13.10.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 310/1

---

UKŁAD MONETARNY

pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Monako

2012/C 310/01

UNIA EUROPEJSKA, reprezentowana przez Republikę Francuską i Komisję Europejską,

oraz

KSIĘSTWO MONAKO,

mając na uwadze, co następuje:

(1)	Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w dniu 1 stycznia 1999 r. euro zastąpiło walutę każdego państwa członkowskiego uczestniczącego w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej, w tym Francji.

(2)

Stosunki między Francją a Księstwem Monako w kwestiach walutowych i bankowych były uregulowane już przed wprowadzeniem euro na mocy dwustronnych umów, w szczególności na mocy zawartego w dniu 14 kwietnia 1945 r. porozumienia dotyczącego kontroli walutowej oraz układu o dobrosąsiedzkich stosunkach z dnia 18 maja 1963 r.

(3)	Księstwo Monako zostało uprawnione do stosowania euro jako waluty urzędowej począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r. na mocy decyzji Rady z dnia 31 grudnia 1998 r. (1).

(4)

W dniu 24 grudnia 2001 r. Unia Europejska, reprezentowana przez Republikę Francuską wraz z Komisją i Europejskim Bankiem Centralnym, zawarła układ monetarny z Księstwem Monako. Układ o dobrosąsiedzkich stosunkach, zawarty pomiędzy Republiką Francuską a Księstwem Monako, został w związku z tym odpowiednio zaktualizowany.

(5)

Zgodnie z niniejszym układem monetarnym Księstwo Monako ma prawo nadal stosować euro jako walutę urzędową, a banknotom i monetom euro przyznawać status prawnego środka płatniczego. Przepisy Unii Europejskiej wymienione w załączniku do niniejszego układu stosuje się na terytorium Księstwa Monako na warunkach przewidzianych w niniejszym układzie.

(6)

Księstwo Monako powinno zapewnić stosowanie na swoim terytorium przepisów UE dotyczących banknotów i monet denominowanych w euro; wspomniane banknoty i monety należy właściwie zabezpieczyć przed fałszowaniem; istotne jest, aby Księstwo Monako podjęło wszelkie środki niezbędne do walki z fałszowaniem pieniędzy i współpracowało w tej kwestii z Komisją, Europejskim Bankiem Centralnym, Francją i Europejskim Urzędem Policji (Europol).

(7)

Niniejszy układ monetarny nie daje żadnych praw instytucjom kredytowym, ani, w stosownym przypadku, innym instytucjom finansowym prowadzącym działalność na terytorium Księstwa Monako, w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w Unii Europejskiej. Nie daje również żadnych praw instytucjom kredytowym, ani, w stosownym przypadku, innym instytucjom finansowym prowadzącym działalność na terytorium Unii Europejskiej w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w Księstwie Monako.

(8)

Niniejszy układ monetarny nie zobowiązuje w żaden sposób EBC ani krajowych banków centralnych do włączenia instrumentów finansowych Księstwa Monako do wykazu(-ów) papierów wartościowych kwalifikujących się do operacji w ramach polityki pieniężnej prowadzonej przez Europejski System Banków Centralnych.

(9)

Księstwo Monako posiada na swoim terytorium spółki zarządzające portfelem na rzecz osób trzecich lub przekazujące zlecenia, których świadczone usługi są regulowane wyłącznie prawem monakijskim, bez uszczerbku dla obowiązków wymienionych w art. 11 ust. 6. Spółki te nie mają dostępu do systemów płatności i rozrachunku papierów wartościowych.

(10)

W poszanowaniu ciągłości więzów historycznych istniejących pomiędzy Francją a Księstwem Monako oraz zasad ustanowionych układem monetarnym z dnia 24 grudnia 2001 r. Unia Europejska i Księstwo Monako zobowiązują się współpracować w dobrej wierze w celu zapewnienia w całości skuteczności niniejszego układu.

(11)

Należy powołać wspólny komitet, w którego skład wejdą przedstawiciele Księstwa Monako, Republiki Francuskiej, Komisji Europejskiej i EBC, którego zadaniem będzie analiza stosowania postanowień niniejszego układu, podejmowanie decyzji, na warunkach określonych w art. 3, w sprawie rocznego pułapu emisji monet, ocena adekwatności minimalnego odsetka monet wprowadzanych do obiegu zgodnie z wartością nominalną oraz podjętych przez Księstwo Monako środków mających na celu wdrożenie odpowiednich przepisów Unii Europejskiej.

(12)	Organem właściwym do rozstrzygania sporów, które mogą powstać w związku z niewykonaniem obowiązku lub nieznajomością przepisów przewidzianych w niniejszym układzie, oraz co do których stwierdzono, że strony nie osiągnęły porozumienia, powinien być Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Księstwo Monako jest uprawnione do stosowania euro jako waluty urzędowej zgodnie ze zmienionymi rozporządzeniami (WE) nr 1103/97 oraz (WE) nr 974/98. Księstwo Monako przyznaje banknotom i monetom euro status prawnego środka płatniczego.

Artykuł 2

Księstwo Monako emituje banknoty i monety wyłącznie po uzgodnieniu warunków emisji z Unią Europejską. Warunki emisji monet euro, począwszy od dnia 1 stycznia 2011 r., określono w poniższych artykułach.

Artykuł 3

1.   Roczny pułap (w ujęciu wartościowym) emisji monet euro przez Księstwo Monako oblicza się jako sumę:

części stałej, której wstępna kwota na rok 2011 wynosi 2 340 000 EUR, oraz

części zmiennej, odpowiadającej (w ujęciu wartościowym) średniej emisji monet przez Republikę Francuską w przeliczeniu na jednego mieszkańca w roku (n-1) pomnożonej przez liczbę mieszkańców Księstwa Monako.

Wspólny komitet może dokonywać corocznej aktualizacji części stałej w celu uwzględnienia inflacji – na podstawie zharmonizowanego indeksu cen konsumpcyjnych odnotowanego we Francji w roku (n-1) – oraz ewentualnych znaczących zmian na rynku kolekcjonerskich monet euro.

2.   Księstwo Monako może również emitować specjalne monety okolicznościowe i/lub monety kolekcjonerskie z okazji wydarzeń o istotnym dla niego znaczeniu. W przypadku gdy emisja specjalna doprowadzi do przekroczenia pułapu emisji określonego w ust. 1, wartość tej emisji zostaje uznana za wykorzystanie pozostałej części pułapu na poprzedni rok i/lub odjęta od pułapu na następny rok.

Artykuł 4

1.   Monety euro emitowane przez Księstwo Monako i monety emitowane przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, które przyjęły euro, są identyczne pod względem wartości nominalnej, statusu prawnego środka płatniczego, parametrów technicznych, wzornictwa wspólnej strony i wspólnych elementów wzorniczych strony narodowej.

2.   Księstwo Monako z wyprzedzeniem powiadamia Komisję o projektach narodowych stron monet euro, a Komisja sprawdza ich zgodność z przepisami UE.

Artykuł 5

Francja udostępnia Księstwu Monako mennicę w Paryżu (Hôtel de la monnaie de Paris), aby umożliwić Księstwu bicie monet zgodnie z art. 18 układu o dobrosąsiedzkich stosunkach zawartego pomiędzy Francją a Księstwem Monako w dniu 18 maja 1963 r.

Artykuł 6

1.   Do celów zatwierdzenia całkowitej wielkości emisji Francji przez Europejski Bank Centralny zgodnie z art. 128 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, liczba monet emitowanych przez Księstwo Monako dodawana jest do liczby monet emitowanych przez Francję.

2.   Najpóźniej dnia 1 września każdego roku Księstwo Monako powiadamia Republikę Francuską o wielkości emisji i wartości nominalnej monet euro, które zamierza wyemitować w następnym roku. Księstwo Monako powiadamia również Komisję o przewidzianych warunkach emisji tych monet.

3.   Księstwo Monako przekazuje wymienione w ust. 2 informacje dotyczące roku 2011 z chwilą podpisania niniejszego układu.

4.   Bez uszczerbku dla emisji monet kolekcjonerskich Księstwo Monako wprowadza do obiegu zgodnie z wartością nominalną co najmniej 80 % monet euro wyemitowanych każdego roku. Co pięć lat wspólny komitet analizuje adekwatność minimalnego odsetka monet wprowadzanych do obiegu zgodnie z wartością nominalną i może zdecydować o jego zmianie.

