ISSN 1977-1002

doi:10.3000/19771002.C_2012.157.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 157

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 55
2 czerwca 2012


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2012/C 157/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 151 z 26.5.2012.

1

 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2012/C 157/02

Sprawa C-103/12: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

2

2012/C 157/03

Sprawa C-112/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 1 marca 2012 r. — Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

2

2012/C 157/04

Sprawa C-141/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Middelburg (Niderlandy) w dniu 20 marca 2012 r. — Y.S. przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel

3

2012/C 157/05

Sprawa C-146/12: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

4

2012/C 157/06

Sprawa C-150/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 29 marca 2012 r. — Eva-Marie Brännström i Rune Brännström przeciwko Ryanair Holdings plc

4

2012/C 157/07

Sprawa C-159/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Alessandra Venturini przeciwko A.S.L. Varese i in.

5

2012/C 157/08

Sprawa C-160/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Maria Rosa Gramegna przeciwko A.S.L. Lodi i in.

5

2012/C 157/09

Sprawa C-161/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Anna Muzzio przeciwko A.S.L. Pavia i in.

5

2012/C 157/10

Sprawa C-165/12: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

6

 

Sąd

2012/C 157/11

Sprawa T-104/12: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2012 r. — Verus przeciwko OHIM — Performance Industries Manufacturing (VORTEX)

7

2012/C 157/12

Sprawa T-115/12: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Buzil-Werk Wagner przeciwko OHIM — Roca Sanitario (Roca)

7

2012/C 157/13

Sprawa T-123/12: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2012 r. — Smartbook przeciwko OHIM (SMARTBOOK)

8

2012/C 157/14

Sprawa T-126/12: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2012 r. — Interroll przeciwko OHIM (Inspired by efficiency)

8

2012/C 157/15

Sprawa T-128/12: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2012 r. — HTTS przeciwko Radzie

8

2012/C 157/16

Sprawa T-134/12: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2012 r. — Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji

9

2012/C 157/17

Sprawa T-137/12: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — FunFactory przeciwko OHIM (Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie wibratora)

10

2012/C 157/18

Sprawa T-138/12: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Geipel przeciwko OHIM — Reeh (BEST BODY NUTRITION)

10

2012/C 157/19

Sprawa T-163/12: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2012 r. — Anatolij Tiernawski przeciwko Radzie

11

 

Sąd do spraw Służby Publicznej

2012/C 157/20

Sprawa F-36/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 marca 2012 r. — Rapone przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Kolejne zgłoszenia do udziału w konkursie otwartym — Odmowa rejestracji)

12

2012/C 157/21

Sprawa F-76/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. — Colart i in. przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Umorzenie postępowania)

12

2012/C 157/22

Sprawa F-65/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 marca 2012 r. — Schönberger przeciwko Parlamentowi

12

PL

 


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/1


2012/C 157/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 151 z 26.5.2012.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 138 z 12.5.2012.

Dz.U. C 133 z 5.5.2012.

Dz.U. C 126 z 28.4.2012.

Dz.U. C 118 z 21.4.2012.

Dz.U. C 109 z 14.4.2012.

Dz.U. C 89 z 24.3.2012.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/2


Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-103/12)

2012/C 157/02

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L.G. Knudsen, I. Díez Parra i I. Liukkonen, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/19/UE (1) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej deklaracji w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli;

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swojej skardze Parlament Europejski żąda stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/19/UE z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej deklaracji w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli. Parlament kwestionuje wybraną podstawę prawną. W pierwszej kolejności twierdzi, że art. 43 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b) TFUE nie może stanowić prawidłowej podstawy prawnej, ponieważ sporny akt jest równoważny z umową międzynarodową w sprawie dostępu do wód Unii w celu prowadzenia działalności rybołówstwa przez kraj trzeci. Zdaniem skarżącego akt ten powinien był zatem zostać wydany na podstawie art. 43 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE, a więc po uzyskaniu zgody Parlamentu.

