ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 112

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 60
10 kwietnia 2017


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2017/C 112/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1


 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2017/C 112/02

Sprawa C-555/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 6 de Murcia – Hiszpania) – IOS Finance EFC SA/Servicio Murciano de Salud (Odesłanie prejudycjalne — Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych — Dyrektywa 2011/7/UE — Transakcje handlowe między przedsiębiorstwami prywatnymi a organami publicznymi — Krajowe przepisy uzależniające uzyskanie natychmiastowej spłaty kwoty głównej roszczenia od zrzeczenia się odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności)

2

2017/C 112/03

Sprawa C-577/14 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – Brandconcern BV/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 51 ust. 2 — Słowny znak towarowy LAMBRETTA — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku — Komunikat nr 2/12 prezesa EUIPO — Ograniczenie w czasie skutków wyroku Trybunału]

3

2017/C 112/04

Opinia 3/15: Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2017 r. – Komisja Europejska (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE — Traktat z Marrakeszu o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, niedowidzącym i cierpiącym na inne zaburzenia odczytu druku — Artykuł 3 TFUE — Wyłączna kompetencja zewnętrzna Unii Europejskiej — Artykuł 207 TFUE — Wspólna polityka handlowa — Aspekty handlowe własności intelektualnej — Umowa międzynarodowa mogąca naruszyć wspólne zasady lub zmienić ich zakres — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i ust. 4 — Wyjątki i ograniczenia na rzecz osób niepełnosprawnych)

3

2017/C 112/05

Sprawa C-90/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – Hansen & Rosenthal KG, H&R Wax Company Vertrieb GmbH/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek wosków parafinowych oraz niemiecki rynek gaczu parafinowego — Ustalanie cen i podział rynków — Dowód naruszenia — Nieograniczone prawo orzekania — Przeinaczenie dowodów — Obowiązek uzasadnienia — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 — Obliczanie kwoty grzywny — Zasada legalności — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Zasada proporcjonalności]

4

2017/C 112/06

Sprawa C-94/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2016 r. – Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Komisja Europejska (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek wosków parafinowych i niemiecki rynek gaczu — Ustalanie cen i podział rynków — Obowiązek uzasadnienia — Dowód naruszenia — Przeinaczenie dowodów)

4

2017/C 112/07

Sprawa C-95/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – H&R ChemPharm GmbH/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek wosków parafinowych i niemiecki rynek gaczu — Ustalanie cen i podział rynków — Obowiązek uzasadnienia — Dowód naruszenia — Przeinaczenie dowodów — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 3 — Obliczenie kwoty grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Zasada proporcjonalności)

5

2017/C 112/08

Sprawa C-219/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Elisabeth Schmitt/TÜV Rheinland LGA Products GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Polityka przemysłowa — Dyrektywa 93/42/EWG — Badanie zgodności wyrobów medycznych — Jednostka notyfikowana upoważniona przez wytwórcę — Obowiązki tej jednostki — Wadliwe implanty piersiowe — Produkcja z wykorzystaniem silikonu — Odpowiedzialność jednostki notyfikowanej)

5

2017/C 112/09

Sprawa C-317/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 64 TFUE — Przepływy kapitału do lub z państw trzecich związane ze świadczeniem usług finansowych — Aktywa finansowe na szwajcarskim rachunku bankowym — Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego — Termin na określenie wysokości zobowiązania podatkowego — Przedłużenie terminu na określenie wysokości zobowiązania podatkowego w przypadku aktywów posiadanych poza państwem członkowskim miejsca zamieszkania)

6

2017/C 112/10

Sprawa C-499/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas – Litwa) – W, V/X [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuły 8 – 15 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych — Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 — Artykuł 3 lit. d) — Przeciwstawne orzeczenia wydane przez sądy różnych państw członkowskich — Dziecko, które ma miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim pobytu swojej matki — Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego pobytu ojca w zakresie zmiany prawomocnego orzeczenia, które zostało wcześniej wydane przez te sądy, dotyczącego miejsca pobytu dziecka, zobowiązań alimentacyjnych oraz wykonywania prawa do osobistej styczności — Brak]

7

2017/C 112/11

Sprawa C-503/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa – Hiszpania) – Ramón Margarit Panicello/Pilar Hernández Martínez [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Sekretarz — Pojęcie sądu krajowego — Obligatoryjna jurysdykcja — Wykonywanie funkcji sądowniczych — Niezawisłość — Brak właściwości Trybunału]

8

2017/C 112/12

Sprawa C-507/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van Koophandel te Gent – Belgia) – Agro Foreign Trade & Agency Ltd/Petersime NV (Odesłanie prejudycjalne — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Dyrektywa 86/653/EWG — Koordynacja praw państw członkowskich — Belgijska ustawa transponująca — Umowa agencyjna — Zleceniodawca z siedzibą w Belgii i przedstawiciel z siedzibą w Turcji — Klauzula wyboru prawa belgijskiego — Prawo nieznajdujące zastosowania — Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Zgodność)

8

2017/C 112/13

Sprawa C-592/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lutego 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/British Film Institute [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. n) — Zwolnienie z podatku niektórych usług kulturalnych — Brak bezpośredniej skuteczności — Określenie usług kulturalnych zwolnionych z podatku — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich]

9

2017/C 112/14

Sprawa C-641/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH/Hettegger Hotel Edelweiss GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Dyrektywa 2006/115/WE — Artykuł 8 ust. 3 — Wyłączne prawo organizacji nadawczych — Publiczne udostępnianie — Miejsca dostępne publicznie za opłatą — Udostępnianie programów za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych)

10

2017/C 112/15

Sprawa C-145/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam – Niderlandy) – Aramex Nederland BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Ważność — Rozporządzenie (UE) nr 301/2012 — Pozycje 8703 i 8711 — Trzykołowy pojazd zwany Spyderem)

10

2017/C 112/16

Sprawa C-578/16 PPU: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia.) – C. K., H. F., A. S./Republika Slovenija (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Granice, azyl i imigracja — System dubliński — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Nieludzkie lub poniżające traktowanie — Przekazanie ciężko chorej osoby ubiegającej się o azyl do państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie jej wniosku — Brak istotnych powodów ku temu, by przypuszczać, że występują widoczne systemowe nieprawidłowości w tym państwie członkowskim — Obowiązki nałożone na państwo członkowskie, które wykonuje przekazanie)

11

2017/C 112/17

Sprawa C-28/16: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Magyar Villamos Művek Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 2, 9, 26, 167, 168 i 173 — Odliczenie podatku naliczonego — Podatnik wykonujący jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność niemającą charakteru gospodarczego — Spółka holdingowa świadcząca nieodpłatnie usługi na rzecz swych spółek zależnych)

12

2017/C 112/18

Sprawa C-280/16 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. – Amrita Soc. coop. arl i in./Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ochrona sanitarna roślin — Dyrektywa 2000/29/WE — Ochrona przed wprowadzaniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych — Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 — Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells i Raju) — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artkuł 263 akapit czwarty TFUE — Akt regulacyjny — Środki wykonawcze — Osoba, której akt dotyczy indywidualnie]

13

2017/C 112/19

Sprawa C-137/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. w sprawie T-460/15, Petraitis/Komisja, wniesione w dniu 7 marca 2016 r. przez Juozasa Edvardasa Petraitisa

13

2017/C 112/20

Sprawa C-501/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2016 r. w sprawie T-429/15: Monster Energy/EUIPO – MAD CATZ INTERACTIVE (MAD CATZ), wniesione w dniu 22 września 2016 r. przez Monster Energy Company

14

2017/C 112/21

Sprawa C-502/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2016 r. w sprawie T-567/15: Monster Energy/EUIPO – MAD CATZ INTERACTIVE (REPRESENTATION OF A BLACK SQUARE WITH FOUR WHITE LINES), wniesione w dniu 22 września 2016 r. przez Monster Energy Company

14

2017/C 112/22

Sprawa C-625/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 listopada 2016 r. w sprawie T-660/16, Anikó Pint przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 grudnia 2016 r. przez Anikó Pint

14

2017/C 112/23

Sprawa C-665/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 grudnia 2016 r. – Minister Finansów przeciwko Gminie Wrocław

15

2017/C 112/24

Sprawa C-1/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Apello di Torino (Włochy) w dniu 2 stycznia 2017 r. – Petronas Lubricants Italy SpA/Livio Guida

15

2017/C 112/25

Sprawa C-3/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 stycznia 2017 r. – Sporting Odds Limited/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása

16

2017/C 112/26

Sprawa C-11/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Aue, Zweigstelle Stollberg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2017 r. – Thomas Hübner/LVM Lebensversicherungs

18

2017/C 112/27

Sprawa C-20/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Vincent Pierre Oberle

19

2017/C 112/28

Sprawa C-21/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Catlin Europe SE/O.K. Trans Praha spol. s.r.o.

19

2017/C 112/29

Sprawa C-24/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst/Republika Austrii

20

2017/C 112/30

Sprawa C-31/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 stycznia 2017 r. – Sucrerie de Toury SA/Ministre de l'économie et des finances

21

2017/C 112/31

Sprawa C-39/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), w dniu 25 stycznia 2017 r. – Lubrizol France SAS/Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures

22

2017/C 112/32

Sprawa C-40/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 stycznia 2017 r. – Fashion ID GmbH & Co. KG/Verbraucherzentrale

22

2017/C 112/33

Sprawa C-47/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 1 lutego 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

23

2017/C 112/34

Sprawa C-48/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 3 lutego 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

24

2017/C 112/35

Sprawa C-49/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 1 lutego 2017 r. – Koppers Denmark ApS/Skatteministeriet

25

2017/C 112/36

Sprawa C-56/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 3 lutego 2017 r. – Bahtiar Fathi/Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

26

2017/C 112/37

Sprawa C-59/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja), w dniu 3 lutego 2017 r. – SCI Château du Grand Bois/Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

27

2017/C 112/38

Sprawa C-64/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 7 lutego 2017 r. — Saey Home & Garden NV/SA/Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais, S.A.

28

2017/C 112/39

Sprawa C-67/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 7 lutego 2017 r. – Todor Iliew/Blagowesta Iliewa

30

2017/C 112/40

Sprawa C-88/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 17 lutego 2017 r. – Zurich Insurance PLC, Metso Minerals Oy/Abnormal Load Services (International) Limited

30

2017/C 112/41

Sprawa C-349/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón – Hiszpania) – Banco Popular Español SA/Elena Lucaciu, Cristian Laurentiu Lucaciu

31

2017/C 112/42

Sprawa C-381/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zamora – Hiszpania) – Javier Ángel Rodríguez Sánchez/Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SAU (Banco CEISS)

31

2017/C 112/43

Sprawa C-34/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Alicante – Hiszpania) – Manuel González Poyato, Ana Belén Tovar García/Banco Popular Español SA

31

2017/C 112/44

Sprawa C-352/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra – Hiszpania) – Instituto de Religiosas Oblatas del Santísimo Redentor/Joaquín Taberna Carvajal

32

 

Sąd

2017/C 112/45

Sprawa T-40/15: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska (Odpowiedzialność pozaumowna — Precyzyjny charakter skargi — Przedawnienie — Dopuszczalność — Artykuł 47 karty praw podstawowych — Rozsądny termin do wydania orzeczenia — Szkoda materialna — Odsetki do nieuiszczonej kwoty grzywny — Koszty gwarancji bankowej — Związek przyczynowy)

33

2017/C 112/46

Sprawa T-369/15: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Hernández Zamora/EUIPO – Rosen Tantau (Paloma) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Paloma — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Paloma — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

34

2017/C 112/47

Sprawa T-441/15: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i in./EMA (Klauzula arbitrażowa — Kaskadowa, wielokrotna umowa ramowa EMA/2012/10/ICT — Świadczenia usług zewnętrznych w zakresie oprogramowania aplikacyjnego — Żądanie świadczenia usług skierowane do skarżących — Odrzucenie kandydatów proponowanych przez skarżących — Proporcjonalność — Częściowa zmiana kwalifikacji skargi — Odpowiedzialność pozaumowna)

34

2017/C 112/48

Sprawa T-596/15: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Batmore Capital/EUIPO – Univers Poche (POCKETBOOK) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy POCEKTBOOK — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe POCKET — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

35

2017/C 112/49

Sprawa T-142/16: Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Dröge i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Oświadczenie woli i dwie decyzje Komisji w zakresie sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (TTIP) — Prawo dostępu współpracowników posłów parlamentów krajowych do poufnych dokumentów dotyczących negocjacji TTIP — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

36

2017/C 112/50

Sprawa T-153/16: Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. – Acerga/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rybołówstwo — Ochrona zasobów rybołówstwa — Uprawnienia do połowów niektórych stad ryb i grup stad ryb w wodach Unii oraz dla unijnych statków rybackich w niektórych wodach nienależących do Unii — Związek — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

36

2017/C 112/51

Sprawa T-593/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2017 r. – Stips/Komisja (Skarga o odszkodowanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Brak wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu — Oczywista niedopuszczalność)

37

2017/C 112/52

Sprawa T-598/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 lutego 2017 r. – Pipiliagkas/Komisja Skarga o stwierdzenie nieważności — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Przeniesienie w interesie służby — Przeniesienie skarżącego z urzędu — Wykonanie wyroku — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność

38

2017/C 112/53

Sprawa T-645/16: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank/CRU (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji — Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji — Składki ex ante — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

38

2017/C 112/54

Sprawa T-55/17: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2017 r. – Healy/Komisja

39

2017/C 112/55

Sprawa T-56/17: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – PO i in./ESDZ

39

2017/C 112/56

Sprawa T-71/17: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2017 r. – France.com/EUIPO – France (FRANCE.com)

40

2017/C 112/57

Sprawa T-73/17: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2017 r. – RS/Komisja

41

2017/C 112/58

Sprawa T-79/17: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Schoonjans/Komisja

42

2017/C 112/59

Sprawa T-80/17: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Steiniger/EUIPO – ista Deutschland (IST)