Artykuł 7

1.   Księstwo Monako ma prawo do emisji kolekcjonerskich monet euro. Są one uwzględniane w rocznym pułapie, o którym mowa w art. 3. Księstwo Monako emituje kolekcjonerskie monety euro zgodnie z wytycznymi UE dotyczącymi kolekcjonerskich monet euro, które wymagają m.in. zastosowania parametrów technicznych, wzornictwa i denominacji umożliwiających odróżnienie kolekcjonerskich monet euro od monet przeznaczonych do obiegu.

2.   Emitowane przez Księstwo Monako monety kolekcjonerskie nie mają statusu prawnego środka płatniczego w Unii Europejskiej.

Artykuł 8

Księstwo Monako podejmuje wszelkie środki niezbędne do walki z fałszowaniem pieniędzy i współpracą w tej kwestii z Komisją, Europejskim Bankiem Centralnym, Francją i Europejskim Urzędem Policji (Europol).

Artykuł 9

Księstwo Monako zobowiązuje się do:

a)

stosowania aktów prawnych i przepisów UE wymienionych w załączniku A i wchodzących w zakres stosowania art. 11 ust. 2, które są stosowane bezpośrednio przez Francję, lub przepisów przyjętych przez Francję w celu transpozycji tych aktów prawnych i tych przepisów zgodnie z zasadami określonymi w art. 11 ust. 2 i 3;

b)

przyjęcia środków równoważnych z aktami prawnymi i przepisami Unii Europejskiej wymienionymi w załączniku B, które są bezpośrednio stosowane przez państwa członkowskie, lub w odniesieniu do których państwa te dokonują transpozycji, na zasadach określonych w art. 11 ust. 4, 5 i 6, w następujących obszarach: — prawo bankowe i finansowe, jak również przeciwdziałanie praniu pieniędzy w obszarach przewidzianych w art. 11 i zgodnie z zasadami tam przewidzianymi, — zapobieganie oszustwom i fałszowaniu gotówkowych i bezgotówkowych środków płatniczych, medali i żetonów;

c)

stosowania bezpośrednio na swoim terytorium aktów prawnych i przepisów Unii Europejskiej dotyczących banknotów i monet euro, jak również środków niezbędnych do stosowania euro jako jednej waluty, przyjętych na mocy art. 133 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, chyba że niniejszy układ stanowi wyraźnie inaczej. Komisja, za pośrednictwem wspólnego komitetu, przekazuje monakijskim organom władzy wykaz odpowiednich aktów prawnych i przepisów.

Artykuł 10

1.   Instytucje kredytowe oraz, w razie potrzeby, inne instytucje finansowe upoważnione do prowadzenia działalności na terytorium Księstwa Monako mogą, na warunkach określonych w art. 11, mieć dostęp do międzybankowych systemów płatności i rozrachunków oraz do systemów rozrachunku papierów wartościowych Unii Europejskiej, na takich samych zasadach jak instytucje kredytowe, oraz, w razie potrzeby, inne instytucje finansowe prowadzące działalność na terytorium Francji, pod warunkiem że spełniają warunki określone w odniesieniu do dostępu do tych systemów.

2.   Instytucje kredytowe oraz, w razie potrzeby, inne instytucje finansowe prowadzące działalność na terytorium Księstwa Monako podlegają, na warunkach określonych w art. 11, tym samym zasadom wdrażania przez Banque de France przepisów ustanowionych przez EBC w zakresie instrumentów i procedur polityki pieniężnej jak instytucje kredytowe oraz, w razie potrzeby, inne instytucje finansowe prowadzące działalność we Francji.

Artykuł 11

1.   Na terytorium Księstwa Monako zastosowanie mają akty prawne przyjęte przez Radę w zastosowaniu art. 129 akapit czwarty Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w powiązaniu z art. 5.4 lub 19.1, lub 34.3 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „statutem”), przez EBC w zastosowaniu wspomnianych wyżej aktów prawnych przyjętych przez Radę lub art. 5, 16, 18, 19, 20, 22 bądź art. 34.3 statutu, lub przez Banque de France w celu wdrożenia aktów prawnych przyjętych przez EBC. Dzieje się tak również w odniesieniu do ewentualnych zmian tych aktów.

2.   Księstwo Monako stosuje przepisy prawa, przyjęte przez Francję w celu transpozycji aktów prawnych Unii dotyczących działalności instytucji kredytowych i nadzoru nad nimi oraz zapobiegania ryzyku systemowemu systemów płatności oraz systemów płatności i rozrachunku papierów wartościowych, wymienione w załączniku A. W tym celu Księstwo Monako stosuje po pierwsze przepisy francuskiego kodeksu walutowego i finansowego dotyczące działalności instytucji kredytowych i nadzoru nad nimi oraz akty regulacyjne przyjęte w celu ich wykonania zgodnie z układem francusko-monakijskim dotyczącym kontroli walutowej z dnia 14 kwietnia 1945 r. oraz późniejszymi listami interpretacyjnymi w sprawie regulacji bankowych wymienionymi pomiędzy rządem Republiki Francuskiej a rządem Jego Najjaśniejszej Wysokości Księcia Monako, odpowiednio z dnia 18 maja 1963 r., 10 maja 2001 r., 8 listopada 2005 r. i 20 października 2010 r., oraz po drugie – przepisy francuskiego kodeksu walutowego i finansowego dotyczące zapobiegania ryzyku systemowemu systemów płatności i systemów rozrachunku papierów wartościowych.

3.   Wykaz znajdujący się w załączniku A będzie zmieniany przez Komisję przy każdej zmianie wymienionych aktów prawnych oraz za każdym razem, gdy Unia Europejska przyjmie nowy akt, z uwzględnieniem ich daty wejścia w życie oraz transpozycji. Akty prawne oraz przepisy wymienione w załączniku A są stosowane przez Księstwo Monako z chwilą ich włączenia do prawa francuskiego zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 2. Przy każdej zmianie zaktualizowany wykaz jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

4.   Księstwo Monako przyjmuje środki równoważne ze środkami przyjętymi przez państwa członkowskie w zastosowaniu aktów unijnych, które są niezbędne do wdrożenia niniejszego układu i znajdują się w załączniku B. Wspólny komitet, o którym mowa w art. 13, bada równoważność między środkami przyjętymi przez Monako a środkami podejmowanymi przez państwa członkowskie w zastosowaniu wspomnianych wyżej aktów prawnych Unii zgodnie z procedurą, którą ustali przedmiotowy komitet.

5.   Bez uszczerbku dla procedury przewidzianej w niniejszym artykule ust. 9 wykaz znajdujący się w załączniku B będzie zmieniany decyzją wspólnego komitetu. W tym celu Komisja, z chwilą ustanowienia nowego przepisu prawa w dziedzinie objętej niniejszym układem, oraz uznając, że przepis ten powinien być włączony do wykazu znajdującego się w załączniku B, informuje o tym Księstwo Monako. Księstwo Monako otrzymuje kopię dokumentów sporządzonych przez instytucje i organy Unii Europejskiej na różnych etapach procedury ustawodawczej. Komisja publikuje tak zaktualizowany załącznik B w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Wspólny komitet decyduje następnie o odpowiednich i rozsądnych terminach wdrożenia przez Księstwo Monako nowych aktów prawnych i przepisów dodanych do załącznika B.

6.   Księstwo Monako podejmuje skuteczne środki, równoważne z dyrektywami Unii Europejskiej wymienionymi w załączniku B, dotyczące walki z praniem pieniędzy, zgodnie z zaleceniami międzynarodowej Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF). O włączeniu do załącznika B regulacji Unii Europejskiej dotyczących walki z praniem pieniędzy decyduje za każdym razem wspólny komitet. Jednostki wywiadu finansowego Księstwa Monako i państw członkowskich UE kontynuują aktywną współpracę w walce z praniem pieniędzy.

7.   Instytucje kredytowe oraz, w razie potrzeby, inne instytucje finansowe i agenci deklarujący prowadzenie działalności na terytorium Księstwa Monako podlegają sankcjom i procedurom dyscyplinarnym wdrażanym w przypadku nieznajomości aktów prawnych, o których mowa w poprzednich ustępach. Księstwo Monako dopilnowuje wykonania sankcji nakładanych przez właściwe organy zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.

8.   Akty prawne, o których mowa w niniejszym artykule ust. 1, wchodzą w życie w Księstwie Monako z dniem ich wejścia w życie w Unii Europejskiej – w przypadku aktów opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – oraz z dniem ich wejścia w życie we Francji – w przypadku aktów opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Republiki Francuskiej. Akty prawne o charakterze ogólnym, o których mowa w niniejszym artykule ust. 1 i które nie są opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w Dzienniku Urzędowym Republiki Francuskiej, wchodzą w życie z dniem poinformowania o nich organów monakijskich. Akty prawne o charakterze indywidualnym, o których mowa w niniejszym artykule ust. 1, stosują się z dniem poinformowania o nich ich adresatów.