Posiłkowo Parlament podnosi, że Rada, zastosowawszy procedurę przewidzianą w art. 218 ust. 6 lit. b) TFUE, dokonała błędnej wykładni art. 218 ust. 6 lit. a) tegoż traktatu. Nawet przy założeniu, że art. 43 ust. 3 TFUE może stanowić odpowiednią podstawę prawną dla aktu wewnętrznego Unii o takiej samej treści co zaskarżona decyzja, co Parlament kwestionuje, nie zmienia to faktu, że wspólna polityka rybołówstwa stanowi w świetle zaciągania zobowiązań międzynarodowych UE niepodzielną całość z punktu widzenia procedury. Wobec tego wszystkie umowy wchodzące w zakres tej dziedziny stanowią „umowy dotyczące dziedzin, do których stosuje się zwykłą procedurę prawodawczą” w rozumieniu art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE. Tym samym sporny akt powinien był w każdym razie zostać wydany z zachowaniem procedury zgody przewidzianej we wspomnianej lit. a).


(1)  Dz.U. 2012, L 6, s. 8.


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/2


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 1 marca 2012 r. — Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

(Sprawa C-112/12)

2012/C 157/03

Język postępowania: węgierski

Sąd krajowy

Kúria

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable

Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

Pytania prejudycjalne

1)

Czy zwolnienie z podatku od dywidendy przyznane przez przepisy węgierskie odbiorcy dywidendy będącemu rezydentem krajowym jest zgodne z postanowieniami traktatu UE dotyczącymi zasady swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zasady równości traktowania (art. 54 TFUE) oraz zasady swobodnego przepływu kapitału (art. 56 TFUE),

a)

od dywidendy tylko wtedy, gdy spełnia określone wymogi ustawowe, tj. na dzień wypłaty (podziału) dywidendy jego udział (w przypadku akcji poprzez akcje imienne) w kapitale zakładowym spółki będącej rezydentem wynosił nieprzerwanie co najmniej 20 % przez okres przynajmniej dwóch kolejnych lat, mając na uwadze, że w sytuacji gdy nieprzerwany udział w wysokości 20 % utrzymywał się przez okres krótszy niż dwa kolejne lata, spółka wypłacająca dywidendę nie jest zobowiązana do pobrania podatku od dywidendy, a spółka otrzymująca dywidendę lub — w wypadku wypłaty w formie niepieniężnej — spółka wypłacająca nie są zobowiązane do zapłaty tego podatku z chwilą złożenia deklaracji podatkowej, jeżeli zapłatę podatku zagwarantowała inna osoba lub podmiot wypłacający

b)

i w sytuacji, gdy odbiorca dywidendy niebędący rezydentem nie spełnia wymogów, od których prawo krajowe uzależnia zwolnienie z podatku, bądź dlatego, że na dzień wypłaty (podziału) dywidendy jego udział (w przypadku akcji poprzez akcje imienne) w kapitale zakładowym spółki będącej rezydentem nie osiągnął minimalnego progu 20 % wymaganego ustawą, bądź dlatego, że nie utrzymał tego udziału nieprzerwanie przez okres przynajmniej dwóch kolejnych lat, bądź też dlatego — w sytuacji gdy nieprzerwany udział w wysokości co najmniej 20 % utrzymywał się przez okres krótszy niż dwa kolejne lata — że zapłata podatku nie została zagwarantowana przez żadną osobę trzecią lub podmiot wypłacający [?]

