ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.CE2011.236.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 236E

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 54
12 sierpnia 2011


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

I   Rezolucje, zalecenia i opinie

 

REZOLUCJE

 

Parlament Europejski
SESJA 2010 – 2011
Posiedzenia od 15 do 17 i 23 czerwca 2010 r.
Protokoły posiedzeń zostały opublikowane w Dz.U. C 257 E z 24.9.2010.
Teksty przyjęte w dniu 16 czerwca 2010 r. dotyczące absolutoriów z wykonania budżetu za rok 2008 zostały opublikowane w Dz.U. L 252 z 25.9.2010, s. 24.
TEKSTY PRZYJĘTE

 

Wtorek, 15 czerwca 2010 r.

2011/C 236E/01

Przejrzystość w polityce regionalnej i jej finansowaniu
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie przejrzystości polityki regionalnej i jej finansowania (2009/2232 (INI))

1

2011/C 236E/02

Mandat do postępowania porozumiewawczego w sprawie projektu budżetu na rok 2011
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2011 (2010 – 2010/2002(BUD))

6

2011/C 236E/03

Rynki instrumentów pochodnych: przyszłe działania w ramach polityki
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie rynków instrumentów pochodnych: przyszłe działania polityczne (2010/2008(INI))

17

2011/C 236E/04

Internet przedmiotów
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie Internetu przedmiotów (2009/2224(INI))

24

2011/C 236E/05

Zarządzanie Internetem: kolejne działania
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie zarządzania Internetem: kolejne działania (2009/2229(INI))

33

2011/C 236E/06

Wspólnotowa polityka w zakresie innowacji w zmieniającym się świecie
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie wspólnotowej polityki w zakresie innowacji w zmieniającym się świecie (2009/2227 (INI))

41

2011/C 236E/07

Postępy w rezalicji milenijnych celów rozwoju: średniookresowy przegląd przygotowywany na posiedzenie wysokiego szczebla Organizacji Narodów Zjednoczonych we wrześniu 2010 r.
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie postępów w osiąganiu milenijnych celów rozwoju: przegląd śródokresowy w ramach przygotowań do posiedzenia wysokiego szczebla ONZ we wrześniu 2010 r. (2010/2037(INI))

48

 

Środa, 16 czerwca 2010 r.

2011/C 236E/08

UE 2020
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie strategii UE 2020

57

2011/C 236E/09

Zarządzanie gospodarką
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie zarządzania gospodarką

65

 

Czwartek, 17 czerwca 2010 r.

2011/C 236E/10

Polityka UE na rzecz obrońców praw człowieka
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie strategii politycznych UE na rzecz obrońców praw człowieka (2009/2199(INI))

69

2011/C 236E/11

Jakość danych statystycznych w Unii i zwiększone uprawnienia Komisji w zakresie audytu (Eurostat)
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie jakości danych statystycznych w Unii i zwiększonych uprawnień kontrolnych Komisji (Eurostatu)

76

2011/C 236E/12

Kwestie równouprawnienia kobiet i mężczyzn w kontekście pogorszenia koniunktury i kryzysu finansowego
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. na temat aspektu płci w spadku koniunktury i kryzysie finansowym (2009/2204 (INI))

79

2011/C 236E/13

Ocena wyników mapy drogowej na lata 2006-2010 dotyczącej równouprawnienia kobiet i mężczyzn oraz zalecenia na przyszłość
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie oceny wyników planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2006-2010 oraz zaleceń na przyszłość (2009/2242(INI))

87

2011/C 236E/14

W sprawie sportu, a w szczególności agentów zawodników
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie agentów zawodników sportowych

99

2011/C 236E/15

Konkluzje ze szczytu UE/Rosja
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie wyników szczytu UE-Rosja (31 maja – 1 czerwca 2010 r.)

101

2011/C 236E/16

Izraelska operacja wojskowa przeciwko flotylli humanitarnej i blokada strefy Gazy
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie operacji wojskowej Izraela przeciw humanitarnemu konwojowi statków oraz blokady Strefy Gazy

105

2011/C 236E/17

Handel towarami wykorzystywanymi jako narzędzia tortur
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1236/2005 w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania

107

2011/C 236E/18

Sytuacja na Półwyspie Koreańskim
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie sytuacji na Półwyspie Koreańskim

111

2011/C 236E/19

Bośnia i Hercegowina
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie sytuacji w Bośni i Hercegowinie

113

2011/C 236E/20

Umowa o ruchu lotniczym UE-USA
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie Umowy UE–USA o transporcie lotniczym

121

2011/C 236E/21

Wdrożenie dyrektyw pierwszego pakietu kolejowego
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie wdrożenia pierwszego pakietu dyrektyw kolejowych (2001/12/WE, 2001/13/WE oraz 2001/14/WE)

125

2011/C 236E/22

Powodzie w krajach Europy Środkowej, a w szczególności w Polsce, w Republice Czeskiej, na Słowacji, na Węgrzech, w Ruminii i we Francji
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie powodzi w krajach Europy Środkowej, a w szczególności w Polsce, w Republice Czeskiej, na Słowacji, na Węgrzech w Rumunii i we Francji

128

2011/C 236E/23

Szkolenie kadr wymiaru sprawiedliwości
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie szkoleń dla pracowników wymiaru sprawiedliwości – programu sztokholmskiego

130

2011/C 236E/24

Nowy impuls dla strategii zrównoważonego rozwoju europejskiej akwakultury
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie nowego impulsu dla strategii zrównoważonego rozwoju europejskiej akwakultury (2009/2107(INI))

132

2011/C 236E/25

Demokratyczna Republika Konga: sprawa Floriberta Chebeyi Bahizire'a
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie Demokratycznej Republiki Konga: sprawa Floriberta Chebeyi Bahizire'a

142

2011/C 236E/26

Nepal
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie Nepalu

145

2011/C 236E/27

Egzekucje w Libii
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie egzekucji w Libii

148

 

Środa, 23 czerwca 2010 r.

2011/C 236E/28

System szybkiego ostrzegania przed pedofilami i osobami molestującymi seksualnie
Deklaracja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie utworzenia systemu szybkiego ostrzegania przed pedofilami i osobami molestującymi seksualnie

152

 

II   Komunikaty

 

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Parlament Europejski

 

Wtorek, 15 czerwca 2010 r.

2011/C 236E/29

Dostosowanie Regulaminu Parlamentu Europejskiego do traktatu z Lizbony
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie dostosowania Regulaminu Parlamentu Europejskiego do traktatu z Lizbony (2009/2062(REG))

153

2011/C 236E/30

Projekt decyzji w sprawie wzmocnienia i zwiększenia liczby członków delegacji do komisji parlamentarnej CARIFORUM-WE
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie powołania i składu liczbowego delegacji do komisji parlamentarnej CARIFORUM-UE

159

 

Środa, 16 czerwca 2010 r.

2011/C 236E/31

Powołanie i skład liczebny komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i środków budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 r.
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie powołania specjalnej komisji ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 r., a także kompetencji, składu liczebnego i okresu funkcjonowania tej komisji

160

 

III   Akty przygotowawcze

 

Parlament Europejski

 

Wtorek, 15 czerwca 2010 r.

2011/C 236E/32

Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: ES/Comunidad Valenciana
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (COM(2010)0216 – C7-0115/2010 – 2010/2066(BUD))

161

ZAŁĄCZNIK

163

2011/C 236E/33

Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: IRL/Waterford Crystal
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (COM(2010)0196 – C7-0116/2010 – 2010/2067(BUD))

164

ZAŁĄCZNIK

166

2011/C 236E/34

Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: ES/Castilla - La Mancha
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (COM(2010)0205 – C7-0117/2010 – 2010/2068(BUD))

167

ZAŁĄCZNIK

169

2011/C 236E/35

Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: pomoc techniczna z inicjatywy Komisji
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (COM(2010)0182 – C7-0099/2010 – 2010/2060(BUD))

170

ZAŁĄCZNIK

171

2011/C 236E/36

Wkłady finansowe Unii Europejskiej do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007-2010) ***I
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. dotyczący wniosku w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wkładów finansowych Unii Europejskiej do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007-2010) (COM(2010)0012 – C7-0024/2010 – 2010/0004(COD))

173

P7_TC1-COD(2010)0004Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2010 w sprawie wkładów finansowych Unii Europejskiej do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007-2010)

173

2011/C 236E/37

Europejska sieć kolejowa ukierunkowana na konkurencyjny transport towarowy ***II
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. dotyczące stanowiska Rady w pierwszym czytaniu mającego na celu przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy (11069/5/2009 – C7-0043/2010 – 2008/0247(COD))

174

P7_TC2-COD(2008)0247Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2010 w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy

174

 

Środa, 16 czerwca 2010 r.