9.   Przed udzieleniem zezwolenia przedsiębiorstwom inwestycyjnym, które chcą rozpocząć działalność na terytorium Księstwa Monako i będą mogły oferować tam usługi inwestycyjne inne niż zarządzanie portfelem na rzecz osób trzecich lub przekazywanie zleceń, oraz bez uszczerbku dla obowiązków wymienionych w niniejszym artykule ust. 6, Księstwo Monako zobowiązuje się podjąć skuteczne środki równoważne ze środkami zawartymi w obowiązujących aktach prawnych Unii regulujących ten rodzaj usług. W drodze odstępstwa od procedury przewidzianej w niniejszym artykule ust. 5, akty te zostaną wówczas włączone przez Komisję do załącznika B.

Artykuł 12

1.   Organem właściwym do rozstrzygania sporów utrzymujących się między stronami, które mogą powstać w związku z niewykonaniem obowiązku lub nieznajomością przepisów przewidzianych w niniejszym układzie, i które nie mogły zostać rozstrzygnięte przez wspólny komitet, jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Strony zobowiązują się podjąć wszelkie środki w celu polubownego rozstrzygnięcia sporu przez wspólny komitet.

2.   Jeżeli doprowadzenie do polubownego rozstrzygnięcia sporu w ten sposób jest niemożliwe, Unia Europejska, działająca na podstawie zalecenia Komisji Europejskiej, oraz po zasięgnięciu opinii Francji i EBC, w odniesieniu do kwestii leżących w jej kompetencji, lub też Księstwo Monako, mogą wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli w wyniku uprzedniego rozpatrzenia sprawy przez wspólny komitet wydaje się, że druga strona uchybiła zobowiązaniu wynikającemu z niniejszego układu lub nie znała przepisu w nim przewidzianego. Wyrok Trybunału jest wiążący dla obu stron, które podejmują wszelkie środki niezbędne do zastosowania się do wyroku w terminie w nim określonym przez Trybunał.

3.   W przypadku gdyby Unia Europejska lub Księstwo Monako zaniedbały podjęcia koniecznych środków służących zastosowaniu się do wyroku w wyznaczonym terminie, druga strona może rozwiązać układ ze skutkiem natychmiastowym.

4.   Wszystkie wątpliwości związane z ważnością decyzji instytucji i organów Unii Europejskiej, podjętych w zastosowaniu niniejszego układu, należą wyłącznie do kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W szczególności wszelka osoba fizyczna lub prawna posiadająca miejsce zamieszkania/siedzibę na terytorium Księstwa Monako może skorzystać ze środków odwoławczych dostępnych dla osób fizycznych lub prawnych posiadających miejsce zamieszkania/siedzibę na terytorium Francji przeciwko aktom prawnym, których są one adresatem, niezależnie od ich formy i charakteru.

Artykuł 13

1.   W skład wspólnego komitetu wchodzą przedstawiciele Księstwa Monako i Unii Europejskiej. Wspólny komitet służy wymianie poglądów i informacji, a także przyjmuje decyzje, o których mowa w art. 3, 6 i 11. Komitet ten bada środki podjęte przez Księstwo Monako i dąży do rozwiązania ewentualnych sporów wynikających ze stosowania niniejszego układu. Wspólny komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

2.   W skład delegacji UE wchodzą przedstawiciele Republiki Francuskiej, która tej delegacji przewodniczy, oraz przedstawiciele Komisji Europejskiej i Europejskiego Banku Centralnego. Delegacja Unii Europejskiej przyjmuje jednomyślnie swoje zasady i procedury.

3.   Delegacja monakijska składa się z przedstawicieli wyznaczonych przez wicepremiera, a przewodniczy jej doradca rządu ds. finansów i gospodarki lub jego przedstawiciel.

4.   Wspólny komitet zbiera się przynajmniej raz w roku, jak również za każdym razem gdy jeden z jego członków uzna to za konieczne, aby komitet mógł wypełnić zadania, za które jest odpowiedzialny na mocy niniejszego układu, w szczególności w zależności od zmian w prawodawstwie na szczeblu europejskim, francuskim, i monakijskim. Funkcję przewodniczącego sprawuje na zasadzie corocznej rotacji przewodniczący delegacji Unii Europejskiej lub przewodniczący delegacji monakijskiej. Wspólny komitet podejmuje decyzje na zasadzie jednomyślności stron.

5.   Sekretariat wspólnego komitetu składa się z dwóch osób mianowanych, odpowiednio, przez przewodniczącego delegacji Unii Europejskiej i przewodniczącego delegacji monakijskiej. Sekretariat uczestniczy również w zebraniach komitetu.

Artykuł 14

Każda ze stron może wypowiedzieć niniejszy układ z zachowaniem rocznego okresu wypowiedzenia.

Artykuł 15

Niniejszy układ jest sporządzony w języku francuskim i będzie mógł, w razie potrzeby, zostać przetłumaczony na inne języki Unii Europejskiej. Jednakże jedynie wersja francuska jest autentyczna.

Artykuł 16

Niniejszy układ wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2011 r.

Artykuł 17

Układ monetarny z dnia 24 grudnia 2001 r. traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego układu. Odniesienia do układu z dnia 24 grudnia 2001 r. rozumiane są jako odniesienia do niniejszego układu.

---

(1)  Dz.U. L 30 z 4.2.1999, s. 31.

---

---

---

13.10.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 310/12

---

OPINIA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 1 sierpnia 2012 r.

w sprawie projektu rozporządzenia w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych

(CON/2012/62)

2012/C 310/02

Wprowadzenie i podstawa prawna

W dniu 3 kwietnia 2012 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych (CDPW) oraz zmieniającego dyrektywę 98/26/WE (1) (zwanego dalej „projektem rozporządzenia”). W dniu 19 kwietnia 2012 r. EBC otrzymał wniosek Parlamentu Europejskiego o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia.

Właściwość EBC do wydania opinii wynika z art. 127 ust. 4 oraz art. 282 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jako że projekt rozporządzenia zawiera postanowienia odnoszące się do definiowania i realizacji przez EBC polityki pieniężnej w strefie euro oraz wspierania sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych zgodnie z art. 127 ust. 2 Traktatu, a także do przyczyniania się przez EBC do należytego wykonywania przez właściwe organy polityk w odniesieniu do nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi oraz stabilności systemu finansowego zgodnie z art. 127 ust. 5 Traktatu. Ponadto art. 22 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”) stanowi, że EBC i krajowe banki centralne mogą zapewniać instrumenty, a EBC może uchwalać rozporządzenia, w celu zapewnienia skuteczności i rzetelności systemów rozliczeń i płatności w ramach Unii i z innymi krajami. Rada Prezesów wydała niniejszą opinię zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego.

Uwagi ogólne

Wraz z dyrektywą 2004/39/WE (2) oraz projektem rozporządzenia w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, partnerów centralnych i repozytoriów transakcji (3) projekt rozporządzenia stanowić będzie część ram prawnych regulujących infrastruktury rynkowe i systemy obrotu. Ze względu na ich rozmiar, stopień skomplikowania oraz wzajemne powiązania systemowe uznaje się, że CDPW posiadają znaczenie systemowe (4), a zatem wymagają kompleksowych ram regulacyjnych obejmujących nadzór ostrożnościowy i systemowy, które będą łączyły mechanizmy mikro- i makroostrożnościowe. EBC zdecydowanie popiera propozycję Komisji dotyczącą wzmocnienia ram prawnych odnoszących się do CDPW oraz harmonizacji zasad będących podstawą działalności CDPW, udzielania zezwoleń CDPW i sprawowania nad nimi nadzoru, a także zasad dotyczących emisji, posiadania i przenoszenia papierów wartościowych poprzez takie CDPW w Unii (5).

W celu zapewnienia jednolitego narzędzia rozrachunku w Europie Eurosystem tworzy platformę TARGET2-Securities (T2S). Również w tym kontekście EBC zdecydowanie popiera projekt rozporządzenia, które poprawi prawne i operacyjne warunki rozrachunku transgranicznego w Unii w ogólności oraz w T2S w szczególności. Z tego względu EBC zaleca, aby projekt rozporządzenia i towarzyszące mu akty wykonawcze zostały przyjęte przed planowanym na czerwiec 2015 r. uruchomieniem T2S.

