ISSN 1977-1002

doi:10.3000/19771002.C_2012.072.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 72

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 55
10 marca 2012


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

I   Rezolucje, zalecenia i opinie

 

ZALECENIA

 

Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego

2012/C 072/01

Zalecenie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie finansowania instytucji kredytowych denominowanego w dolarach amerykańskich (ERRS/2011/2)

1

 

II   Komunikaty

 

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Komisja Europejska

2012/C 072/02

Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE – Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń ( 1 )

22

2012/C 072/03

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa COMP/M.6369 – HBO/Ziggo/HBO Nederland) ( 2 )

24

2012/C 072/04

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa COMP/M.6216 – IHC/DEME/OceanflORE JV) ( 2 )

24

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Komisja Europejska

2012/C 072/05

Kursy walutowe euro

25

2012/C 072/06

Decyzja Komisji z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie mianowania trzech nowych członków Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa

26

2012/C 072/07

Komunikat Komisji – Wytyczne dotyczące odliczania kwot na mocy art. 105 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009

27

 

INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

2012/C 072/08

Lista organów upoważnionych do wydawania licencji wywozowych dla dóbr kultury, opublikowana zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 116/2009

29

2012/C 072/09

Informacja dotycząca wdrażania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE przekazana przez Szwecję

43

2012/C 072/10

Aktualizacja kwot referencyjnych wymaganych przy przekraczaniu granic zewnętrznych, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. C 247 z 13.10.2006, s. 19; Dz.U. C 153 z 6.7.2007, s. 22; Dz.U. C 182 z 4.8.2007, s. 18; Dz.U. C 57 z 1.3.2008, s. 38; Dz.U. C 134 z 31.5.2008, s. 19; Dz.U. C 37 z 14.2.2009, s. 8; Dz.U. C 35 z 12.2.2010, s. 7; Dz.U. C 304 z 10.11.2010, s. 5; Dz.U. C 24 z 26.1.2011, s. 6; Dz.U. C 157 z 27.5.2011, s. 8; Dz.U. C 203 z 9.7.2011, s. 16; Dz.U. C 11 z 13.1.2012, s. 13)

44

 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

 

Komisja Europejska

2012/C 072/11

Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.6521 – Talanx International/Meiji Yasuda Life Insurance/Warta) ( 2 )

45

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG, z wyjątkiem działań wchodzących w zakres załącznika I do Traktatu

 

(2)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

 


I Rezolucje, zalecenia i opinie

ZALECENIA

Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego

10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/1


ZALECENIE EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO

z dnia 22 grudnia 2011 r.

w sprawie finansowania instytucji kredytowych denominowanego w dolarach amerykańskich

(ERRS/2011/2)

2012/C 72/01

RADA GENERALNA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (1), w szczególności art. 3 ust. 2 lit. b), d) i f) oraz art. 16–18,

uwzględniając decyzję Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2011/1 z dnia 20 stycznia 2011 r. ustanawiającą regulamin Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (2), w szczególności art. 15 ust. 3 lit. e) oraz art. 18–20,

uwzględniając stanowisko odpowiednich zainteresowanych podmiotów z sektora prywatnego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dolar amerykański jest ważną walutą finansowania unijnych instytucji kredytowych, pozyskiwaną przez te instytucje w większości na rynkach hurtowych.

(2)

Istnieje istotne niedopasowanie terminów zapadalności aktywów i pasywów unijnych instytucji kredytowych w dolarach amerykańskich – hurtowe instrumenty krótkoterminowe są wykorzystywane do finansowania działań i aktywów długoterminowych, a sytuacja niektórych kontrahentów jest niestabilna. Połączenie niedopasowania terminów zapadalności i niestabilności inwestorów jest rodzajem braku odporności na zagrożenia o kluczowym znaczeniu.

(3)

Po wystąpieniu w 2008 r. znaczących napięć, które doprowadziły do wprowadzenia przez banki centralne linii swap, dających dostęp do finansowania dolarowego, od czerwca 2011 r. na rynkach finansowania dolarowego ponownie odnotowuje się napięcia. Napięcia te tworzą bezpośrednie potencjalne ryzyka o kluczowym znaczeniu, mające wpływ na system finansowy jako całość, dotyczące w szczególności (w krótkim okresie) płynności sektora bankowego oraz (w średnim okresie) realnej gospodarki, a wynikające z ograniczenia przez unijne instytucje kredytowe dolarowej akcji kredytowej, a także dotyczące wypłacalności tych instytucji kredytowych w przypadku nagłego zmniejszenia dźwigni finansowej po niekorzystnych cenach.

(4)

Instytucje kredytowe, banki centralne i organy nadzorcze podjęły w ostatnich latach działania zmierzające do ograniczenia ogólnego ryzyka finansowania i ryzyka płynności; niektóre z tych działań przyczyniły się do poprawy sytuacji unijnych instytucji kredytowych w zakresie finansowania i płynności w dolarach amerykańskich. Zapobieżenie powtórnemu wystąpieniu napięć na rynkach finansowania dolarowego wymaga jednak podjęcia bardziej uporządkowanych działań.

(5)

Należy wzmocnić wykorzystanie narzędzi mikroostrożnościowych do osiągnięcia makroostrożnościowego celu w postaci uniknięcia takiego poziomu napięć na rynkach finansowania dolarowego unijnych instytucji kredytowych, jakie obserwowano podczas ostatnich kryzysów finansowych.

(6)

Luki w danych na poziomie Unii ograniczają możliwość analizowania możliwych konsekwencji ryzyka finansowania dolarowego; istnieje zatem potrzeba poprawy jakości danych.

(7)

Ścisłe monitorowanie na poziomie sektora bankowego oraz poszczególnych firm pomogłoby właściwym władzom w zrozumieniu zmieniającej się sytuacji w zakresie ryzyka finansowania dolarowego i ryzyka płynności oraz w nakłonieniu banków do podejmowania z wyprzedzeniem koniecznych działań mających na celu ograniczenie nadmiernych ekspozycji i skorygowanie nieprawidłowości w zarządzaniu ryzykiem. Działania zalecane w tych obszarach są zgodne z zaleceniem F, zawartym w zaleceniu ERRS z dnia 21 września 2011 r. dotyczącym kredytów w walutach obcych (3).

(8)

Jednym z instrumentów ograniczających ryzyko finansowania dolarowego są awaryjne plany finansowania, pozwalające na uniknięcie zaostrzenia się trudności z pozyskiwaniem finansowania w sytuacjach ekstremalnych. Jednak plany awaryjne, jeżeli spotkają się z jednoczesnymi podobnymi działaniami instytucji kredytowych, mogą stwarzać nowe problemy systemowe.

(9)

W drugiej połowie 2012 r. Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) dokona przeglądu postępów w implementacji niniejszego zalecenia.

(10)

Analiza znaczących rodzajów ryzyka systemowego dla stabilności finansowej w Unii związanych z finansowaniem dolarowym unijnych instytucji kredytowych przeprowadzona jest w załączniku do niniejszego zalecenia.

(11)

Niniejsze zalecenie nie narusza prerogatyw banków centralnych w Unii w zakresie polityki pieniężnej oraz dla zadań powierzonych ERRS.

(12)

Zalecenia ERRS są publikowane po poinformowaniu Rady o takim zamiarze Rady Generalnej i umożliwieniu Radzie zajęcia stanowiska w tym zakresie,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

DZIAŁ 1

ZALECENIA

Zalecenie A –   Monitorowanie finansowania i płynności w USD

Zaleca się, by krajowe organy nadzorcze:

1)

w ramach obserwacji ogólnej sytuacji instytucji kredytowych w odniesieniu do finansowania i płynności ściśle monitorowały podejmowane przez te instytucje ryzyko związane z finansowaniem i płynnością w USD, ze szczególnym uwzględnieniem:

a)

niedopasowania terminów zapadalności w USD;

b)

koncentracji finansowania według klas kontrahentów, w tym zwłaszcza kontrahentów zapewniających finansowanie krótkoterminowe;

c)

wykorzystania swapów walutowych w USD (w tym swapów walutowo-procentowych);

d)

ekspozycji w obrębie grup kapitałowych;

2)

rozważyły, zanim ekspozycja na ryzyko finansowania i płynności w USD stanie się zbyt duża, czy byłoby zasadne:

a)

zachęcanie instytucji kredytowych do podjęcia działań w celu odpowiedniego zarządzania ryzykiem wynikającym z niedopasowania terminów zapadalności w USD;

b)

wprowadzenie limitów ekspozycji, w sposób pozwalający uniknąć niekontrolowanego rozpadu obecnych struktur finansowania.

Zalecenie B –   Awaryjne plany finansowania

Zaleca się, by krajowe organy nadzorcze:

1)

zadbały o to, by instytucje kredytowe uwzględniły w awaryjnych planach finansowania działania, które powinno podjąć kierownictwo w razie szoku związanego z finansowaniem w USD, oraz by rozważyły możliwość przeprowadzenia takich działań w sytuacji, gdy na ich podjęcie zdecyduje się jednocześnie więcej niż jedna instytucja. Jako minimum w planach należy uwzględnić awaryjne źródła finansowania, które byłyby dostępne w razie ograniczenia podaży ze strony różnych kategorii kontrahentów;

2)

oceniły możliwość przeprowadzenia przez kierownictwo działań określonych w awaryjnych planach finansowania na poziomie całego sektora bankowego. Jeśli uzna się, że jednoczesne podjęcie działań przez instytucje kredytowe prawdopodobnie spowoduje powstanie ryzyka systemowego, zaleca się, by krajowe organy nadzoru rozważyły, jakie działania można podjąć w celu zmniejszenia tego ryzyka oraz oceniły wpływ tych działań na stabilność unijnego sektora bankowego.

DZIAŁ 2

IMPLEMENTACJA

1.   Interpretacja

1.

Użyte w niniejszym zaleceniu wyrażenia oznaczają:

a)   „instytucja kredytowa”– instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (4);

b)   „unijna instytucje kredytowa”– instytucję kredytową, która uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w państwie członkowskim zgodnie z przepisami dyrektywy 2006/48/WE;

c)   „krajowy organ nadzorczy”– właściwy organ lub organ nadzorczy w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 1092/2010;

d)   „finansowanie w USD” lub „finansowanie dolarowe”– pozyskiwanie środków przez zaciąganie zobowiązań w dolarach amerykańskich.

2.

Załącznik stanowi integralną część niniejszego zalecenia. W przypadku rozbieżności pomiędzy częścią główną zalecenia a załącznikiem decydujące znaczenie mają postanowienia części głównej.

2.   Kryteria implementacji

1.

Do implementacji niniejszego zalecenia stosuje się następujące kryteria:

a)

niniejsze zalecenie dotyczy wyłącznie finansowania w USD unijnych instytucji kredytowych;

b)

należy unikać arbitrażu regulacyjnego;

c)

w ramach implementacji należy odpowiednio uwzględnić zasadę proporcjonalności w odniesieniu do różnic w znaczeniu systemowym finansowania w USD instytucji kredytowych, biorąc pod uwagę cel i treść poszczególnych zaleceń;

d)

dalsze kryteria implementacji zaleceń A i B zawarte są w załączniku.

2.

Adresaci informują ERRS oraz Radę o działaniach podjętych w celu realizacji niniejszego zalecenia lub we właściwy sposób uzasadniają niepodjęcie takich działań. Informacje takie powinny zawierać co najmniej:

a)

informacje dotyczące treści i harmonogramu podjętych działań;

b)

ocenę funkcjonowania podjętych działań z perspektywy celów niniejszego zalecenia;

c)

szczegółowe uzasadnienie niepodjęcia działań lub odstępstw od postanowień niniejszego zalecenia, w tym opóźnień.

3.   Harmonogram informowania o realizacji zaleceń

1.

Adresaci informują ERRS i Radę o działaniach podjętych w celu realizacji zaleceń A i B, oraz odpowiednio uzasadniają niepodjęcie działań, do dnia 30 czerwca 2012 r.

2.

Krajowe organy nadzorcze mogą przekazywać informacje zagregowane za pośrednictwem Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego.

3.

Jeżeli realizacja jednego lub większej liczby zaleceń wymaga podjęcia inicjatyw ustawodawczych, Rada Generalna może przedłużyć termin określony w ust. 1.

4.   Monitorowanie i ocena

1.

Sekretariat ERRS:

a)

udziela pomocy adresatom, w tym poprzez ułatwianie koordynacji składania sprawozdań, dostarczanie odpowiednich wzorów i formularzy oraz, w razie potrzeby, szczegółowe określanie trybu i terminów informowania o realizacji zaleceń;

b)

weryfikuje przekazane przez adresatów informacje o realizacji zaleceń, w tym poprzez udzielanie im pomocy na ich wniosek, oraz składa Radzie Generalnej za pośrednictwem Komitetu Sterującego sprawozdania dotyczące realizacji zaleceń w ciągu dwóch miesięcy od upływu terminu informowania o realizacji zaleceń.

2.

Rada Generalna ocenia działania adresatów i przedstawiane przez nich uzasadnienia oraz, w razie potrzeby, stwierdza nieodpowiednie zastosowanie się do niniejszego zalecenia lub brak odpowiedniego uzasadnienia niepodjęcia działań.

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 22 grudnia 2011 r.

Mario DRAGHI

Przewodniczący ERRS


(1)  Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.

(2)  Dz.U. C 58 z 24.2.2011, s. 4.

(3)  Zalecenie ERRS/2011/1 Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 21 września 2011 r. dotyczące kredytów w walutach obcych (Dz.U. C 342 z 22.11.2011, s. 1).

(4)  Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

ZALECENIA EUROPEJSKIEJ RADY DS. RYZYKA SYSTEMOWEGO W SPRAWIE FINANSOWANIA INSTYTUCJI KREDYTOWYCH DENOMINOWANEGO W DOLARACH AMERYKAŃSKICH

Streszczenie

I.

Korzystanie przez unijne instytucje kredytowe z finansowania w dolarach amerykańskich

II.

Ryzyko związane z korzystaniem z finansowania w dolarach amerykańskich

III.

Zalecenia ERRS

Dodatek: Gromadzenie nieobowiązkowych danych dotyczących korzystania przez unijne instytucje kredytowe z finansowania w dolarach amerykańskich

STRESZCZENIE

Dolar amerykański jest dla unijnych instytucji kredytowych ważną walutą finansowania – przypada na nią około 15 % ich łącznych zobowiązań. Prawie całe finansowanie dostępne w Unii pochodzi z rynku hurtowego i w dużej części ma bardzo krótkie terminy. Występuje istotne niedopasowanie terminów zapadalności aktywów i pasywów w USD: aktywa są długoterminowe, a pasywa – krótkoterminowe. Ponadto niektórych kontrahentów cechuje zmienność. Połączenie niedopasowania terminów zapadalności ze zmiennością inwestorów stanowi podstawową słabość tej formy finansowania.

