ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 236

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 59
30 czerwca 2016


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

II   Komunikaty

 

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Komisja Europejska

2016/C 236/01

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.8039 – Freudenberg/Vibracoustic) ( 1 )

1

2016/C 236/02

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.8049 – TPG Capital/Partners Group/TH Real Estate Portfolio) ( 1 )

1

2016/C 236/03

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.8041 – M&G/Anchorage/PHS Group Investment) ( 1 )

2

2016/C 236/04

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.8054 – 3i Group/Deutsche Alternative Asset Management/TCR Capvest) ( 1 )

2


 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Komisja Europejska

2016/C 236/05

Kursy walutowe euro

3

2016/C 236/06

Nowa strona narodowa obiegowych monet euro

4

 

Trybunał Obrachunkowy

2016/C 236/07

Sprawozdanie specjalne nr 14/2016 – Unijne inicjatywy polityczne i wsparcie finansowe na rzecz integracji Romów – w ostatnim dziesięcioleciu osiągnięto istotne postępy, potrzebne są jednak dodatkowe działania w terenie

5

 

INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

2016/C 236/08

Aktualizacja wykazu przejść granicznych, o których mowa w art. 2 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)

6

2016/C 236/09

Aktualizacja wzorów kart wydawanych przez ministerstwa spraw zagranicznych państw członkowskich akredytowanym członkom misji dyplomatycznych i przedstawicielstw konsularnych oraz członkom ich rodzin, o których to wzorach mowa w art. 20 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)

11

 

INFORMACJE DOTYCZĄCE EUROPEJSKIEGO OBSZARU GOSPODARCZEGO

 

Urząd Nadzoru EFTA

2016/C 236/10

Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z częścią I art. 1 ust. 2 protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczących pomocy państwa

21

2016/C 236/11

Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczących potencjalnej pomocy państwa dla Hurtigruten ASA na podstawie umowy świadczenia usług przewozu przybrzeżnego na lata 2012–2019

29

2016/C 236/12

Zawiadomienie ze strony Norwegii dotyczące dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów – Zawiadomienie o zaproszeniu do składania wniosków o koncesje na wydobycie ropy naftowej na norweskim szelfie kontynentalnym – procedura udzielania koncesji w obrębie wyznaczonych obszarów w 2016 r.

45


 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

 

Komisja Europejska

2016/C 236/13

Zaproszenie do składania wniosków w ramach wieloletniego programu prac w odniesieniu do przyznania pomocy finansowej w obszarze transeuropejskiej infrastruktury energetycznej w ramach instrumentu Łącząc Europę na lata 2014–2020 (Decyzja Komisji C(2016) 1587)

47

 

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

 

Komisja Europejska

2016/C 236/14

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.8094 – BNP Paribas Fortis Private Equity Belgium/Sofindev IV/DHAM/Novy International) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 )

48


 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

 


II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/1


Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.8039 – Freudenberg/Vibracoustic)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 236/01)

W dniu 22 czerwca 2016 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32016M8039. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.


30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/1


Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.8049 – TPG Capital/Partners Group/TH Real Estate Portfolio)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 236/02)

W dniu 23 czerwca 2016 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32016M8049. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.


30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/2


Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.8041 – M&G/Anchorage/PHS Group Investment)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 236/03)

W dniu 23 czerwca 2016 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32016M8041. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.


30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/2


Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa M.8054 – 3i Group/Deutsche Alternative Asset Management/TCR Capvest)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 236/04)

W dniu 24 czerwca 2016 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex (http://eur-lex.europa.eu/homepage.html?locale=pl) jako dokument nr 32016M8054. Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa.


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/3


Kursy walutowe euro (1)

29 czerwca 2016 r.

(2016/C 236/05)

1 euro =


 

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,1090

JPY

Jen

113,85

DKK

Korona duńska

7,4376

GBP

Funt szterling

0,82550

SEK

Korona szwedzka

9,4311

CHF

Frank szwajcarski

1,0854

ISK

Korona islandzka

 

NOK

Korona norweska

9,3065

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

27,114

HUF

Forint węgierski

316,95

PLN

Złoty polski

4,4261

RON

Lej rumuński

4,5253

TRY

Lir turecki

3,2157

AUD

Dolar australijski

1,4911

CAD

Dolar kanadyjski

1,4407

HKD

Dolar Hongkongu

8,6041

NZD

Dolar nowozelandzki

1,5565

SGD

Dolar singapurski

1,4951

KRW

Won

1 283,15

ZAR

Rand

16,6016

CNY

Yuan renminbi

7,3680

HRK

Kuna chorwacka

7,5273

IDR

Rupia indonezyjska

14 577,25

MYR

Ringgit malezyjski

4,4594

PHP

Peso filipińskie

52,106

RUB

Rubel rosyjski

71,0452

THB

Bat tajlandzki

39,028

BRL

Real

3,6216

MXN

Peso meksykańskie

20,7331

INR

Rupia indyjska

74,9693


(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.


30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/4


Nowa strona narodowa obiegowych monet euro

(2016/C 236/06)

Image

Obiegowe monety euro mają status prawnego środka płatniczego w całej strefie euro. W celu poinformowania ogółu społeczeństwa, a także podmiotów obracających monetami w ramach swojej działalności Komisja ogłasza opis wszystkich nowych wzorów monet euro (1). Zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 10 lutego 2009 r. (2) państwom członkowskim strefy euro oraz państwom, które zawarły układ monetarny z Unią Europejską przewidujący emisję monet euro, przysługuje prawo do emisji okolicznościowych obiegowych monet euro, przy czym emisja ta musi spełniać określone warunki, a w szczególności monety muszą mieć nominał 2 euro. Monety okolicznościowe mają parametry techniczne zwykłych obiegowych monet o nominale 2 euro, lecz na ich stronie narodowej znajduje się wzór okolicznościowy mający istotne symboliczne znaczenie dla danego państwa lub całej Europy.

Państwo emitujące : Hiszpania

Upamiętniany obiekt : Miejsca wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego Unesco – kościoły z czasów królestwa Asturii

Opis motywu : Na pierwszym planie przedstawiony jest kościół Santa María del Naranco. W górnej części wewnętrznego okręgu umieszczono zapisaną w formie półkola nazwę państwa emitującego „ESPAÑA”, a poniżej, po prawej stronie – rok emisji „2017”. Po lewej stronie wewnętrznego okręgu znajduje się znak mennicy.

Na zewnętrznym otoku monety umieszczonych jest dwanaście gwiazd flagi europejskiej.

Planowany nakład : 4 miliony

Data emisji :


(1)  Zob. Dz.U. C 373 z 28.12.2001, s. 1, zawierający odniesienie do wszystkich stron narodowych monet, które zostały wyemitowane w 2002 r.

(2)  Zob. konkluzje Rady ds. Gospodarczych i Finansowych z dnia 10 lutego 2009 r. i zalecenie Komisji z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących narodowych stron i emisji monet euro przeznaczonych do obiegu (Dz.U. L 9 z 14.1.2009, s. 52).


Trybunał Obrachunkowy

30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/5


Sprawozdanie specjalne nr 14/2016

„Unijne inicjatywy polityczne i wsparcie finansowe na rzecz integracji Romów – w ostatnim dziesięcioleciu osiągnięto istotne postępy, potrzebne są jednak dodatkowe działania w terenie”

(2016/C 236/07)

Europejski Trybunał Obrachunkowy zawiadamia o publikacji swojego sprawozdania specjalnego nr 14/2016 pt. „Unijne inicjatywy polityczne i wsparcie finansowe na rzecz integracji Romów – w ostatnim dziesięcioleciu osiągnięto istotne postępy, potrzebne są jednak dodatkowe działania w terenie”.

Sprawozdanie to dostępne jest na stronie internetowej Europejskiego Trybunału Obrachunkowego: http://eca.europa.eu, gdzie można zapoznać się z jego treścią lub pobrać je w formie pliku, oraz na stronie EU-Bookshop: https://bookshop.europa.eu.


INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/6


Aktualizacja wykazu przejść granicznych, o których mowa w art. 2 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (1)

(2016/C 236/08)

Publikacja wykazu przejść granicznych zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), opiera się na informacjach przekazanych Komisji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 39 kodeksu granicznego Schengen (tekst jednolity).

Oprócz publikacji w Dzienniku Urzędowym regularnie aktualizowane informacje dostępne są na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej do Spraw Wewnętrznych.

FRANCJA

Zmiana informacji opublikowanych w Dz.U. C 229 z 14.7.2015.

WYKAZ PRZEJŚĆ GRANICZNYCH

Granice powietrzne

(1)

Abbeville

(2)

Agen-la Garenne

(3)

Ajaccio-Campo dell’Oro

(4)

Albert-Bray

(5)

Amiens-Glisy

(6)

Angers-Marcé

(7)

Angoulême-Brie-Champniers

(8)

Annecy-Methet

(9)

Annemasse

(10)

Auxerre-Branches

(11)

Avignon-Caumont

(12)

Bâle-Mulhouse

(13)

Bastia-Poretta

(14)

Beauvais-Tillé

(15)

Bergerac-Roumanière

(16)

Besançon-la Vèze

(17)

Béziers-Vias

(18)

Biarritz-Bayonne-Anglet

(19)

Bordeaux-Mérignac

(20)

Brest-Guipavas

(21)

Brive-Souillac

(22)

Caen-Carpiquet

(23)

Calais-Dunkerque

(24)

Calvi-Sainte-Catherine

(25)

Cannes-Mandelieu

(26)

Carcassonne-Salvaza

(27)

Châlons-Vatry

(28)

Chambéry-Aix-les-Bains

(29)

Châteauroux-Déols

(30)

Cherbourg-Mauperthus

(31)

Clermont-Ferrand-Aulnat

(32)

Colmar-Houssen

(33)

Deauville-Saint-Gatien

(34)

Dijon-Longvic

(35)

Dinard-Pleurtuit

(36)

Dôle-Tavaux

(37)

Epinal-Mirecourt

(38)

Figari-Sud Corse

(39)

Grenoble-Saint-Geoirs

(40)

Hyères-le Palivestre

(41)

Issy-les-Moulineaux

(42)

La Môle

(43)

Lannion

(44)

La Rochelle-Laleu

(45)

Laval-Entrammes

(46)

Le Castelet

(47)

Le Havre-Octeville

(48)

Le Mans-Arnage

(49)

Le Touquet-Paris-Plage

(50)

Lille-Lesquin

(51)

Limoges-Bellegarde

(52)

Lognes-Emerainville

(53)

Lorient-Lann-Bihoué

(54)

Lyon-Bron

(55)

Lyon-Saint-Exupéry

(56)

Marseille-Provence

(57)

Metz-Nancy-Lorraine

(58)

Monaco-Héliport

(59)

Montbéliard-Courcelles

(60)

Montpellier-Méditérranée

(61)

Nantes-Atlantique

(62)

Nevers-Fourchambault

(63)

Nice-Côte d’Azur

(64)

Nîmes-Garons

(65)

Orléans-Bricy

(66)

Orléans-Saint-Denis-de-l’Hôtel

(67)

Paris-Charles de Gaulle

(68)

Paris-le Bourget

(69)

Paris-Orly

(70)

Pau-Pyrénées

(71)

Perpignan-Rivesaltes

(72)

Poitiers-Biard

(73)

Pontoise-Cormeillcs-en-Vexin, tymczasowe:

od 10 (środa) do 14 (niedziela) czerwca 2015 r. od 10:00 do 15:30

Tymczasowe otwarcie jest skuteczne w okresie trwania Międzynarodowego Salonu Lotniczego w Le Bourget; należy bowiem odciążyć połączenia spoza obszaru Schengen do portu lotniczego w Pontoise.

od 15 (poniedziałek) do 21 (niedziela) czerwca 2015 r. od 6:00 do 16:30

Tymczasowe otwarcie jest skuteczne w okresie, w którym zostaje otwarte połączenie sezonowe spoza obszaru Schengen (Quimper-Londres).

(74)

Quimper-Cornouailles, tymczasowo od dnia 19 maja do dnia 4 września 2016 r.

(75)

Rennes Saint-Jacques

(76)

Rodez-Marcillac

(77)

Rouen-Vallée de Seine

(78)

Saint-Brieuc-Armor

(79)

Saint-Etienne-Bouthéon

(80)

Saint-Nazaire-Montoir

(81)

Strasbourg-Entzheim

(82)

Tarbes-Ossun-Lourdes

(83)

Toulouse-Blagnac

(84)

Tours-Saint-Symphorien

(85)

Troyes-Barberey

(86)

Vichy-Charmeil

Granice morskie

(1)

Ajaccio

(2)

Bastia

(3)

Bayonne

(4)

Bonifacio

(5)

Bordeaux

(6)

Boulogne

(7)

Brest

(8)

Caen-Ouistreham

(9)

Calais

(10)

Calvi

(11)

Cannes-Vieux Port

(12)

Carteret

(13)

Cherbourg

(14)

Dieppe

(15)

Douvres

(16)

Dunkerque

(17)

Granville

(18)

Honfleur

(19)

La Rochelle-La Pallice

(20)

Le Havre

(21)

Les Sables-d’Olonne-Port

(22)

L’Ile-Rousse

(23)

Lorient

(24)

Marseille

(25)

Monaco-Port de la Condamine

(26)

Nantes-Saint-Nazaire

(27)

Nice

(28)

Port-de-Bouc-Fos/Port-Saint-Louis

(29)

Port-la-Nouvelle

(30)

Porto-Vecchio

(31)

Port-Vendres

(32)

Roscoff

(33)

Rouen

(34)

Saint-Brieuc (maritime)

(35)

Saint-Malo

(36)

Sète

(37)

Toulon

Granice lądowe

ze ZJEDNOCZONYM KRÓLESTWEM

(stałe połączenie przez kanał)

(1)

Gare d’Ashford International

(2)

Gare d’Avignon-Centre

(3)

Cheriton/Coquelles

(4)

Gare de Chessy-Marne-la-Vallée

(5)

Gare de Fréthun

(6)

Gare de Lille-Europe

(7)

Gare de Paris-Nord

(8)

Gare de St-Pancras International

(9)

Gare d’Ebbsfleet International

(10)

Gare TGV Haute-Picardie, dnia 1 lipca 2016 r.

z ANDORĄ

(1)

Pas de la Case-Porta

Lista wcześniejszych publikacji

 

Dz.U. C 316 z 28.12.2007, s. 1

 

Dz.U. C 134 z 31.5.2008, s. 16

 

Dz.U. C 177 z 12.7.2008, s. 9

 

Dz.U. C 200 z 6.8.2008, s. 10

 

Dz.U. C 331 z 31.12.2008, s. 13

 

Dz.U. C 3 z 8.1.2009, s. 10

 

Dz.U. C 37 z 14.2.2009, s. 10

 

Dz.U. C 64 z 19.3.2009, s. 20

 

Dz.U. C 99 z 30.4.2009, s. 7

 

Dz.U. C 229 z 23.9.2009, s. 28

 

Dz.U. C 263 z 5.11.2009, s. 22

 

Dz.U. C 298 z 8.12.2009, s. 17

 

Dz.U. C 74 z 24.3.2010, s. 13

 

Dz.U. C 326 z 3.12.2010, s. 17

 

Dz.U. C 355 z 29.12.2010, s. 34

 

Dz.U. C 22 z 22.1.2011, s. 22

 

Dz.U. C 37 z 5.2.2011, s. 12

 

Dz.U. C 149 z 20.5.2011, s. 8

 

Dz.U. C 190 z 30.6.2011, s. 17

 

Dz.U. C 203 z 9.7.2011, s. 14

 

Dz.U. C 210 z 16.7.2011, s. 30

 

Dz.U. C 271 z 14.9.2011, s. 18

 

Dz.U. C 356 z 6.12.2011, s. 12

 

Dz.U. C 111 z 18.4.2012, s. 3

 

Dz.U. C 183 z 23.6.2012, s. 7

 

Dz.U. C 313 z 17.10.2012, s. 11

 

Dz.U. C 394 z 20.12.2012, s. 22

 

Dz.U. C 51 z 22.2.2013, s. 9

 

Dz.U. C 167 z 13.6.2013, s. 9

 

Dz.U. C 242 z 23.8.2013, s. 2

 

Dz.U. C 275 z 24.9.2013, s. 7

 

Dz.U. C 314 z 29.10.2013, s. 5

 

Dz.U. C 324 z 9.11.2013, s. 6

 

Dz.U. C 57 z 28.2.2014, s. 4

 

Dz.U. C 167 z 4.6.2014, s. 9

 

Dz.U. C 244 z 26.7.2014, s. 22

 

Dz.U. C 332 z 24.9.2014, s. 12

 

Dz.U. C 420 z 22.11.2014, s. 9

 

Dz.U. C 72 z 28.2.2015, s. 17

 

Dz.U. C 126 z 18.4.2015, s. 10

 

Dz.U. C 229 z 14.7.2015, s. 5

 

Dz.U. C 341 z 16.10.2015, s. 19

 

Dz.U. C 84 z 4.3.2016, s. 2.


(1)  Zob. wykaz wcześniejszych publikacji zamieszczony na końcu niniejszej aktualizacji.