1.   Zakres regulacji

Projekt rozporządzenia określa jednolite wymogi dotyczące rozrachunku instrumentów finansowych (6). Zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE (7)„instrumenty finansowe” obejmują zbywalne papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego, jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, kontrakty na instrumenty pochodne, kontrakty finansowe na transakcje różnicowe oraz uprawnienia do emisji. W tym względzie EBC zauważa, że projekt rozporządzenia nie definiuje „instrumentów finansowych” oraz że niektóre jego części mają zastosowanie tylko do papierów wartościowych lub zbywalnych papierów wartościowych (8), podczas gdy inne mają zastosowanie do instrumentów rynku pieniężnego (9), jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania i uprawnień do emisji (10). Ponadto projekt rozporządzenia definiuje CDPW jako osobę prawną prowadzącą system rozrachunku papierów wartościowych i świadczącą co najmniej jedną inną usługę podstawową wskazaną w załączniku (11). EBC wyraża pogląd, że wszystkie trzy usługi podstawowe powinny podlegać regulacji. Na tym tle, z uwagi na postulat przejrzystości, EBC zaleca dalsze wyjaśnienie zakresu regulacji projektu rozporządzenia, zarówno w odniesieniu do rodzaju instrumentów, wobec których ma on zastosowanie, jak również do definicji CDPW.

Definicja CDPW powinna zostać zmieniona w celu uniknięcia arbitrażu regulacyjnego wynikającego z tworzenia przez CDPW dwóch lub trzech podmiotów prawnych, które świadczyłyby różne usługi podstawowe, nie podlegając jednocześnie rozporządzeniu mającemu zastosowanie do CDPW. EBC jest zdania, że każda osoba prawna oferująca którąkolwiek z trzech usług podstawowych wskazanych w sekcji A załącznika powinna podlegać przepisom rozporządzenia.

2.   Współpraca organów

2.1.

Projekt rozporządzenia przyznaje wiodącą rolę właściwym organom nadzoru oraz rolę wspierającą członkom Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) jako odpowiednim organom w odniesieniu do CDPW. Biorąc pod uwagę rolę banków centralnych związaną z ich kompetencjami w zakresie nadzoru systemowego lub emisji waluty, a także korzystanie przez banki centralne z usług CDPW na potrzeby rozrachunku operacji polityki pieniężnej, projekt rozporządzenia powinien zapewniać uzupełnianie i równoważenie uprawnień właściwych organów i Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW) przez odpowiedni udział członków ESBC. Gremia regulacyjne w dziedzinie banków centralnych i papierów wartościowych w ramach Komitetu ds. Systemów Płatności i Rozrachunku (CPSS) i Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO) uznały znaczenie regulacji infrastruktur rynku finansowego, w tym CDPW, oraz nadzoru ostrożnościowego i systemowego nad nimi (12). EBC jest zdania, że proponowane rozporządzenie powinno być zgodne z zasadami CPSS-IOSCO. Należy wspierać skuteczną i ścisłą współpracę pomiędzy właściwymi organami a członkami ESBC, zarówno z perspektywy nadzoru systemowego, jak i z perspektywy banków centralnych emitującego walutę, nie naruszając uprawnień banków centralnych (13).

2.2.

EBC zauważa także, że w projekcie rozporządzenia określono już pewne dziedziny współpracy, i sugeruje dodatkowe obszary, w których uważa takie zaangażowanie EUNGiPW-ESBC za niezbędne. Ponadto EBC podkreśla potrzebę współpracy EUNGiPW i ESBC przy opracowaniu projektów standardów technicznych. Ma to na celu zapewnienie uniknięcia przez członków ESBC konieczności opracowywania dodatkowych, potencjalnie różnych wymogów dotyczących środków nadzoru systemowego, w tym aktów prawnych. Ponadto pozwoli to uniknąć ciągłej oceny według standardów użytkowników (14) CDPW biorących udział w rozrachunku operacji polityki pieniężnej, które w innym przypadku musiałyby spełniać obowiązki prawne ESBC. W tym kontekście szczególne znaczenie ma także terminowa i odpowiednia wymiana niezbędnych informacji, w tym na potrzeby stabilności finansowej, nadzoru systemowego i w celach statystycznych.

2.3.

Projekt rozporządzenia powinien zatem ustanawiać zasady współpracy, które umożliwią właściwym i odpowiednim organom wypełnienie ich zobowiązań, zarówno w kontekście krajowym, jak i transgranicznym, zgodnie z zasadami CPSS-IOSCO (15). Projekt rozporządzenia powinien ułatwiać kompleksowy nadzór ostrożnościowy i systemowy w kontekście transgranicznym wobec oczekiwanego rozwoju transgranicznych operacji i transgranicznego rozrachunku, a także połączeń operacyjnych pomiędzy CDPW, których rozwój będzie popierany, a nawet promowany poprzez wprowadzenie wspólnej platformy T2S. Właściwe organy powinny mieć możliwość decydowania o odpowiedniej formie współpracy. Na tym tle powinna zostać przewidziana możliwość ustanowienia kolegiów organów, w szczególności w sytuacji, gdy CDPW prowadzi działalność transgraniczną za pośrednictwem przedsiębiorstwa zależnego lub oddziału lub kiedy świadczenie usług transgranicznych przybiera znaczne rozmiary (16).

3.   Nadzór makroostrożnościowy

Zostało już stwierdzone, że solidne infrastruktury rynku finansowego, w tym systemy rozrachunku papierów wartościowych, w znacznym stopniu przyczyniają się do stabilności finansowej, gdyż zmniejszają ryzyko systemowe (17). EBC zauważa, że nadzór makroostrożnościowy prowadzony przez Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego i odpowiednie organy krajowe powinien być wykonywany bez uszczerbku dla odpowiednich uprawnień członków ESBC.

4.   Rozrachunek w pieniądzu banku centralnego

Projekt rozporządzenia umożliwia CDPW przeprowadzanie rozrachunku pieniężnego w pieniądzu banku komercyjnego w sytuacjach, gdy przeprowadzanie rozrachunku w pieniądzu banku centralnego nie jest racjonalne ani możliwe (18). Jest to zgodne z zasadami CPSS-IOSCO oraz z zaleceniami ESBC-CESR (19), które potwierdzają, że płynność banku centralnego nie jest porównywalna ze środkami banku komercyjnego z punktu widzenia ryzyka. W sytuacjach, gdy CDPW jest uprawniony do przeprowadzenia rozrachunku pieniężnego w pieniądzu banku komercyjnego, powinien on być zobowiązany do ustanowienia surowych kryteriów obowiązujących instytucje kredytowe działające w charakterze agentów rozrachunkowych (20) i monitorowania ich przestrzegania. EBC z zadowoleniem przyjmuje także fakt, że projekt rozporządzenia nie reguluje dostępu do kredytu udzielanego przez bank centralny, w tym awaryjnego wsparcia płynności, gdyż stanowi to prerogatywę banku centralnego i pozostaje w ścisłym związku z polityką pieniężną.

5.   CDPW i bankowe usługi pomocnicze

5.1.

Projekt rozporządzenia stanowi, że CDPW nie mogą same świadczyć bankowych usług pomocniczych, ale powinny posiadać zezwolenie na wyznaczenie jednej lub kilku instytucji kredytowych do wykonywania określonych bankowych usług pomocniczych zdefiniowanych w projekcie rozporządzenia. Jednakże w drodze odstępstwa i przy uwzględnieniu określonych zabezpieczeń niektóre CDPW mogą otrzymać ograniczone zezwolenie na wykonywanie takich usług (21).

5.2.

Wymaga to starannego przeglądu w celu zapewnienia zgodności z unijnymi przepisami regulującymi konkurencję oraz ramami prawnymi dotyczącymi systemowego nadzoru makroostrożnościowego i bankowości (22), a także prawidłowego podziału zadań pomiędzy organy nadzorujące CDPW i organy nadzoru bankowego. W tym względzie, jak wskazano również w poprzedniej opinii, EBC jest zwolennikiem systematycznego udziału Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) przy opracowywaniu z wyprzedzeniem analiz technicznych unijnych przepisów prawnych w zakresie bankowości (23). W szczególności projekt rozporządzenia wprowadza rozróżnienie pomiędzy bankowymi usługami pomocniczymi na rzecz uczestników systemu rozrachunku papierów wartościowych związanymi z usługą rozrachunku z jednej strony a bankowymi usługami pomocniczymi związanymi z innymi usługami podstawowymi lub pomocniczymi z drugiej strony (24). Powierza on również uprawnienia Komisji do przyjęcia aktów delegowanych, które określą te usługi pomocnicze (25). EBC wyraża pogląd, że powyższe rozróżnienie nie jest jasne oraz że bankowe usługi pomocnicze, o których mowa, powinny być w najwyższym możliwym stopniu dostosowane do terminologii używanej w europejskim ustawodawstwie dotyczącym bankowości.

