ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 92

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 60
24 marca 2017


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

I   Rezolucje, zalecenia i opinie

 

ZALECENIA

 

Rada

2017/C 92/01

Zalecenie Rady z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie polityki gospodarczej w strefie euro

1


 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Komisja Europejska

2017/C 92/02

Kursy walutowe euro

6

2017/C 92/03

Decyzja Komisji z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie zastąpienia członka grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT

7

2017/C 92/04

Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej

9


 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

 

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności

2017/C 92/05

Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania stanowiskiem członka zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności

10

 

INNE AKTY

 

Komisja Europejska

2017/C 92/06

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

14


PL

 


I Rezolucje, zalecenia i opinie

ZALECENIA

Rada

24.3.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 92/1


ZALECENIE RADY

z dnia 21 marca 2017 r.

w sprawie polityki gospodarczej w strefie euro

(2017/C 92/01)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 136 w związku z jego art. 121 ust. 2,

uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,

uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

uwzględniając opinię Komitetu Polityki Gospodarczej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W strefie euro trwa ożywienie gospodarcze, lecz wciąż jest ono niestabilne. W ostatnich latach odnotowano znaczący postęp: począwszy od 2015 r. produkt krajowy brutto (PKB) strefy euro powrócił do swojego poziomu sprzed kryzysu w ujęciu realnym, a bezrobocie spadło do najniższego poziomu od lat 2010–2011. Popyt zagregowany jest jednak słaby, inflacja utrzymuje się znacznie poniżej poziomu docelowego, pomimo bardzo akomodacyjnej polityki pieniężnej Europejskiego Banku Centralnego, a wzrost hamują czynniki będące spuścizną kryzysu, takie jak utrzymujące się zakłócenia równowagi makroekonomicznej i wysoki poziom zadłużenia we wszystkich sektorach gospodarki, które wymagają delewarowania i ograniczają zasoby dostępne na konsumpcję i inwestycje. Ponadto, potencjał wzrostu gospodarczego strefy euro wykazywał długoterminową tendencję spadkową, a kryzys jeszcze ją pogłębił. Pomimo oznak poprawy utrzymująca się luka inwestycyjna i wysoki poziom bezrobocia powodują ryzyko dalszego pogarszania się perspektyw wzrostu gospodarczego. Nadal obserwuje się asymetryczny charakter procesu przywracania równowagi w gospodarce strefy euro, cechujący się tym, że tylko państwa będące dłużnikami netto dokonują korekty zakłóceń równowagi, co skutkuje rosnącą nadwyżką na rachunku obrotów bieżących. W ramach globalnego porozumienia w grupie G-20 państwa członkowskie strefy euro wzywa się do użycia wszystkich narzędzi politycznych, w tym fiskalnych i strukturalnych – łącznie i osobno – w celu osiągnięcia silnego, trwałego i zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu.

(2)

Ambitne reformy strukturalne powinny ułatwić sprawną i skuteczną realokację zasobów ludzkich i kapitałowych oraz pomóc stawić czoła wyzwaniom stawianym przez zmiany technologiczne i strukturalne. Niezbędne są reformy, które tworzą sprzyjający klimat biznesowy, umożliwiają dokończenie budowy jednolitego rynku oraz usuwają bariery dla inwestycji. Takie działania mają decydujące znaczenie dla zwiększenia wydajności i zatrudnienia, wzmocnienia konwergencji oraz zwiększenia potencjału wzrostu gospodarczego i zdolności dostosowawczych gospodarki strefy euro. Wdrażanie reform strukturalnych za pomocą tworzenia efektywnych rynków wyposażonych w elastyczne mechanizmy cenowe stanowić będzie wsparcie dla polityki pieniężnej, ułatwiając jej przejście na gospodarkę realną. Reformy, które sprzyjają inwestycjom i eliminują utrudnienia dla inwestowania, mogą przynieść podwójne korzyści, ponieważ wspierają działalność gospodarczą w perspektywie krótkoterminowej, a zarazem budują zdolności do długoterminowego i trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu. Dla państw członkowskich o dużych potrzebach w zakresie zmniejszania zadłużenia, związanych z wysokim zadłużeniem zagranicznym, szczególnie istotne są reformy, które podnoszą wydajność, albowiem szybszy wzrost pomaga ograniczyć poziom zadłużenia w stosunku do PKB. Do przywrócenia równowagi zewnętrznej w tych państwach przyczyniłoby się również zwiększenie konkurencyjności cenowej i pozacenowej. Państwa członkowskie posiadające duże nadwyżki na rachunku obrotów bieżących mogą się przyczynić do przywrócenia równowagi w strefie euro, wprowadzając środki (w tym reformy strukturalne), które ułatwiają przeznaczenie nadwyżek oszczędności na stymulowanie popytu wewnętrznego, w szczególności przez zwiększenie inwestycji. Obecne niskie stopy procentowe również dają dodatkowe możliwości w tym zakresie, w szczególności w państwach członkowskich o znaczącej przestrzeni fiskalnej.

(3)

Lepsza koordynacja realizacji reform strukturalnych, w tym reform ujętych w zaleceniach dla poszczególnych krajów oraz reform niezbędnych do dokończenia budowy unii gospodarczej i walutowej (UGW), może przynieść pozytywne skutki uboczne w państwach członkowskich i wzmocnić krótkoterminowe pozytywne efekty tych reform. Dyskusje tematyczne Eurogrupy okazały się cenne dla wypracowania wspólnego zrozumienia priorytetów reform w strefie euro, dzielenia się najlepszymi praktykami oraz promowania wdrażania reform i konwergencji strukturalnej. Dyskusje te należy w ramach Eurogrupy kontynuować i w miarę możliwości intensyfikować, m.in. skutecznie wykorzystując uzgodnione wspólne zasady i analizę porównawczą. Dyskusje te należy kontynuować bez uszczerbku dla bieżących dyskusji w stosownych składach Rady i przy jednoczesnym uznaniu ogólnounijnego znaczenia i charakteru wspólnych wyzwań i doświadczeń, w stosownych przypadkach. W odpowiedzi na zalecenie Rady o powołaniu Krajowych rad ds. produktywności (1) przyjęte w dniu 20 września 2016 r., krajowe rady ds. produktywności mogą się również przyczynić do promowania poczucia odpowiedzialności i wdrażania niezbędnych reform na szczeblu krajowym.

(4)

Ścisła koordynacja krajowych polityk budżetowych, w oparciu o wspólne zasady, jest niezbędna do osiągnięcia odpowiedniego – w ujęciu zbiorczym – kursu polityki budżetowej oraz należytego funkcjonowania unii walutowej. Wspólne reguły budżetowe mają na celu zapewnienie zdolności obsługi zadłużenia na szczeblu krajowym, a jednocześnie przestrzeni dla stabilizacji makroekonomicznej. W związku z tym kurs polityki budżetowej strefy euro – na szczeblu krajowym i w ujęciu zbiorczym – musi równoważyć podwójny cel zapewnienia długoterminowej stabilności krajowych finansów publicznych oraz krótkoterminowej stabilizacji makroekonomicznej na szczeblu zarówno poszczególnych państw, jak i strefy euro. W obecnej sytuacji dużej niepewności co do skali ożywienia gospodarczego oraz poziomu wolnych mocy w gospodarce, kiedy polityka pieniężna wykazała się znaczną akomodacją, konieczne jest prowadzenie na szczeblu strefy euro polityki budżetowej, która będzie stanowiła uzupełnienie polityki pieniężnej we wspieraniu popytu, w szczególności inwestycji, oraz w wychodzeniu z niskiej inflacji, z jednoczesnym uwzględnieniem bieżących problemów dotyczących zdolności obsługi zadłużenia. Efektywność polityki budżetowej, w tym jej skutki uboczne w innych państwach, nasilają się w kontekście niskich stóp procentowych. W komunikacie do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Banku Centralnego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „W kierunku pozytywnego kursu polityki budżetowej w strefie euro” z 16 listopada 2016 r., Komisja, jeśli chodzi o 2017 r., uważa ekspansję budżetową na poziomie do 0,5 % PKB za wskazaną na szczeblu strefy euro jako całości w obecnych warunkach.

