ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 228

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 58
13 lipca 2015


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2015/C 228/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1


 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2015/C 228/02

Sprawa C-22/15: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów

2

2015/C 228/03

Sprawa C-154/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Granada (Hiszpania) w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Francisco Gutiérrez Naranjo/BBK Bank Cajasur, S.A.U.

3

2015/C 228/04

Sprawa C-169/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Benelux Gerechtshof (Belgia) w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Montis Design BV/Goossens Meubelen BV

4

2015/C 228/05

Sprawa C-179/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Daimler AG/Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

4

2015/C 228/06

Sprawa C-189/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS)/Cassa conguaglio per il settore elettrico i in.

5

2015/C 228/07

Sprawa C-198/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Invamed Group Ltd, Invacare UK Ltd, Days Healthcare Ltd, Electric Mobility Euro Ltd, Medicare Technology Ltd, Sunrise Medical Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

6

2015/C 228/08

Sprawa C-204/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 4 maja 2015 r. – Valsts ieņēmumu dienests/SIA Latspas

6

2015/C 228/09

Sprawa C-220/15: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

7

2015/C 228/10

Sprawa C-224/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 marca 2015 r. w sprawie T-45/13, Rose Vision i Seseña/Komisja, wniesione w dniu 15 maja 2015 r. przez Rose Vision, S.L.

8

 

Sąd

2015/C 228/11

Sprawa T-259/13: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Francja/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich — Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych — Ryczałtowa korekta finansowa — Wydatki poniesione przez Francję — Kryterium obsady — Kontrole na miejscu — Gwarancje proceduralne)

10

2015/C 228/12

Sprawa T-327/11: Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Vinci Energies Schweiz/OHIM – Accentro Real Estate (ESTAVIS 1993) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

11

2015/C 228/13

Sprawa T-391/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM – Adveo Group International (UNITED OFFICE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

11

2015/C 228/14

Sprawa T-48/13: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – Out of the blue/OHIM – Mombauer (REFLEXX) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

12

2015/C 228/15

Sprawa T-403/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – APRAM/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Fundusz Spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — Zmniejszenie pomocy finansowej — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność]

13

2015/C 228/16

Sprawa T-559/14: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – Ackermann Saatzucht i in./Parlament i Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 — Środki zapewniające zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

13

2015/C 228/17

Sprawa T-560/14: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding i in./Parlament i Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 — Środki zapewniające zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

14

2015/C 228/18

Sprawa T-69/15: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – NK Rosneft i in./Rada

15

2015/C 228/19

Sprawa T-106/15: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Opko Ireland Global Holdings/OHIM – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)

16

2015/C 228/20

Sprawa T-136/15: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2015 r. – Evropaïki Dynamiki/Parlament

17

2015/C 228/21

Sprawa T-164/15: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Parlament

17

2015/C 228/22

Sprawa T-165/15: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2015 r. – Ryanair i Airport Marketing Service/Komisja

18

2015/C 228/23

Sprawa T-220/15: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – Beele Engineering/OHIM (WE CARE)

19

2015/C 228/24

Sprawa T-222/15: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – Beele Engineering/OHIM (WE CARE)

20

2015/C 228/25

Sprawa T-223/15: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2015 r. – Morton’s of Chicago/OHIM – Mortons the Restaurant (MORTON’S)

20

2015/C 228/26

Sprawa T-225/15: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – QuaMa Quality Management/OHIM – Microchip Technology (medialbo)

21

2015/C 228/27

Sprawa T-237/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Łabowicz/OHIM – Pure Fishing (NANO)

22

2015/C 228/28

Sprawa T-238/15: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2015 r. – Novartis/OHIM – Meda (Zimara)

23

2015/C 228/29

Sprawa T-244/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Klujew/Rada

23

2015/C 228/30

Sprawa T-232/11: Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe/Komisja

25

2015/C 228/31

Sprawa T-45/12: Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/EBC

25

2015/C 228/32

Sprawa T-8/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – ClientEarth i in./Komisja

25

2015/C 228/33

Sprawa T-30/13: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – GRE/OHIM – Villiger Söhne (LIBERTE american blend)

25

2015/C 228/34

Sprawa T-93/13: Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/EBC

25

2015/C 228/35

Sprawa T-671/13: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – PAN Europe i Confédération paysanne/Komisja

26

2015/C 228/36

Sprawa T-358/14: Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Hoteles Catalonia/OHIM – Fundació Catalunya-La Pedrera, fundació especial (HOTEL CATALONIA LA PEDRERA)

26

2015/C 228/37

Sprawa T-462/14: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – EEB/Komisja

26

2015/C 228/38

Sprawa T-542/14: Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Grupo Bimbo/OHIM (Kształt okrągłego pieczywa kanapkowego)

26

 

Sąd do spraw Służby Publicznej

2015/C 228/39

Sprawa F-78/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 3 czerwca 2015 r. – Gross/ESDZ (Służba publiczna — Personel EZDZ — Urzędnicy — Awans — Artykuły 43 i 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnięć wszystkich uprawnionych do ubiegania się o awans urzędników — Urzędnicy przedstawieni do awansu przez służby EZDZ i urzędnicy nieprzedstawieni przez nie — Uwzględnienie sprawozdań z oceny — Wyłącznie dosłowne oceny)

27

2015/C 228/40

Sprawa F-128/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego izba) z dnia 3 czerwca 2015 r. – Bedin/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Funkcje i uprawnienia odpowiednio komisji dyscyplinarnej i organu powołującego — Ocena rzeczywistego wystąpienia zarzucanych czynów)

27


PL

 


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/1


Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2015/C 228/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 221 z 6.7.2015

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 213 z 29.6.2015

Dz.U. C 205 z 22.6.2015

Dz.U. C 198 z 15.6.2015

Dz.U. C 190 z 8.6.2015

Dz.U. C 178 z 1.6.2015

Dz.U. C 171 z 26.5.2015

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/2


Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów

(Sprawa C-22/15)

(2015/C 228/02)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i G. Wils, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o:

stwierdzenie, że przyznając zwolnienie z podatku VAT na wynajem miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia tych usług nie zatrudniają jednej, względnie większej liczby osób, w odniesieniu do nawigowania oraz rekreacji, które to czynności nie mogą zostać uznane za związane z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 2 ust. 1 i art. 24 ust. 1, a także art. 133 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (dyrektywy VAT) w związku z art. 132 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy;

stwierdzenie, że ograniczając zwolnienie tego wynajmu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych, którzy uprawiają sport, gdy wynajem jest ściśle związany z uprawianiem tego sportu oraz dla niego nieodzowny, do klubów sportów wodnych, które w ramach świadczenia tych usług nie zatrudniają jednej, względnie większej liczby osób, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 2 ust. 1 i art. 24 ust. 1, a także art. 133 dyrektywy 2006/112/WE w związku art. 132 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy;

obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

1.

