ISSN 1977-1002

doi:10.3000/19771002.C_2013.141.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 141

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 56
18 maja 2013


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2013/C 141/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 129 z 4.5.2013.

1

 

Trybunał Sprawiedliwości

2013/C 141/02

Złożenie ślubowania przez nowego sędziego Sądu

2

 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2013/C 141/03

Sprawa C-32/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Węgry) — Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft., Paragon-Alkusz Zrt., następca prawny Magyar Opelkereskedők Bróker Kft. przeciwko Gazdasági Versenyhivatal (Konkurencja — Artykuł 101 ust. 1 TFUE — Stosowanie analogicznego uregulowania krajowego — Właściwość Trybunału — Porozumienia dwustronne pomiędzy zakładami ubezpieczeń a warsztatami samochodowymi dotyczące stawek za roboczogodzinę naprawy — Wyższe stawki w zależności od liczby umów ubezpieczenia zawartych przez owe warsztaty działające jako pośrednicy zakładu ubezpieczeń — Pojęcie porozumienie mające na celu ograniczenie konkurencji)

3

2013/C 141/04

Sprawa C-108/11: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek VAT — Stawka obniżona — Dostawa chartów oraz koni niewykorzystywanych przy produkcji żywności lub pasz, a także w odniesieniu do wynajmu koni oraz niektórych usług inseminacyjnych — Dyrektywa 2006/112/WE — Naruszenie art. 96, art. 98 w związku z załącznikiem III i art. 110)

3

2013/C 141/05

Sprawa C-216/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/12/EWG — Podatki akcyzowe — Wyroby tytoniowe nabyte w jednym państwie członkowskim i przewiezione do innego państwa członkowskiego — Wyłącznie ilościowe kryteria oceny — Artykuł 34 TFUE — Ograniczenia ilościowe w przywozie)

4

2013/C 141/06

Sprawa C-276/11 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Viega GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Złącza do lutowania i zaciskowe — Dobór środków dowodowych i ich ocena — Prawo do bycia wysłuchanym przed sądem — Obowiązek uzasadnienia — Zasada proporcjonalności)

4

2013/C 141/07

Sprawa C-415/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona — Hiszpania) — Mohamed Aziz przeciwko Caixa d’Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa (Catalunyacaixa) (Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy konsumenckie — Umowa pożyczki hipotecznej — Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Kompetencje sądu krajowego rozpatrującego sprawę co do istoty — Nieuczciwe warunki — Kryteria oceny)

5

2013/C 141/08

Sprawa C-419/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze — Republika Czeska) — Česká spořitelna, a.s. przeciwko Geraldowi Feichterowi (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i art. 15 ust. 1 — Pojęcia umowy i umowy zawartej przez konsumenta — Weksel — Awal — Zabezpieczenie umowy kredytowej)

6

2013/C 141/09

Sprawa C-420/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Jutta Leth przeciwko Republik Österreich i Land Niederösterreich (Środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Pozwolenie na realizację takiego przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny — Cele takiej oceny — Warunki powstania uprawnienia do odszkodowania — Kwestia włączenia ochrony jednostek przed spadkiem wartości dóbr)

6

2013/C 141/10

Sprawa C-527/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Valsts ieņēmumu dienests przeciwko Ablessio SIA (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 213, 214 i 273 — Identyfikacja podatników VAT — Odmowa nadania numeru identyfikacji podatkowej VAT ze względu na nieposiadanie przez podatnika środków materialnych, technicznych i finansowych do wykonywania zgłaszanej działalności gospodarczej — Zgodność z prawem — Zwalczanie oszustw podatkowych — Zasada proporcjonalności)

7

2013/C 141/11

Sprawa C-545/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder) — Niemcy) — Agrargenossenschaft Neuzelle eG przeciwko Landrat des Landkreises Oder-Spree (Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Artykuł 7 ust. 1 i 2 — Modulacja płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom — Dodatkowe zmniejszenie kwot płatności bezpośrednich — Ważność — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada niedyskryminacji)

7

2013/C 141/12

Sprawa C-289/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 23 marca 2012 r. w sprawie T-535/11 Altner przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 czerwca 2012 r. przez Zdenka Altnera

8

2013/C 141/13

Sprawa C-33/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (Polska) w dniu 22 stycznia 2013 r. — Marcin Jagiełło przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi

8

2013/C 141/14

Sprawa C-34/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 23 stycznia 2013 r. — Monika Kušionová przeciwko SMART Capital, a.s.

9

2013/C 141/15

Sprawa C-38/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku (Polska) w dniu 25 stycznia 2013 r. — Małgorzata Nierodzik przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Psychiatrycznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy

9

2013/C 141/16

Sprawa C-49/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad průmyslového vlastnictví (Republika Czeska) w dniu 29 stycznia 2013 r. — MF 7 a.s. przeciwko MAFRA a.s.

10

2013/C 141/17

Sprawa C-51/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam (Niderlandy) w dniu 31 stycznia 2013 r. — Nationale-Nederlanden Levensverzekering Mij NV przeciwko Hubertusowi Wilhelmusowi van Leeuwenowi

10

2013/C 141/18

Sprawa C-53/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 30 stycznia 2013 r. — Strojírny Prostějov, a.s. przeciwko Odvolací finanční ředitelství

11

2013/C 141/19

Sprawa C-60/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

11

2013/C 141/20

Sprawa C-61/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Alba Forni przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

11

2013/C 141/21

Sprawa C-62/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Immacolata Racca przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

12

2013/C 141/22

Sprawa C-63/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Fortuna Russo przeciwko Comune di Napoli

13

2013/C 141/23

Sprawa C-72/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 11 lutego 2013 r. — Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów

14

2013/C 141/24

Sprawa C-87/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 lutego 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën, druga strona postępowania: X

14

2013/C 141/25

Sprawa C-99/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 28 lutego 2013 r. — Guy Kleynen przeciwko Conseil des ministres

14

2013/C 141/26

Sprawa C-106/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 4 marca 2013 r. — Francesco Fierro, Fabiana Marmorale przeciwko Edoardo Ronchi, Cosimo Scocozza

15

2013/C 141/27

Sprawa C-108/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 marca 2013 r. — Société Mac GmbH przeciwko Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

15

2013/C 141/28

Sprawa C-122/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze (Włochy) w dniu 15 marca 2013 r. — Paola C przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri

15

2013/C 141/29

Sprawa C-134/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 marca 2013 r. — Raytek GmbH, Fluke Europe BV przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

16

2013/C 141/30

Sprawa C-141/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2013 r. w sprawie T-355/09 Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 marca 2013 r. przez Reber Holding GmbH & Co. KG

16

 

Sąd

2013/C 141/31

Sprawa T-422/12: Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Kappa Filter Systems przeciwko OHIM (THE FUTURE HAS ZERO EMISSIONS) (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Wniesienie po terminie — Brak nieprzewidywalnych okoliczności — Oczywista niedopuszczalność)

18

2013/C 141/32

Sprawa T-462/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Pilkington Group przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Opublikowanie decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE — Oddalenie wniosku o poufne potraktowanie danych rzekomo objętych tajemnicą handlową — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Pilny charakter — Fumus boni iuris — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

18

2013/C 141/33

Sprawa T-552/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — North Drilling przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowegoh — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

19

2013/C 141/34

Sprawa T-4/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Communicaid Group przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Usługi kursów językowych — Odrzucenie oferty jednego z ubiegających się — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych — Utrata szansy — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody — Brak pilnego charakteru)

19

2013/C 141/35

Sprawa T-98/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (Camomilla)

19

2013/C 141/36

Sprawa T-99/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (Camomilla)

20

2013/C 141/37

Sprawa T-100/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (CAMOMILLA)

21

2013/C 141/38

Sprawa T-106/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Synergy Hellas przeciwko Komisji

21

2013/C 141/39

Sprawa T-118/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Whirlpool Europe przeciwko Komisji

22

2013/C 141/40

Sprawa T-129/13: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Alpiq RomIndustries i Alpiq RomEnergie przeciwko Komisji

22

2013/C 141/41

Sprawa T-131/13: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2013 r. — Lardini przeciwko OHIM (przedstawienie kwiatu)

23

2013/C 141/42

Sprawa T-138/13: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2013 r. — Evonik Oil Additives przeciwko OHIM — BRB International (VISCOTECH)

23

2013/C 141/43

Sprawa T-155/13: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Zanjani przeciwko Radzie

24

2013/C 141/44

Sprawa T-161/13: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — First Islamic Investment Bank przeciwko Radzie

24

2013/C 141/45

Sprawa T-172/13: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Novomatic przeciwko OHIM — Simba Toys (AFRICAN SIMBA)

25

2013/C 141/46

Sprawa T-173/13: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — Selo Medical przeciwko OHIM — biosyn Arzneimittel (SELOGYN)

25

2013/C 141/47

Sprawa T-215/09: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2013 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji

26

2013/C 141/48

Sprawa T-217/09: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2013 r. — Mitteldeutsche Flughafen i Flughafen Dresden przeciwko Komisji

26

2013/C 141/49

Sprawa T-49/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2013 r. — Lafarge przeciwko Komisji

26

2013/C 141/50

Sprawa T-194/12: Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2013 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Bauer Consumer Media (GOLF WORLD)

26

PL

 


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/1


2013/C 141/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 129 z 4.5.2013.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 123 z 27.4.2013.

Dz.U. C 114 z 20.4.2013.