2011/C 236E/38

Wspólnym Program Badawczo-Rozwojowy na rzecz Morza Bałtyckiego ***I
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie udziału Wspólnoty we Wspólnym Programie Badawczo-Rozwojowym na rzecz Morza Bałtyckiego (BONUS-169), podjętym przez kilka państw członkowskich (COM(2009)0610 – C7-0263/2009 – 2009/0169(COD))

175

P7_TC1-COD(2009)0169Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr …/2010/UE w sprawie udziału Unii we Wspólnym Programie Badawczo-Rozwojowym na rzecz Morza Bałtyckiego (BONUS), podjętym przez kilka państw członkowskich

175

2011/C 236E/39

Struktury zarządzania europejskimi programami radionawigacji satelitarnej ***I
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1321/2004 w sprawie ustanowienia struktur zarządzania europejskimi programami radionawigacyjnymi (COM(2009)0139 – C7-0103/2009 – 2009/0047(COD))

176

P7_TC1-COD(2009)0047Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2010 ustanawiającego Agencję Europejskiego GNSS, uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1321/2004 w sprawie ustanowienia struktur zarządzania europejskimi programami radionawigacyjnymi i zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 683/2008

176

2011/C 236E/40

Europejski program obserwacji Ziemi (GMES) (lata 2011-2013) ***I
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego programu obserwacji Ziemi (GMES) i jego początkowych operacji (lata 2011-2013) (COM(2009)0223 – C7-0037/2009 – 2009/0070(COD))

177

P7_TC1-COD(2009)0070Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2010 w sprawie europejskiego programu monitoringu Ziemi (GMES) i jego początkowych operacji (lata 2011-2013)

178

2011/C 236E/41

Przyjęcie statutu Międzynarodowej Agencji Energii Odnawialnej (IRENA) ***
Rezolucja Legislacyjna Parlamentu Europejskiego dla Rady z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie przyjęcia statutu Międzynarodowej Agencji Energii Odnawialnej (IRENA) przez Unię Europejską (08612/2010 – C7-0109/2010 – 2009/0085(NLE))

178

2011/C 236E/42

Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji ***
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie projektu decyzji Rady upoważniającej do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodów i separacji (09898/2/2010 – C7-0145/2010– 2010/0066(NLE))

179

2011/C 236E/43

Przyjęcie euro przez Estonię w dniu 1 stycznia 2011 r. *
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady o przyjęciu euro przez Estonię w dniu 1 stycznia 2011 r. (COM(2010)0239 – C7-0131/2010 – 2010/0135(NLE))

181

2011/C 236E/44

Projekt budżetu korygującego nr 4/2010: Sekcja III - Komisja (nadwyżka 2009)
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 4/2010 na rok budżetowy 2010, sekcja III – Komisja (10930/2010 – C7-0153/2010 – 2010/2056(BUD))

184

2011/C 236E/45

Prawo do tłumaczenia ustnego i pisemnego w postępowaniu karnym ***I
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej prawa do tłumaczenia ustnego i pisemnego w postępowaniu karnym (00001/2010 – C7-0005/2010 – 2010/0801(COD))

185

P7_TC1-COD(2010)0801Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. w celu przyjęcia w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/…/UE w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym

186

2011/C 236E/46

Organizacja czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego ***I
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2002/15/WE w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (COM(2008)0650 – C6-0354/2008 – 2008/0195(COD))

186

2011/C 236E/47

Przekazywanie konsumentom informacji na temat żywności ***I
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (COM(2008)0040 – C6-0052/2008 – 2008/0028(COD))

187

P7_TC1-COD(2008)0028Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2010 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylającego dyrektywę Komisji 87/250/EWG, dyrektywę Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 94/54/WE, 1999/10/WE, dyrektywę 2000/13/WE, dyrektywy Komisji 2002/67/WE, 2004/77/WE i rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004 ( 1 )

188

ZAŁĄCZNIK I

219

ZAŁĄCZNIK II

220

ZAŁĄCZNIK III

221

ZAŁĄCZNIK IV

223

ZAŁĄCZNIK V

224

ZAŁĄCZNIK VI

226

ZAŁĄCZNIK VII

229

ZAŁĄCZNIK VIII

230

ZAŁĄCZNIK IX

231

ZAŁĄCZNIK X

232

ZAŁĄCZNIK XI

233

ZAŁĄCZNIK XII

233

 

Czwartek, 17 czerwca 2010 r.

2011/C 236E/48

Publiczna oferta lub dopuszczenie do obrotu papierów wartościowych oraz harmonizacja wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach (zmiana dyrektyw 2003/71/WE i 2004/109/WE)
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/71/WE w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych oraz dyrektywę 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym (COM(2009)0491 – C7-0170/2009 – 2009/0132(COD))

235

P7_TC1-COD(2009)0132Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. w celu przyjęcia w celu przyjęcia w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/…/UE zmieniającej dyrektywę 2003/71/WE w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych oraz dyrektywę 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym

236

2011/C 236E/49

Program dokumentacji połowów tuńczyka błękitnopłetwego (thunnus thynnus) ***I
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program dokumentacji połowów tuńczyka błękitnopłetwego Thunnus thynnus i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1984/2003 (COM(2009)0406 – C7-0124/2009 – 2009/0116(COD))

236

P7_TC1-COD(2009)0116Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2010 w sprawie programu dokumentacji połowów tuńczyka błękitnopłetwego Thunnus thynnus i zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1984/2003

237

2011/C 236E/50

Stosowanie w Republice Bułgarii i w Rumunii przepisów dorobku Schengen związanych z systemem informacyjnym Schengen *
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie stosowania w Republice Bułgarii i w Rumunii przepisów dorobku Schengen związanych z systemem informacyjnym Schengen (06714/2010 – C7-0067/2010 – 2010/0814(NLE))

237

Skróty i symbole

*

Procedura konsultacji

**I

Procedura współpracy: pierwsze czytanie

**II

Procedura współpracy: drugie czytanie

***

Procedura zgody

***I

Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie

***II

Procedura współdecyzji: drugie czytanie

***III

Procedura współdecyzji: trzecie czytanie

(Typ procedury zależy od podstawy prawnej zaproponowanej przez Komisję.)

Poprawki polityczne: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▐ sygnalizuje skreślenia.

Poprawki lub zmiany techniczne wprowadzone przez służby językowe: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony zwykłą kursywą; symbol ║ sygnalizuje skreślenia.

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

 


I Rezolucje, zalecenia i opinie

REZOLUCJE

Parlament Europejski SESJA 2010 – 2011 Posiedzenia od 15 do 17 i 23 czerwca 2010 r. Protokoły posiedzeń zostały opublikowane w Dz.U. C 257 E z 24.9.2010. Teksty przyjęte w dniu 16 czerwca 2010 r. dotyczące absolutoriów z wykonania budżetu za rok 2008 zostały opublikowane w Dz.U. L 252 z 25.9.2010, s. 24. TEKSTY PRZYJĘTE

Wtorek, 15 czerwca 2010 r.

12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/1


Wtorek, 15 czerwca 2010 r.
Przejrzystość w polityce regionalnej i jej finansowaniu

P7_TA(2010)0201

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie przejrzystości polityki regionalnej i jej finansowania (2009/2232 (INI))

2011/C 236 E/01

Parlament Europejski,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 174-178,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (2),

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 284/2009 z dnia 7 kwietnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarządzania finansowego (3),

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 397/2009 z dnia 6 maja 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w odniesieniu do kwalifikowalności efektywności energetycznej i inwestycji w energię odnawialną w budownictwie mieszkaniowym (4),

uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2006, sekcja 3 – Komisja (5),

uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2007, sekcja 3 – Komisja (6),

uwzględniając rezolucję z dnia 19 lutego 2008 r. w sprawie przejrzystości w kwestiach finansowych (7),

uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zarządzania i partnerstwa na szczeblu krajowym i regionalnym oraz podstawy dla projektów w dziedzinie polityki regionalnej (8),

uwzględniając rezolucję z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie wykonania rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych w latach 2007-2013 – wyniki negocjacji dotyczących krajowych strategii spójności i programów operacyjnych (9),

uwzględniając opublikowany przez Parlament Europejski dokument zatytułowany „Inicjatywa na rzecz przejrzystości danych i jej wpływ na politykę spójności”,

uwzględniając Zieloną księgę Komisji z 3 maja 2006 r. na temat europejskiej inicjatywy na rzecz przejrzystości (COM(2006)0194),

uwzględniając komunikat Komisji z 21 grudnia 2009 r. zatytułowany „Dwudzieste sprawozdanie roczne na temat realizacji funduszy strukturalnych (2008)” (COM(2009)0617/2),

uwzględniając art. 48 Regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0139/2010),

A.

mając na uwadze, że europejska inicjatywa na rzecz przejrzystości (EIP) została przyjęta przez Komisję w 2005 r. po czym następnie opublikowano Zieloną księgę w 2006 r. z myślą o poprawie przejrzystości, otwartości i kontroli zarządzania w UE oraz mając na uwadze, że podawanie do wiadomości publicznej informacji dotyczących beneficjentów funduszy UE jest podstawą EIP,

B.