W lipcu 2016 r. Eurogrupa stwierdziła, na podstawie analizy przygotowanej przez Komisję, że w dużej mierze neutralny – w ujęciu zbiorczym – kurs polityki budżetowej na 2017 r. jest odpowiednio wyważony. W grudniu 2016 r. Eurogrupa podkreśliła, jak ważne jest znalezienie odpowiedniej równowagi między koniecznością zapewnienia stabilności a potrzebą wspierania inwestycji mających na celu wzmocnienie kruchego ożywienia gospodarczego, przyczyniając się tym samym do bardziej wyważonej kombinacji polityki budżetowej i monetarnej. Jednocześnie dług publiczny wciąż jest wysoki i nadal istnieje potrzeba zapewnienia średnioterminowej stabilności finansów publicznych w szeregu państw członkowskich. Z tego względu konieczne jest zapewnienie odpowiedniego zróżnicowania wysiłków fiskalnych w poszczególnych państwach członkowskich, biorąc pod uwagę przestrzeń fiskalną oraz skutki uboczne w państwach strefy euro. Państwa członkowskie, które osiągają lepsze od zakładanych wyniki w realizacji celów budżetowych, mogłyby wykorzystać swoją korzystną sytuację budżetową do dalszego zwiększania ich popytu krajowego i potencjału wzrostu gospodarczego, w zależności od sytuacji poszczególnych krajów, przy jednoczesnym przestrzeganiu celu średniookresowego, krajowych prerogatyw budżetowych i wymogów krajowych.

Przykładowo gwarancje dla Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1017 (2) są dla państw członkowskich, które dysponują przestrzenią fiskalną, szczególnie skutecznym sposobem zmaksymalizowania wpływu na gospodarkę realną i ożywienie gospodarcze w strefie euro. Państwa członkowskie, które potrzebują dalszych korekt budżetowych w ramach funkcji zapobiegawczej paktu stabilności i wzrostu, powinny zapewnić zgodność z wymogami tego paktu w roku 2017. W ramach funkcji naprawczej paktu stabilności i wzrostu istnieje potrzeba, aby państwa członkowskie przeprowadziły terminową i trwałą korektę nadmiernych deficytów, która zapewni bufory fiskalne na wypadek nieprzewidzianych okoliczności. Państwa członkowskie powinny realizować polityki budżetowe z pełnym poszanowaniem paktu stabilności i wzrostu, a zarazem jak najlepiej wykorzystywać elastyczność przewidzianą w obecnych przepisach. Reformy strukturalne, zwłaszcza zwiększające produktywność, sprzyjałyby wzrostowi gospodarczemu i poprawiłyby stabilność finansów publicznych. Ponadto znacząca poprawa struktury budżetów krajowych i zarządzania nimi, zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków, przez przesunięcie zasobów do inwestycji materialnych i niematerialnych, zwiększyłaby wpływ budżetów na popyt w perspektywie krótkoterminowej, a na produktywność w perspektywie długoterminowej. Skuteczne krajowe ramy budżetowe są niezbędne do zwiększenia wiarygodności polityk państw członkowskich i pomagają w osiągnięciu odpowiedniej równowagi między krótkoterminową stabilizacją makroekonomiczną, zdolnością obsługi zadłużenia i długoterminowym wzrostem gospodarczym.

(5)

Nadal obserwuje się stopniowe ożywienie na rynkach pracy w strefie euro, któremu towarzyszy stałe zmniejszanie się poziomu bezrobocia. W dalszym ciągu jednak notuje się wysokie stopy bezrobocia długotrwałego i bezrobocia młodzieży, a w kilku państwach członkowskich poważnym problemem pozostają ubóstwo, wykluczenie społeczne i nierówność. Pomimo pewnego postępu w realizacji reform, które mają na celu poprawę odporności i zdolności dostosowawczych rynków pracy, nadal utrzymują się znaczące różnice w obrębie strefy euro, które wciąż utrudniają jej sprawne funkcjonowanie. Dobrze zaplanowane, sprawiedliwe i sprzyjające włączeniu społecznemu rynki pracy oraz systemy ochrony socjalnej, zabezpieczenia społecznego i opodatkowania są niezbędne, aby zapewnić sprawną i stałą realokację siły roboczej do bardziej produktywnych rodzajów działalności, wspierać integrację lub reintegrację osób zmuszonych do zmiany pracy lub wykluczonych z rynku pracy, ograniczyć segmentację oraz promować konwergencję gospodarczą i społeczną, w tym przez zwiększanie szans na dobrej jakości zatrudnienie. Spowodują one również bardziej efektywną automatyczną stabilizację oraz silniejsze, trwałe i sprzyjające włączeniu społecznemu wzrost gospodarczy i zatrudnienie, które są istotne dla rozwiązywania problemów społecznych w strefie euro.

Do niezbędnych reform należą: (i) zmiany prawodawstwa dotyczącego ochrony zatrudnienia mające na celu rzetelne postanowienia umowne, które zapewniają elastyczność i bezpieczeństwo zarówno pracownikom, jak i pracodawcom, sprzyjają przepływom na rynku pracy, zapobiegają powstaniu dwusegmentowego rynku pracy oraz umożliwiają dostosowanie kosztów pracy w razie potrzeby; w tym obszarze wysiłki reformatorskie w ostatnich latach były szczególnie intensywne; (ii) podnoszenie umiejętności przez poprawę wyników i efektywności systemów edukacji oraz kompleksowe strategie uczenia się przez całe życie, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb rynku pracy; (iii) skuteczne aktywne polityki rynku pracy mające pomóc osobom bezrobotnym, w tym długotrwale bezrobotnym, w ponownym wejściu na rynek pracy i zwiększeniu współczynnika aktywności zawodowej; oraz (iv) nowoczesne, trwałe i adekwatne systemy zabezpieczenia społecznego, które skutecznie i wydajnie przyczyniają się przez cały cykl życia zarówno do włączenia społecznego, jak i do integracji na rynku pracy. Ponadto zmniejszenie opodatkowania pracy, zwłaszcza w przypadku osób o niskich dochodach, oraz zapewnienie sprawiedliwych systemów podatkowych może poprawić wyniki rynku pracy. Państwa członkowskie strefy euro, które przeprowadziły takie reformy, są bardziej odporne i osiągają lepsze wyniki pod względem zatrudnienia i sytuacji społecznej. Projekt takich reform musi brać pod uwagę ich potencjalne skutki społeczne.

(6)

Prace nad ustanowieniem unii bankowej postępują, ale nie są zakończone. Zgodnie z planem działania z czerwca 2016 r. zawartym w konkluzjach Rady z dnia 16 czerwca 2016 r. planowane są dalsze prace mające na celu ukończenie tworzenia unii bankowej w odniesieniu do zmniejszania ryzyka i do podziału ryzyka, łącznie z europejskim systemem gwarantowania depozytów oraz przygotowaniem wspólnego mechanizmu ochronnego w ramach jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do działania nie później niż do końca okresu przejściowego tego funduszu, który został określony w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (3). Choć ogólna odporność sektora bankowego strefy euro zwiększyła się od czasu kryzysu, to presja wywierana na banki także wzrosła na skutek szeregu czynników, takich jak wysoki poziom pożyczek zagrożonych, nieefektywne modele biznesowe oraz nadwyżka zdolności produkcyjnych w niektórych państwach członkowskich, które łącznie skutkują niską rentownością, a w niektórych przypadkach stanowią wyzwanie dla prawidłowego funkcjonowania banków. Presja ta osłabia zdolność banków do kredytowania gospodarki. Ryzyka rozciągają się też na gospodarkę realną, gdzie dług publiczny i zadłużenie niefinansowego sektora prywatnego w niektórych państwach członkowskich utrzymuje się na wysokim poziomie. Istnieje potrzeba stałego uporządkowanego zmniejszania zadłużenia w sektorze prywatnym w drodze identyfikacji, obsługi i w razie potrzeby restrukturyzacji długu zaciągniętego przez spłacalnych dłużników znajdujących się w trudnej sytuacji oraz przez uporządkowaną likwidację niespłacalnego zadłużenia, tak aby można było szybciej i efektywniej realokować kapitał. W tym kontekście kluczowymi elementami udanego i sprzyjającego wzrostowi procesu zmniejszania zadłużenia są: zajęcie się nadal wysokim poziomem pożyczek zagrożonych oraz przestrzeganie wspólnych zasad podczas opracowywania ram niewypłacalności dla przedsiębiorstw i gospodarstw domowych, w tym przez usprawnienie krajowych postępowań upadłościowych oraz ram pozasądowego rozstrzygania sporów.