Dyrektywa 2006/112/WE zobowiązuje państwa członkowskie do przyznania zwolnienia niektórym usługom pozostającym w ścisłym związku z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, świadczonym przez podmioty działające w celach innych niż zarobkowe na rzecz osób uprawiających sport lub praktykujących wychowanie fizyczne.

2.

Artykuł 11 ust. 1 lit. e) niderlandzkiej Wet Omzetbelasting 1968 [ustawy o podatku obrotowym z 1968 r.] zwalnia z podatku VAT usługi świadczone przez stowarzyszenia sportowe na rzecz ich członków, z wyjątkiem usług świadczonych przez organizacje związane ze sportami wodnymi, które na potrzeby świadczenia tych usług zatrudniają jedną, względne większą liczbę osób, w zakresie, w jakim usługi te polegają na wykonywaniu z pomocą tych osób czynności pozostających w związku z łodziami, względnie udostępnianiu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi.

3.

Zdaniem Komisji niderlandzkie zwolnienie z podatku jest jednocześnie zbyt szerokie i zbyt rygorystyczne.

4.

Po pierwsze Komisja krytykuje, że zwolnienie nie jest ograniczone do wynajmu na rzecz członków stowarzyszeń działających w celach innych niż zarobkowe, którzy uprawiają sport, lecz że obejmuje ono również wynajem na rzecz członków stowarzyszeń, którzy korzystają z łodzi znajdujących się w wynajętych miejscach przeznaczonych do cumowania i składowania w celach czysto rekreacyjnych, czy nawet mieszkalnych, nie opuszczając przy tym miejsca, w którym łódź była zacumowana. W tym kontekście zwolnienie jest zdaniem Komisji niezgodne z art. 2 ust. 1, art. 24 ust. 1 i art. 133 dyrektywy VAT.

5.

Po drugie Komisja krytykuje, że aby móc skorzystać ze zwolnienia odnośne stowarzyszenie nie może zatrudniać żadnych pracowników. W ten sposób Niderlandy ustanawiają warunek, który wykracza poza to co dopuszcza art. 133 [w związku z art. 132 ust. 1 lit. m)] dyrektywy VAT.


(1)  Dz.U. L 347, s. 1.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/3


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Granada (Hiszpania) w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Francisco Gutiérrez Naranjo/BBK Bank Cajasur, S.A.U.

(Sprawa C-154/15)

(2015/C 228/03)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Mercantil de Granada.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Francisco Gutiérrez Naranjo.

Strona pozwana: BBK Bank Cajasur, S.A.U..

Pytania prejudycjalne

1)

Czy w omawianych przypadkach wykładnia, na podstawie której stwierdzenie nieważności wspomnianego warunku wywołuje skutki jedynie od chwili jego stwierdzenia, jest zgodna z wykładnią pojęcia „braku związania”, jakiego dokonuje art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1)? Czy w związku z tym, pomimo że warunek został uznany za nieważny, należy przyjąć, iż skutki wywołane przez niego w trakcie jego obowiązywania nie zostają unieważnione lub uznane za bezskuteczne?

2)

Czy nakazanie zaprzestania stosowania określonego warunku (zgodnie z ust. 1 art. 6 i 7) w postępowaniu dotyczącym indywidualnego powództwa wniesionego przez konsumenta w sytuacji, gdy orzeczona zostanie nieważność tego warunku, jest zgodne z ograniczeniem skutków owej nieważności? Czy jest możliwe miarkowanie (przez sądy) zwrotu kwot pieniędzy zapłaconych przez konsumenta – do którego to zwrotu są zobowiązani sprzedawcy lub dostawcy – na podstawie warunku, który następnie został uznany za nieważny od początku jego istnienia, ze względu na brak poinformowania lub brak przejrzystości?


(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/4


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Benelux Gerechtshof (Belgia) w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Montis Design BV/Goossens Meubelen BV

(Sprawa C-169/15)

(2015/C 228/04)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Benelux Gerechtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Montis Design BV

Strona pozwana: Goossens Meubelen BV

Pytania prejudycjalne

1)

Czy czas ochrony określony w art. 10 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy 93/98/EWG (1) ma zastosowanie do praw autorskich, które były pierwotnie chronione ustawodawstwem krajowym z dziedziny prawa autorskiego, ale które wygasły przed dniem 1 lipca 1995 r. ze względu na niespełnienie lub niespełnienie w odpowiednim czasie wymogu formalnego, konkretnie niezłożenie lub niezłożenie w odpowiednim czasie oświadczenia o zachowaniu prawa w rozumieniu (dawnego) art. 21 akapit trzeci BTMW?

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy dyrektywę 93/98/EWG należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawowemu uregulowaniu krajowemu, wskutek którego wygasłe przed dniem 1 lipca 1995 r. ze względu na niespełnienie wymogu formalnego prawo autorskie do dzieła sztuki stosowanej należy uznawać za ostatecznie wygasłe?

3)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

Jeśli na podstawie krajowych przepisów prawnych należy uznać, że rozpatrywane prawo autorskie zostaje lub zostało przywrócone w którejkolwiek chwili, to od której chwili to następuje?


(1)  Dyrektywa Rady 93/98/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz.U. L 290, s. 9), obecnie dyrektywa 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 372, s. 12).


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/4


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Daimler AG/Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

(Sprawa C-179/15)

(2015/C 228/05)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Daimler AG

Strona pozwana: Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego ma prawo występować przeciwko osobie trzeciej wskazanej w ogłoszeniu w internecie, zawierającym oznaczenie, które można pomylić z jego znakiem towarowym, dotyczące usługi tej osoby trzeciej identycznej z towarami lub usługami, dla których znak ten został zarejestrowany, przez co w powszechnym odbiorze może zostać wywołane błędne wrażenie, że przedsiębiorstwo tej osoby trzeciej łączą z właścicielem znaku oficjalne stosunki handlowe, nawet w sytuacji, gdy ogłoszenie to nie zostało zamieszczone w internecie przez wskazaną w nim osobę ani na jej rachunek, lub gdy można uzyskać dostęp do tego ogłoszenia w internecie, mimo że wskazana w nim osoba podjęła w sposób, którego można od niej racjonalnie wymagać, działania w celu jego usunięcia, jednak bez powodzenia?