43

2017/C 112/60

Sprawa T-89/17: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2017 r. – Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS)

43

2017/C 112/61

Sprawa T-94/17: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – ACTC/EUIPO – Taiga (tigha)

44

2017/C 112/62

Sprawa T-95/17: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – King.com/EUIPO – TeamLava (Ekrany i ikony na wyświetlaczu)

45

2017/C 112/63

Sprawa T-96/17: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – King.com v EUIPO – TeamLava (Animowane ikony)

45

2017/C 112/64

Sprawa T-97/17: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2017 r. – Franmax/EUIPO – R. Seelig & Hille (her- bea)

46

2017/C 112/65

Sprawa T-105/17: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – HSBC Holdings i in./Komisja

46

2017/C 112/66

Sprawa T-106/17: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – JPMorgan Chase i in./Komisja

47

2017/C 112/67

Sprawa T-125/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – BASF Grenzach/ECHA

48

2017/C 112/68

Sprawa T-267/16: Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. – Tarmac Trading/Komisja

50

2017/C 112/69

Sprawa T-349/16: Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2017 r. – Bank Saderat Iran/Rada

50

2017/C 112/70

Sprawa T-596/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – HP/Komisja i eu-LISA

50

2017/C 112/71

Sprawa T-635/16: Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – IPA/Komisja

51

2017/C 112/72

Sprawa T-908/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2017 r. – Starbucks (HK)/EUIPO – Now Wireless (nowwireless)

51


PL

 


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/1


Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2017/C 112/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 104 z 3.4.2017

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 95 z 27.3.2017

Dz.U. C 86 z 20.3.2017

Dz.U. C 78 z 13.3.2017

Dz.U. C 70 z 6.3.2017

Dz.U. C 63 z 27.2.2017

Dz.U. C 53 z 20.2.2017

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/2


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 6 de Murcia – Hiszpania) – IOS Finance EFC SA/Servicio Murciano de Salud

(Sprawa C-555/14) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Dyrektywa 2011/7/UE - Transakcje handlowe między przedsiębiorstwami prywatnymi a organami publicznymi - Krajowe przepisy uzależniające uzyskanie natychmiastowej spłaty kwoty głównej roszczenia od zrzeczenia się odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności))

(2017/C 112/02)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no6 de Murcia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: IOS Finance EFC SA

Strona pozwana: Servicio Murciano de Salud

Sentencja

Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/WE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, a w szczególności jej art. 7 ust. 2 i 3, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, pozwalających na to, by wierzyciel zrzekł się dochodzenia odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w zamian za niezwłoczną spłatę kwoty głównej wymagalnych wierzytelności, pod warunkiem że takie zrzeczenie się będzie dobrowolne, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.


(1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/3


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – Brandconcern BV/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

(Sprawa C-577/14 P) (1)

([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 51 ust. 2 - Słowny znak towarowy LAMBRETTA - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Komunikat nr 2/12 prezesa EUIPO - Ograniczenie w czasie skutków wyroku Trybunału])

(2017/C 112/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Brandconcern BV (przedstawiciele: A. von Mühlendahl i H. Hartwig, Rechtsanwälte, G. Casucci, N. Ferretti i C. Galli, avvocati)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Scooters India Ltd (przedstawiciele: C. Wolfe, solicitor, oraz B. Brandreth i A. Edwards-Stuart, barristers)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Brandconcern BV zostaje obciążona kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/3


Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2017 r. – Komisja Europejska

(Opinia 3/15) (1)

((Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE - Traktat z Marrakeszu o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, niedowidzącym i cierpiącym na inne zaburzenia odczytu druku - Artykuł 3 TFUE - Wyłączna kompetencja zewnętrzna Unii Europejskiej - Artykuł 207 TFUE - Wspólna polityka handlowa - Aspekty handlowe własności intelektualnej - Umowa międzynarodowa mogąca naruszyć wspólne zasady lub zmienić ich zakres - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i ust. 4 - Wyjątki i ograniczenia na rzecz osób niepełnosprawnych))

(2017/C 112/04)

Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

Strona przedstawiająca wniosek

Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Hartmann, F. Castillo de la Torre i J. Samnadda, pełnomocnicy)

Sentencja

Zawarcie Traktatu z Marrakeszu o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, niedowidzącym i cierpiącym na inne zaburzenia odczytu druku podlega kompetencji wyłącznej Unii Europejskiej.


(1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/4


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – Hansen & Rosenthal KG, H&R Wax Company Vertrieb GmbH/Komisja Europejska

(Sprawa C-90/15 P) (1)

([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek wosków parafinowych oraz niemiecki rynek gaczu parafinowego - Ustalanie cen i podział rynków - Dowód naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania - Przeinaczenie dowodów - Obowiązek uzasadnienia - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Obliczanie kwoty grzywny - Zasada legalności - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Zasada proporcjonalności])

(2017/C 112/05)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Hansen & Rosenthal KG, H&R Wax Company Vertrieb GmbH (przedstawiciele: J. Schulte, M. Dallmann i K. Künstner, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer, C. Vollrath i L. Wildpanner, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

2)

Hansen & Rosenthal KG i H&R Wax Company Vertrieb GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/4


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2016 r. – Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Komisja Europejska

(Sprawa C-94/15 P) (1)

((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek wosków parafinowych i niemiecki rynek gaczu - Ustalanie cen i podział rynków - Obowiązek uzasadnienia - Dowód naruszenia - Przeinaczenie dowodów))

(2017/C 112/06)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (przedstawiciele: U. Itzen i J. Ziebarth, Rechtsanwältinen)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer, C. Vollrath i L. Wildpanner, pełnomocnicy, A. Böhlke, Rechtsanwalt)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG zostaje obciążony kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/5


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – H&R ChemPharm GmbH/Komisja Europejska

(Sprawa C-95/15 P) (1)

([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek wosków parafinowych i niemiecki rynek gaczu - Ustalanie cen i podział rynków - Obowiązek uzasadnienia - Dowód naruszenia - Przeinaczenie dowodów - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 3 - Obliczenie kwoty grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Zasada proporcjonalności))

(2017/C 112/07)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: H&R ChemPharm GmbH (przedstawiciele: M. Klusmann, Rechtsanwalt, S. Thomas, Professor)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer, C. Vollrath i L. Wildpanner, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

H&R ChemPharm GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/5


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Elisabeth Schmitt/TÜV Rheinland LGA Products GmbH

(Sprawa C-219/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Polityka przemysłowa - Dyrektywa 93/42/EWG - Badanie zgodności wyrobów medycznych - Jednostka notyfikowana upoważniona przez wytwórcę - Obowiązki tej jednostki - Wadliwe implanty piersiowe - Produkcja z wykorzystaniem silikonu - Odpowiedzialność jednostki notyfikowanej))

(2017/C 112/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Elisabeth Schmitt

Strona pozwana: TÜV Rheinland LGA Products GmbH

Sentencja

1)

Postanowienia załącznika II do dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., rozpatrywane w świetle art. 11 ust. 1 i 10 a także art. 16 ust. 6 tej dyrektywy, powinny być interpretowane w ten sposób, że na jednostce notyfikowanej nie ciąży ogólny obowiązek przeprowadzenia niezapowiedzianej kontroli, badania produktu lub sprawdzenia dokumentacji handlowej wytwórcy. Jednakże w przypadku istnienia przesłanek sugerujących, że wyrób medyczny może nie spełniać wymogów zgodności wynikających z dyrektywy 93/42, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, jednostka ta powinna podjąć wszelkie środki niezbędne do wykonania swoich obowiązków wynikających z art. 16 ust. 6 tej dyrektywy oraz sekcji 3.2, 3.3, 4.1–4.3 i 5.1 załącznika II do wspomnianej dyrektywy.

2)

Dyrektywa 93/42, zmieniona rozporządzeniem nr 1882/2003, powinna być interpretowana w ten sposób, że działanie jednostki notyfikowanej w ramach procedury dotyczącej deklaracji zgodności WE ma na celu ochronę ostatecznych odbiorców wyrobów medycznych. Warunki, zgodnie z którymi zawinione naruszenie przez tę jednostkę obowiązków ciążących na niej na mocy tej dyrektywy, w ramach rzeczonej procedury, może czynić ją odpowiedzialną wobec tych odbiorców, podlegają prawu krajowemu, z zastrzeżeniem zasad równoważności i skuteczności.


(1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/6


Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-317/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 64 TFUE - Przepływy kapitału do lub z państw trzecich związane ze świadczeniem usług finansowych - Aktywa finansowe na szwajcarskim rachunku bankowym - Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego - Termin na określenie wysokości zobowiązania podatkowego - Przedłużenie terminu na określenie wysokości zobowiązania podatkowego w przypadku aktywów posiadanych poza państwem członkowskim miejsca zamieszkania))

(2017/C 112/09)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Sentencja

1)

Artykuł 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do uregulowania krajowego ustanawiającego ograniczenie w przepływach kapitału, o których mowa w tym postanowieniu, takie jak przedłużony termin na określenie zobowiązania podatkowego będący przedmiotem postępowania głównego, nawet jeżeli ograniczenie to ma zastosowanie także w sytuacjach niemających żadnego związku z inwestycjami bezpośrednimi, przedsiębiorczością, świadczeniem usług finansowych lub dopuszczaniem papierów wartościowych na rynki kapitałowe.

2)

Otwarcie rachunku papierów wartościowych przez mieszkańca państwa członkowskiego w instytucji bankowej poza Unią, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, wchodzi w zakres pojęcia przepływów kapitału w związku ze świadczeniem usług finansowych w rozumieniu art. 64 ust. 1 TFUE.

3)

Przyznana państwom członkowskim przez art. 64 ust. 1 TFUE możliwość stosowania ograniczeń w przepływie kapitału w związku ze świadczeniem usług finansowych dotyczy także ograniczeń, które, tak jak rozpatrywany w postępowaniu głównym przedłużony termin na określenie zobowiązania podatkowego, nie obowiązują usługodawcy ani nie określają warunków lub sposobu świadczenia usług.


(1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/7


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas – Litwa) – W, V/X

(Sprawa C-499/15) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuły 8 – 15 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Artykuł 3 lit. d) - Przeciwstawne orzeczenia wydane przez sądy różnych państw członkowskich - Dziecko, które ma miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim pobytu swojej matki - Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego pobytu ojca w zakresie zmiany prawomocnego orzeczenia, które zostało wcześniej wydane przez te sądy, dotyczącego miejsca pobytu dziecka, zobowiązań alimentacyjnych oraz wykonywania prawa do osobistej styczności - Brak])

(2017/C 112/10)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Vilniaus miesto apylinkės teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: W, V

Strona pozwana: X

Sentencja

Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, oraz art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, sądy państwa członkowskiego, które wydały prawomocne orzeczenie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności rodzicielskiej i zobowiązań alimentacyjnych w odniesieniu do małoletniego dziecka, nie mają już jurysdykcji do rozpoznania żądania dotyczącego zmiany rozstrzygnięć zawartych w tym orzeczeniu, jeśli miejsce zwykłego pobytu tego dziecka znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego. Jurysdykcję do rozpoznania tego żądania mają sądy tego innego państwa członkowskiego.


(1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/8


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa – Hiszpania) – Ramón Margarit Panicello/Pilar Hernández Martínez

(Sprawa C-503/15) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Sekretarz - Pojęcie „sądu krajowego” - Obligatoryjna jurysdykcja - Wykonywanie funkcji sądowniczych - Niezawisłość - Brak właściwości Trybunału])

(2017/C 112/11)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ramón Margarit Panicello

Strona pozwana: Pilar Hernández Martínez

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielania odpowiedzi na pytania przedstawione mu przez Secretario Judicial del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa (sekretarza sądu ds. przemocy wobec kobiet w Terrassie, Hiszpania).


(1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/8


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van Koophandel te Gent – Belgia) – Agro Foreign Trade & Agency Ltd/Petersime NV

(Sprawa C-507/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Dyrektywa 86/653/EWG - Koordynacja praw państw członkowskich - Belgijska ustawa transponująca - Umowa agencyjna - Zleceniodawca z siedzibą w Belgii i przedstawiciel z siedzibą w Turcji - Klauzula wyboru prawa belgijskiego - Prawo nieznajdujące zastosowania - Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Zgodność))

(2017/C 112/12)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank van Koophandel te Gent

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Agro Foreign Trade & Agency Ltd

Strona pozwana: Petersime NV

Sentencja

Wykładni dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek oraz Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, dokonującemu transpozycji tej dyrektywy do porządku prawnego danego państwa członkowskiego, które wyklucza ze swego zakresu stosowania umowę agencyjną, w ramach której przedstawiciel handlowy ma siedzibę w Turcji, gdzie prowadzi wynikającą z tej umowy działalność, a zleceniodawca ma siedzibę w omawianym państwie członkowskim, a tym samym w takich okolicznościach przedstawiciel handlowy nie może powoływać się na prawa, jakie omawiana dyrektywa gwarantuje przedstawicielom handlowym po rozwiązaniu takiej umowy agencyjnej.


(1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/9


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lutego 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/British Film Institute

(Sprawa C-592/15) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. n) - Zwolnienie z podatku niektórych usług kulturalnych - Brak bezpośredniej skuteczności - Określenie usług kulturalnych zwolnionych z podatku - Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich])

(2017/C 112/13)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

Strona pozwana: British Film Institute

Sentencja

Artykuł 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, przewidujący zwolnienie „niektórych usług kulturalnych”, należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on skutku bezpośredniego w takim sensie, że w braku transpozycji przepis ten nie może zostać bezpośrednio powołany przez instytucję prawa publicznego lub inną uznaną przez zainteresowane państwo członkowskie instytucję kulturalną, które świadczą usługi kulturalne.