30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/11


Aktualizacja wzorów kart wydawanych przez ministerstwa spraw zagranicznych państw członkowskich akredytowanym członkom misji dyplomatycznych i przedstawicielstw konsularnych oraz członkom ich rodzin, o których to wzorach mowa w art. 20 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (1)

(2016/C 236/09)

Publikacja wzorów kart wydawanych przez ministerstwa spraw zagranicznych państw członkowskich akredytowanym członkom misji dyplomatycznych i przedstawicielstw konsularnych oraz członkom ich rodzin, o których to wzorach mowa w art. 20 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), opiera się na informacjach przekazanych Komisji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 39 kodeksu granicznego Schengen (tekst jednolity).

Oprócz publikacji w Dzienniku Urzędowym, aktualizowane co miesiąc informacje dostępne są na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej do Spraw Wewnętrznych.

SZWAJCARIA

Informacje zastępujące informacje opublikowane w Dz.U. C 133 z 1.5.2014

SPECJALNE DOKUMENTY POBYTOWE WYDAWANE PRZEZ MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH

Karty pobytowe (zezwolenia na pobyt) wydawane przez Federalny Departament Spraw Zagranicznych (DFAE):

Carte de légitimation « B » (à bande rose) : chefs de mission diplomatique, permanente ou spéciale, membres de la haute direction des organisations internationales et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „B“ (mit rosafarbigem Streifen): Missionschefs der diplomatischen, ständigen oder Spezialmissionen, leitende Beamte internationaler Organisationen und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „B“ (a banda rosa): Chefs de mission diplomatique, permanente ou spéciale, membres de la haute direction des organisations internationales et membres de famille qui jouissent du même statut;

Karta pobytowa „B” (z paskiem w kolorze różowym): szefowie misji dyplomatycznych, stałych lub specjalnych, wysocy urzędnicy organizacji międzynarodowych i członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « C » (à bande rose) : membres du personnel diplomatique des missions diplomatiques, permanentes ou spéciales, hauts fonctionnaires des organisations internationales et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „C“ (mit rosafarbigem Streifen): Mitglieder des diplomatischen Personals der diplomatischen, ständigen oder Spezialmissionen, Beamte internationaler Organisationen und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „C“ (a banda rosa): membri del personale diplomatico di missioni diplomatiche permanenti o speciali, funzionari di organizzazioni internazionali e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „C” (z paskiem w kolorze różowym): członkowie personelu dyplomatycznego misji dyplomatycznych, stałych lub specjalnych, wyżsi urzędnicy organizacji międzynarodowych i członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « D » (à bande bleue) : membres du personnel administratif et technique des missions diplomatiques, permanentes ou spéciales et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „D“ (mit blauem Streifen): Mitglieder des Verwaltungs- und technischen Personals der diplomatischen, ständigen oder Spezialmissionen und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „D“ (a banda blu): membri del personale amministrativo e tecnico di missioni diplomatiche permanenti o speciali e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „D” (z paskiem w kolorze niebieskim): członkowie personelu administracyjnego i technicznego misji dyplomatycznych, stałych lub specjalnych i członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « D » (à bande brune) : fonctionnaires de la catégorie professionnelle des organisations internationales et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „D“ (mit braunem Streifen): Beamte der Kategorie Berufspersonal internationaler Organisationen und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „D“ (a banda marrone): funzionari appartenenti alla categoria del personale di carriera di organizzazioni internazionali e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „D” (z paskiem w kolorze brązowym): urzędnicy zawodowego personelu organizacji międzynarodowych i członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « E » (à bande violette): membres du personnel de service des missions diplomatiques, permanentes et spéciales, fonctionnaires des services généraux des organisations internationales et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „E“ (mit violettem Streifen): Mitglieder des Dienstpersonals der diplomatischen, ständigen oder Spezialmissionen, Beamte der allgemeinen Dienste internationaler Organisationen und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „E“ (a banda viola): membri del personale di servizio di missioni diplomatiche permanenti e speciali, funzionari dei servizi generali di organizzazioni internazionali e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „E” (z paskiem w kolorze fioletowym): członkowie służby misji dyplomatycznych, stałych lub specjalnych, urzędnicy służb organizacji międzynarodowych i członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « F » (à bande jaune) : domestiques privés des membres des missions diplomatiques, permanentes ou spéciales et des postes consulaires de carrière et domestiques privés des fonctionnaires des organisations internationales / Legitimationskarte „F“ (mit gelbem Streifen): private Hausangestellte der Mitglieder der diplomatischen, ständigen oder Spezialmissionen und der von Berufs-Konsularbeamten geleiteten konsularischen Vertretungen sowie private Hausangestellte der Beamten internationaler Organisationen / Carta di legittimazione „F“ (a banda gialla): personale domestico privato di membri di missioni diplomatiche permanenti o speciali e di rappresentanze consolari dirette da funzionari consolari di carriera nonché personale domestico privato di funzionari di organizzazioni internazionali ;

Karta pobytowa „F” (z paskiem w kolorze żółtym): członkowie prywatnej służby domowej urzędników misji dyplomatycznych, stałych lub specjalnych, zawodowych urzędników konsularnych oraz członkowie prywatnej służby domowej urzędników organizacji międzynarodowych.

Carte de légitimation « G » (à bande turquoise) : fonctionnaires des organisations internationales (contrat de travail « court terme ») et membres de famille qui jouissent du même statut /Legitimationskarte „G“ (mit türkisem Streifen): Beamte internationaler Organisationen mit Arbeitsvertrag von begrenzter Dauer und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „G“ (a banda turchese): funzionari di organizzazioni internazionali con contratto di lavoro a durata determinata e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „G” (z paskiem w kolorze turkusowym): urzędnicy organizacji międzynarodowych zatrudnieni na czas określony (kontrakt krótkoterminowy) i członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « H » (à bande blanche) : collaborateurs non-fonctionnaires des missions diplomatiques permanentes ou spéciales, des consulats et des organisations internationales, ainsi que les personnes sans privilèges et immunités autorisées à accompagner les membres des missions diplomatiques, permanentes ou spéciales, des consulats et des organisations internationales. / Legitimationskarte “H” (mit weissem Streifen): Mitarbeiter ohne Beamtenstatus der diplomatischen, ständigen oder Spezialmissionen, der konsularischen Vertretungen und der internationalen Organisationen, sowie Personen ohne Privilegien und Immunitäten, die ermächtigt sind, Mitglieder der diplomatischen, ständigen oder Spezialmissionen, der konsularischen Vertretungen und der internationalen Organisationen zu begleiten. / Carta di legittimazione „H“ (a banda bianca): collaboratori senza statuto di funzionari di missioni diplomatiche permanenti o speciali, di consolati e di organizzazioni internazionali così come persone senza privilegi e immunità autorizzate a accompagnare membri di missioni diplomatiche permanenti o speciali, di consolati e di organizzazioni internazionali;

Karta pobytowa „H” (z paskiem w kolorze białym): pracownicy misji dyplomatycznych, stałych lub specjalnych, konsulatów lub organizacji międzynarodowych nieposiadający statusu urzędnika oraz osoby nieobjęte przywilejami i immunitetami, które mają prawo towarzyszyć członkom misji dyplomatycznych, stałych lub specjalnych, pracownikom konsulatów i organizacji międzynarodowych.

Carte de légitimation « I » (à bande olive) : membres du personnel non suisse du Comité international de la Croix-Rouge et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „I“ (mit olivem Streifen): Personal nicht schweizerischer Staatsangehörigkeit des Internationalen Komitees vom Roten Kreuz und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „I“ (a banda oliva): membri del personale non svizzero del Comitato internazionale della Croce Rossa e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „I” (z paskiem w kolorze oliwkowym): personel Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża nieposiadający obywatelstwa szwajcarskiego i członkowie rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « K » (à bande rose) : chefs de poste consulaire de carrière, fonctionnaires consulaires de carrière et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „K“ (mit rosafarbigem Streifen): Berufs-Postenchefs und Berufs-Konsularbeamte der konsularischen Vertretungen und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „K“ (a banda rosa): capiposto consolari di carriera e funzionari consolari di carriera di rappresentanze consolari e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „K” (z paskiem w kolorze różowym): zawodowi szefowie i urzędnicy konsularni oraz członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « K » (à bande bleue) : employés consulaires de carrière et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „K“ (mit blauem Streifen): Berufs-Konsularangestellte und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „K“ (a banda blu): impiegati consolari di carriera e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „K” (z paskiem w kolorze niebieskim): zawodowi pracownicy konsularni i członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « K » (à bande violette) : membres du personnel de service des représentations consulaires de carrière et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „K“ (mit violettem Streifen): Mitglieder des dienstlichen Hauspersonals von berufs-konsularischen Vertretungen und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „K“ (a banda viola): membri del personale di servizio di rappresentanze consolari di carriera e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „K” (z paskiem w kolorze fioletowym): członkowie służb zawodowych przedstawicielstw konsularnych i członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « K » (à bande blanche) : chefs de poste consulaire honoraire / Legitimationskarte „K“ (mit weissem Streifen): Honorar-Postenchefs von konsularischen Vertretungen / Carta di legittimazione „K“ (a banda bianca): capiposto onorari di rappresentanze consolari ;

Karta pobytowa „K” (z paskiem w kolorze białym): honorowi szefowie placówek konsularnych.

Carte de légitimation « L » (à bande de couleur sable) : membres du personnel non suisse de la Fédération internationale des Sociétés de la Croix-Rouge et du Croissant-Rouge et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte „L“ (mit sandfarbigem Streifen): Personal nicht schweizerischer Staatsangehörigkeit der Internationalen Gemeinschaft der Roten Kreuz- und Roten Halbmond-Gesellschaften und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di legittimazione „L“ (a banda color sabbia): membri del personale non svizzero della Federazione internazionale delle Società della Croce Rossa e della Mezzaluna Rossa e familiari che beneficiano dello stesso statuto ;

Karta pobytowa „L” (z paskiem w kolorze piaskowym): personel Międzynarodowej Federacji Towarzystw Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca nieposiadający obywatelstwa szwajcarskiego i członkowie rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « P » (à bande bleue) : personnel scientifique non suisse du CERN et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte « P » (mit blauem Streifen) : wissenschaftliches Personal des CERN nicht schweizerischer Staatsangehörigkeit und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di Legittimazione « P » (à banda blu) : personale scientifico non svizzero del CERN e familiari che beneficiano dello stesso statuto.

Karta pobytowa „P” (z paskiem w kolorze niebieskim): nieposiadający obywatelstwa szwajcarskiego członkowie personelu naukowego Europejskiego Ośrodka Badań Jądrowych (CERN) oraz członkowie ich rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « R » (à bande grise) : membres du personnel non suisse des organisations internationales quasi gouvernementales ou des autres organismes internationaux et membres de famille qui jouissent du même statut / Legitimationskarte « R » (mit grauem Streifen) : Personal nicht schweizerischer Staatsangehörigkeit von quasizwischenstaatlichen Organisation oder anderen internationalen Organen und Familienmitglieder, die den gleichen Status besitzen / Carta di Legittimazione « R » (a banda grigia) : membri del personale non svizzero di organizzazioni internazionali quasi intergovernative o di altri organismi internazionali e familiari che beneficiano dello stesso statuto.

Karta pobytowa typu „R” (z paskiem w kolorze szarym): nieposiadający obywatelstwa szwajcarskiego personel organizacji międzynarodowych quasi rządowych lub innych organizacji międzynarodowych oraz członkowie rodzin posiadający ten sam status.

Carte de légitimation « S » (à bande verte) : membres du personnel de nationalité suisse des missions diplomatiques, permanentes et spéciales, fonctionnaires de nationalité suisse des organisations internationales / Legitimationskarte „S“ (mit grünem Streifen): Mitglieder des Personals schweizerischer Staatsangehörigkeit der diplomatischen, ständigen und der Spezialmissionen, Beamte schweizerischer Staatsangehörigkeit internationaler Organisationen / Carta di legittimazione „S“ (a banda verde): membri del personale di nazionalità svizzera di missioni diplomatiche permanenti e speciali, funzionari di nazionalità svizzera di organizzazioni internazionali;

Karta pobytowa „S” (z paskiem w kolorze zielonym): posiadający obywatelstwo szwajcarskie personel misji dyplomatycznych, stałych lub specjalnych; posiadający obywatelstwo szwajcarskie urzędnicy organizacji międzynarodowych.

Karta pobytowa „B” wydawana przez Federalny Departament Spraw Zagranicznych (DFAE)

Ambasady i stałe misje dyplomatyczne: szef misji

Organizacje międzynarodowe: członek kadry kierowniczej wysokiego stopnia

Image

Posiadacz niniejszej karty posiada status dyplomatyczny.

Karta pobytowa „C” wydawana przez DFAE

Ambasady i stałe misje dyplomatyczne: członek personelu dyplomatycznego

Organizacje międzynarodowe: wysoki urzędnik

Image

Posiadacz niniejszej karty posiada status dyplomatyczny.

Karta pobytowa „D” wydawana przez DFAE

Ambasady i stałe misje dyplomatyczne: członek personelu administracyjnego i technicznego (AT)

Image

Posiadacz niniejszej karty posiada status dyplomatyczny, z wyjątkiem immunitetu sądowego w sprawach cywilnych i administracyjnych, który obowiązuje wyłącznie podczas sprawowania obowiązków służbowych.

Organizacje międzynarodowe: urzędnik zawodowego personelu

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym podczas sprawowania obowiązków służbowych.

Karta pobytowa „E” wydawana przez DFAE

Ambasady i stałe misje dyplomatyczne: członek służby misji lub pracownik zatrudniony lokalnie

Organizacje międzynarodowe: urzędnik służb organizacji

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym podczas sprawowania obowiązków służbowych.

Karta pobytowa „F” wydawana przez DFAE

Ambasady, stałe misje dyplomatyczne i organizacje międzynarodowe: członek prywatnej służby domowej członka personelu

Image

Posiadacz niniejszej karty nie jest objęty immunitetem sądowym.

Karta pobytowa „G” wydawana przez DFAE

Organizacje międzynarodowe: urzędnik zatrudniony na czas określony („urzędnik na kontrakcie krótkoterminowym”) lub członek personelu delegowanego

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym podczas sprawowania obowiązków służbowych.

Karta pobytowa „H” wydawana przez DFAE

Ambasady, konsulaty, stałe misje dyplomatyczne i organizacje międzynarodowe: osoba nieobjęta przywilejami ani immunitetami

Image

Posiadacz niniejszej karty nie jest objęty immunitetem sądowym i nie ma dostępu do szwajcarskiego rynku pracy.

Karta pobytowa „I” wydawana przez DFAE

Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (MKCK): pracownik MKCK

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym podczas sprawowania obowiązków służbowych. Nie przysługują mu przywileje celne.

Karty pobytowe „K” wydawane przez DFAE

Konsulaty – karta „K” czerwona: zawodowi szefowie i urzędnicy konsularni

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym podczas sprawowania obowiązków służbowych.

Konsulaty – karta „K” niebieska: zawodowi pracownicy konsularni

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym podczas sprawowania obowiązków służbowych.

Konsulaty – karta „K” fioletowa: członek służby misji lub pracownik zatrudniony lokalnie

Image

Posiadacz niniejszej karty nie jest objęty immunitetem sądowym.

Konsulaty – karta „K” biała: honorowy szef placówki konsularnej

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym wyłącznie w odniesieniu do sprawowanej funkcji konsularnej.

Karta pobytowa „L” wydawana przez DFAE

Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca (FISCR): pracownik FISCR

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym podczas sprawowania obowiązków służbowych. Nie przysługują mu przywileje celne.

Karta pobytowa „P” wydawana przez DFAE

Europejska Organizacja Badań Jądrowych (CERN): członek personelu naukowego CERN

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym podczas sprawowania obowiązków służbowych.

Karta pobytowa „R” wydawana przez DFAE

Nieposiadający obywatelstwa szwajcarskiego personel organizacji międzynarodowych quasi rządowych lub innych organizacji międzynarodowych oraz członkowie rodzin posiadający ten sam status

Image

Posiadacz niniejszej karty nie jest objęty immunitetem sądowym.

Karta pobytowa „S” wydawana przez DFAE

Niezależnie od sprawowanej funkcji w zagranicznym przedstawicielstwie lub organizacji międzynarodowej członek personelu posiadający obywatelstwo szwajcarskie otrzymuje, co do zasady, kartę pobytową „S”. Członkowie personelu ambasad i konsulatów posiadający obywatelstwo szwajcarskie i zatrudnieni lokalnie nie otrzymują karty pobytu. Posiadający obywatelstwo szwajcarskie urzędnicy organizacji międzynarodowych zatrudnieni na czas określony („urzędnicy na kontraktach krótkoterminowych”) nie otrzymują karty pobytu.

Ambasady i konsulaty: członek zawodowego personelu posiadający obywatelstwo szwajcarskie

Stałe misje dyplomatyczne: członek personelu posiadający obywatelstwo szwajcarskie

Organizacje międzynarodowe: urzędnik/pracownik posiadający obywatelstwo szwajcarskie

Image

Posiadacz niniejszej karty jest objęty immunitetem sądowym podczas sprawowania obowiązków służbowych.