(7)

Podczas 2016 r. poczyniono pewne postępy, jeśli chodzi o inicjatywy przedstawione w sprawozdaniu pięciu przewodniczących zatytułowanym „Dokończenie budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej” z dnia 22 czerwca 2015 r., przygotowanym przez Przewodniczącego Komisji Europejskiej, w ścisłej współpracy z Przewodniczącymi Rady Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego, Eurogrupy i Parlamentu Europejskiego, takie jak wzmocnienie roli wymiaru strefy euro w ramach europejskiego semestru, zalecenie Rady w sprawie krajowych rad ds. produktywności oraz ustanowienie, w ramach Komisji, Europejskiej Rady Budżetowej. Prowadzone są też prace nad poprawą przejrzystości i ograniczeniem złożoności reguł budżetowych, a w listopadzie 2015 r Komisja opublikowała wniosek dotyczący europejskiego systemu gwarantowania depozytów. Ponadto w świetle sprawozdania pięciu przewodniczących trzeba stawić czoła jeszcze większym wyzwaniom. W dniu 1 marca 2017 r. Komisja wydała białą księgę w sprawie przyszłości Europy, która również obejmuje przyszłość unii gospodarczej i walutowej. Porozumienie co do dalszych działań operacyjnych wymaga poczucia odpowiedzialności i celu, które są wspólne dla wszystkich państw członkowskich strefy euro i instytucji unijnych, a także państw członkowskich spoza strefy euro, ponieważ silna unia gospodarcza i walutowa pomoże skuteczniej stawić czoła wyzwaniom stojącym przed Unią i będzie miała pozytywny wpływ także na państwa członkowskie spoza strefy euro. W tym względzie istotne jest, by dyskusje w sprawie dokończenia budowy unii gospodarczej i walutowej były prowadzone w sposób otwarty i przejrzysty dla państw członkowskich spoza strefy euro, z pełnym poszanowaniem rynku wewnętrznego Unii, oraz by odpowiednie inicjatywy były otwarte dla państw członkowskich spoza strefy euro, w stosownych przypadkach na równoważnych zasadach.

(8)

W sprawie aspektów zatrudnieniowych i społecznych niniejszego zalecenia skonsultowano się z Komitetem ds. Zatrudnienia i Komitetem Ochrony Socjalnej,

NINIEJSZYM ZALECA, aby w latach 2017–2018 państwa członkowskie strefy euro podjęły w ramach Eurogrupy, indywidualnie i zbiorowo, działania mające następujące cele:

1.

Prowadzenie polityk wspierających trwały i sprzyjający włączeniu społecznemu wzrost gospodarczy w perspektywie krótko- i długoterminowej oraz poprawiających zdolności dostosowawcze, przywrócenie równowagi i konwergencję. Priorytetowe traktowanie reform zwiększających produktywność, usprawniających otoczenie instytucjonalne i biznesowe, usuwających utrudnienia dla inwestycji oraz wspierających tworzenie miejsc pracy. Państwa członkowskie, w których występuje deficyt obrotów bieżących lub wysokie zadłużenie zagraniczne, powinny zwiększyć produktywność i zarazem ograniczać jednostkowe koszty pracy. Państwa członkowskie, które mają duże nadwyżki na rachunku obrotów bieżących, powinny priorytetowo wdrażać środki, w tym reformy strukturalne i wspieranie inwestycji, które pomagają wzmocnić ich popyt krajowy oraz zwiększyć potencjał wzrostu gospodarczego.

2.

Dążenie do odpowiedniej równowagi w politykach budżetowych między koniecznością zapewnienia stabilności a potrzebą wspierania inwestycji w celu wzmocnienia ożywienia gospodarczego, przyczyniając się tym samym do odpowiedniego – w ujęciu zbiorczym – kursu polityki budżetowej i bardziej wyważonej kombinacji polityki budżetowej i monetarnej. Państwa członkowskie, w przypadku których – według oceny Komisji – istnieje ryzyko, iż w 2017 r. nie wypełnią one swoich zobowiązań wynikających z paktu stabilności i wzrostu, powinny, na tej podstawie, podjąć w sposób terminowy dodatkowe środki w celu zapewnienia zgodności. Natomiast państwa członkowskie, które osiągnęły lepsze od zakładanych wyniki w realizacji swoich celów średniookresowych, wzywa się do dalszego uprzywilejowywania inwestycji w celu pobudzenia potencjalnego wzrostu gospodarczego, z jednoczesnym zachowaniem długoterminowej stabilności finansów publicznych. Państwa członkowskie, które, według przewidywań, w 2017 r. osiągną wyniki zasadniczo zgodne z paktem stabilności i wzrostu, powinny zapewnić przestrzeganie tego paktu w swoich krajowych procedurach budżetowych. Realizowanie polityk budżetowych z pełnym poszanowaniem paktu stabilności i wzrostu, a zarazem jak najlepsze wykorzystywanie elastyczności przewidzianej w obecnych przepisach. Ogólnie państwa członkowskie powinny udoskonalać strukturę finansów publicznych poprzez stworzenie większej przestrzeni dla inwestycji materialnych i niematerialnych oraz zapewnienie skutecznego funkcjonowania krajowych ram budżetowych.

3.

Wdrożenie reform promujących konkurencyjność, tworzenie miejsc pracy, wysoką jakość miejsc pracy, odporność oraz gospodarczą i społeczną konwergencję, w oparciu o efektywny dialog społeczny. Reformy te powinny łączyć: (i) rzetelne umowy o pracę, które zapewniają elastyczność i bezpieczeństwo pracownikom i pracodawcom; (ii) wysokiej jakości efektywne systemy edukacji i szkoleń oraz kompleksowe strategie uczenia się przez całe życie, nastawione na potrzeby rynku pracy; (iii) skuteczne aktywne polityki rynku pracy służące zwiększeniu współczynnika aktywności zawodowej; (iv) nowoczesne, trwałe i adekwatne systemy zabezpieczenia społecznego, które skutecznie i wydajnie przyczyniają się przez cały cykl życia do włączenia społecznego i do integracji na rynku pracy. Zmniejszanie opodatkowania pracy, zwłaszcza w przypadku osób o niskich dochodach oraz w państwach członkowskich, w których konkurencyjność kosztowa pozostaje w tyle za średnią strefy euro, oraz zapewnienie neutralności budżetowej tego zmniejszenia opodatkowania w państwach, w których brakuje marginesu swobody budżetowej.

4.

Zgodnie z planem działania z czerwca 2016 r. kontynuowanie prac mających na celu ukończenie tworzenia unii bankowej w odniesieniu do zmniejszania ryzyka i do podziału ryzyka, łącznie z europejskim systemem gwarantowania depozytów oraz przygotowaniem wspólnego mechanizmu ochronnego w ramach jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do działania nie później niż do końca okresu przejściowego tego funduszu. Opracowanie i realizacja skutecznej strategii dla całej strefy euro w celu uzupełnienia działań w ramach nadzoru ostrożnościowego z myślą o zajęciu się ryzykami dla prawidłowego funkcjonowania sektora bankowego, w tym odnośnie do wysokiego poziomu pożyczek zagrożonych, nieefektywnych modeli biznesowych i nadwyżki zdolności produkcyjnych. Wspieranie uporządkowanego zmniejszania zadłużenia w państwach członkowskich o znacznym zadłużeniu sektora prywatnego.

5.