(1)  Dz.U. C 27 z 25.01.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/10


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH/Hettegger Hotel Edelweiss GmbH

(Sprawa C-641/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuł 8 ust. 3 - Wyłączne prawo organizacji nadawczych - Publiczne udostępnianie - Miejsca dostępne publicznie za opłatą - Udostępnianie programów za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych))

(2017/C 112/14)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Handelsgericht Wien

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH

Strona pozwana: Hettegger Hotel Edelweiss GmbH

Sentencja

Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że udostępnianie programów telewizyjnych i radiowych za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych nie stanowi udostępniania dokonywanego w miejscu dostępnym publicznie za opłatą.


(1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/10


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam – Niderlandy) – Aramex Nederland BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

(Sprawa C-145/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Ważność - Rozporządzenie (UE) nr 301/2012 - Pozycje 8703 i 8711 - Trzykołowy pojazd zwany „Spyderem”))

(2017/C 112/15)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Aramex Nederland BV

Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

Sentencja

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionej rozporządzeniem wykonawczym Komisji (WE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że pojazd trzykołowy tego rodzaju jak omawiany w postępowaniu głównym, wyposażony w opony produkowane dla trzykołowych motocykli, lecz podobne do opon samochodowych, kierowany za pomocą kierownicy typu motocyklowego i posiadający układ kierowniczy oparty na zasadzie Ackermana, jest objęty pozycją 8703 tej nomenklatury.


(1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/11


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia.) – C. K., H. F., A. S./Republika Slovenija

(Sprawa C-578/16 PPU) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Granice, azyl i imigracja - System dubliński - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Nieludzkie lub poniżające traktowanie - Przekazanie ciężko chorej osoby ubiegającej się o azyl do państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie jej wniosku - Brak istotnych powodów ku temu, by przypuszczać, że występują widoczne systemowe nieprawidłowości w tym państwie członkowskim - Obowiązki nałożone na państwo członkowskie, które wykonuje przekazanie))

(2017/C 112/16)

Język postępowania: słoweński

Sąd odsyłający

Vrhovno sodišče Republike Slovenije

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: C. K., H. F., A. S.

Strona pozwana: Republika Slovenija

Sentencja

1)

Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że kwestia stosowania przez państwo członkowskie przewidzianej w tym przepisie „klauzuli uznaniowej” nie jest kwestią z zakresu jedynie prawa krajowego i wykładni, jaką nadaje mu sąd konstytucyjny tego państwa członkowskiego, lecz stanowi kwestię z zakresu wykładni prawa Unii w rozumieniu art. 267 TFUE.

2)

Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że:

nawet wobec braku istotnych powodów ku temu, by przypuszczać, że w państwie członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu występują nieprawidłowości systemowe, przekazanie w ramach rozporządzenia nr 604/2013 osoby ubiegającej się o azyl może zostać przeprowadzone jedynie w warunkach wykluczających, że przekazanie to spowoduje rzeczywiste i widoczne ryzyko poddania zainteresowanej osoby nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu w rozumieniu tego artykułu;

w okolicznościach, w których przekazanie ubiegającej się o azyl osoby, cierpiącej na szczególnie ciężką chorobę psychiczną lub fizyczną spowodowałoby rzeczywiste i widoczne ryzyko znacznego i nieodwracalnego pogorszenia się stanu zdrowia zainteresowanej osoby, przekazanie to stanowiłoby nieludzkie i poniżające traktowanie w rozumieniu tego artykułu;

do organów państwa członkowskiego wykonującego przekazanie, w stosownym wypadku do jego sądów, należy wyeliminowanie wszelkich poważnych wątpliwości dotyczących wpływu przekazania na stan zdrowia zainteresowanej osoby poprzez podjęcie koniecznych środków ostrożności, tak, aby jej przekazanie odbyło się w warunkach umożliwiających ochronę zdrowia tej osoby we właściwy i wystarczający sposób. W przypadku gdy, ze względu na szczególnie poważny charakter choroby danej osoby ubiegającej się o azyl podjęcie rzeczonych środków ostrożności nie będzie wystarczające, aby zapewnić, że jej przekazanie nie spowoduje rzeczywistego ryzyka znacznego i nieodwracalnego pogorszenia się stanu jej zdrowia, zadaniem organów danego państwa członkowskiego będzie zawieszenie wykonania przekazania zainteresowanej osoby, i to dopóty, dopóki stan jej zdrowia nie umożliwi tego przekazania; oraz

w stosownym wypadku, jeśli stwierdzono, że stan zdrowia danej osoby ubiegającej się o azyl, raczej nie poprawi się w krótkim okresie czasu lub że zawieszenie postępowania na długi okres czasu może przyczynić się do pogorszenia się stanu zdrowia zainteresowanej osoby, wnioskujące państwo członkowskie może wybrać wariant rozpatrzenia samemu wniosku tej osoby, korzystając z „klauzuli uznaniowej” przewidzianej w art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013.

Artykułu 17 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 w związku z art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie można interpretować jako zobowiązującego to państwo członkowskie, w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, do zastosowania rzeczonej klauzuli.


(1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/12


Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Magyar Villamos Művek Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

(Sprawa C-28/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 2, 9, 26, 167, 168 i 173 - Odliczenie podatku naliczonego - Podatnik wykonujący jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność niemającą charakteru gospodarczego - Spółka holdingowa świadcząca nieodpłatnie usługi na rzecz swych spółek zależnych))

(2017/C 112/17)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Kúria

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Magyar Villamos Művek Zrt.

Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

Sentencja

Artykuły 2, 9, 26, 167, 168 i 173 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że uczestnictwo spółki holdingowej takiej jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym, w zarządzaniu jej spółkami zależnymi, w sytuacji, w której nie zafakturowała ona tym spółkom ani ceny za usługi, które nabyła w interesie całości grupy spółek lub niektórych z jej spółek zależnych, ani związanego z tym podatku od wartości dodanej, nie stanowi „działalności gospodarczej” w rozumieniu tej dyrektywy, w związku z czym spółka holdingowa nie może korzystać z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z tymi nabytymi usługami w zakresie, w jakim są one związane z działalnością nieobjętą zakresem stosowania tej dyrektywy.


(1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/13


Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. – Amrita Soc. coop. arl i in./Komisja Europejska

(Sprawa C-280/16 P) (1)

([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona sanitarna roślin - Dyrektywa 2000/29/WE - Ochrona przed wprowadzaniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych - Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells i Raju) - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artkuł 263 akapit czwarty TFUE - Akt regulacyjny - Środki wykonawcze - Osoba, której akt dotyczy indywidualnie])

(2017/C 112/18)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Amrita Soc. coop. arl, Cesi Marta, Comune Agricola Lunella Soc. mutua coop. arl, Rollo Olga, Borrello Claudia, Società agricola Merico Maria Rosa di Consiglia, Marta e Vito Lisi, Marzo Luigi, Stasi Anna Maria, Azienda Agricola Crie di Miggiano Gianluigi, Castriota Maria Grazia, Azienda Agricola di Cagnoni Fiorella, Azienda Agricola Spirdo ss agr., Impresa Agricola Stefania Stamerra, Azienda Agricola Clemente Pezzuto di Pezzuto Francesco, Simone Cosimo Antonio, Masseria Alti Pareti Soc. agr. arl (przedstawiciele: L. Paccione, V. Stamerra, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Moro i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

Sentencja

1.

Odwołanie zostaje oddalone.

2.

Amrita Soc. coop. arl, Dei Agre di Cesi Marta, Comune agricola Lunella Soc. mutua coop. arl, Azienda agricola Rollo Olga, Azienda agricola Borrello Claudia, Società agricola Merico Maria Rosa SNC, Azienda agricola di Marzo Luigi, Azienda agricola Stasi Anna Maria, Azienda agricola Crie di Miggiano Gianluigi, Azienda agricola di Castriota Maria Grazia, Azienda agricola di Cagnoni Fiorella, Azienda agricola Spirdo ss agr., Impresa Agricola Stamerra Stefania, Azienda agricola Clemente Pezzuto di Pezzuto Francesco, Azienda agricola di Simone Cosimo Antonio i Masseria Alti Pareti Soc. agr. arl zostają obciążeni kosztami postępowania odwoławczego.


(1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/13


Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. w sprawie T-460/15, Petraitis/Komisja, wniesione w dniu 7 marca 2016 r. przez Juozasa Edvardasa Petraitisa

(Sprawa C-137/16 P)

(2017/C 112/19)

Język postępowania: litewski

Strony

Wnoszący odwołanie: Juozas Edvardas Petraitis (przedstawiciel: T. Veščiūnas, advocatas)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. Trybunał (dziesiąta izba) w części odrzucił, a w części oddalił odwołanie i obciążył Juozasa Edvardasa Petraitisa jego własnymi kosztami.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/14


Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2016 r. w sprawie T-429/15: Monster Energy/EUIPO – MAD CATZ INTERACTIVE (MAD CATZ), wniesione w dniu 22 września 2016 r. przez Monster Energy Company

(Sprawa C-501/16 P)

(2017/C 112/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Monster Energy Company (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/14


Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2016 r. w sprawie T-567/15: Monster Energy/EUIPO – MAD CATZ INTERACTIVE (REPRESENTATION OF A BLACK SQUARE WITH FOUR WHITE LINES), wniesione w dniu 22 września 2016 r. przez Monster Energy Company

(Sprawa C-502/16 P)

(2017/C 112/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Monster Energy Company (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/14


Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 listopada 2016 r. w sprawie T-660/16, Anikó Pint przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 grudnia 2016 r. przez Anikó Pint

(Sprawa C-625/16 P)

(2017/C 112/22)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Anikó Pint (przedstawiciel: D. Lazar, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) w drodze postanowienia z dnia 2 marca 2017 r. odrzucił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie ponosi własne koszty.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/15


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 grudnia 2016 r. – Minister Finansów przeciwko Gminie Wrocław

(Sprawa C-665/16)

(2017/C 112/23)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Minister Finansów

Strona pozwana: Gmina Wrocław

Pytanie prejudycjalne

Czy przeniesienie z mocy prawa własności nieruchomości gminy na własność Skarbu Państwa w zamian za odszkodowanie w sytuacji, gdy z regulacji krajowego porządku prawnego wynika, że nieruchomościami tymi gospodaruje nadal prezydent gminy- reprezentant Skarbu Państwa, jednocześnie będący organem wykonawczym gminy, stanowi czynność opodatkowaną, o której mowa w art. 14 ust.2 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)?

Czy dla odpowiedzi na powyższe pytanie znaczenie ma to, czy wypłata odszkodowania gminie ma realny charakter, czy też jest jedynie wewnętrznym przeksięgowaniem w ramach budżetu gminy?


(1)  Dz.U. L 347, s. 1


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/15


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Apello di Torino (Włochy) w dniu 2 stycznia 2017 r. – Petronas Lubricants Italy SpA/Livio Guida

(Sprawa C-1/17)

(2017/C 112/24)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte di Apello di Torino

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Petronas Lubricants Italy SpA

Strona pozwana: Livio Guida

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 stwarza pracodawcy mającemu miejsce zamieszkania w państwie członkowskim UE, który został pozwany przez swojego byłego pracownika przed sądy państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania (zgodnie z art. 19 rozporządzenia), możliwość wniesienia powództwa wzajemnego przeciwko pracownikowi przed ten sam sąd, przed którym zawisło powództwo główne?

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: Czy art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 dopuszcza jurysdykcję sądu, przed którym zawisło powództwo główne, również w wypadku gdy powództwo wzajemne wniesione przez pracodawcę nie dotyczy wierzytelności, która pierwotnie przysługiwała pracodawcy, lecz wierzytelności, która początkowo przysługiwała innemu podmiotowi (który jednocześnie jest pracodawcą tego samego pracownika na podstawie równoległej umowy o pracę), a powództwo wzajemne opiera się na umowie cesji wierzytelności, zawartej pomiędzy pracodawcą i pierwotnym wierzycielem w dacie późniejszej od daty wytoczenia powództwa głównego przez pracownika?


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/16


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 stycznia 2017 r. – Sporting Odds Limited/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása

(Sprawa C-3/17)

(2017/C 112/25)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sporting Odds Limited

Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), zakaz dyskryminacji i wymóg, by ograniczanie działalności w dziedzinie gier hazardowych przez państwa członkowskie odbywało się w sposób spójny i systematyczny — który to cel prawny państwo członkowskie uzasadnia głównie powołując się na walkę z uzależnieniem od hazardu oraz ochronę konsumentów — należy interpretować w ten sposób, że monopol państwa w dziedzinie zakładów sportowych i zakładów na wyścigi konne, przez Internet i poza nim, jest niezgodny z wymienionymi normami, jeżeli poza tym w danym państwie członkowskim, od czasu przeprowadzonej przez nie reorganizacji rynku, prywatni usługodawcy mogą urządzać w kasynach działających fizycznie na podstawie koncesji inne gry hazardowe (gry hazardowe typowe dla kasyn, gry karciane, gry na automatach, typowe dla kasyn gry hazardowe przez Internet, gry karciane przez Internet), przez Internet i poza nim, które również wiążą się ze znacznym stopniem ryzyka uzależnienia?

2)

Czy art. 56 TFUE, zakaz dyskryminacji i wymóg, by ograniczanie działalności w dziedzinie gier hazardowych przez państwa członkowskie odbywało się w sposób spójny i systematyczny należy interpretować w ten sposób, że zachodzi naruszenie tego artykułu traktatu, a wymóg nie jest spełniony, jeżeli zostanie ustalone, że reorganizacja struktury rynku, uzasadniana walką z uzależnieniem od hazardu i prawnym celem ochrony konsumentów, przynosi taki skutek lub urzeczywistnia się w taki sposób, że od chwili przeprowadzenia przez to państwo członkowskie reorganizacji rynku następuje stały wzrost liczby kasyn, rocznego podatku od gier hazardowych w kasynach, krajowych prognoz budżetowych dotyczących wpływów z opłat koncesyjnych kasyn, ilości żetonów kupowanych przez graczy oraz ilości pieniędzy potrzebnej do zagrania na automatach?