2)

Czy odpowiedź na pytanie 1 lit. a) uległaby zmianie, tj. czy na treść odpowiedzi miałby wpływ — a jeżeli tak, to jaki — fakt, że

a)

podczas gdy odbiorca dywidendy będący rezydentem jest zwolniony z podatku od dywidendy zgodnie z prawem węgierskim, obciążenie podatkowe odbiorcy dywidendy niebędącego rezydentem zależy od tego, czy ma do niego zastosowanie dyrektywa [Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich], czy umowa [między Republiką Węgierską a Wielkim Księstwem Luksemburga z dnia 15 stycznia o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodów i majątku],

b)

podczas gdy odbiorca dywidendy będący rezydentem jest zwolniony z podatku od dywidendy zgodnie z prawem węgierskim, odbiorca dywidendy niebędący rezydentem — w zależności od postanowień jego prawa krajowego — albo będzie mógł odliczyć ten podatek od podatku krajowego, albo będzie musiał ostatecznie go ponieść [?]

3)

Czy krajowy organ podatkowy może powołać się na art. 65 ust. 1 TFUE (poprzednio art. 58 ust. 1 WE) oraz na dawny art. 220 WE w celu niestosowania z urzędu prawa wspólnotowego [?]


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/3


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Middelburg (Niderlandy) w dniu 20 marca 2012 r. — Y.S. przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel

(Sprawa C-141/12)

2012/C 157/04

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Rechtbank Middelburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Y.S.

Strona pozwana: Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel

Pytania prejudycjalne

1)

Czy dane, które są przytoczone w memorandum dotyczącym zainteresowanej osoby i odnoszą się do tej osoby, stanowią dane osobowe w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 95/46? (1)

2)

Czy analiza prawna zawarta w memorandum należy do danych osobowych w rozumieniu wskazanego powyżej przepisu?

3)

Czy na wypadek gdyby Trybunał potwierdził, że opisane powyżej dane stanowią dane osobowe, organ publiczny/przetwarzający dane jest zobowiązany zgodnie z art. 12 dyrektywy 95/46 i art. 8 ust. 2 karty UE (2) udzielić dostępu do tych danych osobowych?

4)

Czy w tym kontekście osoba, której dotyczą dane, może powołać się bezpośrednio na art. 41 ust. 2 lit. b) karty UE, oraz w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy zawarte w nim wyrażenie „przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności [procesu decyzyjnego]” należy interpretować w ten sposób, że prawa dostępu do memorandum można odmówić z tego powodu?

5)

Czy w przypadku gdy osoba, której dotyczą dane, składa wniosek o dostęp do memorandum, organ publiczny/przetwarzający dane musi przekazać kopię tego dokumentu, aby tym samym poszanowane zostało prawo dostępu?


(1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).

(2)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2000, C 364, s. 1).


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/4


Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-146/12)

2012/C 157/05

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch i G. Braun, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi o orzeczenie, co następuje

Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec nie wprowadziła w życie przepisów ustawowych i administracyjnych wzgl. nie poinformowała o tym Komisji, które są konieczne zastosowania się do art. 1, art. 2, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2, 5, 6 i 8, art. 6 ust. 1, 2, 3, 9 i 10, art. 7, 8 i 9, art. 11 ust. 4 i 5, art. 12, art. 13 ust. 5, art. 15, 16 i 17, art. 18 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 19 ust. 3, art. 20 -27, art. 28 ust. 4 i 6, art. 32-35 oraz do załączników I-IX dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (1);

nałożenie na Republikę Federalną Niemiec, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, w związku z uchybieniem zobowiązaniom do poinformowania o uchwalonych przepisach w celu transpozycji, okresowej kary pieniężnej w wysokości 215 409,60 EUR za każdy dzień, płatnej na konto środków własnych Unii Europejskiej;

obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin do transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 19 czerwca 2010 r.


(1)  Dz.U. l 191, s. 1


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/4


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 29 marca 2012 r. — Eva-Marie Brännström i Rune Brännström przeciwko Ryanair Holdings plc

(Sprawa C-150/12)

2012/C 157/06

Język postępowania: szwedzki

Sąd krajowy

Högsta domstolen

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Eva-Marie Brännström i Rune Brännström

Strona pozwana: Ryanair Holdings plc

Pytania prejudycjalne

1)

Czy odpowiedzialność przewoźnika za szkodę spowodowaną opóźnieniem na podstawie art. 19 konwencji montrealskiej obejmuje również sytuacje, w których pasażer dodarł do miejsca przeznaczenia z opóźnieniem z powodu odwołania lotu? Czy ma tu znaczenie moment, w którym lot został odwołany, na przykład po odprawie?