Od czerwca 2011 r. na rynkach finansowania dolarowego stale występują problemy. Część unijnych instytucji kredytowych zapowiedziała ostatnio, że zamierza delewarować aktywa dolarowe, m.in. w celu zmniejszenia swojej zależności od finansowania w USD. Decyzja ta może wywołać bezpośrednio co najmniej dwa poważne zagrożenia, o potencjalnych implikacjach ogólnosystemowych: ewentualna wyprzedaż aktywów po niskich cenach wpłynęłaby na wypłacalność unijnych instytucji kredytowych, zaś ograniczenie przez te instytucje akcji kredytowej w USD odbiłoby się na gospodarce realnej.

Jak wskazują badania rynku, już samo istnienie dolarowych linii swap między bankami centralnymi – nawet jeśli linie te nie są wykorzystywane – sprawia, że uczestnicy rynku czują się bezpieczniej, co korzystnie wpływa na funkcjonowanie rynków swapów walutowych. Wiąże się z tym jednak ryzyko – tzw. pokusa nadużycia – że unijne instytucje kredytowe nie będą chciały przechodzić na stabilniejsze struktury finansowania. I rzeczywiście: awaryjne plany finansowania niektórych instytucji kredytowych w różnych krajach Unii nie odnoszą się bezpośrednio do możliwości gwałtownej zmiany (szoku) w finansowaniu dolarowym czy walutowym.

Celem zaleceń przedstawionych w tym raporcie nie jest złagodzenie obecnych napięć, ale zainicjowanie pewnego procesu, dzięki któremu w razie następnego kryzysu finansowego unijne instytucje kredytowe nie doświadczą trudności z pozyskiwaniem finansowania dolarowego na taką skalę, jak podczas kryzysów z lat 2008 i 2011.

Zalecenia dotyczą przede wszystkim wzmocnienia narzędzi mikroostrożościowych do celów makroostrożnościowych i obejmują: (i) natychmiastowe rozpoczęcie ścisłego monitorowania ryzyka finansowania i płynności w USD, na jakie narażone są unijne instytucje kredytowe, oraz wprowadzenie w razie potrzeby limitów ryzyka, zanim osiągnie ono nadmierny poziom, przy czym należy zapobiec niekontrolowanemu rozpadowi obecnych struktur finansowania dolarowego; (ii) zadbanie o to, by instytucje kredytowe uwzględniły w awaryjnych planach finansowania działania, które powinno podjąć kierownictwo w razie szoku związanego z finansowaniem w USD, przy czym należy zminimalizować potencjalne ryzyko systemowe, które może wywołać jednoczesna reakcja instytucji kredytowych wynikająca z podobieństwa ich awaryjnych planów finansowania.

I.   KORZYSTANIE PRZEZ UNIJNE INSTYTUCJE KREDYTOWE Z FINANSOWANIA W DOLARACH AMERYKAŃSKICH

I.1.   Główne powody korzystania przez instytucje kredytowe z finansowania w USD

Z badań rynku i danych organów regulacyjnych wynika, że popyt na USD kształtują różne czynniki:

a)

   dywersyfikacja. Unijne instytucje kredytowe podały, że zwłaszcza po kryzysie starały się różnicować źródła finansowania pod względem walut, terminów zapadalności i rodzajów inwestorów. W przyjętych przez nie strategiach kluczowym źródłem finansowania jest rynek dolara amerykańskiego, jako jeden z najpłynniejszych i najgłębszych;

b)

   koszt. Niektóre unijne instytucje kredytowe często korzystały z dolara amerykańskiego jako tańszego źródła finansowania aktywów denominowanych w walutach innych niż USD. W niektórych przypadkach emisja długu w dolarach amerykańskich i jego wymiana na walutę docelową była przez dłuższy czas bardziej korzystna niż emisja na rynkach pierwotnych bezpośrednio w walucie docelowej;

c)

   arbitraż. Istnieją dowody, że niektóre unijne instytucje kredytowe korzystają z możliwości pozyskania finansowania krótkoterminowego po stopie poniżej 25 pkt bazowych – np. od amerykańskich funduszy rynku pieniężnego (mutual money market funds) – i deponują te środki w Systemie Rezerwy Federalnej (Fed) po stopie wynoszącej obecnie 25 pkt bazowych;

d)

   model działalności. Popyt na dolary zależy także od międzynarodowego otoczenia gospodarczego, a zatem od gotowości instytucji kredytowych do podejmowania ryzyka i ich potrzeb pożyczkowych w USD – zwłaszcza w przypadku instytucji kredytowych zaangażowanych w działalność „dolarową” – oraz od czynników indywidualnych, takich jak strategie rozwoju stosowane przez poszczególne instytucje;

e)

   dwa podejścia (czasem występujące jednocześnie). Instytucje kredytowe wymieniały dwa główne sposoby korzystania z finansowania w USD: (i) strategię ogólnej dywersyfikacji, polegającą na pozyskiwaniu dolarów amerykańskich, a następnie ich wymianie na walutę docelową, (ii) strategię dopasowania do potrzeb, zgodnie z którą instytucje po oszacowaniu swoich potrzeb walutowych pozyskują finansowanie na ich pokrycie;

f)

   czynniki podażowe. Część inwestorów amerykańskich szuka zysku przy niskich stopach procentowych; według niektórych amerykańskie fundusze rynku pieniężnego mają ograniczone możliwości inwestycyjne poza unijnymi instytucjami kredytowymi, gdyż w Stanach Zjednoczonych firmy i instytucje kredytowe – które zwykle mają mocną bazę depozytową – dysponują obecnie stosunkowo dużymi zasobami gotówki.

I.2.   Pozycja strukturalna unijnych instytucji kredytowych

W latach poprzedzających kryzys finansowy dolarowe salda bilansowe unijnych instytucji kredytowych ogólnie znacznie wzrosły. Według danych Banku Rozrachunków Międzynarodowych (BIS) od wybuchu kryzysu trend ten się odwrócił (wykres 1). Wynikało to prawdopodobnie z wywołanej kryzysem redukcji dźwigni finansowej przez unijne instytucje kredytowe, zwłaszcza w odniesieniu do starszych aktywów.

Można dokonać dalszej analizy wielkości sald bilansowych w USD, na podstawie danych zebranych przez Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego (ERRS). W niektórych krajach niedopasowanie między aktywami a zobowiązaniami w USD jest stosunkowo małe. W innych natomiast zobowiązania są wyższe niż aktywa, co z kolei jest zgodne z badaniami rynku, z których wynika, że niektóre unijne instytucje kredytowe finansują się w dolarach, gdyż jest to w danej chwili korzystne, w ramach szerszej strategii dywersyfikacji finansowania, a następnie wymieniają je na inne waluty. Na poziomie Unii łączne zobowiązania w USD stanowią nieco powyżej 15 % wszystkich zobowiązań.

Wykres 1

Dolarowa pozycja brutto (maksymalna) i netto (globalna) unijnych instytucji kredytowych (mld USD)

Image

I.3.   Główne zastosowania (aktywa) i źródła (zobowiązania) finansowania w USD

Przy bliższej analizie aktywów dolarowych w posiadaniu unijnych instytucji kredytowych widać, że waluta ta jest wykorzystywana głównie do czterech celów: (i) kredyty w USD dla przedsiębiorstw (finansowanie handlu międzynarodowego i dużych projektów inwestycyjnych), wraz z ograniczonym zaangażowaniem w sektorze komercyjnym i publicznym w Stanach Zjednoczonych; (ii) pożyczki międzybankowe (zabezpieczone i niezabezpieczone), zwykle krótkoterminowe; (iii) rezerwy gotówkowe zdeponowane w Fed; (iv) działalność handlowa unijnych instytucji kredytowych.

Z pewnymi wyjątkami unijne instytucje kredytowe zwykle nie mają dużej bazy depozytów detalicznych w USD (depozyty te stanowią jedynie 3 % ich łącznych zobowiązań). Finansowanie w większości pochodzi z rynków hurtowych, a głównymi instrumentami są umowy repo i papiery komercyjne/certyfikaty depozytowe. Kluczowymi inwestorami w programach emisji papierów komercyjnych i certyfikatów depozytowych w USD są inwestorzy działający na amerykańskim rynku pieniężnym.

Według danych ERRS zabezpieczone i niezabezpieczone finansowanie hurtowe w USD stanowi ok. jednej trzeciej całkowitego finansowania hurtowego unijnych instytucji kredytowych. Wynika to m.in. z faktu, że amerykańskie rynki hurtowe należą do najbardziej płynnych na świecie. Korzystanie z tych rynków dotyczy głównie krótkich terminów. Około 75 % dolarowego finansowania hurtowego unijnych instytucji kredytowych ma termin zapadalności poniżej jednego miesiąca (wykres 2). Według danych Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) w żadnym z krajów finansowanie z terminem dłuższym niż rok nie przekracza 20 % dolarowego finansowania hurtowego ogółem.

Wykres 2

Finansowanie hurtowe w USD według terminu zapadalności i kraju

Image

I.4.   Profil zapadalności aktywów i zobowiązań w USD

Zobowiązania unijnych instytucji kredytowych denominowane w USD są głównie krótkoterminowe, natomiast aktywa w tej walucie zwykle mają, jak łatwo przewidzieć, dłuższe terminy. Około jednej trzeciej aktywów dolarowych ma okres zapadalności dłuższy niż jeden rok. W porównaniu z ogólną strukturą zapadalności bilansów unijnych instytucji kredytowych widać, że niedopasowanie terminów zapadalności między aktywami i zobowiązaniami w USD jest większe niż ogólne niedopasowanie dla wszystkich walut.

W drugiej połowie 2011 r., w związku z obawami o sytuację makroekonomiczną w strefie euro i na świecie, amerykańscy inwestorzy jeszcze zmniejszyli kwoty i skrócili terminy zapadalności finansowania w USD udzielanego instytucjom kredytowym spoza Stanów Zjednoczonych. W wielu unijnych instytucjach kredytowych w trzecim kwartale 2011 r. istotnie zmniejszył się współczynnik odnawialności niezabezpieczonego finansowania hurtowego w USD. Nowe finansowanie dolarowe miało terminy znacznie krótsze niż w drugim kwartale 2011 r. Rynek niezabezpieczonego długu w USD na dłuższe terminy był praktycznie zamknięty dla większości unijnych instytucji kredytowych, z wyjątkiem niektórych instytucji z krajów skandynawskich/nordyckich, którym udało się zaciągnąć znaczny dług długoterminowy w USD. Ogólnie wydaje się, że inwestorzy uzależniają traktowanie instytucji kredytowych od kraju ich pochodzenia.

I.5.   Bufory płynnych aktywów

W grudniu 2010 r. w unijnych instytucjach kredytowych należących do próby danych ERRS zasoby aktywów dolarowych składające się na łączną zdolność wyrównawczą (1) wynosiły ok. 570 mld EUR. W ujęciu łącznym (gdy uwzględni się najszerszą definicję zdolności wyrównawczej) odpowiadało to ok. 20 % wszystkich zobowiązań w USD. Około dwóch trzecich tych aktywów stanowiły aktywa dopuszczone jako zabezpieczenie dla banku centralnego. W razie szoku związanego z finansowaniem w USD można by wykorzystać płynne aktywa w innych walutach, zależnie od funkcjonowania rynków walutowych.

Jednak w okresach napięć finansowych jako faktyczny bufor płynnościowy mogą służyć jedynie aktywa bardzo płynne. Gdy uwzględni się tylko gotówkę i rezerwy w banku centralnym (powyżej wymaganego poziomu rezerwy obowiązkowej) oraz nieobciążone należności od emitentów państwowych, z zerową wagą ryzyka, zdeponowane w bankach centralnych, wówczas bufor płynnych aktywów w USD dla analizowanej próby unijnych instytucji kredytowych zmniejszy się do 172 mld EUR.

I.6.   Klasyfikacja dostawców finansowania w USD

Na podstawie informacji jakościowych zebranych przez ERRS można podzielić dostawców krótkoterminowego finansowania w USD na siedem głównych kategorii:

a)

amerykańskie fundusze rynku pieniężnego;

b)

władze monetarne, banki centralne i państwowe fundusze majątkowe, posiadające bardzo duże zasoby aktywów w USD;

c)

firmy udzielające pożyczek papierów wartościowych;

d)

instytucje kredytowe dysponujące dużą ilością środków w USD, dostarczające finansowania poprzez rynek międzybankowy (zwykle na bardzo krótkie terminy) i rynek swapów walutowych;

e)

duże firmy amerykańskie;

f)

amerykańskie instytucje kredytowe finansowane przez rząd (Fannie Mae i Freddie Mac);

g)

według fragmentarycznych danych oprócz głównych źródeł amerykańskich unijne instytucje kredytowe pozyskują finansowanie w USD również na rynkach znajdujących się poza Stanami Zjednoczonymi (głównie w Azji).

Większość dostawców finansowania jest szczególnie wrażliwa na sposób postrzegania ryzyka kredytowego, co w ostatnich miesiącach widać było w amerykańskich funduszach rynku pieniężnego. Choć na fundusze te przypada ok. 2 % zobowiązań całego systemu bankowego Unii Europejskiej, w niektórych unijnych instytucjach kredytowych odsetek ten wynosi aż 10 %.

W ostatnich miesiącach amerykańskie fundusze rynku pieniężnego o najlepszych ratingach skróciły terminy zapadalności finansowania udzielanego unijnym instytucjom kredytowym z niektórych krajów, w związku z czym udział finansowania z terminem miesięcznym lub krótszym wzrósł w październiku i listopadzie 2011 r. do ok. 70 %, przynajmniej w przypadku instytucji kredytowych ze strefy euro (wykres 3). Ponadto fundusze te zmniejszyły swoje łączne zaangażowanie w unijnych instytucjach kredytowych, przy czym między majem a listopadem 2011 r. zmiany ekspozycji w poszczególnych krajach kształtowały się bardzo różnie (wykres 4).