Poczynienie postępów w sprawie dokończenie budowy unii gospodarczej i walutowej, z pełnym poszanowaniem rynku wewnętrznego Unii oraz w otwarty i przejrzysty sposób dla państw członkowskich spoza strefy euro. Kontynuowanie bieżących inicjatyw i prac nad kwestiami długoterminowymi dla unii gospodarczej i walutowej, z należytym uwzględnieniem białej księgi Komisji w sprawie przyszłości Europy.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2017 r.

W imieniu Rady

E. SCICLUNA

Przewodniczący


(1)  Zalecenie Rady z dnia 20 września 2016 r. w sprawie ustanowienia krajowych rad ds. produktywności (2016/C 349/01) (Dz.U. C 349 z 24.9.2016, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1017 z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego i Europejskiego Portalu Projektów Inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i (UE) nr 1316/2013 – Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (Dz.U. L 169 z 1.7.2015, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1).


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

24.3.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 92/6


Kursy walutowe euro (1)

23 marca 2017 r.

(2017/C 92/02)

1 euro =


 

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,0786

JPY

Jen

119,36

DKK

Korona duńska

7,4356

GBP

Funt szterling

0,86273

SEK

Korona szwedzka

9,5095

CHF

Frank szwajcarski

1,0700

ISK

Korona islandzka

 

NOK

Korona norweska

9,1478

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

27,021

HUF

Forint węgierski

309,22

PLN

Złoty polski

4,2685

RON

Lej rumuński

4,5555

TRY

Lir turecki

3,9038

AUD

Dolar australijski

1,4132

CAD

Dolar kanadyjski

1,4387

HKD

Dolar Hongkongu

8,3780

NZD

Dolar nowozelandzki

1,5303

SGD

Dolar singapurski

1,5086

KRW

Won

1 207,38

ZAR

Rand

13,4933

CNY

Yuan renminbi

7,4268

HRK

Kuna chorwacka

7,4178

IDR

Rupia indonezyjska

14 363,72

MYR

Ringgit malezyjski

4,7771

PHP

Peso filipińskie

54,309

RUB

Rubel rosyjski

62,2001

THB

Bat tajlandzki

37,320

BRL

Real

3,3608

MXN

Peso meksykańskie

20,5962

INR

Rupia indyjska

70,6095


(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.


24.3.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 92/7


DECYZJA KOMISJI

z dnia 21 marca 2017 r.

w sprawie zastąpienia członka grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT

(2017/C 92/03)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając decyzję Komisji C(2015) 3261 final z dnia 19 maja 2015 r. ustanawiającą platformę programu REFIT, a w szczególności jej art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzja C(2015) 3261 final ustanawiająca platformę programu REFIT (dalej zwaną „platformą”) stanowi w art. 4, że w skład platformy wchodzić będzie grupa rządowa i grupa zainteresowanych stron oraz że grupa zainteresowanych stron składać się będzie z maksymalnie 20 ekspertów, z których dwoje reprezentować będzie Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów, a pozostali będą przedstawicielami przedsiębiorstw, włącznie z MŚP, oraz partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, które dysponują bezpośrednim doświadczeniem w stosowaniu przepisów unijnych. Powołani do grupy zainteresowanych stron eksperci działają we własnym imieniu lub reprezentują wspólne interesy pewnej liczby zainteresowanych stron.

(2)

Art. 4 ust. 4 decyzji stanowi, że Komisja, na wniosek pierwszego wiceprzewodniczącego Komisji, mianuje członków grupy zainteresowanych stron wybranych spośród kandydatów, którzy mają bezpośrednie doświadczenie w stosowaniu przepisów unijnych i odpowiedzieli na zaproszenie do składania kandydatur. Nominacje te zapewniają w możliwie największym stopniu zrównoważoną reprezentację różnych sektorów, interesów i regionów Unii oraz płci. Art. 4 ust. 5 decyzji stanowi, że członkowie zostaną powołani do dnia 31 października 2019 r. Zgodnie z art. 4 ust. 6 decyzji członkowie, którzy złożą rezygnację, mogą zostać zastąpieni na pozostały okres swojej kadencji.

(3)

Decyzja Komisji C(2015) 9063 final z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie mianowania członków grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT (1) stanowi, że gdyby którykolwiek z członków grupy zainteresowanych stron przestał być jej członkiem w czasie kadencji platformy, pierwszy wiceprzewodniczący może wyznaczyć następcę z pierwotnej listy kandydatów, którzy odpowiedzieli na zaproszenie do składania kandydatur na stanowisko członka grupy zainteresowanych stron.

(4)

W związku z rezygnacją pana Pierre’a Baussand jako członka grupy zainteresowanych stron z dniem 26 września 2016 r. pierwszy wiceprzewodniczący Komisji mianował panią Nina Renshaw w zastępstwie pana Pierre’a Baussand, którego ma ona zastąpić do końca jego kadencji,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Pani Nina Renshaw zostaje mianowana członkiem grupy zainteresowanych stron w platformie programu REFIT do dnia 31 października 2019 r.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2017 r.

W imieniu Komisji

Frans TIMMERMANS

Pierwszy Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. C 425 z 18.12.2015, s. 8.


ZAŁĄCZNIK

Imię i nazwisko

Obywatelstwo

Reprezentujący wspólne interesy zainteresowanych stron w danym obszarze polityki

Obecny pracodawca

Pani Nina Renshaw

UK

TAK

European Public Health Alliance (EPHA) (europejski sojusz na rzecz zdrowia publicznego)


24.3.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 92/9


Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej

(2017/C 92/04)

Na podstawie art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) w Notach wyjaśniających do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej (2) wprowadza się następujące zmiany:

Na stronie 89, pomiędzy notą wyjaśniającą do podpozycji CN „2103 90 30 Gorzkie aromatyczne zaprawy o objętościowej mocy alkoholu od 44,2 do 49,2 % obj., zawierające od 1,5 do 6 % masy goryczki, przypraw i różnych składników oraz od 4 do 10 % masy cukru, w pojemnikach o objętości 0,5 litra lub mniejszej”, a notami wyjaśniającymi do pozycji CN „2104 Zupy i buliony i preparaty do nich; złożone przetwory spożywcze, homogenizowane”, dodaje się tekst w brzmieniu:

2103 90 90

Pozostałe

Podpozycja ta obejmuje produkty, które w przeciwnym razie byłyby objęte działem 22, przygotowane do celów kulinarnych i nienadające się do konsumpcji jako napoje.

Podpozycja ta obejmuje w szczególności „alkohole do gotowania”, które są produktami potocznie określanymi jako „wino do gotowania”, „porto do gotowania”, „koniak do gotowania” i „brandy do gotowania”. Wina do gotowania składają się ze zwykłego wina lub wina bezalkoholowego, lub z mieszaniny obu, do których dodano soli lub połączenia kilku przypraw (np. soli i pieprzu), co sprawia, że produkt nie nadaje się do konsumpcji jako napój. Produkty te zawierają zazwyczaj co najmniej 5 g/l soli.”.


(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).

(2)  Dz.U. C 76 z 4.3.2015, s. 1.


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności

24.3.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 92/10


Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania stanowiskiem członka zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności

(2017/C 92/05)

Niniejszym zaprasza się zainteresowane osoby do przedstawiania kandydatur na stanowiska 7 z 14 członków zarządu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, powołanego rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (1). Urząd ma siedzibę w Parmie we Włoszech.

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) stanowi filar unijnego systemu oceny ryzyka związanego z bezpieczeństwem żywności i paszy. Zadaniem Urzędu jest zapewnienie doradztwa i wsparcia naukowego w zakresie prawodawstwa i polityki Unii we wszystkich dziedzinach, które wywierają bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo żywności i paszy, jak również w ściśle z tym związanych kwestiach zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz zdrowia roślin. Urząd dostarcza niezależnych informacji w tych kwestiach oraz informuje o ryzyku. Jego misja obejmuje także doradztwo naukowe w wielu obszarach prawa żywnościowego i paszowego w przypadkach, gdy wymaga tego prawodawstwo Unii, w tym także w zakresie nowych technologii żywności, takich jak organizmy zmodyfikowane genetycznie. Urząd jest powszechnie uznawany za punkt odniesienia dzięki swej niezależności, wysokiej jakości naukowej wydawanych opinii i informacji publicznych, przejrzystości stosowanych procedur i skuteczności w realizacji swoich zadań. Oprócz własnego wykwalifikowanego personelu Urząd wspierany jest przez sieć kompetentnych organizacji działających w UE.