2)

Czy awaria techniczna na lotnisku, która jako jedyna przyczyna lub w połączeniu z warunkami atmosferycznymi uniemożliwia lądowanie, stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? Czy fakt, że przewoźnik wiedział o awarii wpływa na ocenę zaistnienia takiej nadzwyczajnej okoliczności?

3)

W razie twierdzącej odpowiedzi na pierwsze pytanie w pkt 2 — jakie środki powinien podjąć przewoźnik w celu uniknięcia obowiązku zapłaty odszkodowania zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia?

Czy można oczekiwać, a jeżeli tak, to na jakich warunkach i w jakim zakresie, że przewoźnik zapewni zapasowe zasoby w postaci na przykład samolotów lub personelu, gotowe wykonać lot, który w innym razie musiałby zostać odwołany lub w celu wykonania lotu zastępczego w zamian za odwołany lot?

Czy można oczekiwać, że przewoźnik zapewni pasażerom połączenie zastępcze zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) [ww. rozporządzenia]? W takim razie jaki jest zakres jego obowiązków, na przykład w kwestii czasu wylotu lub skorzystania z lotów innych przewoźników?

4)

W razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 1, czy istnieje różnica między środkami, jakie przewoźnik powinien podjąć w celu uniknięcia obowiązku zapłaty odszkodowania zgodnie z art. 5 ust. 3 [ww. rozporządzenia] a środkami, jakie musi podjąć w celu uniknięcia odpowiedzialności za szkodę na podstawie art. 19 konwencji montrealskiej?


(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/5


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Alessandra Venturini przeciwko A.S.L. Varese i in.

(Sprawa C-159/12)

2012/C 157/07

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Alessandra Venturini

Strona pozwana: A.S.L. Varese i in.

Pytanie prejudycjalne

Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49 i nast. TFUE sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które nie zezwalają farmaceucie — uprawnionemu do wykonywania zawodu i należącemu do odnośnego samorządu zawodowego, lecz nieposiadającemu apteki objętej planem rozmieszczenia — na prowadzenie w punkcie sprzedaży produktów parafarmaceutycznych, którego jest właścicielem sprzedaży detalicznej obejmującej również produkty lecznicze, dostępne tylko na receptę zwaną „białą receptą”, tj. takie, których koszty nie obciążają krajowego systemu opieki zdrowotnej, a pokrywane są w całości przez obywatela, ustanawiając jednocześnie w tym sektorze zakaz sprzedaży określonej kategorii produktów leczniczych jak też reglamentując liczbę aptek, które mogą być utworzone na terytorium krajowym?


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/5


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Maria Rosa Gramegna przeciwko A.S.L. Lodi i in.

(Sprawa C-160/12)

2012/C 157/08

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Maria Rosa Gramegna

Strona pozwana: A.S.L. Lodi i in.

Pytanie prejudycjalne

Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49 i nast. TFUE sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które nie zezwalają farmaceucie — uprawnionemu do wykonywania zawodu i należącemu do odnośnego samorządu zawodowego, lecz nieposiadającemu apteki objętej planem rozmieszczenia — na prowadzenie w punkcie sprzedaży produktów parafarmaceutycznych, którego jest właścicielem sprzedaży detalicznej obejmującej również produkty lecznicze, dostępne tylko na receptę zwaną „białą receptą”, tj. takie, których koszty nie obciążają krajowego systemu opieki zdrowotnej, a pokrywane są w całości przez obywatela, ustanawiając jednocześnie w tym sektorze zakaz sprzedaży określonej kategorii produktów leczniczych jak też reglamentując liczbę aptek, które mogą być utworzone na terytorium krajowym?