Wykres 3

Profil zapadalności ekspozycji amerykańskich funduszy rynku pieniężnego wobec instytucji kredytowych ze strefy euro

Image

Wykres 4

Zmiany ekspozycji amerykańskich funduszy rynku pieniężnego o najlepszych ratingach wobec unijnych instytucji kredytowych; maj–listopad 2011

Image

I.7.   Wskaźniki rynkowe

W celu zaspokojenia swojego zapotrzebowania na USD największe unijne instytucje kredytowe na dużą skalę korzystają z amerykańskich rynków hurtowych. Natomiast wiele drugorzędnych instytucji pozyskuje USD głównie od instytucji pierwszorzędnych oraz na rynkach swapów walutowych. Koszt wymiany euro na dolary – którego miernikiem jest swap bazowy EUR/USD (wykres 5) – najwyższy poziom osiągnął po upadku Lehman Brothers. Przez cztery pierwsze miesiące 2011 r. spread swapów bazowych EUR/USD był znacznie węższy, ale od początku maja znów zaczął się rozszerzać. Od połowy czerwca wzrosła jego zmienność śróddzienna, co wynikało z niepewności rynków finansowych co do dostępności finansowania w USD dla unijnych instytucji kredytowych.

Po upadku Lehman Brothers Europejski Bank Centralny zwiększył wykorzystanie dolarowej linii swap prowadzonej wspólnie z Fed w celu dostarczania instytucjom kredytowym w strefie euro płynności w USD (wykres 6). Pod koniec 2008 r. stan prowadzonych przez EBC operacji zasilających w płynność w USD osiągnął najwyższy poziom: blisko 300 mld USD.

Z badań rynku wynika, że samo istnienie dolarowych linii swap między bankami centralnymi – nawet jeśli linie te nie są wykorzystywane – sprawia, że uczestnicy rynku czują się bezpieczniej, co korzystnie wpływa na funkcjonowanie rynków swapów walutowych. Wiąże się z tym jednak ryzyko – tzw. pokusa nadużycia – że unijne instytucje kredytowe nie będą chciały przechodzić na stabilniejsze struktury finansowania, choć cena płynności oferowanej w ramach linii swap ma to ryzyko częściowo ograniczyć. W ramce 1 opisano wykorzystanie rynków swapów walutowych i inicjatywy na rzecz poprawy ich odporności.

Wykres 5

Swap bazowy EUR/USD

Image

Wykres 6

Wykorzystanie linii swap z Fed przez EBC

Stan zasilających w płynność operacji EBC

Image

RAMKA 1:   Funkcjonowanie i odporność rynków swapów walutowych

Ograniczenie dostępności niezabezpieczonych pożyczek międzybankowych na początku kryzysu finansowego zmusiło unijne instytucje kredytowe do korzystania na większą skalę z finansowania zabezpieczonego (swapów walutowych i umów repo). Jednak wzrost wykorzystania finansowania zabezpieczonego zaczął też wywierać niekorzystny wpływ na te rynki, szczególnie na rynek swapów walutowych. Po upadku Lehman Brothers pozyskiwanie USD za pomocą swapów walutowych stało się bardzo trudne i bardzo kosztowne (w październiku 2008 r. trzymiesięczny swap bazowy EUR/USD przekroczył poziom 200 pkt bazowych).

Ta ogólna destabilizacja rynku finansowania w USD doprowadziła do otwarcia linii swap między Fed a kilkoma bankami centralnymi, w tym EBC. W szczytowym momencie (pod koniec 2008 r.) stan kwot w USD pożyczonych przez Fed bankom centralnym wynosił ok. 550 mld USD, z czego większość przypadała na banki centralne z Europy (EBC oraz banki centralne Wielkiej Brytanii i Szwajcarii). Na przykład na koniec 2008 r. stan płynności w USD dostarczonej przez EBC kontrahentom Eurosystemu wyniósł blisko 300 mld USD. Dla porównania, rezerwy Eurosystemu (w wymienialnych walutach obcych) na koniec 2008 r. wyniosły 145 mld EUR (w przeliczeniu ok. 200 mld USD). Wprawdzie część ofert na USD mogła wynikać z doraźnej chęci zysku lub z ostrożności, ale skala ogólnego niedoboru USD była na tyle duża, że samodzielne zapewnienie takich kwot płynności przez banki centralne (z rezerw własnych lub rynku) byłoby trudne lub wręcz niewykonalne. W maju 2010 r. w związku z nasileniem się kryzysu zadłużeniowego wznowiono linie swap między Fed a kilkoma bankami centralnymi (EBC oraz bankami centralnymi Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Kanady i Japonii), co upewniło uczestników rynku, że w razie potrzeby również instytucje spoza Stanów Zjednoczonych będą miały dostęp do finansowania w dolarach.

Dostarczanie USD przez banki centralne spoza Stanów Zjednoczonych okazało się skutecznym sposobem na przywrócenie prawidłowego funkcjonowania rynków. Spready swapów dolarowych (różnica między stopą dolara implikowaną przez stawki swap EUR/USD a stopą Libor w USD) szybko spadły. Zmalało także wykorzystanie linii swap z Fed, które najwyższy poziom osiągnęło pod koniec 2008 r. Dane fragmentaryczne i opinie rynku świadczą o tym, że rynek swapów walutowych dostarczał unijnym instytucjom kredytowym wystarczającej płynności, by w zamian za walutę krajową pożyczać środki w USD.

W wielu opracowaniach banków centralnych i organizacji rynkowych podkreślano, że rynek walutowy okazał się odporny na kryzys finansowy dzięki zintegrowanemu systemowi rozrachunku ciągłego CLS i szerszemu stosowaniu umów CSA. Obecnie europejskie i amerykańskie organy regulacyjne rozważają, czy zasadne jest objęcie walutowych transakcji swap obowiązkowym rozrachunkiem poprzez kontrahentów centralnych.

Odporność rynku swapów walutowych w trudnych okresach jest ważnym elementem oceny ryzyka. Za ostrożnością w tym zakresie przemawiają dwa argumenty. Po pierwsze dotychczasowa skala niedoboru USD i popyt na pożyczki w tej walucie za pośrednictwem rynku swapów walutowych wydają się mniejsze niż bezpośrednio po upadku Lehman Brothers (danych jeszcze nie ma, ale wskazują na to fragmentaryczne informacje od uczestników rynku). Po drugie, istnienie linii swap między Fed i europejskimi bankami centralnymi pełni funkcję sieci asekuracyjnej, dzięki której uczestnicy rynku czują się bezpieczniej.

Niedawna wspólna akcja banków centralnych w celu przeciwdziałania napięciom na rynkach finansowania w USD (polegająca na obniżeniu cen i kontynuacji przetargów trzymiesięcznych) przyniosła pewną poprawę możliwości finansowania się na rynkach przez unijne instytucje kredytowe. Stawki swapów bazowych nieznacznie zmalały, lecz notowania jednolite (fixing) Libor USD się nie zmieniły. Oprócz ogólnej awersji do ryzyka jeszcze dwa inne elementy przyczyniły się do obecnych napięć: zły wizerunek kojarzony z udziałem w przetargach trzymiesięcznych oraz to, że najwięksi klienci instytucji kredytowych (fundusze emerytalne, fundusze wspólnego finansowania i firmy) nie mają dostępu do operacji banku centralnego. Dlatego też, w sytuacji gdy instytucje kredytowe nie chcą pełnić funkcji animatora rynku, klienci ci przy zawieraniu transakcji zabezpieczających nadal muszą korzystać z rynków swapów walutowych.

II.   RYZYKO ZWIĄZANE Z KORZYSTANIEM Z FINANSOWANIA W DOLARACH AMERYKAŃSKICH

ERRS omówiła dwa główne rodzaje ryzyka, jakie wiąże się z zależnością unijnych instytucji kredytowych od finansowania w USD oraz z wykazywanym przez nie niedopasowaniem terminów zapadalności w tej walucie: krótkookresowe ryzyko płynności oraz średniookresowe ryzyko dla gospodarki realnej Unii, wynikające ze zmiany sposobu prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe wskutek problemów z pozyskiwaniem finansowania dolarowego.

II.1.   Krótkookresowe ryzyko płynności

Od 2008 r. trudności z pozyskiwaniem płynności w USD już kilkakrotnie skłoniły banki centralne do wspólnych działań. Trudności te wynikają ze struktury finansowania dolarowego unijnych instytucji kredytowych i z roli dolara amerykańskiego w światowym systemie finansowym, a także z bieżącej sytuacji rynkowej. W sumie wskazuje to na kruchość zależności unijnych instytucji kredytowych od krótkoterminowego finansowania hurtowego w USD, przy czym należy zwrócić uwagę na następujące czynniki:

a)

   ograniczony dostęp do „stabilnego” finansowania. Unijne instytucje kredytowe prawie nie mają w Unii dostępu do detalicznego finansowania w USD;

b)

   charakter krótkoterminowy. Jak wspomniano w rozdziale I, finansowanie hurtowe w USD dostępne dla unijnych instytucji kredytowych ma zwykle bardzo krótkie terminy;

c)

   w okresach napięć inwestorzy zagraniczni zwykle ograniczają aktywność bardziej niż inwestorzy lokalni. Istnieje ryzyko, że w razie wystąpienia napięć inwestorzy zagraniczni wycofają się na własne rynki lub że będą traktować firmy zagraniczne, w których mają udziały, mniej indywidualnie niż inwestorzy lokalni. Doświadczenia z okresu kryzysu i późniejsze wskazują, że niektóre kategorie inwestorów amerykańskich są szczególnie wrażliwe na negatywne doniesienia prasowe i zwykle reagują w podobny sposób. Naraża to instytucje kredytowe w Unii na nagłe wystąpienie trudności z pozyskaniem finansowania, zwłaszcza gdy korzystają z tych samych typów dostawców finansowania. Jest to o tyle istotne, że na hurtowych rynkach finansowania dolarowego przeważa płynność na krótkie terminy (poniżej 3 miesięcy);

d)

   rola amerykańskich funduszy rynku pieniężnego. Fundusze wspólnego inwestowania działające na rynku pieniężnym w Stanach Zjednoczonych zwykle reagują na negatywne doniesienia prasowe szybko i jednakowo. Niedawne zaburzenia na rynkach, wywołane przez obawy dotyczące ryzyka długu publicznego, od połowy 2011 r. najwyraźniej znów skłaniają część inwestorów amerykańskich zaangażowanych w unijnych instytucjach kredytowych do rezygnacji z ich finansowania lub do skracania terminów zapadalności. Dalsze wycofywanie się amerykańskich funduszy rynku pieniężnego z inwestycji w unijnych instytucjach kredytowych może wynikać z kilku powodów. Prawdopodobnie nastąpią zmiany strukturalne w działalności pożyczkowej tych funduszy, spowodowane przez zaostrzenie regulacji. W maju 2010 r. weszły w życie reformy amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), które jeszcze bardziej ograniczyły dozwolone terminy zapadalności pożyczek udzielanych przez amerykańskie fundusze rynku pieniężnego. Obecnie trwają dyskusje nad drugą turą reform, w tym propozycją, by nałożyć na te fundusze wymóg przejścia z modelu stałej wartość aktywów netto (CNAV) na model wartości zmiennej (VNAV). Istnieje też możliwość, że amerykańskie organy regulacyjne będą wymagać od funduszy, które pozostaną przy modelu CNAV, utrzymywania buforów chroniących przed ryzykiem. Bufory takie mogłyby podnieść odporność funduszy, ale także sprawić, że na dłuższą metę ten model działalności stanie się nieopłacalny. Inne rozwiązania regulacyjne, które mogą wpłynąć na model działania amerykańskich funduszy rynku pieniężnego, to np. uchylenie przepisów zakazujących bankom w Stanach Zjednoczonych oferowania oprocentowanych lokat na rachunkach a vista. Wpływ tych zmian regulacyjnych będzie prawdopodobnie jeszcze silniejszy, jeśli w Unii nastąpią kolejne obniżki ratingów;

e)

   jakość aktywów dolarowych. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) w przeprowadzonej analizie ryzyka płynności ocenia, że jakość aktywów dolarowych, z których składają się utrzymywane przez unijne instytucje kredytowe bufory płynnych aktywów, jest niższa niż jakość aktywów w walutach krajowych, zaś na rynkach, na których finansują się te instytucje, pojawiło się obecnie znaczne ryzyko wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń. Sytuacja na międzybankowym rynku dolarowym może się także pogorszyć w razie wystąpienia nowych, nieoczekiwanych problemów w bankach amerykańskich;

f)

   zależność od rynków walutowych. W warunkach skrajnych, jeśli krótkookresowego zapotrzebowania na USD nie będzie można zaspokoić poprzez upłynnienie aktywów dolarowych, to w celu przewalutowania płynnych aktywów na USD unijne instytucje kredytowe będą musiały skorzystać z rynków walutowych spot lub swap. Oznacza to większą liczbę rynków (inwestorów), które musiałyby się zaangażować w razie wystąpienia warunków skrajnych. Z drugiej strony zdolność do zawierania transakcji na wielu rynkach można także uznać za czynnik zmniejszający ryzyko. Od połowy 2011 r. napięcia na hurtowych rynkach USD przenoszą się także na rynki swapów walutowych (np. rośnie koszt wymiany euro na dolary);

g)

   utrudnienia wynikające z różnych stref czasowych. Zjawisko to było widoczne w czasie kryzysu, kiedy dostawcy finansowania w USD nie udzielali pożyczek, dopóki nie zorientowali się dobrze we własnej sytuacji płynnościowej na dany dzień, co często następowało dopiero w połowie dnia według czasu amerykańskiego, gdy rynki europejskie już się zamykały;

h)

   gromadzenie zapasów. W czasach kryzysu finansowego inwestorzy i firmy globalne starają się gromadzić zapasy dolara, będącego światową walutą rezerwową;

i)

   dostępność finansowania dla małych instytucji kredytowych. Wielkie unijne instytucje kredytowe prowadzące działalność międzynarodową przekazują część swojego finansowania hurtowego mniejszym instytucjom, które albo w ogóle nie mają dostępu do rynków finansowania w USD, albo dostęp ten jest ograniczony. Problemy wielkich instytucji mogą się zatem szybko roznieść na cały sektor bankowy;

j)

   ryzyko kraju. Rynki uzależniają traktowanie unijnych instytucji kredytowych od ich ratingu i kraju pochodzenia. Na instytucjach tych odbijają się problemy z długiem publicznym, zwłaszcza w krajach, gdzie panuje napięta sytuacja na rynkach obligacji skarbowych. Jeśli wskutek tych napięć ucierpią unijne instytucje kredytowe o dużym zaangażowaniu w obligacje skarbowe, może dojść do problemów z dostępem do finansowania w ogóle, a do finansowania dolarowego w szczególności.