3)

Czy art. 56 TFUE, zakaz dyskryminacji i wymóg, by ograniczanie działalności w dziedzinie gier hazardowych przez państwa członkowskie odbywało się w sposób spójny i systematyczny należy interpretować w ten sposób, że zachodzi naruszenie tego artykułu traktatu, a wymóg nie jest spełniony, jeżeli zostanie ustalone, że wprowadzenie monopolu państwa i zezwoleń na urządzanie gier hazardowych przez prywatnych usługodawców, uzasadniane głównie walką z uzależnieniem od hazardu i prawnym celem ochrony konsumentów, mają poza tym spełniać cel polityki gospodarczej, polegający na uzyskaniu większych wpływów netto z gier i wygenerowaniu wypływów z rynku kasyn na wyjątkowo wysokim poziomie w jak najkrótszym czasie, w celu sfinansowania innych wydatków budżetowych i państwowych usług publicznych?

4)

Czy art. 56 TFUE, zakaz dyskryminacji i wymóg, by ograniczanie działalności w dziedzinie gier hazardowych przez państwa członkowskie odbywało się w sposób spójny i systematyczny należy interpretować w ten sposób, że zachodzi naruszenie tego artykułu traktatu, wymóg nie jest spełniony, a także ma miejsce nieuzasadnione różnicowanie usługodawców, jeżeli zostanie ustalone, że państwo członkowskie, powołując się na ten sam wzgląd porządku publicznego, zastrzega na rzecz monopolu państwa określone usługi w dziedzinie gier hazardowych przez Internet, podczas gdy udziela dostępu do innych usług w dziedzinie gier hazardowych, przyznając coraz większą liczbę koncesji?

5)

Czy art. 56 TFUE i zakaz dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by jedynie usługodawcy posiadający kasyna działające fizycznie (na podstawie koncesji) na terytorium Węgier mogli uzyskać zezwolenie na oferowanie gier hazardowych przez Internet, przez co usługodawcy, którzy nie posiadają kasyna działającego fizycznie na terytorium Węgier (w tym usługodawcy posiadający kasyno działające fizycznie w innym państwie członkowskim) nie mogą dostać zezwolenia na oferowanie gier hazardowych przez Internet?

6)

Czy art. 56 TFUE i zakaz dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, w drodze ewentualnego przetargu na przyznanie koncesji na działające fizycznie kasyna oraz możliwości złożenia, w charakterze operatora gier hazardowych o udowodnionej wiarygodności, oferty [umowy] w celu uzyskania koncesji na działające fizycznie kasyno, zapewniało teoretyczną możliwość uzyskania przez dowolnego spełniającego prawne wymogi usługodawcę — nawet mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — koncesji na prowadzenie działającego fizycznie kasyna, a po jej uzyskaniu, zezwolenia na prowadzenie kasyna przez Internet, podczas gdy w rzeczywistości to państwo członkowskie nie organizuje żadnego publicznego i przejrzystego przetargu na przyznanie tych koncesji, a usługodawca też nie ma w praktyce możliwości złożenia oferty [umowy], a mimo to organy państwa członkowskiego twierdzą, że usługodawca działał niezgodnie z prawem, gdyż świadczył usługę bez zezwolenia, i wymierzają mu karę administracyjną?

7)

Czy art. 56 TFUE, zakaz dyskryminacji i wymóg, by procedura udzielania zezwoleń była przejrzysta, obiektywna i publiczna należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie ustanawiało system przyznawania koncesji na określone usługi w dziedzinie gier hazardowych, gdy jednocześnie organ rozstrzygający w przedmiocie tych koncesji może również, zamiast zorganizować przetarg na przyznanie koncesji, zawierać umowy koncesyjne z określonymi osobami określanymi jako operatorzy gier hazardowych o udowodnionej wiarygodności, zamiast dać wszystkim usługodawcom, poprzez zorganizowanie jednolitego przetargu, możliwość udziału w przetargu na jednakowych zasadach?

8)

Jeżeli odpowiedź na pytanie siódme jest przecząca i możliwe jest prowadzenie większej liczby postepowań w danym państwie członkowskim w celu uzyskania tej samej koncesji: czy państwo członkowskie powinno zapewnić na podstawie art. 56 TFUE równoważność tych postępowań do celów skuteczności (effet utile) przepisów Unii dotyczących swobód podstawowych, biorąc pod uwagę wymóg, by postepowanie w sprawie zezwolenia było przejrzyste, obiektywne i publiczne oraz wymóg równego traktowania?

9)

Czy na odpowiedź, jakiej należy udzielić na pytania od szóstego do ósmego, ma wpływ okoliczność, że ani w jednym ani w drugim przypadku nie ma zapewnionej kontroli sądowej lub innego skutecznego środka odwoławczego od decyzji o przyznaniu koncesji?

10)

Czy art. 56 TFUE, klauzula lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej „TUE”) oraz autonomia instytucjonalna i proceduralna państw członkowskich, w związku z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych (zwanej dalej „Kartą”), a także prawem do dysponowania skutecznymi mechanizmami kontroli sądowej i prawem do obrony, zapisanymi w tych postanowieniach, należy intepretować w ten sposób, że badając wymogi prawa Unii wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, a także niezbędny i proporcjonalny charakter ograniczenia przyjętego przez dane państwo członkowskie, rozpoznający spór sąd krajowy może zarządzić i zastosować z urzędu badanie i przeprowadzenie dowodów, nawet jeśli przepisy procesowe państwa członkowskiego nie przewidują takiego uprawnienia?

11)

Czy art. 56 TFUE w związku z art. 47 i 48 Karty oraz prawem do dysponowania skutecznymi mechanizmami kontroli sądowej i prawem do obrony, zapisanymi w tych postanowieniach, należy intepretować w ten sposób, że badając wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wymogi prawa Unii, a także niezbędny i proporcjonalny charakter ograniczenia przyjętego przez dane państwo członkowskie, rozpoznający spór sąd krajowy nie może uznać, że ciężar dowodu ciąży na objętych ograniczeniem usługodawcach, a to państwo członkowskie — a konkretnie organ państwowy wydający zaskarżoną w sporze decyzję — powinno uzasadnić i wykazać zgodność z prawem Unii, a także niezbędny i proporcjonalny charakter krajowych przepisów, zaś jeśli się tego nie dokona, sprawia to samo w sobie, że krajowe przepisy naruszają prawo Unii?

12)

Czy art. 56 TFUE w świetle również prawa do sprawiedliwego postępowania z art. 41 ust. 1, prawa do bycia wysłuchanym z art. 41 ust. 2 lit. a) oraz obowiązku uzasadnienia z art. 41 ust. 2 lit. c) Karty, a także klauzuli lojalnej współpracy z art. 4 TUE ust. 3 oraz autonomii instytucjonalnej i proceduralnej państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że wymogi takie nie są spełnione, jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego nie powiadamia operatora gier hazardowych o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary zgodnie z prawem krajowym, ani nie zasięga potem, w toku postępowania administracyjnego, jego opinii na temat zgodności przepisów państwa członkowskiego z prawem Unii, oraz, bez podania w uzasadnieniu decyzji szczegółowego wyjaśnienia na temat tej zgodności i przemawiających za nią dowodów, wymierza, w postepowaniu jednoinstancyjnym, karę określaną jako kara administracyjna w prawie krajowym?

13)

Czy zważywszy na treść art. 56 TFUE, art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i c), art. 47 i art. 48 Karty, a także prawo do dysponowania skutecznymi mechanizmami kontroli sądowej i prawo do obrony, zapisane w tych postanowieniach, wymogi tych postanowień są spełnione, jeżeli operator gier hazardowych może po raz pierwszy i jedynie przed sądem krajowym zakwestionować zgodność przepisów krajowych z prawem Unii?

14)

Czy art. 56 TFUE oraz obowiązek uzasadnienia i umotywowania przez państwa członkowskie ograniczenia swobody świadczenia usług można intepretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie spełniło tego obowiązku, jeżeli ani w chwili wprowadzenia ograniczenia, ani w chwili badania nie była i nie jest dostępna właściwa ocena skutków, na której oparte są dotyczące porządku publicznego cele ograniczenia?

15)

Czy w świetle określonych prawem ram dla ustalania wymiaru kary administracyjnej, którą można wymierzyć, charakteru zagrożonej karą działalności, a w szczególności stopnia, w jakim ta działalność oddziałuje na porządek publiczny i bezpieczeństwo publiczne, jak również represyjnego celu kary można uznać, na podstawie art. 47 i 48 Karty, że rozpatrywana kara administracyjna ma „charakter karny”? Czy ta okoliczność ma wpływ na odpowiedź, której należy udzielić na pytania prejudycjalne od jedenastego do czternastego?

16)

Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jeżeli na podstawie odpowiedzi udzielonych na poprzednie pytania sąd rozpoznający spór stwierdzi niezgodność z prawem przepisów i ich stosowania, powinien także stwierdzić, że kara wymierzona na podstawie przepisów krajowych, które nie są zgodne z art. 56 TFUE, narusza prawo Unii?


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/18


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Aue, Zweigstelle Stollberg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2017 r. – Thomas Hübner/LVM Lebensversicherungs

(Sprawa C-11/17)

(2017/C 112/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Aue, Zweigstelle Stollberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Thomas Hübner

Strona pozwana: LVM Lebensversicherungs AG

Pytania prejudycjalne

1)

Czy załącznik II lit. A dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. [w związku z] art. 15 ust. 1 akapit trzeci [dyrektywy 90/619/EWG] (1) należy interpretować w taki sposób, że konsument jest przez cały łączny czas uiszczania składek ubezpieczenia na życie i emerytalnego uprawniony do odstąpienia od umowy ubezpieczenia jeśli, nie wiedząc, wskutek udzielenia przez ubezpieczyciela błędnej informacji, o przysługującym mu prawie do odstąpienia od tej umowy, przez wiele lat uiszczał on na podstawie tej umowy składki ubezpieczenia na życie i emerytalnego?

2)

Czy jest zgodny z tą dyrektywą przepis krajowy, który, opierając się na zasadzie dobrej wiary, przewiduje pozbawienie konsumenta prawa do odstąpienia od umowy ze względu na to, że nieświadomy tego prawa do odstąpienia ubezpieczony aż do momentu poinformowania go o nim uiszczał systematycznie przewidziane w tej umowie składki?


(1)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie), Dz.U. L 360, s. 1


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/19


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Vincent Pierre Oberle

(Sprawa C-20/17)

(2017/C 112/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Kammergericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca i wnoszący zażalenie: Vincent Pierre Oberle

Pytania prejudycjalne

Czy art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on również wyłączną jurysdykcję krajową do wydawania w państwach członkowskich krajowych poświadczeń spadkowych, których europejskie poświadczenie spadkowe nie zastępuje (zob. art. 62 ust. 3 rozporządzenia nr 650/2012), co skutkuje tym, że odmienne postanowienia wprowadzone przez ustawodawców krajowych w odniesieniu do jurysdykcji krajowej do wydawania krajowych poświadczeń spadkowych – takie jak np. § 105 Gesetz über das Verfahren in Familiensachen und in den Angelegenheiten der freiwilligen Gerichtsbarkeit w Niemczech – są nieskuteczne ze względu na ich sprzeczność z mającym nadrzędny charakter prawem Unii?


(1)  Dz.U. L 201, s. 107.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/19


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Catlin Europe SE/O.K. Trans Praha spol. s.r.o.

(Sprawa C-21/17)

(2017/C 112/28)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší soud České republiky

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Catlin Europe SE.

Strona powodowa: O.K. Trans Praha spol. s.r.o..

Pytania prejudycjalne

Czy art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty należy interpretować w ten sposób, że niepowiadomienie adresata o możliwości odmowy przyjęcia doręczanych dokumentów, jak przewidziano w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (3) („rozporządzenia dotyczącego doręczania dokumentów”) stanowi podstawę dla prawa pozwanego (adresata) do złożenia wniosku o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty („rozporządzenia dotyczącego europejskiego nakazu zapłaty”)?


(1)  Dz.U. 2006 L 399, s. 1.

(2)  Dz.U 2007 L 324, s. 79.

(3)  Dz.U. 2000 L 160, s. 3743 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 1, s. 227.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/20


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst/Republika Austrii

(Sprawa C-24/17)

(2017/C 112/29)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona składająca wniosek: Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst

Druga strona postępowania: Republika Austrii

Pytania prejudycjalne

1.1.

Czy prawo Unii, w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) w zw. z art. 21 karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono [Or. 2] przepisom krajowym, które zastąpią system wynagrodzenia dyskryminujący ze względu na wiek (w odniesieniu do zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia) przez nowy system wynagrodzenia, ale przeniesienie aktualnych pracowników sektora publicznego do nowego systemu wynagrodzenia nastąpi w ten sposób, że nowy system wynagrodzenia zostanie wprowadzony z mocą wsteczną w momencie wejścia w życie ustawy pierwotnej, przy czym pierwsze zaszeregowanie według nowego systemu wynagrodzenia wynika z faktycznie wypłaconego wynagrodzenia obliczonego według starego systemu za określony miesiąc przejściowy (luty 2015 r.) z tym skutkiem, że finansowe konsekwencje dotychczasowej dyskryminacji ze względu na wiek nadal trwają?

1.2.

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.1.

Czy prawo Unii, w szczególności art. 17 dyrektywy ramowej 2000/78/WE, należy interpretować w ten sposób, że aktualni pracownicy sektora publicznego, którzy ze względu na zaliczenie okresu służby odbytego przed ukończeniem 18 roku życia byli dyskryminowani w starym systemie wynagrodzenia, powinni otrzymać wyrównanie finansowe, jeżeli finansowe konsekwencje dotychczasowej dyskryminacji ze względu na wiek trwają także po przejściu na nowy system wynagrodzenia?

1.3.

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1.1.