Dz.U. C 108 z 13.4.2013.

Dz.U. C 101 z 6.4.2013.

Dz.U. C 86 z 23.3.2013.

Dz.U. C 79 z 16.3.2013.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


Trybunał Sprawiedliwości

18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/2


Złożenie ślubowania przez nowego sędziego Sądu

2013/C 141/02

M. Wetter, mianowany decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej z dnia 6 marca 2013 r. (1). sędzią Sądu na okres od dnia 9 marca 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r., złożył w dniu 18 marca 2013 r. ślubowanie przed Trybunałem.


(1)  Dz.U. L 65 z 8.3.2013, s. 22.


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/3


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Węgry) — Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft., Paragon-Alkusz Zrt., następca prawny Magyar Opelkereskedők Bróker Kft. przeciwko Gazdasági Versenyhivatal

(Sprawa C-32/11) (1)

(Konkurencja - Artykuł 101 ust. 1 TFUE - Stosowanie analogicznego uregulowania krajowego - Właściwość Trybunału - Porozumienia dwustronne pomiędzy zakładami ubezpieczeń a warsztatami samochodowymi dotyczące stawek za roboczogodzinę naprawy - Wyższe stawki w zależności od liczby umów ubezpieczenia zawartych przez owe warsztaty działające jako pośrednicy zakładu ubezpieczeń - Pojęcie „porozumienie mające na celu ograniczenie konkurencji”)

2013/C 141/03

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft., Paragon-Alkusz Zrt., następca prawny Magyar Opelkereskedők Bróker Kft.

Strona pozwana: Gazdasági Versenyhivatal

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága — Wykładnia art. 101 ust. 1 TFUE — Porozumienia dwustronne zawarte pomiędzy zakładami ubezpieczeń a niektórymi warsztatami samochodowymi uzależniające stawkę za roboczogodzinę naprawy płaconą przez zakład ubezpieczeń od liczby i odetka umów ubezpieczeniowych zawartych przez rzeczony zakład ubezpieczeniowy za pomocą tych warsztatów działających w charakterze pośredników — Uregulowanie krajowe posługujące się pojęciem analogicznym do pojęcia prawa Unii — Pojęcie „porozumień mających na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji”

Sentencja

Artykuł 101 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że porozumienia, przez które zakłady ubezpieczeń samochodowych umawiają się dwustronnie bądź to z koncesjonariuszami samochodowymi działającymi jako warsztaty naprawcze, bądź to ze stowarzyszeniem reprezentującym te warsztaty odnośnie do stawki godzinnej, jaka ma być płacona przez zakład ubezpieczeń za naprawę ubezpieczonych przez niego pojazdów, przewidując, że stawka ta zależy między innymi od liczby i odsetka umów ubezpieczenia sprzedanych przez koncesjonariusza działającego jako pośrednik tego zakładu, mogą zostać uznane za ograniczenia konkurencji „ze względu na cel” w rozumieniu rzeczonego przepisu, jeżeli w wyniku indywidualnej i konkretnej oceny treści i celu tych porozumień, a także kontekstu prawnego i gospodarczego, w jaki się one wpisują, okaże się, że ze względu na ich charakter są one szkodliwe dla prawidłowego funkcjonowania normalnej gry konkurencyjnej na odnośnych dwóch rynkach.


(1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/3


Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

(Sprawa C-108/11) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek VAT - Stawka obniżona - Dostawa chartów oraz koni niewykorzystywanych przy produkcji żywności lub pasz, a także w odniesieniu do wynajmu koni oraz niektórych usług inseminacyjnych - Dyrektywa 2006/112/WE - Naruszenie art. 96, art. 98 w związku z załącznikiem III i art. 110)

2013/C 141/04

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Soulay, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, M. Collins, N. Travers i D. O’Hagan, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. — S. Pilczer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 96, art. 98 w związku z załącznikiem III oraz art. 110 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przepisy krajowe przewidujące obniżoną stawkę podatku VAT w odniesieniu do dostaw chartów oraz koni niewykorzystywanych przy produkcji żywności lub pasz, a także w odniesieniu do wynajmu koni oraz niektórych usług inseminacyjnych

Sentencja

1)

Stosując obniżona stawkę podatku od wartości dodanej w wysokości 4,8 % do dostaw chartów oraz koni niewykorzystywanych przy produkcji żywności lub pasz, a także w odniesieniu do wynajmu koni oraz niektórych usług inseminacyjnych, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 96, art. 98 w związku z załącznikiem III oraz art. 110 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

2)

Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

3)

Republika Francuska pokrywa własne koszty.


(1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/4


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-216/11) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/12/EWG - Podatki akcyzowe - Wyroby tytoniowe nabyte w jednym państwie członkowskim i przewiezione do innego państwa członkowskiego - Wyłącznie ilościowe kryteria oceny - Artykuł 34 TFUE - Ograniczenia ilościowe w przywozie)

2013/C 141/05

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: W. Mölls i O. Beynet, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 34 TFUE oraz dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1), w szczególności jej art. 8 i 9 — Przepisy krajowe nakładające sankcje finansowe w razie przekroczenia określonych poziomów w przypadku przechowywania do celów prywatnych wyrobów tytoniowych nabytych w jednym państwie członkowskim i przewożonych do innego państwa członkowskiego — Kryteria oceny o wyłącznie ilościowym charakterze — Ograniczenia ilościowe w przywozie.

Sentencja

1)

Stosując wyłącznie ilościowe kryterium w celu ustalenia, że znajdujące się w posiadaniu osób prywatnych wyroby tytoniowe pochodzące z innego państwa członkowskiego przeznaczone są do celów handlowych, oraz stosując to kryterium w przeliczeniu na indywidualny środek transportu (nie zaś na osobę) i do wszystkich wyrobów tytoniowych ogółem, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, a w szczególności art. 8 i 9 tej dyrektywy.

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)

Komisja Europejska i Republika Francuska pokrywają własne koszty.


(1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/4


Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Viega GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-276/11 P) (1)

(Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Złącza do lutowania i zaciskowe - Dobór środków dowodowych i ich ocena - Prawo do bycia wysłuchanym przed sądem - Obowiązek uzasadnienia - Zasada proporcjonalności)

2013/C 141/06

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Viega GmbH & Co. KG (przedstawiciele: J. Burrichter, T. Mäger i M. Röhrig, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, R. Sauer, pełnomocnicy i A. Böhlke, Rechtsanwalt)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie T-375/06 Viega GmbH & Co. KG przeciwko Komisji, w którym sąd ten oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG prowadzonego w przedmiocie kartelu w sektorze złączy miedzianych i ze stopów miedzi lub, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przed sądem, zasady proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia — Naruszenie zasad rządzących procedurą dochodzenia — Naruszenie art. 81 ust. 1 WE oraz art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Viega GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.


(1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/5


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona — Hiszpania) — Mohamed Aziz przeciwko Caixa d’Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa (Catalunyacaixa)

(Sprawa C-415/11) (1)

(Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy konsumenckie - Umowa pożyczki hipotecznej - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Kompetencje sądu krajowego rozpatrującego sprawę co do istoty - Nieuczciwe warunki - Kryteria oceny)

2013/C 141/07

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Mohamed Aziz

Strona pozwana: Caixa d’Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa (Catalunyacaixa)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil de Barcelona –Wykładnia pkt 1 lit. a) i q) załącznika dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Postanowienia umowne, których celem lub skutkiem jest nałożenie na konsumenta, który nie spełnił swych zobowiązań, obowiązku zapłaty nieproporcjonalnie wysokiego odszkodowania — Umowa pożyczki hipotecznej — Przepisy krajowego prawa procesowego regulującego postępowanie w przedmiocie egzekucji z rzeczy zabezpieczonych hipoteką lub zastawem ograniczające dopuszczalne zarzuty, jakie może podnieść osoba, wobec której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne

Sentencja

1)

Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w taki sposób, iż sprzeciwia się ona przepisom państwa członkowskiego takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, które, choć nie przewidują w ramach postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką możliwości podniesienia zarzutów opartych na nieuczciwym charakterze stanowiącego podstawę tytułu egzekucyjnego warunku umownego, nie pozwalają również rozpatrującemu sprawę co do istoty sądowi właściwemu do dokonania oceny nieuczciwego charakteru takiego warunku na przyjęcie środków tymczasowych, a zwłaszcza na zawieszenie tego postępowania egzekucyjnego, podczas gdy zarządzenie takich środków jest konieczne do zapewnienia pełnej skuteczności jego ostatecznego rozstrzygnięcia.

2)

W świetle powyższego na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w taki sposób, iż:

pojęcie znaczącej nierównowagi na niekorzyść konsumenta należy oceniać, przeprowadzając analizę przepisów krajowych mających zastosowanie w przypadku braku porozumienia stron, aby ocenić, czy i, w odpowiednim przypadku, w jakim zakresie postanowienia umowne stawiają konsumenta w sytuacji gorszej niż ta przewidziana w obowiązujących przepisach krajowych. Podobnie właściwe w tym względzie wydaje się przeprowadzenie analizy sytuacji prawnej konsumenta pod kątem posiadanych przezeń zgodnie z prawem krajowym możliwości doprowadzenia do zaprzestania stosowania nieuczciwych warunków;

aby ustalić, czy ta nierównowaga powstaje „w sprzeczności z wymogami dobrej wiary”, należy sprawdzić, czy przedsiębiorca traktujący konsumenta w sposób sprawiedliwy i słuszny mógłby racjonalnie spodziewać się, iż konsument ten przyjąłby dany warunek w drodze negocjacji indywidualnych.

Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 93/13 należy interpretować w taki sposób, że załącznik, do którego odsyła ten przepis, zawiera jedynie przykładowy i niewyczerpujący wykaz warunków umownych, które mogą być uznane za nieuczciwe.


(1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/6


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze — Republika Czeska) — Česká spořitelna, a.s. przeciwko Geraldowi Feichterowi

(Sprawa C-419/11) (1)

(Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i art. 15 ust. 1 - Pojęcia umowy i umowy zawartej przez konsumenta - Weksel - Awal - Zabezpieczenie umowy kredytowej)

2013/C 141/08

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Městský soud v Praze

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Česká spořitelna, a.s.

Strona pozwana: Gerald Feichter

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Městský soud v Praze — Wykładnia art. 5 pkt 1 lit. a) i art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 19, tom 4, s. 42–64) — Pojęcia umowy i umowy zawartej przez konsumenta — Właściwość sądu do rozpoznania sporu dotyczącego zobowiązania wekslowego dyrektora spółki, który poręczył weksel in blanco wystawiony przez tę spółkę na rzecz banku dla zabezpieczenia umowy kredytowej — Określenie miejsca wykonania zobowiązania, weksel, w którym nie wskazano początkowo miejsca płatności

Sentencja

1)

Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która jest ściśle powiązana pod względem zawodowym ze spółką, będąc na przykład jej dyrektorem zarządzającym lub większościowym wspólnikiem, nie może zostać uznana za konsumenta w rozumieniu tego przepisu, jeżeli poręcza ona weksel wystawiony w celu zabezpieczenia zobowiązań ciążących na tej spółce z tytułu umowy dotyczącej udzielenia kredytu. W rezultacie przepis ten nie znajduje zastosowania przy ustalaniu sądu właściwego do rozpoznania powództwa, w drodze którego odbiorca weksla mający siedzibę w jednym państwie członkowskim podnosi roszczenia wynikające z wystawionego w postaci niezupełnej i uzupełnionego następnie przez remitenta weksla przeciwko poręczycielowi zamieszkałemu w innym państwie członkowskim.

2)

Artykuł 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 znajduje zastosowanie przy ustalaniu sądu właściwego do rozpoznania powództwa, w drodze którego odbiorca weksla mający siedzibę w jednym państwie członkowskim podnosi roszczenia wynikające z wystawionego w postaci niezupełnej i uzupełnionego następnie przez remitenta weksla przeciwko poręczycielowi zamieszkałemu w innym państwie członkowskim.


(1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/6


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Jutta Leth przeciwko Republik Österreich i Land Niederösterreich

(Sprawa C-420/11) (1)

(Środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Pozwolenie na realizację takiego przedsięwzięcia mimo braku właściwej oceny - Cele takiej oceny - Warunki powstania uprawnienia do odszkodowania - Kwestia włączenia ochrony jednostek przed spadkiem wartości dóbr)

2013/C 141/09

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Jutta Leth

Strona pozwana: Republik Österreich, Land Niederösterreich

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, s. 5) oraz dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. (Dz.U. L 156, s. 17) — Zezwolenie na realizację przedsięwzięcia wydane bez przeprowadzenia właściwej oceny jego wpływu na środowisko — Skarga jednostki mająca na celu zasądzenie odszkodowania za zmniejszenie wartości należącej do niej nieruchomości w wyniku realizacji wspomnianego przedsięwzięcia — Cele oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Objęcie lub brak objęcia jednostek ochroną przed wystąpieniem szkód majątkowych

Sentencja

Artykuł 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. i dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, iż przewidziana w tym przepisie ocena oddziaływania na środowisko nie obejmuje oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na wartość dóbr materialnych. Szkody majątkowe będące bezpośrednimi konsekwencjami oddziaływania przedsięwzięć publicznych lub prywatnych na środowisko są jednak objęte realizowanym przez tę dyrektywę celem ochrony.

Okoliczność, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zaniechano z naruszeniem wymogów wskazanej dyrektywy, co do zasady nie prowadzi sama w sobie, w świetle prawa Unii i bez uszczerbku dla mniej restrykcyjnych norm prawa krajowego w dziedzinie odpowiedzialności państwa, do powstania po stronie jednostki uprawnienia do naprawienia szkody czysto majątkowej wywołanej spadkiem wartości jej nieruchomości ze względu na spowodowane przez to przedsięwzięcie skutki dla środowiska. Zadaniem sądu krajowego jest jednak zbadanie, czy spełnione są wymogi prawa Unii dotyczące powstania uprawnienia do odszkodowania, w tym w szczególności, czy istnieje bezpośredni związek przyczynowy między zarzucanym naruszeniem a poniesioną szkodą.


(1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/7


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Valsts ieņēmumu dienests przeciwko Ablessio SIA

(Sprawa C-527/11) (1)

(Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 213, 214 i 273 - Identyfikacja podatników VAT - Odmowa nadania numeru identyfikacji podatkowej VAT ze względu na nieposiadanie przez podatnika środków materialnych, technicznych i finansowych do wykonywania zgłaszanej działalności gospodarczej - Zgodność z prawem - Zwalczanie oszustw podatkowych - Zasada proporcjonalności)

2013/C 141/10

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākās tiesas Senāts

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

Strona pozwana: Ablessio SIA

Przedmiot

Wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 214 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) w związku z art. 273 tej dyrektywy — Ustawodawstwo krajowe zezwalające na odmowę wpisu do rejestru podatników VAT, jeżeli podatnik nie dostarczy informacji lub dostarczy nieprawdziwe informacje na temat swojej materialnej, technicznej i finansowej zdolności do prowadzenia zgłaszanej działalności gospodarczej — Odmowa wpisu do rejestru podatników VAT spółki ze względu na to, że nie jest ona zdolna do prowadzenia zgłaszanej działalności gospodarczej.

Sentencja

Artykuły 213, 214 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by organ skarbowy państwa członkowskiego odmawiał nadania numeru identyfikacji podatkowej do celów podatku od wartości dodanej spółce z tego tylko powodu, że w mniemaniu tego organu nie posiada ona środków materialnych, technicznych i finansowych do wykonywania zgłaszanej działalności gospodarczej oraz że właścicielowi udziałów tej spółki uprzednio wielokrotnie nadawano taki numer dla innych przedsiębiorstw, które nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej oraz których udziały były przekazywane innym osobom wkrótce po otrzymaniu rzeczonego numeru, jeżeli dany organ skarbowy nie ustali, w świetle obiektywnych czynników, że istnieją poważne przesłanki pozwalające podejrzewać, iż nadany numer identyfikacji podatkowej do celów podatku od wartości dodanej zostanie wykorzystany do popełnienia oszustwa. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny, czy wskazany organ skarbowy przedstawił poważne przesłanki istnienia groźby oszustwa w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego.


(1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/7


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder) — Niemcy) — Agrargenossenschaft Neuzelle eG przeciwko Landrat des Landkreises Oder-Spree

(Sprawa C-545/11) (1)

(Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuł 7 ust. 1 i 2 - Modulacja płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom - Dodatkowe zmniejszenie kwot płatności bezpośrednich - Ważność - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Zasada niedyskryminacji)

2013/C 141/11

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Agrargenossenschaft Neuzelle eG

Strona pozwana: Landrat des Landkreises Oder-Spree

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder) — Ważność art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16) — Zmniejszenie kwot płatności bezpośrednich na lata 2009–2012 większe niż przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań

Sentencja

1)

Badanie pytania pierwszego nie wykazało niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 7 ust. 1. rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, w świetle zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

2)

Badanie pytania drugiego nie wykazało niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w świetle zasady niedyskryminacji.


(1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/8


Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 23 marca 2012 r. w sprawie T-535/11 Altner przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 czerwca 2012 r. przez Zdenka Altnera

(Sprawa C-289/12 P)

2013/C 141/12

Język postępowania: czeski

Strony

Wnoszący odwołanie: Zdeněk Altner (przedstawiciel: J. Čapek, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) odrzucił odwołanie i obciążył Zdenka Altnera kosztami postępowania.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/8


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (Polska) w dniu 22 stycznia 2013 r. — Marcin Jagiełło przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi

(Sprawa C-33/13)

2013/C 141/13

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Marcin Jagiełło

Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 4 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzecIwia się on uznaniu za dostawę towarów sprzedaży dokonanej przez podmiot, który za zgodą innej osoby, w celu zatajenia własnej działalności gospodarczej, posłużył się firmą tej osoby?

2)

Czy art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on odliczeniu podatku z faktury wystawionej przez osobę, która jedynie firmowała sprzedaż towaru dokonaną przez inny podmiot, bez wykazania, że nabywca wiedział lub na podstawie obiektywnych okoliczności mógł przewidzieć, że transakcja, w której uczestniczy, wiąże się z przestępstwem lub innymi nieprawidłowościami, jakich dopuścił się wystawca faktury lub podmiot z nim współdziałający?


(1)  Dz.U.L 145 s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 01 P. 23 — 62


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/9


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 23 stycznia 2013 r. — Monika Kušionová przeciwko SMART Capital, a.s.