Podstawa prawna

Zgodnie z art. 25 wyżej wspomnianego rozporządzenia „członkowie zarządu są wyznaczani w taki sposób, aby zapewnić najwyższe standardy kompetencyjne, szeroki zakres wymaganej fachowości, a wraz z powyższym możliwie najszerszą pod względem geograficznym reprezentację w obrębie Unii”. Ponadto cztery osoby spośród członków zarządu „powinny posiadać doświadczenie zdobyte podczas pracy w organizacjach reprezentujących interesy konsumentów i innych instytucji w łańcuchu żywnościowym”.

Nadto motyw 40 powyższego rozporządzenia stanowi, że „niezbędna jest również współpraca z państwami członkowskimi”, a motyw 41 stanowi, że „zarząd powinien być powołany w taki sposób, aby zagwarantować najwyższy standard kompetencji, szeroki zakres odpowiedniej wiedzy eksperckiej, na przykład w zakresie zarządzania i administracji publicznej i najszerszą dystrybucję pod względem geograficznym w ramach Unii. Powinno to być ułatwione poprzez rotację członków zarządu z różnych państw, bez żadnego stanowiska zarezerwowanego dla obywateli, któregokolwiek z państw członkowskich”.

Rola i zadania zarządu

Zarząd w szczególności:

prowadzi ogólny nadzór nad pracami Urzędu w celu zapewnienia prawidłowej realizacji jego misji oraz powierzonych mu zadań w ramach posiadanego mandatu i zgodnie z zasadą niezależności i przejrzystości,

mianuje dyrektora zarządzającego w oparciu o listę kandydatów przygotowaną przez Komisję oraz w razie konieczności odwołuje dyrektora zarządzającego,

mianuje członków komitetu naukowego i paneli naukowych, odpowiedzialnych za przedkładanie Urzędowi opinii naukowych,

przyjmuje roczne i wieloletnie programy prac Urzędu oraz ogólne sprawozdanie z rocznej działalności,

przyjmuje regulamin wewnętrzny i regulamin finansowy Urzędu.

Zarząd działa w drodze publicznych posiedzeń, prywatnych sesji i wymiany korespondencji. Językiem dokumentów EFSA, korespondencji zarządu oraz prywatnych sesji jest język angielski. Zarząd spotyka się cztery do sześciu razy w roku, przeważnie w Parmie.

Skład zarządu

Zarząd składa się z 14 członków oraz z przedstawiciela Komisji zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (2). Czterech członków powinno posiadać doświadczenie uzyskane w organizacjach reprezentujących konsumentów i inne interesy w łańcuchu żywnościowym. Zgodnie z decyzją Rady 2014/C 192/02 (3) kadencja 7 członków obecnego zarządu upływa w dniu 30 czerwca 2018 r. Kadencja pozostałych siedmiu członków zarządu upływa – zgodnie z decyzją Rady 2016/C 223/08 (4) – w dniu 30 czerwca 2020 r.

Z aktualnym składem zarządu można zapoznać się na stronie internetowej Urzędu: https://www.efsa.europa.eu/en/people/mbmembers.

Niniejsze ogłoszenie dotyczy stanowisk siedmiu członków zarządu, których kadencja upływa dnia 30 czerwca 2018 r.

Kwalifikacje wymagane na stanowisko członka zarządu i kryteria kwalifikacji

Członkowie zarządu muszą posiadać kompetencje na najwyższym poziomie obejmujące szeroki zakres odpowiedniej wiedzy eksperckiej oraz zobowiązać się do działania w sposób niezależny.

Aby kwalifikować się na przedmiotowe stanowisko, kandydaci muszą posiadać obywatelstwo jednego z państw członkowskich UE i wykazać:

1)

co najmniej 15-letnie doświadczenie w zakresie jednego lub kilku z 5 poniższych obszarów, w tym przynajmniej 5-letnie doświadczenie na stanowisku kierowniczym:

świadczenie niezależnego doradztwa naukowego oraz wsparcia naukowego i technicznego w opracowywaniu prawodawstwa i polityki Unii Europejskiej we wszystkich dziedzinach, które mają bezpośredni lub pośredni wpływ na bezpieczeństwo żywności i paszy,

zarządzanie i administracja publiczna (w tym aspekty związane zarządzaniem zasobami ludzkimi, aspekty prawne i finansowe),

opracowywanie strategii na rzecz zapewnienia rzetelnego, niezależnego, przejrzystego, zgodnego z zasadami etyki i wysokiej jakości doradztwa naukowego, przy jednoczesnym zachowaniu rzetelności w stosunku do zainteresowanych stron,

skuteczna komunikacja i informacja publiczna w kwestiach naukowych,

zapewnienie niezbędnej spójności między: funkcjami w zakresie oceny ryzyka, zarządzania ryzykiem i informowania o ryzyku;

2)

co najmniej pięcioletnie doświadczenie w pracy związanej z bezpieczeństwem żywności i paszy lub z innymi obszarami stanowiącymi misję Urzędu, zwłaszcza w zakresie zdrowia i dobrostanu zwierząt, ochrony środowiska naturalnego, zdrowia roślin i odżywiania;

3)

zdolność do pracy w środowisku wielojęzycznym, wielokulturowym i wielodyscyplinarnym;

4)

zobowiązanie do działania w sposób niezależny:

od kandydatów oczekuje się, że będą przestrzegać najwyższych standardów etycznych, postępować w sposób uczciwy, niezależny, bezstronny oraz dyskretny, bez uwzględniania własnego interesu, a także unikać wszelkich sytuacji, które mogłyby doprowadzić do zaistnienia konfliktu interesów.

Ocena kandydatów dokonywana będzie z uwzględnieniem poniższych kryteriów, a kandydaci oceniani będą na podstawie porównania kandydatur oraz zobowiązania się do niezależnego działania:

wiedza ekspercka i zdolność do skutecznego działania w jednym lub kilku obszarach kompetencji, o których mowa powyżej,

wiedza ekspercka w zakresie bezpieczeństwa żywności i paszy lub w innych dziedzinach związanych z misją Urzędu,

zdolność do pracy w środowisku wielojęzycznym, wielokulturowym i wielodyscyplinarnym.

Lista wstępnie wyłonionych kandydatów zostanie przeanalizowana również w świetle następujących wymogów dotyczących składu zarządu:

zrównoważona, zbiorowa wiedza ekspercka członków zarządu,

jak najszerszy rozkład geograficzny oparty na rotacji członków zarządu zgodnie z kryterium narodowościowym.

Wnioskodawcy muszą wypełnić internetowy formularz wniosku i formularz deklaracji o braku konfliktu interesów, które to formularze obejmują konkretne zobowiązania i oświadczenia. Po mianowaniu przez Radę będą oni zobowiązani do sporządzania co roku pisemnej deklaracji o braku konfliktu interesów oraz do zgłaszania na każdym posiedzeniu zarządu wszelkich interesów, co do których można by uznać, że wpływają na ich niezależność w odniesieniu do punktów porządku obrad.

Celem deklaracji o braku konfliktu interesów jest wykazanie zdolności kandydata do pełnienia funkcji członka zarządu EFSA zgodnie z wewnętrznymi zasadami EFSA w zakresie niezależności (http://www.efsa.europa.eu/en/values/independence.htm) i kodeksem postępowania zarządu EFSA (Code of Conduct of the EFSA Management Board). Zgodnie z tymi zasadami członkowie zarządu powstrzymują się od działań, które mogłyby spowodować konflikt interesów lub które prawdopodobnie wywołałaby u opinii publicznej wrażenie istnienia konfliktu interesów.

Szczególna sytuacja kandydatów ubiegających się o stanowisko członka zarządu jako członek posiadający doświadczenie uzyskane w organizacjach reprezentujących konsumentów albo inne interesy w łańcuchu żywnościowym zostanie wzięta pod uwagę. Zob. poniższa sekcja zatytułowana: „Członkowie zarządu posiadający doświadczenie uzyskane w organizacjach reprezentujących konsumentów albo inne interesy w łańcuchu żywnościowym”.