Czy prawo Unii, w szczególności art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim prawo podstawowe do skutecznego środka prawnego sprzeciwia się przepisom prawa krajowego, zgodnie z którymi nie stosuje się starego, dyskryminującego systemu wynagrodzenia w bieżących i przyszłych postępowaniach, a przeniesienie wynagrodzenia aktualnych pracowników sektora publicznego do nowego systemu wynagrodzenia zależy wyłącznie od wynagrodzenia podlegającego ustaleniu lub wypłaconego w miesiącu przejściowym? [Or.3]

2.

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 45 TFUE, art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (2) oraz art. 20 i n. karty należy interpretować w ten sposób, że przeciwstawia się regulacji, zgodnie z którą okresy zatrudnienia odbyte przez pracowników kontraktowych

w ramach stosunku służbowego względem jednostki samorządu terytorialnego albo związku gmin państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Republiki Turcji albo Konfederacji Szwajcarskiej, instytucji Unii Europejskiej albo instytucji międzypaństwowej, której członkiem jest Austria itp. zaliczają się w całości,

w ramach stosunku służbowego względem innego pracodawcy tylko przy wykonywaniu odpowiedniej działalności zawodowej albo odpowiedniej praktyki w administracji zaliczają się w wymiarze najwyżej dziesięciu lat?


(1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.

(2)  Dz.U. 2011 L 141, s. 1.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/21


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 stycznia 2017 r. – Sucrerie de Toury SA/Ministre de l'économie et des finances

(Sprawa C-31/17)

(2017/C 112/30)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sucrerie de Toury SA

Strona pozwana: Ministre de l'économie et des finances

Pytanie prejudycjalne

Czy produkty energetyczne wykorzystywane do połączonego wytwarzania ciepła i mocy objęte są wyłącznie możliwością zwolnienia, jaką daje art. 15 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. (1) czy w odniesieniu do części gazu, którego zużycie odpowiada wytworzeniu energii elektrycznej, wchodzą również w zakres obowiązku zwolnienia przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy?


(1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51).


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/22


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), w dniu 25 stycznia 2017 r. – Lubrizol France SAS/Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures

(Sprawa C-39/17)

(2017/C 112/31)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Lubrizol France SAS

Strona pozwana: Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures

Pytania prejudycjalne

Czy art. 28 i 30 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie temu, by wartość towarów przemieszczanych z Francji do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez podmiot zobowiązanych do uiszczenia składki socjalnej od przedsiębiorstw z tytułu solidarności społecznej oraz związanej z nią składki dodatkowej lub w jego imieniu, do celów działalności jego przedsiębiorstwa, była brana pod uwagę w celu określenia całkowitego obrotu stanowiącego podstawę wymiaru tych składek?


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/22


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 stycznia 2017 r. – Fashion ID GmbH & Co. KG/Verbraucherzentrale

(Sprawa C-40/17)

(2017/C 112/32)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Fashion ID GmbH & Co.KG

Druga strona postępowania: Verbraucherzentrale NRW eV

Pytania prejudycjalne

1)

Czy uregulowanie zawarte w art. 22, 23 i 24 dyrektywy 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które, oprócz kompetencji ingerencyjnych organów ochrony danych i możliwości wnoszenia środków prawnych przez osobę, której te dane dotyczą, przyznaje społecznym stowarzyszeniom mającym na celu ochronę interesów konsumentów legitymację do występowania, w razie naruszenia tych interesów, przeciwko podmiotowi dopuszczającemu się naruszenia?

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

2)

W przypadku takim jak niniejszy, w którym ktoś wstawia do swojej strony internetowej kod programu, który inicjuje żądanie przez przeglądarkę użytkownika treści od osoby trzeciej i przekazywanie danych osobowych osobie trzeciej, czy ten podmiot wstawiający kod jest administratorem danych w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, jeżeli on sam nie może wywierać wpływu na to przetwarzanie danych?

3)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że reguluje on w wyczerpujący sposób odpowiedzialność w tym sensie, że stoi na przeszkodzie pociąganiu do odpowiedzialności cywilnoprawnej osoby trzeciej, która wprawdzie nie jest „administratorem danych”, jednakże powoduje przetwarzanie danych nie mając przy tym możliwości wywarcia na nie wpływu?

4)

Czyje „uzasadnione interesy” należy przyjąć w sytuacji takiej jak niniejsza za punkt odniesienia przy wyważaniu, którego należy dokonać zgodnie z art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE? Czy interes polegający na wstawianiu treści osób trzecich czy też interes osoby trzeciej?

5)

W przypadku takim jak niniejszy, wobec kogo musi zostać wyrażona zgoda, którą należy oświadczyć zgodnie z art. 7 lit. a) i art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46/WE?

6)

W przypadku takim jak niniejszy, czy przewidziany w art. 10 dyrektywy 95/46/WE obowiązek przekazywania informacji dotyczy również operatora strony internetowej, który zamieścił treść osoby trzeciej i w ten sposób powoduje przetwarzanie danych osobowych przez osobę trzecią?


(1)  Dz.U. 1995, L 281, s. 31


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/23


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 1 lutego 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

(Sprawa C-47/17)

(2017/C 112/33)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

Pytania prejudycjalne

1)

Czy biorąc pod uwagę cel, treść i zakres rozporządzenia Dublin (1) i dyrektywy w sprawie procedur azylowych (2), państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (3) w terminie dwóch tygodni?

2)

Jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy należy zatem, uwzględniając art. 5 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia wykonawczego, zastosować termin maksymalnie miesiąca przewidziany w art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 343/2003 (4) (obecnie art. 25 ust. 1 rozporządzenia Dublin)?

3)

Jeśli na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, dysponuje – jeżeli uwzględnić zawarty w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wyrażenie „beijvert” [„dokłada wszelkich starań”] – rozsądnym terminem na udzielenie odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie?

4)

Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno rzeczywiście udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w rozsądnym terminie, czy termin ten jest jeszcze rozsądny po upływie ponad sześciu miesięcy, jak ma to miejsce w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym? Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to jak należy rozumieć „rozsądny termin”?

5)

Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, nie udzieli odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie ani w terminie dwóch tygodni, ani w terminie miesiąca, ani w rozsądnym terminie, to jakie należy wyciągnąć z tego konsekwencje? Czy w takim przypadku za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez cudzoziemca odpowiedzialne jest wnioskujące państwo członkowskie, czy też odpowiedzialne jest państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek?

6)

Jeśli należy uznać, że ze względu na brak odpowiedzi we właściwym czasie na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, staje się odpowiedzialne za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, to w jakim terminie wnioskujące państwo członkowskie, mianowicie druga strona postępowania w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, powinno przekazać cudzoziemcowi tę informację?


(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, Dz.U. 2003, L 222, s. 3 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 20.

(4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, Dz.U. 2003, L 50, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 109.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/24


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 3 lutego 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

(Sprawa C-48/17)

(2017/C 112/34)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Den Haag

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: X

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

Pytania prejudycjalne

1)

Czy biorąc pod uwagę cel, treść i zakres rozporządzenia Dublin (1) i dyrektywy w sprawie procedur azylowych (2), państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, musi udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (3) w terminie dwóch tygodni?

2)

Jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy należy zatem, uwzględniając art. 5 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia wykonawczego, zastosować termin maksymalnie miesiąca przewidziany w art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 343/2003 (4) (obecnie art. 25 ust. 1 rozporządzenia Dublin)?

3)

Jeśli na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, dysponuje – jeżeli uwzględnić zawarte w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wyrażenie „beijvert” [„dokłada wszelkich starań”] – rozsądnym terminem na udzielenie odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie?

4)

Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno rzeczywiście udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w rozsądnym terminie, czy termin ten jest jeszcze rozsądny po upływie siedmiu i pół tygodnia, jak ma to miejsce w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym? Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to jak należy rozumieć „rozsądny termin”?

5)

Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, nie udzieli odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie ani w terminie dwóch tygodni, ani w rozsądnym terminie, to jakie należy wyciągnąć z tego konsekwencje? Czy w takim przypadku za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez cudzoziemca odpowiedzialne jest wnioskujące państwo członkowskie, czy też odpowiedzialne jest państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek?

6)

Jeśli należy uznać, że ze względu na brak odpowiedzi we właściwym czasie na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, staje się odpowiedzialne za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, to w jakim terminie wnioskujące państwo członkowskie, a mianowicie druga strona postępowania w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, powinno przekazać cudzoziemcowi tę informację?


(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, Dz.U. 2003, L 222, s. 3 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 20.

(4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, Dz.U. 2003, L 50, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 109.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/25


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 1 lutego 2017 r. – Koppers Denmark ApS/Skatteministeriet

(Sprawa C-49/17)

(2017/C 112/35)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Østre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Koppers Denmark ApS

Strona pozwana: Skatteministeriet

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że zużycie wyprodukowanych we własnym zakresie produktów energetycznych do produkcji innych produktów energetycznych podlega zwolnieniu z podatku w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdzie wyprodukowane produkty energetyczne nie są wykorzystywane jako paliwa silnikowe ani paliwa do ogrzewania?

2)

Czy art. 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą ograniczyć zakres zwolnienia tak, aby obejmowało ono tylko zużycie produktu energetycznego wykorzystywanego w produkcji równoważnego produktu energetycznego (tj. produktu energetycznego, który, tak jak zużywany produkt energetyczny, również podlega opodatkowaniu)?


(1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2003, L 283, s. 51.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/26


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 3 lutego 2017 r. – Bahtiar Fathi/Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

(Sprawa C-56/17)

(2017/C 112/36)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administratiwen syd Sofija-grad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bahtiar Fathi

Strona przeciwna: Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

Pytania prejudycjalne

1.

Czy [z] art. 3 ust. 1 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady] (UE) nr 604/2013 (1) [z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca] interpretowanego w związku z motywem 12 i art. 17 tego rozporządzenia wynika, że dopuszczają one, aby państwo członkowskie przyjęło decyzję, która stanowi rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. d) tego rozporządzenia – skierowanego do tego państwa członkowskiego – bez przyjęcia wyraźnej decyzji dotyczącej właściwości tego państwa członkowskiego w oparciu o określone w tym rozporządzeniu kryteria, a nie istnieją dane odnoszące się do stosowania w tym wypadku odstępstw określonych w art. 17 tego rozporządzenia?

2.

Czy z art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia [604]/2013 interpretowanego w związku z motywem 54 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (2) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej] wynika, że w okolicznościach postępowania głównego w odniesieniu do wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. b) tego rozporządzenia – gdy nie stosuje się odstępstwa zgodnie z art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia – wymaga się przyjęcia decyzji, w której państwo członkowskie przyjmuje odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu, i która to decyzja opiera się na stwierdzeniu, że w odniesieniu do składającej wniosek osoby stosuje się przepisy rozporządzenia?

3.

Czy art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu dotyczącym zaskarżenia przed sądem decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej sąd powinien dokonać oceny – w świetle motywu 54 tej dyrektywy – czy w odniesieniu do wnioskodawcy stosuje się przepisy rozporządzenia (UE) nr 604/2013, gdy w państwie członkowskim nie przyjęto wyraźnej decyzji w przedmiocie właściwości tego państwa do rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu? Czy na podstawie motywu 54 dyrektywy 2013/32 należy przyjąć, że gdy nie istnieją dane odnoszące się do stosowania art. 17 rozporządzenia 604/2013 r. i wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpatrzono na podstawie dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE (3) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony] w państwie członkowskim, w którym go złożono, to sytuacja prawna osoby jest objęta zakresem stosowania rozporządzenia, nawet jeśli nie wydano wyraźnej decyzji w przedmiocie właściwości państwa członkowskiego zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu?

4.

Czy z art. 10 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE wynika, że w okolicznościach postępowania głównego istnieją powody prześladowania ze względu na „religię”, gdy wnioskodawca nie przedstawił oświadczeń i dokumentów w odniesieniu do wszystkich elementów objętych określeniem pojęcia religii w tym samym przepisie, mających istotne znaczenie dla przynależności danej osoby do konkretnej religii?

5.

Czy z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2011/95/UE wynika, że istnieją powody prześladowania ze względu na religię w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, gdy w okolicznościach postępowania głównego wnioskodawca twierdzi, że jest prześladowany ze względu na przynależność religijną, lecz nie przedstawił oświadczeń i dowodów odnoszących się do okoliczności charakteryzujących przynależność danej osoby do konkretnej religii – które mogłyby stanowić podstawę do tego, aby podmiot dopuszczający się prześladowania przyjął, iż ta osoba jest wyznawcą tej religii – w tym związanych z wykonywaniem lub powstrzymaniem się od wykonywania czynności religijnych, z wyrażaniem poglądów religijnych, z formami indywidualnych i wspólnotowych zachowań opartych na wierzeniach religijnych lub nakazanych takimi wierzeniami?

[6].

Czy z art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/95/UE interpretowanego w związku z art. 18 i 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz pojęciem religii w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy wynika, że w okolicznościach postępowania głównego:

a)

pojęcie religii w rozumieniu prawa Unii wyklucza czyny uznane za przestępstwa w wewnętrznych prawodawstwach państw członkowskich? Czy takie czyny – uznane w państwie pochodzenia wnioskodawcy za karalne – mogą stanowić akty prześladowania?

b)

w kontekście zakazu prozelityzmu i zakazu czynności niezgodnych z religią, na której opierają się ustawy i przepisy w państwie pochodzenia wnioskodawcy, czy za dopuszczalne należy uznać ograniczenia ustanowione w celu ochrony praw i swobód innych osób i w celu ochrony porządku publicznego w tym państwie? W sytuacji gdy naruszenie wskazanych zakazów jest karane śmiercią, to czy samo ich istnienie stanowi akt prześladowania w rozumieniu przywołanych przepisów dyrektywy, w tym gdy prawodawstwо nie jest skierowane wyraźnie przeciwko konkretnej religii?

[7].