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/5


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Anna Muzzio przeciwko A.S.L. Pavia i in.

(Sprawa C-161/12)

2012/C 157/09

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Anna Muzzio

Strona pozwana: A.S.L. Pavia i in.

Pytanie prejudycjalne

Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49 i nast. TFUE sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które nie zezwalają farmaceucie — uprawnionemu do wykonywania zawodu i należącemu do odnośnego samorządu zawodowego, lecz nieposiadającemu apteki objętej planem rozmieszczenia — na prowadzenie w punkcie sprzedaży produktów parafarmaceutycznych, którego jest właścicielem sprzedaży detalicznej obejmującej również produkty lecznicze, dostępne tylko na receptę zwaną „białą receptą”, tj. takie, których koszty nie obciążają krajowego systemu opieki zdrowotnej, a pokrywane są w całości przez obywatela, ustanawiając jednocześnie w tym sektorze zakaz sprzedaży określonej kategorii produktów leczniczych jak też reglamentując liczbę aptek, które mogą być utworzone na terytorium krajowym?


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/6


Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-165/12)

2012/C 157/10

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i E. Paasivirta, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/19/UE (1) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej deklaracji w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, ponieważ oparta jest na art. 218 ust. 6 lit. b) w związku z art. 43 ust. 3 TFUE;

utrzymanie w mocy skutków decyzji po stwierdzeniu jej nieważności do czasu wejścia w życie nowej decyzji, którą należy przyjąć w rozsądnym terminie i na właściwej podstawie prawnej, mianowicie art. 218 ust. 6 lit. a) w związku z art. 43 ust. 3 TFUE, albo — w przypadku odmowy wyrażenia zgody przez Parlament — do czasu upływu krótkiego rozsądnego terminu, rozpoczynającego bieg z przyjęciem przez Parlament decyzji o odmowie wyrażenia zgody.

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/19/UE z utrzymaniem w mocy jej skutków do chwili wydania nowego aktu prawnego, gdyż wybór podstawy prawnej odbiega zasadniczo od podstawy zaproponowanej przez Komisję — mianowicie art. 218 ust. 6 lit. a) (w związku z art. 43) TFUE: zgoda Parlamentu.

W ten sposób Rada dopuściła się błędu; zgodnie z propozycją Komisji przed przyjęciem rozpatrywanego aktu Rada powinna była uzyskać zgodę Parlamentu.

W uzasadnieniu skargi Komisja przytacza trzy zarzuty. Poprzez składający się z trzech części zarzut pierwszy podnosi z jednej strony naruszenie art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE i art. 43 ust. 2 TFUE, gdyż Rada wybrała art. 218 ust. 6 lit. b) i art. 43 ust. 3 TFUE jako podstawę prawną zaskarżonego aktu, a z drugiej strony naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE, gdyż uzasadnienie wyboru podstawy prawnej przez Radę jest sprzeczne.

Zarzut drugi, który wynika z pierwszego, również dotyczy naruszenia art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE, gdyż Rada uchybiła kompetencjom instytucjonalnym Parlamentu Europejskiego, nie uzyskując jego zgody, choć jest ona wymagana tym artykułem.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 17 TFUE i art. 218 ust. 6 TFUE, gdyż Rada wypaczyła propozycję Komisji.


(1)  Dz.U. 2012, L 6, s. 8.