Lista wcześniejszych publikacji

 

Dz.U. C 247 z 13.10.2006, s. 85

 

Dz.U. C 153 z 6.7.2007, s. 15

 

Dz.U. C 64 z 19.3.2009, s. 18

 

Dz.U. C 239 z 6.10.2009, s. 7

 

Dz.U. C 304 z 10.11.2010, s. 6

 

Dz.U. C 273 z 16.09.2011, s. 11

 

Dz.U. C 357 z 7.12.2011, s. 3

 

Dz.U. C 88 z 24.3.2012, s. 12

 

Dz.U. C 120 z 25.4.2012, s. 4

 

Dz.U. C 182 z 22.6.2012, s. 10

 

Dz.U. C 214 z 20.7.2012, s. 4

 

Dz.U. C 238 z 8.8.2012, s. 5

 

Dz.U. C 255 z 24.8.2012, s. 2

 

Dz.U. C 242 z 23.8.2013, s. 13

 

Dz.U. C 38 z 8.2.2014, s. 16

 

Dz.U. C 133 z 1.5.2014, s. 2

 

Dz.U. C 360 z 11.10.2014, s. 5

 

Dz.U. C 397 z 12.11.2014, s. 6

 

Dz.U. C 77 z 27.2.2016, s. 5

 

Dz.U. C 174 z 14.5.2016, s. 12.


(1)  Zob. wykaz wcześniejszych publikacji zamieszczony na końcu niniejszej aktualizacji.


INFORMACJE DOTYCZĄCE EUROPEJSKIEGO OBSZARU GOSPODARCZEGO

Urząd Nadzoru EFTA

30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/21


Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z częścią I art. 1 ust. 2 protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczących pomocy państwa

(2016/C 236/10)

Poprzez decyzję nr 489/15/COL, zamieszczoną w autentycznej wersji językowej na stronach następujących po niniejszym streszczeniu, Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) poinformował władze norweskie o swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z częścią I art. 1 ust. 2 protokołu 3 do Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do przedmiotowego środka pomocy.

Zainteresowane strony mogą zgłaszać uwagi na temat przedmiotowego środka pomocy, w terminie jednego miesiąca od daty publikacji na adres:

EFTA Surveillance Authority

Registry

Rue Belliard 35/Belliardstraat 35

1040 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

Otrzymane uwagi zostaną przekazane władzom norweskim. Zainteresowane strony zgłaszające uwagi mogą wystąpić z odpowiednio uzasadnionym pisemnym wnioskiem o objęcie ich tożsamości klauzulą poufności.

STRESZCZENIE

Procedura

Władze norweskie zgłosiły program regionalnie zróżnicowanych składek na ubezpieczenia społeczne 2014–2020 zgodnie z częścią I art. 1 ust. 3 protokołu 3 pismem z dnia 13 marca 2014 r. (1). Na podstawie tego zgłoszenia i przekazanych później informacji (2) Urząd zatwierdził zgłoszony program pomocy swoją decyzją nr 225/14/COL z dnia 18 czerwca 2014 r.

Wyrokiem z dnia 23 września 2015 r. w sprawie E-23/14 Kimek Offshore AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (3) Trybunał EFTA unieważnił częściowo decyzję Urzędu.

W piśmie z dnia 15 października 2015 r. (4) Urząd zwrócił się do władz Norwegii o informacje. W piśmie z dnia 6 listopada 2015 r. (5) władze norweskie odpowiedziały na wezwanie do udzielenia informacji.

Opis środka

Celem ogólnym systemu zróżnicowanych składek na zabezpieczenie społeczne jest ograniczenie wyludniania się najmniej zamieszkałych regionów Norwegii lub zapobieżenie mu poprzez pobudzanie zatrudnienia. Program pomocy operacyjnej kompensuje koszty zatrudnienia poprzez obniżenie stawek składek na ubezpieczenie społeczne w określonych obszarach geograficznych. Zasadniczo wysokość pomocy różni się w zależności od obszaru geograficznego, w którym dany podmiot gospodarczy jest zarejestrowany. Norweskie przepisy nakładają na przedsiębiorstwa wymóg rejestrowania podjednostek dla każdej wykonywanej przez nie odrębnej działalności gospodarczej (6). Jeżeli dane przedsiębiorstwo wykonuje różne typy działalności gospodarczej, wymagane jest zarejestrowanie odrębnych podjednostek. Ponadto poszczególne jednostki muszą być zarejestrowane, jeśli ich działalność wykonywana jest w różnych lokalizacjach geograficznych.

W drodze odstępstwa od wspomnianej zasady dotyczącej rejestracji, system ten ma również zastosowanie do przedsiębiorstw zarejestrowanych poza obszarem kwalifikującym się do programu, kiedy zatrudniają one pracowników do pracy na obszarze kwalifikującym się oraz gdy ich pracownicy prowadzą działalność obwoźną na obszarze kwalifikującym się (do celów niniejszej decyzji zwane jest to „usługami obwoźnymi”). Przedmiotową decyzją odstępstwo to objęto postępowaniem wyjaśniającym. Krajową podstawę prawną programu stanowi sekcja 23-2 krajowej ustawy o ubezpieczeniach (7). Krajową podstawę prawną odstępstwa stanowi sekcja 1 ust. 4 decyzji Parlamentu Norweskiego nr 1482 z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawie ustalania stawek podatkowych itd. na podstawie krajowej ustawy o ubezpieczeniach.

Odstępstwo ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy pracownik spędza co najmniej połowę dni pracy na obszarze kwalifikującym się. Ponadto obniżona stawka ma zastosowanie jedynie w odniesieniu do części pracy, która jest wykonywana na tym obszarze.

Ocena środka

Urząd musi ocenić, czy zwolnienie jest zgodne z funkcjonowaniem Porozumienia EOG na podstawie jego art. 61 ust. 3 lit. c) zgodnie z wytycznymi Urzędu w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014–2020 („wytyczne w sprawie pomocy regionalnej”) (8).

Pomoc regionalna może stanowić skuteczne wsparcie dla rozwoju gospodarczego na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania jedynie wtedy, gdy przyznawana jest, aby przyciągnąć dodatkowe inwestycje lub działalność gospodarczą na te obszary (9). Regionalna pomoc operacyjna może podlegać art. 61 ust. 3 lit. c) EOG jedynie wtedy, gdy przyznawana jest w celu zaradzenia szczególnym lub stałym problemom, z którymi borykają się przedsiębiorstwa w regionach znajdujących się w niekorzystnym położeniu (10).

Nie ulega wątpliwości, że zasięg geograficzny programu jako takiego ograniczony jest do regionów znajdujących się w niekorzystnym położeniu. Zakres niniejszej decyzji ogranicza się do odstępstwa. Powstaje pytanie, czy przepis, który stanowi, że przedsiębiorstwa zarejestrowane poza objętymi programem regionami znajdującymi się w niekorzystnym położeniu mogą korzystać z pomocy w ramach programu w zakresie, w jakim prowadzą działalność gospodarczą w regionach znajdujących się w niekorzystnym położeniu, jest zgodny z zasadami pomocy państwa. Innymi słowy, czy przedmiotowe odstępstwo stanowi remedium na szczególne lub stałe problemy, z którymi zmagają się przedsiębiorstwa w regionach znajdujących się w niekorzystnym położeniu?

Norweskie władze powinny udowodnić istnienie ryzyka wyludnienia w przypadku braku odstępstwa (11). Norweskie władze zwróciły uwagę na korzyści dla lokalnych przedsiębiorstw wynikające z odstępstwa. Mogą one mieć dostęp do wykwalifikowanej siły roboczej po niższych kosztach, co w innym przypadku nie byłoby możliwe. Ponadto odstępstwo prowadzi do zwiększonej konkurencji między usługami obwoźnymi na kwalifikujących się obszarach, co z kolei jest korzystne dla lokalnych przedsiębiorstw (innych niż te świadczące usługi obwoźne), jako że niższe koszty usług obwoźnych oznaczają, iż prowadzenie działalności gospodarczej w obszarze kwalifikowalnym staje się bardziej atrakcyjne i korzystniejsze. Pomoc w ramach programu jest instrumentem pośrednim w tym sensie, że jest stosowana w celu obniżenia kosztów zatrudnienia pracowników, jako sposób na ograniczenie wyludniania się obszaru lub zapobieżenie mu. Opiera się ona na założeniu, że rynek pracy jest najważniejszym czynnikiem wpływającym na wybór miejsca zamieszkania.

Władze norweskie twierdziły również, że firmy zarejestrowane poza obszarem kwalifikującym się będą okazjonalnie zatrudniać pracowników z obszarów kwalifikujących się. Tym samym przedsiębiorstwa te zapewnią miejsca pracy, które, chociaż będą miały przejściowy charakter, przyczynią się jednak do wzrostu dochodów z płac na kwalifikujących się obszarach. Będzie to także pobudzało działalność gospodarczą. Ponadto władze norweskie twierdzą, że pracownicy, którzy czasowo przebywają na kwalifikującym się obszarze, będą kupować lokalne towary i usługi, a tym samym wspierać lokalną gospodarkę. Dotyczy to w szczególności osób dojeżdżających do miejsca pracy, zwłaszcza na krótki lub średni okres, ponieważ będą one prawdopodobnie zakwaterowane w hotelach, będą korzystać z restauracji itd. Władze norweskie oszacowały kwotę pomocy wynikającej z odstępstwa na dwa procent całkowitej kwoty pomocy w 2015 r., podkreślają jednak, że te szacunki nie są pewne. Te dwa procent przekłada się na około 19 mln EUR (12). Urząd zwraca się do władz Norwegii o bardziej szczegółowe informacje na temat finansowych skutków odstępstwa.

Niezależnie od powyższych uwag o charakterze ogólnym, władze norweskie nie wykazały, że istnieje ryzyko wyludnienia w danym regionie w przypadku braku odstępstwa. Zdaniem Urzędu, aby dany środek spełniał wymogi wytycznych w sprawie pomocy regionalnej, jego skutki muszą być większe niż marginalny wzrost możliwości czasowego zatrudnienia i wydatków na kwalifikującym się obszarze. Na tej podstawie Urząd zwraca się do władz Norwegii o więcej informacji, które wykażą istnienie ryzyka wyludnienia w przypadku braku odstępstwa.

Odnośnie do wpływu przedmiotowego odstępstwa na konkurencję i wymianę handlową, władze norweskie argumentują, że odstępstwo stworzy równe warunki konkurencji dla wszystkich przedsiębiorstw działających na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, jako że stosuje się ono jednakowo do każdego przedsiębiorstwa w EOG. W rezultacie gwarantuje ono uniknięcie nadmiernych negatywnych skutków dla konkurencji. Zdaniem Urzędu jest to pozytywny element w świetle pkt 3 i 53 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej. Jednakże przedsiębiorstwa zarejestrowane w obrębie obszaru kwalifikującego się mogą generalnie być narażone na większe trudności niż przedsiębiorstwa, które po prostu tymczasowo wysyłają swoich pracowników do pracy na tym obszarze. Władze norweskie twierdzą, że przedsiębiorstwa zarejestrowane poza obszarem kwalifikującym się mogą mieć mniej korzystne warunki konkurencji w stosunku do przedsiębiorstw miejscowych, ze względu m.in. na koszty transportu i zakwaterowania personelu. Norweskie władze nie przedstawiły żadnych danych ani dalszych argumentów na poparcie tego twierdzenia. Urząd wzywa władze norweskie do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień, dlaczego odstępstwo nie oznacza nadmiernych negatywnych skutków dla konkurencji i do przedstawienia dalszych informacji, aby uzasadnić swoje stanowisko.

Władze norweskie podkreśliły, że oczywiste jest, iż odstępstwo wywołuje efekt zachęty. Efekt zachęty związany z pomocą nie może opierać się jedynie na przypuszczeniach. Chociaż nie jest konieczne dostarczenie dowodów na to, że pomoc w ramach programu stanowi dla każdego beneficjenta indywidualną zachętę do wykonywania działalności, której w innych warunkach by się nie podjął, efekt zachęty musi być poparty co najmniej rzetelną teorią ekonomiczną. Nie wystarczy tu odnieść się do domniemanej oczywistości. O ile prawdą jest, że odstępstwo dla przedsiębiorstw zarejestrowanych poza obszarami kwalifikującymi się obniża koszty pracy związane z usługami obwoźnymi na kwalifikujących się obszarach, władze norweskie nie dostarczyły dowodów lub argumentów mogących dowieść, że istnieje prawdopodobieństwo, iż w przypadku braku odstępstwa poziom działalności gospodarczej na danym obszarze byłby znacznie ograniczony z uwagi na problemy, którym odstępstwo ma zaradzić (13).

Władze Norwegii wyjaśniły, że przedsiębiorstwa realizujące usługi obwoźne mogą, w pewnym zakresie, rejestrować na obszarze kwalifikującym się podjednostki. Co więcej, są do tego zobowiązane, jeżeli co najmniej jeden pracownik wykonuje pracę na rzecz jednostki macierzystej na innym obszarze, a przedsiębiorstwo może tam być odwiedzane.

Władze norweskie twierdzą, że w przypadku braku odstępstwa dla usług obwoźnych na obszarze kwalifikującym się doszłoby do nieuzasadnionego nierównego traktowania w zależności od tego, czy przedsiębiorstwo świadczące usługi ustanowiło podjednostkę na obszarze kwalifikującym się.

Po pierwsze, dla Urzędu nie jest jasne, co oznacza wymóg stanowiący, że „co najmniej jeden pracownik wykonuje pracę na rzecz jednostki macierzystej na innym obszarze, a przedsiębiorstwo może tam być odwiedzane”. W związku z tym Urząd zwraca się do władz norweskich o wyjaśnienie tej kwestii.

Po drugie, zasada równego traktowania jest ogólną zasadą prawa EOG. Jednakże nie może to samo w sobie stanowić podstawy do uzasadnienia odstępstwa. Odstępstwo musi być zgodne z funkcjonowaniem Porozumienia EOG.

Podsumowując, wobec braku odpowiednich informacji, jak opisano powyżej, Urząd ma wątpliwości co do zgodności przedmiotowego odstępstwa z funkcjonowaniem Porozumienia EOG.

EFTA SURVEILLANCE AUTHORITY DECISION

No 489/15/COL

of 9 December 2015

opening a formal investigation into the exemption rule for ambulant services under the scheme on differentiated social security contributions 2014-2020

(Norway)

The EFTA Surveillance Authority (‘the Authority’),

HAVING REGARD to:

the Agreement on the European Economic Area (‘the EEA Agreement’), in particular to Article 61,

Protocol 26 to the EEA Agreement,

the Agreement between the EFTA States on the Establishment of a Surveillance Authority and a Court of Justice (‘the Surveillance and Court Agreement’), in particular to Article 24,

Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement (‘Protocol 3’), in particular to Article 1(2) of Part I and Articles 4(4) and 6(1) of Part II,

Whereas:

I.   FACTS

1.   Procedure

(1)

The Norwegian authorities notified the regionally differentiated social security contributions scheme 2014-2020 pursuant to Article 1(3) of Part I of Protocol 3 by letter of 13 March 2014 (14). On the basis of that notification and information submitted thereafter (15), the Authority approved the notified aid scheme by its Decision No 225/14/COL of 18 June 2014.

(2)

By its judgment of 23 September 2015 in case E-23/14 Kimek Offshore AS v ESA  (16) the EFTA Court annulled, in part, the Authority's decision.

(3)

By letter dated 15 October 2015 (17), the Authority requested information from the Norwegian authorities. By letter dated 6 November 2015 (18), the Norwegian authorities replied to the information request.

2.   The scheme as such is not the subject of the formal investigation

(4)

By its judgment the EFTA Court partly annulled the Authority's decision approving the aid scheme. The aid scheme as such is not subject to the renewed scrutiny carried out by the Authority in the present formal investigation. The subject of this formal investigation is merely the part of the scheme (an exemption rule for ambulant services) for which the Authority's approval was annulled.

3.   The scheme

3.1    Objective

(5)

The objective of the general scheme on differentiated social security contributions as such is to reduce or prevent depopulation in the least inhabited regions in Norway, by stimulating employment. The operating aid scheme offsets employment costs by reducing the social security contribution rates in certain geographical areas. As a main rule, the aid intensitites vary according to the geographical area in which the business unit is registered. The rules on registration are explained in greater detail below.

3.2    National legal basis

(6)

The national legal basis for the scheme as such is Section 23-2 of the National Insurance Act (19). This provision sets out the employer's general obligation to pay social security contributions calculated on the basis of gross salary paid to the employee. According to paragraph 12 of that section, the Norwegian Parliament may adopt regionally differentiated rates, as well as specific provisions for undertakings within certain sectors. Thus, it is the National Insurance Act, in conjunction with the annual decisions of the Norwegian Parliament, that forms the national legal basis for the scheme.

(7)

For further detail on the aid scheme as such, reference is made to the Authority's Decision No 225/14/COL.

3.3    Rules on registration

(8)

As a main rule, aid eligibility depends on whether a business is registered in the eligible area. As noted above, the main rule of the scheme is that aid intensities vary according to the geographical area in which the business is registered.

(9)

Norwegian law requires undertakings to register sub-units for each separate business activity performed (20). If an undertaking performs different kinds of business activities, separate sub-units must be registered. Moreover, separate units must be registered if the activities are performed in different geographical locations.

(10)

According to the Norwegian authorities, the ‘separate business activitiy’ criterion is met when at least one employee carries out work for the parent unit in a separate area, and the undertaking may be visited there. Each sub-unit forms its own basis for the calculation of the differentiated social security contribution, depending on their registered location. Thus, an undertaking registered outside the area eligible for aid under the scheme will be eligible for aid if, and in so far as, its economic activities are performed within a sub-unit located within the eligible area.

