ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 145

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 59
25 kwietnia 2016


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2016/C 145/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

 

Trybunał Sprawiedliwości

2016/C 145/02

Decyzja Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie świąt urzędowych i wakacji sądowych

2


 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2016/C 145/03

Sprawa C-176/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lutego 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Bank Mellat, Komisja Europejska (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Walka z rozprzestrzenianiem broni jądrowej — Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu — Zamrożenie środków finansowych banku irańskiego — Obowiązek uzasadnienia — Procedura wydawania aktu — Oczywisty błąd w ocenie)

4

2016/C 145/04

Sprawa C-49/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena – Hiszpania) – Finanmadrid EFC SA/Jesús Vicente Albán Zambrano, María Josefa García Zapata, Jorge Luis Albán Zambrano, Miriam Elisabeth Caicedo Merino (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki umowy — Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty — Postępowanie egzekucyjne — Kompetencja krajowego sądu prowadzącego postępowanie egzekucyjne do uwzględnienia z urzędu bezskuteczności nieuczciwego warunku — Zasada powagi rzeczy osądzonej — Zasada skuteczności — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Ochrona sądowa)

5

2016/C 145/05

Sprawa C-179/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Węgry (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuły 14-16 — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Przesłanki wydawania bonów korzystających z ulg podatkowych przyznawanych przez pracodawców ich pracownikom i wykorzystywanych do celów zakwaterowania, celów rekreacyjnych lub na zakup posiłków — Ograniczenia — Monopol)

5

2016/C 145/06

Sprawa C-292/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Elliniko Dimosio/Stefanos Stroumpoulis i in. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 80/987/EWG — Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Zakres stosowania — Niezaspokojone roszczenia płacowe marynarzy zatrudnionych na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego — Pracodawca mający siedzibę statutową w tym państwie trzecim — Umowa o pracę podlegająca prawu tego państwa trzeciego — Upadłość pracodawcy ogłoszona w państwie członkowskim, w którym ma on rzeczywistą siedzibę — Artykuł 1 ust. 2 — Załącznik, pkt II, A — Ustawodawstwo krajowe przewidujące gwarancję niezaspokojonych roszczeń płacowych marynarzy mające zastosowanie wyłącznie w wypadku pozostawienia ich za granicą — Poziom ochrony nierównorzędny z poziomem określonym w dyrektywie 80/987)

6

2016/C 145/07

Sprawa C-299/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen/Jovanna García-Nieto, Joel Pena Cuevas, Jovanlis Pena Garcia, Joel Luis Pena Cruz (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Obywatelstwo Unii — Równość traktowania — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 24 ust. 2 — Świadczenia z zakresu pomocy społecznej — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuły 4 i 70 — Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne — Wyłączenie obywateli państwa członkowskiego przez trzy pierwsze miesiące pobytu w przyjmującym państwie członkowskim)

7

2016/C 145/08

Sprawa C-314/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Sanoma Media Finland Oy – Nelonen Media/Viestintävirasto (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2010/13/UE — Artykuł 19 ust. 1 — Oddzielenie reklamy telewizyjnej od audycji — Podzielony ekran — Artykuł 23 ust. 1 i 2 — Ograniczenie czasu nadawania telewizyjnych spotów reklamowych do 20 % godziny zegarowej — Ogłoszenia o sponsorowaniu — Inne odniesienia do sponsora — Czarne sekundy)

8

2016/C 145/09

Sprawa C-429/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Air Baltic Corporation AS/Lietuvos Respublikos specialiųjų tyrimų tarnyba (Odesłanie prejudycjalne — Przewóz lotniczy — Konwencja montrealska — Artykuły 19, 22 i 29 — Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego w przypadku opóźnienia w międzynarodowym przewozie pasażerskim — Umowa przewozu zawarta przez pracodawcę pasażerów — Szkoda wynikająca z opóźnienia — Szkoda poniesiona przez pracodawcę)

9

2016/C 145/10

Sprawa C-446/14 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lutego 2016 r. – Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Usługi usuwania zwłok zwierzęcych i odpadów z ubojni — Utrzymywanie dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Oczywisty błąd w ocenie — Rekompensata za zobowiązanie z zakresu usług publicznych — Obowiązek uzasadnienia)

9

2016/C 145/11

Sprawa C-454/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 1999/31/WE — Artykuł 14 — Składowanie odpadów — Niezgodność istniejących składowisk odpadów — Procedura zamknięcia i nadzoru poeksploatacyjnego)

10

2016/C 145/12

Sprawa C-22/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Artykuł 132 ust. 1 lit. m) — Świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym — Zwolnienie z podatku wynajmu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych w ramach dokonywania czynności związanych z nawigowaniem i rekreacją, które to czynności nie mogą zostać uznane za związane z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym — Zwolnienie ograniczone do członków stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia usług nie zatrudniają pracowników — Wyłączenie — Artykuł 133 akapit pierwszy lit. d)]

11

2016/C 145/13

Sprawa C-124/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Salutas Pharma GmbH/Hauptzollamt Hannover (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycja 3004 — Tabletki musujące zawierające 500 mg wapnia — Poziom substancji w zalecanej dawce dobowej znacząco wyższy niż dzienne spożycie zalecane do utrzymania ogólnego zdrowia lub dobrego samopoczucia)

12

2016/C 145/14

Sprawa C-143/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – G.E. Security BV/Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja towarów — Pozycje 8517, 8521, 8531 i 8543 — Towar pod nazwą videomultiplexer]

12

2016/C 145/15

Sprawa C-601/15 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – J.N./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie [Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Normy dotyczące przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową — Dyrektywa 2008/115/WE — Legalny pobyt — Dyrektywa 2013/32/UE — Artykuł 9 — Prawo do pozostania na terytorium państwa członkowskiego — Dyrektywa 2013/33/UE — Artykuł 8 ust. 3 akapit pierwszy lit. e) — Zatrzymanie — Ochrona bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego — Ważność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 6 i 52 — Ograniczenie — Proporcjonalność]

13

2016/C 145/16

Sprawa C-325/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy we Wrocławiu (Polska) w dniu 1 lipca 2015 r. – Z.Ś., Z.M., M.P. przeciwko X w G.

13

2016/C 145/17

Sprawa C-374/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Harper Hygienics S.A. od wyroku Sądu dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-363/12, Harper Hygienics przeciwko OHMI – Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty)

14

2016/C 145/18

Sprawa C-16/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 października 2015 r. w sprawie T-721/14 Królestwo Belgii/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 stycznia 2016 r. przez Królestwo Belgii

14

2016/C 145/19

Sprawa C-24/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Nintendo Co. Ltd/BigBen Interactive GmbH i BigBen Interactive SA

15

2016/C 145/20

Sprawa C-25/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Nintendo Co. Ltd/BigBen Interactive GmbH i BigBen Interactive SA

16

2016/C 145/21

Sprawa C-36/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 stycznia2016 r. – Minister Finansów przeciwko Posnania Investment SA

17

2016/C 145/22

Sprawa C-37/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 stycznia 2016 r. – Minister Finansów przeciwko Stowarzyszeniu Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych SAWP z siedzibą w Warszawie (SAWP)

17

2016/C 145/23

Sprawa C-44/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2015 r. sprawie T-544/13, Dyson Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 stycznia 2016 r. przez Dyson Ltd

18

2016/C 145/24

Sprawa C-55/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 1 lutego 2016 r. – Evo Bus GmbH/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Argeș

19

2016/C 145/25

Sprawa C-59/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 lutego 2016 r. – The Shirtmakers BV/Staatssecretaris van Financiën

20

2016/C 145/26

Sprawa C-62/16: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Rumunia

20

2016/C 145/27

Sprawa C-74/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Madrid (Hiszpania) w dniu 10 lutego 2016 r. – Congregación de Escuelas Pías Provincia Betania/Ayuntamiento de Getafe

21

2016/C 145/28

Sprawa C-82/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (Belgia) w dniu 12 lutego 2016 r. – K. i in./Państwo belgijskie

21

2016/C 145/29

Sprawa C-90/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 lutego 2016 r. – The English Bridge Union Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

23

2016/C 145/30

Sprawa C-96/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona (Hiszoania) w dniu 17 lutego 2016 r. – Banco Santander, S.A. przeciwko Mahamadou Demba i Mercedes Godoy Bonet

24

2016/C 145/31

Sprawa C-98/16: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

25

2016/C 145/32

Sprawa C-127/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2015 r. w sprawie T-242/12, SNCF/Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez SNCF Mobilités (SNCF)

25

 

Sąd

2016/C 145/33

Sprawa T-53/15: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2016 r. – credentis/OHIM – Aldi Karlslunde (Curodont) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Curodont — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Eurodont — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

27

2016/C 145/34

Sprawa T-160/15: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2016 r. – LG Developpement/OHIM – Bayerische Motoren Werke (MINICARGO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MINICARGO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MINI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b)]

27

2016/C 145/35

Sprawa T-681/13: Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Colomer Italy/OHIM – Farmaca International (INTERCOSMO ESTRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

28

2016/C 145/36

Sprawa T-50/16: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Węgry/Komisja

29

2016/C 145/37

Sprawa T-53/16: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja

30

2016/C 145/38

Sprawa T-74/16: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – POA/Komisja

31

2016/C 145/39

Sprawa T-89/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez Nicole Clarke, Sigrid Dickmanns i Elisavet Papathanasiou od wyroku wydanego w dniu 15 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-101/14, F-102/14 i F-103/14, Clarke i in./EUIPO

32

2016/C 145/40

Sprawa T-94/16: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2016 r. – Sheridan/Parlament

33

2016/C 145/41

Sprawa T-97/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2016 r. – Kasztanowicz/EUIPO – Gbb Group (GEOTEK)

33

2016/C 145/42

Sprawa T-98/16: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2016 r. – Republika Włoska/Komisja

34

2016/C 145/43

Sprawa T-101/16: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2016 r. – Klausner Holz Niedersachsen/Komisja

35

 

Sąd do spraw Służby Publicznej

2016/C 145/44

Sprawa F-152/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Kozak/Komisja (Służba publiczna — Konkurs otwarty EPSO/AD/293/14 — Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu kandydata do egzaminów etapu oceny zintegrowanej — Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy — Nowa decyzja komisji konkursowej potwierdzająca jej pierwszą decyzję — Udzielenie przez EPSO odpowiedzi zawierającej uzasadnienie — Akt wyłącznie potwierdzający — Termin do wniesienia skargi — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

37

2016/C 145/45

Sprawa F-5/16: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2016 r. – ZZ/Komisja