Udział w posiedzeniach zarządu / zwrot kosztów i diety

Członkowie zarządu będą musieli w dużym stopniu zobowiązać się do czynnego uczestnictwa w posiedzeniach zarządu. Kandydatów uprasza się, by w formularzu wniosku potwierdzili dyspozycyjność do czynnego udziału w pracach zarządu. Zakłada się, że zarząd będzie spotykał się cztery do sześciu razy w roku. Członkowie zarządu nie są wynagradzani, jednak przysługuje im zwrot kosztów podróży w zwykłym zakresie, a ponadto są uprawnieni do diet dziennych. Koszty zakwaterowania pokrywa bezpośrednio EFSA. Otrzymują oni ponadto kompensaty za uczestnictwo w posiedzeniach zgodnie z art. 3 zasad zwrotu, który stanowi, że: „Wypłaca się szczególną kompensatę w wysokości 385 EUR za każdy pełen dzień uczestnictwa w posiedzeniach. Z tytułu posiedzenia trwającego pół dnia lub obecności trwającej pół dnia wypłaca się pół kompensaty”.

Członkowie zarządu posiadający doświadczenie uzyskane w organizacjach reprezentujących konsumentów albo inne interesy w łańcuchu żywnościowym

Kandydaci proszeni są o wskazanie i uzasadnienie w swoim wniosku, czy chcą, by uznano ich za jednego z czterech członków zarządu wywodzących się z organizacji reprezentujących konsumentów albo inne interesy w łańcuchu żywnościowym. Uzasadnienie powinno zawierać szczegółowe dane dotyczące doświadczenia uzyskanego w organizacjach reprezentujących konsumentów albo inne interesy w łańcuchu żywnościowym.

Mianowanie i kadencja członka

Z wyjątkiem przedstawiciela Komisji, którego mianuje Komisja, członków zarządu mianuje Rada w konsultacji z Parlamentem Europejskim spośród kandydatów z listy, którą przygotowuje Komisja na podstawie niniejszego zaproszenia do wyrażenia zainteresowania. Kadencja członka zarządu trwa cztery lata i może zostać przedłużona jednokrotnie. Kandydatom zwraca się uwagę na fakt, że lista Komisji zostanie podana do wiadomości publicznej i że przysługuje im prawo złożenia do Komisji sprzeciwu wobec publikacji swoich danych na adres podany w oświadczeniu o ochronie prywatności wchodzącym w skład niniejszego zaproszenia do wyrażenia zainteresowania (zob. również poniższa sekcja „Ochrona danych osobowych”). Skorzystanie z tego prawa nie będzie miało ujemnego wpływu na rozpatrywanie wniosku kandydata. Osoby z listy Komisji, które nie uzyskają mianowania, mogą zostać poproszone o wyrażenie zgody na wpisanie ich na listę rezerwową, która będzie wykorzystywana w razie konieczności zastąpienia członków zarządu, którzy nie będą w stanie wypełniać swojego mandatu.

Polityka równych szans

Dokładać się będzie wszelkich starań, by uniknąć jakichkolwiek form dyskryminacji, przy czym do składania wniosków zachęca się kobiety.

Procedura i termin składania wniosków

Wnioski muszą spełniać poniższe wymogi; w przeciwnym razie nie będą uwzględnione:

(1)

Zainteresowane osoby zachęca się do składania wniosków przez internet z wykorzystaniem systemu na następującej stronie internetowej: https://ec.europa.eu/food/efsa/management-board_en.

Wnioski złożone przez internet muszą zawierać dwa załączniki:

a)

deklaracja o braku konfliktu interesów opatrzona własnoręcznym podpisem; formularz deklaracji dostępny jest pod następującym adresem: https://ec.europa.eu/food/efsa/management-board_en,

b)

CV nie krótsze niż 1,5 strony i nie dłuższe niż 3 strony.

(2)

Po pomyślnym złożeniu wniosku przez internet system internetowy generuje numer rejestracji. Niewygenerowanie takiego numeru przez system oznacza, że wniosek nie został zarejestrowany.

W razie problemów technicznych proszę wysłać wiadomość e-mail na adres: sante-call-management-board-efsa@ec.europa.eu. Nie ma możliwości śledzenia w internecie przebiegu procesu naboru.

(3)

Formularz wniosku, formularz deklaracji o braku konfliktu interesów, CV oraz wszelkie dokumenty uzupełniające muszą być sporządzone w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. Choć nie jest to wymogiem, wskazane byłoby dołączenie skróconego opisu doświadczenia i innych istotnych informacji w języku angielskim w celu usprawnienia procedury selekcji. Wszystkie wnioski rozpatrywane będą przy zachowaniu poufności. Na żądanie należy w późniejszym terminie złożyć dokumenty uzupełniające.

(4)

Jeżeli chcą Państwo złożyć wniosek w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej innym niż język angielski, mogą Państwo wypełnić angielski formularz wniosku w danym języku lub skontaktować się z sekretariatem telefonicznie lub pocztą elektroniczną na adres sante-call-management-board-efsa@ec.europa.eu i poprosić o udostępnienie formularza wniosku w określonym języku. Otrzymają Państwo formularz wniosku w formacie Worda.

(5)

Wszystkie zgłoszenia zainteresowania rozpatrywane są przy zachowaniu poufności.

(6)

Ostateczny termin składania wniosków upływa w dniu 19 maja 2017 r. o godzinie 12.00 (w południe) czasu brukselskiego.

(7)

Konieczne jest złożenie pełnego wniosku i dotrzymanie terminu. Zaleca się, by kandydaci nie zwlekali ze złożeniem wniosku do ostatnich kilku dni, ponieważ ewentualne usterki w połączeniu internetowym mogą prowadzić do niezłożenia wniosku w terminie. Po upływie terminu składania wniosków wnioski nie będą przyjmowane.

(8)

Przyjmowane będą wnioski, które wysłano pocztą elektroniczną i które spełniają wymagania określone w pkt 3. Co do zasady nie przyjmuje się wniosków wysłanych pocztą, faksem lub doręczonych osobiście, ani też wniosków przysłanych bezpośrednio do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.

(9)

Składając wniosek kandydaci akceptują procedury i warunki podane w niniejszym zaproszeniu oraz w dokumentach, do których zaproszenie się odnosi. Przygotowując wniosek, kandydaci nie mogą w żadnym wypadku odsyłać do dokumentów złożonych w ramach uprzednich wniosków (przykład: nie będą akceptowane fotokopie załączone do uprzednich wniosków). Przedstawienie jakichkolwiek nieprawdziwych informacji może spowodować wykluczenie z procedury wyboru na członka zarządu.

(10)

Wszyscy kandydaci, którzy złożą wnioski w odpowiedzi na niniejsze zaproszenie do wyrażenia zainteresowania, zostaną poinformowani o wyniku procesu selekcji.

Ochrona danych osobowych

Komisja zapewni przetwarzanie danych osobowych kandydatów zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5). Odnosi się to w szczególności do zapewnienia poufnego i bezpiecznego traktowania wymienionych danych. Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat zakresu, celów i środków przetwarzania danych osobowych w kontekście niniejszego zaproszenia, kandydaci mogą zapoznać się ze szczegółowym oświadczeniem o ochronie prywatności, które dostępne jest na stronie: https://ec.europa.eu/food/efsa/management-board_en.


(1)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

(2)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 13.

(3)  Dz.U. C 192 z 21.6.2014, s. 2.

(4)  Dz.U. C 223 z 21.6.2016, s. 7.

(5)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.


INNE AKTY

Komisja Europejska

24.3.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 92/14


Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2017/C 92/06)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

„THYM DE PROVENCE”

Nr UE: FR-PGI-0005-01364 – 18.9.2015

ChNP ( ) ChOG ( X )

1.   Nazwa lub nazwy

„Thym de Provence”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Francja

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1.   Typ produktu

Klasa 1.8. Inne produkty wymienione w załączniku I do Traktatu (przyprawy itd.)