mając na uwadze, że w ramach systemu współzarządzania informacje o beneficjentach funduszy UE są zarządzane na szczeblu państw członkowskich oraz mając na uwadze, że wobec braku konkretnych zobowiązań UE lub zdecydowanych wskazówek Komisji między państwami członkowskimi występują znaczne różnice w zakresie w jakim te informacje są podawane do wiadomości publicznej, co utrudnia prowadzenie ogólnounijnych porównań,

C.

mając na uwadze, że ujawnienie informacji o beneficjentach funduszy UE umożliwi społeczeństwu uczestnictwo w ważnej debacie na temat sposobu wydawania pieniędzy publicznych, co jest kluczowym elementem funkcjonowania systemu demokratycznego,

D.

mając na uwadze, że nie znaleziono związku między EIP a bardziej uregulowaną i wiążącą kwestią kontroli finansowych i audytu,

E.

mając na uwadze, że EIP powinna przynieść znaczące efekty pod względem zapewnienia przejrzystych partnerstw na wszystkich etapach cyklu programowania w zakresie spójności; mając jednak na uwadze, że rozporządzenia nie określają konkretnie zakresu w jakim partnerzy powinni być zaangażowani w różne procesy programowania ani nie precyzuje jaką formę to zaangażowanie powinno przybierać,

F.

mając na uwadze, że brak wystarczających informacji o decyzjach Komisji odnośnie do finansowania większych projektów, a zatem brak przejrzystości, którą to sytuację należy zmienić,

G.

mając na uwadze, że działania służące przejrzystości powinny iść w parze z uproszczeniem procedur przyznawania środków z funduszy strukturalnych;

1.

uważa, że przejrzystość w polityce spójności i jej cyklu programowania, podział funduszy i dostęp do informacji dla potencjalnych beneficjentów funduszy strukturalnych są kluczowymi warunkami wstępnymi niezbędnymi dla osiągnięcia ogólnych celów polityki spójności oraz że przejrzystość powinna w związku z tym zostać wprowadzona jako przewodnia międzysektorowa zasada procesu programowania i podejmowania decyzji w zakresie spójności;

Ujawnianie danych beneficjentów środków przeznaczonych na spójność

2.

z satysfakcją zauważa, że zgodnie z wymogami EIP na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej opublikowano interaktywne mapy z odsyłaczami do list beneficjentów EFRR i Funduszu Spójności dostępnych na odpowiednich krajowych lub regionalnych stronach internetowych; wzywa państwa członkowskie do promowania odpowiednimi sposobami strony internetowej DG REGIO w celu ułatwienia jak największego dostępu do tej bazy danych; zauważa jednak, że mimo to śledzenie wykorzystania środków publicznych nadal jest niezmiernie trudne dla zainteresowanych osób; wzywa Komisję do zasięgania ich opinii w szerokim zakresie w sprawie ewentualnego naprawienia tej sytuacji;

3.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do umożliwienia wyszukiwania informacji w bazach danych państw członkowskich i uczynienia ich kompatybilnymi, tak aby ułatwić ogląd danych z całej UE, przy jednoczesnym zachowaniu ich lokalnego znaczenia; jest zdania, że w związku z tym bezwzględnie konieczne jest wprowadzenie dwóch wersji językowych (język(-i) lokalny(-e) – jeden z języków roboczych Komisji);

4.

podkreśla, że użyteczność danych dotyczących beneficjentów powinna zostać zwiększona pod względem treści jak i prezentacji; w związku z tym wzywa Komisję do określenia bardziej szczegółowego i normatywnego formatu definiującego strukturę, formę i treść dostarczanych informacji; oprócz dostarczania potrzebnych informacji należałoby ułatwić wyszukiwanie według ustalonych kryteriów tak, aby możliwe było natychmiastowe otrzymywanie informacji o poszukiwanych elementach;

5.

wzywa do dostarczenia dodatkowych istotnych informacji podczas publikowania list beneficjentów oraz, jeśli to konieczne, list interesariuszy; zaleca w związku z tym, aby oprócz aktualnych minimalnych wymogów wzięto pod rozwagę uwzględnienie lokalizacji, streszczeń zatwierdzonych projektów, rodzajów wsparcia i opisów partnerów projektów jako elementów ujawniania beneficjentów; domaga się, aby zebrane dane były prezentowane i zarządzane w zorganizowany i umożliwiający porównania sposób, aby zagwarantować ich pełną użyteczność oraz w interesie pełnej przejrzystości; to zadanie jest możliwe do zrealizowania bez konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów;

6.

zwraca się z prośbą, aby w przypadku programów w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” wszyscy beneficjenci – a nie tylko główni beneficjenci – znaleźli się na liście;

7.

podkreśla, że pełne respektowanie wymogów EIP jest konieczne dzięki właściwym regulacjom, lepszym wytycznym, mechanizmowi ostrzegania i, w ostateczności, sankcjom w razie ich nieprzestrzegania;

Przejrzystość i wspólne zarządzanie

8.

wzywa Komisję do wyjaśnienia jak zasady EIP powinny być stosowane w praktyce pod względem operacyjnym na szczeblu programów operacyjnych i ich strategii komunikacji; podkreśla zatem potrzebę wprowadzenia jaśniejszych przepisów dotyczących ujawniania informacji dotyczących beneficjentów funduszy wykorzystywanych w ramach wspólnego zarządzania;

9.

podkreśla konieczność opracowania rozporządzeń i przepisów wykonawczych w taki sposób, aby procedury były przejrzyste, zapewniały lepszy dostęp do funduszy strukturalnych dla potencjalnych beneficjentów i zmniejszały administracyjne obciążenie uczestników, przede wszystkim przez zastosowanie szeregu najważniejszych środków, takich jak ujawnianie wytycznych dotyczących wdrożenia uzgodnionych przez Komisję oraz państwa członkowskie; wzywa organy zarządzające państw członkowskich do przedstawienia w przejrzysty sposób wszystkich etapów projektów finansowanych z funduszy strukturalnych; przypomina swą opinię, że przejrzyste i jasne procedury są elementami dobrego zarządzania i z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście wysiłki Komisji w kierunku przedstawienia propozycji w sprawie uproszczenia;

10.

zauważa, że transgraniczne i transnarodowe programy wiążą się z szeregiem problemów wynikających z odmiennych kultur administracyjnych, regulacji krajowych oraz języków obowiązujących w poszczególnych państwach członkowskich, które mają wpływ nie tylko na aspekty ilościowe, lecz również jakościowe takich inicjatyw; kluczowe znaczenie ma zatem opracowanie szczegółowych przepisów dotyczących przejrzystości koordynacji i współpracy między różnymi instytucjami zarządzającymi

11.

podkreśla, że zgodnie z badaniem PE na temat EIP oraz jego wpływu na politykę spójności brak zgodności z minimalnymi wymogami EIP jest związany z niewystarczającym potencjałem administracyjnym instytucji zarządzających, a nie ich niechęcią do dostarczania takich danych; w tym kontekście zauważa potrzebę zagwarantowania, aby dostarczanie dodatkowych danych i informacji nie powodowało dodatkowych obciążeń administracyjnych dla potencjalnych beneficjentów, zwłaszcza tych, którzy już dziś mają trudności ze spełnieniem obowiązujących wymogów administracyjnych i finansowych związanych z dotacjami i zamówieniami publicznymi;

12.

zauważa, że wymogi dotyczące dodatkowych informacji i danych muszą być przez Komisję Europejską uzupełnione poprzez zapewnienie dodatkowego wsparcia technicznego (warsztaty z udziałem przedstawicieli Komisji oraz lokalnego/regionalnego personelu odpowiedzialnego za zarządzanie funduszami strukturalnymi, wymiana najlepszych praktyk między instytucjami zarządzającymi, publikacja konkretnych wytycznych) potencjalnym beneficjentom, którzy nie dysponują odpowiednimi możliwościami technicznymi; uważa to za jedyny sposób zagwarantowania, że wysiłki uczestników dotyczące spełnienia dodatkowych wymogów dotyczących dostarczania danych i informacji nie spowodują przesunięcia funduszy przeznaczonych na samo wdrażanie projektów;

13.

podkreśla znaczenie dostarczania dokładnych informacji w terminie przez państwa członkowskie w kontekście systemu kontroli, a co za tym idzie konieczność znalezienia związku między EIP i kontrolami finansowymi oraz audytem; przypomina swą opinię, że system wczesnego ostrzegania powinien także działać w ścisłym połączeniu z centralną bazą danych o wykluczeniach;

14.

wzywa Komisję do monitorowania wykorzystywania podwyższonych kwot zaliczek otrzymywanych przez państwa członkowskie zgodnie z uproszczeniami wprowadzonymi w 2009 r. w związku z rozporządzeniem (WE) nr 1083/2006;

15.

ponawia swój wniosek o dostarczanie informacji dotyczących odzyskiwania i wycofywania środków w ramach EIP; wzywa państwa członkowskie do udzielania wyczerpujących informacji, a Komisję do udostępniania ich władzy budżetowej i opinii publicznej wraz z informacją o korektach finansowych i potwierdzonych przypadkach nadużyć, co wpłynie na zwiększenie wiarygodności i poczucia odpowiedzialności w oczach obywateli Europy;