Analiza przeprowadzona przez ERRS na podstawie danych dostarczonych przez krajowe organy nadzoru wykazała, że w warunkach najbardziej skrajnych w unijnych instytucjach kredytowych wystąpiłaby znaczna różnica między zapotrzebowaniem na finansowanie dolarowe a posiadanymi zasobami tej waluty (luka w finansowaniu). Na podstawie umownych kwot rozchodów i wpływów w USD można obliczyć w przybliżeniu, jak duża byłaby luka w finansowaniu dolarowym instytucji kredytowych w okresie 3, 6 i 12 miesięcy. Wyniki analizy przedstawia poniższa tabela.

Tabela 1

Skumulowana luka w finansowaniu dolarowym

(kwoty w mld EUR)

3 mies.

6 mies.

12 mies.

Skumulowana luka w finansowaniu

– 841

– 910

– 919

a)

przy wąskiej zdolności wyrównawczej

– 670

– 736

– 750

b)

przy kwalifikowanej zdolności wyrównawczej

– 386

– 467

– 500

c)

przy pełnej zdolności wyrównawczej

– 182

– 263

– 304

Pierwszy wiersz przedstawia lukę w finansowaniu (czyli różnicę między wpływami i rozchodami dolarowymi) skumulowaną w trzech okresach. W ujęciu netto największa część tej luki przypada na bardzo krótkie terminy (do 3 miesięcy), co wynika z krótkoterminowego charakteru finansowania dolarowego.

Trzy następne wiersze przedstawiają wielkość luki w finansowaniu dla różnej zdolności wyrównawczej unijnych instytucji kredytowych. Zastosowano trzy miary tej zdolności:

a)

wąska zdolność wyrównawcza obejmuje jedynie gotówkę i rezerwy w bankach centralnych (powyżej kwoty rezerwy obowiązkowej) oraz należności z tytułu długu publicznego z zerową wagą ryzyka, kwalifikujące się jako zabezpieczenie w banku centralnym. Zatem miara wąska odnosi się do teoretycznie najbardziej płynnych aktywów dostępnych na pokrycie rozchodów w warunkach skrajnych;

b)

kwalifikowana zdolność wyrównawcza obejmuje aktywa, które byłyby dopuszczone jako zabezpieczenie w banku centralnym;

c)

pełna zdolność wyrównawcza obejmuje wszystkie zaliczane do niej aktywa; daje to miarodajny obraz zdolności do pokrycia rozchodów w normalnych warunkach, ale w okresie napięć finansowych niektóre z tych aktywów mogą okazać się mniej płynne.

Dla porównania, całkowita kwota wykorzystana w 2008 r. w ramach linii swap w USD oferowanych przez banki centralne wyniosła około 550 mld USD. Należy też pamiętać o różnicach między systemami bankowymi poszczególnych krajów: wielkość niedoboru USD obliczona za pomocą tej metody i danych jest w niektórych krajach relatywnie mała, a w innych – większa. Jak już wspomniano, jest to jedynie miara przybliżona; obliczeń można też dokonać innymi metodami.

II.2.   Wpływ na gospodarkę realną w średnim okresie

Ze względu na strukturę finansowania dolarowego gwałtowna zmiana (szok) w jego dostępności może w średnim okresie różnymi drogami wywrzeć pośredni wpływ na gospodarkę realną, poprzez instytucje kredytowe. Z analizy przeprowadzonej przez ERRS wynika ogólnie, że wpływ ten może być znaczny, ale potrzeba jeszcze dalszych prac, zanim będzie można ocenić, jaka skala wpływu danej drogi przenoszenia może uzasadnić wprowadzenie limitów niedopasowania terminów zapadalności w USD.

Za najważniejsze drogi przenoszenia ryzyka uznano:

a)

koszt finansowania ponoszony przez unijne instytucje kredytowe i pośredni wpływ na poziom ich zysków. Niektóre wyniki badań rynku zebranych przez ERRS wskazują, że unijne instytucje kredytowe często korzystały z finansowania dolarowego, gdyż jego pozyskanie, a następnie zamienienie na potrzebną walutę było przeważnie tańsze niż finansowanie się bezpośrednio w tej walucie. Obecnie każda zmiana poziomu zysków może odbić się niekorzystnie na zdolności unijnych instytucji kredytowych do udzielania kredytów spółkom i gospodarstwom domowym w Europie, może też utrudnić instytucjom przejście na umowę bazylejską III (2). Bardzo wstępne analizy przeprowadzone przez ERRS wskazują, że potencjalny koszt powinien być niewielki, a wynikać będzie albo z wydłużenia okresu finansowania, albo z konieczności bezpośredniego pozyskiwania euro lub funtów szterlingów (zamiast pożyczania dolarów, a następnie ich wymiany na te waluty). Przedstawiona ocena jest jednak z konieczności niepełna, z powodu jakości i zakresu danych przekazywanych do ERRS, a pewniejsze wnioski będzie można wyciągnąć dopiero po przeprowadzeniu pogłębionej analizy;

b)

dostęp unijnych instytucji kredytowych do finansowania. Z badań organów nadzoru wynika, że do niedawna wiele dużych unijnych instytucji kredytowych w celu finansowania „dolarowej” działalności firm europejskich (np. w branżach lotniczej, spedycji, surowców i finansowania handlu zagranicznego) korzystało z dużych i głębokich rynków finansowania w USD. Istnieją pewne obawy, że jakakolwiek próba ograniczenia dostępności finansowania dolarowego może pogorszyć zdolność unijnych instytucji kredytowych do finansowania działalności dolarowej, a zatem do udzielania kredytów przedsiębiorstwom. Może się okazać, że instytucje kredytowe spoza Unii, mające bardziej naturalny dostęp do USD, będą w stanie przejąć ten segment rynku. To z kolei może rodzić ryzyko, że w czasie kryzysu firmy te szybko wycofają się z rynku europejskiego (ze względu na skłonność do inwestowania w aktywa z własnego kraju, tzw. home bias);

c)

wpływ powszechnego delewarowania, polegającego na tym, że unijne instytucje kredytowe starałyby się sprzedać aktywa dolarowe, by spłacić finansowanie w tej walucie. Działania te mogłyby wpłynąć na dostęp gospodarki realnej do finansowania, ale także na wypłacalność unijnych instytucji kredytowych w sytuacji, w której większa wyprzedaż, w wyniku działania mechanizmu wyceny rynkowej, spowodowałaby spadek cen aktywów. Na przykład obecnie z badań rynku wynika, że inwestorzy czekają na spadek cen aktywów dolarowych, gdyż wiele unijnych instytucji kredytowych stara się je teraz sprzedać. Wyprzedaż aktywów dolarowych lub ucieczka od nich może przy tym okazać się trudna, jeśli wiele instytucji zdecyduje się na nią jednocześnie, i wywołać dodatkowe skutki pośrednie. Ponadto unijne instytucje kredytowe mogą starać się ograniczyć swoje zapotrzebowanie na USD innymi metodami, np. przez likwidację pozycji na rynkach kapitałowych lub sprzedaż płynnych aktywów.

II.3.   Rozwiązania mogące zmniejszyć ryzyko

W związku z problemami, jakie wystąpiły po upadku Lehman Brothers, instytucje kredytowe i organy nadzoru w Unii Europejskiej wprowadziły środki mające zmniejszyć ryzyko finansowania i ryzyko płynności w ogóle. Unijne instytucje kredytowe starały się w ostatnich latach poprawić strukturę finansowania, zaś krajowe banki centralne dostarczały im płynność w USD, aby złagodzić napięcia na rynkach finansowania w tej walucie. Do głównych rozwiązań mogących zmniejszyć ryzyko związane z krótkoterminowym finansowaniem w USD należą:

a)

   zwiększenie dostępnej płynności w USD. Rezerwy gotówkowe unijnych instytucji kredytowych w Fed wydają się wyższe niż dawniej, choć ostatnio nieco zmalały. Wyższy niż wcześniej poziom płynności w USD wydaje się logiczny, zważywszy na nastawienie polityki pieniężnej Stanów Zjednoczonych, choć nie oznacza to, że w razie kryzysu nastąpi redystrybucja USD w obrębie systemu finansowego;

b)

   zwiększenie finansowania zabezpieczonego. Niektóre unijne instytucje kredytowe w reakcji na wyczerpanie krótkoterminowego niezabezpieczonego finansowania w USD zwiększyły wykorzystanie zabezpieczonego finansowania w tej walucie (repo) oraz swapów EUR/USD. Wysokość umów repo jest jednak ograniczona do kwoty krótkoterminowych płynnych aktywów wysokiej jakości, które mogą służyć jako zabezpieczenie;

c)

   delewarowanie aktywów dolarowych. Wiele unijnych instytucji kredytowych przyspieszyło zmniejszanie dźwigni finansowej w swoich bilansach w USD po tym, jak amerykańskie fundusze rynku pieniężnego przestały udzielać im pożyczek w związku z obawami dotyczącymi posiadania przez te instytucje obligacji skarbowych. Głównym sposobem delewarowania jest zbycie aktywów dolarowych zakupionych przed kryzysem. Jednak, jak wyjaśniono powyżej, proces ten może wywołać niezamierzone skutki w postaci wyprzedaży aktywów dolarowych i ograniczenia możliwości kredytowania gospodarki realnej przez unijne instytucje kredytowe;

d)

   wsparcie płynnościowe ze strony banków centralnych. Fed wraz z EBC i bankami centralnymi Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i Kanady ogłosiły w czerwcu przedłużenie do sierpnia 2012 r. tymczasowych umów o wymianie płynności w USD, zaś dnia 15 września 2011 r. zapowiedziały przeprowadzenie trzech operacji zasilających w płynność w USD z terminami zapadalności około trzech miesięcy, obejmującymi koniec roku. Działania te pomogły złagodzić napięcia na rynkach finansowania w USD i zaspokoić zapotrzebowanie unijnych instytucji kredytowych na tę walutę. Walutowe linie swap oferowane przez banki centralne, nawet jeśli nie są wykorzystywane, wydają się dodawać pewności uczestnikom rynku, a tym samym wspierają funkcjonowanie rynków swapów walutowych. Występuje jednak ryzyko – związane z pokusą nadużycia – że w rezultacie unijne instytucje kredytowe nie będą zainteresowane przejściem na stabilniejsze struktury finansowania, choć cena oferowanej płynności została określona tak, by ryzyko to częściowo ograniczyć;

e)

   infrastruktura rynku swapów walutowych. Uczestnicy rynku wspominali o istniejącej infrastrukturze (np. systemie CLS), która wspomaga funkcjonowanie rynków swapów walutowych, oraz o praktyce dopasowywania terminów zapadalności swapów do zapotrzebowania na finansowanie;

Dzięki niektórym z powyższych rozwiązań unijne instytucje kredytowe w pewnym stopniu poprawiły już swoją sytuację w zakresie finansowania i płynności w USD w krótkim okresie oraz przetrzymały niedawne poważne napięcia na rynkach finansowania dolarowego. Jednak aby zapobiec nawrotowi napięć, jakie wystąpiły na tych rynkach w latach 2008 i 2011, w średnim okresie oprócz rozwiązań zmniejszających ryzyko potrzebne będą prawdopodobnie zmiany o charakterze bardziej strukturalnym

f)

   awaryjne plany finansowania. Do instrumentów mających łagodzić ryzyko związane z finansowaniem dolarowym w średnim okresie należą awaryjne plany finansowania. ERRS zebrała od krajowych organów nadzoru informacje o działaniach podjętych przez kierownictwo unijnych instytucji kredytowych, w ramach awaryjnych planów finansowania, w odpowiedzi na szoki związane z finansowaniem dolarowym. Posunięcia kierownictwa były podobne we wszystkich krajach, które o nich informowały. Działania – prowadzone osobno lub łącznie, zależnie od charakteru i rozmiarów szoku – obejmowały: redukcję (poprzez wyprzedaż lub ucieczkę) aktywów wymagających finansowania w USD lub ograniczenie akcji kredytowej; korzystanie z rynków walutowych spot i swap w celu pozyskania USD za pośrednictwem innych walut; zawieranie transakcji repo lub sprzedaż płynnych aktywów stanowiących bufory płynności; wykorzystanie instrumentów oferowanych przez banki centralne (linii dolarowych EBC i pożyczek w ramach tzw. okna dyskontowego w Stanach Zjednoczonych).

Niektóre z tych działań rodzą kolejne ryzyko. Zwłaszcza zawieranie transakcji na duże kwoty na walutowym rynku spot stanowiłoby sygnał mogący przynieść niekorzystne skutki. Ponadto zmniejszenie zapotrzebowania na USD (poprzez wyprzedaż aktywów lub ucieczkę od nich) może okazać się trudne, jeśli wiele unijnych instytucji kredytowych zdecyduje się na to jednocześnie; w takiej sytuacji mogą wystąpić opisane powyżej skutki pośrednie. W krajach, gdzie finansowanie dolarowe stanowi istotną część działalności sektora bankowego, krajowe organy nadzoru podały, że większość unijnych instytucji kredytowych korzystała z instrumentów kredytowych Fed. Mimo to organy nadzoru z wielu krajów stwierdziły, że w kontrolowanych przez nie instytucjach kredytowych plany awaryjne nie odnoszą się bezpośrednio do ewentualnego szoku w zakresie finansowania w USD. Jest to poważny brak, zważywszy na aktualną sytuację na rynku, zwłaszcza jeśli dotyczy tych instytucji, które na dużą skalę korzystają z finansowania w USD na krótkie terminy.

Co znamienne, ERRS stwierdziła ogólnie, że jednym z najważniejszych źródeł ryzyka są istotne luki w danych na poziomie Unii, przez co możliwość oceny, jaki byłby wpływ ryzyka finansowania w USD, jest ograniczona. Dotyczy to zwłaszcza rozpoznania struktury aktywów denominowanych w USD. W związku z tym zalecenia przedstawione w następnym rozdziale mają na celu m.in. poprawienie jakości danych na potrzeby kolejnych analiz.

III.   ZALECENIA ERRS

CELE

Zalecenia ERRS dotyczą krótkookresowego ryzyka płynności, które wyraźnie istnieje w Unii Europejskiej, oraz potencjalnego ryzyka średniookresowego dla unijnej gospodarki realnej. Wszelkie zalecenia dotyczące tych rodzajów ryzyka należy formułować pod kątem zapobiegania nawrotowi napięć w finansowaniu dolarowym unijnych instytucji kredytowych w razie następnego kryzysu finansowego, nie zaś z punktu widzenia rozwiązywania bieżących problemów.