3.4    Ambulant services – the measure under scrutiny

(11)

By way of exemption from the main rule on registration, the scheme also applies to undertakings registered outside the eligible area where they hire out workers to the eligible area and where their employees are engaged in mobile activities within the eligible area (for the purposes of this decision, this is referred to as ‘ambulant services’). This is the exemption rule under scrutiny in the decision at hand. The national legal basis for that exemption is provided for by section 1(4) of the Norwegian Parliament's Decision No 1482 of 5 December 2013 on determination of the tax rates etc. under the National Insurance Act for 2014.

(12)

The exemption applies only when the employee spends half or more of his working days in the eligible area. Further, the reduced rate is only applicable for the part of the work carried out there. As a principal rule, the tax registration period is one calendar month.

(13)

This entails that if an employee of an Oslo-registered entity (Oslo is in Zone 1, an ineligible zone, where the rate therefore is the standard 14,1 %) completes 60 % of his work one calendar month in Vardø (which is in Zone 5 where the applicable rate is 0 %) and the rest in Oslo, the undertaking will be eligible for the zero-rate on the salary to be paid for the work carried out in Vardø, but not for the work carried out in Oslo.

4.   The judgment of the EFTA Court

(14)

The EFTA Court annuled the Authority's decision in so far as it closed the preliminary investigation as regards the aid measure in section 1(4) of the Norwegian Parliament's Decision No 1482 of 5 December 2013 on determination of the tax rates etc. under the National Insurance Act for 2014. Section 1(4) is drafted in such a way as to conflate, together with the exemption rule (which is the subject of the present decision), an anti-circumvention measure designed to prevent undertakings from claiming aid under the scheme by virtue of simply registering their business within an area with a lower rate of social security contributions, even if they then proceed to conduct ambulatory activities or hire out their employees to work in an area with a higher rate. The anti-circumvention measure is not subject to the present procedure (21).

5.   Comments by the Norwegian authorities

(15)

The Norwegian authorities argue that the exemption rule for ambulant services is compatible with the functioning of the EEA Agreement on the basis of its Article 61(3)(c) and that it is in line with the Authority's Guidelines on Regional State Aid for 2014-2020 (the RAG) (22).

(16)

The Norwegian authorities have explained that the exemption rule accounts for about two percent of the total aid granted under the scheme for 2015. They stress that this calculation is based on uncertain estimates.

(17)

The Norwegian authorities have explained that in Norway, access to employment is the most influential factor when it comes to peoples' choice of residence. The social security contribution is as a main rule calculated on the basis of the rate applicable in the zone in which the employer is considered to carry out business activity. This rule is based on the premise that only undertakings performing economic activity in the eligible area should receive aid, and only to the extent that they are performing business activities in that area. This is a fundamental premise for the aid scheme.

(18)

Where a company is registered, is not, and should not be, decisive. There are many sectors that frequently provide ambulant services. As an example, it would be too burdensome to require all construction firms to register their activities locally wherever they were to carry out work in order to be eligible for reduced social security rates. Neither Article 61(3)(c) nor the RAG or the GBER (23) contain requirements on where regional aid beneficiaries need to be registered. A formalistic approach where the registered location of the beneficiary is decisive in all cases has no basis in Article 61(3)(c). To the contrary, it would be difficult to reconcile with the RAG which focusses on whether the aid promotes economic activity in disadvantaged areas and not whether beneficiaries are registered within the area covered by the scheme. The underlying realities, i.e. whether the undertaking carries out economic activity within the eligible area, should be decisive. Furthermore, undertakings performing ambulant services can to some extent register sub-units in the eligible area. In the absence of the exemption rule for ambulant serices in the eligible area, there would be an unjustified difference in treatment depending on whether the service providing undertaking had established a sub-unit in the eligible area.

(19)

The Norwegian authorities contend that the exemption rule contributes to an objective of common interest in a number of ways. They firstly note that undertakings in the eligible area can access, at a lower cost, specialised labour that would otherwise not be available. Secondly, the rule leads to increased competition between ambulant services in eligible areas. This is beneficial for local undertakings, other than those providing ambulant services, as lower costs for ambulant services make it more attractive and more profitable to run a business in the eligible area. Thirdly, employees with a temporal stay in the eligible area will buy local goods and services and thereby contribute to the local economy. This applies in particular to employees commuting to the location especially in the short or medium term as they are likely to stay in hotels, eat in restaurants etc. Fourthly, undertakings located in central areas may also hire personnel residing in the area where the ambulant services are performed. Even if the jobs are temporary in nature, they will contribute to increased wage income in the eligible regions, which also stimulates economic activity. Finally, undertakings registered outside the eligible zone may have a competitive disadvantage compared to local firms due to i.a. costs of transporting and lodging of personnel.

(20)

In the view of the Norwegian authorities, it is evident that the exemption rule has an incentive effect as it reduces labour costs for ambulant services.

(21)

Finally, the Norwegian authorities stress that the exemption rule creates a level playing field for all undertakings active in the disadvantages areas. The rule applies equally to any EEA-based undertaking. This ensures that undue adverse effects on competition are avoided.

II.   ASSESSMENT

1.   The presence of state aid

(22)

Article 61(1) of the EEA Agreement reads as follows:

Save as otherwise provided in this Agreement, any aid granted by EC Member States, EFTA States or through State resources in any form whatsoever which distorts or threatens to distort competition by favouring certain undertakings or the production of certain goods shall, in so far as it affects trade between Contracting Parties, be incompatible with the functioning of this Agreement.

(23)

This implies that a measure constitutes state aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement if the following conditions are cumulatively fulfilled: (i) there must be an intervention by the state or through state resources, (ii) that intervention must confer a selective economic advantage on the recipients, (iii) it must be liable to affect trade between EEA States and (iv) it must distort or threathen to distort competition.

(24)

In Decision No 225/14/COL, the Authority concluded that the scheme on differentiated social security contributions 2014-2020 constitutes an aid scheme. The Authority refers to its reasoning in paragraphs 68-74 of that decision. The exemption rule for ambulant services is part of the provisions providing for that aid scheme. It increases the scope of the scheme in the sense that it widens the circle of potential beneficiaries to undertakings that are not registered in the eligible areas. As with the other aid granted under the scheme, extending the scheme to the undertakings registered outside of the eligible areas results in state resources conferring selective advantages on undertakings. These advantages are liable to affect trade and distort competition.

2.   Procedural requirements

(25)

Pursuant to Article 1(3) of Part I of Protocol 3: ‘the EFTA Surveillance Authority shall be informed, in sufficient time to enable it to submit its comments, of any plans to grant or alter aid. … The State concerned shall not put its proposed measures into effect until the procedure has resulted in a final decision’.

(26)

The Norwegian authorities implemented the exemption rule after the Authority approved it by Decision No 225/14/COL. With the annulment of the Authority's approval of the rule by the EFTA Court, the aid has become unlawful.

3.   Compatibility of the aid

(27)

The Authority must assess whether the exemption rule is compatible with the functioning of the EEA Agreement on the basis of its Article 61(3)(c) in line with the RAG.

(28)

The exemption rule for ambulant services entitles undertakings that are not registered in the eligible area to benefit from reduced social security charges when and to the extent that they carry out economic activities in the registered area. Neither Article 61(3)(c) EEA nor the RAG (nor the regional aid rules in the GBER) formally require that regional aid beneficiaries are registered in the assisted areas.

(29)

Regional aid can be effective in promoting the economic development of disadvantaged areas only if it is awarded to induce additional investment or economic activity in those areas (24). Regional operating aid can only fall under Article 61(3)(c) EEA if it is awarded to tackle specific or permanent handicaps faced by undertakings in disadvantaged regions (25).

(30)

There is no question that the geographical scope of the scheme as such is restricted to disadvantaged regions. The scope of this decision is limited to the exemption rule. The question is whether that rule, which entails that undertakings registered outside the disadvantaged regions covered by the scheme can benefit from aid under the scheme to the extent that they carry out economic activities in the disadvantaged regions is compatible with the state aid rules. In other words, does the exemption rule tackle specific or permanenet handicaps faced by undertakings in the disadvantaged regions?

(31)

It is for the Norwegian authorities to demonstrate the risk of depopulation in the absence of the exemption rule (26). The Norwegian authorities have underlined the benefits of the exemption rule for local undertakings. They can access, at a lower cost, specialised labour that would otherwise not be available. Moreover, the exemption rule leads to increased competition between ambulant services in the eligible areas, which again is beneficial for local undertakings (other than those providing ambulant services) since lower costs for ambulant services make it more attractive and more profitable to run a business in the eligible area. The use of aid under the scheme is an indirect tool in the sense that it is used to reduce the cost of employing workers as a measure to reduce or prevent depopulation. The idea is that the labour market is the most important factor influencing where people live.

(32)

The Norwegian authorities have further argued that the firms registered outside the eligible area occasionally will hire workers in the eligible areas. Thereby the firms will provide jobs that, although of a more temporary nature, will nevertheless contribute to increased wage income in the eligible regions. This also stimulates economic activity. The Norwegian authorities furthermore argue that employees who temporarily stay in the eligible area will buy local goods and services and thereby contribute to the local economy. This applies in particular to employees commuting to the location especially on short or medium term as they are likely to stay in hotels, eat in restaurants, etc. The Norwegian authorities have estimated the amount of aid resulting from the exemption rule to be two percent of the total aid for 2015 which they stress is an uncertain estimate. Two percent amounts to approximately EUR 19 million (27). The Authority invites the Norwegian authorities to provide more precise information about the financial effect of the rule.

(33)

Apart from the above remarks of a general nature, the Norwegian authorities have not demonstrated the risk of depopulation of the relevant area in the absence of the exemtion rule. It is the view of the Authority that a measure, in order to meet the requirements of the RAG, must have effects exceeding a marginal increase of temporary employment possibilities and spending in the eligible area. On this basis, the Authority invites the Norwegian authorities to provide more information to demonstrate the risk of depopulation in the absence of the exemption rule.

(34)

In terms of effect on competition and trade of the exemption rule, the Norwegian authorities argue that the exemption rule creates a level playing field for all undertakings active in the disadvantaged areas as it applies equally to any EEA-based undertaking. The consequence is that it ensures that undue adverse effects on competition are avoided. It is the view of the Authority that this is a positive feature in light of paras. 3 and 53 of the RAG. However, the undertakings registered within the eligible area may, in general, face more permanent difficulties than the undertakings that merely send their employees to work in the area on a non-permanent basis. The Norwegian authorities argue that undertakings registered outside the eligible zone may have a competitive disadvantage compared to local firms due to i.a. costs of transporting and lodging of personnel. The Norwegian authotities have not presented any data or further reasoning to back up this assumption. The Authority invites the Norwegian authorities to further clarify why it is that the exemption rule does not have undue adverse effects on competition and to submit further information to back this up.

(35)

The Norwegian authorities have stressed that it is evident that the exemption rule has an incentive effect. Incentive effect of an aid cannot merely be assumed. While it is not necessary to provide individual evidence that aid under a scheme provides each beneficiary with an incentive, on an individual basis, to carry out an activity it would not otherwise have carried out, the incentive effect must, at the least, be based on sound economic theory. It is not sufficient merely to refer to an alleged obviousness. While it is true that the exemption rule for companies registered outside the eligible areas reduces labour costs for ambulant services in the eligible areas, the Norwegian authorities have not provided evidence or arguments to the effect that it is likely that, in the absence of aid, the level of economic activity in the area would be significantly reduced due to the problems that the aid is intended to address (28).

(36)

The Norwegian authorities have explained that undertakings performing ambulant services to some extent can register sub-units in the eligible area. Moreover, they are required to do so when at least one employee carries out work for the parent unit in a separate area, and the undertaking may be visited there.

(37)

The Norwegian authorities argue that in the absence of the exemption rule for ambulant services in the eligible area, there would be an unjustified difference in treatment depending on whether the service providing undertaking had established a sub-unit in the eligible area.

(38)

Firstly, it is not clear to the Authority what the requirement that ‘at least one employee carries out work for the parent unit in a separate area, and the undertaking may be visited there’ entails. The Authority therefore invites the Norwegian authorities to clarify this.

(39)

Secondly, the the principle of equal treatment is a general principle of EEA law. However, this cannot in and of itself serve as a basis to justify the exemption rule. The exemption rule must itself be compatible with the functioning of the EEA Agreement.

(40)

In conclusion, the absence of the relevant information, as described above, leads the Authority to have doubts about the compatibility of the exemption rule with the functioning of the EEA Agreement.

4.   Conclusion

(41)

As set out above, the Authority has doubts as to whether the exemption rule for ambulant services under the scheme on differentiated social security contributions 2014-2020 is compatible with the functioning of the EEA Agreement.

(42)

Consequently, and in accordance Article 4(4) of Part II of Protocol 3, the Authority is obliged to open the formal investigation procedure provided for in Article 1(2) of Part I of Protocol 3. The decision to open a formal investigation procedure is without prejudice to the final decision of the Authority, which may conclude that the measure is compatible with the functioning of the EEA Agreement.

(43)

The Authority, acting under the procedure laid down in Article 1(2) of Part I of Protocol 3, invites the Norwegian authorities to submit, by 10 January 2016 their comments and to provide all documents, information and data needed for the assessment of the compatibility of the measure in light of the state aid rules.

(44)

The Authority reminds the Norwegian authorities that, according to Article 14 of Part II of Protocol 3, any incompatible aid unlawfully granted to the beneficiaries will have to be recovered, unless this recovery would be contrary to a general principle of EEA law, such as the protection of legitimate expectations.

HAS ADOPTED THIS DECISION:

Article 1

The formal investigation procedure provided for in Article 1(2) of Part I of Protocol 3 is opened into the exemption rule for ambulant services under the scheme on differentiated social security contributions 2014-2020.

Article 2

The Norwegian authorities are invited, pursuant to Article 6(1) of Part II of Protocol 3, to submit their comments on the opening of the formal investigation procedure by 10 January 2016.

Article 3

The Norwegian authorities are requested to provide by 10 January 2016, all documents, information and data needed for assessment of the compatibility of the aid measure.

Article 4

This Decision is addressed to the Kingdom of Norway.

Article 5

Only the English language version of this decision is authentic.

Done in Brussels, on 9 December 2015

For the EFTA Surveillance Authority

Sven Erik SVEDMAN

President

Helga JÓNSDÓTTIR

College Member


(1)  Dokumenty nr 702438-702440, 702442 i 702443.

(2)  Zob. pkt 2 decyzji nr 225/14/COL, dostępnej na stronie internetowej: http://www.eftasurv.int/media/state-aid/Consolidated_version_-_Decision_225_14_COL__NOR_Social_Security_contributions_2014-2020.pdf.

(3)  Dotychczas nieopublikowany.

(4)  Dokument nr 776348.

(5)  Dokumenty nr 779603 i 779604.

(6)  Ustawa o rejestrze koordynującym dla podmiotów prawnych (LOV-1994-06-03-15).

(7)  LOV-1997-02-28-19.

(8)  Dz.U. L 166 z 5.6.2014, s. 44 oraz Suplement EOG nr 33 z 5.6.2014, s. 1.

(9)  Pkt 6 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

(10)  Pkt 16 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

(11)  Pkt 43 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

(12)  Na podstawie zgłoszonego budżetu na 2013 r., zob. pkt 49 decyzji Urzędu nr 225/14/COL.

(13)  Pkt 71 wytycznych w sprawie pomocy regionalnej.

(14)  Documents No 702438-702440, 702442 and 702443.

(15)  See paragraph 2 of Decision No 225/14/COL, available online: http://www.eftasurv.int/media/state-aid/Consolidated_version_-_Decision_225_14_COL__NOR_Social_Security_contributions_2014-2020.pdf

(16)  Not yet reported.

(17)  Document No 776348.

(18)  Documents No 779603 and 779604.

(19)  LOV-1997-02-28-19.

(20)  The Act on the Coordinating Register for Legal Entities (LOV-1994-06-03-15).

(21)  See Order of the EFTA Court of 23.11.2015 in Case E-23/14 INT Kimek Offshore AS v ESA (not yet reported).

(22)  OJ L 166, 5.6.2014, p. 44 and EEA Supplement No 33, 5.6.2014, p. 1.

(23)  The General Block Exemption Regulation (GBER). Commission Regulation (EU) No 651/2014 of 17 June 2014 declaring certain categories of aid compatible with the internal market in application of Articles 107 and 108 of the Treaty (OJ L 187, 26.6.2014, p. 1), incorporated into the EEA Agreement by EEA Joint Committee Decision No 152/2014 (OJ L 342, 27.11.2014, p. 63 and EEA Supplement No 71, 27.11.2014, p. 61) at point 1j of Annex XV to the EEA Agreement.

(24)  Para. 6 of the RAG.

(25)  Para. 16 of the RAG.

(26)  Para. 43 of the RAG.

(27)  Based on the notified 2013 budget, see para. 49 of the Authority's Decision No 225/14/COL.

(28)  Para. 71 of the RAG.


30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/29


Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczących potencjalnej pomocy państwa dla Hurtigruten ASA na podstawie umowy świadczenia usług przewozu przybrzeżnego na lata 2012–2019

(2016/C 236/11)

Decyzją nr 490/15/COL z dnia 9 grudnia 2015 r., zamieszczoną w autentycznej wersji językowej na stronach następujących po niniejszym streszczeniu, Urząd Nadzoru EFTA wszczął postępowanie na mocy art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości. Władze Norwegii otrzymały stosowną informację wraz z kopią wyżej wymienionej decyzji.