16.

wzywa audytorów do zajęcia bardziej nieugiętego stanowiska w sprawie przestrzegania wymogów dotyczących komunikacji i informacji, obejmującego podawanie do publicznej wiadomości nazw niewywiązujących się podmiotów, szczególnie jeśli są to podmioty rządowe, i faktu korzystania z mechanizmu korekt finansowych w przypadku potwierdzonych przypadków nadużyć;

17.

z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji i Trybunału Obrachunkowego na rzecz ujednolicenia ich metodologii kontrolnej;

Przejrzystość i partnerstwo

18.

podkreśla, że minimalne standardy w zakresie konsultacji są częścią składową EIP i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że standardy te były promowane i stosowane przez Komisję w odniesieniu do polityki spójności; wzywa jednak Komisję do umożliwienia zainteresowanym stronom przekazywania informacji zwrotnych na temat jakości samego procesu konsultacji; wzywa regiony i państwa członkowskie do korzystania z dotychczasowych doświadczeń w zasięganiu opinii zainteresowanych stron;

19.

przypomina swa opinię, że partnerstwo jest warunkiem przejrzystości, elastyczności, wydajności i zgodności z prawem wszystkich etapów programowania oraz wdrażania funduszy spójności, a także może umocnić zaangażowanie i społeczne poczucie odpowiedzialności za wyniki programu; w związku z tym wzywa państwa członkowskie i instytucje zarządzające do ściślejszego i pełnego angażowania regionalnych i lokalnych władz oraz innych ważnych partnerów we wszystkich fazach programowania i realizacji projektów w zakresie spójności, zwłaszcza przez utworzenie platformy internetowej na szczeblu krajowym, umożliwiającej wgląd do informacji o istniejących środkach finansowych i programach operacyjnych, a także promowanie dobrych praktyk innymi metodami, i do umożliwienia im pełnego dostępu do pełnej dokumentacji projektu, z myślą o lepszym wykorzystaniu ich doświadczenia, wiedzy i dobrych praktyk;

20.

apeluje o więcej wytycznych ze strony Komisji na temat tego, w jaki sposób stosować w praktyce klauzulę o partnerstwie w realizowanych aktualnie programach, i o wystarczająco wiążące przepisy dotyczące partnerstwa w przyszłych tekstach normatywnych, zwłaszcza jeżeli chodzi o włączenie regionalnych i miejscowych samorządów, a więc wybieranych organów, których nie można pominąć w całym procesie;

21.

apeluje o terminowe dostarczanie lepiej ukierunkowanych informacji organizacjom partnerskim, zwłaszcza tym, które należą do struktur zarządczych, i o zwiększone wykorzystanie wsparcia technicznego w celu wspomagania partnerstw, między innymi poprzez oferowanie organizacjom partnerskim szansy na udział w imprezach szkoleniowych organizowanych przez organy wydające środki; zwraca się też o to, by te szkolenia były dostępne w formie multimedialnej, aby można było rozszerzyć grupę odbiorców docelowych i umożliwić organizacjom partnerskim późniejsze konsultacje; podkreśla znaczenie takiego rozwiązania dla partnerów z najodleglejszych regionów UE, np. regionów najbardziej oddalonych;

Zwiększenie przejrzystości w zakresie finansowania przez UE dużych projektów

22.

apeluje do Komisji o terminowe publikowanie informacji on-line oraz zapewnienie bezpośredniego dostępu do dokumentacji projektu, w tym projektów realizowanych w ramach programu JASPERS (wniosek, analiza wykonalności, analiza kosztów i korzyści, ocena wpływu na środowisko itp.) w przypadku dużych projektów, jak tylko Komisja otrzyma wniosek o finansowanie od państwa członkowskiego i zanim podejmie ona decyzję o finansowaniu; uważa, że strona internetowa Komisji powinna umożliwiać zamieszczanie uwag dotyczących takich projektów;

23.

apeluje o publikowanie informacji on-line o przyjętych oraz przedłożonych do akceptacji dużych projektach w okresie programowania 2007–2013, także retrospektywnie;

24.

proponuje określenie sytuacji, w których możliwe jest ponowne przydzielenie niewykorzystanych funduszy, oraz zakresu odpowiedzialności instytucji decydującej o ponownym przeznaczeniu środków finansowych;

*

* *

25.

zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.


(1)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25.

(2)  Dz.U. L 371 z 27.12.2006, s. 1.

(3)  Dz.U. L 94 z 8.4.2009, s. 10.

(4)  Dz.U. L 126 z 21.5.2009, s. 3.

(5)  Dz.U. L 88 z 31.3.2009, s. 23.

(6)  Dz.U. L 255 z 26.9.2009, s. 24.

(7)  Dz.U. C 184 E z 6.8.2009, s. 1.

(8)  Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0492.

(9)  Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0165.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/6


Wtorek, 15 czerwca 2010 r.
Mandat do postępowania porozumiewawczego w sprawie projektu budżetu na rok 2011

P7_TA(2010)0205

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2011 (2010 – 2010/2002(BUD))

2011/C 236 E/02

Parlament Europejski,

uwzględniając projekt budżetu na rok budżetowy 2011, przyjęty przez Komisję dnia 27 kwietnia 2010 r. (SEC(2010)0473),

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (PMI) (1),

uwzględniając wspólne oświadczenie zatwierdzone na posiedzeniu pojednawczym w dniu 18 listopada 2009 r. w sprawie środków przejściowych mających zastosowanie do procedury budżetowej po wejściu w życie Traktatu z Lizbony (2),

uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rezolucję z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie priorytetów dotyczących budżetu na rok 2011 – Sekcja 3 – Komisja (3),

uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wytycznych dotyczących budżetu na rok 2011,

uwzględniając rozdział 7 regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej i opinie Komisji Rozwoju, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0183/2010),

A.

mając na uwadze, że procedura budżetowa na 2011 r. jest pierwszą procedurą tego rodzaju w ramach Traktatu z Lizbony i że jej pojedyncze czytanie wymaga nasilonej współpracy i koordynacji z drugim organem władzy budżetowej w celu osiągnięcia porozumienia w trakcie procedury pojednawczej w odniesieniu do wszystkich wydatków,

B.

mając na uwadze, że rozmowy trójstronne, które odbędą się w lipcu, powinny dążyć do przygotowania podstaw przed przyjęciem przez Radę jej stanowiska w sprawie projektu budżetu, w celu wcześniejszego określenia punktów porozumienia,

Projekt budżetu na rok 2011

Uwagi ogólne

1.

zauważa, że ogół środków w projekcie budżetu (PB) na 2011 r. wynosi 142 576,4 mln EUR w środkach na zobowiązania i 130 147,2 mln EUR w środkach na płatności, pozostawiając tym samym margines w wysokości 1 224,4 mln EUR w środkach na zobowiązania i 4 417,8 mln EUR w środkach na płatności; zauważa, że te łączne kwoty stanowią odpowiednio 1,15 % i 1,05 % prognozowanego DNB UE na 2011 r.;

2.

wyraża zaniepokojenie, że zwiększenie środków na zobowiązania wynosi tylko 0,77 % w porównaniu z przyjętym budżetem na 2010 r., co jest różnicą niedostosowaną do powszechnie artykułowanych oczekiwań, aby budżet UE odgrywał kluczową rolę we wspieraniu pokryzysowych gospodarek Europy; dostrzega zwiększenie środków na płatności o 5,85 %, lecz przypomina, że niezwykle niski poziom środków na płatności w 2010 r. stanowi matematyczne wytłumaczenie tego wzrostu; przypomina, że wieloletnie ramy finansowe (WRF) przewidują pułapy 142 965 mln EUR dla środków na zobowiązania i 134 280 mln EUR dla środków na płatności, w cenach bieżących;

3.

uznaje zmniejszenie rozbieżności pomiędzy środkami na zobowiązania i środkami na płatności w porównaniu z budżetem na rok 2010 (12 429 mln EUR w porównaniu do 18 535 mln EUR), co oznacza lepsze wykonanie budżetu UE, lecz jednocześnie zwraca uwagę, że WRF przewidują różnicę pomiędzy środkami na zobowiązania i środkami na płatności w 2011 r. jedynie w wysokości 8 366 mln EUR; przypomina w związku z tym, że różnice te w perspektywie długoterminowej tworzą deficyty i dlatego należy ich unikać dla dobra stabilności i wykonalności budżetowej;

4.

zwraca uwagę, że większość (70 %) ogólnego marginesu w wysokości 1 224,4 mln EUR w PB pochodzi z marginesu w dziale 2: gospodarowanie zasobami naturalnymi i ich ochrona, i że inne działy – w szczególności działy 1a, 3b i 4 – mają bardzo ograniczone marginesy, tym samym proporcjonalnie zmniejszając zdolność UE do reagowania na zmiany polityki i nieprzewidziane potrzeby, choć utrzymując jej priorytety;