5.3.

Ramy świadczenia bankowych usług pomocniczych powinny opierać się na odpowiednim ograniczaniu ryzyk przy jednoczesnym zapewnieniu wydajności świadczenia usług przez CDPW. Mając na uwadze kluczowe znaczenie tego zagadnienia, można zagwarantować bardziej kompleksową ocenę różnych możliwości świadczenia bankowych usług pomocniczych. Ocena taka byłaby przydatna dla pełnego określenia: a) różnych rodzajów ryzyka, w tym ryzyka związanego z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, a także ryzyka prawnego, kredytowego, dotyczącego płynności, ryzyka operacyjnego i ryzyka prowadzenia działalności oraz b) profili wydajności właściwych dla tych możliwości i pomogłaby określić najbezpieczniejszy i najbardziej wydajny model. EBC jest gotowy aktywnie uczestniczyć w takiej ocenie. Ponadto nie powinna istnieć niepewność co do dokładnego zakresu bankowych usług pomocniczych, jakie wyznaczone instytucje kredytowe będą mogły wykonywać (26), wymogów ostrożnościowych, którym mają podlegać oraz stopnia ich autonomii wobec ram prawnych dotyczących bankowości (27).

5.4.

Świadczenie usług przez wyznaczoną instytucję kredytową należącą do tej samej grupy przedsiębiorstw co CDPW zostało w projekcie rozporządzenia ograniczone (28). EBC rozumie, że ograniczenie to podyktowane jest względami ryzyka, a w szczególności potrzebą uniknięcia skutków ubocznych. EBC zaleca rozciągnięcie tego ograniczenia na wszystkie instytucje kredytowe świadczące usługi bankowe wymienione w sekcji C załącznika na rzecz uczestników systemu rozrachunku papierów wartościowych ze względu na potencjalny niekorzystny wpływ na zdolność CDPW do dalszego wykonywania ich funkcji, w szczególności tych opartych na mechanizmie dostawa za płatność, w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub niewypłacalności instytucji kredytowej.

5.5.

EBC jest także zdania, że proponowana procedura przyznawania odstępstw jest dość skomplikowana i mogłaby zostać usprawniona w celu osiągnięcia niezbędnego stopnia pewności i jednolitości. W szczególności dla określenia, czy odstępstwo powinno zostać przyznane, należy zapewnić przyjęcie obiektywnych kryteriów, w tym w miarę możności kryteriów ilościowych, oprócz niezbędnych kryteriów jakościowych określonych w projekcie.

6.   Zgodność ze standardami międzynarodowymi dotyczącymi CDPW

W projekcie rozporządzenia uznaje się, że rozporządzenie powinno być zgodne z obowiązującymi zaleceniami opracowanymi przez CPSS-IOSCO (29). Jednakże istnieją pewne rozbieżności pomiędzy zasadami CPSS-IOSCO a projektem rozporządzenia, do których EBC zaleca się odnieść. W projekcie rozporządzenia nie zostały uwzględnione na przykład zalecenia dotyczące równoległego uczestnictwa (30). Ponadto w projekcie rozporządzenia wspomina się o potrzebie zarządzania ryzykiem wynikającym z wzajemnych zależności (31) jedynie w kontekście ryzyka operacyjnego (32). Istnieją także niezgodności dotyczące zarządzania ryzykiem płynności (33), polegające na tym, że w projekcie rozporządzenia nie znalazło się rozróżnienie pomiędzy systemami odroczonego rozrachunku netto (DNS) zapewniającymi gwarancję rozrachunku, a tymi systemami odroczonego rozrachunku netto, które nie zapewniają takiej gwarancji. Jest to niezgodne z zasadami CPSS-IOSCO, które wymagają, aby systemy odroczonego rozrachunku netto zapewniające gwarancję rozrachunku w pełni zabezpieczały ekspozycje kredytowe i ekspozycje płynności, natomiast systemy odroczonego rozrachunku netto niezapewniające gwarancji są zobowiązane zabezpieczać ekspozycje kredytowe wobec dwóch największych uczestników i ich podmiotów zależnych i ekspozycje płynności wobec największego uczestnika i jego podmiotów zależnych.

7.   Umowy outsourcingu z podmiotami publicznymi

Projekt rozporządzenia określa wymogi, jakie CDPW zobowiązane są spełnić w przypadku, gdy zlecają osobie trzeciej część swoich działań (34). Wyłączenie dotyczy sytuacji, gdy CDPW zleca pewne działania podmiotom publicznym, pod warunkiem, że taka umowa podlega właściwym ramom prawnym, regulacyjnym i operacyjnym. EBC zwraca uwagę, że wyłączenie to będzie obejmować bieżący projekt T2S realizowany przez Eurosystem. EBC z zadowoleniem przyjmuje to wyłączenie, ponieważ uwzględnia ono istotne korzyści, jakie outsourcing może przynieść gospodarce, przyczynia się do realizacji zadań Eurosystemu oraz jest regulowane umowami ramowymi przewidującymi zabezpieczenia (35).

8.   Kolizja systemów prawnych

Projekt rozporządzenia ustanawia ogólną zasadę, że wszelkie kwestie dotyczące prawa własności w odniesieniu do papierów wartościowych przechowywanych przez CDPW podlegają prawu państwa, w którym prowadzony jest rachunek papierów wartościowych (36). Podczas gdy taka ogólna zasada jest zgodna z podejściem przyjętym w innych unijnych aktach prawnych, czyli stosowaniem prawa miejsca siedziby właściwego pośrednika do kwestii dotyczących prawa własności w odniesieniu do papierów wartościowych (37), EBC stanowczo sprzeciwia się wprowadzaniu dodatkowych reguł kolizyjnych, które byłyby niezgodne z obowiązującym prawodawstwem unijnym i negatywnie wpływałyby na pewność prawa (38).

Ponadto, jak wskazano w jednej z poprzednich opinii, chociaż prosta i jasna reguła kolizyjna dotycząca wszystkich kwestii związanych z papierami wartościowymi w formie zapisu księgowego jest istotna dla efektywności i bezpieczeństwa posiadania instrumentów finansowych w wymiarze transgranicznym oraz transgranicznych transakcji na tych instrumentach, w praktyce stosowanie jednolitej regulacji kolizyjnej dla transgranicznych rozliczeń i rozrachunku papierów wartościowych w Unii w dalszym ciągu ujawnia różnice pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie wykładni pojęcia „miejsca położenia rachunku” (39). W tym względzie EBC uważa, że niezbędna jest harmonizacja – zgodna z raportem końcowym grupy ds. pewności prawnej (40) – różniących się unijnych ram prawnych dotyczących posiadania papierów wartościowych i obrotu nimi oraz wykonywania praw związanych z papierami wartościowymi.

9.   Szczególne zasady dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CDPW

Ze względu na to, że projekt rozporządzenia nie zawiera szczególnych, kompleksowych zasad dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CDPW, EBC zaleca przyjęcie takich zasad.

Propozycje zmian w projekcie rozporządzenia wraz z ich uzasadnieniem zostały zawarte w załączniku.

---

(1)  COM(2012) 73 wersja ostateczna.

(2)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1), obecnie poddawana przeglądowi. Zob. projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rynków instrumentów finansowych uchylającej dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, COM(2011) 656 wersja ostateczna, oraz projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającego rozporządzenie (EMIR) w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, partnerów centralnych i repozytoriów transakcji, COM(2011) 652 wersja ostateczna.

(3)  Zob. projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, partnerów centralnych i repozytoriów transakcji, COM(2010) 484 wersja ostateczna.

(4)  Zob. pkt 1 uzasadnienia projektu rozporządzenia.

(5)  Zob. także odpowiedź EBC z dnia 22 marca 2011 r. (zwaną dalej „odpowiedzią EBC”) na publiczne konsultacje Komisji w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych i harmonizacji niektórych aspektów rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej (zwane dalej „konsultacjami Komisji”). Odpowiedź EBC jest dostępna na stronie internetowej EBC pod adresem: http://www.ecb.europa.eu

(6)  Zob. art. 1 ust. 1 projektu rozporządzenia.

(7)  Dyrektywa 2004/39/WE. Propozycja Komisji dotycząca uchylenia dyrektywy 2004/39/WE (zob. przypis 3) także obejmuje pojęcie uprawnień do emisji.

(8)  Zob. art. 4 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2004/39/WE.

(9)  Zob. art. 4 ust. 1 pkt 19 dyrektywy 2004/39/WE.