(1)  Dz.U. 1989, L 40, s. 1.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/5


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS)/Cassa conguaglio per il settore elettrico i in.

(Sprawa C-189/15)

(2015/C 228/06)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico (IRCCS) – Fondazione Santa Lucia

Strona pozwana: Cassa conguaglio per il settore elettrico, Ministero dello Sviluppo economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Autorità per l’energia elettrica e il gas

Pytania prejudycjalne

1)

Czy zakresem stosowania dyrektywy 2003/96/WE (1) objęte są przepisy krajowe (takie jak przepisy w postępowaniu głównym), które z jednej strony przewidują definicję „przedsiębiorstw energochłonnych” zgodną z definicją zawartą w tej dyrektywie a z drugiej strony zastrzegają na rzecz takiego rodzaju przedsiębiorstw udogodnienia w zakresie ogólnych opłat z tytułu systemu energii elektrycznej (a nie udogodnienia dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej jako takiej)?

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

2)

Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 11 i 17 dyrektywy 2003/96/EWG stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym i wykonawczym (takim jak obowiązujące we włoskim porządku prawnym), które z jednej strony przewidują wprowadzenie systemu udogodnień w zakresie zużycia produktów energetycznych (energii elektrycznej) przez przedsiębiorstwa „energochłonne” w rozumieniu wspomnianego art. 17, a z drugiej strony ograniczają możliwość korzystania z takich udogodnień jedynie na rzecz przedsiębiorstw „energożernych”, które działają w sektorze wytwórczym, z wyłączeniem jej w stosunku do przedsiębiorstw działających w innych sektorach gospodarki?


(1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51)


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/6


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Invamed Group Ltd, Invacare UK Ltd, Days Healthcare Ltd, Electric Mobility Euro Ltd, Medicare Technology Ltd, Sunrise Medical Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-198/15)

(2015/C 228/07)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Invamed Group Ltd, Invacare UK Ltd, Days Healthcare Ltd, Electric Mobility Euro Ltd, Medicare Technology Ltd, Sunrise Medical Ltd

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

Pytania prejudycjalne dotyczą załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 oraz pozycji 8713.

1.

Czy wyrażenie „dla osób niepełnosprawnych” oznacza „wyłącznie” dla osób niepełnosprawnych?

2.

Co oznacza wyrażenie „osoby niepełnosprawne”, w szczególności:

a)

czy jego znaczenie ogranicza się do osób, które są niepełnosprawne oprócz tego, że cierpią z powodu ograniczonej możliwości poruszania się lub swobodnego poruszania się; lub czy obejmuje ono osoby, które cierpią jedynie z powodu ograniczonej możliwości poruszania się lub swobodnego poruszania się?

b)

czy określenie „niepełnosprawny” ma szersze konotacje, aniżeli nieznaczne ograniczenie pewnej zdolności?

c)

czy czasowe ograniczenie, takie jak to będące skutkiem złamania nogi, można uznać za niepełnosprawność?

3.

Czy noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej z dnia 4 stycznia 2005 r. (2005/C 1/03) (2), wykluczające skutery wyposażone w oddzielną kolumnę kierownicy, zmieniają znaczenie pozycji 8713?

4.

Czy możliwość korzystania z pojazdu przez osobę niebędącą osobą niepełnosprawną wpływa na klasyfikację taryfową, jeżeli można stwierdzić, że pojazd posiada specjalne właściwości zmniejszające uciążliwość niepełnosprawności?

5.

Jeżeli przydatność do użytkowania przez osoby niebędące osobami niepełnosprawnymi stanowi istotną okoliczność, w jakim zakresie negatywne aspekty takiego użytkowania mogą także stanowić istotny czynnik przy ustalaniu tego rodzaju przydatności?


(1)  Dz.U L 301, s.1.

(2)  Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej, Dz.U. C 137, s.1.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/6


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 4 maja 2015 r. – Valsts ieņēmumu dienests/SIA Latspas

(Sprawa C-204/15)

(2015/C 228/08)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākā tiesa

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

Druga strona postępowania: SIA Latspas

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) należy interpretować w ten sposób, że metoda określona we wspomnianym artykule ma także zastosowanie, w sytuacji gdy przywóz towarów i ich dopuszczenie do swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty są skutkiem tego, że w toku procedury tranzytu towary te podlegające należnościom przywozowym zostały usunięte spod dozoru celnego, ponieważ chodziło o towary podlegające należnościom przywozowym, które nie zostały sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ale w celu wywozu ze Wspólnoty?

2)

Czy wyrażenie „w kolejności” zawarte w art. 30 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z prawem do dobrej administracji zapisanym w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z zasadą uzasadniania aktów administracyjnych, należy interpretować w ten sposób, że, aby stwierdzić, iż zastosowanie ma metoda wymieniona w art. 31, organ celny jest zobowiązany do wskazania w każdym akcie administracyjnym, z jakich względów w okolicznościach danej sprawy nie mogą być zastosowane określone w art. 29 lub 30 metody ustalania wartości celnej towarów?


(1)  Dz.U. L 302, s. 1.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/7


Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

(Sprawa C-220/15)

(2015/C 228/09)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec, A. C. Becker, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Żądania strony skarżącej

Komisja Europejska wnosi o:

stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2007/23/WE (1) poprzez ustanowienie w Erste Verordnung zum Sprengstoffgesetz (1. SprengV, pierwszym rozporządzeniu wykonawczym do ustawy w sprawie środków wybuchowych), wykraczając poza wymogi dyrektywy, że niezależnie od dokonanej uprzednio oceny zgodności wyrobów pirotechnicznych, należy przed ich wprowadzeniem do obrotu przeprowadzić procedurę na podstawie § 6 ust. 4 zdanie pierwsze 1. SprengV, i że Bundesanstalt für Materialforschung und -prüfung jest na podstawie § 6 ust. 4 zdanie piąte 1. SprengV uprawniony do kontroli instrukcji wszystkich wyrobów pirotechnicznych i, w danym wypadku, do ich zmiany;

obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy kwestii, w jakim zakresie państwa członkowskie mogą nałożyć na producentów i importerów wyrobów pirotechnicznych w rozumieniu dyrektywy 2007/23/WE dodatkowe wymogi krajowe dotyczące wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych również dla tego rodzaju produktów, które w związku z oznakowaniem CE są zgodne z podstawowymi wymogami dyrektywy. Przepisy zakwestionowane przez Komisję nie przewidują przy tym wymogów materialnych, przewidują natomiast postępowanie uzupełniające, które następuje przed wprowadzeniem na rynek na terytorium strony pozwanej.