37

2016/C 145/46

Sprawa F-6/16: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2016 r. – ZZ i in./ESDZ

38

2016/C 145/47

Sprawa F-7/16: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2016 r. – ZZ/Komisja

38

2016/C 145/48

Sprawa F-8/16: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – ZZ/EMA

39

2016/C 145/49

Sprawa F-9/16: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – ZZ i in./Parlament

40

2016/C 145/50

Sprawa F-11/16: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – ZZ/Komisja

41


PL

 


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/1


Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2016/C 145/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 136 z 18.4.2016

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 118 z 4.4.2016

Dz.U. C 111 z 29.3.2016

Dz.U. C 106 z 21.3.2016

Dz.U. C 98 z 14.3.2016

Dz.U. C 90 z 7.3.2016

Dz.U. C 78 z 29.2.2016

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


Trybunał Sprawiedliwości

25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/2


Decyzja Trybunału Sprawiedliwości

z dnia 9 marca 2016 r.

w sprawie świąt urzędowych i wakacji sądowych

(2016/C 145/02)

TRYBUNAŁ,

uwzględniając art. 24 § 2, 4 i 6 regulaminu postępowania,

zważywszy, że na podstawie wskazanego przepisu należy ustanowić wykaz świąt urzędowych i ustalić terminy wakacji sądowych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Ustanawia się następujący wykaz świąt urzędowych w rozumieniu art. 24 § 4 i 6 regulaminu postępowania:

Nowy Rok,

drugi dzień Wielkiej Nocy,

1 maja,

Wniebowstąpienie Pańskie,

drugi dzień Zielonych Świątek,

23 czerwca,

15 sierpnia,

1 listopada,

25 grudnia,

26 grudnia.

Artykuł 2

Na okres od dnia 1 listopada 2016 r. do dnia 31 października 2017 r. ustala się następujące terminy wakacji sądowych w rozumieniu art. 24 § 2 i 6 regulaminu postępowania:

Boże Narodzenie 2016: od poniedziałku, dnia 19 grudnia 2016 r. do niedzieli, dnia 8 stycznia 2017 r. włącznie,

Wielkanoc 2017: od poniedziałku, dnia 10 kwietnia 2017 r. do niedzieli, dnia 23 kwietnia 2017 r. włącznie,

wakacje letnie 2017: od piątku, dnia 21 lipca 2017 r. do niedzieli, dnia 3 września 2017 r. włącznie.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 9 marca 2016 r.

A. CALOT ESCOBAR

Sekretarz

K. LENAERTS

Prezes


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/4


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lutego 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Bank Mellat, Komisja Europejska

(Sprawa C-176/13 P) (1)

((Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Walka z rozprzestrzenianiem broni jądrowej - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Zamrożenie środków finansowych banku irańskiego - Obowiązek uzasadnienia - Procedura wydawania aktu - Oczywisty błąd w ocenie))

(2016/C 145/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Bishop, pełnomocnicy)

Pozostali uczestnicy postępowania: Bank Mellat (przedstawiciele: M. Brindle, QC, R. Blakeley i V. Zaiwalla, barristers, a także Z. Burbeza, P. Reddy, S. Zaiwalla i F. Zaiwalla, solicitors), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Christie i S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy, wspierani przez S. Lee, barrister).

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bank Mellat w obydwu instancjach.

3)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty poniesione w obydwu instancjach.


(1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/5


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena – Hiszpania) – Finanmadrid EFC SA/Jesús Vicente Albán Zambrano, María Josefa García Zapata, Jorge Luis Albán Zambrano, Miriam Elisabeth Caicedo Merino

(Sprawa C-49/14) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowy - Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty - Postępowanie egzekucyjne - Kompetencja krajowego sądu prowadzącego postępowanie egzekucyjne do uwzględnienia z urzędu bezskuteczności nieuczciwego warunku - Zasada powagi rzeczy osądzonej - Zasada skuteczności - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Ochrona sądowa))

(2016/C 145/04)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de Primera Instancia de Cartagena

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Finanmadrid EFC SA

Strona pozwana: Jesús Vicente Albán Zambrano, María Josefa García Zapata, Jorge Luis Albán Zambrano, Miriam Elisabeth Caicedo Merino

Sentencja

Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, takiego jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które nie zezwala sądowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne w przedmiocie nakazu zapłaty na dokonanie z urzędu oceny nieuczciwego charakteru warunku umowy zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, gdy organ, do którego wpłynął pozew o wydanie nakazu zapłaty, nie posiada kompetencji do dokonania takiej oceny.


(1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/5


Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Węgry

(Sprawa C-179/14) (1)

((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuły 14-16 - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Przesłanki wydawania bonów korzystających z ulg podatkowych przyznawanych przez pracodawców ich pracownikom i wykorzystywanych do celów zakwaterowania, celów rekreacyjnych lub na zakup posiłków - Ograniczenia - Monopol))

(2016/C 145/05)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár i E. Montaguti, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Sentencja

1)

Poprzez wprowadzenie i utrzymanie systemu karty rozrywkowej Széchenyi, uregulowanego w dekrecie rządowym nr 55/2011 z dnia 12 kwietnia 2011 r. regulującym wydawanie i wykorzystanie karty rozrywkowej Széchenyi, zmienionym ustawą nr CLVI z dnia 21 listopada 2011 r. zmieniającą niektóre ustawy podatkowe i inne ustawy dotyczące tych ustaw, Węgry naruszyły dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym, w zakresie w jakim:

artykuł 13 wskazanego dekretu rządowego w związku z art. 2 ust. 2 lit. d) ustawy nr XCVI z 1993 r. o funduszach dobrowolnych ubezpieczeń wzajemnych, art. 2 lit. b) ustawy nr CXXXII z 1997 r. o oddziałach i agencjach handlowych przedsiębiorstw z siedzibą za granicą i art. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 55 ust. 1 i 3 i art. 64 ust. 1 ustawy nr IV z 2006 r. o spółkach handlowych wyklucza możliwość wydania karty rozrywkowej Széchenyi przez oddziały przedsiębiorstw, z naruszeniem przepisów art. 14 pkt 3 tej dyrektywy;

wskazany art. 13 w związku z tymi samymi przepisami krajowymi nie uznaje w świetle przesłanek określonych w tymże art. 13 lit. a)–c) działalności grup przedsiębiorstw, których spółką dominującą nie jest spółka założona zgodnie z prawem węgierskim, i których członkowie nie mają formy spółki prawa węgierskiego, z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1, 2 lit. b) i ust. 3 wskazanej dyrektywy;

artykuł 13 dekretu rządowego nr 55/2011 w związku z tymi samymi przepisami krajowymi zastrzega możliwość wydania karty rozrywkowej Széchenyi na rzecz banków i innych instytucji finansowych, gdyż tylko te podmioty mogą spełnić przesłanki przewidziane w tym art. 13, z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1, 2 lit. d) i ust. 3 tej dyrektywy;

wskazany art. 13 narusza art. 16 dyrektywy 2006/123, ponieważ do celów wydania karty rozrywkowej Széchenyi wymaga prowadzenia przedsiębiorstwa na Węgrzech;

2)

System bonów Erzsébet uregulowany w ustawie nr CLVI z dnia 21 listopada 2011 r. i ustawie nr CIII z dnia 6 lipca 2012 r. w sprawie programu Erzsébet jest sprzeczny z art. 49 TFUE i 56 TFUE, ponieważ te przepisy krajowe wprowadzają monopol na rzecz podmiotów publicznych w zakresie wydawania bonów umożliwiających zakup zimnych posiłków, które mogą być przyznawane na warunkach korzystnych pod względem podatkowym przez pracodawców ich pracownikom w charakterze świadczeń w naturze.

3)

Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/6


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Elliniko Dimosio/Stefanos Stroumpoulis i in.

(Sprawa C-292/14) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 80/987/EWG - Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Zakres stosowania - Niezaspokojone roszczenia płacowe marynarzy zatrudnionych na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego - Pracodawca mający siedzibę statutową w tym państwie trzecim - Umowa o pracę podlegająca prawu tego państwa trzeciego - Upadłość pracodawcy ogłoszona w państwie członkowskim, w którym ma on rzeczywistą siedzibę - Artykuł 1 ust. 2 - Załącznik, pkt II, A - Ustawodawstwo krajowe przewidujące gwarancję niezaspokojonych roszczeń płacowych marynarzy mające zastosowanie wyłącznie w wypadku pozostawienia ich za granicą - Poziom ochrony nierównorzędny z poziomem określonym w dyrektywie 80/987))

(2016/C 145/06)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Elliniko Dimosio

Strona pozwana: Stefanos Stroumpoulis, Nikolaos Koumpanos, Panagiotis Renieris, Charalampos Renieris, Ioannis Zacharias, Dimitrios Lazarou, Apostolos Chatzisotiriou

Sentencja

1)

Dyrektywę Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem ewentualnego stosowania art. 1 ust. 2 tej dyrektywy – marynarze przebywający w państwie członkowskim i zatrudnieni w tym państwie przez spółkę mającą siedzibę statutową w państwie trzecim, lecz której rzeczywista siedziba znajduje się we wspomnianym państwie członkowskim, aby na podstawie umowy o pracę wskazującej jako prawo właściwe prawo tego państwa trzeciego pracowali jako pracownicy na statku wycieczkowym stanowiącym własność tej spółki i pływającym pod banderą wspomnianego państwa trzeciego, po ogłoszeniu upadłości wspomnianej spółki przez sąd danego państwa członkowskiego zgodnie z jego prawem powinni korzystać z ochrony, którą określono we wspomnianej dyrektywie w odniesieniu do niezaspokojonych roszczeń płacowych przysługujących im wobec tej spółki.

2)

Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 80/987 należy interpretować w ten sposób, że – co się tyczy pracowników znajdujących się w sytuacji takiej jak sytuacja pozwanych w postępowaniu głównym – nie stanowi „ochrony równorzędnej do tej, którą zapewnia [ta] dyrektywa” w rozumieniu wspomnianego przepisu ochrona taka jak określona na wypadek pozostawienia marynarzy za granicą w art. 29 ustawy 1220/1981 uzupełniającej i zmieniającej przepisy dotyczące organu zarządzającego portem w Pireusie.