Urząd Nadzoru EFTA wzywa niniejszym państwa EFTA, państwa członkowskie UE oraz inne zainteresowane strony do zgłaszania uwag w sprawie omawianego środka w terminie jednego miesiąca od daty publikacji niniejszego zaproszenia na poniższy adres:

Urząd Nadzoru EFTA

Rejestr

Rue Belliard/Belliardstraat 35

1040 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

Otrzymane uwagi zostaną przekazane władzom norweskim. Zainteresowane strony zgłaszające uwagi mogą wystąpić z odpowiednio uzasadnionym pisemnym wnioskiem o objęcie ich tożsamości klauzulą poufności.

STRESZCZENIE

Kontekst

Spółka Hurtigruten ASA (Hurtigruten) świadczy usługi przewozowe polegające na kombinowanym transporcie pasażersko-towarowym wzdłuż wybrzeża Norwegii na odcinku z Bergen do Kirkenes.

W dniu 13 kwietnia 2011 r. – po przeprowadzeniu procedury przetargowej – ze spółką Hurtigruten podpisano umowę o świadczenie przybrzeżnych usług przewozowych na odcinku z Bergen do Kirkenes na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. Na podstawie tej umowy spółka Hurtigruten odbywa przez cały rok codzienne rejsy, zawijając po drodze do 32 określonych portów pośrednich między Bergen a Kirkenes. Na trasie Tromsø–Kirkenes i Kirkenes–Tromsø spółka jest również zobowiązana do świadczenia usług przewozu towarowego. Usługi te są świadczone zgodnie z pewnymi wymogami dotyczącymi pojemności rejestrowej statku określonymi w umowie. Statki wykorzystywane do żeglugi przybrzeżnej muszą mieć pojemność do przewozu co najmniej 320 pasażerów, co najmniej 120 koi pasażerskich w kabinach i możliwość przewozu w ładowni co najmniej 150 europalet o standardowych wymiarach. Statki muszą także spełniać wymogi techniczne i prawne opisane w części 4.4 specyfikacji istotnych warunków zamówienia.

Za usługi świadczone przez tę spółkę władze norweskie wypłacają rekompensatę w łącznej wysokości 5 120 mln NOK za ośmioletni okres obowiązywania umowy.

Ocena pomocy państwa w odniesieniu do przyznanej rekompensaty

Kwestia, czy umowa zapewniała spółce Hurtigruten nienależną selektywną korzyść gospodarczą, jest jedynym kryterium dotyczącym pomocy państwa, które należy zbadać.

Selektywna korzyść gospodarcza spółki Hurtigruten

Urząd ocenił cztery kryteria określone w wyroku w sprawie Altmark (1) i stwierdził, że na obecnym etapie żadne z nich nie wydaje się być spełnione, a zatem spółce Hurtigruten została przyznana selektywna korzyść w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

Jeżeli chodzi o pierwsze kryterium dotyczące jasnej definicji obowiązku świadczenia usługi publicznej, Urząd ma wątpliwości, czy wymóg utrzymywania rezerwowej pojemności statku określony w części 4-2 umowy może być uznany przez Norwegię za usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym. Dlatego wzywa władze norweskie do przedstawienia obiektywnego uzasadnienia konieczności nałożenia obowiązku świadczenia usługi publicznej, przy jednoczesnym uwzględnieniu sezonowych wahań w komercyjnych przewozach pasażerskich.

W odniesieniu do drugiego kryterium oraz do tego, że parametry, w oparciu o które obliczana jest rekompensata, muszą być określone z góry w sposób obiektywny i przejrzysty, Urząd ma na tym etapie wątpliwości, czy wymóg utrzymywania rezerwowej pojemności statku jest powiązany z rzeczywistą liczbą pasażerów w kontekście świadczenia usługi publicznej. Nie opracowano, na przykład, żadnej obiektywnej i przejrzystej metody na potrzeby obliczenia z góry kosztu na pasażera/kilometr. Spółka Hurtigruten utworzyła odrębny budżet obejmujący całość kosztów i przychodów z tytułu wykonywania rejsów wynikających z obowiązku świadczenia usługi publicznej. Ta odrębna księgowość nie ma jednak na celu określania z góry parametrów rekompensaty, która powinna być bezpośrednio powiązana z rzeczywistymi stratami i kosztami (koszty pojemności rejestrowej i koszty w przeliczeniu na pasażera) poniesionymi przez spółkę Hurtigruten.

W odniesieniu do trzeciego warunku Urząd ma wątpliwości, czy władze norweskie zapewniły, by przyznana rekompensata nie przekraczała kwoty niezbędnej dla pokrycia całości lub części kosztów związanych z wykonywaniem obowiązku świadczenia usługi publicznej, przy jednoczesnym uwzględnieniu stosownych przychodów i rozsądnego zysku w związku z wykonywanymi zobowiązaniami.

Na tym etapie Urząd nie może wykluczyć, że spółce Hurtigruten przyznano nadmierną rekompensatę z tytułu świadczenia usługi publicznej. W związku z powyższym Urząd doszedł do poniższych wniosków:

(i)

spółka Hurtigruten nie rezerwuje pojemności rejestrowej na potrzeby pasażerów w ramach wykonywania usług publicznych, ale sprzedaje miejsca na rejsach wycieczkowych, jednocześnie otrzymując rekompensatę na tym samym poziomie z tytułu świadczenia usługi publicznej;

(ii)

rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych znacznie wzrosła w porównaniu z okresem, na który była zawarta poprzednia umowa;

(iii)

spółka Hurtigruten nadal otrzymuje rekompensatę za usługi, które nie są świadczone; oraz

(iv)

spółka Hurtigruten nadal podejmuje próby wynegocjowania niższych opłat portowych, jednocześnie otrzymując rekompensatę na tym samym poziomie z tytułu świadczenia usług publicznych.

W odniesieniu do czwartego kryterium, zgodnie z którym musi zostać wszczęte postępowanie przetargowe bądź postępowanie obejmujące test umożliwiający wyłonienie efektywnego operatora, Urząd – w odniesieniu do procedury przetargowej, w której wpłynęła jedynie jedna oferta, tzn. oferta spółki Hurtigruten – ma na tym etapie wątpliwości, czy procedura przetargowa w tej sprawie może być uznana za wystarczającą do zapewnienia usług „po najniższym koszcie dla danej społeczności”. Jest to szczególnie istotne, ponieważ spółka Hurtigruten miała znaczną przewagę konkurencyjną, co wzmocniło jej pozycję w procedurze przetargowej, zważywszy na to, że była już w posiadaniu jednostek pływających dostosowanych do wymagań specyfikacji istotnych warunków zamówienia.

Ponadto według specyfikacji, o której mowa, świadczenie usługi publicznej obejmowało trzy warianty. Mogłoby to wskazywać na istnienie innych danych bądź kryteriów o różnej wadze dla poszczególnych rozwiązań. Ze względu na fakt, że takie dane nie zostały uwzględnione w dokumentacji przetargowej, Urząd ma wątpliwości, czy tak sporządzona oferta stanowiła zachętę dla potencjalnych oferentów (poza spółką Hurtigruten), którzy byliby skłonni wziąć udział w przetargu, zgodnie z wymogami dla trzech różnych wariantów i w celu realizacji innego wariantu niż ten, który został rzeczywiście wybrany.

Władze norweskie nie przedstawiły żadnych informacji na temat postępowania obejmującego test umożliwiający wyłonienie efektywnego operatora.

Ocena zgodności

Zgodność rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w transporcie morskim jest oceniana na podstawie art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG w związku z zasadami ramowymi Urzędu dotyczącymi pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (zasady ramowe) (2).

Zasady określone w niniejszych zasadach ramowych mają zastosowanie do rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych wyłącznie w zakresie, w jakim stanowi ona pomoc państwa nieobjętą decyzją Komisji 2012/21/UE w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (3).

Urząd nie otrzymał od władz norweskich żadnych informacji dotyczących zgodności z kryteriami i ma na obecnym etapie wątpliwości, czy umowa, o której mowa, jest zgodna z funkcjonowaniem Porozumienia EOG.

Podsumowanie

W świetle powyższych zastrzeżeń Urząd podjął decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości. Zainteresowane strony wzywa się do nadsyłania uwag w terminie jednego miesiąca od publikacji niniejszego zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

EFTA SURVEILLANCE AUTHORITY DECISION

No 490/15/COL

of 9 December 2015

opening the formal investigation procedure on the Coastal Agreement for Hurtigruten Maritime Services 2012-2019

(Norway)

[NON-CONFIDENTIAL VERSION]

The EFTA Surveillance Authority (‘the Authority’),

HAVING REGARD to:

the Agreement on the European Economic Area (‘the EEA Agreement’), in particular to Articles 59(2) and 61,

Protocol 26 to the EEA Agreement,

the Agreement between the EFTA States on the Establishment of a Surveillance Authority and a Court of Justice (‘the Surveillance and Court Agreement’), in particular to Article 24,

Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement (‘Protocol 3’), in particular to Article 1 of Part I and Articles 4(4), 6 and 13 of Part II,

Whereas:

I.   FACTS

1.   Procedure

(1)

On 28 April 2014 the Authority received by e-mail a complaint about alleged incompatible aid to Hurtigruten ASA (‘Hurtigruten’) under the Coastal Agreement for the Bergen – Kirkenes route (‘Hurtigruten Agreement’ or ‘HA’) for the period 1 January 2012 to 31 December 2019.

(2)

A second complaint referring to the same Coastal Agreement was received on 9 July 2014. The two complaints are independent, but there are certain overlapping issues. Given that both complaints refer to the same HA, the present decision will treat them jointly and refer to them as ‘the complaints’ (reference will also be made to ‘the complainants’) throughout the text.

(3)

By letter dated 13 June 2014 (supplemented by a subsequent letter of 10 July 2014), the Authority requested information from the Norwegian authorities. By letter dated 22 September 2014, the Norwegian authorities replied to the information request. An additional request for information was sent to the Norwegian authorities on 21 November 2014, to which the Norwegian authorities replied by letter dated 16 January 2015.

2.   Background – the Hurtigruten Agreement

(4)

Hurtigruten operates transport services consisting of the combined transport of persons and goods along the Norwegian coast from Bergen to Kirkenes, as illustrated in the diagram below:

Diagram 1 – The Bergen – Kirkenes coastal route

Image

(5)

The operation of the service for parts of the period 1 January 2005 to 31 December 2012 was the subject of the Authority's Decision No 205/11/COL. (4) In that Decision the Authority concluded that the measures involved entailed state aid that was incompatible with the functioning of the EEA Agreement in so far as they constituted a form of overcompensation for a public service obligation, and ordered the recovery of the aid.

(6)

The operation of the service for the period 1 January 2012 to 31 December 2019 was the subject of a tender procedure initiated on 30 June 2010, when the tender specifications were published on Doffin (online database for public procurement). (5)

(7)

Following this tender procedure, and on the basis of a bid submitted on 8 November 2010, a contract for the procurement of services for the Bergen – Kirkenes coastal route for the period 1 January 2012 to 31 December 2019 was signed with Hurtigruten on 13 April 2011. Under this contract, Hurtigruten shall perform daily sailings throughout the year with calls at 32 intermediate defined ports between Bergen and Kirkenes. For the Tromsø – Kirkenes and Kirkenes – Tromsø routes, freight transport shall also be provided. The services shall be operated in line with certain capacity and vessel requirements, as stipulated in the contract. Vessels used on the coastal route shall as a minimum have a passenger capacity for 320 passengers, berth capacity in cabins for 120 passengers and freight capacity for 150 euro pallets in a cargo hold with a normal load height. They shall also meet legal and technical requirements as indicated in section 4.4 of the tender specifications.

(8)

The maritime services for the Bergen – Kirkenes route are based on maximum fares as regards port-to-port passengers (i.e. public service passengers), which must be approved by the Norwegian authorities. According to the HA, ‘“[p]ort-to-port passengers” are passengers who purchase tickets for travelling on a chosen route in accordance with the normal tariff, with any supplement for cabins and/or meals at their option. Prices for supplementary services must correspond to published prices for the selected standard of cabin and meal. The overall price must in such cases equal the sum of the ticket price and individual prices of the selected supplementary services.’ An approved fare is taken to mean the normal fares tariff that applied on this route on 1 October 2004, adjusted in line with the Consumer Price Index. Any subsequent changes to the normal tariff must be approved by the Norwegian authorities.

(9)

For other passengers, Hurtigruten is free to set its prices. According to the HA, ‘“[o]ther passenger” are those who are not “port-to-port passengers”. In other words, they are passengers who purchase travel products for specific routes, defined by the supplier, and which include at least one overnight cabin stay and at least one meal on board, where the supplier has published a combined price for the items included and which cannot be broken down into the individual published prices for the same items, including that the passengers will not be entitled to defined discounts on the travel component of the product. Other passengers also include those purchasing a travel product, defined by the supplier, with at least the above-mentioned supplementary services at a combined price, specified per day, but where the passengers themselves select the route where these conditions apply.’ The same applies to cabin and meal prices, as well as to freight transport.

(10)

For the services covered by the HA, the Norwegian authorities pay a total compensation of NOK 5120 million for the eight years' duration of the agreement, expressed in 2011 prices, in accordance with Statistics Norway's cost index for domestic sea transport. (6) The compensation allocation for each individual year is as follows:

Table 1 – Annual Compensation under the HA

2012

NOK 700 million

2013

NOK 683 million

2014

NOK 666 million

2015

NOK 649 million

2016

NOK 631 million

2017

NOK 614 million

2018

NOK 597 million

2019

NOK 580 million

(11)

According to the HA, Hurtigruten is obliged to keep separate accounts for the activities on the Bergen – Kirkenes route and other activities and routes outside the scope of the HA. (7) In addition, Hurtigruten is obliged to keep separate accounts for the public service obligation routes (‘PSO routes’) of the Bergen – Kirkenes main coastal route and the commercial part of the same route.

3.   The complaints  (8)

(12)

Both complainants have requested confidential treatment.

(13)

The complainants' argument that Hurtigruten receives state aid in the form of overcompensation, violating thus Articles 61 and 59 of the EEA Agreement, is centred around the following allegations:

1.

The compensation for providing the PSO routes has increased substantially as compared to the previous contract period.

2.

Hurtigruten continues to receive compensation for services that are not rendered:

a.

Hurtigruten has cancelled all sailings to and from the port of Mehamn from 6 January 2014 onwards without any objective justification or professional verification, after having itself partially demolished the terminal quay in April 2012, which Hurtigruten was actually using to dock for over 20 months. At the same time, the corresponding compensation granted by the Norwegian authorities has not been reduced, enabling Hurtigruten to receive monthly cost savings amounting to NOK 314 500. As a result, both the second and third Altmark conditions would not be fulfilled. The second condition is not fulfilled because the Norwegian authorities have not established a framework or policy for objectively and professionally evaluating loss of service after technical or operational claims by the company, and have not engaged any agency to verify the contested claims. The third condition would not be fulfilled, according to the complainants, because Hurtigruten is paid full compensation for PSO routes where it enjoys a substantial cost reduction as a result of the interruption of the services.

b.

Numerous complaints from several ports and regional authorities regarding frequent and arbitrary Hurtigruten cancellations have been dismissed by the Norwegian authorities and have not resulted in any reduction of the compensation. According to the complainants, certain ports are especially plagued by cancellations due to low passenger numbers and low profitability, especially during the winter season.

The complainants particularly question the force majeure definition of section 8 of the HA referring to ‘extreme weather conditions’ without the use of objective criteria. (9) They also refer to such conditions as not constituting force majeure in line with section 8 of the HA, which particularly states that ‘[o]bstacles that the contracting party should have considered upon entering into the agreement, or could reasonably be expected to avoid or circumvent, shall not be considered to constitute force majeure’. At the same time, the complainants question Hurtigruten's discretion to abuse the absolute sovereignty of the master of the ship, when justifying cancellations that are not due to scheduled maintenance or technical reasons pursuant to section 4-1(3) of the HA.

In conclusion, the complainants submit that the cancellations that do not result in any reduction of the compensation have an adverse effect on the performance of the PSO routes and do not fulfil the second and third Altmark conditions.

3.

Hurtigruten has shown reluctance to pay port fees, rent and service charges. It stopped paying from January 2014 until May 2014. Furthermore, it attempts to secure special price agreements and seeks repayments of such costs from all relevant ports going back to 2011, while maintaining the public service compensation at the same level.

4.

Hurtigruten does not reserve capacity for public service passengers, but rather sells the berth capacity to cruise passengers. Hence, Hurtigruten is paid twice for the same capacity, which provides it with an advantage of NOK 50 to 100 million per year.

4.   Comments by the Norwegian authorities  (10)

(14)

On the allegation that the compensation for the PSO routes under the HA is much higher than under the former agreement of 2005-2012, the Norwegian authorities submit that this reflects the actual costs of running the service with the conditions set in the tender specifications. In this regard, it is also submitted that Hurtigruten suffered considerable losses in the period 2005-2010 while running its PSO routes.

