych państwach Unii Europejskiej (Belgii, Bułgarii, Niemczech, Grecji, Francji i Hiszpanii) te same świadczenia medyczno-sanitarne objęte są VAT, z którego to powodu takim samym świadczeniom medyczno-sanitarnym odpowiadają różne stawki VAT, a z tego względu różne prawo do odliczenia?

4)

[Czy] nierówność istniejąca pomiędzy włoskimi podmiotami prowadzącymi działalność w sektorze zdrowia – w tym Casa di Cura Città di Parma – i podmiotami z innych państw członkowskich Unii Europejskiej (Belgii, Bułgarii, Niemiec, Grecji, Francji i Hiszpanii) w związku z objęciem świadczeń medyczno-sanitarnych tych ostatnich podmiotów podatkiem od wartości dodanej, i w konsekwencji – w odróżnieniu od włoskich podmiotów prowadzących działalność w sektorze zdrowia – wynikającym stąd prawem do odliczenia lub zwrotu VAT uiszczonego przy zakupach [jest zgodna z prawem Unii Europejskiej]?

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U 1977, L 145, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 3 listopada 2020 r. – XO / Finanzamt Waldviertel

(Sprawa C-574/20)

(2021/C 35/41)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: XO

Strona przeciwna: Finanzamt Waldviertel

Pytania prejudycjalne

Pytanie pierwsze, dotyczące ważności prawa wtórnego:

Czy art. 4 i 7 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (UE) nr 465/2012 (2) z dnia 22 maja 2012 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 883/2004”, „nową koordynacją” lub „rozporządzeniem podstawowym”) są ważne?

Pytanie drugie:

Czy art. 7 rozporządzenia nr 883/2004, a w szczególności jego tytuł „Uchylenie zasad dotyczących miejsca zamieszkania” należy interpretować w ten sposób, że uniemożliwił on skuteczne ustanowienie norm generalnych regulujących indeksację świadczeń rodzinnych w zależności od siły nabywczej w państwie zamieszkania, takich jak § 8a Familienlastenausgleichsgesetz 1967 (ustawy o wyrównaniu kosztów utrzymania rodziny z 1967 r., Austria; zwanej dalej „FLAG”), § 33 ust. 3 pkt 2 Einkommensteuergesetz 1988 (ustawy o podatku dochodowym z 1988 r., Austria; zwanej dalej „EStG”) i Familienbeihilfe-Kinderabsetzbetrag-EU- Anpassungsverordnung (rozporządzenie o dostosowaniu wysokości świadczenia rodzinnego i ulgi na dzieci w przypadku dzieci przebywających stale w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej; Austria), o tyle, o ile wiąże się ona z obniżeniem świadczenia rodzinnego dla określonych państw członkowskich?

Pytanie trzecie:

Czy przewidziany w art. 7 rozporządzenia nr 883/2004 zakaz obniżek świadczeń pieniężnych, a w szczególności sformułowanie „świadczenia pieniężne […] nie podlegają jakimkolwiek obniżkom, zmianom, zawieszaniu, wstrzymywaniu lub konfiskacie” należy interpretować w ten sposób, że przywołany przepis nie uniemożliwił skutecznego ustanowienia przepisów regulujących indeksację świadczeń rodzinnych w zależności od siły nabywczej w państwie zamieszkania, takich jak § 8a FLAG i § 33 ust. 3 pkt 2 EStG, o tyle, o ile omawiane świadczenia rodzinne podlegają podwyższeniu?

Pytania czwarte i piąte, dotyczące opinii, na której oparto zmianę ustawy:

Pytanie czwarte:

Czy art. 7 i 67 rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować i rozgraniczać w ten sposób, że art. 7 dotyczy tworzenia przez parlament państwa członkowskiego zasady dotyczącej miejsca zamieszkania jako normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, podczas gdy art. 67 odnosi się w konkretnym przypadku do tworzenia normy o charakterze indywidualnym i konkretnym i skierowany jest bezpośrednio do instytucji, której właściwość wynika najpierw z tytułu II rozporządzenia podstawowego?

Pytanie piąte:

Czy art. 67 i art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004 oraz art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że podobnie jak poprzedzające je przepisy art. 73 i 76 rozporządzenia nr 1408/71 i art. 10 rozporządzenia nr 574/72 należy je stosować łącznie, a tym samym podlegają one wykładni wyłącznie w kontekście oraz – przy poszanowaniu zasady niekumulowania świadczeń – realizują wspólny cel polegający na tym, aby dana osoba nie traciła prawa do świadczenia, co gwarantują przewidziane w art. 68 ust. 1 i 2 typizacja i hierarchizacja zainteresowanych państw członkowskich oraz wyraźny nakaz wypłacania przez właściwe państwo członkowskie, którego przepisy znajdują zastosowanie, ale nie mają pierwszeństwa, należnego ewentualnie dodatku, w związku z czym autonomiczna wykładnia art. 67 rozporządzenia nr 883/2004 – taka jak ta, której dokonano w opinii – jest niedopuszczalna?

Pytanie szóste:

Czy pojęcie „zasięgu ogólnego” rozporządzenia oraz sformułowanie „wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane” zawarte w art. 288 akapit drugi TFUE należy interpretować w ten sposób, że uniemożliwiły one również skuteczne ustanowienie przez właściwe instytucje norm o charakterze indywidualnym, które opierają się na normach regulujących indeksację, a zaskarżona w postępowaniu głównym decyzja nie uzyskała formalnej mocy prawnej (nie stała się ostateczna)?

Pytanie siódme:

Czy § 53 ust. 1 FLAG w pierwotnym brzmieniu nadanym przez Budgetbegleitgesetz (ustawę towarzyszącą ustawie budżetowej, Austria) z dnia 29 grudnia 2000 r., BGBl 1142/2000, oraz § 53 ust. 4 FLAG w pierwotnym brzmieniu nadanym przez Bundesgesetz, mit dem das Familienlastenausgleichsgesetz 1967, das Einkommensteuergesetz 1988 und das Entwicklungshelfergesetz geändert werden (ustawę federalną zmieniającą ustawę o wyrównaniu kosztów utrzymania rodziny z 1967 r., ustawę o podatku dochodowym z 1988 r. i ustawę o pracownikach organizacji humanitarnych, Austria) z dnia 4 grudnia 2018 r., BGBl I 83/2018, naruszają zakaz transpozycji rozporządzeń w rozumieniu art. 288 akapit drugi TFUE?

Pytania od ósmego do dwunastego, które należy zbadać łącznie:

Pytanie ósme:

Czy nakaz zrównania z własnymi obywatelami przewidziany w art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 lub będący podstawą tego nakazu zakaz dyskryminacji przewidziany w art. 45 ust. 2 TFUE należy interpretować w ten sposób, że czyni mu się zadość wyłącznie wtedy, kiedy pracownik migrujący jest traktowany tak samo jak własny obywatel danego państwa w ramach krajowego stanu faktycznego i w związku z tym zawiadamia się go z góry o świadczeniu rodzinnym zgodnie z § 12 w związku z § 2 i 8 FLAG i wypłaca je w sposób ciągły co miesiąc z góry, czy też nakazowi zrównania z własnymi obywatelami czyni się zadość, kiedy pracownik migrujący jest traktowany tak samo jak własny obywatel, którego – podobnie jak pracownika migrującego – dotyczy stan faktyczny z elementem transgranicznym, o którym mowa w § 4 FLAG, ale w tym drugim przypadku w ramach odstępstwa otrzymuje świadczenie rodzinne na podstawie § 4 ust. 4 FLAG raz w roku – za dany rok kalendarzowy dopiero po jego upływie?

Pytanie dziewiąte:

Czy przewidziane w art. 68 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 883/2004 zawieszenie uprawnień do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw do kwoty przewidzianej przez ustawodawstwo mające pierwszeństwo należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono obowiązującej w państwie członkowskim zasadzie niekumulowania świadczeń, takiej jak § 4 ust. 1–3 FLAG, która uprawnia Austrię jako państwo mające pierwszeństwo w stanie faktycznym takim jak ten występujący w niniejszej sprawie do obniżenia świadczenia rodzinnego o kwotę odpowiadającą uprawnieniom do „równoważnego świadczenia zagranicznego” w innym państwie członkowskim, ponieważ kumulowanie świadczeń uniemożliwia już sama norma prawa Unii, w związku z czym zasada niekumulowania świadczeń przewidziana w § 4 ust. 1–3 FLAG nie ma znaczenia?