(1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/7


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen/Jovanna García-Nieto, Joel Pena Cuevas, Jovanlis Pena Garcia, Joel Luis Pena Cruz

(Sprawa C-299/14) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Obywatelstwo Unii - Równość traktowania - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 24 ust. 2 - Świadczenia z zakresu pomocy społecznej - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuły 4 i 70 - Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne - Wyłączenie obywateli państwa członkowskiego przez trzy pierwsze miesiące pobytu w przyjmującym państwie członkowskim))

(2016/C 145/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen

Strona pozwana: Jovanna García-Nieto, Joel Pena Cuevas, Jovanlis Pena Garcia, Joel Luis Pena Cruz

Sentencja

Artykuł 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1244/2010 z dnia 9 grudnia 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyklucza z kręgu osób uprawnionych do niektórych „specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych” w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, stanowiących jednocześnie „świadczenie z zakresu pomocy społecznej” w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, obywateli innych państw członkowskich znajdujących się w sytuacji takiej jak wskazana w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.


(1)  Dz.U. C 315 z 19.9.2014 r.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/8


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Sanoma Media Finland Oy – Nelonen Media/Viestintävirasto

(Sprawa C-314/14) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2010/13/UE - Artykuł 19 ust. 1 - Oddzielenie reklamy telewizyjnej od audycji - Podzielony ekran - Artykuł 23 ust. 1 i 2 - Ograniczenie czasu nadawania telewizyjnych spotów reklamowych do 20 % godziny zegarowej - Ogłoszenia o sponsorowaniu - Inne odniesienia do sponsora - „Czarne sekundy”))

(2016/C 145/08)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein hallinto-oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sanoma Media Finland Oy – Nelonen Media

Strona pozwana: Viestintävirasto

Sentencja

1)

Artykuł 19 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, zezwalających na to, aby podzielonemu ekranowi, na którym pojawiają się napisy końcowe audycji telewizyjnej w jednej kolumnie, a lista zapowiedzi kolejnych audycji nadawcy w drugiej, w celu oddzielenia dobiegającej końca audycji od następującego po niej bloku reklamowego niekoniecznie towarzyszył występujący w tym samym czasie lub następujący po nim sygnał dźwiękowy lub wizualny, o ile tego rodzaju sposób oddzielenia samodzielnie spełnia wymogi określone w art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze tej dyrektywy, co powinien zbadać sąd odsyłający.

2)

Artykuł 23 ust. 2 dyrektywy 2010/13 należy interpretować w ten sposób, że oznaczenia dotyczące sponsorowania zamieszczane w audycjach innych niż audycja sponsorowana, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, należy wliczać do limitu czasu nadawania reklam na godzinę zegarową określonego w art. 23 ust. 1 tej dyrektywy.

3)

Artykuł 23 ust. 1 dyrektywy 2010/13 należy interpretować w ten sposób, że jeśli państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia do ustanowienia bardziej rygorystycznej normy niż ta określona w tym przepisie, to nie tylko artykuł ten nie stoi na przeszkodzie temu, by „czarne sekundy”, wplatane między poszczególne spoty telewizyjnego bloku reklamowego lub między ten blok a następującą po nim audycję, były wliczane do ustalonego w tym przepisie limitu czasu nadawania reklamy telewizyjnej wynoszącego 20 % na godzinę zegarową, lecz wręcz nakazuje je do niego wliczać.


(1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/9


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Air Baltic Corporation AS/Lietuvos Respublikos specialiųjų tyrimų tarnyba

(Sprawa C-429/14) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Przewóz lotniczy - Konwencja montrealska - Artykuły 19, 22 i 29 - Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego w przypadku opóźnienia w międzynarodowym przewozie pasażerskim - Umowa przewozu zawarta przez pracodawcę pasażerów - Szkoda wynikająca z opóźnienia - Szkoda poniesiona przez pracodawcę))

(2016/C 145/09)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Air Baltic Corporation AS

Druga strona postępowania: Lietuvos Respublikos specialiųjų tyrimų tarnyba

Sentencja

Konwencję o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartą w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. i zatwierdzoną w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r., a w szczególności jej art. 19, 22 i 29, należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, który zawarł umowę przewozu międzynarodowego z pracodawcą osób przewożonych w charakterze pasażerów, takim jak strona postępowania głównego, odpowiada wobec owego pracodawcy za szkodę wynikłą z opóźnienia lotów odbytych przez pracowników tego pracodawcy na podstawie tej umowy obejmującą poniesione przez niego dodatkowe koszty.


(1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/9


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lutego 2016 r. – Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska

(Sprawa C-446/14 P) (1)

((Odwołanie - Pomoc państwa - Usługi usuwania zwłok zwierzęcych i odpadów z ubojni - Utrzymywanie dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Oczywisty błąd w ocenie - Rekompensata za zobowiązanie z zakresu usług publicznych - Obowiązek uzasadnienia))

(2016/C 145/10)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, T. Lübbig i M. Klasse, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i C. Egerer, pełnomocnicy)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/10


Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-454/14) (1)

((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 1999/31/WE - Artykuł 14 - Składowanie odpadów - Niezgodność istniejących składowisk odpadów - Procedura zamknięcia i nadzoru poeksploatacyjnego))

(2016/C 145/11)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, E. Sanfrutos Cano i D. Loma-Osorio Lerena, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Banciella Rodríguez-Miñón, pełnomocnik)

Sentencja

1)

Nie przyjąwszy w odniesieniu do każdego z rozpatrywanych składowisk odpadów, a mianowicie składowisk Ortuella (Kraj Basków), Zurita oraz Juan Grande (Wyspy Kanaryjskie), środków niezbędnych do wezwania podmiotu zajmującego się składowiskiem do sporządzenia planu zagospodarowania i zapewnienia pełnego wykonania tego planu zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, z wyjątkiem wymogów wymienionych w pkt 1 załącznika I do tej dyrektywy w terminie ośmiu lat od daty określonej w art. 18 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, Królestwo Hiszpanii uchybiło w odniesieniu do każdego z tych składowisk odpadów zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 14 lit. c) tej dyrektywy.

2)

Nie przyjąwszy w odniesieniu do każdego z rozpatrywanych składowisk odpadów, a mianowicie składowisk Vélez Rubio (Almería), Alcolea de Cinca (Huesca), Sariñena (Huesca), Tamarite de Litera (Huesca), Somontano – Barbastro (Huesca), Barranco de Sedases (Fraga, Huesca), Barranco Seco (Puntallana, La Palma), Jumilla (Murcja) i Legazpia (Guipúzcoa), Sierra Valleja (Arcos de la Frontera, Kadyks), Carretera Pantano del Rumblar (Baños de la Encina, Jaén), Barranco de la Cueva (Bélmez de la Moraleda, Jaén), Cerrajón (Castillo de Locubín, Jaén), Las Canteras (Jimena y Bedmar, Jaén), Hoya del Pino (Siles, Jaén), Bellavista (Finca El Coronel, Alcalá de Guadaira, Sewilla), El Patarín (Alcalá de Guadaira, Sewilla), Carretera de Arahal-Morón de la Frontera (Arahal, Sewilla), Carretera de Almadén de la Plata (Cazalla de la Sierra, Sewilla), El Chaparral (Écija, Sewilla), Carretera A-92, KM 57,5 (Morón de la Frontera, Sewilla), Carretera 3118 Fuente Leona – Cumbres mayores (Colina Barragona, Huelva), Llanos del Campo (Grazalema – Benamahoma, Kadyks), Andrada Baja (Alcalá de Guadaira, Sewilla), Carretera de Los Villares (Andújar, Jaén), La Chacona (Cabra, Kordoba) i el Chaparral – La Sombrerera (Puerto Serrano, Kadyks) niezbędnych środków mających na celu, zgodnie z art. 7 akapit pierwszy lit. g) i art. 13 dyrektywy 1999/31, zamknięcie jak najszybciej składowisk, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działania, Królestwo Hiszpanii uchybiło w odniesieniu do każdego z tych składowisk zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 14 lit. b) wspomnianej dyrektywy.

3)

Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/11


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów

(Sprawa C-22/15) (1)

([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 132 ust. 1 lit. m) - Świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym - Zwolnienie z podatku wynajmu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych w ramach dokonywania czynności związanych z nawigowaniem i rekreacją, które to czynności nie mogą zostać uznane za związane z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym - Zwolnienie ograniczone do członków stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia usług nie zatrudniają pracowników - Wyłączenie - Artykuł 133 akapit pierwszy lit. d)])

(2016/C 145/12)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i G. Wils, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i M. Noort, pełnomocnicy)

Sentencja

1)

Stwierdza się, że:

zwalniając, w ramach dokonywania czynności związanych z nawigowaniem i rekreacją, które to czynności nie mogą zostać uznane za związane z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, z podatku od wartości dodanej wynajem miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia tych usług nie zatrudniają pracowników i

ograniczając – w sytuacji, gdy zwolnienie wynajmu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi następuje na rzecz osób, które uprawiają sport i gdy wynajem jest ściśle związany z uprawianiem tego sportu oraz dla niego nieodzowny – zakres zwolnienia wynajmu do stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia tychże usług nie zatrudniają pracowników

Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 2 ust. 1 i art. 24 ust. 1, a także art. 133 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 132 ust. 1 lit. m) tej dyrektywy.

2)

Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/12


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Salutas Pharma GmbH/Hauptzollamt Hannover

(Sprawa C-124/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycja 3004 - Tabletki musujące zawierające 500 mg wapnia - Poziom substancji w zalecanej dawce dobowej znacząco wyższy niż dzienne spożycie zalecane do utrzymania ogólnego zdrowia lub dobrego samopoczucia))

(2016/C 145/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Salutas Pharma GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

Sentencja

Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że produkt, taki jak tabletki musujące zawierające 500 mg wapnia każda, które są stosowane do profilaktyki i leczenia niedoboru wapnia oraz do wspomagania określonej terapii mającej na celu profilaktykę i leczenie osteoporozy, i w odniesieniu do których na etykiecie zalecana maksymalna dawka dobowa wynosi dla dorosłych 1 500 mg, należy zaklasyfikować do pozycji 3004 tej nomenklatury.


(1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/12


Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – G.E. Security BV/Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-143/15) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja towarów - Pozycje 8517, 8521, 8531 i 8543 - Towar pod nazwą „videomultiplexer”])

(2016/C 145/14)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: G.E. Security BV

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Sentencja

Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak towar pod nazwą „videomultiplexer”, będący przedmiotem postępowania głównego, z zastrzeżeniem oceny przez sąd odsyłający wszystkich dostępnych mu okoliczności faktycznych, należy zaklasyfikować do pozycji 8521 tej nomenklatury.


(1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/13


Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – J.N./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

(Sprawa C-601/15 PPU) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Normy dotyczące przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową - Dyrektywa 2008/115/WE - Legalny pobyt - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 9 - Prawo do pozostania na terytorium państwa członkowskiego - Dyrektywa 2013/33/UE - Artykuł 8 ust. 3 akapit pierwszy lit. e) - Zatrzymanie - Ochrona bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego - Ważność - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 6 i 52 - Ograniczenie - Proporcjonalność])

(2016/C 145/15)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad van State

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: J.N.

Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

Sentencja

Badanie art. 8 ust. 3 akapit pierwszy lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową nie wykazało żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na ważność tego przepisu w świetle art. 6 i art. 52 ust. 1 i 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


(1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/13


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy we Wrocławiu (Polska) w dniu 1 lipca 2015 r. – Z.Ś., Z.M., M.P. przeciwko X w G.

(Sprawa C-325/15)

(2016/C 145/16)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy we Wrocławiu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Z.Ś., Z.M., M.P.

Strona pozwana: X w G.

Trybunał (Dziesiąta Izba) w dniu 18 lutego 2016 r. wydał postanowienie, w którym udzielił odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne sądu odsyłającego. Pytanie drugie zostało uznane za oczywiście niedopuszczalne.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/14


Odwołanie wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Harper Hygienics S.A. od wyroku Sądu dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-363/12, Harper Hygienics przeciwko OHMI – Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty)

(Sprawa C-374/15 P)

(2016/C 145/17)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Przedstawiciel: D. Rzążewska)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Clinique Laboratories, LLC

Postanowieniem Trybunału (Dziesiąta Izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. odwołanie zostało w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/14


Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 października 2015 r. w sprawie T-721/14 Królestwo Belgii/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 stycznia 2016 r. przez Królestwo Belgii

(Sprawa C-16/16 P)

(2016/C 145/18)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, M. Jacobs i J. Van Holm, pełnomocnicy, P. Vlaemminck i B. Van Vooren, advocaten)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

uchylenie postanowienia Sądu wydanego w sprawie T-721/14 w całości;

stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności;

rozpoznanie sprawy co do istoty;

stwierdzenie dopuszczalności wniosków o dopuszczenie do udziału w sprawie Republiki Greckiej i Republiki Portugalii oraz

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: naruszenie zasad rozdziału kompetencji, lojalności i równowagi międzyinstytucjonalnej oraz błędne zastosowanie wymogów sformułowanych w art. 263 TFUE.

Zarzut drugi: naruszenie wzajemności zasady lojalnej współpracy i negatywne oddziałanie na pozycję państwa członkowskiego jako uprzywilejowanego skarżącego, zabiegającego o ochronę swoich kompetencji.

Zarzut trzeci: nieprawidłowa interpretacja skutków prawnych zaleceń skierowanych wobec Belgii.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/15


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Nintendo Co. Ltd/BigBen Interactive GmbH i BigBen Interactive SA

(Sprawa C-24/16)

(2016/C 145/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nintendo Co. Ltd

Strona pozwana: BigBen Interactive GmbH, BigBen Interactive SA

Pytania prejudycjalne

1)

Czy w ramach procesu o egzekwowanie roszczeń z tytułu naruszenia praw ochronnych odnoszących się do wspólnotowego wzoru przemysłowego sąd państwa członkowskiego, którego jurysdykcja w odniesieniu do pozwanego wynika wyłącznie z art. 79 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1) w związku z art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2) z tego względu, że ten mający siedzibę w innym państwie członkowskim pozwany dostarczył pozwanemu mającemu siedzibę w danym państwie członkowskim towary, które prawdopodobnie naruszają prawa ochronne, może wydać wobec pierwszego wymienionego pozwanego zarządzenia, które odnoszą się do całej Unii i wykraczają poza stosunki dostawy uzasadniające daną jurysdykcję? 2.

2)

Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, w szczególności jego art. 20 ust. 1 lit c) należy interpretować w ten sposób, że osoba trzecia może przedstawiać [reprodukować] wspólnotowy wzór przemysłowy w celach handlowych, jeżeli zamierza prowadzić sprzedaż akcesoriów do towarów odpowiadających wzorowi wspólnotowemu właściciela? Jeśli tak, to jakie kryteria mają w tym względzie zastosowanie?

3)

Jak należy określać miejsce dokonania naruszenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (3) w sytuacjach, w których sprawca tego naruszenia

a)

oferuje towary naruszające wspólnotowy wzór przemysłowy za pośrednictwem strony internetowej i strona ta kierowana jest również do państw innych niż to, w którym sprawca naruszenia ma swoją siedzibę, lub

b)

zleca przewóz towarów naruszających wspólnotowy wzór przemysłowy do innego państwa niż to, w którym ma siedzibę?

Czy art. 15 lit. a) i g) ww. rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że określone na podstawie zawartych w nich przepisów prawo ma zastosowanie również do współdziałania innych osób?


(1)  Dz.U. L 3, s. 1.

(2)  Dz.U. L 12, s. 1.

(3)  Dz.U. L 1999, s. 40.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/16


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Nintendo Co. Ltd/BigBen Interactive GmbH i BigBen Interactive SA

(Sprawa C-25/16)

(2016/C 145/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nintendo Co. Ltd

Strona pozwana: BigBen Interactive GmbH, BigBen Interactive SA

Pytania prejudycjalne

1)

Czy w ramach procesu o egzekwowanie roszczeń z tytułu naruszenia praw ochronnych odnoszących się do wspólnotowego wzoru przemysłowego sąd państwa członkowskiego, którego jurysdykcja w odniesieniu do pozwanego wynika wyłącznie z art. 79 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1) w związku z art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2) z tego względu, że ten mający siedzibę w innym państwie członkowskim pozwany dostarczył pozwanemu mającemu siedzibę w danym państwie członkowskim towary, które prawdopodobnie naruszają prawa ochronne, może wydać wobec pierwszego wymienionego pozwanego zarządzenia, które odnoszą się do całej Unii i wykraczają poza stosunki dostawy uzasadniające daną jurysdykcję? 2.

2)

Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, w szczególności jego art. 20 ust. 1 lit c) należy interpretować w ten sposób, że osoba trzecia może przedstawiać [reprodukować] wspólnotowy wzór przemysłowy w celach handlowych, jeżeli zamierza prowadzić sprzedaż akcesoriów do towarów odpowiadających wzorowi wspólnotowemu właściciela? Jeśli tak, to jakie kryteria mają w tym względzie zastosowanie?

3)

Jak należy określać miejsce dokonania naruszenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (3) w sytuacjach, w których sprawca tego naruszenia

a)

oferuje towary naruszające wspólnotowy wzór przemysłowy za pośrednictwem strony internetowej i strona ta kierowana jest również do państw innych niż to, w którym sprawca naruszenia ma swoją siedzibę, lub

b)

zleca przewóz towarów naruszających wspólnotowy wzór przemysłowy do innego państwa niż to, w którym ma siedzibę?

Czy art. 15 lit. a) i g) ww. rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że określone na podstawie zawartych w nich przepisów prawo ma zastosowanie również do współdziałania innych osób?


(1)  Dz.U. L 3, s. 1.

(2)  Dz.U. L 12, s. 1.

(3)  Dz.U. L 199, s. 40.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/17


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 stycznia2016 r. – Minister Finansów przeciwko Posnania Investment SA

(Sprawa C-36/16)

(2016/C 145/21)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Minister Finansów

Strona pozwana: Posnania Investment SA

Pytanie prejudycjalne

Czy przeniesienie własności nieruchomości gruntowej (rzeczy) przez podatnika VAT na rzecz: a) Skarbu Państwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody budżetu państwa, lub b) gminy, powiatu lub województwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody ich budżetów skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu (odpłatną dostawę towaru) w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a oraz art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)


(1)  Dz. Urz. L 347, s. 1.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/17


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 stycznia 2016 r. – Minister Finansów przeciwko Stowarzyszeniu Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych SAWP z siedzibą w Warszawie (SAWP)

(Sprawa C-37/16)

(2016/C 145/22)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Minister Finansów

Strona pozwana: Stowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych SAWP z siedzibą w Warszawie (SAWP)

Pytania prejudycjalne

1)

Czy twórcy, artyści wykonawcy oraz inne uprawnione podmioty świadczą usługę w rozumieniu art. 24 pkt 1 i art. 25 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) na rzecz producentów i importerów magnetofonów i innych podobnych urządzeń oraz czystych nośników, od których organizacje zbiorowego zarządzania pobierają na ich rzecz, ale we własnym imieniu, opłaty od tych urządzeń nośników z tytułu ich sprzedaży?

2)

W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy organizacje zbiorowego zarządzania, pobierając opłatę od urządzeń i nośników z tytułu ich sprzedaży przez producentów i importerów, działają jako podatnicy określeni w art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, obowiązani do dokumentowania tych czynności fakturą w rozumieniu art. 220 ust. 1 pkt 1 tej Dyrektywy, wystawioną na rzecz producentów i importerów magnetofonów i innych podobnych urządzeń oraz czystych nośników, wykazujący pobrany z tytułu opłat VAT jako należny, a w momencie redystrybucji pobranych opłat na rzecz twórców, artystów wykonawców oraz innych uprawnionych podmiotów, te ostatnie dokumentują otrzymanie opłat fakturą z uwzględnionym VAT wystawioną na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania pobierającej opłaty?


(1)  Dz. Urz. L. 347, s.1.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/18


Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2015 r. sprawie T-544/13, Dyson Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 stycznia 2016 r. przez Dyson Ltd

(Sprawa C-44/16 P)

(2016/C 145/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Dyson Ltd (przedstawiciele: E. Batchelor, M. Healy, solicitors, F. Carlin, barrister, A. Patsa, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

uchylenie zaskarżonego wyroku;

stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1) w całości oraz;

obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Dysona w niniejszym postępowaniu, jak również w postępowaniu przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Dyson twierdzi, że Sąd naruszył prawo:

i.

Po pierwsze, Sąd przeinaczył zarzut Dysonu jako oczywisty błąd a nie jako brak uprawnień, zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2010/30/EU (2);

ii.

Po drugie, Sąd błędnie ocenił zakres uprawnień Komisji do przyjmowania aktów delegowanych na podstawie art. 10 ust. 1 dyrektywy 2010/30/EU;

iii.

Po trzecie, Sąd naruszył prawo Dysonu do obrony w odniesieniu do okoliczności faktycznych, co do których Dyson nie miał możliwości przedstawić swojego stanowiska;

iv.

Po czwarte, Sąd przeinaczył i/lub zlekceważył istotne dowody;

v.

Po piąte, Sąd naruszył art. 36 Statutu Trybunału Sprawiedliwości nie uzasadniając: (i) uznania, że zastosowane kryterium prawne było jednym z oczywistych błędów w ocenie; (ii) uznania, że dowody przedstawione przez Dysona były „skrajnie spekulatywne” (iii) oparcia się na bliżej nieokreślonej części niezidentyfikowanej „analizy skutków” oraz (iv) nie uwzględnienia przedstawionych przez Dysona dowodów na powtarzalność wyników; oraz

vi.