3.2.   Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

Tymian „Thym de Provence” jest rośliną przyprawową należącą do gatunku Thymus vulgaris L. z rodziny jasnotowatych. Jest to półkrzew o wysokości 10–30 cm, aromatyczny, rozgałęziony, o wewnętrznie zdrewniałych, zazwyczaj uniesionych łodygach, tworzący kępy lub bardzo gęste krzewinki.

Na jego trwałych liściach, szarych lub zielonych w zależności od pory roku, jak również na młodych łodygach i kielichach znajdują się włoski gruczołowe wypełnione olejkiem eterycznym. Jest to olejek eteryczny typu fenolowego, a jego głównymi składnikami są karwakrol (którego minimalna zawartość wynosi 15 %), tymol, jak również p-Cymen (ich prekursor).

Bylinę „Thym de Provence” uprawia się na otwartym polu lub zbiera się na zatwierdzonej działce w środowisku naturalnym.

Tymian „Thym de Provence” pochodzi od następujących odmian: VP 83 (tymianu tworzącego populacje), odmiany Carvalia i odmiany Thymlia.

Wykaz dopuszczonych odmian może ulec zmianie na podstawie protokołu rewizji, którego celem jest zapewnienie przestrzegania następujących cech charakterystycznych:

profilu fenolowego (zawartości karwakrolu + tymolu + p-Cymenu >50 %),

zawartości karwakrolu wynoszącej co najmniej 15 %,

wyprostowanej i drzewiastej formy rośliny.

Po każdej rewizji wspomniany wykaz przekazuje się producentom, jak również jednostce kontrolnej i właściwym organom kontrolnym.

Tymian „Thym de Provence” występuje w postaci suszonych lub głęboko mrożonych liści lub w postaci świeżych lub suszonych gałązek. Gałązki te można wprowadzać do obrotu luzem lub w pęczkach.

Posiada on następujące właściwości:

w odniesieniu do wszystkich form prezentacji – zawartość karwakrolu w olejku eterycznym wynosi co najmniej 15 %,

ponadto w zależności od formy prezentacji:

w odniesieniu do świeżych gałązek: maksymalna długość łodygi wynosi 16 cm,

w odniesieniu do suszonych gałązek: maksymalna długość łodygi wynosi 16 cm, a maksymalny poziom wilgotności wynosi 12 %,

w odniesieniu do suszonych liści: maksymalny poziom wilgotności wynosi 12 %, maksymalna zawartość łodyg wynosi 4 %, a maksymalna zawartość pyłu wynosi 2 %,

w odniesieniu do głęboko mrożonych liści: maksymalna zawartość łodyg wynosi 4 %, a maksymalna zawartość pyłu wynosi 2 %.

3.3.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

3.4.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Na obszarze geograficznym należy przeprowadzać następujące działania: zbiór, przetwarzanie (suszenie/młócenie, sortowanie, głębokie mrożenie) oraz wiązanie w pęczki.

3.5.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Na etykietach umieszczanych na produktach jednostkowych „Thym de Provence” przeznaczonych dla konsumenta oprócz informacji obowiązkowych zgodnych z obowiązującymi przepisami należy umieścić datę minimalnej trwałości, jak również wkładkę informacyjną zawierającą nazwę i adres jednostki certyfikującej poprzedzone określeniem „certyfikowany przez”.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Departament Vaucluse: wszystkie gminy.

Departament Bouches du Rhône:

całe kantony: Aix-en-Provence (1 i 2), Allauch, Aubagne, Berre-l'Étang, Châteaurenard, Ciotat, Gardanne, Marignane, Marseille (1–10), Martigues, Pélissanne, Salon-de-Provence (1 i 2), Trets, Vitrolles,

kanton Istres, z wyjątkiem gminy Fos-sur-Mer.

Departament Gard:

całe kantony: Bagnols-sur-Cèze, Pont-Saint-Esprit, Redessan, Roquemaure, Uzès, Villeneuve-lès-Avignon,

kanton Alès-2: gminy Belvézet, Bouquet, Fons-sur-Lussan, Lussan, Seynes, Vallérargues,

kanton Alès-3: gmina Castelnau-Valence,

kanton Beaucaire, z wyjątkiem gmin Bellegarde, Fourques,

kanton Marguerittes: gminy Manduel, Marguerittes, Poulx,

kanton Rousson: gminy Barjac, Méjannes-le-Clap, Saint-Jean-de-Maruéjols-et-Avéjan, Saint-Privat-de-Champclos, Tharaux.

Departament Alpes de Haute Provence:

całe kantony: Château-Arnoux-Saint-Auban, Forcalquier, Manosque (1–3), Oraison, Reillanne, Valensole,

kanton Digne-les-Bains-2, z wyjątkiem gmin Champtercier, Digne-les-Bains,

kanton Sisteron, z wyjątkiem gmin Authon, Saint-Geniez,

kanton Riez: gminy Bras-d'Asse, Le Castellet, Le Chaffaut-Saint-Jurson, Entrevennes, Estoublon, Mézel, Moustiers-Sainte-Marie, Puimichel, Puimoisson, Riez, Roumoules, Saint-Jeannet, Saint-Julien-d'Asse, Saint-Jurs,

kanton Seyne: gminy Claret, Melve, Sigoyer, Thèze, Valernes, Vaumeilh.

Departament Ardèche:

cały kanton Bourg-Saint-Andéol,

kanton Pouzin: gmina Rochemaure,

kanton Teil: gminy Alba-la-Romaine, Aubignas, Saint-Andéol-de-Berg, Saint-Maurice-d'Ibie, Saint-Thomé, Le Teil, Valvignères,

kanton Vallon-Pont-d'Arc: gminy Labastide-de-Virac, Orgnac-l'Aven, Saint-Remèze.

Departament Var:

całe kantony: Brignoles, Draguignan, Garde, Garéoult, Hyères, Ollioules, Saint-Cyr-sur-Mer, Saint-Maximin-la-Sainte-Baume, Seyne-sur-Mer (1 i 2), Solliès-Pont, Toulon (1–4),

kanton La Crau: gminy Hyères, La Crau,

kanton Flayosc, z wyjątkiem gmin Bargème, Bargemon, Brenon, Châteauvieux, Claviers, Comps-sur-Artuby, La Bastide, Le Bourguet, La Martre, La Roque-Esclapon, Trigance,

kanton Luc, z wyjątkiem gmin Collobrières, La Garde-Freinet,

kanton Vidauban, z wyjątkiem gminy: Le Muy.

Departament Hautes Alpes:

cały kanton Laragne-Montéglin,

kanton Serres: gminy Le Bersac, Bruis, Chanousse, L’Épine, Étoile-Saint-Cyrice, Eyguians, Lagrand, Méreuil, Montclus, Montjay, Montmorin, Montrond, Moydans, Nossage-et-Bénévent, Orpierre, Ribeyret, Rosans, Saint-André-de-Rosans, Sainte-Colombe, Sainte-Marie, Saint-Genis, Saléon, Savournon, Serres, Sorbiers, Trescléoux.

Departament Drôme:

całe kantony: Grignan, Tricastin, Montélimar-2,

kanton Dieulefit, z wyjątkiem gmin Bézaudun-sur-Bîne, Bourdeaux, Bouvières, Comps, Crupies, Félines-sur-Rimandoule, Francillon-sur-Roubion, Mornans, Le Poët-Célard, Les Tonils, Orcinas, Rochebaudin, Saou, Soyans, Truinas,

kanton Nyons et Baronnies, z wyjątkiem gminy Chaudebonne,

kanton Diois: gminy La Motte-Chalancon, Rottier,

kanton Montélimar-1: gminy Ancône, Montélimar, Savasse.

5.   Związek z obszarem pochodzenia

Specyfika obszaru

Obszar geograficzny tymianu „Thym de Provence” jest częścią terytorium powszechnie określanego Prowansją położonego na południowym wschodzie Francji.

Do najczęściej występujących rodzajów gleb należą gleby gliniasto-wapienne o różnym stopniu zwięzłości. Umożliwiają one wsiąkanie lub ściekanie deszczu i łatwe znikanie wody deszczowej. Gleby te bardzo często są kamieniste. Tego rodzaju otwarte, wapienne, suche i nasłonecznione tereny nazywane „garigami” są typowe dla Prowansji.