(Sprawa C-34/13)

2013/C 141/14

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Krajský súd v Prešove

Strony

Strona skarżąca: Monika Kušionová

Strona pozwana: SMART Capital, a. s.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz dyrektywę 2005/29/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), w świetle art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że jest z nimi sprzeczny przepis prawa państwa członkowskiego, taki jak § 151j ust. 1 kodeksu cywilnego w związku z innymi przepisami prawa istotnymi w postępowaniu głównym, który umożliwia wierzycielowi, bez dokonania oceny postanowień umownych przez sąd, zażądanie spełnienia świadczenia wynikającego z niedozwolonych postanowień umownych w drodze egzekucji z nieruchomości stanowiącej przedmiot zabezpieczenia i będącej własnością konsumenta, pomimo iż między stronami istniej spór co do ewentualnego występowania niedozwolonych postanowień umownych.

2)

Czy przepisy prawne Unii Europejskiej wskazane w pytaniu pierwszym sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak § 151j ust. 1 kodeksu cywilnego w związku z innymi przepisami prawa istotnymi w postępowaniu głównym, który umożliwiają wierzycielowi zażądanie spełnienia świadczenia wynikającego z niedozwolonych postanowień umownych w drodze egzekucji z nieruchomości stanowiącej przedmiot zabezpieczenia i będącej własnością konsumenta, bez dokonania oceny postanowień umownych przez sąd, pomimo iż między stronami istniej spór co do ewentualnego występowania niedozwolonych postanowień umownych?

3)

Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 9 marca 1978 r. w sprawie [106/77] Simmenthal (3), należy rozumieć w ten sposób, że dla osiągnięcia celu dyrektyw wskazanych w pierwszym pytaniu, w świetle art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, sąd krajowy nie zastosuje przepisu prawa krajowego, takiego jak § 151j ust. 1 kodeksu cywilnego, w związku z innymi przepisami prawa istotnymi w postępowaniu głównym, które umożliwiają wierzycielowi zażądanie spełnienia świadczenia wynikającego z niedozwolonych postanowień umownych w drodze egzekucji z nieruchomości stanowiącej przedmiot zabezpieczenia i będącej własnością konsumenta, bez dokonania oceny postanowień umownych przez sąd, unikając w ten sposób, pomimo sporu między stronami, kontroli sądowej z urzędu postanowień umownych.

4)

Czy art. 4 dyrektywy Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że postanowienie umowne w umowie konsumenckiej — zawartej bez udziału adwokata — które umożliwia wierzycielowi dokonanie pozasądowej egzekucji składnika majątku stanowiącego przedmiot zabezpieczenia bez kontroli sądu, stanowi obejście podstawowej zasady prawa Unii dotyczącej kontroli sądowej z urzędu postanowień umownych i jest zatem nieuczciwe także w przypadku gdy takie postanowienie umowne wynika z przepisu prawa krajowego.


(1)  Dz.U. L 95, s. 29.

(2)  Dz.U. L 149, s. 22.

(3)  Rec. s. 629.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/9


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku (Polska) w dniu 25 stycznia 2013 r. — Małgorzata Nierodzik przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Psychiatrycznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy

(Sprawa C-38/13)

2013/C 141/15

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy w Białymstoku

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Małgorzata Nierodzik

Strona pozwana: Samodzielny Publiczny Psychiatryczny Zakład Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy

Pytanie prejudycjalne

Czy należy interpretować art.1 dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1), zwanej dalej dyrektywa 99/70/WE, klauzulę nr 1 załącznika do dyrektywy 99/70/WE, klauzulę nr 4 załącznika do dyrektywy 99/70/WE oraz ogólną zasadę prawa wspólnotowego dotyczącą zakazu dyskryminacji ze względu na rodzaj umowy o pracę w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które statuuje odmienne zasady ustalania długości okresów wypowiedzeń umów o pracę zawartych na czas określony, mających trwać dłużej niż 6 miesięcy (mniej korzystne z punktu widzenia pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę zawartych na czas określony) w stosunku do zasad ustalania długości okresów wypowiedzeń umów o pracę zawartych na czas nieokreślony, a konkretnie czy stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego (art. 33 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy — Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm., zwanej dalej kp), które wprowadza sztywny, niezależny od długości zakładowego stażu pracy pracowników, dwutygodniowy okres wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas określony, mających trwać dłużej niż 6 miesięcy, w sytuacji gdy okres wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas nieokreślony jest uzależniony od długości zakładowego stażu pracy pracowników i może wynosić od dwóch tygodni aż do trzech miesięcy (art.36 § 1 Kodeksu pracy)?


(1)  Dz.U. L 175, s. 43; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 03 P. 368 — 373.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/10


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad průmyslového vlastnictví (Republika Czeska) w dniu 29 stycznia 2013 r. — MF 7 a.s. przeciwko MAFRA a.s.

(Sprawa C-49/13)

2013/C 141/16

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Úřad průmyslového vlastnictví

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: MF 7 a.s.

Strona pozwana: MAFRA a.s.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 3 ust. 2 lit. d) dyrektywy [2008/95/WE] (1) należy interpretować w ten sposób, że dla oceny, czy wnioskujący o rejestrację znaku towarowego działał w dobrej wierze znaczenie mają tylko okoliczności, które zaistniały przed dniem lub w dniu złożenia wniosku o rejestrację znaku towarowego, czy też za dowód, że wnioskodawca działał w dobrej wierze mogą posłużyć również okoliczności zaistniałe po złożeniu wniosku?

2)

Czy wyrok w sprawach połączonych od C-414/99 do C-416/99 (2) należy generalnie stosować do sytuacji, w których przeprowadzana jest ocena, czy właściciel znaku towarowego wyraził zgodę na zachowanie, które może skutkować osłabieniem lub ograniczeniem jego wyłącznych praw?

3)

Czy można wywodzić istnienie dobrej wiary po stronie wnioskującego o rejestrację późniejszego znaku towarowego z sytuacji, w której właściciel wcześniejszego znaku towarowego zawarł z nim umowy, na podstawie których właściciel ten zgodził się na publikację drukowanego czasopisma, którego oznaczenie było podobne do znaku, o którego rejestrację ubiega się wnioskujący o rejestrację późniejszego znaku towarowego, zgodził się na rejestrację tego czasopisma przez wnioskującego o rejestrację późniejszego znaku towarowego i udzielił temu wnioskodawcy wsparcia przy jego publikacji, mimo że w umowach tych nie uregulowano jednak wyraźnie kwestii praw własności intelektualnej?

4)

Czy przy założeniu, że okoliczności zaistniałe po złożeniu wniosku o rejestrację znaku towarowego mogą także mieć znaczenie dla oceny, czy wnioskujący o rejestrację tego znaku działał w dobrej wierze, można ewentualnie domniemywać, że wnioskodawca działał w dobrej wierze, na podstawie sytuacji, w której właściciel wcześniejszego znaku towarowego świadomie tolerował istnienie spornego znaku towarowego przez okres co najmniej 10 lat?


(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 299, s. 25).

(2)  Rec. s. I-08691.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/10


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam (Niderlandy) w dniu 31 stycznia 2013 r. — Nationale-Nederlanden Levensverzekering Mij NV przeciwko Hubertusowi Wilhelmusowi van Leeuwenowi

(Sprawa C-51/13)

2013/C 141/17

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Rotterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nationale-Nederlanden Levensverzekering Mij NV

Strona pozwana: Hubertus Wilhelmus van Leeuwen

Pytania prejudycjalne

1)

Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 31 ust. 3 trzeciej dyrektywy dotyczącej ubezpieczeń na życie (1), stoi na przeszkodzie temu, aby na podstawie otwartych lub niepisanych norm prawa niderlandzkiego, takich jak stosowność i słuszność, które obowiązują w stosunku (przed)umownym między ubezpieczycielem na życie a potencjalnym ubezpieczającym, lub na podstawie ogólnego lub szczególnego obowiązku staranności ubezpieczyciele na życie byli zobowiązani do udzielenia ubezpieczającym więcej informacji o kosztach i premiach za ryzyko ubezpieczenia, niż wymagały tego w roku 1999 przepisy niderlandzkie, które dokonały transpozycji trzeciej dyrektywy dotyczącej ubezpieczeń na życie [w szczególności art. 2 ust. 2 lit. q) i r) RIAV 1998]?

2)

Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, jakie skutki ma lub może mieć brak udzielenia tych informacji według prawa niderlandzkiego?


(1)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie) (Dz.U. L 360, s. 1).


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/11


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 30 stycznia 2013 r. — Strojírny Prostějov, a.s. przeciwko Odvolací finanční ředitelství

(Sprawa C-53/13)

2013/C 141/18

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Krajský soud v Ostravě

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Strojírny Prostějov, a.s.

Druga strona postępowania: Odvolací finanční ředitelství

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 i 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, który, w sytuacji gdy przedsiębiorstwo udostępniające pracowników innemu przedsiębiorstwu (podmiot udostępniający) ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego, nakłada na przedsiębiorstwo użytkujące pracowników obowiązek potrącenia podatku dochodowego z wynagrodzenia tychże pracowników i zapłacenia go do budżetu państwa, zważywszy że w sytuacji gdy podmiot udostępniający ma siedzibę na terytorium Republiki Czeskiej obowiązek ten spoczywa na podmiocie udostępniającym?