Czy z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2011/95/UE interpretowanego w związku z art. 4 ust. 5 lit. b) tej dyrektywy, z art. 10 karty i z art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32/UE wynika, że w okolicznościach postępowania głównego oceny faktów i okoliczności należy dokonywać jedynie na podstawie oświadczeń i dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, lecz dopuszcza się wymaganie potwierdzenia owych brakujących elementów – objętych pojęciem religii w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy – gdy:

bez takich danych powinno się uznać wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej za bezzasadny w rozumieniu art. 32 w związku z art. 31 ust. 8 lit. e) dyrektywy 2013/32/UE, oraz

w prawie krajowym przewidziano ciążący na właściwym organie obowiązek ustalenia wszystkich faktów związanych z rozpatrzeniem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a w wypadku zaskarżenia decyzji w sprawie odmowy – obowiązek sądu udzielenia wskazań, iż osoba nie powołuje i nie przedstawia dowodów?


(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, Dz.U. 2011, L 337, s. 9.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/27


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja), w dniu 3 lutego 2017 r. – SCI Château du Grand Bois/Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

(Sprawa C-59/17)

(2017/C 112/37)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: SCI Château du Grand Bois

Strona pozwana: Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

Pytania prejudycjalne

1)

Czy przepisy art. 76,78 i 81 rozporządzenia wykonawczego z dnia 27 czerwca 2008 r. (1) upoważniają urzędników, którzy przeprowadzają kontrole na miejscu do wkraczania na grunty gospodarstwa rolnego bez zgody ich właściciela?

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy należy dokonywać rozróżnienia czy grunty, których sprawa dotyczy są ogrodzone czy nie?

3)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 76, 78 i 81 rozporządzenia wykonawczego z dnia 27 czerwca 2008 r. są zgodne z prawem do nienaruszalności miru domowego, gwarantowanym art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka?


(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 555/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do programów wsparcia, handlu z krajami trzecimi, potencjału produkcyjnego oraz kontroli w sektorze wina (Dz.U. 2008, L 170 s. 1).


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/28


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 7 lutego 2017 r. — Saey Home & Garden NV/SA/Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais, S.A.

(Sprawa C-64/17)

(2017/C 112/38)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal da Relação do Porto

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Saey Home & Garden NV/SA [pozwana w pierwszej instancji]

Druga strona postępowania: Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais, S.A. [powód w pierwszej instancji]

Pytania prejudycjalne

1)

Czy pozew należy wnieść do sądu belgijskiego zgodnie z ogólną zasadą ustanowioną w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 (1) ze względu na to, że pozwana ma w Belgii centrum interesów gospodarczych i siedzibę?

2)

Czy pozew należy wnieść do sądu portugalskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy w przedmiocie wyłączności dystrybucji i to w Portugalii winny były zostać wykonane wynikające z tej umowy wzajemne zobowiązania?

3)

Czy pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy w przedmiocie wyłączności dystrybucji i to w Hiszpanii winny były zostać wykonane wynikające z tej umowy wzajemne zobowiązania?

4)

Czy pozew należy wnieść do sądu portugalskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret pierwsze rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, dzieli się na szereg umów kupna-sprzedaży, a wszystkie sprzedane towary winny zostać dostarczone w Portugalii, gdzie zostały w istocie dostarczone w dniu 21 stycznia 2014 r.?

5)

Czy pozew należy wnieść do sądu belgijskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret pierwsze rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, dzieli się na szereg umów kupna-sprzedaży, a wszystkie sprzedane towary zostały dostarczone powodowi przez pozwaną w Belgii?

6)

Czy pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret pierwsze rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, dzieli się na szereg umów kupna-sprzedaży, a wszystkie sprzedane towary były przeznaczone do sprzedaży w Hiszpanii w ramach działalności prowadzonej w tym kraju?

7)

Czy pozew należy wnieść do sądu portugalskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, znajduje wyraz w świadczeniu przez powoda na rzecz strony pozwanej usług polegających na dokonywaniu przez powoda transakcji interesujących pośrednio stronę pozwaną?

8)

Czy pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) i b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, która, w zakresie relacji handlowej pomiędzy powodem i pozwaną, znajduje wyraz w świadczeniu przez powoda na rzecz strony pozwanej usług polegających na dokonywaniu przez powoda transakcji interesujących pośrednio stronę pozwaną poprzez prowadzoną w Hiszpanii działalność?

9)

Czy pozew należy wnieść do sądu portugalskiego zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, a spór pomiędzy powodem i pozwaną jest porównywalny do sporu pomiędzy podmiotem udzielającym prawa do sprzedaży a agentem [dystrybutorem] mającym siedzibę w Portugalii?

10)

Czy pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że dotyczy on umowy ramowej odnoszącej się do wyłączności dystrybucji, a spór pomiędzy powodem i pozwaną jest porównywalny do sporu pomiędzy podmiotem udzielającym prawa do sprzedaży a agentem [dystrybutorem], którego należy uznać za mającego siedzibę w Hiszpanii ze względu na to, że to w tym kraju miało dojść do wykonania zobowiązań umownych?

11)

Czy pozew należy wnieść do sądu belgijskiego, a konkretnie do sądu w Kortrijk, zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że w pkt 20 ogólnych warunków umownych, mających zastosowanie co całej sprzedaży strony pozwanej na rzecz powoda, strony umowy zawarły na piśmie w pełni obowiązującą klauzulę dotyczącą jurysdykcji, zgodnie z którą „wszystkie spory, niezależnie od ich charakteru, będą rozstrzygane wyłącznie przez sądy w Kortrijk” [„any dispute of any nature wathsoever shall be the exclusive jurisdiction of the courts of Kortrijk”]?

12)

Czy w zastosowaniu przepisów zawartych w sekcjach 2–7 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) pozew należy wnieść do sądu portugalskiego ze względu na związki (łączniki), jakie ma z obszarem Portugalii i porządkiem prawnym tego kraju stosunek umowny łączący powoda ze stroną pozwaną?

13)

Czy w zastosowaniu przepisów zawartych w sekcjach 2–7 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) pozew należy wnieść do sądu hiszpańskiego ze względu na związki (łączniki), jakie ma z obszarem Hiszpanii i porządkiem prawnym tego kraju stosunek umowny łączący powoda ze stroną pozwaną?


(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/30


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 7 lutego 2017 r. – Todor Iliew/Blagowesta Iliewa

(Sprawa C-67/17)

(2017/C 112/39)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Rajonen syd – Warna

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Todor Iliew

Strona pozwana: Blagowesta Iliewa

Pytania prejudycjalne

1)

Czy powództwo między byłymi małżonkami o podział rzeczy ruchomej nabytej w okresie małżeństwa w ramach ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej stanowi spór dotyczący stosunków majątkowych wynikających z małżeństwa w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. а) rozporządzenia Rady 44/2001 (1)?

2)

Czy spór dotyczący podziału rzeczy ruchomej nabytej w okresie małżeństwa, lecz wpisanej w rejestrach właściwych organów krajowych jedynie w imieniu jednego z małżonków, jest objęty wyłączeniami odnoszącymi się do możliwości stosowania rozporządzenia 44/2001, a ściślej art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia?

3)

Który sąd jest właściwy, aby rozpatrzyć spór między byłymi małżonkami dotyczący własności rzeczy ruchomych nabytych w okresie zawartego między stronami małżeństwa, gdy małżonkowie są obywatelami jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a w sprawie ustalono, że miejsce zamieszkania stron znajdowało się na terytorium innego państwa członkowskiego w chwili zawarcia małżeństwa, nabycia rzeczy, ustania małżeństwa i wniesienia powództwa o podział rzeczy po ustaniu małżeństwa?


(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/30


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 17 lutego 2017 r. – Zurich Insurance PLC, Metso Minerals Oy/Abnormal Load Services (International) Limited

(Sprawa C-88/17)

(2017/C 112/40)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein oikeus (sąd najwyższy)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Zurich Insurance PLC, Metso Minerals Oy

Strona pozwana: Abnormal Load Services (International) Limited

Pytanie prejudycjalne

Jak określa się miejsce tudzież miejsca świadczenia usługi w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 44/2001 (1) w przypadku umowy, która dotyczy przewozu towarów między państwami członkowskimi i przewóz składa się z kilku części, w których wykorzystywane są różne środki transportu?


(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s.1)


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/31


Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón – Hiszpania) – Banco Popular Español SA/Elena Lucaciu, Cristian Laurentiu Lucaciu

(Sprawa C-349/15) (1)

(2017/C 112/41)

Język postępowania: hiszpański

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 302 z 4.9.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/31


Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zamora – Hiszpania) – Javier Ángel Rodríguez Sánchez/Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SAU (Banco CEISS)

(Sprawa C-381/15) (1)

(2017/C 112/42)

Język postępowania: hiszpański

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/31


Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Alicante – Hiszpania) – Manuel González Poyato, Ana Belén Tovar García/Banco Popular Español SA

(Sprawa C-34/16) (1)

(2017/C 112/43)

Język postępowania: hiszpański

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/32


Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra – Hiszpania) – Instituto de Religiosas Oblatas del Santísimo Redentor/Joaquín Taberna Carvajal

(Sprawa C-352/16) (1)

(2017/C 112/44)

Język postępowania: hiszpański

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


Sąd

10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/33


Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska

(Sprawa T-40/15) (1)

((Odpowiedzialność pozaumowna - Precyzyjny charakter skargi - Przedawnienie - Dopuszczalność - Artykuł 47 karty praw podstawowych - Rozsądny termin do wydania orzeczenia - Szkoda materialna - Odsetki do nieuiszczonej kwoty grzywny - Koszty gwarancji bankowej - Związek przyczynowy))

(2017/C 112/45)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Plásticos Españoles, SA (ASPLA) (Torrelavega, Hiszpania) i Armando Álvarez, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Troncoso Ferrer, C. Ruixó Claramunt i S. Moya Izquierdo, następnie M. Troncoso Ferrer i S. Moya Izquierdo)

Strona pozwana: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Placco, następnie J. Inghelram, Á. Almendros Manzano i P. Giusta, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. van Nuffel, F. Castilla Contreras i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania odszkodowania za szkodę, jaką skarżące miały ponieść z powodu czasu trwania postępowania przed Sądem prowadzonego w ramach spraw zakończonych wydaniem wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., ASPLA/Komisja (T-76/06, niepublikowanego, EU:T:2011:672) oraz wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., Álvarez/Komisja (T-78/06, niepublikowanego, EU:T:2011:673).

Sentencja

1)

Zasądza się od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zapłatę odszkodowania w wysokości 44 951,24 EUR na rzecz Plásticos Españoles, SA (ASPLA) oraz odszkodowania w wysokości 111 042,48 EUR na rzecz Armando Álvarez, SA tytułem szkody materialnej poniesionej przez każdą z tych spółek z powodu przekroczenia rozsądnego terminu do wydania orzeczenia w sprawach zakończonych wydaniem wyroków z dnia 16 listopada 2011 r., ASPLA/Komisja (T-76/06, niepublikowanego, EU:T:2011:672) oraz z dnia 16 listopada 2011 r., Álvarez/Komisja (T-78/06, niepublikowanego, EU:T:2011:673). Kwota każdego z tych odszkodowań zostanie zrewaloryzowana, a odsetki wyrównawcze liczone będą od dnia 27 stycznia 2015 r. do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku według rocznej stopy inflacji stwierdzonej przez Eurostat (Urząd Statystyczny Unii Europejskiej) w odniesieniu do omawianego okresu w państwie członkowskim, gdzie znajduje się siedziba tych spółek.

2)

Kwota każdego z odszkodowań, o których mowa w pkt 1) powyżej, zostanie powiększona o odsetki za zwłokę, liczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnej zapłaty, według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe.

3)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

4)

ASPLA i Armando Álvarez oraz Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pokrywają każda własne koszty.

5)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.


(1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/34


Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Hernández Zamora/EUIPO – Rosen Tantau (Paloma)

(Sprawa T-369/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Paloma - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Paloma - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2017/C 112/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hernández Zamora, SA (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i I. Munilla Muñoz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Rosen Tantau KG (Uetersen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1697/2014-2) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Hernández Zamora a Rosen Tantau.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Hernández Zamora, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/34


Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i in./EMA

(Sprawa T-441/15) (1)

((Klauzula arbitrażowa - Kaskadowa, wielokrotna umowa ramowa EMA/2012/10/ICT - Świadczenia usług zewnętrznych w zakresie oprogramowania aplikacyjnego - Żądanie świadczenia usług skierowane do skarżących - Odrzucenie kandydatów proponowanych przez skarżących - Proporcjonalność - Częściowa zmiana kwalifikacji skargi - Odpowiedzialność pozaumowna))

(2017/C 112/47)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo I. Ampazis i M. Sfyri, następnie M. Sfyri, D. Papadopoulou i C.N. Dede, adwokaci)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, N. Rampal Olmedo, G. Gavriilidou i P. Eyckmans, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, wniosek oparty na art. 263 TFUE, mający na celu stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 4 czerwca 2015 r., doręczonej w drodze wiadomości elektronicznej dyrektor zasobów technologicznych i informatycznych, którą to decyzją odrzucono dwóch kandydatów przedstawionych przez skarżących w odpowiedzi na żądanie świadczenia usług SC001 w ramach umowy ramowej EMA/2012/10/ICT, i po drugie, wniosek oparty na art. 268 TFUE, mający na celu naprawienie szkody, jaką mieli ponieść skarżący w związku z tą decyzją.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i European Dynamics Belgium SA zostają obciążeni kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/35


Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Batmore Capital/EUIPO – Univers Poche (POCKETBOOK)

(Sprawa T-596/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy POCEKTBOOK - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe POCKET - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2017/C 112/48)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Batmore Capital Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat D. Masson)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Univers Poche (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Dumont)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2015 r. (sprawa R 1952/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Univers Poche a Batmore Capital.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Batmore Capital Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Univers Poche w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).