Obszar geograficzny charakteryzuje się również śródziemnomorskim klimatem odznaczającym się ciepłymi i suchymi latami oraz łagodnymi zimami. Okresy nasłonecznienia są znaczące i długie oraz charakteryzują się wiatrem północnym/północno-zachodnim (mistralem), okresowo częstym i długotrwałym, który utrzymuje niski poziom wilgotności. Zimy prowansalskie odznaczają się rzadkimi, zasadniczo krótkimi i mało intensywnymi okresami przymrozków.

Obszar geograficzny charakteryzuje się ponadto dużym zagęszczeniem dziko rosnącego tymianu fenolowego o znaczącej zawartości karwakrolu, tworzącego niemal czyste populacje, które rozprzestrzeniają się na powierzchniach o mniej lub bardziej okrągłym kształcie.

W oparciu o długą tradycję zbioru dziko rosnącego tymianu, który praktykuje się nadal, oraz dawne procesy suszenia, sortowania lub wiązania pęczków tymianu producenci z obszaru geograficznego rozwinęli szczególne umiejętności.

Producenci tymianu „Thym de Provence” zadbali o to, by tymian tworzący populacje, rosnący spontanicznie w stanie naturalnym na tym obszarze, był reprodukowany poprzez selekcję odmianową tymianów fenolowych, których olejek eteryczny zawiera ponad 15 % karwakrolu.

Ponadto na działkach uprawnych producenci ograniczają podlewanie, co zapewnia sposób produkcji zbliżony do warunków naturalnych.

Wykorzystywanie działek uprawnych jest ograniczone, ponieważ po przekroczeniu określonego wieku łodygi tymianu stają się zbyt grube, a stosunek masy liści do masy drewna (grubych łodyg) staje się niewystarczający. Jeżeli chodzi o tymian dziko rosnący, zbieracze umiejętnie oceniają wielkość roślin, które można zebrać, aby zapewnić ten sam efekt.

Ponadto producenci zwracają szczególną uwagę na to, aby zbiory były przeprowadzane na optymalnym etapie, jak również na wentylację tymianu podczas składowania przed przetwarzaniem lub suszeniem, z wykorzystaniem suchego klimatu panującego na obszarze geograficznym.

Jeżeli chodzi o przetwarzanie, umiejętności podmiotów polegają głównie na szybkim rozpoczęciu przetwarzania po zbiorze (suszenia w przypadku tymianu występującego w postaci suszonych liści i głębokiego mrożenia w przypadku tymianu występującego w postaci głęboko mrożonej).

Suszenie również stanowi ważny etap służący kontroli poziomu wilgotności, co umożliwia następnie manipulowanie produktem bez ponoszenia ryzyka pogorszenia jego stanu: jeżeli tymian „Thym de Provence” jest niewystarczająco suchy, nie będzie możliwe przeprowadzenie jego prawidłowego obierania (nie będzie można oddzielić łodyg od liści), a jeżeli jest zbyt suchy, podczas młócenia na łodygach pojawi się zbyt dużo uszkodzeń. Etap suszenia przeprowadza się z uwzględnieniem zewnętrznych warunków klimatycznych; etap ten wpływa na charakter produktu oraz jego wytrzymałość. Wiąże się on z prawdziwymi umiejętnościami oraz z wykorzystaniem specjalnych maszyn (ocena wzrokowa produktu świeżego, szczególny proces sortowania na partie itd.).

Wiązanie w pęczki również wymaga szczególnych umiejętności producentów, którzy oceniają poziom wilgotności ich produktu, aby ograniczyć utratę liści i obniżenie jakości. Umiejętności te stanowią niezbędną podstawę dla otrzymania oczekiwanego produktu końcowego.

Prowansalskie podmioty gospodarcze, dzięki ich specjalistycznemu wyposażeniu i doświadczeniu, stosują szczególnie skuteczne i rygorystyczne metody sortowania. Znajomość produktu pozwala im na określenie niezbędnych narzędzi zapewniających optymalne sortowanie tymianu, przy jednoczesnym wyeliminowaniu w jak największym stopniu cząstek niepożądanych.

Specyfika produktu

Tymian „Thym de Provence” odznacza się charakterystycznym aromatem oraz charakterystycznym i silnym smakiem – ciepłym i ostrym.

Wyróżnia się on spośród pozostałych tymianów, które w większości stanowią tzw. tymiany „łagodne” lub tymiany warzywne o czysto tymolowym chemotypie oraz o słabszym aromacie, jak również, w mniejszym stopniu, tymiany zawierające cyneol (Thymus mastichina L. cineolifera).

Inne cechy charakterystyczne wyróżniające tymian „Thym de Provence” są następujące: czystość, jednolitość liści, niemal całkowity brak zanieczyszczeń (w przypadku tymianu w liściach).

Jeżeli tymian wprowadza się do obrotu w pęczkach, są one regularne, posiadają odpowiedni kształt i odpowiednią liczbę liści.

Wspomniane właściwości przyczyniają się do ugruntowanej renomy tymianu „Thym de Provence”.

Związek przyczynowy

Dobra przepuszczalność gleb na obszarze geograficznym w połączeniu z warunkami temperaturowymi sprzyja spontanicznemu wzrostowi tymianu „Thym de Provence” oraz jego uprawie. Tymian „Thym de Provence”, aby mógł rosnąć w dobrych warunkach oraz rozwijać pełnię swojego aromatu, potrzebuje ciepła i nasłonecznienia, które zapewnia klimat występujący na obszarze geograficznym.

Wybrane tradycyjne odmiany właściwe dla tego klimatu sprzyjają wydzielaniu bardzo charakterystycznego olejku eterycznego bogatego w karwakrol, w którym wyczuwalne są ciepłe i ostre aromaty specyficzne dla tymianu „Thym de Provence”. Wysoki poziom karwakrolu w olejku eterycznym występującym w liściach wynika z przystosowania się rośliny do jej środowiska, które charakteryzuje się w szczególności występowaniem silnych letnich susz.

Kontrolowane nawadnianie umożliwia ograniczenie wzrostu traw (mającego wpływ na czystość produktu końcowego) oraz utrzymanie warunków charakteryzujących się niską wilgotnością, bliskich warunkom naturalnym.

Zbiór przeprowadzany przez producentów na optymalnym etapie wpływa na najlepsze wydzielanie aromatów, a także na czystość tymianu „Thym de Provence”.

Praktyki suszenia lub szybkiego głębokiego mrożenia po zbiorze oraz składowania z zapewnieniem wentylacji zapewniają otrzymanie tymianu o jednolitym kolorze i przyczyniają się do utrwalenia aromatów. Na tych kluczowych etapach istotną rolę odgrywa doświadczenie podmiotów zdobyte na obszarze, w szczególności umiejętność szybkiej oceny wzrokowej jakości świeżo zebranego produktu.

Czystość tymianu „Thym de Provence” zapewnia się dzięki umiejętnościom związanym z etapami obierania i sortowania, które odgrywają istotną rolę w eliminowaniu najgrubszej części łodyg oraz w ograniczaniu uszkodzeń.

Umiejętności, które wyrażają się poprzez eliminowanie grubych łodyg i ocenę wilgotności oraz wybór odpowiedniego momentu przeprowadzenia tej czynności, sprzyjają uzyskiwaniu regularnych pęczków tymianu „Thym de Provence” o odpowiednim kształcie i odpowiedniej liczbie liści.

W literaturze występują liczne wzmianki na temat występowania tymianu w Prowansji oraz szczególnych właściwości aromatycznych i smakowych tymianu „Thym de Provence”. Można je znaleźć w tekstach, począwszy od Pliniusza Starszego w I wieku aż po współczesnych autorów takich jak Marcel Pagnol (Les Bucoliques, Grasset, 1958). Tymian „Thym de Provence” stanowi filar dziedzictwa gastronomicznego Prowansji i jest na szeroką skalę wprowadzany do obrotu w różnych postaciach.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

https://www.inao.gouv.fr/fichier/CDC-IGP-ThymdeProvence.pdf


(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.