Pytanie dziesiąte:

Czy przewidziane w art. 68 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 883/2004 zawieszenie uprawnień do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw do kwoty przewidzianej przez ustawodawstwo mające pierwszeństwo należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, którego przepisy znajdują zastosowanie, ale nie mają pierwszeństwa, i które na mocy nakazu ustanowionego w prawie Unii musi zawiesić świadczenia rodzinne przewidziane we własnych przepisach, jest zobowiązane do nieuwzględnienia wniosku pracownika migrującego lub członka rodziny, lub jeszcze innej osoby uprawnionej w świetle przepisów państwa członkowskiego oraz nieprzyznawania świadczenia rodzinnego do kwoty przewidzianej przez ustawodawstwo mające pierwszeństwo nawet wtedy, kiedy z perspektywy wyłącznie państwa członkowskiego – ewentualnie w oparciu o alternatywną podstawę prawną – można by uwzględnić wniosek?

Pytanie jedenaste:

W przypadku udzielenia na pytanie dziesiąte odpowiedzi twierdzącej nasuwa się pytanie o to, czy państwo członkowskie, którego przepisy znajdują zastosowanie, ale nie mają pierwszeństwa, i które na mocy nakazu ustanowionego w prawie Unii musi zawiesić świadczenia rodzinne przewidziane we własnych przepisach, ale nie jest zobowiązane do wypłaty dodatku dyferencyjnego do sumy, która przekracza tę kwotę, ze względu na niewystarczającą wysokość świadczenia, musiałoby oddalić wniosek, uzasadniając to tym, że zawieszenie, o którym mowa w art. 68 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 882/2004, stoi na przeszkodzie przyznaniu uprawnień do świadczenia rodzinnego?

Pytanie dwunaste:

Czy art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że formularz E411 Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących w punktach 6 i 7, wypełnianych przez państwo członkowskie, którego przepisy znajdują zastosowanie, ale nie mają pierwszeństwa, nie czyni już zadość potrzebom informacyjnym państwa członkowskiego, którego przepisy mają pierwszeństwo, w sytuacji takiej jak ta występująca w postępowaniu głównym, ponieważ państwo członkowskie, które ma pierwszeństwo, potrzebuje od drugiego państwa członkowskiego w rozumieniu pytań dziesiątego i jedenastego informacji o tym, że państwo to dokonuje zawieszenia, o którym mowa w art. 68 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 883/2004, przez co zbędna staje się analiza stanu prawnego państwa członkowskiego, który obejmuje również górne progi zarobków?

Pytanie trzynaste:

Czy obowiązek korekty prawa, który Trybunał wywodzi w utrwalonym orzecznictwie z zasady lojalnej współpracy przewidzianej w art. 4 ust. 3 TUE, należy interpretować w ten sposób, że mógłby go wykonać również Verfassungsgerichtshof (trybunał konstytucyjny, Austria) na wniosek sądu odsyłającego?

Pytanie czternaste:

Czy art. 267 akapit pierwszy lit. b) TFUE w odniesieniu do pytania o ważność prawa wtórnego, z którym ma obowiązek wystąpić nawet sąd nierozpatrujący sprawy w ostatniej instancji, oraz związanego z pytaniem o ważność zobowiązania sądu odsyłającego do zagwarantowania stosowania obowiązującego prawa Unii poprzez wydanie postanowienia o zastosowaniu środka tymczasowego, w którym ze względu na pierwszeństwo stosowania prawa Unii nie dopuszczono możliwości wniesienia skargi rewizyjnej, należy interpretować w ten sposób, że prawo Unii stoi na przeszkodzie normom państwa członkowskiego takim jak art. 133 ust. 4, art. 133 ust. 9 Bundes-Verfassungsgesetz (federalnej ustawy konstytucyjnej, Austria; zwanej dalej „B-VG”) w związku z § 25a ust. 1–3 i § 30a ust. 7 Verwaltungsgerichtshofgesetz 1985 (ustawy o trybunale administracyjnym z dnia 1985 r.; zwanej dalej „VwGG”), które w ramach porządku krajowego przyznają stronom głównego postępowania administracyjnego środek ochrony prawnej w postaci kontroli postanowienia sądu administracyjnego przez Verwaltungsgerichtshof (trybunał administracyjny) w formie nadzwyczajnej skargi rewizyjnej?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2004, L 200, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie (WE) nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (Dz.U. 2012, L 149, s. 4).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 listopada 2020 r. – CC / Pensionsversicherungsanstalt

(Sprawa C-576/20)

(2021/C 35/42)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CC

Druga strona postępowania: Pensionsversicherungsanstalt

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uwzględnianiu okresów przeznaczonych na wychowywanie dziecka spędzonych w innych państwach członkowskich przez państwo członkowskie właściwe dla przyznania emerytury, zgodnie z którego ustawodawstwem osoba ubiegająca się o emeryturę przez cały okres swojego życia zawodowego, z wyjątkiem okresów przeznaczonych na wychowywanie dzieci, wykonywała pracę najemną lub pracę na własny rachunek, choćby z tego względu, że w chwili gdy zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego zaczęto uwzględniać okres przeznaczony na wychowywanie dziecka w odniesieniu do danego dziecka, osoba ta nie wykonywała pracy najemnej ani pracy na własny rachunek? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

2)

Czy art. 44 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które jest właściwe na podstawie tytułu II rozporządzenia nr 883/4004, generalnie nie uwzględnia okresów przeznaczonych na wychowywanie dziecka, czy też nie uwzględnia tych okresów tylko w konkretnym przypadku?

---

(1)  Dz.U. 2009, L 284, s. 1.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 10 listopada 2020 r. – JR / Austrian Airlines AG

(Sprawa C-589/20)

(2021/C 35/43)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht Korneuburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: JR

Strona pozwana: Austrian Airlines AG

Pytania prejudycjalne

1.

Czy art. 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w dniu 28 maja 1999 r. w Montrealu, podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r. (1), należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wypadku” w rozumieniu tego postanowienia obejmuje stan faktyczny, w którym pasażer przy wysiadaniu z samolotu – z nieustalonego powodu – spada z mobilnych schodów pasażerskich na ostatniej trzeciej części ich wysokości, doznając obrażeń, przy czym obrażeń tych nie spowodował przedmiot wykorzystywany na użytek serwisu pokładowego w rozumieniu wyroku Trybunału z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie C-532/18, Niki Luftfahrt (2), a schody nie miały żadnej wady, w tym w szczególności nie były też śliskie?

2.	Czy art. 20 konwencji montrealskiej należy interpretować w ten sposób, że ewentualna odpowiedzialność przewoźnika lotniczego jest wyłączona w całości, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w pkt 1, a w chwili upadku pasażer nie trzymał się poręczy schodów?

---

(1)  Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. 2001, L 194, s. 38).

(2)  ECLI:EU:C:2019:1127.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 listopada 2020 r. – Reprensus GmbH / S-V Pavlovi Trejd EOOD

(Sprawa C-591/20)

(2021/C 35/44)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Reprensus GmbH

Strona przeciwna: S-V Pavlovi Trejd EOOD

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 7 pkt 1 lit. a) i art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy dokonywać w ten sposób, że podstawa jurysdykcji w sprawach dotyczących czynów niedozwolonych obejmuje powództwo o odszkodowanie, jeżeli strona powodowa poprzez podstępne wprowadzenie w błąd została nakłoniona do zawarcia umowy sprzedaży i zapłaty ceny zakupu?