(10)  Uprawnienia do emisji są w projekcie rozporządzenia zdefiniowane poprzez odniesienie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32).

(11)  Zob. art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz sekcję A załącznika do projektu rozporządzenia.

(12)  Zob. CPSS-IOSCO, dokument „Principles for financial market infrastructures”, kwiecień 2012 r., dostępny na stronie internetowej BIS pod adresem: http://www.bis.org, w szczególności rozdział 4 (zwany dalej „zasadami CPSS-IOSCO”).

(13)  Zob. opinię EBC CON/2011/1 z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, partnerów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. C 57 z 23.2.2011, s. 1). Wszystkie opinie EBC są publikowane na stronie internetowej EBC pod adresem: http://www.ecb.europa.eu

(14)  Standards for the use of EU securities settlement systems in ESCB credit operations (Standardy wykorzystania systemów rozrachunku papierów wartościowych UE w operacjach kredytowych ESBC), Europejski Instytut Walutowy, styczeń 1998 r.

(15)  Zob. w szczególności odpowiedzialność E (Współpraca z innymi organami) zasad CPSS-IOSCO.

(16)  Zarówno unijne ramy legislacyjne EMIR, dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1), jak i zasady CPSS-IOSCO przewidują już ustanowienie kolegiów.

(17)  Zob. Rada Stabilności Finansowej, „Ograniczenie pokusy nadużycia stwarzanej przez instytucje finansowe o istotnym znaczeniu systemowym – zalecenia i harmonogramy”, październik 2010 r., s. 8.

(18)  Artykuł 37 ust. 2 projektu rozporządzania.

(19)  Zob. w tym zakresie zasadę 9 zasad CPSS-IOSCO oraz zalecenie 10 „Zaleceń dotyczących systemów rozrachunku papierów wartościowych oraz zaleceń dotyczących partnerów centralnych w Unii Europejskiej” ESBC-CESR, maj 2009 r. (zwanych dalej „zaleceniami ESBC-CESR”).

(20)  Zobacz w tym zakresie zasadę 9 zasad CPSS-IOSCO oraz zalecenie 10 zaleceń ESBC-CESR.

(21)  Zob. w szczególności tytuł IV i sekcję C załącznika do projektu rozporządzenia.

(22)  Zob. dyrektywę 2006/48/WE i obecnie dyskutowane zmiany w kompromisowej propozycji prezydencji.

(23)  Zob. w tym względzie pkt 3.2 opinii EBC CON/2012/5 z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie projektu dyrektywy w sprawie warunków podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi oraz projektu rozporządzenia w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (Dz.U. C 105 z 11.4.2012, s. 1).

(24)  Zob. sekcję C załącznika do projektu rozporządzenia.

(25)  Zob. art. 2 ust. 2 projektu rozporządzenia.

(26)  Zob. art. 54 projektu rozporządzenia.

(27)  Zob. w tym względzie art. 57 i 58 projektu rozporządzenia.

(28)  Zob. art. 52 ust. 5 projektu rozporządzenia.

(29)  Zob. motyw 25 projektu rozporządzenia.

(30)  Zob. zasadę 19 zasad CPSS-IOSCO.

(31)  Zob. zasadę 3 zasad CPSS-IOSCO.

(32)  Artykuł 42 ust. 6 projektu rozporządzenia.

(33)  Zob. zasadę 7 zasad CPSS-IOSCO i art. 57 projektu rozporządzenia.

(34)  Zob. art. 28 projektu rozporządzenia.

(35)  Zob. konsultacje Komisji i odpowiedź EBC.

(36)  Zob. art. 46 ust. 1 projektu rozporządzenia.

(37)  Zob. art. 9 dyrektywy 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45), art. 9 dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (Dz.U. L 168 z 27.6.2002, s. 43) i art. 24 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz.U. L 125 z 5.5.2001, s. 15).

(38)  Zob. art. 46 ust. 2 projektu rozporządzenia.

(39)  Zob. w tym względzie opinię EBC CON/2008/37 z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie projektu dyrektywy zmieniającej dyrektywę 98/26/WE oraz dyrektywę 2002/47/WE (Dz.U. C 216 z 23.8.2008, s. 1), pkt 8.

(40)  Zob. http://ec.europa.eu/internal_market/financial-markets/docs/certainty/2ndadvice_final_en.pdf

---

---

13.10.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 310/32

---

Wykaz narodowych punktów informacyjnych dla piłki nożnej (NFIP)

2012/C 310/03

Zmiany należy przesyłać na adres: lewp@consilium.europa.eu

Państwo członkowskie	Służba	Adres	Telefon/Faks	E-mail
BE	Police fédérale Direction générale de la police administrative Direction des opérations et informations Sécurité intégrale football (SIF)	Rue Fritz Toussaintstraat 8 1050 Bruxelles	+32 26426019 +32 26426070 +32 26464940 (Fax)	ivv-sif@skynet.be
BG	National Information Centre — Sport Events Security Unit Criminal Police Department National Police Chief Directorate Ministry of Interior	Alexander Malinov blvd. 1 1715 Sofia	+359 29828610 +359 29316080 (Fax)	nfip@mvr.bg
CZ	Policejní prezidium České republiky Úřad služby kriminální policie a vyšetřování (Police Presidium of the Czech Republic Bureau of Criminal Police and Investigation Service)	Strojnická 27 PO Box 62/KPV 170 89 Praha 7	+420 974824105 +420 974824150 +420 603190315 +420 603190084 +420 974824289 (Fax)	uskpv.podatelna@mvcr.cz cz.sis@mvcr.cz
DK	Danish National Police Communication Centre	Ejby Industrivej 125-135 2620 Glostrup	+45 33430601 +45 33322771 (Fax)	NEC@politi.dk
DE	Landesamt für Zentrale Polizeiliche Dienste Nordrhein-Westfalen (LZPD NRW) Zentrale Informationsstelle Sporteinsätze (ZIS) Central Sports Intelligence Unit Germany	Hammfelddamm 4a 41460 Neuss	+49 2034175-4130 +49 2034175-4131 +49 2034175-4257 +49 2034175-4258 +49 2034175-4904 (Fax)	zis@polizei.nrw.de
EE	Coordination Division Development Bureau Public Order Police Department Police and Border Guard Board	Ädala 4e 10614 Tallinn	+372 6123229 +372 6123910 (24 h) +372 6123209 (Fax)	nfip.estonia@list.pol.ee
EL	Ministry of Public Order and Citizen Protection/Hellenic Police Headquarters/General Policing Division	P. Kanellopoulou Ave. 4 101 77 Athens	+30 2106924929 +30 6977788519 +30 2106998150 (Fax)	nfipgreece@astynomia.gr
ES	National Sport Office -Oficina Nacional de Deportes- Secretaría General de la Comisaría General de Seguridad Ciudadana	Calle Julián González Segador, s/n 28043 Madrid	+34 915822710 +34 915822711 +34 915822712 (Fax)	ond@policia.es
FR	Direction centrale de la sécurité publique Division nationale de lutte contre le hooliganisme	11 rue Cambacérès 75011 Paris	+33 149274845 +33 140072279 (Fax)	dcsp.pnif@interieur.gouv.fr
IE	National Football Information Points, National Criminal Intelligence Security and Intelligence	Garda Headquarters Phoenix Park Dublin 8	+353 16661815	SI_NCIU@garda.ie
IT	Ministero dell'Interno Dipartimento della Pubblica Sicurezza Ufficio Ordine Pubblico	Piazza del Viminale 1 00184 Roma RM	+39 0646527993 +39 0646547798 (Fax)	cnims@interno.it
CY	Ministry of Justice and Public Order Cyprus Police Headquarters, Operations Branch National Football Information Point	Antistratigou Evangelou Floraki str. 1478 Nicosia	+357 22808559 +357 22808341 (Fax)	nfiphq@police.gov.cy
LV	Central Public Order Police Department of State Police	Čiekurkalna 1. līnija K-4 Rīga, LV-1026	+371 67829335 +371 67829449 (Fax)	pasakumi@vp.gov.lv
LT	Police Department under the MoI Public Police Board	Saltoniskiu g. 19 LT-08105 Vilnius	+370 52719867 +370 52717951 (Fax)	nfip-lithuania@policija.lt
	For urgent cases (24/7 service) Lithuanian Criminal Police Bureau International Liaison Office	Liepyno g. 7 LT-08105 Vilnius	+370 52719900 +370 52719924 (Fax)	office@ilnb.lt
LU	Direction générale de la police Grand-Ducale Direction des opérations et de la prévention	2957 Luxembourg	+352 49972360 +352 49972399 (Fax)	dop@police.etat.lu
HU	Hungarian National Police Law Enforcement Directorate Public Order Department	Budapest Teve u. 4–6. 1139	+36 14435507 +36 14435543 (Fax)	nfiphungary@orfk.police.hu
MT	Police General Headquarters Protective Services Malta Police Force	Police General Headquarters St. Calcidonio Square Floriana FRN 1530	+356 21224001 +356 21226183 (Fax)	carmelo.magri@gov.mt
NL	National Football Information Point, CIV	PO Box 8300 3503 RH Utrecht	+31 306577222 +31 306577239 (Fax)	civ@wxs.nl civ@utrecht.politie.nl http://www.civ-voetbal.com
AT	Bundesministerium für Inneres (Ministry of Interior) Generaldirektion für die öffentliche Sicherheit Abteilung II/11 — Sportangelegenheiten	Türkenstraße 22 1090 Wien	+43 13131085501 +43 13131085590 (Fax)	BMI-II-11@bmi.gv.at
PL	Komenda Główna Policji Główny Sztab Policji Krajowy Punkt Informacyjny ds. Imprez Sportowych	ul. Puławska 148/150 02-624 Warszawa	+48 226015034 +48 226013537 +48 226012823 +48 226015001 (Fax)	kpk@policja.gov.pl
PT	Polícia de Segurança Pública Direcção Nacional Departamento de Informações Policiais	Largo da Penha de França 1.o 1199-010 Lisboa	+351 218111000 +351 218147705 (Fax)	pnif@psp.pt
RO	Ministry of Administration and Interior/General Inspectorate of Romanian Gendarmerie — National Football Information Point	Str. Jandarmeriei nr. 9-11, sector 1 013894 București	+40 213198065 +40 214096557 +40 213198065 (Fax)	nfip@mai.gov.ro
SI	Ministry of the Interior Uniformed Police Directorate General Police Division	Štefanova ulica 2 SI-1501 Ljubljana	+386 14284989 +386 14284751 +386 14284791 (Fax)	ssp.uup@policija.si
SK	Národné informačné centrum NUI Bratislava (NFIP Bratislava)	Vajnorská 25 Bratislava	+421 0961050318 +421 0961059002 (Fax)	divackenasilie@minv.sk nic@nui.minv.sk (non EU countries only)
FI	Helsinki Police, Operational Policing Department	Pasilanraitio 11 FI-00240 Helsinki	+358 718776111 +358 718772812 (Fax)	nfip-fin@poliisi.fi
SE	National Bureau of Investigation, International Police Cooperation Division (IPO)	Box 12256 SE-102 26 Stockholm	+46 105637000 +46 86514203 (Fax)	ipo@rkp.police.se
UK	UKFPU (United Kingdom Football Policing Unit)	PO Box 51997 London SW9 6TN	+44 2077857161-82 +44 2077857184 (Fax)	footballdesk@fpu.pnn.police.uk
Europol		Visitors address: Eisenhowerlaan 73 2517 KK Den Haag NEDERLAND   Postal address: Europol PO Box 908 50 2509 LW Den Haag NEDERLAND	+31 703531022	O1@europol.europa.eu navarroj@europol.europa.eu