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/11


Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-60/13)

2013/C 141/19

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, L. Flynn, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie, że odmawiając udostepnienia kwoty 20 061 462,11 GBP dotyczącej ceł przywozowych świeżego czosnku, który podlegał błędnej wiążącej informacji taryfowej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 8 decyzji 2000/597/WE (1) oraz art. 2, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1150/2000 (2);

obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja podnosi w skardze, że organy administracji Zjednoczonego Królestwa spowodowały stratę w tradycyjnych środkach własnych, wydając z brakiem należytej staranności dokumentację wiążącej informacji taryfowej, co umożliwiło przywóz świeżego czosnku z Chin poza kontyngentem. Komisja uważa, że w razie wystąpienia po stronie administracji błędu, przez co niezgodnie z prawem środki własne nie zostały ustanowione, Unia Europejska powinna otrzymać równowartość kwoty utraconych środków własnych. Tym samym organy Zjednoczonego Królestwa powinny udostępnić Komisji całkowitą kwotę rzeczonych należności celnych, szacowaną na 20 061 462,11 GBP, wraz z odsetkami za zwłokę na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000.


(1)  Decyzja Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 253, s. 42)

(2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1)


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/11


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Alba Forni przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

(Sprawa C-61/13)

2013/C 141/20

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Napoli

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Alba Forni

Druga strona postępowania: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

Pytania prejudycjalne

1)

Czy przepisy prawa dotyczące sektora szkolnictwa [zezwalające na zawieranie kolejnych umów na czas określony, bez przerywania ciągłości, z tym samym nauczycielem nieokreśloną ilość razy, również w celu zaspokojenia stałego zapotrzebowania na personel], stanowią środki o skutku równoważnym w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE (1)?

2)

Kiedy należy uznać, że stosunek pracy jest zawarty z „państwem”, w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE, w szczególności w świetle znaczenia wyrażenia „szczególne gałęzie lub grupy pracowników” i w konsekwencji, iż może uzasadniać skutki inne niż w przypadku stosunku pracy z podmiotem prywatnym?

3)

Czy uwzględniając wyjaśnienia, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (2) i art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (3), pojęcie warunków pracy, o którym mowa w klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE, obejmuje również skutki niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy; w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie — czy różnica między skutkami normalnie przewidzianymi w prawie krajowym dla niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony i na czas określony jest uzasadniona w świetle klauzuli 4?

4)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy, zabronione jest, by państwo przedstawiało w postępowaniu dotyczącym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej krajowe przepisy prawa w sposób celowo niezgodny z prawdą i czy sąd jest zobowiązany — wobec braku innej wykładni prawa krajowego w podobny sposób spełniającej wymogi wynikające z członkostwa w Unii Europejskiej — dokonywać wykładni prawa krajowego w możliwym zakresie zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez to państwo?

5)

Czy warunki, mające zastosowanie do umowy lub do stosunku pracy, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG (4), a w szczególności w art. 2 ust. 1 i 2 lit. e), obejmują wskazanie sytuacji, w których umowa o pracę na czas określony może zostać przekształcona w umowę na czas nieokreślony?

6)

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie — czy zmiana z mocą wsteczną ram prawnych w sposób niegwarantujący pracownikowi możliwości dochodzenia swoich praw określonych w dyrektywie lub przestrzegania warunków pracy określonych w dokumencie będącym podstawą zatrudnienia, jest sprzeczna z art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/533/EWG i z celami, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG, a w szczególności w motywie drugim?

7)

Czy wykładni ogólnych zasad obowiązującego prawa Unii takich jak zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, „równości broni” stron postępowania, skutecznej ochrony sądowej, dostępu do niezawisłego sądu i bardziej ogólnie rzetelnego procesu, zagwarantowanych w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (ze zmianami wynikającymi z art. 1 ust. 8 traktatu z Lizbony i do którego odsyła art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej) — w związku z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz z art. 46, 47 i 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przyjętej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., włączonej do traktatu z Lizbony — należy dokonywać w ten sposób, iż w zakresie stosowania dyrektywy 1999/70/WE stoją one na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo włoskie po upływie istotnego okresu czasu (3 lata i sześć miesięcy) przepisu takiego jak art. 9 dekretu ustawy nr 70 z dnia 13 maja 2011 r. zmienionego ustawą nr 106 z dnia 12 lipca 2011 r., który dodał ust. 4-bis w art. 10 dekretu ustawy nr 368/01 mogący zmienić konsekwencje toczących się postępowań działając bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla państwa, jako pracodawcy i eliminując przewidzianą w krajowym porządku prawnym możliwość objęcia sankcją zawierania z nadużyciem kolejnych umów na czas określony?


(1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Dz.U. L 175, s. 43

(2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16

(3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. L 204, s. 23.

(4)  Dyrektywa Rady z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy, Dz.U. L 288, s. 32.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/12


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Immacolata Racca przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

(Sprawa C-62/13)

2013/C 141/21

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Napoli

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Immacolata Racca

Druga strona postępowania: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

Pytania prejudycjalne

1)

Czy przepisy prawa dotyczące sektora szkolnictwa [zezwalające na zawieranie kolejnych umów na czas określony, bez przerywania ciągłości, z tym samym nauczycielem nieokreśloną ilość razy, również w celu zaspokojenia stałego zapotrzebowania na personel], stanowią środki o skutku równoważnym w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE (1)?

2)

Kiedy należy uznać, że stosunek pracy jest zawarty z „państwem”, w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE, w szczególności w świetle znaczenia wyrażenia „szczególne gałęzie lub grupy pracowników” i w konsekwencji, iż może uzasadniać skutki inne niż w przypadku stosunku pracy z podmiotem prywatnym?

3)

Czy uwzględniając wyjaśnienia, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (2) i art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (3), pojęcie warunków pracy, o którym mowa w klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE, obejmuje również skutki niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy; w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie — czy różnica między skutkami normalnie przewidzianymi w prawie krajowym dla niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony i na czas określony jest uzasadniona w świetle klauzuli 4?

4)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy, zabronione jest, by państwo przedstawiało w postępowaniu dotyczącym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej krajowe przepisy prawa w sposób celowo niezgodny z prawdą i czy sąd jest zobowiązany — wobec braku innej wykładni prawa krajowego w podobny sposób spełniającej wymogi wynikające z członkostwa w Unii Europejskiej — dokonywać wykładni prawa krajowego w możliwym zakresie zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez to państwo?

5)

Czy warunki, mające zastosowanie do umowy lub do stosunku pracy, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG (4), a w szczególności w art. 2 ust. 1 i 2 lit. e), obejmują wskazanie sytuacji, w których umowa o pracę na czas określony może zostać przekształcona w umowę na czas nieokreślony?

6)

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie — czy zmiana z mocą wsteczną ram prawnych w sposób niegwarantujący pracownikowi możliwości dochodzenia swoich praw określonych w dyrektywie lub przestrzegania warunków pracy określonych w dokumencie będącym podstawą zatrudnienia, jest sprzeczna z art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/533/EWG i z celami, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG, a w szczególności w motywie drugim?

7)

Czy wykładni ogólnych zasad obowiązującego prawa Unii takich jak zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, „równości broni” stron postępowania, skutecznej ochrony sądowej, dostępu do niezawisłego sądu i bardziej ogólnie rzetelnego procesu, zagwarantowanych w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (ze zmianami wynikającymi z art. 1 ust. 8 traktatu z Lizbony i do którego odsyła art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej) — w związku z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz z art. 46, 47 i 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przyjętej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., włączonej do traktatu z Lizbony — należy dokonywać w ten sposób, iż w zakresie stosowania dyrektywy 1999/70/WE stoją one na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo włoskie po upływie istotnego okresu czasu (3 lata i sześć miesięcy) przepisu takiego jak art. 9 dekretu ustawy nr 70 z dnia 13 maja 2011 r. zmienionego ustawą nr 106 z dnia 12 lipca 2011 r., który dodał ust. 4-bis w art. 10 dekretu ustawy nr 368/01 mogący zmienić konsekwencje toczących się postępowań działając bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla państwa, jako pracodawcy i eliminując przewidzianą w krajowym porządku prawnym możliwość objęcia sankcją zawierania z nadużyciem kolejnych umów na czas określony?


(1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Dz.U. L 175, s. 43

(2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16

(3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. L 204, s. 23.

(4)  Dyrektywa Rady z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy, Dz.U. L 288, s. 32.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/13


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Fortuna Russo przeciwko Comune di Napoli

(Sprawa C-63/13)

2013/C 141/22

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Napoli

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fortuna Russo

Druga strona postępowania: Comune di Napoli

Pytania prejudycjalne

1)

Kiedy należy uznać, że stosunek pracy jest zawarty z „państwem”, w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE (1), w szczególności w świetle znaczenia wyrażenia „szczególne gałęzie lub grupy pracowników” i w konsekwencji, iż może uzasadniać skutki inne niż w przypadku stosunku pracy z podmiotem prywatnym?

2)

Czy uwzględniając wyjaśnienia, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (2) i art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (3), pojęcie warunków pracy, o którym mowa w klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE, obejmuje również skutki niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy; w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie — czy różnica między skutkami normalnie przewidzianymi w prawie krajowym dla niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony i na czas określony jest uzasadniona w świetle klauzuli 4?

3)

Czy w świetle zasady lojalnej współpracy, zabronione jest, by państwo przedstawiało w postępowaniu dotyczącym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej krajowe przepisy prawa w sposób celowo niezgodny z prawdą i czy sąd jest zobowiązany — wobec braku innej wykładni prawa krajowego w podobny sposób spełniającej wymogi wynikające z członkostwa w Unii Europejskiej — dokonywać wykładni prawa krajowego w możliwym zakresie zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez to państwo?