Sąd

2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/7


Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2012 r. — Verus przeciwko OHIM — Performance Industries Manufacturing (VORTEX)

(Sprawa T-104/12)

2012/C 157/11

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Verus Eood (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat S. Vykydal)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Performance Industries Manufacturing, Inc. (Odessa, Floryda, Stany Zjednoczone)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie R 512/2011-4 VORTEX/VORTEX i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania;

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania sądowego i kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Performance Industries Manufacturing Inc.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VORTEX” dla towarów należących do klas 7 i 12 (zgłoszenie nr 5375324)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „VORTEX” dla usług należących do klas 35 i 39 (zarejestrowany pod numerem 5514104)

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/7


Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Buzil-Werk Wagner przeciwko OHIM — Roca Sanitario (Roca)

(Sprawa T-115/12)

2012/C 157/12

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Buzil-Werk Wagner GmbH & Co. KG (Memmingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Waldhauser)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Roca Sanitario, SA (Barcelona, Hiszpania)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 9 stycznia 2012 r. (sprawa R 1907/2010-4) i oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Roca Sanitario, SA, Av. Diagonal, 513, E-08029 Barcelona (Hiszpania).

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Roca” dla towarów z klasy 3 (zgłoszenie nr 6 800 726).

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Roca Sanitario, SA

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpańskie znaki towarowe „Roca” (znaki: nr 1 020 043, nr 2 543 451, nr 424 875 i nr 915 635), zarejestrowane dla określonych towarów z klas 19 i 21, oraz międzynarodowy znak towarowy „Roca” (znak nr 905 212) zarejestrowany dla określonych towarów z klas 11, 19, 20 i 21

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem

Podniesione zarzuty: W przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/8


Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2012 r. — Smartbook przeciwko OHIM (SMARTBOOK)

(Sprawa T-123/12)

2012/C 157/13

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Smartbook AG (Offenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci C. Milbradt i A. Schwarz)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 grudnia 2011 r. (sprawa R 99/2011-2);

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SMARTBOOK” (zgłoszenie nr 8 426 348) dla towarów z klas 9, 16 i 28.

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i nie jest opisowy w stosunku do towarów objętych postępowaniem.


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/8


Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2012 r. — Interroll przeciwko OHIM (Inspired by efficiency)

(Sprawa T-126/12)

2012/C 157/14

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Interroll Holding AG (Sant’Antonino, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat R. Böhm)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 stycznia 2012 r. (sprawa R 1280/2011-1);

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Inspired by efficiency” (zgłoszenie nr 9725359) dla towarów i usług należących do klas 6, 7, 9, 20, 35, 39 i 42.

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i nie ma charakteru opisowego w odniesieniu do spornych towarów i usług.


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/8


Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2012 r. — HTTS przeciwko Radzie

(Sprawa T-128/12)

2012/C 157/15

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Kienzle i M. Schlingmann)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) w zakresie w jakim akty te dotyczą strony skarżącej;

obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności nakładów poniesionych przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

1)

Zarzut pierwszy: Naruszenie praw skarżącej do obrony

W tym względzie skarżąca podnosi, że Rada naruszyła jej prawo do skutecznej obrony i w szczególności wymóg uzasadnienia poprzez brak podania wystarczającego uzasadnienia dla ponownego umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów, wobec których zgodnie z art. 19 i 20 decyzji 2010/413/WPZiB (3) i art. 16 rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (4) znajdują zastosowanie środki ograniczające.

Ponadto, skarżąca podnosi, że pomimo jej wyraźnego żądania Rada nie rozpatrzyła ponownie kwestii ponownego umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami.

Dodatkowo, Rada naruszyła prawo skarżącej do zajęcia stanowiska poprzez brak udzielenia jej możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie ponownego umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami i w związku z tym doprowadzenia do ponownego rozpatrzenia tej kwestii przez Radę.

2)

Zarzut drugi: Brak podstawy prawnej dla zaskarżonego rozporządzenia

Według skarżącej, zaskarżone rozporządzenie wykonawcze nie ma podstawy prawnej choćby z tego powodu, że wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. wydanym w sprawie T-562/10 Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr 961/2010 w zakresie w jakim akt ten dotyczył skarżącej. Pomimo utrzymania w mocy skutków rozporządzenia nr 961/2010 przez okres 2 miesięcy rozporządzenie to nie może stanowić w przypadku skarżącej prawidłowej podstawy prawnej dla przyjęcia rozporządzenia wykonawczego.