5.

podkreśla ponadto, że margines w dziale 2 może być w rzeczywistości niższy, ponieważ warunki rynkowe mogą ulec zmianie;

6.

przyjmuje z zadowoleniem opublikowanie przez Komisję sprawozdania na temat funkcjonowania PMI (COM(2010)0185) i przypomina w związku z tym, że oczekiwany jest wniosek dotyczący gruntownego przeglądu budżetu i że trudności napotkane w poprzednich procedurach budżetowych w odniesieniu do odpowiedniego i satysfakcjonującego reagowania na różne pojawiające się wyzwania czynią przegląd obecnych WRF nieuniknionym; przypomina, że oczekuje od Komisji przedstawienia konkretnych propozycji dotyczących przeglądu WRF przed końcem pierwszej połowy 2010 r.;

7.

zwraca uwagę na dużą liczbę zaległych procedur o daleko idących następstwach budżetowych, które będą musiały zostać zakończone przez oba organy władzy budżetowej w 2011 r. (przegląd budżetu, ustanowienie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), budżety korygujące, przegląd PMI, przegląd rozporządzenia finansowego itd.);

8.

odnotowuje priorytety ustalone przez Komisję (zwłaszcza wspieranie gospodarki UE po kryzysie i dostosowanie do nowych wymagań, m.in. wprowadzenie w życie Traktatu z Lizbony, nowe organy nadzoru finansowego, finansowanie inicjatywy na rzecz globalnego monitoringu środowiska i bezpieczeństwa (GMES), wdrożenie programu sztokholmskiego itd.) i pytania, czy niewielki wzrost środków na zobowiązania w porównaniu z budżetem 2010 wystarczy, by się nimi zająć;

9.

podkreśla znaczenie zdecydowanej reakcji na kryzys i niestabilność rynków finansowych, która powinna obejmować dodatkowe możliwości finansowe i elastyczność budżetu UE; domaga się od Rady i Komisji dodatkowych i szczegółowych informacji na temat wpływu, jaki na budżet UE wywiera europejski mechanizm stabilizacji finansowej ustalony w trakcie posiedzenia nadzwyczajnego Rady do Spraw Gospodarczych i Finansowych w dniach 9-10 maja 2010 r.; domaga się ponadto, w celu uniknięcia w przyszłości kryzysu, utworzenia skutecznego systemu monitorującego obejmującego bezpośredni obowiązek informowania Parlamentu;

10.

ubolewa nad niemożnością wyraźnego określenia, z budżetowego punktu widzenia, skutków finansowych w projekcie budżetu na 2011 r. w odniesieniu do głównych inicjatyw strategii UE 2020, takich jak „Unia innowacji”, „Młodzież w drodze”, „Nowe umiejętności i miejsca pracy”, „Polityka przemysłowa w erze globalizacji” i wyraża poważne wątpliwości co do zdolności zapewnienia, w kontekście obecnych ram finansowych, odpowiedniego finansowania tych kluczowych inicjatyw;

11.

przypomina, że młodzież, jak stwierdza rezolucja z 25 marca 2010 r. w sprawie priorytetów dotyczących budżetu na rok 2011, jest jednym z kluczowych priorytetów dla budżetu na rok 2011, co należy wspierać jako unijny temat przekrojowy, rozwijając synergię pomiędzy różnymi obszarami polityki dotyczącymi młodzieży, szczególnie edukacją, zatrudnieniem, przedsiębiorczością i zdrowiem, jednocześnie ułatwiając i wspierając integrację społeczną, zaufanie, mobilność oraz rozwijanie umiejętności ludzi młodych; zwraca uwagę, że „młodzież” powinna być postrzegana jako szeroka koncepcja obejmująca zdolność jednostki do zmiany pozycji i statusu wiele razy w trakcie swego życia poprzez swobodne poruszanie się pomiędzy praktykami zawodowymi, środowiskiem akademickim lub zawodowym oraz szkoleniami zawodowymi, i że dlatego jednym z celów powinno być ułatwienie przechodzenia z systemu edukacyjnego na rynek pracy;

12.

ubolewa nad faktem, że mimo bardzo dużego znaczenia i bardzo wysokiego stopnia wykorzystania środków – wynoszącego pomiędzy 95-100 % rocznie w okresie 2007-2009 – zwiększenie środków zaproponowane w PB na kluczowe instrumenty i programy dotyczące młodzieży, jak program „Uczenie się przez całe życie”, „Młodzież w działaniu” i Erasmus Mundus, jest raczej symboliczne; uważa, że to zwiększenie środków nie pozwala UE zająć się w odpowiedni sposób tym priorytetem, i dlatego zamierza zapewnić dodatkowe wsparcie dla tych programów; w tym kontekście przypomina, że programy te zapewniają bezsprzecznie europejską wartość dodaną i w znacznym stopniu przyczyniają się do stworzenia silnego europejskiego społeczeństwa obywatelskiego, mimo skromnych środków finansowych, które otrzymują;

13.

domaga się dodatkowego sprecyzowania kwestii podziału środków między wydatki operacyjne i administracyjne, doceniając jednocześnie starania poczynione w odniesieniu do przedstawienia wydatków administracyjnych poza działem 5; zauważa, że znaczna już kwota, którą faktycznie stanowią wydatki administracyjne, finansowana jest ze środków operacyjnych;

14.

jest zdecydowany prowadzić negocjacje w sprawie budżetu na rok budżetowy 2011 w sposób konstruktywny i otwarty, mając na uwadze skuteczność i europejską wartość dodaną; oczekuje w zamian, że drugi organ władzy budżetowej przyjmie stanowisko skore do współpracy, zapewniające prawdziwy dialog polityczny, i że odstąpi od „logiki księgowości”, w której oszczędności i wkłady państw członkowskich zajmują zbyt dominujące miejsce w negocjacjach; przypomina, że traktat nie tylko zmodyfikował ramy prawne procedury budżetowej, lecz również wprowadził nową metodę i nowe terminy dotyczące negocjacji i osiągnięcia kompromisu;

15.

podkreśla fakt, że budżet UE jest bardzo ograniczony w porównaniu z budżetami krajowymi; przypomina zatem, że w celu realizacji wspólnych strategii UE należy tworzyć synergię pomiędzy budżetem UE i budżetami krajowymi; podkreśla, że spójność umożliwia większe oddziaływanie polityk europejskich osiągając prawdziwą europejską wartość dodaną i jednocześnie wspierając długoterminowe cele polityki; wyraża przekonanie, że budżet UE może odegrać zasadniczą rolę w kluczowych obszarach celem wspierania długofalowych inwestycji i miejsc pracy; oczekuje od Rady, by w należyty sposób wzięła to pod uwagę podczas podejmowania decyzji w sprawie budżetu UE i powstrzymała się od szeroko zakrojonych cięć, nawet jeśli sytuacja krajowych finansów publicznych jest wyjątkowo trudna;

16.

przypomina swoje priorytety wyrażone w ww. rezolucji z dnia 25 marca 2010 r.;

Dział 1a

17.

odnotowuje zwiększenie o 4,4 % środków na zobowiązania (do 13 437 mln EUR (4) i o 7 % w środkach na płatności (do 11 035 mln EUR), razem z marginesem wynoszącym 50,1 mln EUR (w porównaniu z 37 mln EUR w programowaniu finansowym), wynikające ze zmniejszenia środków na wydatki związane z pomocą administracyjną i techniczną (dawne pozycje BA) oraz na agencje zdecentralizowane i wykonawcze, a także ze zmniejszenia środków na szereg programów, jak np. Cła 2013 oraz Przedsiębiorczość i innowacje (CIP);

18.

przypomina, że MŚP odgrywają ważną rolę w odbudowie gospodarczej i wspieraniu całej gospodarki UE; domaga się zwiększonego wsparcia dla wszystkich programów i instrumentów mających na celu wspieranie MŚP oraz jest zaniepokojony zmniejszeniem środków na płatności proponowanych na „Przedsiębiorczość i innowacje” (CIP);

19.

przypomina, że kiedy przyjmowano obecne WRF, nie przewidziano w tym dziale nowych potrzeb, które należy sfinansować (zamknięcie elektrowni jądrowej w Kozłoduju, europejskie organy nadzoru finansowego, ITER i GMES, w tym wniosek Parlamentu o zwiększenie środków na jego fazę operacyjną); podkreśla, że finansowanie tych potrzeb nie powinno odbywać się ze szkodą dla finansowania innych programów i działań w ramach działu 1a, które są kluczowe dla europejskich wysiłków na rzecz odbudowy po kryzysie;

20.

przypomina, że europejski plan naprawy gospodarczej (EERP) finansowany jest częściowo w ramach tego działu, tak jak duża liczba programów wieloletnich (CIP, 7PR, TENs, Galileo/Egnos, Marco Polo II oraz program Progress), które osiągną gotowość w 2011 r.; dlatego też ponawia wezwanie do Komisji o przedłożenie sprawozdania monitorującego w sprawie wdrożenia europejskiego planu naprawy gospodarczej, w tym działań EBI;