---

(1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 12 listopada 2020 r. – Kuluttaja-asiamies / MiGame Oy

(Sprawa C-594/20)

(2021/C 35/45)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Markkinaoikeus

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca: Kuluttaja-asiamies

Strona przeciwna: MiGame Oy

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 21 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przedsiębiorca poza podaniem numeru telefonu rozliczanego po cenie nieprzekraczającej taryfy podstawowej mógł podawać numer telefonu, którego być może konsument użyje w sprawach związanych z zawartą umową, a który jest rozliczany po cenie przekraczającej taryfę podstawową, i czy ponadto w przypadku gdyby podanie numeru telefonu rozliczanego po cenie przekraczającej taryfę podstawową miało być w określonych okolicznościach zgodne z art. 21, istotne dla oceny jest na przykład to, że można łatwo znaleźć numer telefonu rozliczany według taryfy podstawowej, przeznaczenie numerów telefonu zostało podane w wystarczająco jasny sposób i że występują znaczne różnice w dostępności obsługi klienta lub jej poziomie?

2)

Czy pojęcie taryfy podstawowej w rozumieniu art. 21 dyrektywy 2011/83/UE należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca może podawać jako numer telefonu obsługi klienta w sprawach związanych z zawartą umową jedynie zwykły numer linii geograficznej w sieci stacjonarnej lub w sieci ruchomej lub numer telefonu, który jest bezpłatny dla konsumentów, i czy jeżeli przedsiębiorca może podawać inny numer telefonu, jakie maksymalne opłaty za połączenia z tym numerem telefonu może ponosić konsument, który zawarł umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych w pakiecie?

---

(1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 64.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 listopada 2020 r. – UE / ShareWood Switzerland AG i VF

(Sprawa C-595/20)

(2021/C 35/46)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UE

Strona przeciwna: ShareWood Switzerland AG i VF

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 6 ust. 4 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (1) należy interpretować w ten sposób, że zawarte między przedsiębiorstwem a konsumentem umowy sprzedaży teczyn wyniosłych i ogorzałek wełnistych, na mocy których ma nastąpić nabycie prawa własności drzew, które to drzewa po wyhodowaniu mają zostać wycięte i sprzedane z zyskiem, w którym to celu owe umowy sprzedaży obejmują umowę dzierżawy i umowę o świadczenie usług, należy uznać za „umowy, których przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości” w rozumieniu tego przepisu?

---

(1)  Dz.U. 2008, L 177, s. 6.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 12 listopada 2020 r. – DuoDecad Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-596/20)

(2021/C 35/47)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DuoDecad Kft.

Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 24 ust. 1 i art. 43 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że spółka korzystająca z licencji know-how – spółka z siedzibą w państwie członkowskim Unii (w postępowaniu głównym – w Portugalii) – nie świadczy usług dostępnych na stronie internetowej na rzecz użytkowników końcowych, w związku z czym nie może być odbiorcą usługi wsparcia technicznego w zakresie know-how świadczonej przez podatnika, działającego w charakterze podwykonawcy, z siedzibą w innym państwie członkowskim (w postępowaniu głównym – na Węgrzech), lecz że podatnik ów świadczy taką usługę na rzecz spółki udzielającej licencji know-how z siedzibą w tym ostatnim państwie członkowskim, w sytuacji gdy spółka korzystająca z licencji: a) posiadała biura wynajęte w pierwszym państwie członkowskim, infrastrukturę informatyczną i biurową, własny personel i duże doświadczenie w dziedzinie handlu elektronicznego, a także miała właściciela o szerokich stosunkach międzynarodowych oraz osobę zarządzającą wykwalifikowaną w dziedzinie handlu elektronicznego; b) zdobyła know-how odzwierciedlające procesy prowadzenia stron internetowych i ich aktualizacje, wydawała opinie w tej kwestii, proponowała zmiany w tych procesach i je zatwierdzała; c) była odbiorcą usług, które podatnik świadczył na podstawie tego know-how; d) otrzymywała regularnie raporty dotyczące usług świadczonych przez podwykonawców (w szczególności dotyczące obrotu na stronach internetowych i płatności dokonywanych z rachunku bankowego); e) zarejestrowała we własnym imieniu domeny internetowe umożliwiające dostęp do stron internetowych przez Internet; f) była wymieniona na stronach internetowych jako dostawca usługi; g) sama podejmowała działania mające na celu utrzymanie popularności stron internetowych; h) sama zawierała we własnym imieniu umowy z pracownikami i podwykonawcami niezbędnymi do świadczenia usługi (w szczególności z bankami, które oferowały płatność kartą bankową na stronach internetowych, z twórcami dostarczającymi treści dostępne na stronach internetowych oraz z webmasterami promującymi te treści); i) posiadała kompletny system otrzymywania dochodów ze świadczenia rozpatrywanej usługi na rzecz użytkowników końcowych, taki jak rachunki bankowe, wyłączne i pełne uprawnienie do dysponowania tymi rachunkami, bazę danych użytkowników końcowych umożliwiającą wystawianie im faktur za świadczenie usługi oraz własne oprogramowanie do fakturowania; j) wskazywała na stronach internetowych swoją siedzibę w pierwszym państwie członkowskim jako fizyczny dział obsługi klienta; oraz k) jest spółką niezależną zarówno od spółki udzielającej licencji, jak i węgierskich podwykonawców zajmujących się przeprowadzaniem określonych procesów technicznych opisanych w know-how, oraz biorąc również pod uwagę, że: i) przedstawione powyżej okoliczności zostały potwierdzone przez odpowiedni organ pierwszego państwa członkowskiego, działający jako organ właściwy do weryfikacji tych obiektywnych i możliwych do sprawdzenia przez osoby trzecie okoliczności; ii) okoliczność, że spółka z innego państwa członkowskiego nie mogła uzyskać dostępu do dostawcy usług płatniczych zapewniającego otrzymanie płatności kartą bankową na stronie internetowej, w związku z czym spółka mająca siedzibę w tym samym państwie członkowskim nigdy nie świadczyła usługi dostępnej na stronach internetowych, ani przed okresem objętym badaniem, ani po nim, stanowiła obiektywną przeszkodę w świadczeniu usługi w tym innym państwie członkowskim za pośrednictwem stron internetowych; oraz iii) spółka korzystająca z licencji i jej przedsiębiorstwa powiązane osiągnęły zysk z prowadzenia strony internetowej, który był ogólnie wyższy niż różnica wynikająca z zastosowania stawki VAT w pierwszym i drugim państwie członkowskim?

2)

Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 24 ust. 1 i art. 43 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że spółka udzielająca licencji know-how – spółka z siedzibą w innym państwie członkowskim – świadczy usługi dostępne na stronie internetowej na rzecz użytkowników końcowych, w związku z czym jest odbiorcą usługi wsparcia technicznego w zakresie know-how świadczonej przez podatnika, działającego jako podwykonawca, a podatnik ów nie świadczy takiej usługi na rzecz spółki korzystającej z licencji mającej siedzibę w pierwszym państwie członkowskim, w sytuacji gdy spółka udzielająca licencji: a) posiadała własne zasoby obejmujące wyłącznie wynajmowane biuro i komputer użytkowany przez osobę zarządzającą tym podmiotem; b) zatrudniała jako swoich pracowników jedynie osobę zarządzającą i radcę prawnego, który pracował w niepełnym wymiarze godzin przez kilka godzin tygodniowo; c) zawarła jedynie umowę dotyczącą rozwoju know-how; d) zleciła zarejestrowanie nazw domen, których była właścicielem, przez spółkę korzystającą z licencji we własnym imieniu, zgodnie z zawartą z nią umową; e) w żadnym momencie nie występowała jako dostawca rozpatrywanych usług wobec osób trzecich, w szczególności wobec użytkowników końcowych, banków oferujących płatność kartą bankową na stronach internetowych, twórców treści dostępnych na stronach internetowych i webmasterów promujących te treści; f) w żadnym momencie nie wystawiała dokumentów potwierdzających dotyczących usług dostępnych na stronach internetowych, z wyjątkiem faktury dotyczącej opłat licencyjnych; oraz g) nie posiadała systemu (takiego jak rachunki bankowe i inna infrastruktura) umożliwiającego otrzymywanie dochodów z usługi świadczonej za pośrednictwem stron internetowych; oraz biorąc również pod uwagę, iż zgodnie z wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r., WebMindLicenses (C-419/14, EU:C:2015:832), fakt, że zarządzający i jedyny udziałowiec spółki udzielającej licencji jest twórcą know-how oraz że ponadto ta sama osoba wywiera wpływ lub sprawuje kontrolę nad rozwojem i nad wykorzystaniem tegoż know-how i świadczeniem opartych na nim usług, w związku z czym osoba fizyczna będąca zarządzającym i właścicielem spółki udzielającej licencji jest również zarządzającym lub właścicielem tych spółek handlowych będących podwykonawcami – a zatem spółki skarżącej – które współpracują przy świadczeniu usługi jako podwykonawcy na rzecz spółki korzystającej z licencji, wykonując odpowiadające im zadania, nie wydaje się sam w sobie rozstrzygający?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa (Łotwa) w dniu 13 listopada 2020 r. – AS„Pilsētas zemes dienests”/ Latvijas Republikas Saeima

(Sprawa C-598/20)

(2021/C 35/48)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Satversmes tiesa

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AS„Pilsētas zemes dienests”.