Niezależnie od dowodu zgodności strona pozwana wymaga bowiem, aby wszystkie wyroby pirotechniczne w rozumieniu dyrektywy 2007/23/WE zostały zgłoszone w określonym na mocy ustawy instytucie federalnym, który dla celów wykazania zgłoszenia nadaje numer identyfikacyjny. Poza znaczącym czasem trwania postępowania postępowanie to może między innymi obejmować również zapłatę opłaty manipulacyjnej oraz złożenie próbek. Komisja uważa, że wymóg przeprowadzenia tego rodzaju postępowania stanowi naruszenie zagwarantowanego w art. 6 dyrektywy 2007/23/WE swobodnego przepływu towarów wszystkich wyrobów pirotechnicznych, które odpowiadają wymogom dyrektywy.

Sytuacji tej nie zmieniło ustanowienie dyrektywy 2013/29/EU (2), na mocy której uchylono dyrektywę 2007/23/WE ze skutkiem na dzień 1 lipca 2015 r. Po pierwsze miarodajnym okresem dla oceny wystąpienia uchybienia zobowiązań jest upływ terminu wskazanego w uzasadnionej opinii (w niniejszej sprawie 27 marca 2014 r.). Po drugie dyrektywa 2013/29/EU zawiera w art. 4 ust. 1 przepis identyczny z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2007/23/WE celem zapewnienia swobodnego przepływu towarów dla wszystkich wyrobów pirotechnicznych odpowiadających wymogom prawa Unii.

Zarzucane naruszenie prawa przez stronę pozwaną polega zasadniczo na ustanowieniu przesłanki proceduralnej dotyczącej wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, która jest zdaniem Komisji niedopuszczalna i wykracza poza zharmonizowane wymogi prawa Unii. Zakwestionowana regulacja może stwarzać wrażenie, jakoby prowadziła jedynie do przewidywalnego opóźnienia przy wprowadzaniu na rynek tych produktów w pojedynczych przypadkach. Nie można jednak lekceważyć faktycznych skutków tej regulacji. Należy przy tym uwzględnić w pierwszej kolejności, że na terytorium strony pozwanej istnieje jeden z największych, jeżeli nie największy rynek zbytu wyrobów pirotechnicznych. Należy ponadto wziąć pod uwagę, że określone wyroby pirotechniczne mogą być wydawane konsumentom na terytorium strony pozwanej tylko raz w roku, i to w krótkim okresie, w związku z czym tym bardziej istotny staje się czasowy wymiar dostępu do rynku. W tym aspekcie należy wreszcie uwzględnić, że kwestionowana regulacja jest na podstawie prawa krajowego wykonywana przez ten sam organ, który został również upoważniony do przeprowadzania oceny zgodności jako jednostka notyfikowana w rozumieniu dyrektywy 2007/23/WE. Wymóg dodatkowej procedury w prawie krajowym strony pozwanej nadaje temu organowi przewagę konkurencyjną względem jednostek notyfikowanych innych państw członkowskich. Mając na uwadze te praktyczne skutki zakwestionowanej regulacji w niniejszym postępowaniu chodzi jedynie co do zasady o prawną ocenę przeszkody we wprowadzaniu na rynek produktów przez podmioty gospodarcze, które to produkty zostały już uznane za zgodne z wymogami prawa Unii przez jednostki notyfikowane innych państw, niż Niemcy.


(1)  Dyrektywa 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, Dz.U. L 154, s. 1.

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/29/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wyrobów pirotechnicznych, Dz.U. L 178, s. 27.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/8


Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 marca 2015 r. w sprawie T-45/13, Rose Vision i Seseña/Komisja, wniesione w dniu 15 maja 2015 r. przez Rose Vision, S.L.

(Sprawa C-224/15 P)

(2015/C 228/10)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Rose Vision, S.L. (Przedstawiciel: adwokat J.J. Marín López)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

Uchylenie wyroku Sądu (sala piąta) z dnia 5 marca 2015 r., Rose Vision i Seseña/Komisja, T-45/13, EU:T:2015:138.

Stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję i przez inne organy Unii (w szczególności Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych) decyzji o zawieszeniu płatności w ramach audytów 11-INFS-025 i 11-BA119–016 z konsekwencjami wskazanych w pkt 51 odwołania.

Stwierdzenie, że Komisja dopuściła się naruszenia dotyczących obowiązku zachowania poufności postanowień umownych umowy o dotację projektu FutureNEM, ze względu na które to naruszenie Komisja jest zobowiązana do wynagrodzenia Rose Vision szkody, o której mowa w pkt 93 odwołania.

Stwierdzenie, że Komisja ponosi odpowiedzialność pozaumowną w odniesieniu do Rose Vision poprzez zarejestrowanie Rose Vision na poziomie W 2 systemu wczesnego ostrzegania (SWO) ustanowionego decyzją 2008/969/WE, Euratom, w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (1) i poprzez zawieszenie płatności i z tego powodu jest zobowiązana do naprawienia wskazanych w pkt 122 odwołania szkód majątkowych lub uszczerbku gospodarczego i zadośćuczynienia krzywdzie.

Zarzuty i główne argumenty

1

Naruszenie prawa polegające na uznaniu, że istniało przedłużenie terminu ustanowionego w pkt II.22 ust. 5 warunków ogólnych FP7 w celu przedstawienia końcowych sprawozdań z audytu 11-INFS-025 i 11-BA119–016 (pkt 93, 95 zaskarżonego wyroku) i że Komisja nie naruszyła umowy o dotację (pkt 97 zaskarżonego wyroku).

2.

Naruszenie prawa polegające na braku uzasadnienia twierdzenia, że projekt sprawozdania z audytu 11-INFS-025 „wskazywał już na istnienie niektórych niekwalifikujących się kosztów personelu oraz na naruszenie niektórych postanowień umownych, co zostało potwierdzone w ostatecznej wersji wspomnianego sprawozdania z audytu” (pkt 99 zaskarżonego wyroku).

3.