(15)

Nevertheless, as there was only one bid after the call for tenders, the Norwegian authorities made use of their right to initiate subsequent negotiations, resulting in the reduction of the compensation by NOK [400 - 1200] million in relation to the initial offer, i.e. from NOK [6320 – 5520] million to NOK 5120 million.

(16)

Concerning the allegations regarding Hurtigruten cancellations not resulting in any reduction of the compensation, the Norwegian authorities submit that the HA indeed foresees, in section 3, cancellations within the agreed quotas for technical reasons or cultural events, or due to extraordinary weather conditions in line with the force majeure clause of section 8, which do not lead to reductions in the compensation nor to liquidated damages. (11) It is submitted that the benefit gained by Hurtigruten in 2012 and 2013 by not having the compensation reduced in case of extreme weather conditions is significantly lower than a proportional part of the reduction in compensation of NOK [400 – 1200] million so far (i.e. the benefit was NOK [14 – 19] million in 2012 and around NOK [16 – 22] million in 2013).

(17)

As regards in particular the cancellations due to extreme weather conditions, the Norwegian authorities note that the guiding principle is the safety of the passengers, the crew and the ship, irrespective of whether such conditions are expected. Moreover, also in accordance with section 135 of the Norwegian Maritime Act of 24 June 1994 no. 39, the master of the vessel has the sole responsibility and absolute sovereignty when deciding to avoid servicing ports of call due to extreme weather conditions.

(18)

Nevertheless, the HA also provides in section 9.2 that cancellations for other reasons, including cancelled calls at ports, will result in reduced compensation and possible liquidated damages (or claim for compensation in cases of negligence or intent) (12).

(19)

In any case, according to the Norwegian authorities, the cancellations do not represent savings for the company as such cancellations involve several additional costs in changing the passengers' bookings, and finding alternative transportation of passengers and cargo.

(20)

In reference to the cancellation of services to the port of Mehamn, the Norwegian authorities consider that the decision to leave out the port of Mehamn as from January 2014 and until the port was repaired, was a result of a risk assessment made by Hurtigruten, taking into account the challenging port and weather conditions in line with the force majeure provision of section 8 of the HA. The passengers were informed in advance and a land-based transport of cargo was also established between Mehamn and Kjøllefjord. The question of reduction of compensation must be assessed in line with the force majeure provision of section 8 of the HA, pursuant to the accounting and other reporting requirements of section 4-4 of the HA. The repairs of the port of Mehamn were completed on 9 September 2014, and Hurtigruten has resumed its sailing.

(21)

As far as the allegations regarding the port fees, rent and service charges are concerned, the Norwegian authorities state that their level is based on the new Norwegian Ports Act (NPA) in force as from 1 January 2012 for most ports, replacing the previous NPA of 1984 (13). As from that date onwards, the ports can sell services at fair and non-discriminatory prices on a normal contractual basis.

(22)

The Norwegian authorities acknowledge that Hurtigruten has indeed approached some of the ports arguing that it is overcharged. This is because, as explained, some ports have conceived the new NPA as giving them the legal basis to increase radically their prices.

(23)

It is further stressed that the HA is a net contract, which means that Hurtigruten has the risk for costs and revenues during the period of the agreement and is therefore free to influence its costs, including the port fees, in such a way as to operate the service in the most cost efficient manner. The price adjustment clause of section 5-2 of the HA covers only the compensation under the HA. Any amendments of the port fees and charges to Hurtigruten do not thus lead to compensation reduction.

(24)

In this context, the Norwegian authorities point to the mechanism provided in section 7 of the HA for avoiding overcompensation under particular circumstances. This mechanism ensures that each of the parties may demand renegotiations concerning extraordinary adjustment of the compensation, a change in production or other measures, in the event of amendments to acts, regulations or statutory orders, which the parties could not have reasonably foreseen when signing the contract and which entail material extra costs or savings for the contract procuring the service.

(25)

The Norwegian authorities submit that the requirement of section 4-2, paragraph 1 of the HA for a minimum capacity is understood to mean that Hurtigruten is obliged to have sufficient capacity available for the public service passengers up to the set capacity requirements. On the other hand, Hurtigruten is allowed to sell tickets to other passengers e.g. cruise passengers, in order to avoid sailing with empty berths and to the extent that this does not prejudge the rights of the public service passengers. In any case, as submitted, it has seldom occurred that there is not enough capacity for the public service passengers as the vessels' capacity for other passengers is higher than the actual demand.

(26)

For the contingency, when access is denied to public service passengers, Hurtigruten has introduced a travel guarantee to ensure that these passengers may require either a free travel without berth on the planned journey or a travel with berth on the next scheduled ship, or alternative transport free of charge.

4.1    The BDO report  (14)

(27)

The Norwegian authorities commissioned a report from the consultancy BDO, which looked at Hurtigruten's budgeted and actual financial performance in 2012 and 2013, for, separately: a) the services purchased by the government on the Bergen-Kirkenes route and, b) the totality of services provided by Hurtigruten on the same route (i.e. including both commercial and government-procured services).

(28)

In this exercise, BDO distinguished between capacity costs, passenger costs, and costs relating to marketing and sales activities. Capacity costs were then allocated to the government-procured services on the basis of the share of capacity reserved by the government compared to the total capacity of the fleet, whereas passenger costs were allocated on the basis of actual passenger kilometres sailed by distance travellers over the total number of passenger kilometres for all travellers on the fleet. The marketing and sales costs were allocated to the government-procured services on the basis of the share of actual net passenger revenue relating to the PSO passengers compared to the total number of travellers.

(29)

[…]

II.   ASSESSMENT

1.   The presence of state aid

1.1    The concept of state aid

(30)

Article 61(1) of the EEA Agreement reads as follows:

Save as otherwise provided in this Agreement, any aid granted by EC Member States, EFTA States or through State resources in any form whatsoever which distorts or threatens to distort competition by favouring certain undertakings or the production of certain goods shall, in so far as it affects trade between Contracting Parties, be incompatible with the functioning of this Agreement.

(31)

This implies that a measure constitutes state aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement if the following conditions are cumulatively fulfilled. The measure: (i) is granted by the State or through state resources; (ii) confers a selective economic advantage on the beneficiary; (iii) is liable to have an impact on trade between Contracting Parties and to distort competition.

1.2    State resources

(32)

The Norwegian authorities, following a tender procedure, concluded a contract with Hurtigruten for the performance of maritime services over the period 2012-2019 against remuneration, as stipulated in detail in the HA. It is thus not disputed that the aid measure has been granted by the State or through state resources.

1.3    Impact on trade and distortion of competition

(33)

The measure in question must be liable to have an impact on trade between the Contracting Parties and to distort competition.

(34)

According to established case law, when the financial support granted by a Member State strengthens the position of an undertaking compared to other undertakings competing in intra-EEA trade, then there is at least a potential effect on trade between Contracting Parties and on competition (15). In this regard, the Authority is of the view that any potential economic advantage granted to Hurtigruten through state resources would fulfil this condition. As the Authority stated in its Decision No 205/11/COL the market for domestic maritime services (maritime cabotage) (16), within which Hurtigruten operates, was opened to EEA-wide competition in 1998 (17). Moreover, Hurtigruten is also engaged in the tourism sector, in particular through the offer of cruises/round trips along the Norwegian coast. Other operators offer cruises along the same parts of the Norwegian coast (18). Moreover, Hurtigruten also operates a number of cruises in various European States.

(35)

The only criterion of the notion of state aid that is thus in question is whether the HA has conferred a selective undue economic advantage on Hurtigruten.

1.4    Selective economic advantage on Hurtigruten

(36)

The aid measure must confer on Hurtigruten an advantage that relieves it of charges that are normally borne from its budget.

(37)

It follows from the Altmark judgment that where a State measure must be regarded as compensation for services provided by the recipient undertakings in order to discharge public service obligations, such a measure is not caught by Article 61(1) of the EEA Agreement. In the Altmark judgment, the Court of Justice held that compensation for public service obligations does not constitute state aid when four cumulative criteria are met:

i.

‘First, the recipient undertaking must actually have public service obligations to discharge and such obligations must be clearly defined;

ii.

Second, the parameters on the basis of which the compensation is calculated must be established in advance in an objective and transparent manner […];

iii.

Third, the compensation cannot exceed what is necessary to cover all or part of the costs incurred in the discharge of the public service obligations, taking into account the relevant receipts and a reasonable profit for discharging those obligations;

iv.

Fourth, where the undertaking which is to discharge public service obligations is not chosen pursuant to a public procurement procedure which would allow for the selection of the tenderer capable of providing those services at the least cost to the community, the level of compensation needed must be determined on the basis of an analysis of the costs which a typical undertaking, well run and adequately provided with means of transport so as to be able to meet the necessary public service requirements, would have incurred in discharging those obligations, taking into account the relevant receipts and a reasonable profit for discharging the obligations.’  (19)

1.4.1   The first Altmark condition

(38)

The fulfilment of the first Altmark condition must be assessed with regard to Article 4, paragraph 2 of the Maritime Cabotage Regulation, which sets out the specifications that should be part of the definition of a public service obligation, namely: ports to be served, regularity, continuity, frequency, capacity to provide the service, rates to be charged and manning of the vessel.

(39)

Further, in accordance with section 9 of the Authority's Maritime Guidelines, ‘[p]ublic service obligations may be imposed or public service contracts may be concluded for the services indicated in Article 4 of Regulation (EEC) No 3577/92’ (20).

(40)

In the absence of specific EEA rules defining the scope of the existence of a service of general economic interest (SGEI), the Norwegian authorities have a wide margin of discretion in defining a given service as an SGEI and in granting compensation to the service provider. The Authority's competence in this respect is limited to checking whether Norway has made a manifest error when defining the service as an SGEI (21).

(41)

However, according to the case law, PSOs may only be imposed if justified by the need to ensure adequate regular maritime transport services, which cannot be ensured by market forces alone. It is important for the national authorities therefore to demonstrate that there is a real public service need (22). The Communication on the interpretation of the Maritime Cabotage Regulation confirms that ‘[i]t is for the Member States […] to determine which routes require public service obligations. In particular, public service obligations may be envisaged for regular (scheduled) island cabotage services in the event of market failure to provide adequate services’ (23).

(42)

The Norwegian authorities submit that the public service pursuant to the HA relates to the capacity reserve requirement as defined in section 4-2, and that the public service should not be assessed at the level of the actual use of the service.

(43)

Based on the information provided to the Authority (24), it appears however that in both 2012 and 2013, less than [10 – 30] per cent of the passenger capacity reserved for public service passengers was utilised. This would indicate that the compensation received by Hurtigruten for reserving capacity for PSO passengers in those two years vastly exceeded actual demand for PSO passenger services. Moreover, the BDO report shows that the capacity utilisation for commercial passengers amounted to [35 – 65] per cent and [35 – 65] per cent in 2012 and 2013 respectively. Given this level of spare capacity for commercial passengers (and the low level of capacity utilisation for PSO passengers), the Authority cannot exclude that a capacity reservation provision for PSO passengers may be unnecessary, especially during the winter season, where the utilisation by commercial passengers would naturally be much lower.

(44)

For these reasons, the Authority doubts whether the reserve capacity requirement of section 4-2 of the HA can be classified by Norway as an SGEI and invites the Norwegian authorities to provide objective justification regarding the need for such a PSO, taking into account the seasonal fluctuations of commercial passengers transportation.

(45)

The Authority has not received any information on berth utilisation. As regards the cargo transportation for the Tromsø – Kirkenes – Tromsø route, this is not price regulated and according to section 4-3 of the HA, Hurtigruten has full freedom to set the fares. It is doubtful therefore whether the cargo transportation is in compliance with Article 4(2) of the Maritime Cabotage Regulation, which explicitly mentions the elements needed for an adequate definition of a PSO, i.e. among others the rates to be charged.

(46)

In light of the above, the Authority doubts whether the PSO for cargo transportation has been clearly defined under the HA.

(47)

The Authority however, does not doubt that other obligations are clearly defined in section 4-1 of the HA, as regards the supplier obligations in terms of route production requirements, in section 4-2 of the HA, as regards the vessel requirements and in section 4-3 of the HA, as regards fare and discount requirements, with the exception of cargo transportation.

(48)

In view of the above, the Authority doubts that the first Altmark condition is met.

1.4.2   The second Altmark condition

(49)

The Norwegian authorities must define ex ante the methodology to calculate the compensation for discharging the PSO obligations.

(50)

Pursuant to section 4-2 of the HA ‘[v]essels used on the coastal route shall as a minimum have a passenger capacity for 320 passengers, berth capacity in cabins for 120 passengers and freight capacity for 150 euro pallets (in cargo hold with a normal load height)’.

(51)

It is the view of the Norwegian authorities that this condition has been satisfied given that the compensation is calculated on the basis of the elements specified in Annex D to the tender specification, which provides the following:

Table 2 – The elements in the budget scheme for the public service

A:

Total revenues distance passengers

B:

Passengers cost distance passengers

C:

Net passenger revenues (A+B)

D:

Revenues from on board sales

E:

Net revenues from goods and cars

F:

Other revenues

G:

Total own revenues (C+D+E+F)

H:

Government procurement of service

I:

Total revenue (G+H)

J:

Safety crew

K:

Oil and fuel

L:

Repairs and maintenance

M:

Port costs

N:

Insurance costs

O:

Depreciation own vessels/bareboat

P:

Net financial costs

Q:

Total capacity costs (J+K+L+M+N+P)

R:

Cost of goods sold

S:

Crew not included in the safety crew

T:

Marketing costs and sales provision

U:

Administration costs

V:

Other costs

W:

Total passenger costs (R+S+T+U+V)

X:

Total costs public service (Q+W)

Y:

Net result before taxes (I-X)

(52)

In concluding that the parameters were established in advance in an objective and transparent manner, the Norwegian authorities asked the independent consultant BDO to study Hurtigruten's financial accounts for 2012-2013 and compare the accounts for the public service and the total accounts.

(53)

According to the Norwegian authorities, it is thus ensured that the PSO passengers do indeed receive their transport within the capacities set by the HA and that that capacity should be available to the extent that there is actual demand from PSO passengers.

(54)

At this stage, it is not clear to the Authority whether the capacity reserve requirement is linked to actual PSO passenger numbers. For example, there seems to be no objective and transparent methodology to calculate in advance the cost per passenger/kilometre.

(55)

Hurtigruten, in compliance with the tender specifications, has established a separate budget incorporating all costs and revenues attributed to the PSO routes. According to section 4.9.2 of the tender specifications, this separate accounting aims at ensuring predictability of which cost additions/savings/extra revenues/shortfalls form the basis of any renegotiation, as provided for in sections 6 and 7 of the HA. A further aim is to document that the public procurement process does not entail any unlawful cross-subsidisation. The separate accounting however does not aim at establishing in advance the parameters of the compensation, which shall be directly linked to the actual losses and costs (capacity and passenger costs) incurred by Hurtigruten. (25) Instead, the HA has only fixed the annual compensation to be paid for the maritime services for each individual year from 2012 to 2019 based on a minimum commitment for passengers/kilometres per year, without this having any link to the fixed costs (i.e. the capacity costs).

(56)

In addition, although the compensation is based on the elements stipulated in table 2, as mentioned above, the Authority has not received any information as to how these costs have been calculated. For instance, sections 6 and 7 of the HA contain certain provisions on the adjustment of compensation in case of changes in production or in case of unforeseen events. Even though certain indications are provided, i.e. a calculation based on the costs and revenues ensuing from the changes in production or an aggregated calculation in the case of unforeseen events, the exact parameters of these adjustments are not known in advance and there are no limitations on how much extra compensation can be granted (26).

(57)

In this context, as the EFTA Court pointed out in the Hurtigruten case, the principle of transparency could have been observed: ‘[…] Norway could, if necessary, have made provision, in the notice of invitation to tender, for the possibility of amending the conditions for payment of the successful tenderers in certain circumstances by laying down in particular the precise arrangements for any supplementary compensation intended to cover unforeseen losses and costs (27).

(58)

In addition, section 4-1, item 3 of the HA, provides that ‘[o]mission of up to 10 days of operation in agreed production per ship per annum due to planned maintenance and unforeseen operational disruption linked to agreed production (off-hire) is considered to be proper fulfilment and shall not entail a deduction in the agreed remuneration in accordance with section 9-2’. The Authority fails to see how this loss in production is calculated and certified in advance in a transparent and objective manner. The 10 days ceiling appears arbitrary and as such does not appear to qualify as an objective estimate of provable loss (e.g. cancellations of service to the port of Mehamn).

(59)

The Authority notes that neither HA nor the tender specifications specify whether the compensation awarded includes any profit margin for Hurtigruten, and if so, what the methodology used to calculate this profit margin is, taking into account the risks incurred by the operator in the provision of the service.

(60)

Lastly, concerning Hurtigruten's attempts to negotiate lower port fees whilst the Norwegian authorities maintain the compensation at the same level, the Authority underlines that the amount of compensation awarded should be fully reflected in the parameters established in advance including a reasonable profit. As mentioned above, the Authority is of the preliminary view that no parameters have been established to calculate a reasonable profit margin. Therefore, any attempts by Hurtigruten to get lower prices on the port fees while maintaining the compensation at the same level would seem not to satisfy the second Altmark condition.

(61)

As a result, in view of the above, it is the Authority's preliminary opinion that the second Altmark condition is not fulfilled.