Po szóste, Sąd błędnie zastosował zasadę równego traktowania.

Dyson domaga się by Trybunał uchylił zaskarżony wyrok i uwzględnił żądania przedstawione przed Sądem, stwierdzając nieważność rozporządzenia Komisji (EU) nr 665/2013 („zaskarżone rozporządzenie”), ponieważ posiada wystarczające informacje, aby orzec co do istoty w kwestiach podniesionych w pierwszej instancji.


(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy, Dz.U. L 192, s. 1.

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energii, Dz.U. L 153, s. 1.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/19


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 1 lutego 2016 r. – Evo Bus GmbH/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Argeș

(Sprawa C-55/16)

(2016/C 145/24)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Înalta Curte de Casație și Justiție

Strony

Strona skarżąca: Evo Bus GmbH

Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Argeș

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy ósmej dyrektywy (79/1072/[EWG]) (1) i zasada neutralności podatkowej sprzeciwiają się/sprzeciwiały się obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które regulują/regulowały w świetle zasady pewności opodatkowania przesłanki warunkujące skorzystanie z prawa do zwrotu podatku od wartości dodanej, takie jak w niniejszej sprawie, przesłanka obejmującą dowód zapłaty podatku przez dostawców?


(1)  Ósma dyrektywa Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11).


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/20


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 lutego 2016 r. – The Shirtmakers BV/Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-59/16)

(2016/C 145/25)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: The Shirtmakers BV

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 32 ust. 1 lit. e) pkt i) Wspólnotowego Kodeksu Celnego należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem „kosztów transportu” należy rozumieć kwoty, zafakturowane przez faktycznych przewoźników, także wtedy, gdy faktyczni przewoźnicy zafakturowali owe kwoty nie bezpośrednio nabywcy przywiezionych towarów, ale innemu podmiotowi gospodarczemu, który zawarł umowy przewozu na rzecz nabywcy przywiezionych towarów z faktycznymi przewoźnikami i w związku ze swoimi staraniami związanymi z organizacją przewozu zafakturował powyższe kwoty nabywcy?


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/20


Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Rumunia

(Sprawa C-62/16)

(2016/C 145/26)

Język postępowania: rumuński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova, M. Heller i A. Biolan, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rumunia

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2012/33/UE (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy;

nałożenie na Rumunię, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, kary pieniężnej w kwocie 38 042,6 EUR za każdy dzień opóźnienia od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z tytułu naruszenia obowiązku podania do wiadomości wszystkich przepisów implementujących dyrektywę 2012/33/UE;

obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa wewnętrznego upłynął w dniu 18 czerwca 2014 r.


(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/33/UE z dnia 21 listopada 2012 r. zmieniająca dyrektywę Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych (Dz.U. L 327, s. 1).


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/21


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Madrid (Hiszpania) w dniu 10 lutego 2016 r. – Congregación de Escuelas Pías Provincia Betania/Ayuntamiento de Getafe

(Sprawa C-74/16)

(2016/C 145/27)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Madrid

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Congregación de Escuelas Pías Provincia Betania

Strona pozwana: Ayuntamiento de Getafe

Pytania prejudycjalne

Czy sprzeczne z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jest zwolnienie kościoła katolickiego z podatku od konstrukcji, instalacji i robót w związku z pracami wykonanymi na nieruchomościach przeznczonych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mającej ściśle religijnego celu?


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/21


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (Belgia) w dniu 12 lutego 2016 r. – K. i in./Państwo belgijskie

(Sprawa C-82/16)

(2016/C 145/28)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A. K., Z. M., J. M., N. N. N., I. O. O., I. R., A. B.

Strona pozwana: Państwo belgijskie

Pytania prejudycjalne

1)

Czy wykładni prawa Unii – a w szczególności art. 20 TFUE oraz art. 5 i 11 dyrektywy 2008/115/WE (1) w związku z art. 7 i 24 Karty (2) – należy dokonywać w taki sposób, że w pewnych okolicznościach zakazuje ono stosowania krajowej praktyki, która powoduje odrzucenie wniosku o przyznanie pobytu, składanego przez członka rodziny, będącego obywatelem państwa trzeciego, w ramach łączenia rodziny z obywatelem Unii, w państwie członkowskim, w którym mieszka dany obywatel Unii, który posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego, i który nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobody przedsiębiorczości (zwany dalej: „statycznym obywatelem Unii”) tylko z tego powodu – ewentualnie wraz z wydanie decyzji o wydaleniu – że wobec tego członka rodziny, będącego obywatelem państwa trzeciego, wydany został pozostający w mocy zakaz wjazdu o zasięgu europejskim?

a)

Czy dla oceny takich okoliczności ma znaczenie to, że między członkiem rodziny, będącym obywatelem państwa trzeciego, a statycznym obywatelem Unii istnieje stosunek zależności, który wykracza poza zwykłą więź rodzinną? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: Jakie czynniki są istotne dla ustalenia, czy istnieje stosunek zależności? Czy w tym celu może być korzystne dla sprawy wskazanie na orzecznictwo w kwestii istnienia życia rodzinnego według art. 8 EKPC i art. 7 Karty?

b)

Szczególnie w odniesieniu do małoletnich dzieci: Czy art. 20 TFUE wymaga czegoś więcej, niż biologicznego związku między tym z rodziców, które jest obywatelem państwa trzeciego, a dzieckiem, będącym obywatelem Unii? Czy w tym względzie ma znaczenie, by wykazać wspólne zamieszkiwanie, czy też wystarczą więzi emocjonalne i finansowe, takie jak regulacje pobytowe lub dotyczące odwiedzin i płacenie alimentów? Czy w tym celu może być korzystne dla sprawy wskazanie na wyroki Trybunału w sprawach C-244/13 Ogierjakhi z dnia 10 lipca 2014 r., pkt 38 i 39, C-218/14 Singh i inni z dnia 16 lipca 2015 r., pkt 54 i w sprawach połączonych C-356/11 i C-357/11 O. i S. z dnia 6 grudnia 2012 r., pkt 56? Por. w tym kontekście także zawisły w sprawie C-133/15 wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

c)

Czy fakt, że życie rodzinne rozpoczęło się w momencie, gdy obywatel państwa trzeciego już był objęty zakazem wjazdu i tym samym miał świadomość, iż przebywa w państwie członkowskim nielegalnie, jest istotny dla oceny takich okoliczności? Czy powołanie się na ten fakt może być korzystne dla sprawy, aby zapobiec ewentualnemu nadużywaniu postępowań w sprawie przyznania pobytu w kontekście łączenia rodzin?

d)

Czy fakt, że przeciwko decyzji o wydaniu zakazu wjazdu nie został wniesiony środek zaskarżenia w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE, względnie fakt, iż odwołanie od tej decyzji o wydaniu zakazu wjazdu zostało oddalone, ma znaczenie dla oceny takich okoliczności?

e)

Czy fakt, że zakaz wjazdu został wydany ze względów bezpieczeństwa publicznego, czy też ze względu na nielegalny pobyt, stanowi istotny aspekt? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: Czy ponadto należy sprawdzić, czy zainteresowany obywatel państwa trzeciego stanowi faktyczne, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla któregoś z podstawowych interesów społeczeństwa? Czy zatem art. 27 i 28 dyrektywy 2004/38/WE (3), których transpozycji dokonano poprzez art. 43 i 45 ustawy o cudzoziemcach i stosowne orzecznictwo Trybunału w kwestiach porządku publicznego, mogą być odpowiednio stosowane wobec członków rodzin statycznych obywateli Unii? (por. wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym zawisłe w sprawach C-165/14 i C-304/14)

2)

Czy wykładni prawa Unii – a zwłaszcza art. 5 dyrektywy 2008/115/WE oraz art. 7 i 24 Karty – należy dokonywać w taki sposób, że zabrania ono stosowania praktyki krajowej, która bierze pod uwagę obowiązujący zakaz wjazdu, by odrzucić złożony później na terytorium państwa członkowskiego wniosek o łączenie rodziny ze statycznym obywatelem Unii, bez uwzględniania przy tym życia rodzinnego i dobra wchodzących w grę dzieci, na które powołuje się ten złożony później wniosek o łączenie rodziny?

3)

Czy wykładni prawa Unii – a zwłaszcza art. 5 dyrektywy 2008/115/WE oraz art. 7 i 24 Karty – należy dokonywać w taki sposób, że zabrania ono stosowania praktyki krajowej, zgodnie z którą wobec obywatela państwa trzeciego, którego obejmuje pozostający w mocy zakaz wjazdu, wydaje się decyzję o wydaleniu bez uwzględniania przy tym życia rodzinnego i dobra wchodzących w grę dzieci, na które powołuje się ten złożony później wniosek w sprawie łączenia rodzin ze statycznym obywatelem Unii, a więc już po wydaniu zakazu wjazdu?

4)

Czy art. 11 ust. 3 dyrektywy 2008/115/WE należy rozumieć w taki sposób, że obywatel państwa trzeciego co do zasady musi składać wniosek o cofnięcie lub zawieszenie obowiązującego i ostatecznego zakazu wjazdu zawsze poza terytorium Unii Europejskiej, czy też istnieją okoliczności, w których może on złożyć ten wniosek także w Unii Europejskiej?

a)

Czy art. 11 ust. 3 akapit trzeci i czwarty dyrektywy 2008/115/WE należy rozumieć w taki sposób, że wymóg art. 11 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy – zgodnie z którym cofnięcie lub zawieszenie zakazu wjazdu jest możliwe tylko wtedy, gdy obywatel państwa trzeciego wykaże, że opuścił terytorium państwa członkowskiego w pełni przestrzegając decyzji nakazującej powrót – bez wątpienia musi zostać spełniony w każdym poszczególnym przypadku względnie we wszystkich grupach przypadków?

b)

Czy art. 5 i 11 dyrektywy 2008/115/WE stoją na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą wniosek o przyznanie pobytu w ramach łączenia rodzin ze statycznym obywatelem Unii, który nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobody przedsiębiorczości, uznawany jest jako dorozumiany (ograniczony w czasie) wniosek o cofnięcie lub zawieszenie obowiązującego i ostatecznego zakazu wjazdu, przy czym jeśli okazałoby się, że nie są spełnione warunki pobytu, obowiązujący i ostateczny zakaz wjazdu ponownie zaczyna obowiązywać?

c)

Czy fakt, że zobowiązanie do składania wniosku o cofnięcie lub zawieszenie w kraju pochodzenia może skutkować przynajmniej przejściową rozłąką między obywatelem państwa trzeciego a statycznym obywatelem Unii, jest istotnym aspektem? Czy istnieją okoliczności których spełnienie powoduje, że art. 7 i 24 Karty jednakowoż sprzeciwiają się przejściowej rozłące?

d)

Czy fakt, że zobowiązanie do składania wniosku o cofnięcie lub zawieszenie w kraju pochodzenia skutkuje tylko tym, że obywatel Unii ewentualnie musi na pewien czas opuścić przejściowo obszar Unii Europejskiej jako całości, jest istotnym aspektem? Czy istnieją okoliczności których spełnienie powoduje, że art. 20 TFUE jednakowoż sprzeciwia się temu, by statyczny obywatel Unii musiał na pewien czas opuścić przejściowo obszar Unii Europejskiej jako całości?