Instytucja, która wydała zaskarżony akt: Latvijas Republikas Saeima

Pytania prejudycjalne

1)

Czy zwolnienie z podatku od wartości dodanej transakcji najmu nieruchomości przewidziane w art. 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie do najmu gruntu w przypadku najmu przymusowego?

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, to znaczy, że najem gruntu w przypadku najmu przymusowego jest zwolniony z podatku od wartości dodanej, to czy w sytuacji, gdy we wszystkich innych przypadkach najem gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, takie zwolnienie nie jest sprzeczne z jedną z zasad dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a mianowicie z zasadą neutralności podatku od wartości dodanej?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 13 listopada 2020 r. – UAB „Baltic Master” / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(Sprawa C-599/20)

(2021/C 35/49)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UAB „Baltic Master”

Druga strona postępowania: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny i art. 143 ust. 1 lit. b), e) lub f) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (2) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że kupującego i sprzedawcę uznaje się za osoby powiązane w przypadkach, w których – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – w braku dokumentów (oficjalnych danych) świadczących o tym, że są oni wspólnikami w działalności gospodarczej lub że zachodzi sytuacja kontroli, okoliczności towarzyszące zawarciu transakcji są jednak, na podstawie obiektywnych przesłanek, charakterystyczne nie dla wykonywania działalności gospodarczej na zwykłych warunkach, lecz dla sytuacji, w których, po pierwsze, istnieją szczególnie bliskie stosunki handlowe oparte na wysokim poziomie wzajemnego zaufania między stronami transakcji lub, po drugie, jedna ze stron transakcji kontroluje drugą stronę transakcji lub obie strony transakcji znajdują się pod kontrolą osoby trzeciej?

2)

Czy art. 31 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że zabrania on ustalenia wartości celnej na podstawie zawartej w krajowej bazie danych informacji dotyczącej jednej wartości celnej towarów, które mają to samo pochodzenie i które, mimo że nie są podobne w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, są objęte tą samą pozycją TARIC?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’arrondissement (Luksemburg) w dniu 13 listopada 2020 r. – Sovim SA / Luxembourg Business Registers

(Sprawa C-601/20)

(2021/C 35/50)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal d’arrondissement

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SOVIM SA

Strona pozwana: Luxembourg Business Registers

Pytania prejudycjalne

Pytanie nr 1

Czy art. 1 ust. 15 lit. c) dyrektywy (UE) 2018/843 (1), zmieniający art. 30 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu[…] (2) w zakresie, w jakim przepis ten nakłada na państwa członkowskie wymóg publicznego udostępniania w każdym przypadku każdej osobie informacji o beneficjentach rzeczywistych bez konieczności wykazania interesu prawnego przez tą osobę, jest ważny

a.

w świetle prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego zagwarantowanego w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), interpretowanego zgodnie z art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka, przy uwzględnieniu celów określonych, między innymi, w motywach 30 i 31 dyrektywy 2018/843, dotyczących w szczególności zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu; oraz

b.

w świetle prawa do ochrony danych osobowych zagwarantowanego w art. 8 karty w zakresie, w jakim ma ono na celu, miedzy innymi, zapewnienie zgodnego z prawem, rzetelnego i przejrzystego przetwarzania danych osobowych w odniesieniu do podmiotu danych, ograniczenia celów gromadzenia i przetwarzania oraz minimalizacji danych?

Pytanie nr 2

1.

Czy art. 1 ust. 15 lit. g) dyrektywy 2018/843 należy interpretować w ten sposób, że istnienie wskazanych w tym przepisie wyjątkowych okoliczności, w których państwa członkowskie mogą przewidzieć wyłączenie dostępu w odniesieniu do całości lub części informacji o beneficjentach rzeczywistych, jeśli dostęp publiczny narażałby beneficjenta rzeczywistego na niewspółmierne ryzyko, ryzyko nadużycia finansowego, porwania, szantażu, wymuszenia, nękania, przemocy lub zastraszenia, można stwierdzić tylko w przypadku przeprowadzenia dowodu na istnienie niewspółmiernego ryzyka nadużycia finansowego, porwania, szantażu, wymuszenia, nękania, przemocy lub zastraszenia, które ma charakter wyjątkowy, zachodzi rzeczywiście w odniesieniu do konkretnej osoby będącej beneficjentem rzeczywistym oraz ma charakter rzeczywisty i aktualny?

2.	W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy interpretowany w ten sposób art. 1 ust. 15 lit. g) dyrektywy 2018/843 jest ważny w świetle prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego zagwarantowanego w art. 7 karty i prawa do ochrony danych osobowych zagwarantowanego w art. 8 karty?

Pytanie nr 3

1.

Czy art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (3) (zwanego dalej „RODO”), wymagający przetwarzania danych zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty w odniesieniu do podmiotu danych, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, że: a. dane osobowe beneficjenta rzeczywistego wpisane do rejestru beneficjentów rzeczywistych utworzonego zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/843, są publicznie dostępne bez jakiejkolwiek kontroli ani wymogu uzasadnienia przez każdą osobę występującą o dostęp, i bez możliwości uzyskania przez podmiot danych (beneficjenta rzeczywistego) informacji o tym, kto miał dostęp do jego danych osobowych, b. administrator takiego rejestru beneficjentów rzeczywistych zapewnia dostęp do danych osobowych beneficjentów rzeczywistych nieograniczonej i niemożliwej do zidentyfikowania liczbie osób?

2.

Czy art. 5 ust. 1 lit. b) RODO wymagający ograniczenia celów należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by dostęp do danych osobowych beneficjenta rzeczywistego wpisanych do rejestru beneficjentów rzeczywistych utworzonego zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/843, przysługiwał każdej osobie w sytuacji, gdy administrator tych danych nie jest w stanie zagwarantować, że dane te są wykorzystywane wyłącznie w celu, w jakim zostały zebrane, a mianowicie w celu walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, w stytuacji gdy każda z tych osób nie jest organem odpowiedzialnym za realizację tych celów?

3.

Czy art. 5 ust. 1 lit. c) RODO wymagający minimalizacji danych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie publicznemu dostępowi za pośrednictwem rejestru beneficjentów rzeczywistych utworzonego zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/843, do danych obejmujących – oprócz imienia i nazwiska, miesiąca i roku urodzenia, obywatelstwa i państwa zamieszkania beneficjenta rzeczywistego oraz posiadanej własności i charakteru sprawowanej kontroli – również jego datę urodzenia i miejsce urodzenia?

4.

Czy art. 5 ust. 1 lit. f) RODO, który wymaga przetwarzania danych w taki sposób, aby zapewnić odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed nieuprawnionym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem, zapewniając tym samym integralność i poufność takich danych, nie stoi na przeszkodzie nieograniczonemu i bezwarunkowemu dostępowi, bez zobowiązania do zachowania poufności, do danych osobowych beneficjentów rzeczywistych, które to dane są dostępne w rejestrze beneficjentów rzeczywistych utworzonym zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/84?

5.