Naruszenie prawa polegające na twierdzeniu w odniesieniu do sprawozdania z audytu 11-INFS-025, że Rose Vision „nie przedstawiła niczego, co mogłoby podważyć wnioski z omawianego sprawozdania z audytu” (pkt 101 zaskarżonego wyroku) i że Komisja nie naruszyła porozumienia o udzielenie dotacji (pkt 102 zaskarżonego wyroku).

4.

Naruszenie prawa polegające na zaprzeczeniu istnienia naruszenia dotyczących obowiązku zachowania poufności postanowień umownych umowy o dotację projektu FutureNEM (pkt 104 zaskarżonego wyroku)

5.

Naruszenie prawa polegające na odrzuceniu odpowiedzialności Unii za szkody wynikające z zarejestrowania Rose Vision na poziomie W 2 systemu wczesnego ostrzegania (SWO) ustanowionego decyzją 2008/969/WE, Euratom i z zawieszenia płatności na rzecz Rose Vision (pkt 120 zaskarżonego wyroku).


(1)  Dz.U. L 344, s. 125.


Sąd

13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/10


Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Francja/Komisja

(Sprawa T-259/13) (1)

((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich - Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych - Ryczałtowa korekta finansowa - Wydatki poniesione przez Francję - Kryterium obsady - Kontrole na miejscu - Gwarancje proceduralne))

(2015/C 228/11)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, D. Colas, C. Candat i G. de Bergues, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo N. Díaz Abad, następnie A. Sampol Pucurull, abogados del Estado)

Przedmiot

Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 67, s. 20).

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w decyzji tej zastosowano wobec Republiki Francuskiej korektę finansową w ramach środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w odniesieniu do owiec, które nie były przedmiotem wniosku o przyznanie premii za owce odnośnie lat budżetowych 2008 i 2009.

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)

Republika Francuska pokrywa trzy czwarte własnych kosztów i trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

4)

Komisja Europejska pokrywa jedną czwartą własnych kosztów i jedną czwartą kosztów poniesionych przez Republikę Francuską.

5)

Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.


(1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/11


Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Vinci Energies Schweiz/OHIM – Accentro Real Estate (ESTAVIS 1993)

(Sprawa T-327/11) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))

(2015/C 228/12)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Vinci Energies Schweiz AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, następnie G. Schneider i D. Botis, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Accentro Real Estate AG, dawniej Estavis AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat T. Wieland, następnie adwokaci T. Wieland i S. Müller)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 marca 2011 r. (sprawa R 231/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vinci Energies Schweiz AG a Estavis AG.

Sentencja

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

2)

Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

3)

Interwenient pokrywa własne koszty.


(1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/11


Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM – Adveo Group International (UNITED OFFICE)

(Sprawa T-391/12) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))

(2015/C 228/13)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter i S. Paul)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Poch i S. Hanne, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Adveo Group International, SA, dawniej Unipapel Industria, Comercio y Servicios, SL (Tres Cantos, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 czerwca 2012 r. (sprawa R 745/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Lidl Stiftung & Co. KG a Adveo Group International, SA.

Sentencja

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

2)

Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną. Interwenient pokrywa własne koszty.


(1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/12


Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – Out of the blue/OHIM – Mombauer (REFLEXX)

(Sprawa T-48/13) (1)

((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))

(2015/C 228/14)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Allemagne) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i I. George)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Poch, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Meinhard Mombauer (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Vohwinkel)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2012 r. (sprawa R 1656/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Out of the blue KG a Meinhardem Mombauerem.

Sentencja

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

2)

Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz każde z nich połowę kosztów strony pozwanej.


(1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/13


Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – APRAM/Komisja

(Sprawa T-403/13) (1)

([Skarga o stwierdzenie nieważności - Fundusz Spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - Zmniejszenie pomocy finansowej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność])

(2015/C 228/15)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: APRAM – Administração dos Portos da Região Autónoma da Madeira, SA (Funchal, Portugalia) (przedstawiciel: M. Gorjão-Henriques, avocat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: P. Guerra e Andrade i D. Recchia, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 1870 final z dnia 27 marca 2013 r. zmniejszającej wysokość pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz projektu „Rozbudowa infrastruktury portowej RAM w porcie Caniçal” na Maderze (Portugalia)

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)

APRAM – Administração dos Portos da Região Autónoma da Madeira, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.


(1)  Dz.U. C 367 z14.12.2013.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/13


Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – Ackermann Saatzucht i in./Parlament i Rada

(Sprawa T-559/14) (1)

((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 - Środki zapewniające zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))

(2015/C 228/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG (Irlbach, Niemcy) oraz inni skarżący, których nazwy i nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci P. de Jong, P. Vlaemminck i B. Van Vooren)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, J. Rodrigues oraz R. Van de Westelaken, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore oraz M. Simm, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów (Dz.U. L 150, s. 59).

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)

Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie złożonego przez European Seed Association (ESA) wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

3)

Ackermann Saatzucht GmbH & Co. KG oraz inni skarżący, których nazwy i nazwiska zostały wymienione w załączniku pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.


(1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/14


Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding i in./Parlament i Rada

(Sprawa T-560/14) (1)

((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 - Środki zapewniające zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))

(2015/C 228/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV (Hoorn NH, Niderlandy) oraz inni skarżący, których nazwy zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci P. de Jong, P. Vlaemminck i B. Van Vooren)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, J. Rodrigues oraz R. Van de Westelaken, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore oraz M. Simm, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów (Dz.U. L 150, s. 59).

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)

Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie złożonych przez European Seed Association (ESA) i przez Association internationale des producteurs de l’horticulture (AIPH) wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

3)

ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV oraz inni skarżący, których nazwy zostały wymienione w załączniku pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.


(1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/15


Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – NK Rosneft i in./Rada

(Sprawa T-69/15)

(2015/C 228/18)

Język postępowania: angielski

Strony

Skarżące: NK Rosneft OAO (Moskwa, Rosja); RN-Shelf-Arctic OOO (Moskwa); RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO (Jużnosachalińsk, Rosja); RN-Exploration OOO (Moskwa); Tagulskoe OOO (Krasnojarsk, Rosja) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/872/WPZiB z dnia 4 grudnia 2014 r. (zwanej dalej „drugą decyzją zmieniającą”) zmieniającej decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie oraz decyzję 2014/659/WPZiB zmieniającą decyzję 2014/512/WPZiB (1);

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3–8 rozporządzenia Rady (UE) nr 1290/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r. (zwanego dalej „drugim rozporządzeniem zmieniającym”) zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 960/2014 zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 (2);

ponadto lub ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/872/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 1290/2014 w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących; oraz

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziewięć głównych zarzutów. W zarzutach tych skarżące wskazują, że Rada nie ma właściwości, aby przyjąć drugie środki zmieniające lub, jeśli ma taką właściwość, nie mogła przyjąć tych środków zgodnie z prawem.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieprzedstawienia w drugich środkach zmieniających uzasadnienia wystarczającego, aby umożliwić kontrolę zgodności z prawem, oraz naruszenia przez te środki prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej przysługujących skarżącym.