(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).

(2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

(3)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004., s. 77)


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/23


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 lutego 2016 r. – The English Bridge Union Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

(Sprawa C-90/16)

(2016/C 145/29)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: The English Bridge Union Limited

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

1)

Jakie są zasadnicze cechy, jakie musi wykazywać działalność, aby można było ją zakwalifikować jako „sport” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „główną dyrektywą VAT”)? W szczególności, czy dana działalność musi wykazywać znaczący (lub nie bez znaczenia) element fizyczny, który jest istotny dla jej wyniku, czy wystarczy, aby wykazywała ona znaczący element umysłowy, który jest istotny dla jej wyniku?

2)

Czy brydż sportowy jest „sportem” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) głównej dyrektywy VAT?


(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/24


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona (Hiszoania) w dniu 17 lutego 2016 r. – Banco Santander, S.A. przeciwko Mahamadou Demba i Mercedes Godoy Bonet

(Sprawa C-96/16)

(2016/C 145/30)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Banco Santander, S.A.

Strona pozwana: Mahamadou Demba i Mercedes Godoy Bonet

Pytania prejudycjalne

1.

Czy działanie polegające na tym, że przedsiębiorca zbywa lub nabywa wierzytelność bez dania konsumentowi możliwości zwolnienia się z długu poprzez zapłatę cesjonariuszowi jej ceny powiększonej o odsetki i poniesione koszty jest zgodne z prawem Unii, a w szczególności – z art. 38 Karty praw podstawowych, art. 2C Traktatu lizbońskiego oraz art. 4 ust. 2, art. 12 i art. 169 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1)?

2.

Czy to działanie – polegające na tym, że przedsiębiorca nabywa za śmiesznie niską cenę dług konsumenta, który jest pozbawiony możliwości dowiedzenia się o tej transakcji czy też wyrażenia na nią zgody – które nie zostało wskazane w ogólnych warunkach umownych czy też w nienegocjowanym indywidualnie warunku umownym, a konsument jest pozbawiony możliwości wzięcia udziału w tej transakcji i skorzystania z prawa odkupu wierzytelności, jest zgodne z zasadami określonymi w dyrektywie Rady 93/13/EWG (2) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, i, idąc dalej, z zasadą skuteczności oraz art. 3 ust. 1 i art. 7 ust. 1 tej dyrektywy?

3.

Czy, biorąc pod uwagę cel polegający na zapewnieniu ochrony konsumentów i użytkowników oraz realizujące ten cel orzecznictwo, ustalenie jednoznacznego kryterium służącego ustaleniu tego, czy zawarty w konsumenckich umowach pożyczki bez zabezpieczenia rzeczowego i nienegocjowany indywidualnie warunek określający stopę odsetek za zwłokę przekraczającą o ponad dwa punkty procentowe stopę odsetek stanowiących wynagrodzenie banku ma nieuczciwy charakter, jest zgodne z prawem Unii i dyrektywą 93/13, a w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1?

4.

Czy, biorąc pod uwagę cel polegający na zapewnieniu ochrony konsumentów i użytkowników oraz realizujące ten cel orzecznictwo, ustalenie jako skutku prawnego, że, aż do momentu całkowitej spłaty długu, naliczane będą odsetki stanowiące wynagrodzenie banku, jest zgodne z prawem Unii i dyrektywą 93/13, a w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1?


(1)  Dz.U. 2000, C 364, s.1.

(2)  Dz.U. L 95, s. 29.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/25


Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

(Sprawa C-98/16)

(2016/C 145/31)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i D. Triantafyllou)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie, że Republika Grecka, przyjmując i utrzymując w mocy uregulowanie, które przewiduje preferencyjną stawkę podatkową w odniesieniu do zapisów testamentowych na rzecz organizacji o celu niezarobkowym mających siedzibę w innych państwach członkowskich UE/EOG z zastrzeżeniem wzajemności, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG;

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Uregulowanie greckie przewiduje obniżoną stawkę podatkową w odniesieniu do zapisów testamentowych na rzecz osób prawnych o celu niezarobkowym (filantropijnym itd.). Niemniej obniżona stawka nie znajduje zastosowania do zapisów testamentowych dokonanych na rzecz tychże zagranicznych osób prawnych, chyba że zainteresowane państwa członkowskie także uznają bardziej korzystne traktowanie w przypadku zapisów testamentowych dokonanych na rzecz greckich osób prawnych o celu niezarobkowym (to znaczy z zastrzeżeniem wzajemności).

Wspomniane uregulowanie ustanawia dyskryminację ze szkodą dla osób prawnych (o celu niezarobkowym) z innych państw członkowskich UE (i EOG), co stanowi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału (art. 63 TFUE).

Takie ograniczenie nie jest objęte wyjątkami przewidzianymi w art. 65 TFUE.

Nie może ono być uzasadniane tym, że działalność organizacji o celu niezarobkowym odciąża budżet krajowy (nieakceptowalny powód finansowy).

Wreszcie zasada wzajemności nie może uzasadniać naruszenia zasady swobodnego przepływu kapitału w drodze dyskryminacji.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/25


Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2015 r. w sprawie T-242/12, SNCF/Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez SNCF Mobilités (SNCF)

(Sprawa C-127/16 P)

(2016/C 145/32)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: SNCF Mobilités (SNCF) (przedstawiciele: P. Beurier, O. Billard, G. Fabre, V. Landes, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska, Mory S.A. w stanie likwidacji, Mory Team w stanie likwidacji

Żądania wnoszącego odwołanie

uznanie odwołania za dopuszczalne i uzasadnione;

uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie T-242/12 Société nationale des chemins de fer français (SNCF)/Komisja;

obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi liczne zarzuty na poparcie swoich żądań.

Po pierwsze, że wypaczając sens art. 3 ust. 2 decyzji Sernam 2 dotyczącej zbycia całości aktywów Sernamu, Sąd dopuścił się licznych naruszeń prawa i uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia.

Po drugie, uznając, że wymogi otwartości i przejrzystości znajdujące zastawanie w postępowaniu przetargowym, przewidziane w art. 3 ust. 2 decyzji Sernam 2 zakładają bezwzględnie, że wybrany kandydat winien jako taki uczestniczyć w postępowaniu przetargowym od początku i w sposób niezależny, Sąd dopuścił się naruszenia prawa.

Po trzecie, uznając, że oferta kadry zarządzającej Sernamu była dużo mniej korzystna dla sprzedawcy niż wstępne oferty innych kandydatów, Sąd dokonał przeinaczenia okoliczności faktycznych i dopuścił się naruszenia prawa.

Po czwarte, uznając, że Komisja nie rozgraniczyła przedmiotu i ceny sprzedaży całości aktywów Sernamu, Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia i wydał wewnętrznie sprzeczny wyrok.

Po piąte, uznając, że wpisanie na listę wierzytelności likwidacji sądowej spółki Sernam S.A. wierzytelności odpowiadającej kwocie pomocy w wysokości 41 mln EUR nie było zgodne z art. 4 decyzji Sernam 2, Sąd dopuścił się naruszenia prawa i dokonał przeinaczenia rozstrzygnięcia decyzji Sernam 2.

Po szóste, uznając że zasada inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie znajdowała zastosowania do zbycia całości aktywów Sernamu, Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia i dokonał przeinaczenia rozstrzygnięcia decyzji Sernam 2.


Sąd

25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/27


Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2016 r. – credentis/OHIM – Aldi Karlslunde (Curodont)

(Sprawa T-53/15) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Curodont - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Eurodont - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 145/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: credentis AG (Windisch, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat D. Breuer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Aldi Karlslunde K/S (Karlslunde, Dania) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2014 r. (sprawa R 353/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aldi Karlslunde K/S a credentis AG.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

credentis AG zostaje obciążona kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/27


Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2016 r. – LG Developpement/OHIM – Bayerische Motoren Werke (MINICARGO)

(Sprawa T-160/15) (1)

([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MINICARGO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MINI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b)])

(2016/C 145/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: LG Developpement (Baud, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bayerische Motoren Werke AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Delorey)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 stycznia 2015 r. (sprawa R 596/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bayerische Motoren Werke AG a LG Developpement.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

LG Developpement zostaje obciążona kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/28


Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Colomer Italy/OHIM – Farmaca International (INTERCOSMO ESTRO)

(Sprawa T-681/13) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))

(2016/C 145/35)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Colomer Italy SpA (Sala Bolognese, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Ricolfi, F. Tarocco i C. Mezzetti)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Farmaca International SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Caramelli i S. Fierro)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2013 r. (sprawa R 1186/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Farmaca International SpA a Colomer Italy SpA.

Sentencja

1)

Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

2)

Colomer Italy SpA i Farmaca International SpA pokrywają własne koszty oraz każda po połowie kosztów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).


(1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/29


Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Węgry/Komisja

(Sprawa T-50/16)

(2016/C 145/36)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

Stwierdzenie nieważności Komisji Europejskiej z dnia 24 listopada 2015 r. o rejestracji europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Wake Up Europe! Agir pour préserver le projet démocratique européen”.

Obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1.

Przez pierwszy zarzut strona skarżąca podnosi, z jednej strony, że rejestrując sporną europejską inicjatywę obywatelską Komisja naruszyła art. 11 TUE ust. 1, a także art. 2 ust. 1 i 4 [ust. 2] lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 (1), ponieważ zdaniem strony skarżącej, wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 7 TUE (podobnie jak postępowania w sprawie niewykonania zobowiązania), nie można uznać za akt prawny Unii konieczny dla stosowania Traktatów. Z drugiej strony zdaniem strony skarżącej inicjatywa obywatelska powinna być skierowana na to, aby Komisja wystąpiła z inicjatywą aktu prawnego Unii, który przybierze postać nowego uregulowania prawa Unii.