W związku z praktyką wykorzystywania hurtowych instrumentów krótkoterminowych do finansowania działań i aktywów długoterminowych należy przy rozważaniu potencjalnych problemów wynikających z niedopasowania terminów zapadalności w USD zwrócić także uwagę na powiązania z innymi tematami polityki unijnej. Zalecenia dotyczące finansowania dolarowego powinny być zgodne z zasadami obowiązującymi w następujących dziedzinach:

a)

   krótkoterminowe finansowanie hurtowe. Zależność od finansowania w USD jest częścią szerszego problemu ogólnej zależności unijnych instytucji kredytowych od krótkoterminowego finansowania hurtowego. Finansowanie w USD rodzi jednak prawdopodobnie większe ryzyko dla organów odpowiedzialnych za stabilność finansową niż finansowanie krótkoterminowe w ogóle, co wyjaśniono w części II.1;

b)

   zróżnicowanie źródeł finansowania. W ramach zwiększania odporności rynków, na których finansują się unijne instytucje kredytowe, zachęca się te instytucje do różnicowania źródeł finansowania, czyli w praktyce do poszukiwania inwestorów pochodzących z różnych regionów i posługujących się różnymi walutami. Wszelkie przepisy dotyczące zmniejszenia niedopasowania terminów zapadalności w USD powinny być spójne z przepisami już obowiązującymi w tej dziedzinie;

c)

   struktura bankowości międzynarodowej/globalny pożyczkodawca ostatniej instancji. Jedną z przyczyn, dla których można rozważać wprowadzenie limitów niedopasowania terminów zapadalności w USD – czy ogólnie w walutach obcych – jest to, że obecnie banki centralne zwykle zapewniają ubezpieczenie płynnościowe jedynie w walucie krajowej, czyli nie pełnią funkcji „globalnego pożyczkodawcy ostatniej instancji”. Dolarowe linie swap dla banków centralnych oferowane przez Fed mogą być jedynie tymczasowe, a w każdym razie nie można na nich polegać w nieskończoność. Ponieważ nie ma pożyczkodawcy ostatniej instancji, ograniczenie ekspozycji unijnych instytucji kredytowych na ryzyko płynności w USD czy ogólnie w walutach obcych może być korzystne. Z drugiej strony niektórzy twierdzą, że takie posunięcie odwróciłoby tendencję globalizacyjną w bankowości;

d)

   zasady dotyczące ujawniania informacji. W unijnych instytucjach kredytowych zakres ujawnianych informacji dotyczących płynności i finansowania jest zwykle dużo węższy niż informacji dotyczących kapitału i innych wskaźników bilansowych. Zasadność ujawniania tych informacji jest często omawiana na różnych forach międzynarodowych, więc ERRS nie zajmowała się tą kwestią szczegółowo. Zdaniem ERRS dyskusja o ujawnianiu danych dotyczących odporności na ryzyko finansowania i płynności powinna obejmować także kwestię publikowania wskaźników zależności od krótkoterminowego finansowania w USD i walutach obcych oraz niedopasowania terminów zapadalności w USD i walutach obcych; upublicznienie tych informacji służyłoby zwiększeniu dyscypliny rynkowej.

III.1.   Zalecenie A – Monitorowanie finansowania i płynności w USD

Zaleca się, by krajowe organy nadzoru:

1)

w ramach obserwacji ogólnej sytuacji instytucji kredytowych w odniesieniu do finansowania i płynności ściśle monitorowały podejmowane przez nie ryzyko związane z finansowaniem i płynnością w USD, ze szczególnym uwzględnieniem:

a)

niedopasowania terminów zapadalności w USD;

b)

koncentracji finansowania według klas kontrahentów, w tym zwłaszcza kontrahentów zapewniających finansowanie krótkoterminowe;

c)

wykorzystania swapów walutowych w USD (w tym swapów walutowo-procentowych);

d)

ekspozycji w obrębie grup kapitałowych;

2)

rozważyły, zanim ekspozycja na ryzyko finansowania i płynności w USD stanie się zbyt duża, czy byłoby zasadne:

a)

zachęcanie instytucji kredytowych do podjęcia działań w celu odpowiedniego zarządzania ryzykiem wynikającym z niedopasowania terminów zapadalności w USD;

b)

wprowadzenie limitów ekspozycji, w sposób pozwalający uniknąć niekontrolowanego rozpadu obecnych struktur finansowania.

III.1.1.   Uzasadnienie ekonomiczne

Dokładniejszy pomiar i monitorowanie pozwoliłyby organom nadzoru lepiej zorientować się, jak kształtuje się ryzyko związane z finansowaniem w USD. Byłoby im też łatwiej zachęcać instytucje kredytowe do wprowadzania ex ante koniecznych środków w celu skorygowania nieprawidłowości w zarządzaniu ryzykiem i ograniczania nadmiernych ekspozycji. Z perspektywy makroostrożnościowej ważne jest, by działania te prowadzić zarówno na poziomie poszczególnych firm, jak i całego sektora bankowego.

Gdy koszt finansowania krótkoterminowego jest niższy niż koszt finansowania długoterminowego, może pojawić się pokusa nadużycia: firmy nie będą odpowiednio oceniać kosztu ubezpieczenia się od ryzyka pojawienia się problemów na rynku swapów walutowych. Jeśli instytucje kredytowe będą oczekiwać, że w razie niekorzystnej sytuacji na rynku nastąpi interwencja władz, mogą się nadmiernie uzależnić od krótkoterminowego finansowania dolarowego. Niniejsze zalecenie ma uświadomić organom stopień narażenia sektora bankowego w danym kraju na ten rodzaj ryzyka, poziom dostępnego ubezpieczenia oraz potencjalne ryzyko nadużycia. Zalecenie ma także oddziaływać na zachowanie instytucji kredytowych poprzez wskazanie zjawisk, jakie budzą niepokój organów nadzoru.

III.1.2.   Ocena – zalety i wady

Zalety tego zalecenia są następujące:

a)

ścisłe monitorowanie jest konieczne, by umożliwić organom nadzoru rozpoznanie, kiedy skumulowana ekspozycja na ryzyko finansowania w USD staje się nadmiernie wysoka, i podjęcie działań zapobiegających materializacji ryzyka systemowego;

b)

zalecenie ścisłego monitorowania może też zmniejszyć pokusę nadużycia związaną z zależnością instytucji kredytowych od finansowania w USD, poprzez zwiększenie wśród firm świadomości, że problem ten jest obserwowany przez krajowe organy nadzoru.

Zalecenie ma jednak również następujące wady:

a)

monitorowanie źródeł finansowania dolarowego według kategorii kontrahentów może okazać się niemożliwe, na przykład w przypadku emisji papierów wartościowych przez pośrednika;

b)

koszty dostosowawcze ponoszone przez organy w związku ze wzmocnieniem procedur nadzoru.

III.1.3.   Informowanie o realizacji zalecenia

III.1.3.1.   Terminy

Krajowe organy nadzoru poinformują ERRS o działaniach, które zostały podjęte w celu realizacji tego zalecenia, do dnia 30 czerwca 2012 r.

III.1.3.2.   Kryteria zgodności

Określono następujące kryteria zgodności:

a)

monitorowanie sytuacji sektora bankowego w zakresie finansowania i płynności, w tym przynajmniej następujących wskaźników: (i) źródeł i sposobów wykorzystania finansowania dolarowego; (ii) niedopasowania terminów zapadalności aktywów i zobowiązań dolarowych w porównaniu z niedopasowaniem terminów zapadalności aktywów i zobowiązań w walucie krajowej, dla najważniejszych przedziałów czasowych (3), (4); (iii) zobowiązań z tytułu finansowania w USD pozyskanego od głównych kategorii kontrahentów (krajowe organy nadzoru powinny przy tym przedstawić swoją opinię na temat możliwości prowadzenia regularnego monitorowania tego rodzaju koncentracji kontrahentów); (iv) korzystania z rynków swapów dolarowych; (v) ekspozycji w obrębie grup kapitałowych;

b)

ograniczenie ekspozycji, gdyby ryzyko płynności i finansowania osiągało zbyt wysoki poziom.

III.1.3.3.   Sprawozdanie z realizacji

Sprawozdanie powinno odnosić się do wszystkich kryteriów zgodności i obejmować:

a)

obowiązujące procedury monitorowania ryzyka finansowania i płynności w USD;

b)

wskaźniki określone w kryteriach zgodności;

c)

limity ryzyka finansowania i płynności, jeśli zostały określone.

III.2.   Zalecenie B – Awaryjne plany finansowania

Zaleca się, by krajowe organy nadzoru:

1)

zadbały o to, by instytucje kredytowe uwzględniły w awaryjnych planach finansowania działania, które powinno podjąć kierownictwo w razie szoku związanego z finansowaniem w USD, oraz by rozważyły możliwość przeprowadzenia takich działań w sytuacji, gdy na ich podjęcie zdecyduje się jednocześnie więcej niż jedna instytucja. Jako minimum w planach należy uwzględnić awaryjne źródła finansowania, które byłyby dostępne w razie ograniczenia podaży ze strony różnych kategorii kontrahentów;

2)

oceniły możliwość przeprowadzenia przez kierownictwo działań określonych w awaryjnych planach finansowania na poziomie całego sektora bankowego. Jeśli uzna się, że jednoczesne podjęcie działań przez instytucje kredytowe prawdopodobnie spowoduje powstanie ryzyka systemowego, zaleca się, by krajowe organy nadzoru rozważyły, jakie działania można podjąć w celu zmniejszenia tego ryzyka oraz oceniły wpływ tych działań na stabilność unijnego sektora bankowego.

III.2.1.   Uzasadnienie ekonomiczne

Instytucje kredytowe powinny zdawać sobie sprawę ze szczególnego ryzyka związanego z finansowaniem się w USD i przygotować się na możliwe zakłócenia lub pogorszenie sytuacji w tym zakresie. W krótkim okresie niniejsze zalecenie powinno sprawić, że instytucje kredytowe korzystające na znaczną skalę z finansowania w USD wprowadzą przynajmniej minimalne plany awaryjne, aby uniknąć zaostrzenia się trudności z pozyskiwaniem finansowania w sytuacjach ekstremalnych.

Gdyby z powodu planów awaryjnych reakcja instytucji kredytowych na szok na rynkach finansowania dolarowego okazała się jednakowa lub podobna, ewentualne zakłócenia na rynkach staną się źródłem nowych problemów systemowych. Na przykład jeśli duża grupa instytucji kredytowych zaplanuje, że w razie wystąpienia problemów na rynkach finansowania dolarowego dokona sprzedaży określonego typu płynnych aktywów lub skorzysta z określonego kanału finansowania, możliwość skorzystania z tych form finansowania awaryjnego byłaby zagrożona.

III.2.2.   Ocena – zalety i wady

Zalety tego zalecenia są następujące:

a)

wprowadzenie awaryjnych planów finansowania zmniejszy groźbę wystąpienia niekontrolowanych reakcji instytucji kredytowych na zakłócenia na rynkach finansowania dolarowego;

b)

plany te pomogą też instytucjom oszacować – i uwzględnić w decyzjach dotyczących finansowania – koszty wynikające z kryzysu czy innych zakłóceń na rynkach finansowania dolarowego.

Zalecenie ma jednak również następujące wady:

c)

jeśli awaryjne plany finansowania wywołają szereg podobnych reakcji ze strony instytucji kredytowych w obliczu powszechnych problemów z pozyskaniem finansowania w USD, może to doprowadzić do zaostrzenia się ryzyka systemowego z powodu koncentracji awaryjnych rozwiązań w zakresie finansowania;

d)

nie ma pewności, czy w praktyce istnieją jakiekolwiek rozwiązania awaryjne – oprócz interwencji sektora publicznego – które okazałyby się skuteczne w razie powszechnego kryzysu zaufania na rynkach finansowania dolarowego.

III.2.3.   Informowanie o realizacji zalecenia

III.2.3.1.   Terminy

Adresaci poinformują ERRS o działaniach, które zostały podjęte w celu realizacji tego zalecenia, do dnia 30 czerwca 2012 r.

III.2.3.2.   Kryteria zgodności

Określono następujące kryteria zgodności:

a)

awaryjne plany finansowania w zakresie finansowania dolarowego opracowane przez instytucje kredytowe w krajach, w których – według właściwego organu nadzoru – USD jest ważną walutą finansowania;

b)

ocena nadzorcza planów w celu określenia, czy istnieje prawdopodobieństwo, że ewentualny kryzys wywoła dużą ilość podobnych reakcji, co mogłoby prowadzić do dalszego pogorszenia sytuacji;

c)

zmniejszenie prawdopodobieństwa zaostrzenia się ryzyka systemowego z powodu podobieństwa awaryjnych planów finansowania dolarowego przyjętych przez instytucje kredytowe.

III.2.3.3.   Sprawozdanie z realizacji

Sprawozdanie powinno odnosić się do wszystkich kryteriów zgodności i obejmować:

a)

działania nadzorcze podjęte, aby instytucje kredytowe wprowadziły plany awaryjne dotyczące finansowania dolarowego;

b)

potencjalne problemy systemowe stwierdzone w wyniku oceny planów awaryjnych oraz działania nadzorcze podjęte w celu rozwiązania tych problemów.

OGÓLNA OCENA ZALECANYCH ŚRODKÓW

Powyższe zalecenia mają zapobiec wystąpieniu w przyszłości napięć w finansowaniu dolarowym unijnych instytucji kredytowych na taką skalę, jak podczas kryzysów finansowych z lat 2008 i 2011.

Istotną korzyścią będzie to, że zalecenia pomogą krajowym organom nadzoru i EUNB lepiej rozpoznawać, kiedy ryzyko związane z finansowaniem w USD staje się nadmierne, i podejmować działania zapobiegające wystąpieniu ryzyka systemowego.

Zalecenia skonstruowane są w taki sposób, by zmniejszyć pokusę nadużycia ze strony unijnych instytucji kredytowych poprzez zobowiązanie ich do odpowiedniej oceny i uwzględnienia kosztów ubezpieczenia się od ryzyka problemów z finansowaniem. Jeśli unijne instytucje kredytowe będą oczekiwać, że w razie niekorzystnej sytuacji na rynku nastąpi interwencja władz, mogą się nadmiernie uzależnić od krótkoterminowego finansowania dolarowego. Poprawa zasad dotyczących monitorowania i nadzoru pomoże organom lepiej rozpoznawać wielkość ekspozycji sektora bankowego na ryzyko finansowania i płynności w USD oraz skalę pokusy nadużycia.

Wprowadzenie obowiązku opracowania awaryjnych planów finansowania powinno sprawić, że unijne instytucje kredytowe będą uwzględniać ryzyko wynikające z finansowania dolarowego, a ich odporność na problemy związane z rynkami dolara wzrośnie dzięki ograniczeniu niekontrolowanych reakcji na potencjalne zakłócenia na tych rynkach. Z perspektywy makroostrożnościowej ważne jest, że zalecenia mają zmniejszyć ryzyko systemowe wynikające z podobieństwa reakcji unijnych instytucji kredytowych na wystąpienie skrajnych warunków na rynku, a tym samym zapobiec niekontrolowanemu rozpadowi struktur finansowania.