21.

przyjmuje z zadowoleniem zwiększenie środków na główne programy (7PR 13,8 %; CIP 4,4 %; program „Uczenie się przez całe życie” 2,6 %; TENs, 16,8 %) i podkreśla, że programy te zapewniają kluczowy efekt dźwigni w unijnej antykryzysowej strategii gospodarczej;

22.

podkreśla, że dział 1a obejmuje wiele najważniejszych inicjatyw strategii UE2020, takich jak „Unia innowacji”, „Młodzież w drodze”, „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”, „Nowe umiejętności i miejsca pracy” oraz „Polityka przemysłowa w erze globalizacji”; ubolewa nad faktem, że niemożliwe jest wyraźne zidentyfikowanie, z budżetowego punktu widzenia, skutków finansowych strategii UE2020, i wyraża swoje wątpliwości co do zdolności zapewnienia, w kontekście obecnych ram finansowych, odpowiedniego finansowania tych inicjatyw;

23.

przypomina, że priorytety na 2011 r., z myślą o strategii UE2020, będą finansowane głównie z tego działu i że uprawnienia UE wynikające z wejścia w życie traktatu będą prawdopodobnie miały konsekwencje budżetowe; podkreśla, że polityka kosmiczna, która stanowi konkretny przykład europejskiej polityki przemysłowej wspierającej europejski postęp naukowy, technologiczny i środowiskowy jednocześnie wzmacniając konkurencyjność przemysłową, wymaga zarówno od UE, jak i państw członkowskich, dalszych wysiłków finansowych w kontekście globalnego monitoringu środowiska i bezpieczeństwa (GMES);

24.

przyjmuje z zadowoleniem, że inicjatywa Komisji „Młodzież w drodze” ma na celu zwiększenie poziomu i atrakcyjności na szczeblu międzynarodowym europejskich instytucji szkolnictwa wyższego oraz podniesienie ogólnych standardów kształcenia i szkolenia w UE; usilnie wspiera promowanie równych szans dla wszystkich młodych osób, niezależnie od ich wykształcenia; pragnie podkreślić znaczenie zapewnienia odpowiedniego finansowania ambitnej polityki w zakresie kształcenia i szkolenia, obejmującego także praktyki zawodowe, która odgrywa kluczową rolę w strategii UE2020; podkreśla, że UE powinna użyć wszystkich swych zasobów w celu osiągnięcia tego ambitnego wyzwania, które stwarza bezprecedensowy impuls dla rozwoju obszernej unijnej polityki wobec młodzieży; niemniej jednak podkreśla, że rozpoczęcie takiej nadrzędnej sztandarowej inicjatywy obejmującej szereg odrębnych i ugruntowanych programów UE w tej dziedzinie nie powinno umniejszać znaczenia poszczególnych programów;

25.

podkreśla, że środki budżetowe udostępniane w przyszłości na takie instrumenty, jak np. program uczenia się przez całe życie czy przekrojowe umiejętności, takie jak e-umiejętności, umiejętności międzynarodowe, w zakresie przedsiębiorczości i wielojęzyczność, powinny odzwierciedlać wysoką europejską wartość dodaną powstałą dzięki tym instrumentom i tym samym powinny być traktowane priorytetowo w budżecie na 2011 r.;

26.

wyraża rozczarowanie, iż turystyka, która pośrednio generuje ponad 10 % PKB UE, i która znalazła się całkowicie w zakresie kompetencji UE wraz z ratyfikacją Traktatu z Lizbony, nie jest wyraźnie określona w projekcie budżetu na 2011 r.;

27.

odnotowuje, po raz pierwszy, włączenie środków na płatności dla Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji i postrzega to jako ważny element w ogólnej refleksji nad zarządzaniem i widocznością tego funduszu; uważa jednak, że te środki na płatności mogą być niewystarczające na pokrycie kwot niezbędnych do realizacji EFDG w 2011 r.; ponawia zatem żądanie, by nie finansować celów Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji wyłącznie poprzez przesunięcia z pozycji budżetowych na EFS i wzywa Komisję do określenia i niezwłocznego wykorzystania w tym celu innych pozycji budżetowych; podkreśla konieczność stworzenia prostszej i szybszej procedury uruchamiania tego funduszu (5);

28.

odnotowuje bardzo skromne zwiększenie lub stagnację (w porównaniu z budżetem na 2010 r.) środków na zobowiązania dla EURES i na trzy pozycje budżetowe wspierające stosunki przemysłowe i dialog społeczny; uważa, że w obecnym kontekście masowych zwolnień i restrukturyzacji w wyniku kryzysu pozycje te powinny zostać wzmocnione;

Dział 1b

29.

zauważa, że PB 2011 przewiduje wzrost o 3,2 % środków na zobowiązania do ogółem 50 970 mln EUR, z czego 39 891,5 mln EUR przeznaczone jest na fundusze strukturalne (EFRR i EFS) – kwota porównywalna z kwotą na rok 2010 – a 11 078,6 mln EUR na Fundusz Spójności;

30.

odnotowuje, że wniosek ten jest zgodny z alokacją środków określoną w WRF, biorąc pod uwagę dostosowanie techniczne do ram finansowych na 2011 r. (6) (wzrost o 336 mln EUR), przewidzianą w pkt 17 PMI; w tym kontekście postrzega margines w wysokości 16,9 mln EUR pochodzący w większości z przydziału środków na pomoc techniczną i stanowiący 0,03 % działu;

31.

przyjmuje z zadowoleniem zwiększenie o 16,9 % środków na płatności do 42 541 mln EUR zaproponowane na 2011 r., lecz jest jednak zaniepokojony, że płatności muszą być szacowane na podstawie wcześniejszych wskaźników płatności zamiast stosownych transz zobowiązań w okresie programowania 2000-2006, chociaż realizacja programów na początku okresu 2007-2013 było o wiele wolniejsza i dlatego będzie musiała zostać znacznie przyspieszona, szczególnie w 2011 r.;

32.

wyraża wątpliwości, czy dokonane dostosowania, zwłaszcza poprzez alokację opóźnionych płatności, jako część planowanych płatności w przyszłych latach, są w pełni właściwe dla zaspokojenia wszystkich dodatkowych płatności wynikających przede wszystkim z następujących czynników:

ostatnie zmiany legislacyjne, mające zwłaszcza na celu ułatwienie zarządzania finansowaniem UE i przyspieszenie inwestowania;

rok 2011 będzie pierwszym pełnym rokiem, w którym zatwierdzane będą wszystkie systemy zarządzania i kontroli, co jest warunkiem płatności zaliczkowych; oznacza to, że realizacja programów osiągnie właściwe tempo, jako że wybrano projekty na kwotę ponad 93 mld EUR, czyli 27 % wszystkich środków finansowych na ten okres, na koniec marca 2010 r.;

oczekuje się, że w 2011 r. kontynuowane będzie zamykanie programów na lata 2000-2006, co wymaga dokonania płatności końcowych, lecz również uwolnienia pewnych zasobów w celu przyspieszenia realizacji programów na lata 2007-2013;

33.

uważa ponadto, że odpowiednie środki na politykę spójności są kluczowe w celu przyspieszenia ożywienia gospodarki europejskiej i zaangażowania się w strategię na rzecz regionów Europa 2020; podkreśla synergetyczne efekty unijnej współpracy makroregionalnej w osiągnięciu celów strategii Europa 2020 oraz potrzebę przydzielenia wystarczających środków na realizację istniejących strategii makroregionalnych; dlatego Komisję i Radę do niezwłocznego przedłożenia i przyjęcia budżetu korygującego, jeżeli środki na płatności nie wystarczą na pokrycie potrzeb;

34.

zwraca się do Komisji o kontynuowanie ścisłej współpracy z państwami członkowskimi o niskim poziomie przyswajania środków finansowych w celu dalszej poprawy sytuacji dotyczącej przyswajania środków w terenie; jest świadom, że powolne przyswajanie środków finansowych może zagrozić progresywnej realizacji polityk UE;

35.

zwraca się do Komisji o kontynuowanie rozważań nad sposobem zmian kompleksowego systemu przepisów i wymogów nałożonych przez Komisję i/lub państwa członkowskie w celu większego skoncentrowania się na osiągnięciu celów, a w mniejszym stopniu na legalności i prawidłowości, jednakże bez odchodzenia od zasady należytego zarządzania finansami; podkreśla, że tego rodzaju rozważania powinny przyczynić się także do lepszego opracowania podstawowych uregulowań prawnych następnego okresu programowania; w tym kontekście przypomina wspólne oświadczenie z listopada 2009 r. w sprawie uproszczenia i lepiej ukierunkowanego wykorzystania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w kontekście kryzysu gospodarczego;

Dział 2

36.