3)

Zarzut trzeci: Naruszenie art. 266 TFUE

Skarżąca podnosi następnie, iż Rada nie podjęła żadnych środków w celu wykonania wyroku Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie T-562/10 a zamiast tego, wbrew temu wyrokowi ponownie umieściła nazwę skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami.

4)

Zarzut czwarty: brak powodów umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami

Skarżąca podnosi również, iż powody przedstawione przez Radę w odniesieniu do umieszczenia jej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami są w dużej mierze nieodpowiednie i nie mogą stanowić uzasadnienia dla umieszczenia skarżącej we wspomnianym wykazie.

5)

Zarzut piąty: Naruszenie prawa podstawowego skarżącej do poszanowania własności

Ponowne umieszczenie skarżącej w wykazie podmiotów objętych sankcjami stanowi nieuzasadnione naruszenie podstawowego prawa własności, ponieważ w związku z niewystarczającym uzasadnieniem Rady, nie może ona zrozumieć, z jakich względów została umieszczona w tym wykazie. Ponowne umieszczenie skarżącej w wykazie podmiotów objętych sankcjami opiera się ponadto na oczywistym błędzie w ocenie jej sytuacji i działalności przez Radę i jest również nieproporcjonalne.


(1)  Decyzja Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. Dz 19, s. 1).

(3)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

(4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/9


Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2012 r. — Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji

(Sprawa T-134/12)

2012/C 157/16

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Jiménez Perona)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej sygnatura Ares (2012)39854 z dnia 19 stycznia 2012 r. nakazującej zapłatę not obciążeniowych odpowiadających kontroli 09-INFS-001/041.

zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę wynikającą dla skarżącej w wyniku bezprawnego zachowania Komisji, którego dotyczy skarga, wynoszącego 732 788 EUR.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca w niniejszym postępowaniu zawarła szereg umów z Komisją w dziedzinie badań i rozwoju, z których wszystkie podlegały decyzji Komisji C(2003) 3834 z dnia 23 października 2003 r. zawierającej standardową umowę FP 5 lub FP 6 i postanowienia ogólne FP 5 i FP 6.

W związku z tymi umowami i opierając się na wynikach dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i kontroli przeprowadzonej przez Komisję, Komisja wydała decyzję o cofnięciu subwencji.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony ze względu na sposób przeprowadzenia tej kontroli.

2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady bezpieczeństwa prawnego, ponieważ pozwana cały czas nie uwzględniała obowiązujących ram prawnych.

3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwaną instytucję obowiązku uzasadnienia aktów prawnych.

4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności z uwagi na ton, jakiego DG INFSO użyło w sprawozdaniu z kontroli.

5)

Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji, które to naruszenie wynikło z naruszenia ciążącego na audytorach obowiązku bezstronności i słuszności.

6)

Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań w szczególności w odniesieniu do braku akredytacji audytorów zewnętrznych i do samych podstaw postępowania kontrolnego.

7)

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

8)

Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa do prywatności.


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/10


Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — FunFactory przeciwko OHIM (Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie wibratora)

(Sprawa T-137/12)

2012/C 157/17

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: FunFactory GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K.D. Franzen)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji R 1436/2011-4 Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2012 r.;

obciążenie OHIM kosztami postępowania włącznie z kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie wibratora (zgłoszenie nr 9390691) dla towarów należących do klasy 10

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Nieprawidłowa interpretacja i nieprawidłowe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i w odniesieniu do rozpatrywanych towarów nie ma charakteru opisowego; Naruszenie obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 oraz brak możliwości skorzystania z prawa do bycia wysłuchanym.