W odniesieniu do wszystkich powyższych zaleceń spodziewane korzyści z ich wdrożenia przeważają nad kosztami. Największym obciążeniem będą koszty dostosowań ponoszone przez krajowe organy nadzoru z tytułu rozszerzenia zakresu wymagań dotyczących monitorowania i sprawozdawczości oraz zaostrzenia wymogów nadzorczych, które będą musiały spełniać unijne instytucje kredytowe.


(1)  Zdolność wyrównawcza to suma środków, które bank może wykorzystać, by spełnić wymogi płynnościowe. Bufor płynnościowy jest zwykle definiowany jako najkrótsza zdolność wyrównawcza w warunkach skrajnych. Musi być całkowicie dostępny przez określony, krótki okres (zwany „okresem przetrwania”).

(2)  Zob. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego – „Basel III: A global regulatory framework for more resilient banks and banking systems”, grudzień 2010 (zmiana: czerwiec 2011); „Basel III: International framework for liquidity risk measurement, standards and monitoring”, grudzień 2010. Oba dokumenty są dostępne na stronie BIS: http://www.bis.org

(3)  Przedziały czasowe zostaną zdefiniowane przez organy poszczególnych krajów.

(4)  Ten wskaźnik stanowi odpowiednik narzędzia III.1 określonego w umowie bazylejskiej III do monitorowania niedopasowania umownych terminów zapadalności, zob. „Basel III: International framework for liquidity risk measurement, standards and monitoring”, grudzień 2010, s. 32–33, dostępny na stronie BIS: http://www.bis.org

DODATEK

GROMADZENIE NIEOBOWIĄZKOWYCH DANYCH DOTYCZĄCYCH KORZYSTANIA PRZEZ UNIJNE INSTYTUCJE KREDYTOWE Z FINANSOWANIA W DOLARACH AMERYKAŃSKICH

Informacje uzyskane przez Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) w ramach programu zbierana danych z udziałem krajowych organów nadzoru obejmowały dwa formularze do wprowadzania danych oraz ankietę. Pierwszy formularz (A) był oparty na formularzu zastosowanym przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) do oceny ryzyka płynności i zawierał dane dotyczące wpływów i rozchodów środków pieniężnych, zdolności wyrównawczej i planów finansowania, w podziale na terminy zapadalności. Drugi formularz (B) dotyczył sald bilansowych unijnych instytucji kredytowych, zwłaszcza w odniesieniu do aktywów i zobowiązań denominowanych w dolarach amerykańskich, i był bardziej dostosowany do potrzeb ERRS. Dodatkową ankietę opracowano w celu zebrania informacji jakościowych dotyczących zależności unijnych instytucji kredytowych od finansowania w dolarach amerykańskich oraz nadzoru w tym zakresie.

Wnioski o przekazanie informacji wysłano do wszystkich państw członkowskich z prośbą o zgromadzenie danych, z zachowaniem należytej staranności, tak by uwzględnić przynajmniej unijne instytucje kredytowe mające wysokie salda zobowiązań w dolarach amerykańskich (co najmniej 5 % łącznych zobowiązań). W zbieraniu danych uczestniczyły instytucje kredytowe z 17 państw członkowskich. Nie wzięły w nim udziału Republika Czeska, Estonia, Irlandia, Węgry, Polska, Portugalia, Słowenia i Finlandia. Dane można było przekazywać w rozbiciu na poszczególne instytucje lub zagregowane na poziomie kraju, o ile obejmowały co najmniej trzy instytucje. Informacje poufne dotyczące poszczególnych instytucji zostały zanonimizowane przez połączenie danych dotyczących trzech lub więcej instytucji.

Dane z formularza A, które w większości pokrywają się z danymi przekazanymi wcześniej w ramach oceny ryzyka płynności przeprowadzonej przez EUNB, dotyczą stanów na koniec grudnia 2010 r. Dla formularza B, w odniesieniu do którego zakres danych był ograniczony do potrzeb analizy prowadzonej przez ERRS, dniem sprawozdawczym był, z kilkoma wyjątkami, koniec czerwca 2011 r. (zob. tabela).

Tabela

Podsumowanie próby zebranych danych dla formularza B

Państwo członkowskie

Liczba unijnych instytucji kredytowych w próbie

Udział próby w krajowym sektorze bankowym

Forma ujęcia

Okres referencyjny

BE

2

33 %

Jednostkowe

czerwiec 2011

DE

8

31 %

Jednostkowe

czerwiec 2011

DK

1

 

Skonsolidowane

grudzień 2010

ES

2

22 %

Skonsolidowane i subskonsolidowane

grudzień 2010/czerwiec 2011

FR

3

72 %

Skonsolidowane

czerwiec 2011

GR

3

63 %

Skonsolidowane

marzec 2011

IT

2

50 %

Skonsolidowane

grudzień 2010

LU

76

95 %

Jednostkowe

czerwiec 2011

LV

14

40 %

Jednostkowe

styczeń 2011

MT

12

76 %

Skonsolidowane

czerwiec 2011

NL

2

58 %

Skonsolidowane

grudzień 2010/czerwiec 2011

SE

4

91 %

Skonsolidowane

czerwiec 2011

SK

31

98 %

Jednostkowe

czerwiec 2011

UK

3

72 %

Skonsolidowane

lipiec 2011

Razem

163

48 %

Źródło: ERRS i obliczenia własne państw członkowskich.

Uwagi: Dane dla Belgii, Niemiec, Luksemburga, Łotwy i Słowacji zostały podane w ujęciu nieskonsolidowanym i nie obejmują danych z oddziałów i spółek zależnych unijnych instytucji kredytowych w Stanach Zjednoczonych. Udział unijnych instytucji kredytowych objętych próbą w ogólnych skonsolidowanych aktywach unijnego sektora bankowego obliczono według stanu na koniec 2010 r. W wypadku Malty udział odnosi się do całego sektora bankowego (w tym instytucji kredytowych z właścicielem zagranicznym). W wypadku Niemiec, Luksemburga i Łotwy udział ten odnosi się do łącznych nieskonsolidowanych aktywów sektora monetarnych instytucji finansowych mających siedzibę w danym kraju według stanu na koniec czerwca 2011 r.


II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/22


Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE

Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń

(Tekst mający znaczenie dla EOG, z wyjątkiem działań wchodzących w zakres załącznika I do Traktatu)

2012/C 72/02

Data przyjęcia decyzji

8.2.2012

Numer środka pomocy państwa

SA.34036 (11/N)

Państwo członkowskie

Hiszpania

Region

Cataluna, Baleares, Andalucia, Murcia, Comunidad Valenciana

Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

Real Decreto por el que se modifica el Real Decreto 1779/2008, de 3 de noviembre, por el que se establecen las bases reguladoras para la concesión de ayudas destinadas a la reconversión de plantaciones de determinados cítricos

Podstawa prawna

Proyecto de Real Decreto …/2011, de … de …, por el que se modifica el Real Decreto 1799/2008, de 3 de noviembre por el que se establece las bases reguladoras para la concesión de ayudas destinadas a la reconversión de plantacciones de determinados cítricos.

Rodzaj środka pomocy

Program pomocy

Cel pomocy

Inwestycje w gospodarstwach rolnych

Forma pomocy

Dotacja bezpośrednia

Budżet

 

Całkowity budżet: 15 EUR (w mln)

 

Budżet roczny: 15 EUR (w mln)

Intensywność pomocy

30 %

Czas trwania

Do 30.6.2013

Sektory gospodarki

Uprawa drzew i krzewów owocowych cytrusowych

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino

Paseo Infanta Isabel, 1

28014 Madrid

ESPAÑA

Inne informacje

Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm


10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/24


Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa COMP/M.6369 – HBO/Ziggo/HBO Nederland)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2012/C 72/03

W dniu 21 marca 2012 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną ze wspólnym rynkiem. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji: (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex jako numerem dokumentu 32011M6369 Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. (http://eur-lex.europa.eu/en/index.htm).


10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/24


Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa COMP/M.6216 – IHC/DEME/OceanflORE JV)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2012/C 72/04

W dniu 22 lutego 2012 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną ze wspólnym rynkiem. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji: (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora,

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex jako numerem dokumentu 32012M6216 Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. (http://eur-lex.europa.eu/en/index.htm).


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/25


Kursy walutowe euro (1)

9 marca 2012 r.

2012/C 72/05

1 euro =


 

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,3191

JPY

Jen

107,93

DKK

Korona duńska

7,4352

GBP

Funt szterling

0,83595

SEK

Korona szwedzka

8,9075

CHF

Frank szwajcarski

1,2053

ISK

Korona islandzka

 

NOK

Korona norweska

7,4600

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

24,715

HUF

Forint węgierski

291,90

LTL

Lit litewski

3,4528

LVL

Łat łotewski

0,6969

PLN

Złoty polski

4,0992

RON

Lej rumuński

4,3555

TRY

Lir turecki

2,3493

AUD

Dolar australijski

1,2415

CAD

Dolar kanadyjski

1,3091

HKD

Dolar Hongkongu

10,2331

NZD

Dolar nowozelandzki

1,6020

SGD

Dolar singapurski

1,6519

KRW

Won

1 475,32

ZAR

Rand

9,9180

CNY

Yuan renminbi

8,3231

HRK

Kuna chorwacka

7,5490

IDR

Rupia indonezyjska

12 047,80

MYR

Ringgit malezyjski

3,9697

PHP

Peso filipińskie

56,217

RUB

Rubel rosyjski

38,7290

THB

Bat tajlandzki

40,312

BRL

Real

2,3307

MXN

Peso meksykańskie

16,7460

INR

Rupia indyjska

65,6850


(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.


10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/26


DECYZJA KOMISJI

z dnia 9 marca 2012 r.

w sprawie mianowania trzech nowych członków Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa

2012/C 72/06

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając art. 4 i 6 decyzji Komisji 2005/629/WE z dnia 26 sierpnia 2005 r. ustanawiającej Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Kadencja członków Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa, mianowanych decyzją Komisji z dnia 27 października 2010 r. (2), wygaśnie z dniem 31 października 2013 r.

(2)

Kadencja dwóch członków wymienionego Komitetu została zakończona w następstwie ich dobrowolnej rezygnacji złożonej odpowiednio w październiku 2010 r. i styczniu 2011 r.

(3)

Zwiększa się zapotrzebowanie na doradztwo naukowe w związku z wdrażaniem wspólnej polityki rybołówstwa.

(4)

Zgodnie z art. 4 decyzji 2005/629/WE należy mianować nowych członków na okres pozostający do końca kadencji,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym zakończona zostaje kadencja następujących członków Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa:

 

Antonio DI NATALE,

 

Andrés URIARTE.

Artykuł 2

Niniejszym na członków Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa mianuje się następujące osoby:

 

Edmund John SIMMONDS,

 

Guiseppe SCARCELLA,

 

Jenny NORD.

Artykuł 3

Ich kadencja wygasa dnia 31 października 2013 r.

Artykuł 4

Dyrektor Generalny ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa jest odpowiedzialny za powiadomienie odnośnych osób o ich mianowaniu.

Artykuł 5

Nazwiska nowych członków Komitetu publikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 9 marca 2012 r.

W imieniu Komisji

Maria DAMANAKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 225 z 31.8.2005, s. 18.

(2)  Dz.U. C 292 z 28.10.2010, s. 3.


10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/27


Komunikat Komisji – Wytyczne dotyczące odliczania kwot na mocy art. 105 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009

2012/C 72/07

Gdy Komisja ustali, że państwo członkowskie przekroczyło przyznane kwoty, wówczas dokonuje, zgodnie z art. 105 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, odliczeń od przyszłych kwot tego państwa członkowskiego.

Zgodnie z art. 105 ust. 2 w przypadku przekroczenia przyznanej w danym roku państwu członkowskiemu kwoty Komisja dokonuje odliczeń od rocznej kwoty tego państwa członkowskiego w następnym roku lub w następnych latach.

W przypadku odliczenia, które zgodnie z art. 105 ust. 1 i 2 nie może być dokonane w odniesieniu do przełowionej kwoty, ponieważ kwota ta nie została danemu państwu członkowskiemu przyznana lub nie jest wystarczająca, zgodnie z art. 105 ust. 5 odliczeń można dokonywać, po konsultacji z danym państwem członkowskim, w następnym roku lub w następnych latach od kwot dotyczących innych stad lub grup stad ryb przyznanych temu państwu członkowskiemu na tym samym obszarze geograficznym, lub o tej samej wartości handlowej.

W celu ułatwienia przejrzystego i spójnego stosowania tych przepisów w zgodzie z zasadą równego traktowania, Komisja pragnie podać do publicznej wiadomości zasady, którymi będzie się kierować przy dokonywaniu odliczeń względem kwot.

Komisja, stosując art. 105 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, będzie kierować się następującymi zasadami:

1)

Odliczenie (zwane dalej „wyrównaniem”), łącznie z kwotami wynikającymi z obowiązujących mnożników, musi zostać dokonane w całości w roku następującym po roku, w którym doszło do przełowienia.

2)

Jeżeli wielkość wyrównania przewyższa wielkość przyznanej kwoty, odliczenie obejmie całość przyznanej kwoty w roku następującym po roku, w którym doszło do przełowienia. Pozostała ilość zostaje odliczona od kwot przyznanych w kolejnym roku lub – w stosownych przypadkach – w kolejnych latach, do momentu całkowitego wyrównania kwoty przełowienia (z uwzględnieniem kwot wynikających z obowiązujących mnożników).

3)

W drodze odstępstwa od pkt 2 powyżej możliwe będzie w sytuacjach wyjątkowych przyznanie łagodniejszego trybu wyrównania (tj. w stosunku 50/50 w ciągu dwóch lat lub jako odsetek spłaty należnej kwoty rozłożony na okres dłuższy niż dwa lata), jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

a)

w przypadku gdy zasoby ryb są zarządzane w sposób zrównoważony w oparciu o opinie naukowe opracowane dla danego stada; lub

b)

jeżeli dane stado jest poławiane w ramach połowów wielogatunkowych, a znaczące ograniczenie kwoty doprowadziłoby do odrzucania dużych ilości danego gatunku lub gatunków pokrewnych w ramach połowów wielogatunkowych; lub

c)

jeżeli określone przepisy międzynarodowe (takie jak przepisy regionalnych organizacji ds. rybołówstwa) dotyczące mechanizmu wyrównania dla danego stada przewidują łagodniejszy tryb wyrównania rozłożony na okres co najmniej dwóch lat.