przypomina, że jedną z głównych zmian wprowadzonych przez TFUE jest zniesienie rozróżnienia na wydatki obowiązkowe i nieobowiązkowe w procedurze budżetowej, umożliwiające wreszcie obu organom władzy budżetowej prowadzenie na równych prawach negocjacji w sprawie wszystkich rocznych środków; przypomina, że wydatki obowiązkowe stanowiły prawie 34 % całego budżetu, w przeważającej mierze w dziale 2;

37.

podkreśla, że w ostatnich kilku latach władza budżetowa wykorzystywała ten dział do osiągnięcia ogólnego porozumienia w sprawie budżetów rocznych, poprzez wykorzystanie marginesu lub przesunięcia środków celem użycia w innych programach i działaniach;

38.

dostrzega, mimo żądania, aby środki pozostały na stabilnym poziomie, że dochody przeznaczone na określony cel są w 2011 r. mniejsze o 25 %, wsparcie rynku uległo zmniejszeniu o prawie 22 % (do 3 491 mln EUR), i że środki na działania fitosanitarne i weterynarię wykazują spadek o 7,8 %; wyraża zaniepokojenie optymistycznymi założeniami Komisji (w związku z większymi wahaniami rynku i podatnością działalności rolniczej na zagrożenia sanitarne) co do tendencji na rynkach rolnych w 2011 r., które spowodowały redukcję rzędu 900 mln EUR na związane z rynkiem wydatki; wzywa Komisję i Radę do uważnego monitorowania rozwoju sytuacji na rynkach rolnych i do przygotowania się do szybkiego i skutecznego reagowania z pomocą niezbędnych działań osłonowych w celu przeciwdziałania niekorzystnym tendencjom rynkowym i wahaniom cen rynkowych; wyraża także zaniepokojenie planowaną redukcją środków na działania weterynaryjne i fitosanitarne w związku z koniecznością zachowania czujności, jeśli chodzi o zwalczanie chorób zwierząt;

39.

przyjmuje z zadowoleniem zwiększenie środków na pomoc bezpośrednią niezwiązaną z wielkością produkcji (9,7 %), program dystrybucji owoców i warzyw w szkole (o 50 % do 90 mln EUR) oraz program dystrybucji mleka w szkole (5,3 %), a także środków przewidzianych na program „pomoc dla osób potrzebujących”; odnotowuje z zadowoleniem utrzymujący się od 2007 r. stały spadek refundacji wywozowych (do 166 mln EUR w PB 2011);

40.

przyjmuje z zadowoleniem decyzję Komisji o przeniesieniu niewykorzystanych funduszy z szeregu państw członkowskich do innych państw członkowskich skutecznie realizujących ten program;

41.

zauważa, że działania na rzecz klimatu określone w strategii Europa 2020 stanowią priorytet i odnotowuje zmianę nagłówka tytułu 07 na „Środowisko i działania na rzecz klimatu”; dostrzega zwiększenie środków zaproponowanych na realizację polityki i prawodawstwa unijnego w zakresie działań na rzecz klimatu oraz nowe działanie przygotowawcze dotyczące upowszechnienia działań na rzecz klimatu i dostosowawczych;

42.

przyjmuje z zadowoleniem zwiększenie środków na zobowiązania na program LIFE+ do 333,5 mln EUR (o 8,7 %) oraz znaczne zwiększenie środków na płatności (24,3 %, do 268,2 mln EUR) zgodnie z poprawionymi wskaźnikami wykonania, zwłaszcza w świetle działań następczych w ramach planowanej strategii na rzecz różnorodności biologicznej w 2010 r.; podkreśla, że olbrzymie wyzwania środowiskowe, przed którymi stoi UE, obejmujące zanieczyszczenie wód, wymagają podjęcia dodatkowego wysiłku finansowego w ramach tego programu;

43.

przypomina, że specjalny instrument wsparcia rynku w sektorze produktów mlecznych przyjęty w ramach budżetu 2010 celem złagodzenia następstw kryzysu w sektorze mleczarskim miał być działaniem jednorazowym; zwraca się do Komisji o zbadanie, jak wykorzystywane jest 300 mln EUR nadzwyczajnych funduszy dla sektora produktów mlecznych przez państwa członkowskie, i o przekazanie oceny tego instrumentu, wraz z propozycjami dotyczącymi stałej strategii i konkretnymi propozycjami dotyczącymi zaradzenia wahaniom cen w tym sektorze;

44.

wyraża obawę, że polityczne znaczenie wspólnej polityki rybołówstwa (CFP) nie znajduje odpowiedniego odzwierciedlenia w projekcie budżetu na 2011 r.; zwraca uwagę, że środki zaproponowane na rozwój zintegrowanej polityki morskiej są niewystarczające na pokrycie najważniejszych aspektów zainicjowania tej nowej polityki; podkreśla, że nowa polityka morska Unii Europejskiej mogłaby prowadzić do zaniedbania aktualnych obszarów priorytetowych WPRyb pod względem przeznaczanych na nie środków budżetowych; podkreśla, że taka polityka będzie wymagać odpowiedniego finansowania w ramach więcej niż jednej pozycji budżetowej;

Dział 3a

45.

zauważa, że ogólne zwiększenie funduszy należących do tego działu (+12,8 %) zdaje się odzwierciedlać następstwa na ambicje związane z tym obszarem wyrażone w Traktacie z Lizbony i programie sztokholmskim;

46.

podkreśla konieczność zwiększenia środków na poprawę warunków w więzieniach; przypomina, jak stwierdzono w programie sztokholmskim, konieczność prowadzenia działań integracyjnych i programów przesiedlenia socjalnego oraz wspierania inicjatyw zwalczających narkotyki (obejmujących zapobieganie, resocjalizację i zmniejszanie szkód);

47.

odnotowuje w związku z tym komunikat Komisji w sprawie planu działania na rzecz realizacji programu sztokholmskiego i przyjmuje z zadowoleniem, w świetle imigracji i wsparcia integracji imigrantów, proponowane zwiększenie środków na zobowiązania dla Fundusz Granic Zewnętrznych (254 mln EUR, +22 %), Europejskiego Funduszu Powrotów Imigrantów (114 mln EUR, +29 %) oraz Europejskiego Funduszu na Rzecz Uchodźców (94 mln EUR, +1,3 %);

48.

potwierdza, że proponowane zmniejszenie środków dla FRONTEX-u w 2011 r., mimo rosnącego obciążenia pracą, wynika ze zaktualizowanej oceny niewykorzystanych przez tę agencję środków oraz rocznych nadwyżek;

49.

z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie rozporządzenia w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Wsparcia w zakresie Polityki Azylowej oraz wzywa Komisję do dopilnowania, aby Urząd ten rozpoczął działalność na długo przed 2011 r. oraz aby przyznano mu wystarczające środki finansowe na rozpoczęcie mandatu;

50.

ubolewa nad faktem, że do momentu przedłożenia (zaplanowanego na 2013 r.) wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie EUROPOL-u, agencji UE finansowanej z budżetu UE od 2010 r., kwota środków na rok 2011 (82,9 mln EUR) pozostaje prawie bez zmian, porównując z 2010 r. (79,7 mln EUR), pomimo programu sztokholmskiego domagającego się wzmocnienia EUROPOL-u;

51.

zauważa, że pomimo niepewnego harmonogramu utworzenia i uruchomienia systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) zaproponowano tylko nieznaczne zmniejszenie środków na zobowiązania z 35 mln EUR do 30 mln EUR oraz zwiększenie środków na płatności z 19,5 mln EUR do 21 mln EUR; przypomina, że Komisja przeznaczyła według swych obliczeń 27,91 mln EUR do uruchomienia SIS II w czwartym kwartale 2011 r.; podkreśla, że prace nad SIS II już dawno przekroczyły harmonogram i prawdopodobnie nie zakończą się przed końcem 2011 r.; uważa, że z uwagi na to, iż perspektywa przejścia na SIS II staje się coraz mniej prawdopodobna i przygotowywana jest obecnie opcja zastępcza, niezbędne jest umieszczenie części tych funduszy w rezerwie w oczekiwaniu na dalsze analizy;

52.

podkreśla, że finansowanie planowanej agencji do spraw zarządzania operacyjnego wielkoskalowymi systemami informatycznymi w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości nie może prowadzić do tworzenia dodatkowych systemów informatycznych dopóki SIS II lub inne alternatywne rozwiązanie oraz VIS nie będą gotowe; zwraca się o dokładne sprecyzowanie kosztów tej agencji i jej projektów;

Dział 3b

53.

przypomina, że dział 3b obejmuje kwestie o kluczowym znaczeniu dla obywateli Europy, takie jak młodzież, programy edukacyjne i kulturalne, zdrowie publiczne, ochrona konsumentów, instrument ochrony ludności i polityka komunikacyjna; obserwuje dlatego z dużym niepokojem, że ogół środków ulega zmniejszeniu w drugim roku z rzędu, ze środkami na zobowiązania zmniejszonymi o 0,03 % (do 667,8 mln EUR) i środkami na płatności zmniejszonymi o 3,1 % (do 638,9 mln EUR), porównując z budżetem na rok 2010, przy marginesie 15,2 mln EUR;

54.