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że cel zamierzony przez drugie środki zmieniające nie jest zgodnym z prawem celem WPZiB.

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że drugie środki zmieniające naruszają zobowiązania Unii z zakresu prawa międzynarodowego wynikające z umowy o partnerstwie i współpracy z Rosją lub z Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu.

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że drugie rozporządzenie zmieniające nie wykazuje racjonalnego związku między zamierzonymi przez decyzję celami a przewidzianymi dla ich realizacji środkami.

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że drugie rozporządzenie zmieniające nie wdraża w sposób prawidłowy przepisów decyzji odnoszących się do kwestii materialnych.

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że drugie środki zmieniające są niezgodne z zasadą równego traktowania oraz z zakazem arbitralności.

7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że drugie środki zmieniające są nieproporcjonalne do zamierzonego przez decyzję celu i w konsekwencji nienależycie ingerują w kompetencje prawodawcze Unii oraz skutkują nieproporcjonalnym naruszeniem przysługujących skarżącym praw podstawowych.

8.

Zarzut ósmy dotyczący tego, że drugie środki zmieniające stanowią nadużycie władzy.

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że drugie środki zmieniające naruszają zasadę pewności prawa ze względu na brak jasności istotnych terminów.


(1)  Dz.U. L 349, z 5.12.2014, s. 58.

(2)  Dz.U. L 349, z 5.12.2014, s. 20.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/16


Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Opko Ireland Global Holdings/OHIM – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)

(Sprawa T-106/15)

(2015/C 228/19)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Opko Ireland Global Holdings Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i A. Smith, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ALPHAREN” – zgłoszenie nr 4 320 297

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie R 2387/2014-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 1d ust. 2 rozporządzenia nr 216/96 ze względu na to, że członek izby, która wydała pierwotną decyzję izby odwoławczej z 2009 r., był także członkiem izby, która wydała zaskarżoną decyzję;

Naruszenie art. 50 rozporządzenia wykonawczego poprzez oparcie się na nowych dowodach, które nie były przedstawione przed OHIM podczas pierwszej rozprawy w postępowaniu w sprawie sprzeciwu;

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez nienałożenie na wnoszącą sprzeciw ciężaru dowodu w postępowaniu w sprawie sprzeciwu w celu wykazania podobieństwa rozpatrywanych towarów;

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza popełniła błąd dotyczący określenia właściwego kręgu odbiorców i ogólnie w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/17


Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2015 r. – Evropaïki Dynamiki/Parlament

(Sprawa T-136/15)

(2015/C 228/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Ampazis i M. Sfyri)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2015 r. (302534) oddalającej ponowny wniosek skarżącej o udostępnienie dokumentów Parlamentu Europejskiego dotyczących wszystkich zapytań o cenę w odniesieniu do wszystkich części ogłoszenia o zamówieniu nr ITS08 – External service provision for IT services 2008S/149-199622 [na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji] i utrzymującej w mocy decyzję Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2014 r.; oraz

obciążenie Parlamentu kosztami postępowania związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy, w którym skarżąca utrzymuje, że Parlament nie dokonał osobnej oceny dokumentów objętych wnioskiem i odmówił nawet częściowego udostępnienia tych dokumentów, naruszając w ten sposób art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 (1).

2.

Zarzut drugi, w którym skarżąca twierdzi, że podane przez Parlament uzasadnienie dotyczące ochrony bezpieczeństwa publicznego, prywatności, interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej oraz szybkości procesu decyzyjnego należy oddalić jako całkowicie bezzasadne.


(1)  Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/17


Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Parlament

(Sprawa T-164/15)

(2015/C 228/21)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: I. Ampazis i M. Sfyri, adwokaci)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego, doręczonej stronie skarżącej pismem D (2015) 7680 z dnia 13 lutego 2015 r., na mocy której oferta strony skarżącej została zaklasyfikowana na trzecim miejscu w odniesieniu do jednej z ośmiu części, a dokładnie w odniesieniu do części nr 3, w otwartym postępowaniu przetargowym 2014/S 066- 111912, zatytułowanym „PE/ITEC ITS14 – External provision of IT services”,

zasądzenie od Parlamentu odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę skarżącą z uwagi na utratę możliwości zaklasyfikowania jej na pierwszej pozycji w odniesieniu do części nr 3 umowy ramowej ITS14, która to szkoda została przez nią oszacowana ex aequo et bono na kwotę w wysokości milion pięćset tysięcy euro (1 5 00  000 EUR) wraz z odsetkami od dnia wydania wyroku lub też odszkodowania w kwocie określonej przez Sąd, oraz

obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem strony skarżącej należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE, z uwagi na to, że Parlament naruszył:

1.

ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, przedstawiając niedostateczne uzasadnienie w odniesieniu do oceny oferty technicznej, w drodze której strona skarżąca uczestniczyła w spornym postępowaniu przetargowym oraz w zakresie w jakim nie przedstawił on stronie skarżącej informacji dotyczących oferty finansowej wybranego konsorcjum,

2.

postanowienia dokumentów dotyczących umowy (specyfikację warunków zamówienia i dodatkowe wskazówki), które sporządził sam Parlament, w zakresie w jakim przy ocenie ofert finansowych uczestników przetargu zastosował on metodę obliczenia inną niż metoda przewidziana w tychże dokumentach, oraz

3.

postanowienia dokumentów dotyczących umowy i prawo Unii Europejskiej, w zakresie w jakim Parlament nie określił i nie zbadał kwestii rażąco niskiej oferty.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/18


Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2015 r. – Ryanair i Airport Marketing Service/Komisja

(Sprawa T-165/15)

(2015/C 228/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) i Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: G. Berrisch, E. Vahida i G. Metaxas-Maranghidis, lawyers i B. Byrne, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 oraz (w zakresie, w jakim dotyczą one art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2) art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 stwierdzającej, że Ryanair i Airport Marketing Services otrzymały bezprawną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa od Chambre de Commerce et d’Industrie de Pau-Béarn oraz