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/10


Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Geipel przeciwko OHIM — Reeh (BEST BODY NUTRITION)

(Sprawa T-138/12)

2012/C 157/18

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Yves Geipel (Auerbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Sachs)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jörg Reeh (Buxtehude, Niemcy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2012 r. i oddalenie sprzeciwu wniesionego w dniu 24 lipca 2009 r.;

obciążenie OHIM kosztami postępowania włącznie z kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „BEST BODY NUTRITION” (międzynarodowa rejestracja nr W 982 101 z oznaczeniem Unii Europejskiej) dla towarów należących do klas 25, 28, 29, 30 i 32

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Jörg Reeh

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 4020161 „BEST4BODY” dla towarów należących do klasy 25

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: W przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/11


Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2012 r. — Anatolij Tiernawski przeciwko Radzie

(Sprawa T-163/12)

2012/C 157/19

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Anatolij Tiernawski (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: C. Rapin et E. Van den Haute, avocats)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

stwierdzenie nieważności pkt 2 w załączniku II do decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi oraz pkt 2 w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi;

obciążenie Rady całością kosztów postępowania;

na wypadek, gdyby Sąd rozstrzygnął, że nie ma potrzeby wydawać orzeczenia — obciążenie Rady kosztami postępowania w oparciu o art. 87 § 6 w związku z art. 90 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty:

1)

Zarzut pierwszy oparty na oczywiście błędnym ustaleniu stanu faktycznego w odniesieniu do powodów, jakie doprowadziły do wpisania skarżącego na listę osób objętych sankcjami, wzmiankowanych w aktach Rady.

2)

Zarzut drugi oparty na niedostatecznym uzasadnieniu zaskarżonych aktów, albowiem przyczyny wskazane w tych aktach nie są w żaden sposób pomocne do zrozumienia konieczności dokonania takiego wpisu.

3)

Zarzut trzeci oparty na naruszeniu decyzji 2010/639/WPZiB oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w brzmieniu po nowelizacji, jak również zasady zakazu dyskryminacji w ten sposób, że — po pierwsze — zakres zastosowania tych aktów został rozciągnięty na przedsiębiorcę bez wskazania działań w zakresie wsparcia reżimu prezydenta Łukaszenki, które mogłyby mu zostać przypisane oraz — po drugie — że inni przedsiębiorcy, których Rada uznała również za zbliżonych do władzy białoruskiej, nie zostali — w odróżnieniu od skarżącego — wpisani na europejskie listy osób i podmiotów objętych sankcjami.


Sąd do spraw Służby Publicznej

2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/12


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 marca 2012 r. — Rapone przeciwko Komisji

(Sprawa F-36/10) (1)

(Służba publiczna - Konkurs otwarty - Kolejne zgłoszenia do udziału w konkursie otwartym - Odmowa rejestracji)

2012/C 157/20

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Chiara Rapone (Rzym,Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Rapone, później adwokat L. Rapone)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: pełnomocnicy J.Currall i B. Eggers, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji EPSO w sprawie rejestracji zgłoszenia skarżącej do udziału w konkursie EPSO/AD/177/10.

Sentencja wyroku

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Chiara Rapone pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.


(1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 54


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/12


Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. — Colart i in. przeciwko Parlamentowi

(Sprawa F-76/10) (1)

(Służba publiczna - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Umorzenie postępowania)

2012/C 157/21

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Philippe Colart i inni (Bastogne, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i K. Zejdová, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności sprostowania do rozliczeń wynagrodzenia skarżących za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz rozliczeń wynagrodzenia sporządzonych po dniu 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

Sentencja postanowienia

1)

Umarza się postępowanie w sprawie F-76/10 Colart i in. przeciwko Parlamentowi.

2)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.


(1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010, s. 64.


2.6.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 157/12


Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 marca 2012 r. — Schönberger przeciwko Parlamentowi

(Sprawa F-65/11) (1)

2012/C 157/22

Język postępowania: niemiecki

Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.


(1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011, s. 57.