(1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Dz.U. L 175, s. 43

(2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16

(3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. L 204, s. 23.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/14


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 11 lutego 2013 r. — Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów

(Sprawa C-72/13)

2013/C 141/23

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gmina Wrocław

Strona pozwana: Minister Finansów

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) sprzeciwiają się opodatkowaniu podatkiem VAT czynności gminy polegających na sprzedaży nabytych z mocy prawa lub pod tytułem darmym, w szczególności w drodze spadkobrania lub darowizny, mienia — w tym nieruchomości, bądź wniesienia ich w formie aportu do spółek prawa handlowego?


(1)  Dz.U. L 347, s. 1


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/14


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 lutego 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën, druga strona postępowania: X

(Sprawa C-87/13)

2013/C 141/24

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: Staatssecretaris van Financiën

Druga strona postępowania: X

Pytania prejudycjalne

1)

Czy prawo Unii, w szczególności postanowienia o swobodzie przedsiębiorczości i swobodnym przepływie kapitału sprzeciwiają się temu, aby rezydent Belgii, który na swój wniosek jest opodatkowany w Niderlandach jako rezydent i poniósł nakłady na zamek użytkowany na własne cele mieszkaniowe, który to zamek znajduje się w Belgii i tam został uznany za chroniony ustawowo zabytek i element miejscowego krajobrazu, nie mógł odliczyć nakładów przy opodatkowaniu dochodu w Niderlandach, ponieważ zamek nie jest wpisany do rejestru w Niderlandach jako zabytek chroniony?

2)

Jak duże znaczenie ma przy tym, czy zainteresowany może odliczyć nakłady w państwie miejsca zamieszkania — Belgii, poprzez wybór progresywnego opodatkowania przychodów, od podatku dochodowego od swoich obecnych lub przyszłych przychodów z majątku ruchomego?


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/14


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 28 lutego 2013 r. — Guy Kleynen przeciwko Conseil des ministres

(Sprawa C-99/13)

2013/C 141/25

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour constitutionnelle

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Guy Kleynen

Strona pozwana: Conseil des ministres

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 36 i 41 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym należy interpretować w ten sposób, że nie zezwalają one państwu członkowskiemu na przyjęcie i utrzymywanie systemu ustanawiającego wyższe opodatkowanie odsetek wypłacanych przez banki niebędące rezydentami poprzez zastosowanie zwolnienia od podatku lub niższej stawki opodatkowania wyłącznie do odsetek wypłacanych przez banki belgijskie?


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/15


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 4 marca 2013 r. — Francesco Fierro, Fabiana Marmorale przeciwko Edoardo Ronchi, Cosimo Scocozza

(Sprawa C-106/13)

2013/C 141/26

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Tivoli

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Francesco Fierro, Fabiana Marmorale

Druga strona postępowania: Edoardo Ronchi, Cosimo Scocozza

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy Republiki Włoskiej — a w szczególności art. 33 ustawy nr 1150/42, który zezwala gminom na regulację przekształceń budowlanych lub urbanistycznych na terytorium gminy zgodnie z ogólnymi zasadami zawartymi w tejże ustawie, w art. 1 ustawy nr 10/77, w rożnych ustawach przyjętych przez poszczególne regiony i w związku z art. 2 dekretu prezydenta republiki nr 380 z dnia 6 czerwca 2001 r. wprowadzającego „Jednolity tekst przepisów ustawowych i wykonawczych w dziedzinie budownictwa” oraz z uregulowaniami lokalnymi niższej rangi (ogólnymi planami zagospodarowania, normami wykonawczymi) i z art. 46 tegoż dekretu prezydenta republiki nr 380 z 2001 r., który to przewiduje nieważność aktów sprzedaży w wypadku zmian w nieruchomości dokonanych bez wymaganych zezwoleń — są sprzeczne z art. 1 protokołu nr 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku z art. 6 [TUE] i z art. 17 oraz art. 52 ust. 3 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] ze względu na nieproporcjonalną i nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności chociażby ingerencja ta była uregulowana ustawowo?


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/15


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 marca 2013 r. — Société Mac GmbH przeciwko Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

(Sprawa C-108/13)

2013/C 141/27

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Société Mac GmbH

Strona pozwana: Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 34 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które uzależnia między innymi wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin w ramach przywozu równoległego od warunku, że dany produkt jest objęty w państwie wywozu pozwoleniem na wprowadzenie do obrotu wydanym zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG (1), i w konsekwencji nie pozwala na wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu w ramach przywozu równoległego dla produktu, który jest objęty w państwie wywozu pozwoleniem na wprowadzenie do obrotu w ramach przywozu równoległego i który jest identyczny z produktem dopuszczonym do obrotu w państwie przywozu?


(1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/15


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze (Włochy) w dniu 15 marca 2013 r. — Paola C przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Sprawa C-122/13)

2013/C 141/28

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Ordinario di Firenze

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Paola C.

Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 12 dyrektywy 2004/80/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, iż przepis ten pozwala państwom członkowskim, aby przewidziały kompensatę dla ofiar niektórych kategorii przestępstw umyślnych lub z użyciem przemocy lub w ten sposób, iż wymaga on od państw członkowskich, aby w wykonaniu wspomnianej dyrektywy ustanowiły system kompensaty dla ofiar wszystkich przestępstw umyślnych lub z użyciem przemocy?


(1)  Dyrektywa Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnosząca się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. L 261, s. 15)


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/16


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 marca 2013 r. — Raytek GmbH, Fluke Europe BV przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

(Sprawa C-134/13)

2013/C 141/29

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Raytek GmbH, Fluke Europe BV

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

Czy ważne jest rozporządzenie Komisji (UE) nr 314/2011 z dnia 30 marca 2011 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (1) w zakresie, w jakim termowizyjne kamery na podczerwień klasyfikuje do kodu CN 9025 19 20?


(1)  Dz.U. L 86, s. 57.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/16


Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2013 r. w sprawie T-355/09 Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 marca 2013 r. przez Reber Holding GmbH & Co. KG

(Sprawa C-141/13 P)

2013/C 141/30

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Reber Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Wedl & Hofmann GmbH

Żądania wnoszącego odwołanie

uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie T-355/09 i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej drugiej strony postępowania z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie R 623/2008-4;

posiłkowo uchylenie wspomnianego powyżej wyroku i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd dokonał wykładni faktycznej przesłanki „rzeczywistego używania” w rozumieniu art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w ten sposób, że uzależnił jej spełnienie od wysokości obrotów i liczby punktów sprzedaży. Jest to nieprawidłowe już z uwagi na to, że zgodnie z właściwym orzecznictwem Trybunału osiągnięcie określonych obrotów w ogóle nie jest konieczne dla dowiedzenia używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku.

Nawet gdyby Sąd stwierdził, że w niniejszym przypadku znak, na który powołano się w sprzeciwie, „Walzertraum” nie był używany w odniesieniu do wyrobów z czekolady w sposób pozwalający na utrzymanie praw do znaku, nie powinien on tak po prostu odstąpić od dalszego badania.

Sąd powinien był przejść do następnego etapu badania zgodnie z zasadami określonymi w wyroku Trybunału z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie C-307/10, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, i odnieść się do ręcznie wykonywanych pralinek. W tym zakresie powinien był zbadać, czy przedłożone mu dokumenty dotyczące używania wystarczają do stwierdzenia używania znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, „Walzertraum” z sposób pozwalający na utrzymanie praw do znaku w odniesieniu do ręcznie wykonywanych pralinek. Tego rodzaju używanie należało bezsprzecznie przyznać. Sąd nie przeprowadził jednak takiego dalszego badania.

W pozostałym zakresie zaskarżona decyzja narusza także ogólną zasadę równego traktowania. Nierówne traktowanie objawia się tutaj tym, że Sąd odniósł się również w wypadku znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, do wyrobów czekoladowych ogólnie, mimo że znak ten był używany dla ręcznie wykonywanych pralinek. Przyjęcie za punkt odniesienia wyrobów czekoladowych zmusza wnoszącą odwołanie, jeśli pragnie utrzymać prawa do znaku, do spełnienia takich samych kryteriów w zakresie używania jak te obowiązujące w stosunku do koncernów międzynarodowych. Takie podejście jest niezgodne z ogólną zasadą równego traktowania.

Niniejsze odwołanie winno zatem zostać uwzględnione w całości.


Sąd

18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/18


Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Kappa Filter Systems przeciwko OHIM (THE FUTURE HAS ZERO EMISSIONS)

(Sprawa T-422/12) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Wniesienie po terminie - Brak nieprzewidywalnych okoliczności - Oczywista niedopuszczalność)

2013/C 141/31

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Kappa Filter Systems GmbH (Steyr-Gleink, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Hadeyer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2012 r. (sprawa R 817/2012-4) dotycząca rejestracji słownego znaku towarowego THE FUTURE HAS ZERO EMISSIONS.

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona.

2)

Strona skarżąca pokrywa własne koszty.


(1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/18


Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Pilkington Group przeciwko Komisji

(Sprawa T-462/12 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Opublikowanie decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE - Oddalenie wniosku o poufne potraktowanie danych rzekomo objętych tajemnicą handlową - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie wchodzących w grę interesów)

2013/C 141/32

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pilkington Group Ltd (St Helens, Merseyside, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Scott, S. Wisking i K. Fountoukakos Kyriakakos, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, P. Van Nuffel i G. Meeßen, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2012) 5718 wersja ostateczna z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Pilkington Group Ltd na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 — Szkło samochodowe), a także wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zmierzający do nakazania utrzymania poufnego traktowania pewnych dotyczących skarżącej danych w odniesieniu do decyzji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.125 — Szkło samochodowe).