2.

W zarzucie drugim strona skarżąca podnosi, iż przez swoją decyzję Komisja naruszyła prawo do dobrej administracji, jak również zasady pewności prawa i równego traktowania, a także naruszyła obowiązek uzasadnienia. Poprzez ten zarzut strona skarżąca twierdzi zasadniczo, iż ponieważ w decyzji tej Komisja odchodzi radykalnie od swojej wcześniejszej praktyki dotyczącej rejestracji inicjatyw obywatelskich, inicjatywy wcześniejsze i inicjatywy, które ewentualnie zostaną przedstawione w przyszłości nie są w związku z owym brakiem przewidywalności oraz brakiem zgodności traktowane w ten sam sposób.

3.

Przez zarzut trzeci strona skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji narusza zasadę lojalnej współpracy z art. 4 TUE ust. 3. Z jednej strony Komisja wypowiedziała się wcześniej, iż nie zostały spełnione przesłanki dla wszczęcia przeciwko Węgrom postępowania przewidzianego w art. 7 TUE, z którego to względu decyzja o zarejestrowaniu inicjatywy obywatelskiej może wywoływać wrażenie, że Komisja nie wyłącza jednak, że inicjatywa jest zasadna. Z drugiej strony, zgodnie ze wspomnianą zasadą Komisja powinna poinformować Węgry o inicjatywie obywatelskiej, która dotyczy to państwo bezpośrednio, i dać Węgrom możliwość przedstawienia uwag.


(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s. 1 wraz ze sprostowaniem w Dz.U. L 65 z 11.3.2011).


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/30


Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja

(Sprawa T-53/16)

(2016/C 145/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) oraz Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis oraz B. Byrne, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności art. 1, 4, 5 oraz 6 decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33961 (2012/C) (ex 2012/NN) uznającej, że w drodze szeregu umów związanych z lotniskiem Nîmes-Garons, Ryanair oraz Airport Marketing Services otrzymali bezprawną pomoc, niezgodną z rynkiem wewnętrznym; oraz

obciążenie Komisji kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia w decyzji art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz prawa skarżących do obrony, gdyż Komisja nie zezwoliła skarżącym na dostęp do akt postępowania wyjaśniającego oraz nie dała im możliwości przedstawienia w sposób użyteczny ich stanowiska.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja błędnie przypisała sporne środki państwu.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja błędnie uznała, że zasoby Veolia Transport Aéroport de Nîmes (VTAN), jednego z podmiotów zarządzających lotniskiem, były zasobami państwowymi.

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja nie zastosowała w sposób prawidłowy testu prywatnego inwestora. Komisja błędnie odmówiła oparcia się na analizie porównawczej, która doprowadziłaby do wniosku, że pomocy na rzecz skarżących nie została przyznana. Posiłkowo, Komisja nie przypisała odpowiedniej wartości usługom marketingowym, błędnie odrzuciła uzasadnienia decyzji lotniska o zakupie takich usług, błędnie nie uwzględniła możliwości, że część usług marketingowych mogła zostać nabyta dla realizacji celów interesu ogólnego, niesłusznie uznała podmiot zarządzający lotniskiem, Syndicat Mixte pour l’aménagement et le dévelopment de l’aéroport de Nîmes – Alès – Camargue – Cévennes (SMAN) oraz jego prywatnego wykonawcę VTAN, za jeden podmiot, oparła swoje wnioski na niepełnych i nieodpowiednich danych wykorzystanych do obliczenia rentowności lotniska, pominęła efekty sieciowe, jakich osiągnięcia lotnisko mogło oczekiwać ze swoich powiązań z Ryanairem oraz nie dołożyła starań, aby porównać dane przedłożone przez lotnisko z typowymi danymi odnoszącymi się do dobrze zarządzanego lotniska. W każdym wypadku nawet gdyby skarżący odnieśli korzyść, Komisja nie wykazała, że korzyść ta miała charakter selektywny.

5.

Zarzut piąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE oraz 108 ust. 2 TFUE, gdyż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że pomoc na rzecz Ryanaira oraz Airport Marketing Services była równa łącznym krańcowym stratom lotniska (zgodnie z obliczeniami Komisji), a nie faktyczną korzyścią dla Ryanaira oraz Airport Marketing Services. Komisja powinna była zbadać, w jakim zakresie rzekoma korzyść została rzeczywiście przeniesiona na pasażerów Ryanaira. Ponadto Komisja nie określiła ilościowo jakiejkolwiek przewagi konkurencyjnej, jaką uzyskał Ryanair dzięki rzekomej pomocy oraz nie wyjaśniła należycie, dlaczego odzyskanie określonej w decyzji kwoty pomocy było konieczne dla zapewnienia przywrócenia sytuacji sprzed przyznania pomocy.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/31


Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – POA/Komisja

(Sprawa T-74/16)

(2016/C 145/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pagkyprios organismos ageladotrofon (POA) Dimosia Ltd (Latsia, Cypr) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji sekretariatu generalnego Ares(2015)5632670 z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku potwierdzającego złożonego przez skarżącą w piśmie z dnia 15 września 2015 r., w którym skarżąca wniosła, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43), o udzielenie jej dostępu do dokumentów dotyczących wniosku złożonego przez organizację zrzeszającą cypryjskich producentów o zarejestrowanie nazwy „Halloumi” na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012 L 343, s. 1), oraz

obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja, opierając się na art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, nie wyjaśniła należycie, dlaczego proces decyzyjny mógłby zostać poważnie zagrożony w wyniku ujawnienia nieujawnionych części.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa z uwagi na to, że podane przez Republikę Cypryjską powody odmowy ujawnienia na podstawie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 nie są odpowiednie.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego oraz zasady przejrzystości, ponieważ odmowa Republiki Cypryjskiej ujawnienia niektórych z odnośnych dokumentów oznacza, że skarżąca nie jest w stanie zrozumieć przedmiotu któregokolwiek z nieujawnionych dokumentów.

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa, jako że państwo członkowskie nie może skorzystać z art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, by odmówić ujawnienia dokumentów, jeśli decyzja, która może być zagrożona, jest decyzją instytucji Unii Europejskiej.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/32


Odwołanie wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez Nicole Clarke, Sigrid Dickmanns i Elisavet Papathanasiou od wyroku wydanego w dniu 15 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-101/14, F-102/14 i F-103/14, Clarke i in./EUIPO

(Sprawa T-89/16 P)

(2016/C 145/39)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszące odwołanie: Nicole Clarke (Alicante, Hiszpania), Sigrid Dickmanns (Gran Alacant, Hiszpania) i Elisavet Papathanasiou (Alicante) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

Uchylenie w całości wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 15 grudnia 2015 r. (trzecia izba) w sprawach połączonych F-101/14, F-102/14 i F-103/14;

Rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z żądaniami stron w tych sprawach;

Obciążenie EUIPO kosztami całości postępowania – tj. kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej UE i kosztami odwołania do Sądu UE.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania klauzuli o rozwiązaniu umowy zawartej w umowach o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego skarżących oraz „protokołów o przywróceniu do pracy” zawartych odpowiednio przez EUIPO ze skarżącymi, ponieważ niniejsze konkursy nie są „najbliższymi” konkursami w rozumieniu klauzuli o rozwiązaniu umowy.

2.

Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania klauzuli o rozwiązaniu umowy zawartej w umowach o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego skarżących, ponieważ niniejsze konkursy nie dotyczą dziedziny specjalizacji „własność przemysłowa”, o której mowa w tej klauzuli, i nie mogą w związku z tym spowodować zastosowania rzeczonej klauzuli o rozwiązaniu umowy.

W ramach dwóch pierwszych zarzutów skarżące zarzucają Sądowi do spraw Służby Publicznej, że w zaskarżonym wyroku postąpił niezgodnie z brzmieniem, sensem i celem klauzuli o rozwiązaniu umowy, a także jej horyzontem czasowym i zakresem temporalnym;

3.

Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 8 ust. 1 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”).

Skarżące podnoszą, że w zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił okoliczności, że „protokoły o przywróceniu do pracy” podpisane przez nie z EUIPO stanowią odpowiednio, jako warunek umowny, przynajmniej drugie przedłużenie ich umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, co zgodnie z art. 8 akapit pierwszy WZIP skutkuje tym, że należało je uznać za umowy na czas nieokreślony.

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady uzasadnionych oczekiwań.

Zarzuca się w nim Sądowi do spraw Służby Publicznej, że błędnie odniósł się do dnia przywrócenia do pracy, a nie do dnia podpisania klauzuli o rozwiązaniu umowy do celów oceny, czy EUIPO spełnił obowiązek staranności, czy też naruszył zasadę uzasadnionych oczekiwań, ponieważ zorganizowanie konkursu, który miał decydować o przyszłości zawodowej skarżących zajęło mu dziewięć lat.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/33


Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2016 r. – Sheridan/Parlament

(Sprawa T-94/16)

(2016/C 145/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Gavin Sheridan (Midleton, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego A(2015)13844 C z dnia 14 stycznia 2016 r. oddalającej wniosek potwierdzający skarżącego o dostęp do określonych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatku z tytułu kosztów ogólnych i kosztach pomocy parlamentarnej posłów do Parlamentu Europejskiego;

Obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami skarżącego na podstawie art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty strony skarżącej są zasadniczo identyczne lub podobne, jak w sprawie T-639/15, Psara/Parlament (Dz.U. 2016, C 48, s. 53).


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/33


Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2016 r. – Kasztanowicz/EUIPO – Gbb Group (GEOTEK)

(Sprawa T-97/16)

(2016/C 145/41)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Martin Kasztantowicz (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Ronneburger)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gbb Group Ltd (Letchworth, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający/Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GEOTEK” – zgłoszenie nr 5 772 975

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie R 3025/2014-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 26 września 2014 r. (decyzja w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku nr 9014 C);

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie zasad 57 i 65 rozporządzenia nr 2868/95;

Naruszenie decyzji nr EX-11-3 Prezesa Urzędu.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/34


Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2016 r. – Republika Włoska/Komisja

(Sprawa T-98/16)

(2016/C 145/42)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, S. Fiorentiono i P. Gentili, avvocati dello Stato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2015)9526 final, z dnia 23 grudnia 2015 r., notyfikowanej w tym samym dniu, w sprawie pomocy państwa SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Włochy na rzecz BANCA TERCAS (Cassa di risparmio della provincia di Teramo S.p.A.);

obciążenie Komisji kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że wkład w łącznej kwocie 295,14 mln EUR wniesiony na rzecz Banca Tercas przez Fondo interbancario di tutela dei depositi stanowi pomoc państwa przyznaną z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE i niezgodna z rynkiem wewnętrznym. Wkład ten jest wynikiem trzech odrębnych środków: bezzwrotnego wkładu w wysokości 265 mln EUR (środek 1), gwarancji w wysokości 35 mln EUR (z elementem pomocy oszacowanym na 0,14 mln EUR) przyznanej na pokrycie ekspozycji na ryzyko kredytoweh Banca Tercas w stosunku do włoskiej grupy przedsiębiorstw (środek 2) i wreszcie kolejnego bezzwrotnego wkładu w wysokości 30 mln EUR przeznaczonego na pokrycie kosztów fiskalnych operacji (środek 3).