4)

Jeżeli dokonanie odliczeń od kwoty dla danego stada w roku następującym po roku, w którym doszło do przełowienia, nie jest możliwe, ponieważ danemu państwu członkowskiemu nie przyznano stosownej kwoty, odliczenie zostanie dokonane w odniesieniu do innych stad w tym samym obszarze geograficznym lub o tej samej wartości handlowej, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie kontroli. Stada te zostaną wyłonione na podstawie następujących kryteriów:

a)

odliczenia będą dokonywane w odniesieniu do stad występujących w tym samym obszarze geograficznym, zgodnie z art. 105 ust. 5, i najlepiej, jeśli poławianych przez tę samą flotę, która dokonała przełowienia;

b)

jeżeli więcej niż jedno stado spełnia kryteria zawarte w lit. a), priorytetowo traktowane będą odliczenia od kwoty połowowej stad, których status ochrony ocenia się jako najgorszy na podstawie odpowiednich opinii naukowych.

5)

W drodze odstępstwa od ust. 2 i 4, Komisja może w każdym przypadku dokonać odliczeń w odniesieniu do innych stad zgodnie z art. 105 ust. 5, jeśli odliczenia od innych stad pozwalałyby na uniknięcie odrzutów w ramach połowów wielogatunkowych.


INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

10.3.2012   

EN

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/29


Lista organów upoważnionych do wydawania licencji wywozowych dla dóbr kultury, opublikowana zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 116/2009 (1)

2012/C 72/08

Państwo członkowskie

Organy wydające

BELGIA

 

Vlaamse Gemeenschap

Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap

Administratie Cultuur

Afdeling Beeldende Kunst en Musea

Parochiaansstraat 15

1000 Brussel

BELGIË

 

Communauté Française

Ministère de la Communauté française

Direction générale de la culture

Service général du patrimoine culturel et des arts plastiques

Boulevard Léopold II 44

1080 Bruxelles

BELGIQUE

 

Deutschsprachige Gemeinschaft

Ministerium der Deutschsprachigen Gemeinschaft

Abteilung Kulturelle Angelegenheiten

Gospertstraße 1

4700 Eupen

BELGIQUE/BELGIË

BUŁGARIA

Ministry of Culture

Alexander Stamboliiski 17

1040 Sofia

BULGARIA

Министерство на културата

бул. „Александър Стамболийски“ № 17

1040 София/Sofia

БЪЛГАРИЯ/BULGARIA

REPUBLIKA CZESKA

Ministerstvo kultury ČR

Maltézské náměstí 471/1

118 01 Praha 1

ČESKÁ REPUBLIKA

DANIA

Kulturværdiudvalget Sekretariat

Kulturarvsstyrelsen

Slotsholmsgade 1, 3. sal

1216 København K

DANMARK

NIEMCY

Organ wydający w danym kraju związkowym

 

Baden-Württemberg

Direktion des Badischen Landesmuseums Karlsruhe

Schloss

76131 Karlsruhe

DEUTSCHLAND

 

Bayern

Bayerische Staatsgemäldesammlungen

Barer Straße 29

80799 München

DEUTSCHLAND

 

Berlin

Der Regierende Bürgermeister von Berlin

Senatskanzlei — Kulturelle Angelegenheiten

Brunnenstr. 188-190

10119 Berlin

DEUTSCHLAND

 

Brandenburg

Ministerium für Wissenschaft, Forschung und Kultur des Landes Brandenburg

Abteilung 3/Referat 31

Dortustraße 36

14467 Potsdam

DEUTSCHLAND

 

Freie und Hansestadt Bremen

Der Senator für Kultur

Referat Museen

Altenwall 15/16

28195 Bremen

DEUTSCHLAND

 

Freie und Hansestadt Hamburg

Freie und Hansestadt Hamburg Kulturbehörde — Staatsarchiv

Grundsatzangelegenheiten des Archivwesens und des Kulturgutschutzes (ST121)

Kattunbleiche 19

22041 Hamburg

DEUTSCHLAND

 

Hessen

Hessisches Ministerium für Wissenschaft und Kunst

Referat IV 5

Rheinstraße 23-25

65185 Wiesbaden

DEUTSCHLAND

 

Mecklenburg-Vorpommern

Ministerium für Bildung, Wissenschaft und Kultur des Landes Mecklenburg-Vorpommern

Abteilung Kultur

Referat 420

Werderstraße 124

19055 Schwerin

DEUTSCHLAND

 

Niedersachsen

 

Für Kulturgut

Niedersächsisches Landesmuseum

Willy-Brandt-Allee 5

30169 Hannover

DEUTSCHLAND

 

Für Archivgut

Niedersächsisches Landesarchiv

Am Archiv 1

30169 Hannover

DEUTSCHLAND

 

Nordrhein-Westfalen

Ministerium für Familie, Kinder, Jugend, Kultur und Sport des Landes Nordrhein-Westfalen

Abteilung IV — Kultur

Referat IV A 2

Fürstenwall 25

40219 Düsseldorf

DEUTSCHLAND

 

Rheinland-Pfalz

Ministerium für Bildung, Wissenschaft, Weiterbildung und Kultur

Abteilung Allgemeine Kulturpflege

Mittlere Bleiche 61

55116 Mainz

DEUTSCHLAND

 

Saarland

Ministerium für Inneres, Kultur und Europa

Am Ludwigsplatz 6-7

66117 Saarbrücken

DEUTSCHLAND

 

Sachsen

 

Für Kulturgut

Staatliche Kunstsammlungen Dresden

Taschenberg 2

01067 Dresden

DEUTSCHLAND

 

Für Archivgut

Sächsisches Staatsministerium des Innern

Referat 15

Wilhelm-Buck-Str. 2

01097 Dresden

DEUTSCHLAND

 

Sachsen-Anhalt

 

Für Kulturgut

Kultusministerium des Landes Sachsen-Anhalt

Turmschanzenstr. 32

39114 Magdeburg

DEUTSCHLAND

 

Für Archivgut

Ministerium des Innern des Landes Sachsen-Anhalt

Halberstädter Straße 1-2

39112 Magdeburg

DEUTSCHLAND

 

Schleswig-Holstein

Ministerium für Bildung und Kultur des Landes Schleswig-Holstein

Kulturabteilung Referat III 52

Postfach 7124

24105 Kiel

DEUTSCHLAND

 

Thüringen

Thüringer Ministerium für Bildung, Wissenschaft und Kultur

Abteilung 5/Referat 53

Werner-Seelenbinder-Straße 7

99096 Erfurt

DEUTSCHLAND

ESTONIA

Muinsuskaitseamet (National Heritage Board)

Uus 18

10 111 Tallinn

EESTI/ESTONIA

GRECJA

Hellenic Ministry of Culture

Directorate of Museums, Exhibitions and Educational Programmes

Department for non-State Archaeological Museums and Collections, for Antique Shops and for the Fight against Illicit Traffic of Antiquities

Bouboulinas Street 20

101 86 Athens

GREECE

Hellenic Ministry of Culture, Ephorate for Antique Shops and Private Archaeological Collections

Polygnotou Str. 13

105 55 Athens

GREECE

HISZPANIA

Ministerio de Cultura

Dirección General de Bellas Artes y Bienes Culturales

Subdirección General de Protección del Patrimonio Histórico Español

Plaza del Rey, no1

28071 Madrid

ESPAÑA

FRANCJA

Ministère de la culture et de la communication

Direction générale des patrimoines

Service des musées de France

6 rue des Pyramides

75001 Paris

FRANCE

Ministère de la culture et de la communication

Direction générale des médias et des industries culturelles

Service du livre et de la lecture

182 rue Saint-Honoré

75001 Paris

FRANCE

Ministère de la culture et de la communication

Direction générale des patrimoines

Service du patrimoine

182 rue Saint-Honoré

75001 Paris

FRANCE

Ministère de la culture et de la communication

Direction générale des patrimoines

Service interministériel des archives de France

60 rue des Francs-Bourgeois

75003 Paris

FRANCE

IRLANDIA

Department of Arts, Sport and Tourism

Fossa New Road

Killarney

Co. Kerry

IRELAND

WŁOCHY

UFFICIO ESPORTAZIONE DI BOLOGNA

Viale delle Belle Arti 56

40126 Bologna BO

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI CAGLIARI

Via Cesare Battisti 2

09123 Cagliari CA

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI FIRENZE

Piazza Pitti 1

50122 Firenze FI

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI GENOVA

Via Balbi 10

16126 Genova GE

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI MILANO

Via Brera 28

20121 Milano MI

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI NAPOLI

Via Tito Angelini 20 — Castel S. Elmo

80129 Napoli NA

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI PALERMO

Via P. Calvi 13

90139 Palermo PA

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI PISA

Lungarno Pacinotti 46

56126 Pisa PI

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI ROMA

Via Cernaia 1

00185 Roma RM

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI TORINO

Via Accademia delle Scienze 5

10123 Torino TO

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI VENEZIA

Piazza San Marco 63

30124 Venezia VE

ITALIA

UFFICIO ESPORTAZIONE DI VERONA

Via Corte Dogana 2/4

37121 Verona VR

ITALIA

CYPR

The Director of the Department of Antiquities, Ministry of Communications and Works

Museum Street 1

1516 Nicosia

CYPRUS

The Director of the Cultural Services of the Ministry of Education and Culture

Kimonos and Thoukididou Street

1434 Nicosia

CYPRUS

The Registrar of the Public Records Office of the Ministry of Justice and Public Order

State Archives

1461 Nicosia

CYPRUS

The Director of the Department of Geological Studies of the Ministry of Agriculture, Natural Resources and Environment

Cyprus Geological Survey

1415 Nicosia

CYPRUS

The Director of the Environment of the Ministry of Agriculture, Natural Resources and Environment

Environment Service

1498 Nicosia

CYPRUS

The Director of the State Library of the Ministry of Education and Culture

Cyprus Library

1011 Nicosia

CYPRUS

ŁOTWA

Valsts kultūras pieminekļu aizsardzības inspekcija

State Inspection for Heritage Protection

Mazā Pils iela 19

Rīga, LV-1050

LATVIJA

LITWA

Kultūros paveldo departamentas prie Kultūros ministerijos

Department of Cultural Heritage under Ministry of Culture

Šnipiškių g. 3

Šnipiškių st. 3

LT-09309 Vilnius

LIETUVA/LITHUANIA

LUKSEMBURG

Ministère de la culture, de l’enseignement supérieur et de la recherche scientifique

20, montée de la Pétrusse

2912 Luxembourg

LUXEMBOURG

WĘGRY

National Office of Cultural Heritage, Inspectorate of Cultural Goods

Kulturális Örökségvédelmi Hivatal, Műtárgyfelügyeleti Iroda

Budapest 1.

Szentháromság tér 6.

1014

MAGYARORSZÁG/HUNGARY

MALTA

The Superintendence of Cultural Heritage

173, St Christopher Street

Valletta

VLT 2000

MALTA

NIDERLANDY

Ministry of Education, Culture and Science

Cultural Heritage Inspectorate

PO Box 16478 (IPC 3500)

2500 BL The Hague

NEDERLAND

AUSTRIA

Bundesdenkmalamt

Hofburg, Säulenstiege

1010 Wien

ÖSTERREICH

For archives:

Österreichisches Staatsarchiv

Nottendorferstraße 2

1030 Wien

ÖSTERREICH

POLSKA

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

pl. Powstańców 5

50-153 Wrocław

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków we Wrocławiu

Delegatura w Jeleniej Górze

ul. 1 Maja 23

58-500 Jelenia Góra

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków we Wrocławiu

Delegatura w Legnicy

ul. Zamkowa 2

59-220 Legnica

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków we Wrocławiu

Delegatura w Wałbrzychu

ul. Zamkowa 3

58-300 Wałbrzych

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Toruniu

ul. Łazienna 8

87-100 Toruń

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Toruniu

Delegatura w Bydgoszczy

ul. Jezuicka 2

85-102 Bydgoszcz

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Toruniu

Delegatura we Włocławku

ul. Łęgska 42

87-800 Włocławek

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Lublinie

ul. Archidiakońska 4

20-113 Lublin

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Lublinie

Delegatura w Białej Podlaskiej

ul. Janowska 27/29

21-500 Biała Podlaska

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Lublinie

Delegatura w Chełmie

pl. Niepodległości 1, Blok E

22-100 Chełm

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Lublinie

Delegatura w Zamościu

ul. Staszica 29

22-400 Zamość

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Zielonej Górze

ul. Kopernika 1

65-063 Zielona Góra

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Łodzi

ul. Piotrkowska 99

90-425 Łódź

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Łodzi

Delegatura w Piotrkowie Trybunalskim

ul. Farna 8

97-300 Piotrków Trybunalski

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Łodzi

Delegatura w Sieradzu

ul. Kościuszki 3

98-200 Sieradz

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Łodzi

Delegatura w Skierniewicach

ul. Trzcińska 18

96-100 Skierniewice

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Krakowie

ul. Kanonicza 24

31-002 Kraków

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Krakowie

Delegatura w Nowym Sączu

ul. Wiśniowieckiego 127

33-300 Nowy Sącz

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Krakowie

Delegatura w Tarnowie

ul. Konarskiego 15

33-100 Tarnów

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Warszawie

ul. Nowy Świat 18/20

00-373 Warszawa

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Warszawie

Delegatura w Ciechanowie

ul. Strażacka 6

06-400 Ciechanów

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Warszawie

Delegatura w Ostrołęce

ul. Kościuszki 16

07-410 Ostrołęka

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Warszawie

Delegatura w Płocku

ul. Zduńska 13a

09-400 Płock

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Warszawie

Delegatura w Radomiu

ul. Żeromskiego 53

26-200 Radom

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Warszawie

Delegatura w Siedlcach

ul. Bema 4a

08-110 Siedlce

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Opolu

ul. Piastowska 14

45-082 Opole

POLSKA/POLAND

Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu

ul. Św. Wojciecha 13

45-023 Opole

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Przemyślu

ul. Jagiellońska 29

37-700 Przemyśl

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Przemyślu

Delegatura w Krośnie

ul. Bieszczadzka 1

38-400 Krosno

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Przemyślu

Delegatura w Rzeszowie

ul. Mickiewicza 7

35-064 Rzeszów

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Przemyślu

Delegatura w Tarnobrzegu

ul. 1 Maja 4

39-400 Tarnobrzeg

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Białymstoku

ul. Dojlidy Fabryczne 23

15-554 Białystok

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Białymstoku

Delegatura w Łomży

ul. Nowa 2

18-400 Łomża

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Białymstoku

Delegatura w Suwałkach

ul. Sejneńska 13

16-400 Suwałki

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Gdańsku

ul. Kotwiczników 20

80-822 Gdańsk

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Gdańsku

Delegatura w Słupsku

ul. Jaracza 6

76-200 Słupsk

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Katowicach

ul. Francuska 12

40-015 Katowice

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Katowicach

Delegatura w Bielsku-Białej

ul. Powstańców Śląskich 6

43-300 Bielsko-Biała

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Katowicach

Delegatura w Częstochowie

ul. Mirowska 8

42-217 Częstochowa

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Kielcach

ul. Zamkowa 5

25-009 Kielce

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Olsztynie

ul. Podwale 1

10-076 Olsztyn

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Olsztynie

Delegatura w Elblągu

ul. Św. Ducha 19

82-300 Elbląg

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Poznaniu

ul. Gołębia 2

61-834 Poznań

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Poznaniu

Delegatura w Kaliszu

ul. Tuwima 10

62-800 Kalisz

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Poznaniu

Delegatura w Koninie

Posada, ul. Tuwima 2

62-530 Kazimierz Biskupi

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Poznaniu

Delegatura w Lesznie

pl. Komeńskiego 6

64-100 Leszno

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Poznaniu

Delegatura w Pile

ul. Śniadeckich 46

64-920 Piła

POLSKA/POLAND

Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie

ul. Kuśnierska 14a

70-536 Szczecin

POLSKA/POLAND

Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów

ul. Okrężna 9

02-916 Warszawa

POLSKA/POLAND

Biblioteka Narodowa

al. Niepodległości 213

02-086 Warszawa

POLSKA/POLAND

Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych

ul. Rakowiecka 2D

02-517 Warszawa

POLSKA/POLAND

PORTUGALIA

 

Para as espécies bibliográficas

Biblioteca Nacional de Portugal

Campo Grande, n.o 83

1749-081 Lisboa

PORTUGAL

 

Para os bens do património arquivístico e fotográfico

Direcção-Geral de Arquivos

Alameda da Universidade

1649-010 Lisboa

PORTUGAL

 

Para os bens do património audiovisual

Cinemateca Portuguesa — Museu do Cinema, I.P.