1.4.3   The third Altmark condition

(62)

When granting compensation, the Norwegian authorities should ensure that it does not exceed what is necessary to cover all or part of the costs incurred in discharging the PSO, taking into account relevant receipts and a reasonable profit.

(63)

In this regard, the EFTA Court already held in the Hurtigruten case:

‘If it is shown that the compensation paid to the undertakings operating the public service does not reflect the costs actually incurred by that undertaking for the purposes of that service, such a system does not satisfy the requirement that compensation cannot exceed what is necessary to cover all or part of the costs incurred in the discharge of public services obligations, taking into account the relevant receipts and a reasonable profit for discharging those obligations’  (28).

(64)

Briefly, according to the complainants' arguments, presented in further detail in paragraph (13) above:

i)

Hurtigruten does not reserve capacity for public service passengers, but rather sells the capacity to cruise passengers, while maintaining the public service compensation at the same level;

ii)

The compensation for providing the public service has increased substantially as compared to the previous contract period;

iii)

Hurtigruten continues to receive compensation for services that are not rendered; and, lastly

iv)

Hurtigruten further attempts to get lower prices for the harbour fees, while maintaining the public service compensation at the same level;

(65)

As regards the first point, the Authority reminds the Norwegian authorities that under the third Altmark condition, only the costs incurred in discharging the PSO shall be covered. Any compensation granted to cover costs outside the public service remit cannot be held to constitute compensation for PSO. Therefore, when the capacity (passengers and berth) for PSO passengers is sold to commercial cruise passengers, and given that the BDO report does not provide any information on the capacity utilisation to justify the opposite, it appears that Hurtigruten is paid twice for the same service, which would in principle constitute a form of overcompensation.

(66)

The Authority is conscious that the figures presented in the BDO report are annual figures and therefore correspond to average capacity utilisation throughout the year. Accordingly, there may be periods of the year where capacity utilisation for public service passengers is higher, and where it is indeed also necessary to have in place a capacity reservation mechanism. The Authority, however, cannot rule out that the mechanism used in the HA overcompensates Hurtigruten in that it does not take into account different (e.g. seasonal) levels of capacity utilisation during the year.

(67)

The Authority takes note of the travel guarantee subsequently introduced, as mentioned above in paragraph (26), to ‘compensate’ the public service passengers for their lost travel and correct any alleged overcompensation. However, until the introduction of that travel guarantee, public service passengers appear at times to have been unable to benefit from the public service, although the costs were evidently covered by the compensation already granted to Hurtigruten. Also, at this stage it is not clear to the Authority whether the cost of providing a free travel without berth on the planned journey or a travel with berth on the next scheduled ship or alternative transport free of charge equals the compensation that Hurtigruten has received to cover the cost of public service berth capacity, which is sold to commercial cruise passengers. It appears therefore that such a mechanism, due to the limited (on average) capacity utilisation in both the PSO and cruise segment, is an ineffective and relatively costless service for Hurtigruten that does not offset the advantage gained through the excess capacity reservation, which is freely sold to cruise passengers.

(68)

Concerning the second point, as noted above in paragraph (13), and as evident from the Authority's Decision No 205/11/COL, the Norwegian authorities paid Hurtigruten a total compensation of NOK 1 899.7 million to carry out the same PSO routes during the period 2005-2012. More specifically, the annual compensation for the year 2011 amounted to NOK 236.8 million (29). Taking into account that the compensation for 2012 under the current HA amounted to NOK 700 million, the Authority expresses its doubts as to whether the increase in compensation is justified under the HA. The Norwegian authorities claim that there have been considerable losses for Hurtigruten in the period 2005-2012 to justify the increase of the compensation. However, the Authority is of the preliminary view that due to the fact that the previous HA had not envisaged separation of accounts, it is not possible to determine whether these losses were caused by commercial or PSO activities. In any case, it is questionable how such a higher compensation can be justified, when the scope of the PSO remains the same as in the previous contract period (in terms of sailing frequency and number of ports served) and the capacity reservation has decreased from 400 passengers to 320 and from 150 berths to 120.

(69)

In relation to the third point, the Authority notes that when Hurtigruten keeps on its books compensation that has been granted to cover the costs of transporting PSO passengers, without however rendering the service to them (or when the service is not required), overcompensation cannot be excluded.

(70)

Particularly, section 8 of the HA provides for the operator to keep the compensation granted in case of interruptions of sailings due to events that constitute force majeure. It is generally accepted that the decision to avoid servicing ports of call due to extreme weather conditions lies with the master of the vessel. However, the Authority questions at this stage the fact that, as provided for in section 8 of the HA, ‘[…] any cancelled production ensuing from force majeure shall not be considered as a non-conformity in the production under section 4-1, item 3’ and thus not lead to any reduction in the compensation.

(71)

On the basis of the information provided (30), it appears to the Authority that the phenomenon of extreme weather condition constitutes a normality in the maritime business along the Norwegian coast. It might thus be considered as a foreseen event. However, it is not reflected as such in the compensation calculations. The compensation has been calculated as a lump sum ex ante for the whole contract period, without taking into account an objective estimate of a provable loss due to foreseen extreme weather conditions.

(72)

In reference to the cancellation of services to the port of Mehamn, which, according to the complainant, resulted in Hurtigruten receiving monthly cost savings at the amount of NOK 314 500 over a period of around 8 months, the Authority is not at this stage convinced by the Norwegian authorities' suggestion that this situation should be assessed in the context of the force majeure provision of the HA. According to the information provided by the complainants, the port was damaged in 2012 by Hurtigruten itself, which nevertheless continued serving the port until January 2014. Therefore, the Authority cannot see at this stage how this cancellation could be held to have taken place due to unforeseen events, which would entitle the operator to keep the compensation granted.

(73)

Finally, concerning the last point and Hurtigruten's attempts to negotiate lower port fees whilst the Norwegian authorities maintain the compensation at the same level, it should be noted that there should not be any overcompensation above the level of a reasonable profit. Therefore, a reduction in port fees should result in lower compensation, whereas higher port fees would respectively mean a higher compensation. In light of this, at this stage the Authority is of the opinion that any attempts by Hurtigruten to get better prices of the port fees while maintaining the compensation at the same level, would not ensure that overcompensation is excluded.

(74)

The Norwegian authorities point to section 7 of the HA as establishing a mechanism to avoid overcompensation. Section 7, however, refers to unforeseen costs resulting from events that are independent of Hurtigruten's management decisions, such as amendments to acts, regulations or statutory orders. To claim compensation for such costs, it must be proved by the operator that those costs are genuinely incurred in the discharge of the PSO, and the costs must be well documented, so as to ensure that the ultimate compensation received by Hurtigruten does not exceed its actual costs. The Authority at this stage cannot see how section 7 of the HA can ensure that overcompensation is avoided.

(75)

Lastly, the contract does not contain any claw back clause such that if any agreed profit margin is exceeded, the surplus must be returned to the State or deducted from the compensation paid in the next year or perhaps over the contract period.

(76)

In view of the above, the Authority cannot exclude that Hurtigruten has been overcompensated for the provision of the public service. As a result, the Authority doubts whether the third Altmark condition has been fulfilled.

1.4.4   The fourth Altmark condition

(77)

Referring to the tender procedure carried out which resulted in only one bid, Hurtigruten's, the Norwegian authorities argue that the tender was designed in such a way as to attract more bidders. In this respect, it is argued that the tender was widened to include maritime services that would not run on a daily basis throughout the year and that the required minimum capacity was reduced from 400 to 320 passengers and from 150 to 120 berth bunks. Additionally, the deadline for submitting the bids was extended from 30 September until 8 November 2010 on request from an interested operator, whereas overall there was sufficient time allowed from the deadline for submitting bids (8 November 2010) until the date of commencement of the services (1 January 2013).

(78)

Despite the above arguments as well as the fact that subsequent negotiations took place between the Norwegian authorities and Hurtigruten, which resulted in a reduction of the compensation for the whole contract period in relation to the initial offer, see paragraph (15), the Authority at this stage doubts whether a tender procedure such as the one at issue, where only one bid is submitted, can be deemed sufficient to ensure ‘the least cost to the community’ (31), for the reasons listed below.

(79)

Hurtigruten had already run this particular maritime service consisting of the combined transport of persons and goods along the Norwegian coast from Bergen to Kirkenes for years (32). As the incumbent operator, Hurtigruten thus had a significant competitive advantage that reinforced its position in the tender procedure, given that it had already in its possession vessels adapted to the requirements of the tender specifications.

(80)

Furthermore, according to the tender specifications, the assignment for carrying out the PSO was advertised as three alternatives:

i.

:

Alternative 1

:

Daily sailing throughout the year to 34 ports;

ii.

:

Alternative 2

:

Sailings 7 days a week in summer (8 months), 5 days a week in winter (4 months), to 34 ports; and

iii.

:

Alternative 3

:

Sailings 5 days a week throughout the year to 34 ports.

(81)

However, the tender specifications do not provide any clarifications as to the criteria used to award the service. The Procurement Notice refers to the lowest price as the sole award criterion used for the service in question. Although, in itself the ‘lowest price’ criterion could satisfy the fourth Altmark condition, nevertheless in the case at hand, this reference is very abstract and cannot be assessed in isolation. The fact that there were three alternatives would indicate the existence of further information and/or weighting criteria among those alternatives. In view of the fact that such information was not included in the tender documents, the Authority doubts whether the tender as designed has provided incentives to potential bidders, apart from Hurtigruten, that would have been willing to bid in accordance with the requirements of the three different alternatives and for a different alternative than the one actually chosen (i.e. alternative 1).

(82)

The Norwegian authorities have not submitted any information on the second leg of the fourth Altmark condition, concerning whether the level of compensation needed is determined on the basis of an analysis of the costs of a typical undertaking, well run and adequately equipped.

(83)

In view of the above, the Authority doubts that the fourth Altmark condition is met.

1.4.5   Conclusion on the Altmark conditions

(84)

Based on the information submitted, the Authority cannot, at this stage, conclude that the compensation awarded under the Coastal Agreement for Hurtigruten Maritime Services for the period 2012-2019 complies with all the four conditions in the Altmark judgement. The Authority thus cannot exclude the presence of an advantage within the meaning of Article 61(1) EEA, granted to an undertaking for performing public service obligations.

2.   Conclusion on the presence of aid

(85)

The Authority takes the preliminary view that the compensation awarded under the Coastal Agreement for Hurtigruten Maritime Services for the period 2012-2019 may entail state aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement.

3.   Procedural requirements

(86)

Pursuant to Article 1(3) of Part I of Protocol 3: ‘the EFTA Surveillance Authority shall be informed, in sufficient time to enable it to submit its comments, of any plans to grant or alter aid. […] The State concerned shall not put its proposed measures into effect until the procedure has resulted in a final decision’.

(87)

The Norwegian authorities did not notify the HA to the Authority. Should the Authority therefore conclude that the Norwegian authorities have not respected their obligations pursuant to Article 1(3) of Part I of Protocol 3, there would be a breach of the standstill obligation, without prejudice to the application of the SGEI Decision as below mentioned.

4.   Compatibility of the aid

4.1    The legal framework

(88)

The compatibility of public service compensation for maritime transport is assessed on the basis of Article 59(2) of the EEA Agreement in conjunction with the Authority's Framework for state aid in the form of public service compensation (‘the Framework’) (33).

(89)

The principles set out in the Framework apply to public service compensation only in so far as it constitutes state aid not covered by Commission Decision 2012/21/EU on the application of Article 106(2) of the Treaty of the Functioning of the European Union to state aid in the form of public service compensation granted to certain undertakings entrusted with the operation of services of general economic interest (‘SGEI Decision’) (34).

(90)

According to the case-law of the Court of Justice, it is up to the Member State to invoke possible grounds for compatibility and to demonstrate that the conditions of compatibility are met (35). The Norwegian authorities consider that the measure at hand does not constitute state aid pursuant to the Altmark jurisprudence, and therefore has not provided any grounds for compatibility.

4.2    Applicability of Decision 2012/21/EU

(91)

The SGEI Decision lays down the conditions under which certain types of public service compensation are to be regarded as compatible with the functioning of the EEA Agreement pursuant to its Article 59(2) and exempt from the requirement of prior notification under Article 1(3) of Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement.

(92)

There is one exception from the notification requirement of Article 2 of the SGEI Decision, which might be relevant in the present case:

‘(d)

compensation for the provision of services of general economic interest as regards air or maritime links to islands on which the average annual traffic during the 2 financial years preceding that in which the service of general economic interest was assigned does not exceed 300 000 passengers’;

(93)

The Authority has not received any information from the Norwegian authorities as regards the applicability of the said exception. The Authority therefore doubts whether the Bergen – Kirkenes public service route concern an annual traffic not exceeding the threshold of 300 000 passengers.

(94)

In light of the doubts expressed above under paragraphs (49) to (85) on alleged overcompensation, the Authority further doubts whether the Norwegian authorities have ensured, pursuant to Article 5 of the SGEI decision, that Hurtigruten does not receive compensation in excess of the amount needed to cover the net cost incurred in discharging the public service obligations, including a reasonable profit.

(95)

The Authority additionally invites the Norwegian authorities, in the event of the measure falling under the above exception, to justify whether the provisions of Article 4 (entrustment), Article 6 (control of overcompensation) and Article 7 (transparency) of the SGEI Decision are complied with.

4.3    Applicability of the Framework

(96)

On the basis of the provisions of the Framework, one of the compatibility conditions that must be fulfilled is that the entrustment act which specifies the public service obligation, in this case the HA, shall include ‘[a] description of the compensation mechanism and the parameters for calculating, monitoring and reviewing the compensation’.

(97)

Further, according to the Framework, ‘[t]he amount of compensation must not exceed what is necessary to cover the net cost of discharging the public service obligations, including a reasonable profit’. The Framework also clarifies that ‘[t]he net cost necessary, or expected to be necessary, to discharge the public service obligations should be calculated using the net avoided cost methodology […]’.  (36)

(98)

On the basis of the considerations in paragraphs (49) to (85), at this stage the Authority considers that Hurtigruten may have been overcompensated for the provision of the public service.

(99)

The compatibility of the HA shall also be assessed against the following conditions as provided for by the Framework:

a.   Paragraph 14: proper consideration to the public service needs;

b.   Paragraph 19: compliance with EEA public procurement rules;

c.   Paragraph 20: absence of discrimination;

d.   Paragraph 24 to 38: calculation of the net cost necessary to discharge the PSO;

e.   Paragraphs 39 to 50: efficiency incentives;

f.   Paragraphs 51 to 59: no affectation of trade development to an extent contrary to the interests of the EEA;

g.   Paragraph 60: transparency.

(100)

The Norwegian authorities have not put forward any compatibility considerations. Therefore at this stage, the Authority raises doubts as to whether the compensation awarded under the Coastal Agreement for Hurtigruten Maritime Services for the period 2012-2019 is compatible with the functioning of the EEA Agreement.

5.   Conclusion

(101)

As set out above, the Authority has doubts as to whether the HA entails state aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement.

(102)

The Authority also has doubts as to whether the HA is compatible with the functioning of the EEA Agreement.

(103)

Consequently, and in accordance with Article 4(4) of Part II of Protocol 3, the Authority is obliged to open the formal investigation procedure provided for in Article 1(2) of Part I of Protocol 3. The decision to open a formal investigation procedure is without prejudice to the final decision of the Authority, which may conclude that the HA does not constitute aid or that it is aid compatible with the functioning of the EEA Agreement.

(104)

The Authority, acting under the procedure laid down in Article 1(2) of Part I of Protocol 3, invites the Norwegian authorities to submit, within one month of the date of receipt of this Decision, their comments and to provide all documents, information and data needed for the assessment of the HA in light of the state aid rules.

(105)

The Authority requests the Norwegian authorities to forward a copy of this decision to Hurtigruten.

(106)

The Authority must remind the Norwegian authorities that, according to Article 14 of Part II of Protocol 3, any incompatible aid unlawfully granted will in principle have to be recovered, unless this recovery would be contrary to a general principle of EEA law.

HAS ADOPTED THIS DECISION:

Article 1

The formal investigation procedure provided for in Article 1(2) of Part I of Protocol 3 is opened into the Coastal Agreement for Hurtigruten Maritime Services 2012-2019.

Article 2

The Norwegian authorities are invited, pursuant to Article 6(1) of Part II of Protocol 3, to submit their comments on the opening of the formal investigation procedure within one month of the date of receipt of this Decision. They are further requested to provide, also within one month of the date of receipt of this Decision, all documents, information and data needed for assessment of the compatibility of the aid measure.

Article 3

This Decision is addressed to the Kingdom of Norway.

Article 4

Only the English language version of this decision is authentic.

Done at Brussels, on 9 December 2015.

For the EFTA Surveillance Authority

Sven Svedman

President

Helga Jónsdóttir

College Member


(1)  Sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH (Altmark), EU:C:2003:415, pkt 87–93.

(2)  Dostępne na stronie internetowej http://www.eftasurv.int/media/state-aid-guidelines/Part-VI---Framework-for-state-aid-in-the-form-of-public-service-compensation.pdf.

(3)  Dz.U. L 7 z 11.1.2012, s. 3, wprowadzone do pkt 1h załącznika XV do Porozumienia EOG.