Czy art. 25 ust. 2 RODO, który gwarantuje domyślną ochronę danych, zgodnie z którą, między innymi, domyślnie dane osobowe nie mogą być udostępniane nieokreślonej liczbie osób fizycznych bez interwencji danej osoby fizycznej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, że: a. rejestr beneficjentów rzeczywistych utworzony zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/843, nie wymaga rejestracji w witrynie rzeczonego rejestru każdej z osób przeglądających w ramach publicznego dostępu dane osobowe beneficjenta rzeczywistego, b. beneficjent rzeczywisty nie otrzymuje żadnych informacji na temat przeglądania danych osobowych beneficjenta rzeczywistego zapisanych w takim rejestrze, c. w świetle celu przetwarzania rozpatrywanych danych osobowych nie ma zastosowania żadne ograniczenie co do zakresu i dostępności tych danych osobowych?

6.

Czy art. 44–50 RODO, które uzależniają przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego od spełnienia ściśle określonych warunków, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by takie dane beneficjenta rzeczywistego, wpisane do rejestru beneficjentów rzeczywistych utworzonego zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/84, były w każdym przypadku dostępne każdej osobie korzystającej z publicznego dostępu, bez wykazania interesu prawnego i bez ograniczeń co do miejsca, w którym osoba ta się znajduje?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniająca dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE (Dz.U. 2018, L 156, s. 43).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. 2015, L 141, s. 73).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 18 listopada 2020 r. – CS / Eurowings GmbH

(Sprawa C-613/20)

(2021/C 35/51)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht Salzburg

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: CS

Druga strona postępowania: Eurowings GmbH

Pytania prejudycjalne

1)	Czy strajk pracowników przewoźnika lotniczego, do którego wezwał związek zawodowy w celu wywalczenia realizacji postulatów płacowych lub świadczeń socjalnych, może stanowić „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

2)

Czy ma to miejsce przynajmniej a) w sytuacji, w której pracownicy spółki zależnej solidaryzują się w obliczu wezwania do strajku przeciwko spółce dominującej grupy (Lufthansa AG), aby wesprzeć związkowe postulaty personelu pokładowego tej spółki, oraz b) w szczególności w sytuacji, w której strajk w spółce zależnej „usamodzielnia” się po osiągnięciu porozumienia w spółce dominującej w związku z tym, że związek zawodowy bez wyraźnych powodów podtrzymuje decyzję o strajku, a nawet jeszcze go rozszerza, przy czym personel pokładowy spółki zależnej odpowiada na to wezwanie?

3)

Czy dla wykazania nadzwyczajnej okoliczności wystarczy, że obsługujący przewoźnik lotniczy podniesie argument, iż [Or. 2] związek zawodowy podtrzymał wezwanie do strajku, a ostatecznie nawet rozszerzył je pod względem czasowym pomimo spełnienia postulatów przez spółkę dominującą grupy, a ponadto kogo obciąża fakt, że bliższe okoliczności tego zdarzenia pozostały przy ustalaniu stanu faktycznego niejasne?

4)

Czy strajk ogłoszony w spółce zależnej strony pozwanej w dniu 18 października 2019 r. na dzień 20 października 2019 r. w godzinach od 5:00 do 11:00, który ostatecznie w dniu 20 października 2019 r. o godzinie 5:30 zostaje jeszcze spontanicznie przedłużony do godziny 24:00, może stanowić okoliczność, nad którą nie można skutecznie panować?

5)

Czy środki w postaci opracowania alternatywnego rozkładu lotów i zastępowania lotów odwoływanych wobec braku personelu pokładowego podczarterami przy szczególnym uwzględnieniu destynacji zamorskich i rozróżnieniu między lotami krajowymi a europejskimi stanowią środki dostosowane do sytuacji, jeżeli weźmie się ponadto pod uwagę, że z łącznie 712 lotów, które miały zostać tego dnia wykonane, trzeba było odwołać zaledwie 158?

6)	Jakie wymogi wiążą się ze spoczywającym na obsługującym przewoźniku lotniczym ciężarze przedstawienia okoliczności faktycznych świadczących o tym, że podjęto wszelkie racjonalne środki, które odpowiadają warunkom technicznie i ekonomicznie możliwym do przyjęcia?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 18 listopada 2020 r. – AS Lux Express Estonia / Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium

(Sprawa C-614/20)

(2021/C 35/52)

Język postępowania: estoński

Sąd odsyłający

Tallinna Halduskohus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AS Lux Express Estonia

Druga strona postępowania: Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium

Pytania prejudycjalne

1)

Czy nałożenie na wszystkie przedsiębiorstwa prawa prywatnego, które wykonują na terytorium kraju regularne przewozy pasażerskie w transporcie drogowym, wodnym lub kolejowym w celach zarobkowych, tego samego zobowiązania do bezpłatnego przewozu niektórych kategorii pasażerów (dzieci w wieku przedszkolnym, osób niepełnosprawnych do ukończenia 16. roku życia, osób z poważną niepełnosprawnością, które ukończyły 16. rok życia, osób ze znacznym upośledzeniem wzroku i osób towarzyszących osobom z poważnym lub znacznym upośledzeniem wzroku oraz psów przewodników osoby niewidomej lub psów pomocników osoby niepełnosprawnej) stanowi zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych w rozumieniu art. 2 lit. e) i art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70?

2)

Jeżeli jest to zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych w rozumieniu rozporządzenia nr 1370/2007: Czy państwo członkowskie ma na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 1370/2007 prawo wyłączyć ustawą krajową rekompensatę dla przewoźnika za wykonanie takiego zobowiązania? Jeżeli państwo członkowskie ma prawo wyłączyć rekompensatę dla przewoźnika, to na jakich warunkach może to zrobić?

3)

Czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1370/2007 pozwala na wyłączenie z zakresu zastosowania tego rozporządzenia ogólnych zasad ustalania taryf maksymalnych dla innych kategorii pasażerów niż te, o których mowa w tym przepisie? Czy obowiązek poinformowania Komisji Europejskiej zgodnie z art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ma zastosowanie również w przypadku, gdy ogólne zasady ustalania taryf maksymalnych nie ustanawiają rekompensaty dla przewoźnika?

4)	Jeżeli rozporządzenie nr 1370/2007 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie: czy przyznanie rekompensaty może opierać się na innym akcie prawnym Unii Europejskiej (takim jak Karta praw podstawowych Unii Europejskiej)?

5)	Jakie warunki musi spełniać ewentualna rekompensata, która ma być przyznana przewoźnikowi, aby spełniać wymogi wynikające z przepisów o pomocy państwa?

---

(1)  Dz.U. 2007, L 315, s. 1.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Adraces / Komisja Europejska

(Sprawa T-714/18) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Umowa ramowa o partnerstwie - Lokalne Centrum informacyjne Europe Direct - Rozwiązanie umowy bez podania powodu - Pewność prawa - Zasada dobrej wiary - Proporcjonalność - Przestrzeganie praw i zgodnych z prawem interesów kontrahenta - Prawo do dobrej administracji)

(2021/C 35/53)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca:Adraces – Associação para o Desenvolvimento da Raia Centro-Sul (Vila Velha de Ródão, Portugalia) (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio, D. Pirra Xarepe, J. Whyte i M. Barros Silva, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (J. Estrada de Solà i M. Ilkova, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 272 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia, że „rozwiązanie” przez Komisję umowy ramowej o partnerstwie COMM/LIS/ED/2018-2020_1 jest nieważne, oraz po drugie, nałożenia na Komisję obowiązku przywrócenia względem skarżącej sytuacji istniejącej przez wspomnianym „rozwiązaniem”.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Adraces – Associação para o Desenvolvimento da Raia Centro-Sul zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Repsol/EUIPO – Basic (BASIC)

(Sprawa T-722/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy BASIC - Wcześniejsze krajowe nazwy handlowe basic i basic AG - Względne podstawy odmowy rejestracji - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Częściowe unieważnienie prawa do znaku - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Przekazanie sprawy izbie odwoławczej do ponownego rozpoznania - Brak właściwości organu dokonującego przekazania - Artykuł 1d rozporządzenia (WE) nr 216/96 - Skarga wzajemna)

(2021/C 35/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Repsol, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i J.C. Erdozain López)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Basic AG Lebensmittelhandel (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Altenburg)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 sierpnia 2018 r. (sprawa R 178/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Basic Lebensmittelhandel a Repsol.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 sierpnia 2018 r. (sprawa R 178/2018-2).