Sentencja

1)

Wnioski HUK-Coburg, LVM, VHV oraz Württembergische Gemeinde-Versicherung o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostają oddalone.

2)

Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji C(2012) 5718 wersja ostateczna z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Pilkington Group Ltd na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 — Szkło samochodowe) w zakresie dotyczącym dwóch kategorii informacji, takich jak określone w pkt 6 decyzji C(2012) 5718 wersja ostateczna, odnoszących się, po pierwsze, do nazw klientów i opisów produktów, jak również do innych informacji pozwalających na identyfikację niektórych klientów oraz, po drugie, odnoszących się do liczby dokumentów dostarczonych przez Pilkington Group, do udziału danego konstruktora samochodów, do kalkulacji ceny, modyfikacji cen itd.

3)

Nakazuje się Komisji Europejskiej powstrzymanie się od publikacji jej decyzji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/39.125 — Szkło samochodowe), która byłaby bardziej szczegółowa w odniesieniu do ww. w punkcie 2 dwóch kategorii informacji w porównaniu z wersją opublikowaną na jej stronie internetowej w lutym 2010 r.

4)

W pozostałym zakresie wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

5)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/19


Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — North Drilling przeciwko Radzie

(Sprawa T-552/12 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Iranu - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowegoh - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)

2013/C 141/33

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: North Drilling, Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop et A. De Elera, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania po pierwsze decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 292, s. 58) w zakresie w jakim nazwa skarżącej została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), a po drugie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16), w zakresie w jakim rozporządzenie to dotyczy skarżącej.

Sentencja

1)

Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/19


Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Communicaid Group przeciwko Komisji

(Sprawa T-4/13 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Usługi kursów językowych - Odrzucenie oferty jednego z ubiegających się - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych - Utrata szansy - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody - Brak pilnego charakteru)

2013/C 141/34

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Communicaid Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Brennan, solicitor, F. Randolph, QC i M. Gray, barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i S. Lejeune, pełnomocnicy, wspierani przez P. Wytincka, adwokata)

Przedmiot

Wniosek zmierzający, po pierwsze, do zawieszenia wykonania decyzji Komisji odrzucającej oferty złożone przez skarżącą na kilka części zamówienia w ramach ogłoszenia o przetargu dotyczącego umów ramowych na świadczenie usług kursów językowych dla pracowników instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej w Brukseli (Belgia), i po drugie, do zakazania Komisji zawarcia z wybranym ubiegającym się umów dotyczących spornych partii zamówienia

Sentencja

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/19


Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (Camomilla)

(Sprawa T-98/13)

2013/C 141/35

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: CMT Compagnia manifatture tessili S.r.l. (CMT Srl) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Camomilla SpA (Buccinasco, Włochy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie R 1615/2011-1 poprzez uznanie za spełnione przesłanek dotyczących, po pierwsze, bezwzględnej podstawy unieważnienia opierającej się na złej wierze właściciela znaku towarowego w momencie dokonywania zgłoszenia, przewidzianej w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, a po drugie, względnej podstawy unieważniania przewidzianej przez art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

posiłkowo i jedynie przy założeniu uznania przez Sąd za niedopuszczalne dokumentów przedstawionych w ramach odwołania złożonego do Izby Odwoławczej i stwierdzenia przez niego, że są one niezbędne do uwzględnienia skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na nieprzestrzeganie zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony oraz przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia;

w każdym razie wezwanie OHIM do podjęcia środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Sądu;

obciążenie OHIM kosztami poniesionymi w toku niniejszego postępowania, a właściciela wspólnotowego znaku towarowego kosztami poniesionymi w ramach postępowań przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klas 16, 18 i 24 — wspólnotowy znak towarowy nr 269 241

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Camomilla SpA

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klasy 25

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/20


Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (Camomilla)

(Sprawa T-99/13)

2013/C 141/36

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: CMT Compagnia manifatture tessili S.r.l. (CMT Srl) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Camomilla SpA (Buccinasco, Włochy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie R 1617/2011-1 poprzez uznanie za spełnione przesłanek dotyczących, po pierwsze, bezwzględnej podstawy unieważnienia opierającej się na złej wierze właściciela znaku towarowego w momencie dokonywania zgłoszenia, przewidzianej w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, a po drugie, względnej podstawy unieważniania przewidzianej przez art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

posiłkowo i jedynie przy założeniu uznania przez Sąd za niedopuszczalne dokumentów przedstawionych w ramach odwołania złożonego do Izby Odwoławczej i stwierdzenia przez niego, że są one niezbędne do uwzględnienia skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na nieprzestrzeganie zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony oraz przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia;

w każdym razie wezwanie OHIM do podjęcia środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Sądu;

obciążenie OHIM kosztami poniesionymi w toku niniejszego postępowania, a właściciela wspólnotowego znaku towarowego kosztami poniesionymi w ramach postępowań przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klas 3, 9, 14, 16, 21, 24 i 28 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 185 196

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Camomilla SpA

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klasy 25

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/21


Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (CAMOMILLA)

(Sprawa T-100/13)

2013/C 141/37

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: CMT Compagnia manifatture tessili S.r.l. (CMT Srl) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Camomilla SpA (Buccinasco, Włochy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie R 1616/2011-1 poprzez uznanie za spełnione przesłanek dotyczących, po pierwsze, bezwzględnej podstawy unieważnienia opierającej się na złej wierze właściciela znaku towarowego w momencie dokonywania zgłoszenia, przewidzianej w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, a po drugie, względnej podstawy unieważniania przewidzianej przez art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

posiłkowo i jedynie przy założeniu uznania przez Sąd za niedopuszczalne dokumentów przedstawionych w ramach odwołania złożonego do Izby Odwoławczej i stwierdzenia przez niego, że są one niezbędne do uwzględnienia skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na nieprzestrzeganie zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony oraz przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia;

w każdym razie wezwanie OHIM do podjęcia środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Sądu;

obciążenie OHIM kosztami poniesionymi w toku niniejszego postępowania, a właściciela wspólnotowego znaku towarowego kosztami poniesionymi w ramach postępowań przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „CAMOMILLA” dla towarów z klas 3, 9, 11, 14, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 27, 28, 30 i 33 — wspólnotowy znak towarowy nr 7 077 555

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Camomilla SpA

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klasy 25

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/21


Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Synergy Hellas przeciwko Komisji

(Sprawa T-106/13)

2013/C 141/38

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis (Αteny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Angelopoulos i Κ. Damis).

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie, że wykluczenie spółki przez Komisję Europejską z uczestnictwa w programie ΑRTreat stanowi naruszenie obowiązków umownych Komisji Europejskiej w świetle zasad proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasądzenie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej kwoty 343 828,88 EUR tytułem płatności należnych jej od niej za wykonanie umowy ΑRTreat wraz z odsetkami od dnia wniesienia niniejszej skargi,

zasądzenie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej kwoty 89 933,16 EUR tytułem odszkodowania za szkodę majątkową i za szkodę dla reputacji zawodowej, które skarżąca poniosła z powodu nadużycia władzy i naruszenia tajemnicy zawodowej oraz odsetek wyrównawczych od dnia 14 czerwca 2012 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie i odsetek za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszym sporze do całkowitego uregulowania i

obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca przedstawia dwa żądania.

Po pierwsze żądanie stwierdzenia odpowiedzialności Komisji z tytułu umowy FP7 224297 o wykonanie umowy „Multi-level patient — specific artery and artherogenesis model for outcome prediction, decision support treatment, and vitual hand-on training (ARTreat)” na podstawie art. 272 TFUE. W szczególności skarżąca twierdzi, że chociaż wykonała w pełni i prawidłowo swe obowiązki umowne Komisja zawiesiła płatność na jej rzecz nie mając do tego prawa i z naruszeniem wspomnianej umowy oraz zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności.

Po drugie żądanie stwierdzenia odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE. W szczególności skarżąca twierdzi, iż Komisja naruszyła jej reputację zawodową przez swe bezprawne zachowanie.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/22


Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Whirlpool Europe przeciwko Komisji

(Sprawa T-118/13)

2013/C 141/39

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Whirlpool Europe (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: F. Wijckmans i H. Burez, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa FagorBrandt [SA.23839 nr C-44/2007];

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa FagorBrandt [SA.23839 nr C-44/2007].

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1)

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że decyzja ta narusza art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE oraz wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Strona skarżąca twierdzi, że rozstrzygniecie zawarte w decyzji jest błędne pod względem prawnym, gdyż jeden lub więcej (kumulatywnych) warunków określonych we wskazanych wyżej wytycznych nie zostało spełnionych, lub, w każdym razie, Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób, że każdy z tych warunków został spełniony. Argumenty przedstawione w uzasadnieniu tego zarzutu dotyczą braku wypełnienia i) obowiązku oceny jednego lub większej liczby warunków określonych we wskazanych wytycznych na dzień wydania decyzji; ii) warunku „pierwszy i ostatni raz”; iii) warunku, że pomoc na restrukturyzację nie może służyć sztucznemu utrzymywaniu przedsiębiorstw przy życiu; iv) warunków dotyczących oceny poprzedniej niezgodnej z prawem pomocy; v) warunku, że beneficjent pomocy musi być przedsiębiorstwem zagrożonym; vi) warunku, że beneficjent pomocy nie powinien być nowo utworzonym przedsiębiorstwem; vii) warunku, że plan restrukturyzacji musi przywracać długoterminową rentowność beneficjenta; viii) warunku wprowadzenia środków wyrównawczych w celu uniknięcia nieuzasadnionych zakłóceń wynikających z udzielenia pomocy na restrukturyzację; oraz ix) warunku, że pomoc musi być ograniczona do minimum i że grupa kapitałowa musi wnieść rzeczywisty wkład (nieobjęty pomocą).