---

13.10.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 310/36

---

Kursy walutowe euro (1)

12 października 2012 r.

2012/C 310/04

1 euro =

	Waluta	Kurs wymiany
USD	Dolar amerykański	1,2970
JPY	Jen	101,70
DKK	Korona duńska	7,4589
GBP	Funt szterling	0,80650
SEK	Korona szwedzka	8,6830
CHF	Frank szwajcarski	1,2093
ISK	Korona islandzka
NOK	Korona norweska	7,4005
BGN	Lew	1,9558
CZK	Korona czeska	24,950
HUF	Forint węgierski	281,40
LTL	Lit litewski	3,4528
LVL	Łat łotewski	0,6961
PLN	Złoty polski	4,0978
RON	Lej rumuński	4,5648
TRY	Lir turecki	2,3437
AUD	Dolar australijski	1,2654
CAD	Dolar kanadyjski	1,2678
HKD	Dolar Hongkongu	10,0541
NZD	Dolar nowozelandzki	1,5815
SGD	Dolar singapurski	1,5834
KRW	Won	1 441,35
ZAR	Rand	11,1779
CNY	Yuan renminbi	8,1267
HRK	Kuna chorwacka	7,5223
IDR	Rupia indonezyjska	12 438,76
MYR	Ringgit malezyjski	3,9658
PHP	Peso filipińskie	53,744
RUB	Rubel rosyjski	40,2000
THB	Bat tajlandzki	39,740
BRL	Real	2,6428
MXN	Peso meksykańskie	16,6949
INR	Rupia indyjska	68,5060

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

---

13.10.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 310/37

---

Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania członkostwem w wielosektorowej i niezależnej grupie ekspertów zapewniającej doradztwo w zakresie efektywnych sposobów inwestowania w zdrowie

2012/C 310/05

Niniejsze zaproszenie skierowane jest do ekspertów, którzy chcieliby ubiegać się o członkostwo w wielosektorowej i niezależnej grupie ekspertów zapewniającej doradztwo w zakresie efektywnych sposobów inwestowania w zdrowie („grupa”), ustanowionej decyzją Komisji 2012/C 198/06 z dnia 5 lipca 2012 r. (1).

Rolą grupy jest udzielanie Komisji niezależnego i wielosektorowego doradztwa w zakresie efektywnych sposobów inwestowania w zdrowie. Działalność grupy opiera się na zasadach najwyższej jakości, niezależności, podejścia wielosektorowego oraz przejrzystości.

Skład i zakres kompetencji grupy

Grupa będzie składać się z maksymalnie 17 członków i może podejmować współpracę, z własnej inicjatywy oraz za zgodą Komisji, z ekspertami zewnętrznymi, jak również z ekspertami z innych organów UE, aby zapewnić wkład w realizację swoich prac nad konkretnymi zagadnieniami. Wspomniani eksperci współpracujący uczestniczą w działaniach i obradach dotyczących danego tematu, pełniąc takie same funkcje i posiadając te same prawa i obowiązki jak członkowie grupy.

Komisja powołuje członków grupy na podstawie ich wiedzy specjalistycznej w jednej lub wielu dziedzinach należących do jej właściwości, tak aby wspólnie obejmowali możliwie najszerszy zakres zagadnień. Dziedziny wiedzy specjalistycznej zostały określone w załączniku I do decyzji 2012/C 198/06.

Członkowie grupy są powoływani na okres trzech lat i nie mogą sprawować funkcji dłużej niż przez trzy kolejne kadencje. Sprawują oni funkcję do czasu, aż zostaną zastąpieni lub ponownie powołani.

Zainteresowani eksperci mogą ubiegać się o członkostwo w grupie.

Kwalifikowalność

Kandydat musi posiadać:

—	dyplom ukończenia studiów wyższych w odpowiedniej dziedzinie naukowej,

—	co najmniej 10 lat doświadczenia zawodowego,

—	dobrą znajomość języka angielskiego.

Niniejsze zaproszenie do wyrażenia zainteresowania skierowane jest do ekspertów z Europy i całego świata.

Kryteria wyboru

Preferowani są kandydaci posiadający:

—	doświadczenie zawodowe w dziedzinach wiedzy specjalistycznej wymienionych w załączniku I do decyzji 2012/C 198/06,

—	doświadczenie w opracowywaniu i realizacji polityki na poziomie regionalnym, krajowym i międzynarodowym, ze szczególnym uwzględnieniem sektora zdrowia,

—	potwierdzony najwyższy poziom wiedzy naukowej w jednej lub najlepiej kilku dziedzinach powiązanych z zakresem kompetencji grupy,

—	doświadczenie zawodowe w środowisku interdyscyplinarnym i międzynarodowym, ze szczególnym uwzględnieniem kontekstu europejskiego,

—	umiejętności w zakresie zarządzania i komunikacji, w szczególności w zakresie przewodniczenia grupom roboczym i organizowania ich prac, oraz w zarządzaniu złożonymi informacjami i przygotowywaniu dokumentów syntetycznych.

Proces selekcji

Proces selekcji jest trójetapowy:

(i)	weryfikacja dopuszczalności zgłoszeń oraz kwalifikowalności kandydatów;

(ii)	ocena porównawcza i ustalenie listy odpowiednich kandydatów; oraz

(iii)

powołanie członków grupy na podstawie wspomnianej listy.