(1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/36


Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Dröge i in./Komisja

(Sprawa T-142/16) (1)

([Skarga o stwierdzenie nieważności - Oświadczenie woli i dwie decyzje Komisji w zakresie sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (TTIP) - Prawo dostępu współpracowników posłów parlamentów krajowych do poufnych dokumentów dotyczących negocjacji TTIP - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])

(2017/C 112/49)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Katharina Dröge (Berlin, Niemcy), Britta Haßelmann (Berlin), Anton Hofreiter (Berlin) (przedstawiciel: profesor W. Cremer)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, R. Vidal Puig oraz B. Hartmann, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, oświadczenia woli Komisji w związku z zawarciem umowy wiążącej jej strony – Unię Europejską i Stany Zjednoczone Ameryki, odnośnie do sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji (TTIP), a tytułem żądania ewentualnego, doprowadzenie do stwierdzenia, że jest ono sprzeczne z prawem Unii, po drugie, uprzedniej decyzji Komisji w przedmiocie mającej związek z ww. oświadczeniem woli zgody na umowę, a po trzecie, decyzji ustnej Komisji w związku z zawarciem umowy lub niewiążącego uzgodnienia politycznego ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie „systemu dostępu do TTIP” oraz określającej ten system jako wiążący w świetle prawa Unii, w zakresie w jakim posłom parlamentów państw członkowskich bez wyjątku zakazuje się przebywania w asyście legitymujących się odpowiednim certyfikatem bezpieczeństwa współpracowników włącznie ze współpracownikami ich frakcji parlamentarnych podczas wglądu w dokumenty dotyczące TTIP w specjalnie przygotowanych w tym celu czytelniach.

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)

Katharina Dröge, Britta Haßelmann oraz Anton Hofreiter zostają obciążeni kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 221 z 13.6.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/36


Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. – Acerga/Rada

(Sprawa T-153/16) (1)

((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rybołówstwo - Ochrona zasobów rybołówstwa - Uprawnienia do połowów niektórych stad ryb i grup stad ryb w wodach Unii oraz dla unijnych statków rybackich w niektórych wodach nienależących do Unii - Związek - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność))

(2017/C 112/50)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Asociación de armadores de cerco de Galicia (Acerga) (Sada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat B. Huarte Melgar)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2016/72 z dnia 22 stycznia 2016 r. ustalającego uprawnienia do połowów na 2016 rok dla niektórych stad ryb i grup stad ryb, stosowane w wodach Unii oraz – w odniesieniu do unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii oraz zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/104 (Dz.U. 2016, L 22, s. 1).

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)

Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

3)

Asociación de armadores de cerco de Galicia (Acerga) zostaje obciążony kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/37


Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2017 r. – Stips/Komisja

(Sprawa T-593/16) (1)

((Skarga o odszkodowanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Brak wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu - Oczywista niedopuszczalność))

(2017/C 112/51)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Adolf Stips (Besozzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 268 TFUE mające na celu zasądzenie odszkodowania za szkody, jakie miał ponieść skarżący ze względu na opóźnienie przy organizacji postępowania w sprawie zmiany zaszeregowania w 2013 r.

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

2)

Adolf Stips zostaje obciążony kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-23/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/38


Postanowienie Sądu z dnia 13 lutego 2017 r. – Pipiliagkas/Komisja

(Sprawa T-598/16) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Przeniesienie w interesie służby - Przeniesienie skarżącego z urzędu - Wykonanie wyroku - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)

(2017/C 112/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Nikolaos Pipiliagkas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek na podstawie art. 266 i 270 TFUE, zmierzający do stwierdzenia nieważności po pierwsze, decyzji Komisji w sprawie niewykonania wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r., Pipiliagkas/Komisja (F-96/13, EU:F:2015:29), a po drugie, decyzji Komisji z 22 grudnia 2015 r. w sprawie przeniesienia skarżącego z urzędu z przedstawicielstwa Unii Europejskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy, Wschodnia Jerozolima do Dyrekcji Generalnej ds. Mobilności i Transportu.

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)

Nikolaos Pipiliagkas zostaje obciążony kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-28/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/38


Postanowienie prezesa Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank/CRU

(Sprawa T-645/16)

((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Składki ex ante - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))

(2017/C 112/53)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG (Bregenz, Austria) (przedstawiciel: G. Eisenberger, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (CRU) (przedstawiciele: B. Meyring i S. Schelo, avocats).

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i zmierzające do ustanowienie środków tymczasowych mających na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania decyzji sesji wykonawczej Jednolita Rady (SRB/ES/SRF/2016/06) z dnia 15 kwietnie 2016 r. w sprawie składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2016 i, po drugie, nakazanie Jednolitej Radzie dokonania zwrotu składek ex ante uiszczonych przez skarżącą.

Sentencja

1)

Wniosek zostaje oddalony.

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/39


Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2017 r. – Healy/Komisja

(Sprawa T-55/17)

(2017/C 112/54)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: John Morrison Healy (Celbridge, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 11 kwietnia 2016 r. o niedopuszczeniu strony skarżącej do konkursu COM/02/AST/16 (AST2);

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego urzędników.

Strona skarżąca twierdzi bowiem, że sporny warunek dopuszczenia, tj. wykazanie stażu pracy w Komisji, który wynosi co najmniej 42 miesiące, nie jest uzasadniony w świetle wymogów związanych ze stanowiskiem do obsadzenia.

Ponadto art. 82 ust. 7 warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP) jest jej zdaniem niezgodny z art. 27 regulaminu pracowniczego, w zakresie, w jakim wyklucza jakąkolwiek możliwość udziału personelu kontraktowego, którego staż pracy jest krótszy niż 36 miesięcy w konkursach wewnętrznych. W tym przypadku Komisja uznała, że 36 miesięcy stanowi minimalny próg, służący za podstawę, który wpłynąłby na prawidłowość oceny spornego warunku dopuszczenia do konkursu dokonanej przez organ powołujący.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/39


Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – PO i in./ESDZ

(Sprawa T-56/17)

(2017/C 112/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: PO, PP, PQ (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

stwierdzenie,

nieważności opublikowanej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji zmieniającej prawa i obowiązki urzędników oraz personelu tymczasowego i kontraktowego dotyczące dodatków edukacyjnych („education allowances”), czyli: „Rights and obligations of officials, temporary and contract agents: Education Allowances”;

obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 15 kwietnia 2016 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), ze względu na to, że została ona przyjęta z naruszeniem art. 1 załącznika X do regulaminu pracowniczego oraz art. 110 tego regulaminu, w braku ogólnych przepisów wykonawczych ESDZ.

Skarżące podnoszą też całkowity brak uzasadnienia oddalenia ich zażalenia na zaskarżoną decyzję.

2.

Zarzut drugi, dotyczący braku podjęcia dialogu społecznego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, z naruszeniem art. 27 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia praw nabytych urzędników i pracowników przebywających od lat na placówkach, których dzieci także od lat uczęszczają do szkół. Naruszenie to wynika z zaskarżonej decyzji, ponieważ zmieniła ona uprzednio ustanowiony system, w którym znaczna większość urzędników i pracowników ubiegających się o dodatkowy zwrot kosztów uzyskiwała pełny zwrot kosztów przekraczających określony w regulaminie pułap.

4.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasad przewidywalności, uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji, wynikającego z zaskarżonej decyzji w szczególności ponieważ przewidziano w niej środki przejściowe tylko na rok, a przyjęte w ten sposób nowe zasady zwrotu zostały narzucone przebywającym na placówkach urzędnikom i pracownikom z chwilą ich przyjęcia.

5.

Zarzut piąty, dotyczący braku zestawienia wagi interesów i poszanowania zasady proporcjonalności, którym cechuje się zaskarżona decyzja, zmierzająca wyłącznie do celu zmniejszenia skutków finansowych wynikających z dodatkowego zwrotu kosztów edukacji, mimo że ESDZ mogła preferować inne środki prowadzące do tego celu, bez naruszania praw swojego personelu. Pozwana wybrała rozwiązanie najbardziej szkodliwe dla jej urzędników i pracowników.

6.

Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, ze względu na to, że zaskarżona decyzja wprowadza dyskryminację poprzez ustanowienie zasady zwrotu kosztów na identycznej podstawie dla urzędników i pracowników rozmieszczonych w różnych delegaturach, czyli jednakowe traktowanie odmiennych sytuacji.

7.

Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji, którego dopuściła się ESDZ, gdyż przyjęcie zaskarżonej decyzji skutkowało zmuszeniem skarżących do dokonania wyboru między życiem zawodowym a tymi prawami podstawowymi.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/40


Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2017 r. – France.com/EUIPO – France (FRANCE.com)

(Sprawa T-71/17)

(2017/C 112/56)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: France.com, Inc. (Coral gables, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Bertrand)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Republika Francuska

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „FRANCE.com” – zgłoszenie nr 13 158 597

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2016 r. w sprawie R 2452/2015-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości następujących pytań prejudycjalnych: (i) w świetle art. 8 ust. 2 i art. 41 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, a także zasady 15 ust. 2 lit. b) i zasady 17 rozporządzenia wykonującego rozporządzenie w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, czy w postępowaniu w sprawie sprzeciwu strona skarżąca – jako strona pozwana w postępowaniu w sprawie sprzeciwu – może powołać się na wcześniejsze prawa, które mogłyby stanowić wcześniejsze prawa do wcześniejszego znaku towarowego używanego jako wcześniejsze prawo w ramach sprzeciwu?; (ii) czy państwo francuskie posiada jakiekolwiek wcześniejsze prawo własności intelektualnej do wyrazu „France”, który nie jest urzędową nazwą państwa francuskiego, lecz oznacza jedynie jednostkę geograficzną?; (iii) w wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie (ii), czy nazwę „France” należałoby zatem uznać za wyraz objęty własnością publiczną i co do którego nikt nie może zastrzec żadnego prawa własności intelektualnej?; (iv) w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie (ii), czy fakt, że państwo francuskie nigdy nie zastrzegło żadnego prawa do wyrazu „France” aż do tej chwili – z wyjątkiem odnoszącym się do France.com – należy uznać za dyskryminację wobec strony skarżącej?;

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

oddalenie sprzeciwu wniesionego przez państwo francuskie wobec rejestracji zgłoszonego przez France.com, Inc. słowno-graficznego unijnego znaku towarowego „France.com”;

oddalenie odwołania w pozostałej części;

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez France.com, Inc. w postępowaniu odwoławczym przed Sądem;

obciążenie EUIPO i państwa francuskiego, po połowie, kosztami postępowania poniesionymi przez France.com, Inc. w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

Naruszenie zasady 15 ust. 2 lit. b) i art. 17 rozporządzenia nr 2868/95.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/41


Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2017 r. – RS/Komisja

(Sprawa T-73/17)

(2017/C 112/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: RS (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 11 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odrzucenia kandydatury skarżącego w konkursie wewnętrznym COM/02/AST/16;

zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącego kwoty w wysokości 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego.

Strona skarżąca powołuje się także na zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o spornym konkursie wewnętrznym w zakresie warunku dopuszczenia, który miałby skutkować wykluczeniem z udziału w konkursie członków personelu tymczasowego, którzy nie są czynni zawodowo, przebywają na urlopie na czas odbywania służby wojskowej, na urlopie wychowawczym lub z przyczyn rodzinnych lub są oddelegowani w trakcie 12 miesięcy poprzedzających termin zamknięcia zgłaszania kandydatur.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/42


Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Schoonjans/Komisja

(Sprawa T-79/17)

(2017/C 112/58)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alain Schoonjans (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 11 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odrzucenia kandydatury skarżącego w konkursie wewnętrznym COM/02/AST/16;

zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącego kwoty w wysokości 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, w ramach których powołuje się na niezgodność z prawem ogłoszenia o konkursie.

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 82 ust. 7 warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP), ponieważ Komisja ograniczyła dostęp do konkursu wewnętrznego w grupie zaszeregowania AST2 wyłącznie do członków personelu kontraktowego zaszeregowanych do grupy funkcyjnej III.