2)

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że w decyzji naruszono obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE w odniesieniu do kilku kwestii. Strona skarżąca twierdzi w szczególności, że w decyzji nie przedstawiono właściwego uzasadnienia w odniesieniu do i) warunku wprowadzenia środków wyrównawczych w celu uniknięcia nieuzasadnionych zakłóceń wynikających z udzielenia pomocy na restrukturyzację oraz ii) obowiązku spłaty wcześniejszej niezgodnej z prawem pomocy.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/22


Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Alpiq RomIndustries i Alpiq RomEnergie przeciwko Komisji

(Sprawa T-129/13)

2013/C 141/40

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Alpiq RomIndustries Srl (Bukareszt, Rumunia) i Alpiq RomEnergie Srl (Bukareszt) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie, na podstawie art. 264 TFUE, nieważności decyzji Komisji C(2012) 2542 wersja ostateczna z dnia 25 kwietnia 2012 r. (SA.33451, 2012/C, ex 2012/NN) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy strony skarżącej;

na podstawie art. 87 §2 regulaminu postępowania przed Sądem, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo zarzut braku właściwości Komisji. Według strony skarżącej domniemana pomoc nie jest objęta czasowym zakresem zastosowania art. 107 i 108 TFUE. Zgodnie z załącznikiem piątym do traktatu akcesyjnego Rumunii Komisja jest uprawniona do badania środków pomocowych wprowadzonych przed datą przystąpienia Rumunii do UE jedynie w sytuacji, gdy środki te były stosowane także po dacie przystąpienia. Strona skarżąca podnosi w tym względzie między innymi, że zobowiązania spółki Hidroelectrica względem rzekomych beneficjentów pomocy były określone w zawartych jeszcze przed datą przystąpienia umowach dostawy energii elektrycznej w sposób tak jednoznaczny, że późniejsze rozszerzenie obowiązku świadczenia usług przez spółkę Hidroelectrica, które mogło doprowadzić do powstania dodatkowych korzyści, należy wykluczyć.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/23


Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2013 r. — Lardini przeciwko OHIM (przedstawienie kwiatu)

(Sprawa T-131/13)

2013/C 141/41

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Lardini Srl (Filottrano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 grudnia 2012 r. wydanej w postępowaniu R 2578/2011-1; oraz

obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania odwoławczego R 2578/2011-1.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak odzwierciedlający pozycję w postaci kwiatu dla towarów z klasy 25

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/23


Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2013 r. — Evonik Oil Additives przeciwko OHIM — BRB International (VISCOTECH)

(Sprawa T-138/13)

2013/C 141/42

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Evonik Oil Additives GmbH (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BRB International BV (Ittervoort, Niderlandy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie R 907/2012-5;

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: BRB International BV

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VISCOTECH” dla towarów z klas 1 i 4

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe „VISCOPLEX” dla towarów z klas 1 i 4

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/24


Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Zanjani przeciwko Radzie

(Sprawa T-155/13)

2013/C 141/43

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Babak Zanjani (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i C. Malherbe)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności ust. I.I.1 (pod nagłówkiem „Osoba”) załącznika do decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71);

stwierdzenie nieważności ust. I.I.1 (pod nagłówkiem „Osoba”) załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55);

stwierdzenie, że decyzja Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu nie mają zastosowania w zakresie, w jakim art. 19 ust. 1 lit. b) i c) decyzji Rady 2010/413/CFSP z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) stosuje się do strony skarżącej, oraz uznanie, że strony skarżącej nie dotyczą przewidziane tam środki ograniczające; oraz

obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada przyjęła sporne środki ograniczające przewidziane w art. 19 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady 2010/413/CFSP w braku jakichkolwiek przepisów lub podstaw prawnych.

2)

Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła obowiązek uzasadnienia. Uzasadnienie spornych decyzji i rozporządzenia jest mgliste oraz ogólne i nie wskazuje konkretnych i rzeczywistych powodów, dla których Rada, korzystając ze swojego szerokiego zakresu uznania, stwierdziła, że strona skarżąca powinna być objęta spornymi środkami ograniczającymi.

3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony, prawo do rzetelnego procesu oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej. Strona skarżąca ani nie została poinformowana, ani nie otrzymała zawiadomienia o ewentualnych dowodach przytoczonych przeciwko niej w celu uzasadnienia środka przynoszącego jej szkodę. Rada ani nie udzieliła stronie skarżącej dostępu do akt sprawy, ani nie przedstawiła jej żądanych dokumentów (w tym dokładnych i spersonalizowanych informacji uzasadniających środki ograniczające), ani nie ujawniła jej ewentualnych dowodów przytoczonych przeciwko niej. Stronie skarżącej odmówiono wysłuchania jej przez Komisję, podczas gdy wyraźnie tego zażądała. Wyżej wymienione naruszenie przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony — w szczególności niepoinformowanie strony skarżącej o przytoczonych przeciwko niej dowodach — skutkuje naruszeniem jej prawa do skutecznej ochrony sądowej.

4)

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując środki ograniczające przeciwko stronie skarżącej. Powody, które Rada podniosła przeciwko stronie skarżącej, nie stanowią odpowiedniego uzasadnienia. Ponadto Rada nie przedstawiła ani dowodów, ani informacji w celu wykazania powodów, na które się powołuje, aby uzasadnić sporne środki ograniczające, które oparte są zwykłych domniemaniach.

5)

Zarzut piąty dotyczący tego, że sporne środki ograniczające są dotknięte niezgodnością z prawem ze względu na uchybienia dotyczące dokonanej przez Radę oceny przed ich przyjęciem. Rada nie przeprowadziła rzeczywistej oceny okoliczności sprawy, lecz ograniczyła się tylko do zastosowania się do zaleceń Rady Bezpieczeństwa ONZ i przyjęcia propozycji przedstawionych przez państwa członkowskie.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/24


Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — First Islamic Investment Bank przeciwko Radzie

(Sprawa T-161/13)

2013/C 141/44

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: First Islamic Investment Bank Ltd (Labuan, Malezja) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności ust. I.I.10 załącznika do decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

stwierdzenie nieważności ust. I.I.10 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona skarżąca nie wspomaga wskazanych podmiotów w naruszaniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących Iranu i nie zapewnia wsparcia finansowego rządowi Iranu. Strona skarżąca nie jest także wykorzystywana do przekazywania płatności związanych z ropą naftową. Tym samym materialne kryteria wskazania na podstawie zakwestionowanych załączników do decyzji 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. i do rozporządzenia nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. nie są spełnione w odniesieniu do strony skarżącej lub Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy określaniu, czy kryteria te zostały spełnione. Rada nie zastosowała także prawidłowego schematu badania.

2)

Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła wymogi proceduralne dotyczące podania odpowiedniego uzasadnienia w załącznikach do decyzji 2012/829/WPZiB i do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 oraz poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że wskazanie strony skarżącej narusza zasadę proporcjonalności.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/25


Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Novomatic przeciwko OHIM — Simba Toys (AFRICAN SIMBA)

(Sprawa T-172/13)

2013/C 141/45

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth-Stadeln, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie R 157/2012-4, oddalenie sprzeciwu z powodu braku podobieństwa towarów lub oznaczeń postrzeganych jako całość oraz dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego AFRICAN SIMBA, zgodnie ze zgłoszeniem nr 7534175;

nakazanie OHIM i — w przypadku wstąpienia przez nią do postępowania w charakterze interwenienta — stronie wnoszącej sprzeciw pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu przed OHIM i w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „AFRICAN SIMBA” dla towarów i usług z klas 9, 28 i 41 — zgłoszenie nr 7534175

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Simba Toys GmbH & Co. KG

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Simba” oraz międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „SIMBA”, zarejestrowane dla towarów z klasy 28

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/25


Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — Selo Medical przeciwko OHIM — biosyn Arzneimittel (SELOGYN)

(Sprawa T-173/13)

2013/C 141/46

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Selo Medical GmbH (Unternberg, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Schneider)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: biosyn Arzneimittel GmbH (Fellbach, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 stycznia 2013 r. w sprawie R 2601/2011-4 i oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;

obciążenie OHIM i ewentualnie interwenienta kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SELOGYN” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 9049016

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: biosyn Arzneimittel GmbH

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „SELESYN” dla towarów i usług z klas 5, 29 i 44

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/26


Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2013 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji

(Sprawa T-215/09) (1)

2013/C 141/47

Język postępowania: niemiecki

Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/26


Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2013 r. — Mitteldeutsche Flughafen i Flughafen Dresden przeciwko Komisji

(Sprawa T-217/09) (1)

2013/C 141/48

Język postępowania: niemiecki

Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/26


Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2013 r. — Lafarge przeciwko Komisji

(Sprawa T-49/12) (1)

2013/C 141/49

Język postępowania: francuski

Prezes siódmej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


18.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 141/26


Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2013 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Bauer Consumer Media (GOLF WORLD)

(Sprawa T-194/12) (1)

2013/C 141/50

Język postępowania: angielski

Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.


(1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.