Na potrzeby przeprowadzenia etapów (i) oraz (ii) zostanie powołana komisja selekcyjna, złożona z urzędników Komisji odpowiedzialnych za tworzenie polityki i prawodawstwa w dziedzinie zdrowia publicznego, systemów opieki zdrowotnej i badań naukowych w dziedzinie zdrowia, oraz z ekspertów zewnętrznych.

Na potrzeby przedmiotowego procesu Komisja weźmie pod uwagę następujące kryteria selekcji: niezależność (ryzyko konfliktu interesów); reprezentatywność poszczególnych regionów geograficznych i równowagę płci.

Powoływanie członków

Dyrektor Generalny ds. Zdrowia i Konsumentów powołuje członków grupy z listy kandydatów opracowanej przez komisję konkursową.

Nazwiska powołanych członków grupy zostaną opublikowane w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów (2) oraz na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Konsumentów (3).

Niezależność

Członkowie grupy są powoływani jako osoby prywatne. Od kandydatów wymaga się złożenia oświadczenia o zobowiązaniu do niezależności od wszelkich wpływów zewnętrznych, a także oświadczenia w sprawie wszelkich interesów, które mogłyby zostać uznane za naruszające ich niezależność. Muszą oni ponadto potwierdzić gotowość do składania, w przypadku powołania, zarówno corocznych pisemnych deklaracji o braku konfliktu interesów, jak i pisemnych lub ustnych deklaracji o braku konfliktu interesów w poszczególnych dziedzinach, mając świadomość, że zostaną one podane do wiadomości publicznej.

Obowiązki i wynagrodzenie

Kandydaci muszą być gotowi do regularnego udziału w posiedzeniach, wnoszenia czynnego wkładu w dyskusje naukowe, analizowania dokumentów i zgłaszania uwag w trakcie posiedzeń grupy, do udziału na zaproszenie w warsztatach i przesłuchaniach, a także do pełnienia przypisywanych ad hoc funkcji przewodniczących lub sprawozdawców w grupach roboczych. Dokumenty robocze są w większości sporządzane w języku angielskim; jest to również język obrad. Kandydaci powinni brać pod uwagę fakt, iż uczestnictwo w posiedzeniach zasadniczo wymaga pewnych przygotowań. Liczbę posiedzeń plenarnych grupy szacuje się na pięć do dziesięciu rocznie. Kandydaci muszą być również gotowi do pracy z wykorzystaniem elektronicznych narzędzi na potrzeby zarządzania dokumentami i ich wymiany oraz do udziału w wideokonferencjach lub audiokonferencjach.

Członkowie grupy oraz eksperci zewnętrzni będą uprawnieni do wynagrodzenia za udział w obradach grupy oraz za pełnienie funkcji sprawozdawcy danego zagadnienia. Wysokość wynagrodzeń określono w załączniku II do decyzji 2012/C 198/06.

Członkowie są również uprawnieni do dodatków na pokrycie kosztów podróży i utrzymania zgodnie z regułami określonymi przez Komisję.

Procedura zgłaszania kandydatur

Zainteresowani eksperci proszeni są o wypełnienie i złożenie dostępnego online formularza zgłoszeniowego, który obejmuje życiorys (CV) oraz wykaz publikacji w postaci załączników.

Ogłoszenie o wszczęciu procedury zgłoszeniowej, formularz zgłoszeniowy oraz odpowiednie oświadczenie o ochronie prywatności dostępne są na stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/health/healthcare/consultations/call_expertpanel_healthinnovation_en.htm

Termin składania zgłoszeń upływa dnia 23 listopada 2012 r.

Rozpatrywane będą wyłącznie zgłoszenia przekazane przy użyciu wskazanej powyżej strony internetowej.

Zgłoszenie uznaje się za dopuszczalne tylko w przypadku, gdy zawiera:

—	wypełniony obowiązkowy formularz zgłoszeniowy,

—	życiorys (CV), w miarę możliwości nieprzekraczający trzech stron (w załączniku do formularza),

—	wykaz publikacji naukowych kandydata (w załączniku do formularza),

—	rzetelnie wypełnioną deklarację o braku konfliktu interesów (zawartą w formularzu zgłoszeniowym).

W kolejnych etapach może być wymagane przedłożenie dalszych dokumentów uzupełniających. Wszystkie zgłoszenia zainteresowania rozpatrywane są przy zachowaniu poufności.

Komisja powiadomi kandydatów o wynikach procedury kwalifikacyjnej w najkrótszym możliwym terminie.

Informacje kontaktowe

W celu uzyskania dalszych informacji na temat niniejszego zaproszenia prosimy o kontakt pod adresem:

SANCO-CALL-PANEL@ec.europa.eu

Ochrona danych osobowych

Komisja zapewni przetwarzanie danych osobowych kandydatów zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1). Odnosi się to w szczególności do zapewnienia poufnego i bezpiecznego traktowania wymienionych danych.

Administratorem danych w zakresie przetwarzania danych osobowych w ramach niniejszego zaproszenia jest Tapani Piha, kierownik działu D3 DG ds. Zdrowia i Konsumentów.

Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat zakresu, celów i środków przetwarzania danych osobowych w kontekście niniejszego zaproszenia, kandydaci mogą zapoznać się z odpowiednim oświadczeniem o ochronie prywatności, które dostępne jest na wymienionej wyżej stronie internetowej.

---

(1)  http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:C:2012:198:0007:0011:PL:PDF

(2)  http://ec.europa.eu/transparency/regexpert/

(3)  http://ec.europa.eu/dgs/health_consumer/index_en.htm

---

13.10.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 310/40

---

Zawiadomienie skierowane do podmiotów gospodarczych – Nowa runda wniosków o zawieszenie ceł autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe i rolne

2012/C 310/06

Niniejszym informuje się podmioty gospodarcze, że Komisja otrzymała wnioski zgodnie z ustaleniami administracyjnymi zawartymi w komunikacie Komisji dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych (2011/C 363/02) (1), w ramach rundy lipcowej 2013 r.

Wykaz produktów, co do których wnioskuje się o zawieszenie cła, jest obecnie dostępny na stronie internetowej Komisji (w portalu Europa) poświęconej unii celnej (2).

Jednocześnie informuje się podmioty gospodarcze, że zastrzeżenia dotyczące nowych wniosków można zgłaszać Komisji, za pośrednictwem krajowej administracji, do dnia 10 grudnia 2012 r., w którym odbyć się ma drugie posiedzenie Grupy ds. Aspektów Ekonomicznych Taryf Celnych.

W celu uzyskania informacji na temat statusu wniosków zainteresowane podmioty gospodarcze powinny regularnie sprawdzać wspomniany wykaz.

Dodatkowe informacje na temat procedury zawieszenia ceł autonomicznych dostępne są na wyżej wymienionej stronie internetowej w portalu Europa:

http://ec.europa.eu/taxation_customs/dds2/susp/susp_home.jsp?Lang=pl&Screen=0&ContextPath=

---

(1)  Dz.U. C 363 z 13.12.2011, s. 6.

(2)  http://ec.europa.eu/taxation_customs/dds2/susp/susp_home.jsp?Lang=pl

---

13.10.2012

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 310/41

---

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.6721 – First Reserve Management/SK Capital Partners/TPC)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2012/C 310/07

1.

W dniu 8 października 2012 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa First Reserve Management, L.P. („First Reserve”, Stany Zjednoczone) oraz SK Capital Partners („SK”, Stany Zjednoczone) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem TPC Group Inc. („TPC”, Stany Zjednoczone) w drodze zakupu udziałów.

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest: — w przypadku First Reserve: przedsiębiorstwo prowadzące inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym oraz w zakresie infrastruktury specjalizujące się w przemyśle energetycznym, w tym usługach związanych z wydobyciem ropy naftowej, infrastrukturze energetycznej oraz rezerwach mocy i energii, — w przypadku przedsiębiorstwa SK: prywatna spółka inwestycyjna działająca w sektorze materiałów specjalistycznych, chemikaliów i opieki zdrowotnej, — w przypadku przedsiębiorstwa TPC: produkcja wyrobów o wartości dodanej w oparciu o surowce petrochemiczne, takie jak węglowodory C4 i C3, wykorzystywane do produkcji chemikaliów wysokowartościowych i specjalistycznych.

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury stosowanej do niektórych koncentracji na mocy rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (2), sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu.

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji. Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.6721 – First Reserve Management/SK Capital Partners/TPC, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej: European Commission Directorate-General for Competition Merger Registry J-70 1049 Bruxelles/Brussel BELGIQUE/BELGIË

---

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).

(2)  Dz.U. C 56 z 5.3.2005, s. 32 („obwieszczenie Komisji w sprawie uproszczonej procedury”).

---