2)	Postępowanie w sprawie skargi wzajemnej zostaje umorzone.

3)	EUIPO i Basic AG Lebensmittelhandel pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Repsol, SA.

---

(1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.

Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Thunus i in. / EBI

(Sprawa T-247/19) (1)

(Służba publiczna - Personel EBI - Wynagrodzenie - Roczna waloryzacja wynagrodzeń - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Konsultacje z pracownikami - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność)

(2021/C 35/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vincent Thunus (Contern, Luksemburg) i pozostali skarżący wymienieni w załączniku (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, J. Klein i J. Krueck, pełnomocnicy, których wspomagał adwokat P.-E. Partsch)

Przedmiot

Oparty na art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za luty 2018 i kolejne miesiące, do których zastosowano decyzję Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 lipca 2017 r. w sprawie nowego podejścia do ogólnej podwyżki wynagrodzeń personelu, mającego zastosowanie do wszystkich pracowników EBI oraz decyzję Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 30 stycznia 2018 r. ustalającą współczynnik waloryzacji wynagrodzeń na 2018 r. wynoszący 0,7 %, oraz o naprawienie podnoszonej przez skarżących szkody poniesionej z racji tych decyzji.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Vincent Thunus i pozostali skarżący, wymienieni w załączniku, pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

---

(1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Thunus i in./EBI

(Sprawa T-318/19) (1)

(Służba publiczna - Personel EBI - Wynagrodzenie - Coroczna waloryzacja wynagrodzeń - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Konsultacje z personelem - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność)

(2021/C 35/56)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vincent Thunus (Contern, Luksemburg) i inni skarżący, których nazwiska wymieniono w załączniku (przedstawiciel: adwokatka L. Levi)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, J. Klein i J. Krueck, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P.-E. Partscha)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej po pierwsze o stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za luty 2019 r. i za kolejne miesiące, wykonujących decyzję Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 lipca 2017 r. określającą nowe podejście do ogólnego wzrostu wynagrodzeń personelu, mającą zastosowanie do wszystkich pracowników EBI, decyzji Rady Dyrektorów z dnia 11 grudnia 2018 r. ustalającej budżet wynagrodzeń na rok 2019 oraz decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 30 stycznia 2019 r. ustalającej stopę waloryzacji wynagrodzeń na rok 2019 na poziomie 0,8 %, a także, po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżący mieli ponieść w wyniku tych decyzji.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Vincent Thunus i inni skarżący, których nazwiska wymieniono w załączniku pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

---

(1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Ace of spades / EUIPO – Krupp i Borrmann (JC JEAN CALL Champagne ROSÉ)

(Sprawa T-620/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego JC JEAN CALL Champagne ROSÉ - Wcześniejsze trójwymiarowe unijne znaki towarowe - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))

(2021/C 35/57)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ace of spades Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gerhard Ernst Krupp (Monachium, Niemcy), Elmar Borrmann (Reith, Austria)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2019 r. (sprawa R 1/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ace of spades Holdings a G. Kruppem i E. Borrmannem.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 czerwca 2019 r. (sprawa R 1/2019-5) w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono odwołanie Ace of spades Holdings LLC oraz sprzeciw oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Ace of spades / EUIPO – Krupp i Borrmann (JC JEAN CALL Champagne GRANDE RÉSERVE)

(Sprawa T-621/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego JC JEAN CALL Champagne GRANDE RÉSERVE - Wcześniejsze trójwymiarowe unijne znaki towarowe - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))

(2021/C 35/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ace of spades Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gerhard Ernst Krupp (Monachium, Niemcy), Elmar Borrmann (Reith, Austria)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2019 r. (sprawa R 2/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ace of spades Holdings a G. Kruppem i E. Borrmannem.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 czerwca 2019 r. (sprawa R 2/2019-5) w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono odwołanie Ace of spades Holdings LLC oraz sprzeciw oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Ace of spades / EUIPO – Krupp i Borrmann (JC JEAN CALL Champagne PRESTIGE)

(Sprawa T-622/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego JC JEAN CALL Champagne PRESTIGE - Wcześniejsze trójwymiarowe unijne znaki towarowe - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))

(2021/C 35/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ace of spades Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gerhard Ernst Krupp (Monachium, Niemcy), Elmar Borrmann (Reith, Austria)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2019 r. (sprawa R 3/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ace of spades Holdings a G. Kruppem i E. Borrmannem.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 czerwca 2019 r. (sprawa R 3/2019-5) w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono odwołanie Ace of spades Holdings LLC oraz sprzeciw oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – GV / Komisja

(Sprawa T-705/19) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Interes służby - Równoważność stanowisk - Rozsądny termin - Brak uprawdopodobnienia - Odpowiedzialność)

(2021/C 35/60)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: GV (przedstawiciele: adwokat B.-H. Vincent)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, M. Brauhoff i T. Lilamand, pełnomocnicy)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 5 lutego 2019 r. w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie wsparcia, oraz o naprawienie podnoszonych przez skarżącego przez szkody i krzywdy doznanych wskutek tej decyzji.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	GV pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r.– Man and Machine / EUIPO – Bim Freelance (bim ready)

(Sprawa T-819/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy bim ready - Wcześniejszy unijny graficzny znak towarowy BIM freelance - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Ograniczenie usług wymienionych w zgłoszeniu znaku towarowego)

(2021/C 35/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Man and Machine Ltd (Thame Oxfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci R. Peto i C. Neu)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini et V. Ruzek, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Bim Freelance Corp. (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone)

Przedmiot

Skarga wniesiona na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 września 2019 r. (sprawa R 317/2019-1) w przedmiocie postępowania w sprawie sprzeciwu między Bim Freelance i Man and Machine

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 września 2019 r. (sprawa R 317/2019-1).

2)	EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – easyCosmetic Swiss / EUIPO – UWI (easycosmetic) O

(Sprawa T-858/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy easyCosmetic - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2021/C 35/62)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: easyCosmetic Swiss GmbH (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci D. Terheggen i S. Sullivan)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i M. Fischer, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: UWI Unternehmensberatungs- und Wirtschaftsinformations GmbH (Bad Nauheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Krisch, T. Guttau i V. Wellens)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2019 r. (sprawa R 973/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między UWI a easyCosmetic Swiss.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	EasyCosmetic Swiss GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

3)	UWI Unternehmensberatungs- und Wirtschaftsinformations GmbH pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Promed/EUIPO Centrumelektroniki (Promed)

(Sprawa T-30/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Promed - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2021/C 35/63)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Promed GmbH kosmetische Erzeugnisse (Farchant, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Sorg, B. Reinisch i C. Raßmann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill, V. Ruzek i S. Hanne, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Centrumelektroniki sp.j. (Tarnowskie Góry, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 listopada 2019 r. (sprawa R 614/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Centrumelektroniki a Promed kosmetische Erzeugnisse.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Promed GmbH kosmetische Erzeugnisse zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.

Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Almea / EUIPO – Sanacorp Pharmahandel (Almea)

(Sprawa T-190/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Almea - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MEA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2021/C 35/64)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Almea Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Furneaux i E. Humphreys, solicitors)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Mrozowski, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sanacorp Pharmahandel GmbH (Planegg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I.-M. Helbig, S. Rengshausen i S. Cobet-Nüse)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2020 r. (sprawa R 246/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sanacorp Pharmahandel a Almea.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Almea Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.

Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2020 r. – Militos Symvouleftiki/Komisja

(Sprawa T-536/19) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług w dziedzinie rozwoju działań w zakresie komunikacji na rzecz przedstawicielstwa Komisji w Grecji - Unieważnienie przetargu - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)

(2021/C 35/65)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Militos Symvouleftiki AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Farmakidis-Markou)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 29 maja 2019 r. o unieważnieniu przetargu PR/2018–16/ATH dotyczącego świadczenia usług w dziedzinie rozwoju działań w zakresie komunikacji na rzecz przedstawicielstwa Komisji w Grecji.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Militos Symvouleftiki AE pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.

Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2020 r. – Agepha Pharma / EUIPO – Apogepha Arzneimittel (AGEPHA)

(Sprawa T-792/19) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)

(2021/C 35/66)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Agepha Pharma s.r.o. (Senec, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat D. Göbel)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Apogepha Arzneimittel GmbH (Drezno, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Marx i R. Kaase)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2021 r. (sprawa R 386/2019 2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Apogepha Arzneimittel GmbH et Agepha Pharma s.r.o.

Sentencja

1)	Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

2)	Agepha Pharma s.r.o. i Apogepha Arzneimittel GmbH pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.

Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Tikal Tef-Gel)

(Sprawa T-185/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)

(2021/C 35/67)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tikal Marine Systems GmbH (Norderstedt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Mahnkopf)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ultra Safety Systems Inc. (Mangonia Park, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Eckhartt, A. von Mühlendahl i P. Böhner)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2020 r. (sprawa R 2500/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Ultra Safety Systems a Tikal Marine Systems.

Sentencja

1)	Postępowania w sprawie skargi zostaje umorzone.

2)	Tikal Marine Systems GmbH i Ultra Safety Systems Inc. pokrywają własne koszty oraz, po połowie, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.

Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Ultra Tef-Gel)

(Sprawa T-192/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)

(2021/C 35/68)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tikal Marine Systems GmbH (Norderstedt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Mahnkopf)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i V. Ruzek, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ultra Safety Systems Inc. (Mangonia Park, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Eckhartt, A. von Mühlendahl i P. Böhner)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2020 r. (sprawa R 2499/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Ultra Safety Systems a Tikal Marine Systems.

Sentencja

1)	Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

2)	Tikal Marine Systems GmbH i Ultra Safety Systems Inc. zostają obciążeni własnymi kosztami, oraz, po połowie, kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.

---

(1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.

Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2020 r. – Asian Gear / EUIPO – Multimox (Skuter)

(Sprawa T-685/20)

(2021/C 35/69)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Asian Gear BV (Pijnacker, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Gravendeel)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Multimox Holding BV (Rijen, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 607 155–0002

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2020 r. w sprawie R 1042/2018-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej zmianę poprzez unieważnienie wzoru wspólnotowego nr 607 155–0002; posiłkowo

—	potwierdzenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 30 kwietnia 2018 r. i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2020 r. – Asian Gear / EUIPO – Multimox (Skuter)

(Sprawa T-686/20)

(2021/C 35/70)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Asian Gear BV (Pijnacker, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Gravendeel)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Multimox Holding BV (Rijen, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 607 155–0004

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2020 r. w sprawie R 1043/2018-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej zmianę poprzez unieważnienie wzoru wspólnotowego nr 607 155–0004; posiłkowo

—	potwierdzenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 30 kwietnia 2018 r. i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2020 r. – OG / EBI

(Sprawa T-695/20)

(2021/C 35/71)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: OG (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

a w konsekwencji

—	zasądzenie od EBI kwoty będącej równowartością 16-miesięcznego wynagrodzenia oraz sześciomiesięcznej odprawy, tj. kwoty 317 668 EUR naliczonej na dzień złożenia pierwszego wniosku o odszkodowanie w dniu 23 października 2019 r., zwaloryzowanej na dzień zapłaty;

—	zasądzenie od EBI zadośćuczynienia za krzywdę ustalonego ex aequo et bono na kwotę 50 000 EUR;

—	w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 marca o oddaleniu wniosku o odszkodowanie, doręczonej w dniu 10 marca 2020 r.;

—	w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 8 sierpnia 2020 r.;

—	zobowiązanie EBI, tytułem środka organizacji postępowania, o udostępnienie sprawozdania SSTL;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie odpowiedzialności Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w związku z szeregiem zdarzeń, które, rozpatrywane indywidualnie lub zbiorowo, dowodzą bezprawnego zachowania EBI, które doprowadziło do doznania przez nią krzywdy i spowodowało jej chorobę, skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia obowiązku staranności i dobrej administracji, naruszenia obowiązku przejrzystości, którego miał dopuścić się EBI oraz, ogólniej rzecz ujmując, naruszenia ogólnego obowiązku ostrożności i staranności spoczywającego na każdym pracodawcy.

W niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że gdyby EBI właściwie wywiązywał się z obowiązku stosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa w swoich budynkach, nie doszłoby do tragicznego samobójstwa stażysty. Twierdzi też, że gdyby EBI zaakceptował swoją odpowiedzialność w związku z tym samobójstwem i dopełnił ciążących na nim wobec swoich pracowników, w szczególności takich jak skarżąca, obowiązków przejrzystości, wsparcia, otwartości i pomocy, skarżąca nie byłaby dzisiaj pracownikiem niezdolnym do pracy, który cierpi i którego przebiegu kariery oraz jej zasług jej pracodawca, mimo jej lojalnej pracy, zdaje się nie dostrzegać.

Skarżąca twierdzi, że okoliczności faktyczne wskazują, iż EBI, zamiast zachować się jak odpowiedzialny pracodawca, który otacza swoich pracowników ochroną, podjął kroki mające na celu zdyskredytowanie i zdeprecjonowanie skarżącej w następstwie samobójstwa jej stażysty, co doprowadziło ją na skraj załamania fizycznego i psychicznego. Po 30 latach wzorowej kariery zawodowej kandydatka czuje, że została potraktowania jak zły i nieuczciwy pracownik.

Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2020 r. – Mylan Ireland / EMA

(Sprawa T-703/20)

(2021/C 35/72)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mylan Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Krens)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie, że zarzut niezgodności z prawem podniesiony przez skarżącą przeciwko wnioskowi Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi, zgodnie z którym produkt leczniczy Biogen Idec Ltd, Tecfidera®, ma status innej substancji czynnej, z czego wynika obowiązek uzyskania nowego ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jak wspomniano w decyzji z dnia 30 stycznia 2014 r. dopuszczającej do obrotu „Tecfidera® – Dimethyl Fumarate”, jest dopuszczalny i zasadny;

—	stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 1 października 2020 r. o niezatwierdzeniu wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dotyczącego generycznej wersji produktu leczniczego Tecfidera;

—	obciążenie EMA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym, ze względu na to, że zarzut niezgodności z prawem był zasadny, zaskarżona decyzja nie jest prawnie dopuszczalna, ponieważ EMA naruszyła prawo i popełniła błędy w ustaleniach faktycznych oraz uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia i dokonania starannej i dogłębnej oceny zgodnie z wymaganiami art. 296 TFUE.

2.

Zarzut drugi kwestionujący zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ status „innej substancji czynnej” powinien był zostać ponownie zbadany po złożeniu zarzutów skarżącej, które zostały przedstawione na etapie składania wniosku. W związku z tym, EMA nie wykonała swoich obowiązków w sposób należyty, w szczególności obowiązku dokonania skutecznej i starannej oceny oraz nie przedstawiła uzasadnienia zgodnie z wymaganiami art. 296 TFUE, co powoduje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.

Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – MiMedx Group/EUIPO – DIZG (Epiflex)

(Sprawa T-706/20)

(2021/C 35/73)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: MiMedx Group, Inc. (Marietta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Bogatz i Y. Stone)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DIZG Deutsches Institut für Zell- und Gewebeersatz gGmbH (Berlin, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Epiflex” – unijny znak towarowy nr 1 281 385

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2020 r. w sprawie R 133/2020-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postepowaniu kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 58 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1430;

—	Naruszenie zasady równości ustanowionej w art. 20 w związku z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”);

—	Naruszenie prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 ust. 1 karty;

—	Naruszenie prawa do rzetelnego procesu ustanowionego w art. 47 karty;

—	Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 19 ust. 1 zdanie trzecie i art. 10 ust. 7 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1430.

Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – Puma / EUIPO – CMS (CMS Italy)

(Sprawa T-711/20)

(2021/C 35/74)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. GonzálezBueno Catalán de Ocón)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CMS Costruzione macchine speciali SpA (Alonte, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny CMS Italy – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 150 538

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 września 2020 r. w sprawie R 2215/2019-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO i CMS Costruzione macchine speciali SpA kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	Naruszenie zasad pewności prawa, równego traktowania i dobrej administracji.

Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – Škoda Investement / EUIPO – Škoda Auto (Przedstawienie strzałki ze skrzydłem)

(Sprawa T-712/20)

(2021/C 35/75)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Škoda Investement a.s. (Pilzno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Škoda Auto a.s. (Mladá Boleslav, Republika Czeska)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego (Przedstawienie strzałki ze skrzydłem) – zgłoszenie nr 17 991 861

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2020 r. w sprawie R 284/2020-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 9 grudnia 2019 r. dotyczącej sprzeciwu nr B003083007 w pełnym zakresie;

—	przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego badania w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów i usług;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

—	Nieprawidłowa ocena skutków prawnych proceduralnie niezgodnej z prawem decyzji pierwszej instancji.

Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2020 r. – Degode/EUIPO – Leo Pharma (Skinovea)

(Sprawa T-715/20)

(2021/C 35/76)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: DEGODE – Dermago Development GmbH (Petershagen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Leo Pharma A/S (Ballerup, Dania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „Skinovea” – zgłoszenie nr 17 898 565

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2020 r. w sprawie R 337/2020-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2020 r. – Impresa comune Clean Sky 2 / NG

(Sprawa T-721/20)

(2021/C 35/77)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Impresa comune Clean Sky 2 (przedstawiciele: adwokat M. Velardo i B. Mastantuono, pełnomocnik)

Strona pozwana: NG

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

zasądzenie od pozwanego zapłaty kwoty 141 094,80 EUR z tytułu umowy subwencyjnej nr 632506 „Wireless Flexible sensor co-operation for structural health Diagnosis/prognosis” w ramach 7 programu ramowego Unii Europejskiej, powiększonej o odsetki 3,5 % stosowane przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących, liczone od dnia 9 lipca 2019 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut.

Pozwany nie wypełnił swoich zobowiązań umownych, nie zwracając kwoty dotyczącej kosztów osobowych uznanych za niekwalifikujące się do finansowania. W konsekwencji skarżąca wystawiła w dniu 23 maja 2019 r. notę obciążeniową na kwotę 141 094,80 EUR wypłaconą już spółce Alpha Consulting Service Srl zgodnie z postanowieniami umowy subwencyjnej. W niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do okoliczności leżących u podstaw zobowiązań pozwanego jako wspólnika oraz przedstawiciela przedsiębiorstwa Alpha Consulting Service Srl, wykreślonego z rejestru przedsiębiorstw. Zastrzeżenia tej spółki wyrażone w następstwie wystawienia noty obciążeniowej są ogólne, niekompletne i niepoparte dowodami, a zatem okazują się całkowicie bezzasadne. W konsekwencji skarżąca ma prawo żądać odzyskania i zwrotu wypłaconej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę.

Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2020 r. – Far Polymers i in. / Komisja

(Sprawa T-722/20)

(2021/C 35/78)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Far Polymers Srl (Filago, Włochy), Gamma Chimica SpA (Mediolan, Włochy), Carbochem Srl (Castiglione Olona, Włochy), Jeniuschem Srl (Gallarate, Włochy) (przedstawiciele: G. Abbatescianni e E. Patti, avvocati)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu by, uznawszy dopuszczalność niniejszej skargi, stwierdził nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych (PVA) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2020, L 315, s. 1)

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przepisów i oczywistego błędu przy określeniu unijnego przemysłu PVA, do którego Komisja zaliczyła obok podmiotów wolnego rynku również podmioty rynku zmonopolizowanego, a także producentów, którzy są równocześnie importerami. Błąd ten a) podważył ocenę szkody wyrządzonej przemysłowi unijnemu, do którego w rzeczywistości należy jedynie autor skargi do Komisji, b) doprowadził do nałożenia ceł, które nie sprzyjają wolnej konkurencji na rynku unijnym, lecz służą wyłącznie autorowi skargi do Komisji lub państwom trzecim, c) doprowadził do braku odpowiedniej oceny interesów wszystkich pozostałych podmiotów przemysłu unijnego (producentów, importerów i użytkowników) przeciwnych cłom, d) doprowadził do wyraźnej sprzeczności rozporządzenia z poprzednimi rozporządzeniami, w których zdolności produkcyjne przemysłu unijnego uznano za niewystarczające, wobec czego przewidziano kontyngenty zwolnione z ceł. Z tych samych względów zaskarżone rozporządzenie cechuje się nadużyciem władzy.

W zarzucie drugim strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżony akt jest sprzeczny z zasadami przewidzianymi w art. 102 TFUE, a posiłkowo, że dotknięty jest oczywistym błędem i nadużyciem władzy w zakresie, w jakim prowadzi do nadania na rynku PVA pozycji dominującej autorowi skargi do Komisji – jedynemu producentowi działającemu na wolnym rynku Unii i dysponującemu dodatkowymi zdolnościami produkcyjnymi. Akt ten nie uwzględnia dowodów z dokumentów dotyczących antykonkurencyjnych zachowań okazanych już przez autora skargi do Komisji, który odmówił sprzedaży PVA niskiej jakości po cenach, które uwzględniałyby niższe koszty produkcji.

Zarzut trzeci dotyczy uzasadnienia aktu, który nałożył cła z naruszeniem art. 296 TFUE oraz zawiera oczywisty błąd w zakresie, w jakim Komisja odmówiła podzielenia rynku Unii na produkty niskiej i wysokiej jakości, chociaż uznała, że PVA jest sprzedawany w dwóch jakościach, które mają wyraźnie różne koszty produkcji, różnych adresatów i różne ceny. Te dwie jakości nie pokrywają się ani nie są zamienne. W następstwie podziału rynku Komisja musiałaby wykluczyć z ceł PVA niskiej jakości.

Zarzut czwarty dotyczy Vinyl Acetate Monomer (VAM) – głównego surowca przy produkcji PVA. Ustalając normalną wartość do celów określenia marginesu dumpingu, Komisja nie uwzględniła braku wypaczenia cen chińskiego VAM, gdyż odpowiadają one cenom rynku międzynarodowego. W ten sposób Komisja nie uwzględniła przy ustalaniu marginesu szkody niższych kosztów ponoszonych przez eksporterów chińskich, którzy dzięki integracji pionowej uzyskują oszczędności w koszcie VAM.

Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja błędnie i sprzecznie uzasadniła zaskarżony akt, z naruszeniem art. 296 TFUE, pomijając wpływ metanolu na określenie kosztów producentów chińskich, i w wyniku tego nie uznała przy określaniu marginesu szkody odpowiedniej korekty cen eksportowych o ten czynnik kosztowy.

W zarzucie szóstym zaskarżona jest ta część aktu, w której Komisja na podstawie art. 254 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady przyznała odstępstwo dla przywozu PVA przeznaczonego dla przemysłu wyrobów z kartonu, ponieważ odstępstwo to (a) nie zostało rozszerzone na inne wykorzystania końcowe, które są dokładnie w takiej samej sytuacji jak przemysł wyrobów z kartonu; i (b) zostało zastosowane tylko do mieszanek PVA z wyłączeniem zwykłego przywozu.

Przedmiotem zarzutu siódmego jest naruszenie art. 296 TFUE oraz motywu 12 i art. 6 ust. 8 rozporządzenia podstawowego przez to, że Komisja postanowiła nie uwzględniać określonych argumentów tylko z tego powodu, że te same argumenty zostały podniesione przez zainteresowane strony, a nie przez chińskich eksporterów. Tym samym Komisja arbitralnie wprowadziła zasadę, że tylko niektóre kategorie podmiotów mogą kwestionować przyjęcie danego aktu przez instytucje europejskie.

Ósmy i ostatni zarzut dotyczy naruszenia art. 296 TFUE i art. 19 rozporządzenia podstawowego w zakresie dostępu do informacji. Komisja zgromadziła szereg niezastrzeżonych danych, nie udostępniając ich zainteresowanym stronom. Z tego powodu zainteresowane strony nie były w stanie zrozumieć powodów przyjęcia przez Komisję zaskarżonego aktu.