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 27 akapit pierwszy Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ ten warunek dopuszczenia nie jest, w żadnym przypadku, uzasadniony interesem służby lub charakterem stanowiska do obsadzenia.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/43


Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Steiniger/EUIPO – ista Deutschland (IST)

(Sprawa T-80/17)

(2017/C 112/59)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ingo Steiniger (Nümbrecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Schulze Horn)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ista Deutschland GmbH (Essen, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „IST” – zgłoszenie nr 10 673 812

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 2242/2015-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 24 września 2015 r.;

zmianę decyzji w ten sposób, by sprzeciw został w całości oddalony;

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009;

Naruszenie zasady 20 ust. 6 rozporządzenia nr 2868/95.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/43


Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2017 r. – Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS)

(Sprawa T-89/17)

(2017/C 112/60)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Erwin Müller GmbH (Lingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Novus Tablet Technology Finland Oy (Turku, Finlandia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Novus Tablet Technology Finland Oy

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NOVUS” – zgłoszenie nr 13 206 611

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 listopada 2016 r. w sprawie R 2413/2015-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji oraz częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 2 października 2015 r. wydanej w sprawie B 2 456 336 w zakresie dotyczącym towarów z klasy 9 – „toreb do noszenia komputerów; uchwytów przystosowanych do telefonów komórkowych; sprzętu peryferyjnego do komputerów;

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/44


Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – ACTC/EUIPO – Taiga (tigha)

(Sprawa T-94/17)

(2017/C 112/61)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: ACTC GmbH (Erkrath, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. Hoene, D. Eickemeier i S. Gantenbrink)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Taiga AB (Varberg, Szwecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „tigha” – zgłoszenie nr 11 459 617

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2016 r. R 693/2015-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/45


Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – King.com/EUIPO – TeamLava (Ekrany i ikony na wyświetlaczu)

(Sprawa T-95/17)

(2017/C 112/62)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: King.com Ltd (St. Julian's, Malta) (przedstawiciel: M. Hawkins, solicitor i adwokat T. Dolde)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: TeamLava LLC (Redwood Suite, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2216416-0054

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 1947/2015-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

obciążenie EUIPO i – w przypadku wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta – drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 6/2002;


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/45


Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – King.com v EUIPO – TeamLava (Animowane ikony)

(Sprawa T-96/17)

(2017/C 112/63)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: King.com Ltd (St. Julian's, Malta) (przedstawiciel: M. Hawkins, solicitor i adwokat T. Dolde)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: TeamLava LLC (Redwood Suite, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2216416-0049

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 1948/2015-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

obciążenie EUIPO i – w przypadku wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta – drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 6/2002.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/46


Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2017 r. – Franmax/EUIPO – R. Seelig & Hille (her- bea)

(Sprawa T-97/17)

(2017/C 112/64)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Franmax UAB (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat E. Saukalas)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: R. Seelig & Hille OHG (Düsseldorf, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „her- bea” – zgłoszenie nr 12 689 964

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 371/2016-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/46


Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – HSBC Holdings i in./Komisja

(Sprawa T-105/17)

(2017/C 112/65)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: HSBC Holdings plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), HSBC Bank plc (Londyn), HSBC France (Paryż, Francja) (przedstawiciele: K. Bacon, QC, D. Bailey, Barrister, M. Simpson, Solicitor, adwokaci Y. Anselin i C. Angeli)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2016 r., notyfikowanej w dniu 9 grudnia 2016 r., w sprawie AT.39914 – Instrumenty pochodne na stopę procentową euro – C(2016) 8530 final (zwanej „zaskarżoną decyzją”);

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji;

tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. b) zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim stwierdza, że skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu;

stwierdzenie nieważności art. 2 lit. b) zaskarżonej decyzji;

tytułem żądania ewentualnego, istotne obniżenie grzywny wymierzonej skarżącym w art. 2 lit. b) zaskarżonej decyzji do kwoty jaką Trybunał uzna za stosowną oraz

obciążenie Komisji kosztami postępowania lub tytułem żądania ewentualnego odpowiednią częścią kosztów poniesionych przez skarżące.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi skarżące formułują sześć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym pozwana błędnie wywiodła, że skarżące uczestniczyły w zachowaniu, które zmierzało do ograniczenia lub zakłócenia konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFEU.

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym pozwana naruszyła prawo i dokonała błędnych ustaleń faktycznych lub udzieliła niewystarczającego uzasadnienia, stwierdzając, że zachowanie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji służyło realizacji jednego celu gospodarczego, polegającego na zakłóceniu konkurencji. W konsekwencji ustalenie jakiego dokonała pozwana o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia jest całkowicie błędne.

3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym wniosek pozwanej o tym jakoby skarżące umyślnie przyczyniały się do jednolitego i ciągłego naruszenia opisanego w zaskarżonej decyzji jest obarczony oczywistym błędem w ocenie oraz brakiem uzasadnienia.

4.

Zarzut czwarty, zgodnie z którym ustalenie pozwanej, że skarżące posiadały wiedzę lub powinny były posiadać wiedzę o zachowaniu innych pomiotów, które miały jakoby uczestniczyć w jednolitym i ciągłym naruszeniu jest obarczone oczywistymi błędami w ocenie oraz brakiem uzasadnienia.

5.

Zarzut piąty, zgodnie z którym pozwana naruszyła istotne wymogi proceduralne w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji. W szczególności pozwana naruszyła prawo skarżących do obrony, zasadę domniemania niewinności oraz zasadę dobrej administracji prowadząc rozczłonkowane postępowanie administracyjne.

6.

Zarzut szósty, przedstawiony tytułem ewentualnym, zgodnie z którym pozwana błędnie obliczyła wymiar grzywny nałożonej na skarżące, wobec czego grzywna ta jest nieuzasadniona i nieproporcjonalna.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/47


Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – JPMorgan Chase i in./Komisja

(Sprawa T-106/17)

(2017/C 112/66)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: JPMorgan Chase & Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone), JPMorgan Chase Bank, National Association (Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone), J.P. Morgan Services LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Rose, QC, J. Boyd, M. Lester, D. Piccinin i D. Heaton, Barristers, oraz B. Tormey, N. French, N. Frey i D. Das, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 8530 final, w sprawie AT.39914 – instrumenty pochodne na stopę procentową euro – (zwanej dalej „decyzją”) z dnia 7 grudnia 2016 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kary nałożonej na skarżących;

obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą sześć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie wykazała, iż skarżący poprzez swoje zachowanie dążyli do manipulacji terminami EURIBOR lub EONIA (referencyjne stopy procentowe); materiał dowodowy wskazuje, że skarżący nie dążyli do celów antykonkurencyjnych w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE (zwanego dalej „art. 101”) oraz art. 53 ust. 1 porozumienia EOG.

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że ponadto bądź alternatywnie, Komisja dopuściła się błędu co do prawa stwierdzając, iż celem zarzucanej manipulacji terminami EURIBOR lub EONIA jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 101.

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie stwierdza, a Komisja obecnie nie może zarzucić lub stwierdzić, jakiegokolwiek innego antykonkurencyjnego celu wobec skarżących niż manipulacja terminami EURIBOR lub EONIA.

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że, alternatywnie, Komisja nie stwierdziła, iż skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu. W szczególności, zachowanie, które Komisja uznała za naruszające art. 101 nie służyło jednemu celowi; alternatywnie, skarżący nie byli świadomi stanowiącego naruszenie zachowania pozostałych stron i racjonalnie nie mogli go przewidzieć; alternatywnie skarżący poprzez swoje zachowanie nie zamierzali przyczyniać się do wspólnego planu o antykonkurencyjnym celu.

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła podstawowe zasady prawa Unii, dobrej administracji i domniemania niewinności, oraz prawa skarżących do obrony, przedwcześnie rozstrzygając sprawę na ich niekorzyść poprzez zastosowanie „hybrydowego” procesu rozstrzygania sporów, oraz poprzez przedwczesne osądy wyrażone przez komisarza Almunię.

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że ponadto bądź alternatywnie, Komisja dopuściła się w wielu aspektach błędu obliczając grzywnę nałożoną na skarżących, zatem Trybunał powinien ją obniżyć. Komisja (a) powinna była zastosować w większym stopniu okoliczności łagodzące, a w mniejszym obciążające i „opłatę wstępną”, aby odzwierciedlić rolę skarżących – poboczną i odmienną od stwierdzonej przez Komisję; (b) nie zastosowała tej samej metody obliczania wartości sprzedaży dla każdej ze stron z tym skutkiem, że skarżący byli traktowani mniej korzystnie bez obiektywnego uzasadnienia; (c) powinna była bardziej obniżyć grzywnę w stosunku do wysokości wpływów gotówkowych skarżących, aby odzwierciedlić ich względną siłę ekonomiczną; oraz (d) nie powinna była włączyć wartości sprzedaży EONIA do obliczenia wartości sprzedaży.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/48


Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – BASF Grenzach/ECHA

(Sprawa T-125/17)

(2017/C 112/67)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: BASF Grenzach GmbH (Grenzach-Wyhlen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Nordlander i M. Abenhaïm)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

uznanie żądania stwierdzenia nieważności za dopuszczalne;

stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 19 grudnia 2016 r., w sprawie oceny substancji triclosan na podstawie art. 46 ust. 1 rozporządzenia nr 1907/2006 (1) (zwanej dalej „decyzją w sprawie triclosanu”) (sprawa A-018–2014), w zakresie w jakim izba odwoławcza oddaliła skargę administracyjną strony skarżącej, potwierdziła wyniki testów przeprowadzonych na szczurach i rybach oraz ocenę trwałości substancji uprzednio wymaganą przez ECHA i zdecydowała, że pozostałe informacje winny zostać dostarczone do dnia 28 grudnia 2018 r.;

obciążenie ECHA kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje dwa zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych

Strona skarżąca twierdzi, że izba odwoławcza naruszyła istotne wymogi proceduralne, redukując swą rolę do przeprowadzenia ograniczonej kontroli zgodności z prawem, zamiast przeprowadzenia pełnej kontroli administracyjnej decyzji w sprawie triclosanu. Strona skarżąca podnosi, że izba odwoławcza naruszyła dwa istotne wymogi proceduralne oddalając – bez rozważenia ich zasadności – liczne, przedstawione przez nią kluczowe argumenty i dowody naukowe. W opinii strony skarżącej izba odwoławcza nie tylko naruszyła w ten sposób ciążący na niej obowiązek przeprowadzenia kontroli administracyjnej, ale również naruszyła prawo strony skarżącej do obrony.

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w związku z art. 13 TFUE, art. 25 ust. 1 i art. 47 rozporządzenia nr 1907/2006 oraz utrwalonego orzecznictwa Sądu w dziedzinie kontroli sądowej i ciężaru dowodu

Jeśli chodzi o testy przeprowadzone na szczurach, mimo że ECHA jak również izba odwoławcza uznały różnice pomiędzy układem wydzielania wewnętrznego tarczycy u ludzi i szczurów, to jednak w celu dokonania oceny potencjalnego oddziaływania triclosanu na tyroksynę u ludzi, oparły się one całkowicie na danych pochodzących z badań przeprowadzonych na szczurach (podczas gdy istniejące wyniki badań przeprowadzonych na ludziach wskazują na brak takiego oddziaływania). Zdaniem strony skarżącej, decyzja w sprawie triclosanu w konsekwencji i) nie uwzględnia wszystkich istotnych dostępnych informacji, ii) jest wewnętrznie sprzeczna, iii) opiera się na niespójnych dowodach, w związku z czym jest obarczona oczywistym błędem w ocenie konieczności przeprowadzenia testów na szczurach w odniesieniu do obawy o neurotoksyczne oddziaływanie triclosanu na ludzki rozwój. Strona skarżąca odnosząc się do wniosku o szkodliwym odziaływaniu triclosanu na rozrodczość, wynikającego z testów przeprowadzonych na szczurach, podnosi, że ECHA jak również izba odwoławcza, oparły się na niespójnych dowodach. W opinii strony skarżącej, ECHA jak również izba odwoławcza dopuściły się oczywistego błędu w ocenie uznając konieczność przeprowadzenia testu na szczurach w celu oceny szkodliwego odziaływania triclosanu na rozrodczość. Zdaniem strony skarżącej test przeprowadzony na szczurach jest również w oczywisty sposób nieodpowiedni, ponieważ jego wyniki nie są mogą pomóc ECHA w wyjaśnieniu obaw o zaburzenia hormonalne, które miały występować u ludzi. Wreszcie strona skarżąca podnosi, że decyzja w sprawie triclosanu jest niezgodna z prawem, ponieważ izba odwoławcza potwierdziła wyniki testów przeprowadzonych na szczurach, nie badając czy zostały spełnione wszystkie wymogi wynikające z zasady proporcjonalności; w szczególności izba odwoławcza nie sprawdziła czy były dostępne mniej rygorystyczne środki wyjaśnienia obaw dotyczących rzekomych zaburzeń hormonalnych wywołanych przez triclosan.

Strona skarżąca twierdzi w odniesieniu do testu przeprowadzonego na rybach, że i) izba odwoławcza nie zastosowała swych uprawnień dyskrecjonalnych i nie określiła czy w oparciu o dostępne dowody naukowe istnieje „potencjalne ryzyko” uzasadniające konieczność przeprowadzenia dalszych testów; ii) ECHA (jak również) izba odwoławcza nie wykazały, że w oparciu o dostępne dowody naukowe istniało potencjalne ryzyko wystąpienia zaburzeń hormonalnych uzasadniające przeprowadzenie dalszych testów na rybach; iii) ECHA (jak również) izba odwoławcza przerzuciły ciężar dowodu i naruszyły art. 25 ust. 1) rozporządzenia nr 1907/2006 wymagając od strony skarżącej wykazania, iż ryzyko takie nie zachodzi.

Strona skarżąca podnosi, odnosząc się do oceny trwałości substancji, że wymagając od niej przeprowadzenia oceny trwałości substancji w wodzie słodkiej i wodzie morskiej w celu wyjaśnienia potencjalnego ryzyka trwałości triclosanu w środowisku, ECHA i izba odwoławcza nie uwzględniły we właściwy sposób ciężaru dowodu na okoliczność trwałości triclosanu oraz wymogu uwzględnienia odpowiednich warunków środowiskowych zgodnie z załącznikiem XIII. Strona skarżąca podnosi następnie, że wymagając by przeprowadziła ona ocenę trwałości triclosanu w wodach pelagicznych (tj. w czystej wodzie, pozbawionej osadów), ECHA i izba odwoławcza nie przestrzegały kryterium jasno wynikającego z załącznika XIII do rozporządzenia nr 1907/2006, aby uwzględnić dowody, które odzwierciedlają „odpowiednie” warunki środowiskowe. Ponadto, jak twierdzi strona skarżąca, ani ECHA ani izba odwoławcza, uznając, że badanie symulacyjnych w celu odstąpienia winno odzwierciedlać odpowiednie warunki środowiskowe, nie przeprowadziły ekspertyzy w celu określenia właściwych warunków badania.


(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/50


Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. – Tarmac Trading/Komisja

(Sprawa T-267/16) (1)

(2017/C 112/68)

Język postępowania: angielski

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/50


Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2017 r. – Bank Saderat Iran/Rada

(Sprawa T-349/16) (1)

(2017/C 112/69)

Język postępowania: angielski

Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/50


Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – HP/Komisja i eu-LISA

(Sprawa T-596/16) (1)

(2017/C 112/70)

Język postępowania: angielski

Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C JO C 296 z 16.8.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-26/16 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/51


Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – IPA/Komisja

(Sprawa T-635/16) (1)

(2017/C 112/71)

Język postępowania: angielski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


10.4.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 112/51


Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2017 r. – Starbucks (HK)/EUIPO – Now Wireless (nowwireless)

(Sprawa T-908/16) (1)

(2017/C 112/72)

Język postępowania: angielski

Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.