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych, co się tyczy publicznego charakteru zasobów będących przedmiotem spornych środków.

Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja niesłusznie uznaje za zasoby publiczne zasoby użyte przez Fondo interbancario di tutela dei depositi, z pominięciem w szczególności zasad potwierdzonych przez Trybunał w wyrokach z dnia 15 lipca 2004 r., C-354/02, Pearle i in. oraz z dnia 30 maja 2013 r., C-677/11, Doux Élevage.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych, co się tyczy możliwości przypisania państwu spornych środków.

Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja niesłusznie uznaje, że sporne środki mogą zostać przypisane państwu, z pominięciem faktu, że wynikają one z decyzji organizmu prawa prywatnego, jakim jest Fondo interbancario di tutela dei depositi, i że żaden organ władzy publicznej nie wywierał bezprawnego wpływu ani nacisku, aby doprowadzić do takiej decyzji.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych, co się tyczy przyznania selektywnej korzyści. Błędne zastosowanie kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja niesłusznie nie uwzględnia okoliczności, iż sporne środki były również zgodne z tak zwanym kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, ponieważ zostały uznane przez Fondo interbancario di tutela dei depositi za ekonomicznie korzystne w porównaniu z alternatywnym scenariuszem, który byłby wynikiem upadłości likwidacyjnej Banca Tercas.

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3lit. b) TFUE i błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych, co się tyczy oceny zgodności domniemanej pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym.

Wreszcie, skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja niesłusznie uznała sporne środki za niezgodne z rynkiem wewnętrznym, nawet gdyby powinny one zostać zakwalifikowane jako pomoc państwa.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/35


Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2016 r. – Klausner Holz Niedersachsen/Komisja

(Sprawa T-101/16)

(2016/C 145/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Klausner Holz Niedersachsen GmbH (Saalburg-Ebersdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Reich, C. Hipp i T. Ilgner)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie, że pozwana naruszyła art. 108 TFUE w związku z art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ zaniechała wydania zgodnie z art. 4 wspomnianego rozporządzenia decyzji o zakończeniu postępowań w sprawie badania wstępnego SA.37113 i SA.375009 przewidzianej w wymienionych przepisach w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 13 listopada 2015 r.;

obciążenie pozwanej kosztami postępowania, nawet gdyby skarga stała się bezprzedmiotowa wskutek przyjęcia środka przez Komisję Europejską w trakcie postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden jedyny zarzut, w którym twierdzi, że Komisja nie wydała decyzji kończącej postępowanie w sprawie badania wstępnego zgodnie z art. 4 ust. 2–4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) w odpowiednim terminie, mimo że została ona wezwana do działania zgodnie z art. 265 akapit drugi TFUE.


(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248, s. 9).


Sąd do spraw Służby Publicznej

25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/37


Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Kozak/Komisja

(Sprawa F-152/15)

((Służba publiczna - Konkurs otwarty EPSO/AD/293/14 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu kandydata do egzaminów etapu oceny zintegrowanej - Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - Nowa decyzja komisji konkursowej potwierdzająca jej pierwszą decyzję - Udzielenie przez EPSO odpowiedzi zawierającej uzasadnienie - Akt wyłącznie potwierdzający - Termin do wniesienia skargi - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 81 regulaminu postępowania))

(2016/C 145/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Małgorzata Kozak (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Łojkowska-Paprocka)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EPSO o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów etapu oceny zintegrowanej w konkursie EPSO/AD/293/14.

Sentencja postanowienia

1)

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

2)

Małgorzata Kozak pokrywa własne koszty.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/37


Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2016 r. – ZZ/Komisja

(Sprawa F-5/16)

(2016/C 145/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzekwalifikowaniu umowy skarżącego na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego lub w alternatywnie odszkodowanie za poniesioną szkodę majątkową.

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie kwalifikacji umowy skarżącego oraz w razie potrzeby decyzji z dnia 13 października 2015 r. (R/513/15) oddalającej zażalenie skarżącego;

Ewentualnie, zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącego za szkodę poniesioną w związku z nieuwzględnieniem jego wniosku o przekwalifikowanie;

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/38


Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2016 r. – ZZ i in./ESDZ

(Sprawa F-6/16)

(2016/C 145/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących za marzec 2015 r. oraz za kolejne miesiące w zakresie, w jakim zastosowano w nich decyzję ESDZ w sprawie obniżenia dodatku ze względu na warunki życia z 15 % do 10 %.

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie, że decyzja dyrektora generalnego ds. administracyjnych ESDZ z dnia 23 lutego 2015 r. nie znajduje zastosowania do skarżących;

w rezultacie, stwierdzenie nieważności ich rozliczeń wynagrodzenia za marzec 2015 r. oraz za kolejne miesiące w zakresie, w jakim stosuje się w nich dodatek ze względu na warunki życia w wysokości 10 %;

obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/38


Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2016 r. – ZZ/Komisja

(Sprawa F-7/16)

(2016/C 145/47)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: C. Mourato, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji obniżającej wysokość dodatku wyrównawczego wypłacanego skarżącej, która została zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony prawa belgijskiego, i przewidującej zwrot nadpłaconych kwot.

Żądania strony skarżącej

Tytułem głównym, unieważnienie skierowanej do skarżącej noty Komisji (PMO) z dnia 9 kwietnia 2015 r., a także następnie sporządzonych odcinków wynagrodzenia uwzględniających tę notę oraz – w razie potrzeby – noty z dnia 12 grudnia 2014 r., a także następnie sporządzonych odcinków wynagrodzenia, w odniesieniu do ponownego obliczenia jej miesięcznego dodatku wyrównawczego, a dokładniej:

skierowanej do skarżącej noty Komisji Europejskiej (Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych, PMO/1 – Wynagrodzenia i Administracja Uprawnień Indywidualnych) z dnia 9 kwietnia 2015 r.;

odcinków wynagrodzenia skarżącej od 04/2015 do 06/2015 i kolejnych odcinków wynagrodzenia, które zawierają potrącenie w wysokości 208,30 EUR (kod DPN – Zwrot długu) i następnych odcinków wynagrodzenia;

skierowanej do skarżącej noty wstępnej Komisji Europejskiej (Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych, PMO/1 – Wynagrodzenia i Administracja Uprawnień Indywidualnych) z dnia 12 grudnia 2014 r.;

odcinków wynagrodzenia skarżącej od 12/2014 do 03/2015.

Tytułem ewentualnym, unieważnienie not i odcinków wynagrodzenia w zakresie, w jakim dokonano w nich potrąceń z mocą wsteczną od wynagrodzeń pobranych przez skarżącą do dnia 9 kwietnia 2015 r.;

W każdym razie, obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/39


Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – ZZ/EMA

(Sprawa F-8/16)

(2016/C 145/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za 2014 r. i decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 1 kwietnia 2015 r. o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za okres od dnia 16 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. w postaci sfinalizowanej w dniu 31 marca 2015 r. przez oceniającego w odwołaniu („Assessor”) i kontrasygnowanej przez skarżącą w dniu 14 kwietnia 2015 r.;

Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 1 kwietnia 2015 r. o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego;

Stwierdzenie nieważności dwóch decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 26 października 2015 r. oddalających oba zażalenia skarżącej z dnia 30 czerwca 2015 r. na ww. decyzje;

Zasądzenie na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w kwocie 10 000 EUR;

Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/40


Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – ZZ i in./Parlament

(Sprawa F-9/16)

(2016/C 145/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat M. Casado Garcia-Hirschfeld)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu czterem skarżącym dodatku edukacyjnego za rok 2014/2015 i kolejne lata oraz zasądzenie od pozwanej wypłaty skarżącym dodatków edukacyjnych za rok 2015/2016 z odsetkami naliczanymi o dni, w których kwoty te stały się należne zgodnie z załącznikiem VII regulaminu pracowniczego.

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji indywidulanych z dnia 24 kwietnia 2015 r.;

W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dni 17 i 19 listopada 2015 r.;

Zasądzenie od Parlamentu Europejskiego wypłaty skarżącym dodatku edukacyjnego za rok 2015/2016 z odsetkami naliczanymi o dni, w których kwoty te stały się należne zgodnie z załącznikiem VII regulaminu pracowniczego.

Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


25.4.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 145/41


Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – ZZ/Komisja

(Sprawa F-11/16)

(2016/C 145/50)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: N. Lhoest, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie odmowy zmiany grupy zaszeregowania przyznanej skarżącej podczas jej przeniesienia do Parlamentu Europejskiego i przywrócenia jej na odpowiedni szczebel kariery zawodowej, a także nakazanie Komisji zapłaty różnicy pomiędzy wynagrodzeniem wypłaconym skarżącej a wynagrodzeniem, jakie powinno było zostać jej wypłacone w związku z przywrócenia jej na odpowiedni szczebel kariery zawodowej, wraz z odsetkami za zwłokę.

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sprawie odmowy zmiany grupy zaszeregowania skarżącej podczas jej przeniesienia oraz ponownego ustalenia jej kariery zawodowej w Komisji Europejskiej w okresie od dnia 16 czerwca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., pomimo awansu z grupy zaszeregowania C4 (obecnie AST 3) do grupy zaszeregowania C3 (obecnie AST 4), który został jej przyznany przez Parlament Europejski w dniu 7 sierpnia 2009 r. ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2000 r.;

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie oddalenia złożonego przez skarżącą w dniu 17 lipca 2015 r. zażalenia;

nakazanie Komisji wypłacenia skarżącej różnicy pomiędzy wypłaconym jej wynagrodzeniem a wynagrodzeniem, jakie powinno było zostać jej wypłacone w związku z przywróceniem jej na odpowiedni szczebel kariery zawodowej (do odpowiedniej grupy zaszeregowania i na odpowiedni stopień), wraz z odsetkami za zwłokę;

obciążenie Komisja Europejska kosztami postępowania.