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasadę dobrej administracji i prawo skarżących do obrony, ponieważ Komisja nie zezwoliła skarżącym na dostęp do akt postępowania wyjaśniającego i nie dała im możliwości efektywnego przedstawienia swojego stanowiska.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez to, że Komisja niesłusznie przypisała sporne środki państwu.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez to, że Komisja błędnie odmówiła oparcia się na porównywalnej analizie, która doprowadziłaby do wniosku, że nie nastąpiło udzielenie pomocy na rzecz skarżących. Tytułem zarzutu ewentualnego twierdzi, że Komisja nie podała właściwych wartości usług marketingowych, niesłusznie odrzuciła uzasadnienie, dlaczego lotnisko podjęło decyzję zakupu takich usług, błędnie odrzuciła możliwość, że część usług marketingowych mogła być nabyta w celach związanych z interesem ogólnym, nie dokonała oceny porozumień handlowych z odrębnych punktów widzenia prywatnego inwestora właściciela i zarządcy lotniska, oparła swe wnioski na niepełnych i niewłaściwych danych w celu obliczenia rentowności portu lotniczego, zastosowała nadmiernie krótki horyzont czasowy, niesłusznie oparła swą ocenę tylko na uzgodnionych trasach oraz nie uwzględniła efektów sieciowych, jakich lotnisko mogło spodziewać się uzyskać ze swojego związku z Ryanair. W każdym wypadku, nawet gdyby skarżący odnieśli korzyść, Komisja nie wykazała, że korzyść ta miała selektywny charakter.

4.

Zarzut czwarty, podniesiony pomocniczo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, poprzez to, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła prawo, stwierdziwszy, iż pomoc dla Ryanair i AMS była równa łącznym krańcowym stratom lotniska w Pau, a nie faktyczną korzyścią Ryanair i AMS. Komisja powinna była zbadać zakres, w jakim sporna korzyść została naprawdę przeniesiona na pasażerów Ryanair. Następnie Komisja nie określiła ilościowo jakiejkolwiek przewagi konkurencyjnej, jaką uzyskał Ryanair przez (rzekome) przepływy płatności poniżej kosztów lotniska w Pau. W końcu Komisja nie wyjaśniła właściwie, dlaczego odzyskanie sumy pomocy określonej w decyzji było konieczne dla zapewnienia przywrócenia sytuacji sprzed wypłacenia pomocy.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/19


Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – Beele Engineering/OHIM (WE CARE)

(Sprawa T-220/15)

(2015/C 228/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Beele Engineering BV (Aalten, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Ring)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „WE CARE” – zgłoszenie nr 12 610 143

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15.01.2015 w sprawie R 1424/2014-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/20


Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – Beele Engineering/OHIM (WE CARE)

(Sprawa T-222/15)

(2015/C 228/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Beele Engineering BV (Aalten, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Ring)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „WE CARE” – zgłoszenie nr 12 610 275

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11.02.2015 w sprawie R 1933/2014-1

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/20


Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2015 r. – Morton’s of Chicago/OHIM – Mortons the Restaurant (MORTON’S)

(Sprawa T-223/15)

(2015/C 228/25)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Morton’s of Chicago, Inc. (Chicago, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Moss)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mortons the Restaurant Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „MORTON’S” – rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 3 951 291

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie R 46/2014-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/21


Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – QuaMa Quality Management/OHIM – Microchip Technology (medialbo)

(Sprawa T-225/15)

(2015/C 228/26)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: QuaMa Quality Management GmbH (Glashütten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Russ)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Microchip Technology, Inc. (Chandler, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „medialbo” – zgłoszenie nr 11 454 766

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lutego 2015 r. w sprawie R 1680/2014-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/22


Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Łabowicz/OHIM – Pure Fishing (NANO)

(Sprawa T-237/15)

(2015/C 228/27)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Edward Łabowicz (Kłodzko, Polska) (przedstawiciel: M. Żygadło, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pure Fishing, Inc. (Spirit Lake, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „NANO” – zgłoszenie nr 6 649 818

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie R 2426/2013-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

Naruszenie art. 76 i 83 rozporządzenia nr 207/2009;

Naruszenie art. 6 i 14 europejskiej konwencji praw człowieka dotyczących, odpowiednio, prawa do rzetelnego procesu i zakazu dyskryminacji.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/23


Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2015 r. – Novartis/OHIM – Meda (Zimara)

(Sprawa T-238/15)

(2015/C 228/28)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Meda AB (Solna, Szwecja)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Zgłaszający: Meda AB

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Zimara” – zgłoszenie nr 9 782 764

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie R 636/2014-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/23


Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Klujew/Rada

(Sprawa T-244/15)

(2015/C 228/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Andrij Klujew (Donieck, Ukraina) (przedstawiciel: R. Gherson, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 1) w zakresie, w jakim owe akty dotyczą skarżącego;

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) nie mają zastosowania do skarżącego ze względu na ich bezprawność.

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy, w którym skarżący podnosi, że decyzja Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r., ze zmianami (zwana dalej „decyzją”), w zakresie w jakim nakłada na skarżącego środki ograniczające, jest sprzeczna z wyraźnie wskazanymi w tej decyzji wartościami (przykładowo demokracja, praworządność, poszanowanie praw człowieka), a także narusza zasady i cele wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (zwanej dalej „WPZiB”) określone w art. 21 TUE. Z tego względu decyzja ta nie spełnia wymogów pozwalających na oparcie jej na art. 29 TUE. Ze względu na nieważność decyzji Rada nie mogła oprzeć się na art. 215 ust. 2 TFUE w celu przyjęcia rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r., ze zmianami (zwanego dalej „rozporządzeniem”). Niedawne wydarzenia jednoznacznie wskazują, że ukraińskie organy ścigania i organy sądowe nie będą traktować skarżącego w sposób sprawiedliwy, niezależny i bezstronny.

2.

Zarzut drugi, w którym skarżący utrzymuje, że nie spełnia kryteriów umieszczenia jego nazwiska w wykazie ujętym w załączniku do decyzji i do rozporządzenia (zwanych łącznie dalej „spornymi aktami”). W chwili umieszczenia jego nazwiska w tym wykazie ukraińskie organy nie prowadziły przeciwko skarżącemu postępowania karnego za sprzeniewierzenie funduszy i aktywów publicznych lub za nadużycie władzy, których skutkiem miało być zmniejszenie się stanu ukraińskich funduszy i aktywów.