Rua Barata Salgueiro, n.o 39

1269-059 Lisboa

PORTUGAL

 

Para os restantes bens culturais

Secretaria de Estado da Cultura

Instituto dos Museus e da Conservação, I.P.

Palácio Nacional da Ajuda, Ala Sul — 4.o andar

Calçada da Ajuda

1349-021 Lisboa

PORTUGAL

RUMUNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Alba (D.J.C.P.C.N. Alba)

Str. Regina Maria nr. 20

510103 Alba Iulia

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Arad (D.J.C.P.C.N. Arad)

Str. Gheorghe Lazăr nr. 21

310126 Arad

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Argeș (D.J.C.P.C.N. Argeș)

Piața Vasile Milea nr. 1

110053 Pitești

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Bacău (D.J.C.P.C.N. Bacău)

Str. Vasile Alecsandri nr. 41, etaj IV

600011 Bacău

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Bihor (D.J.C.P.C.N. Bihor)

Str. Moscovei nr. 25

4110001 Oradea

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Bistrița-Năsăud (D.J.C.P.C.N. Bistrița-Năsăud)

Str. Eremia Grigorescu nr. 6

420018 Bistrița

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Botoșani (D.J.C.P.C.N. Botoșani)

Str. Unirii nr. 10

710221 Botoșani

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Brașov (D.J.C.P.C.N. Brașov)

Str. Michael Weiss nr. 22

500031 Brașov

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Brăila (D.J.C.P.C.N. Brăila)

Str. Mihai Eminescu nr. 10-12

810024 Brăila

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Buzău (D.J.C.P.C.N. Buzău)

Bd. Nicolae Bălcescu nr. 48

120525 Buzău

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Caraș-Severin (D.J.C.P.C.N. Caraș-Severin)

Piața 1 Decembrie 1918 nr. 30-31

320067 Reșița

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Călărași (D.J.C.P.C.N. Călărași)

Str. 13 Decembrie nr. 9

910014 Călărași

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Cluj (D.J.C.P.C.N. Cluj)

Piața Unirii nr. 1

400133 Cluj-Napoca

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Constanța (D.J.C.P.C.N. Constanța)

Str. Mircea cel Bătrân nr. 106

900663 Constanța

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Covasna (D.J.C.P.C.N. Covasna)

Str. Gabor Aron nr. 1

520003 Covasna

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Dâmbovița (D.J.C.P.C.N. Dâmbovița)

Piața Tricolorului nr. 1

130140 Târgoviște

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Dolj (D.J.C.P.C.N. Dolj)

Str. Amaradiei nr. 93-95

200170 Craiova

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Galați (D.J.C.P.C.N. Galați)

Str. Domnească nr. 84, bl. Miorița, sc. 1, ap. 2, et. I-II

800215 Galați

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Giurgiu (D.J.C.P.C.N. Giurgiu)

Str. Livezilor nr. 3

080246 Giurgiu

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Gorj (D.J.C.P.C.N. Gorj)

Calea Eroilor nr. 15-17

210135 Târgu-Jiu

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Harghita (D.J.C.P.C.N. Harghita)

Piata Libertății nr. 5

530140 Miercurea-Ciuc

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Hunedoara (D.J.C.P.C.N. Hunedoara)

Str. Octavian Goga nr. 1

330018 Deva

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Ialomița (D.J.C.P.C.N. Ialomița)

Str. Matei Basarab nr. 26

920055 Slobozia

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Iași (D.J.C.P.C.N. Iași)

Str. Ștefan cel Mare și Sfânt nr. 69

70075 Iași

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Maramureș (D.J.C.P.C.N. Maramureș)

Str. Victoriei nr. 28

430142 Baia Mare

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Mehedinți (D.J.C.P.C.N. Mehedinți)

Aleea Mihai Gusita nr. 6, etaj 3

220055 Drobeta Turnu-Severin

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Mureș (D.J.C.P.C.N. Mureș)

Str. Mărăști nr. 8

540328 Târgu-Mureș

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Neamț (D.J.C.P.C.N. Neamț)

Bd. Traian nr. 17, bl. A4, etaj I

610136 Piatra-Neamț

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Olt (D.J.C.P.C.N. Olt)

Str. Mănăstirii nr. 6

230041 Slatina

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Prahova (D.J.C.P.C.N. Prahova)

Str. Nicolae Iorga nr. 18

100537 Ploiești

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Satu Mare (D.J.C.P.C.N. Satu Mare)

Piața 25 Octombrie nr. 1

440026 Satu Mare

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Sălaj (D.J.C.P.C.N. Sălaj)

Piața Iuliu Maniu nr. 13

450016 Zalău

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Sibiu (D.J.C.P.C.N. Sibiu)

Str. Tribunei nr. 6

550176 Sibiu

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Suceava (D.J.C.P.C.N. Suceava)

Str. Mihai Viteazu nr. 27

720061 Suceava

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Teleorman (D.J.C.P.C.N. Teleorman)

Str. Dunării nr. 222, bl. 911, sc. E, ap. 40

140065 Alexandria

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Timiș (D.J.C.P.C.N. Timiș)

Str. Episcop Augustin Pacha nr. 8

300055 Timișoara

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Tulcea (D.J.C.P.C.N. Tulcea)

Str. Isaccei nr. 20

820241 Tulcea

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Vaslui (D.J.C.P.C.N. Vaslui)

Str. Ștefan cel Mare nr. 79

730168 Vaslui

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Vâlcea (D.J.C.P.C.N. Vâlcea)

Str. Tudor Vladimirescu nr. 1

240168 Râmnicu-Vâlcea

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Vrancea (D.J.C.P.C.N. Vrancea)

Str. Nicolae Titulescu nr. 1

620018 Focșani

ROMÂNIA

Direcția Județeană pentru Cultură și Patrimoniul Național Ilfov (D.J.C.P.C.N. Ilfov)

Str. Studioului nr. 1

070000 Buftea

ROMÂNIA

Direcția pentru Cultură și Patrimoniul Național București (D.C.P.C.N. București)

Str. Sfântul Ștefan nr. 3, sector 2

023996 București

ROMÂNIA

SŁOWENIA

Ministrstvo za kulturo Republike Slovenije

The ministry of culture of The Republic of Slovenia

Maistrova 10

SI-1000 Ljubljana

SLOVENIA

REPUBLIKA SŁOWACKA

Ministerstvo kultúry Slovenskej republiky/Ministry of Culture of the Slovak Republic

sekcia kultúrneho dedičstva/Section of Cultural Heritage

Námestie SNP 33

813 31 Bratislava

SLOVENSKO/SLOVAKIA

Ministerstvo vnútra Slovenskej republiky/Ministry of the Interior of the Slovak Republic

sekcia verejnej správy/Section of Public Administration

odbor archívov/Department of archives

Križkova 7

811 04 Bratislava

SLOVENSKO/SLOVAKIA

FINLANDIA

Museovirasto (National Board of Antiquities)

Nervanderinkatu 13

FI-00100 Helsinki

SUOMI/FINLAND

Valtion taidemuseo (National Gallery)

Kaivokatu 2

FI-00100 Helsinki

SUOMI/FINLAND

SZWECJA

The Swedish National Heritage Board

Riksantikvarieämbetet

Box 5405

SE-114 84 Stockholm

SVERIGE

National Library of Sweden

Kungliga biblioteket

Box 5039

SE-102 41 Stockholm

SVERIGE

National Archives

Riksarkivet

Box 12541

SE-102 29 Stockholm

SVERIGE

Nationalmuseum med Prins Eugens Waldemarsudde

Box 161 76

SE-103 24 Stockholm

SVERIGE

Nordiska museet

Box 27820

SE-115 93 Stockholm

SVERIGE

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Arts Council, England

Acquisitions, Exports, Loans and Collections Unit

14 Great Peter Street

London

SW1P 3NQ

UNITED KINGDOM


(1)  Dz.U. L 39 z 10.2.2009, s. 1.


10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/43


Informacja dotycząca wdrażania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE przekazana przez Szwecję

2012/C 72/09

Zgodnie z art. 34 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych Szwecja powiadomiła Komisję, że będzie stosować przepis przejściowy 2 załącznika II do dyrektywy 2010/35/UE.


10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/44


Aktualizacja kwot referencyjnych wymaganych przy przekraczaniu granic zewnętrznych, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. C 247 z 13.10.2006, s. 19; Dz.U. C 153 z 6.7.2007, s. 22; Dz.U. C 182 z 4.8.2007, s. 18; Dz.U. C 57 z 1.3.2008, s. 38; Dz.U. C 134 z 31.5.2008, s. 19; Dz.U. C 37 z 14.2.2009, s. 8; Dz.U. C 35 z 12.2.2010, s. 7; Dz.U. C 304 z 10.11.2010, s. 5; Dz.U. C 24 z 26.1.2011, s. 6; Dz.U. C 157 z 27.5.2011, s. 8; Dz.U. C 203 z 9.7.2011, s. 16; Dz.U. C 11 z 13.1.2012, s. 13)

2012/C 72/10

Publikacja kwot referencyjnych wymaganych przy przekraczaniu granic zewnętrznych, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) opiera się na informacjach przekazanych Komisji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 34 kodeksu granicznego Schengen.

Oprócz niniejszej publikacji w Dzienniku Urzędowym, aktualizowane co miesiąc informacje dostępne są na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej do Spraw Wewnętrznych.

ESTONIA

Informacje zastępujące informacje opublikowane w Dz.U. C 247 z 13.10.2006

Na mocy prawa estońskiego, cudzoziemcy przybywający do Estonii bez zaproszenia są zobowiązani, na żądanie pracownika straży granicznej w momencie przekraczania granicy, przedłożyć dowód posiadania wystarczających środków pieniężnych na pokrycie kosztów swojego utrzymania oraz wyjazdu z Estonii. Wystarczające środki pieniężne na każdy przewidywany dzień pobytu to 0,2 miesięcznej płacy minimalnej określonej przez rząd Estonii, tj. 58 EUR.

W przeciwnym przypadku osoba zapraszająca przejmuje odpowiedzialność za pokrycie kosztów pobytu cudzoziemca i jego wyjazdu z Estonii.

FRANCJA

Informacje zastępujące informacje opublikowane w Dz.U. C 247 z 13.10.2006

Kwota referencyjna środków utrzymania w okresie pobytu planowanego przez cudzoziemca we Francji lub podczas jego tranzytu przez Francję, jeżeli podróżuje do państwa trzeciego, odpowiada kwocie gwarantowanej minimalnej płacy dziennej we Francji (SMIC), obliczanej na podstawie stawki ustalanej dnia 1 stycznia danego roku.

Kwota ta jest rewaloryzowana okresowo odpowiednio do zmiany wskaźnika kosztów utrzymania we Francji:

automatycznie, jeżeli wskaźnik cen wzrośnie o więcej niż 2 %,

decyzją rządu, po konsultacji z krajową komisją ds. negocjacji układów zbiorowych, zezwalającą na podwyższenie przekraczające poziom wzrostu wskaźnika cen.

Na dzień 1 stycznia 2012 r. dzienna stawka płacy minimalnej (SMIC) wynosi 65 EUR.

Posiadacze zaświadczenia o zakwaterowaniu („attestation d'accueil”), aby móc przebywać we Francji, muszą dysponować kwotą minimalną odpowiadającą połowie stawki dziennej SMIC. Kwota ta wynosi więc 32,50 EUR.


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja Europejska

10.3.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 72/45


Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.6521 – Talanx International/Meiji Yasuda Life Insurance/Warta)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2012/C 72/11

1.

W dnia 1 marca 2012 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie proponowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa Talanx International AG („TINT”, Niemcy) i Meiji Yasuda Life Insurance Company („MY”, Japonia) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji Warta SA („Warta”, Polska), z wyjątkiem jego spółek zależnych Powszechne Towarzystwo Emerytalne WARTA SA i KBC Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych SA, w drodze zakupu akcji.

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

w przypadku przedsiębiorstwa TINT: usługi związane z ubezpieczeniami innymi niż na życie i z ubezpieczeniami na życie oraz usługi reasekuracyjne,

w przypadku przedsiębiorstwa MY: usługi związane z ubezpieczeniami innymi niż na życie i z ubezpieczeniami na życie oraz usługi reasekuracyjne,

w przypadku przedsiębiorstwa Warta: usługi związane z ubezpieczeniami innymi niż na życie i z ubezpieczeniami na życie oraz usługi reasekuracyjne.

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.6521 – Talanx International/Meiji Yasuda Life Insurance/Warta, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

J-70

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).