(4)  OJ L 175, 5.7.2012, p. 19 and EEA Supplement No 37, 5.7.2012, p. 1. See also Joined Cases E-10/11 and E-11/11 Hurtigruten [2012] EFTA Ct. Rep. 758, upholding the Authority's Decision.

(5)  See www.doffin.no.

(6)  If Statistics Norway's cost index is unavailable, Statistics Norway's Consumer Price Index would be used.

(7)  As mentioned in the Authority's Decision No 205/11/COL ‘[i]n addition to the service covered by the Hurtigruten Agreement, Hurtigruten is a commercial operator and offers round trips, excursions, and catering on the route Bergen – Kirkenes. Moreover, in connection with this route, Hurtigruten also provides transport services in the Geiranger fjord, outside the scope of the Hurtigruten Agreement. Furthermore, Hurtigruten operates a number of different cruises in different European states, Russia, Antarctica, Spitsbergen and Greenland’, section 1.2.

(8)  Doc Nos 748323 and 715314.

(9)  The complainants point to the fact that in the call for tender for the 2005-2012 contract period force majeure as a result of extreme weather conditions was defined as wind speeds over 25 m/s (full storm). However, in the current HA, ‘extreme weather conditions’ are defined as ‘conditions where ocean and/or wind conditions are such that the ship's captain judges it to be unsafe to continue the sailing and/or arrive at a specific port’. This, according to the complainants, has resulted in the majority of the cancellations during the period 2012-2013 in select ports to have occurred at wind conditions below 15 m/s.

(10)  Doc Nos 723002 and 742652.

(11)  The Norwegian authorities submit that according to Hurtigruten's reports, ships were out of production for 171 operating days in 2012 and 186.7 operating days in 2013 due to maintenance and unforeseen operational disturbances, for 5 operating days in 2012 and 12.8 operating days in 2013 due to the ships being used for cultural or similar activities, and finally for 87 operating days in 2012 and 99.8 operating days in 2013 due to extraordinary weather conditions.

(12)  On 12 December 2014, Hurtigruten paid back to the Norwegian authorities the amount of NOK [24 – 32] million due to cancellations in 2012 and 2013.

(13)  The previous NPA of 1984 distinguished between port fees and service charges. There were several different port fees, e.g. quay fees covering quay costs, approach fees covering costs of keeping the fairway and port approach open and safe, passenger fees covering costs of special passenger facilities etc. Ports could additionally levy service charges for services they sold, which were not covered by the port fees.

(14)  BDO Memo, ‘An assessment of Hurtigruten's reported income statements’, Oslo 14 January 2015, p. 7.

(15)  Judgment in Philip Morris Holland BV v Commission, 730/79, EU:C:1980:209, paragraph 11; judgment in Regione Friuli Venezia Giulia v Commission, T-288/97, EU:T:2001:115, paragraph 41; and judgment in Altmark Trans GmbH and Regierungspräsidium Magdeburg v Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH (Altmark), C-280/00, EU:C:2003:415, paragraph 75.

(16)  Council Regulation (EEC) No 3577/92 of 7 December 1992 applying the principle of freedom to provide services to maritime transport within Member States (maritime cabotage) (OJ L 364, 12.12.1992, p. 7).

(17)  The maritime cabotage regulation was incorporated at point 53a in Annex XIII to the EEA Agreement (OJ L 30, 5.2.1998, p. 42).

(18)  Norwegian Cruise Line, MSC Cruises, Royal Caribbean, Holland America Line, etc.

(19)  Paragraphs 87-93.

(20)  Available at http://www.eftasurv.int/?1=1&showLinkID=15132&1=1.

(21)  Available at http://www.eftasurv.int/media/state-aid-guidelines/Part-VI---Compensation-granted-for-the-provision-of-services-of-general-economic-interest.pdf.

(22)  Judgment in Alanir and others, C-205/1999, EU:C:2001:107, paragraph 34.

(23)  Communication from the Commission to the European Parliament, the Council, the European Economic and Social Committee and the Committee of the Regions updating and rectifying the Communication on the interpretation of Council Regulation (EEC) No 3577/92 applying the principle of freedom to provide services to maritime transport within Member States (maritime cabotage), COM(2003) 595 final, 22.12.2003, section 5.2.

(24)  BDO Memo, page 7.

(25)  Joined Cases E-10/11 and E-11/11 Hurtigruten [2012] EFTA Ct. Rep. 758, paragraph 117.

(26)  Ibid, paragraphs 128-129.

(27)  Ibid, paragraph 127.

(28)  Paragraph 170. See for comparison, judgment in Enirisorse, C-34/01 to C-38/01, EU:C:2003:640, paragraphs 37-40.

(29)  Section 2.

(30)  See footnote 11.

(31)  Paragraph 68, http://www.eftasurv.int/media/state-aid-guidelines/Part-VI---Compensation-granted-for-the-provision-of-services-of-general-economic-interest.pdf.

(32)  For background information on the Hurtigruten Agreement, see Decision No 205/11/COL on the Supplementary Agreement on the Hurtigruten service, section 2, OJ L 175, 5.7.2012, p. 19 and EEA Supplement No 37, 5.7.2012, p. 1.

(33)  Available at http://www.eftasurv.int/media/state-aid-guidelines/Part-VI---Framework-for-state-aid-in-the-form-of-public-service-compensation.pdf.

(34)  OJ L 7, 11.1.2012, p. 3, incorporated at point 1h of Annex XV of the EEA Agreement.

(35)  Judgment in Italy v Commission, C-364/90, EU:C:1993:157, paragraph 20.

(36)  See also paragraphs 27 and 28 of the Framework for alternative calculation methods.


30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/45


Zawiadomienie ze strony Norwegii dotyczące dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów

Zawiadomienie o zaproszeniu do składania wniosków o koncesje na wydobycie ropy naftowej na norweskim szelfie kontynentalnym – procedura udzielania koncesji w obrębie wyznaczonych obszarów w 2016 r.

(2016/C 236/12)

Norweskie Ministerstwo ds. Ropy Naftowej i Energii niniejszym ogłasza zaproszenie do składania wniosków o koncesje na wydobycie ropy naftowej zgodnie z dyrektywą 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów (1), art. 3 ust. 2 lit. a).

Koncesje wydobywcze będą udzielane jedynie spółkom akcyjnym zarejestrowanym w Norwegii lub w innym państwie będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienia EOG) lub osobom fizycznym mającym miejsce zamieszkania w jednym z państw będących stronami Porozumienia EOG.

Spółki, które nie posiadają koncesji na wydobycie na norweskim szelfie kontynentalnym, mogą uzyskać taką koncesję, jeżeli zostaną wstępnie zakwalifikowane jako spełniające warunki do uzyskania takiej koncesji.

Ministerstwo będzie traktować jednakowo pojedyncze spółki oraz spółki składające wnioski w ramach grupy. Wnioskodawcy składający wnioski indywidualne lub wnioskodawcy należący do grupy składającej wspólny wniosek będą traktowani jako wnioskodawcy ubiegający się o koncesję wydobywczą. Na podstawie wniosków złożonych przez grupy lub wnioskodawców indywidualnych ministerstwo może tworzyć grupy koncesjobiorców, którym udzieli nowej koncesji wydobywczej, w tym usuwać wnioskodawców z wniosku zbiorowego lub dodawać wnioskodawców indywidualnych, oraz wyznaczać operatora dla takich grup.

Przyznanie udziału w koncesji wydobywczej będzie uzależnione od przystąpienia przez koncesjobiorców do umowy dotyczącej działalności w branży naftowej, w tym umowy o wspólnej działalności oraz umowy o prowadzeniu ewidencji księgowej. Jeżeli koncesja wydobywcza zostanie podzielona na poziomy stratygraficzne, koncesjobiorcy, którzy uzyskali dwie koncesje odnoszące się do różnych poziomów stratygraficznych, będą także zobowiązani do zawarcia szczegółowej umowy o wspólnej działalności, regulującej ich stosunki w tym zakresie.

Po podpisaniu wspomnianych umów koncesjobiorcy utworzą wspólnego przedsiębiorcę, a ich udział kapitałowy w tym podmiocie będzie zawsze taki sam, jak ich udział w koncesji wydobywczej.

Dokumentacja koncesyjna będzie opierać się głównie na stosownych dokumentach z procedury udzielania koncesji w obrębie wyznaczonych obszarów w 2015 r. Ma to przede wszystkim umożliwić przedstawienie podmiotom z branży głównych aspektów ewentualnych zmian struktur przed terminem składania wniosków.

Kryteria udzielania koncesji wydobywczych

W celu propagowania dobrego gospodarowania zasobami oraz sprawnego i efektywnego prowadzenia poszukiwań i wydobywania ropy naftowej na norweskim szelfie kontynentalnym, w tym zapewnienia takiego składu grup koncesjobiorców, który zagwarantuje osiągnięcie tych zamierzeń, przy przyznawaniu udziałów w koncesjach wydobywczych oraz wyznaczaniu operatorów będą stosowane następujące kryteria:

a)

wiedza wnioskodawcy na temat budowy geologicznej wyznaczonego obszaru geograficznego; istotnym czynnikiem będą także proponowane przez wnioskodawców metody efektywnego prowadzenia poszukiwań ropy naftowej;

b)

odpowiednia wiedza techniczna wnioskodawcy; jednocześnie istotnym czynnikiem będzie to, w jaki sposób wiedza ta może aktywnie przyczynić się do prowadzenia poszukiwań i w stosownych przypadkach wydobywania ropy naftowej w sposób opłacalny na wyznaczonym obszarze geograficznym;

c)

wcześniejsze doświadczenie wnioskodawcy zdobyte na norweskim szelfie kontynentalnym lub równoważne doświadczenie z innych obszarów;

d)

odpowiednie możliwości finansowe wnioskodawcy, umożliwiające prowadzenie poszukiwań oraz w stosownych przypadkach wydobywanie ropy naftowej na wyznaczonym obszarze geograficznym;

e)

ministerstwo może wziąć pod uwagę wszelkie przypadki nieskuteczności lub braku rozliczalności w działaniach wnioskodawcy jako koncesjobiorcy, jeśli dany wnioskodawca uzyskał koncesję wydobywczą w przeszłości;

f)

koncesje wydobywcze będą udzielane przede wszystkim takim wspólnym przedsiębiorcom, w przypadku których co najmniej jeden koncesjobiorca wykonał przynajmniej jeden odwiert na norweskim szelfie kontynentalnym jako operator lub posiada odpowiednie równoważne doświadczenie operacyjne spoza obszaru norweskiego szelfu kontynentalnego;

g)

koncesje wydobywcze będą udzielane przede wszystkim takim grupom co najmniej dwóch koncesjobiorców, z których co najmniej jeden ma doświadczenie, o którym mowa w pkt f);

h)

wyznaczony operator koncesji wydobywczej na Morzu Barentsa musi mieć doświadczenie z wykonania przynajmniej jednego odwiertu na norweskim szelfie kontynentalnym jako operator lub odpowiednie równoważne doświadczenie operacyjne spoza obszaru norweskiego szelfu kontynentalnego;

i)

w celu otrzymania koncesji wydobywczych w strefach głębokowodnych zarówno wyznaczony operator, jak i co najmniej jeden inny koncesjobiorca muszą mieć doświadczenie z wykonania przynajmniej jednego odwiertu na norweskim szelfie kontynentalnym jako operator lub odpowiednie równoważne doświadczenie operacyjne spoza obszaru norweskiego szelfu kontynentalnego. Aby otrzymać koncesję wydobywczą, co najmniej jeden koncesjobiorca musi mieć doświadczenie z wykonania odwiertu jako operator w strefach głębokowodnych;

j)

w celu otrzymania koncesji wydobywczej na wykonywanie odwiertów poszukiwawczych w warunkach wysokiego ciśnienia lub wysokiej temperatury wyznaczony operator i co najmniej jeden koncesjobiorca muszą mieć doświadczenie z wykonania jako operator przynajmniej jednego odwiertu na norweskim szelfie kontynentalnym lub odpowiednie równoważne doświadczenie operacyjne spoza obszaru norweskiego szelfu kontynentalnego. Aby otrzymać koncesję wydobywczą, co najmniej jeden koncesjobiorca musi mieć doświadczenie z wykonania jako operator odwiertu w warunkach wysokiego ciśnienia lub wysokiej temperatury.

Bloki dostępne dla wnioskodawców

Składane wnioski o udział w koncesjach wydobywczych mogą dotyczyć bloków, na które nie udzielono dotąd koncesji na wyznaczonym obszarze, jak wskazano na mapach opublikowanych przez norweski Departament ds. Ropy Naftowej. Możliwe jest również złożenie wniosków w odniesieniu do terenów, z których zrezygnowano na wyznaczonym obszarze po ogłoszeniu zawiadomienia, zgodnie ze zaktualizowanymi interaktywnymi mapami norweskiego Departamentu ds. Ropy Naftowej, dostępnymi na jego stronie internetowej.

Każda koncesja wydobywcza może obejmować jeden blok lub więcej lub też części jednego bloku lub kilku bloków. Wnioskodawcy są proszeni o ograniczenie zakresu wniosków do obszarów, w odniesieniu do których sporządzili mapę złóż.

Pełen tekst zawiadomienia oraz szczegółowe mapy dostępnych obszarów można znaleźć na stronie internetowej norweskiego Departamentu ds. Ropy Naftowej www.npd.no/apa2016.

Wnioski o koncesje na wydobycie ropy naftowej należy kierować na adres norweskiego Ministerstwa ds. Ropy Naftowej i Energii:

Ministry of Petroleum and Energy

P.O. Box 8148 Dep.

N-0033 Oslo

NORWEGIA

Dwie kopie wniosku należy skierować na adres norweskiego Departamentu ds. Ropy Naftowej:

The Norwegian Petroleum Directorate

P.O. Box 600

N-4003 Stavanger

NORWEGIA

Termin: 6 września 2016 r., godz. 12.00.

Udzielenie koncesji na wydobycie ropy naftowej w ramach procedury udzielania koncesji w obrębie wyznaczonych obszarów w 2016 r. na norweskim szelfie kontynentalnym zostało zaplanowane na pierwszy kwartał 2017 r.


(1)  Dz.U. L 164 z 30.6.1994, s. 3.


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

Komisja Europejska

30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/47


Zaproszenie do składania wniosków w ramach wieloletniego programu prac w odniesieniu do przyznania pomocy finansowej w obszarze transeuropejskiej infrastruktury energetycznej w ramach instrumentu „Łącząc Europę” na lata 2014–2020

(Decyzja Komisji C(2016) 1587)

(2016/C 236/13)

Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Energii, niniejszym ogłasza zaproszenie do składnia wniosków w celu przyznania dotacji zgodnie z priorytetami i celami określonymi w wieloletnim programie prac w obszarze transeuropejskiej infrastruktury energetycznej w ramach instrumentu „Łącząc Europę” na lata 2014–2020.

Przyjmowane są wnioski dotyczące następującego zaproszenia:

CEF-Energy-2016-2

Orientacyjna kwota pomocy przeznaczona na wybrane wnioski w ramach niniejszego zaproszenia do składania wniosków wynosi 600 mln EUR.

Termin składania wniosków upływa dnia 8 listopada 2016 r.

Pełny tekst zaproszenia do składania wniosków jest dostępny na stronie internetowej:

https://ec.europa.eu/inea/en/https%3A//ec.europa.eu/inea/en/connecting-europe-facility/cef-energy/calls/second-2016-cef-energy-call-proposals-2016-2


POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

30.6.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 236/48


Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.8094 – BNP Paribas Fortis Private Equity Belgium/Sofindev IV/DHAM/Novy International)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 236/14)

1.

W dniu 21 czerwca 2016 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa BNP Paribas Fortis Private Equity Belgium NV („BNPPF PE”, Belgia), Sofindev IV NV („Sofindev”, Belgia) i DHAM NV („Korys/Colruyt Group”, Belgia) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem Novy International NV („Novy”, Belgia) w drodze zakupu akcji.

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

—   w przypadku przedsiębiorstwa BNPPF PE: inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym i finansowanie typu mezzanine. Spółki portfelowe przedsiębiorstwa prowadzą działalność w takich sektorach jak sprzedaż i produkcja metali i tworzyw sztucznych, uniwersyteckie fundusze kapitału zalążkowego, wyroby piekarskie, usługi przemysłowe i nieruchomości,

—   w przypadku przedsiębiorstwa Sofindev: inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym w belgijskie małe i średnie przedsiębiorstwa. Spółki portfelowe przedsiębiorstwa prowadzą działalność w zakresie dystrybucji pokryć dachowych i materiałów elewacyjnych oraz opracowywania opartych na lokalizacji rozwiązań w zakresie oprogramowania,

—   w przypadku przedsiębiorstwa Korys/Colruyt Group: działalność na rynku sprzedaży detalicznej, hurtowej i w sektorze gastronomii. Przedsiębiorstwo prowadzi też działalność dotyczącą rozwiązań w zakresie oprogramowania, projektów w zakresie zrównoważonej energetyki i energii ze źródeł odnawialnych oraz na rynku zdrowia i nauk biologicznych,

—   w przypadku przedsiębiorstwa Novy: projektowanie, produkcja i sprzedaż wysokiej klasy urządzeń kuchennych, głównie okapów.

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporzadzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.8094 – BNP Paribas Fortis Private Equity Belgium/Sofindev IV/DHAM/Novy International, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw).

(2)  Dz.U. C 366 z 14.12.2013, s. 5.