3.

Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że Rada naruszyła jego prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej. Skarżącemu nie przedstawiono poważnych, wiarygodnych i konkretnych dowodów przemawiających za koniecznością objęcia go środkami ograniczającymi. W szczególności nic nie wskazuje na to, że Rada poddała starannej i bezstronnej analizie powody mających uzasadniać ponowne umieszczenie jego nazwiska w wykazie w świetle informacji przekazanych przez skarżącego.

4.

Zarzut czwarty, w którym skarżący podnosi, że Rada nie przedstawiła wystarczających powodów przemawiających za umieszczeniem jego nazwiska w wykazie. Wskazane powody nie zawierają żadnych szczegółów i sprowadzają się do ogólnych twierdzeń opartych na stereotypach.

5.

Zarzut piąty, w którym skarżący twierdzi, że Rada rażąco naruszyła jego podstawowe prawa do ochrony własności i dobrego imienia. Środki ograniczające nie mają „oparcia w prawie”; zostały nałożone bez zapewnienia skarżącemu odpowiednich gwarancji dających mu możliwość skutecznego zwrócenia się do Rady w jego sprawie; nie ograniczają się do konkretnej części jego majątku, która ma pochodzić ze sprzeniewierzonych środków publicznych, ani nawet do wartości środków, które miałby być sprzeniewierzone; sądy w innych krajach uznały fakt ich nałożenia za potwierdzenie winy skarżącego, wskutek czemu podjęły niekorzystne dla skarżącego działania.

6.

Zarzut szósty, w którym skarżący utrzymuje, że Rada oparł swoją decyzję na błędnych okolicznościach faktycznych. Twierdzenia, że ukraińskie organy prowadzą przeciwko skarżącemu postępowanie karne za sprzeniewierzenie funduszy i aktywów publicznych lub za nadużycie władzy, których skutkiem miało być zmniejszenie się stanu ukraińskich funduszy i aktywów, czy też że skarżący jest prawdopodobnie winny stawianych mu zarzutów, są oczywiście nieprawdziwe.

7.

Zarzut siódmy, podniesiony na poparcie żądania stwierdzenia bezprawności, w którym skarżący twierdzi, że jeżeli art. 1 ust. 1 decyzji oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia interpretować w ten sposób, że przepisy te dotyczą, po pierwsze, wszelkich dochodzeń prowadzonych przez ukraińskie organy, niezależnie od tego, czy w ich przedmiocie wydano jakiekolwiek orzeczenie czy też wszczęto jakiekolwiek postępowanie będące podstawą dla ich prowadzenia bądź dotyczące ich kontroli lub nadzoru nad nimi, oraz, po drugie, „wszelkich nadużyć władzy w celu uzyskania bezpodstawnej korzyści”, niezależnie od tego, czy skarżącemu faktycznie postawiono zarzut sprzeniewierzenia środków publicznych, sformułowane w tych przepisach kryteria umieszczenia w wykazie – mając na uwadze ich arbitralny zakres wynikający z tak szerokiej interpretacji – nie miałyby podstawy prawnej lub byłyby nieproporcjonalne względem celów, jakie wskazano w decyzji i w rozporządzeniu. Tak sformułowane kryteria umieszczenia w wykazie byłyby w rezultacie bezprawne,


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/25


Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe/Komisja

(Sprawa T-232/11) (1)

(2015/C 228/30)

Język postępowania: angielski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.


(1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/25


Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/EBC

(Sprawa T-45/12) (1)

(2015/C 228/31)

Język postępowania: angielski

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.


(1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/25


Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – ClientEarth i in./Komisja

(Sprawa T-8/13) (1)

(2015/C 228/32)

Język postępowania: angielski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.


(1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/25


Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – GRE/OHIM – Villiger Söhne (LIBERTE american blend)

(Sprawa T-30/13) (1)

(2015/C 228/33)

Język postępowania: niemiecki

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.


(1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/25


Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/EBC

(Sprawa T-93/13) (1)

(2015/C 228/34)

Język postępowania: angielski

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.


(1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/26


Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – PAN Europe i Confédération paysanne/Komisja

(Sprawa T-671/13) (1)

(2015/C 228/35)

Język postępowania: angielski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.


(1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/26


Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Hoteles Catalonia/OHIM – Fundació Catalunya-La Pedrera, fundació especial (HOTEL CATALONIA LA PEDRERA)

(Sprawa T-358/14) (1)

(2015/C 228/36)

Język postępowania: hiszpański

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.


(1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/26


Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – EEB/Komisja

(Sprawa T-462/14) (1)

(2015/C 228/37)

Język postępowania: angielski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.


(1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/26


Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Grupo Bimbo/OHIM (Kształt okrągłego pieczywa kanapkowego)

(Sprawa T-542/14) (1)

(2015/C 228/38)

Język postępowania: hiszpański

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.


(1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


Sąd do spraw Służby Publicznej

13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/27


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 3 czerwca 2015 r. – Gross/ESDZ

(Sprawa F-78/14) (1)

((Służba publiczna - Personel EZDZ - Urzędnicy - Awans - Artykuły 43 i 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć wszystkich uprawnionych do ubiegania się o awans urzędników - Urzędnicy przedstawieni do awansu przez służby EZDZ i urzędnicy nieprzedstawieni przez nie - Uwzględnienie sprawozdań z oceny - Wyłącznie dosłowne oceny))

(2015/C 228/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Philipp Oliver Gross (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie adwokat J.N. Louis)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania skarżącym awansu do kolejnej grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansu (2013) w Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ).

Sentencja wyroku

1.

Stwierdza się nieważność decyzji organu powołującego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 9 października 2013 r. w sprawie sporządzenia listy urzędników awansowanych w postępowaniu w sprawie awansu (2013) w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska P.O. Grossa.

2.

Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez P.O. Grossa.


(1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014, s. 31.


13.7.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 228/27


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego izba) z dnia 3 czerwca 2015 r. – Bedin/Komisja

(Sprawa F-128/14) (1)

((Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Funkcje i uprawnienia odpowiednio komisji dyscyplinarnej i organu powołującego - Ocena rzeczywistego wystąpienia zarzucanych czynów))

(2015/C 228/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Luc Bedin (Watermael-Bisfort, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego w sprawie nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci wstrzymania awansu na wyższy stopień na okres 12 miesięcy.

Sentencja wyroku

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Luc Bedin pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.


(1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015, s. 51.