dostrzega, że zaproponowane zwiększenie środków na niektóre programy (Media 2007, Kultura 2007, Zdrowie publiczne itd.) możliwe było z powodu braku środków na zobowiązania dla szeregu projektów pilotażowych i działań przygotowawczych; ubolewa dlatego nad faktem, że niewielki margines pozwoli tylko na ograniczone pole manewru przy podejmowaniu decyzji o zwiększeniu finansowania priorytetów, z których bezpośrednio korzystać będą obywatele, oraz przy przyjmowaniu wniosków dotyczących projektów i działań;

55.

przypomina, że należy niezwłocznie rozpocząć skoordynowane i wielodyscyplinarne inwestowanie w młodzież jako zagadnienie o charakterze przekrojowym i że w związku z tym należy zaproponować zwiększenie finansowania instrumentu polityki wobec młodzieży; ubolewa, że Komisja wykazała brak ambicji, nie zajmując się w odpowiedni sposób tym priorytetem, i potwierdza, że zamierza zmienić projekt budżetu w celu zapewnienia odpowiedniego finansowania tego priorytetu;

56.

przypomina, że promowanie i wspieranie współpracy w dziedzinie młodzieży i sportu stanowi priorytet w budżecie na 2011 r., i podkreśla, że wsparcie finansowe na specjalne imprezy doroczne jest ważnym narzędziem służącym temu celowi; ubolewa nad faktem, że w projekcie budżetu na rok 2011 nie ujęto żadnych środków na zobowiązania („p.m.” w środkach na zobowiązania i tylko 2,9 mln EUR w środkach na płatności), w przeciwieństwie do odpowiednio 9,8 mln EUR i 10,25 mln EUR w budżecie na 2010 r.;

57.

przyjmuje z zadowoleniem zainicjowanie w 2011 r. Europejskiego Roku Wolontariatu bazującego na działaniu przygotowawczym wprowadzonym w budżecie na 2010 r. i przypomina decyzję Parlamentu i Rady o zwiększeniu ogólnych środków przewidzianych na stosowny akt prawny do 8 mln EUR;

58.

jest zaniepokojony niskim poziomem środków – które uległy zmniejszeniu w niektórych przypadkach w stosunku do 2010 r. – przeznaczonych na programy promujące europejskie obywatelstwo, komunikację i informacje dla mediów; uważa, że programy te stanowią kluczowy element kształtowania europejskiej tożsamości i informowania obywateli UE o europejskim projekcie;

59.

ubolewa nad zredukowanym poziomem zobowiązań na program DAPHNE i wskazuje na ewentualne negatywne konsekwencje tego kroku dla zwalczania przemocy; wzywa do dalszego finansowania aktualnych i nowych skutecznych środków zwalczania wszelkich przejawów przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet;

Dział 4

60.

raz jeszcze przypomina o bardzo wąskich marginesach w dziale 4, które nie pozwalają UE odpowiednio reagować na powtarzające się i powstające kryzysy i sytuacje nadzwyczajne; podkreśla, że rosnąca i nie do podtrzymania rozdźwięk między tym niedofinansowanym działem i nowymi zobowiązaniami politycznymi Rady na arenie światowej może zostać rozwiązany tylko dzięki zmianie pułapu obowiązującego w ramach WRF (7);

61.

przyjmuje z zadowoleniem proponowane zwiększenie środków dla EPŚ na Południu i EPŚ na Wschodzie, a szczególnie dla wymiaru partnerstwa wschodniego tej drugiej strategii; przyjmuje do wiadomości proponowane opróżnienie linii budżetowej przeznaczonej na strategię UE dla Morza Bałtyckiego, ale ubolewa, że równoważna kwota nie jest przeznaczona na tę strategię w ramach EPŚ na Wschodzie;

62.

wzywa Komisję, aby w celu realizacji celów i zagwarantowania skutecznego wdrożenia Partnerstwa Wschodniego zapewniła dodatkową pomoc finansową na nowe wieloletnie programy orientacyjne ENPI w okresie 2011-2013 obejmujące kraje Partnerstwa Wschodniego;

63.

jest niezmiernie zaniepokojony proponowanym zmniejszeniem o ponad 32 % środków na zobowiązania na pomoc finansową dla Palestyny, procesu pokojowego i Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom (UNRWA), mając na uwadze powracającą potrzebę dodatkowych funduszy; uważa, że oświadczenie Komisji dotyczące „wyjątkowo wysokich alokacji w poprzednich latach, których nie można utrzymać, nie zagrażając finansowaniu na rzecz innych krajów w regionie” utwierdza pilną potrzebę znaczącej rewizji możliwości finansowania z działu 4 i nie powinno powodować zmniejszenia pomocy finansowej, która ma żywotne znaczenie dla narodu palestyńskiego, Autonomii Palestyńskiej i UNRWA; ponawia swe poparcie dla Autonomii Palestyńskiej, jeśli chodzi o zwiększanie jej zdolności instytucjonalnych; przypomina, że nawet jeśli UE powinna być gotowa rozszerzyć swój pakiet pomocowy dla Palestyńczyków, takie zobowiązanie nie byłoby elastyczne, oraz chociaż pomoc humanitarna musi pozostać bezwarunkowa, upiera się, że UE musi odegrać polityczną rolę, która przyniesie wymierne rezultaty na drodze do utworzenia państwa palestyńskiego, spójne ze znaczną pomocą finansową i wpływem gospodarczym w regionie;

64.

wskazuje w związku z tym, że nawet wykorzystanie całego marginesu działu 4 wyłącznie na pomoc finansową dla Palestyny nie wystarczyłoby, aby osiągnąć poziom środków na zobowiązania z 2010 r. (295 mln EUR w 2010 r. w porównaniu z hipotetyczną kwotą 270 mln EUR w 2011 r.);

65.

odnotowuje znaczny wzrost środków (13,2 %) przeznaczonych na proces rozszerzenia, którego dalszy postęp jest spodziewany w 2011 r. (trwające i potencjalne negocjacje z Chorwacją, Islandią, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Turcją i Bałkanami Zachodnimi);

66.

uważa, że proponowane zwiększenie środków dla instrumentu współpracy na rzecz rozwoju (DCI) jest odpowiednie, ale ubolewa z powodu mylącej prezentacji Komisji, która twierdzi, że wzrost o 65 mln EUR na środowisko i zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi jest konsekwencją porozumienia kopenhaskiego, podczas gdy wzrost ten opiera się na programowaniu finansowym, nie zaś na budżecie na 2010 r. (PB na 2011 r. przewiduje de facto zmniejszenie o 1,2 mln EUR w tej linii w porównaniu do budżetu na 2010 r., co budzi obawy); nalega, by pakiet „szybkiego uruchamiania finansowego” w zakresie klimatu był pakietem dodatkowym i nie był uruchamiany kosztem istniejących programów współpracy na rzecz rozwoju; wyraża obawy związane ze spójnością i widocznością szybkiego uruchomienia unijnego wkładu i wzywa państwa członkowskie do szybkiego udostępnienia Komisji informacji na ten temat, aby zagwarantować pełną przejrzystość i komplementarność wkładu UE;

67.

podkreśla potrzebę zwiększenia budżetu Wspólnoty w zakresie środków finansowania związanych ze zjawiskami dotyczącymi migracji, tak aby poprawić zarządzanie migracją legalną, zmniejszyć migrację nielegalną i zoptymalizować wpływ migracji na rozwój;

68.

przypomina o swoim poparciu dla zasady pomocy finansowej dla krajów AKP będących głównymi dostawcami bananów, ale podtrzymuje stanowczy sprzeciw wobec finansowania środków towarzyszących w sektorze bananów poprzez wykorzystanie marginesu; przypomina, że ograniczony margines działu nie umożliwia finansowania takich środków, które nie były przewidziane w momencie przyjmowania wieloletnich ram finansowych w 2006 r.; wyraża też zdecydowany sprzeciw wobec wszelkich przesunięć z istniejących instrumentów w ramach działu 4, ponieważ zagrażałoby to istniejącym priorytetom; sprzeciwia się zatem propozycji w projekcie budżetu zmierzającej do przesunięcia w tym celu 13 mln EUR z Instrumentu współpracy na rzecz rozwoju i 5 mln EUR z Instrumentu finansowego ochrony ludności;

69.

przyjmuje z zadowoleniem wniosek dotyczący zmiany rozporządzenia ustanawiającego instrument dla państw uprzemysłowionych (ICI+), lecz zdecydowanie sprzeciwia się jego finansowaniu ze środków wpisanych do budżetu na cele związane z Instrumentem współpracy na rzecz rozwoju; podkreśla, że środki finansowe przeznaczone na współpracę na rzecz rozwoju muszą być ukierunkowane na łagodzenie ubóstwa; wyraża głębokie niezadowolenie, że z ogółu 70,6 mln EUR środków przeznaczonych na ten nowy instrument w projekcie budżetu, 45 mln EUR pochodzi z Instrumentu współpracy na rzecz rozwoju;

70.

ponawia swój zamiar zapewnienia Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych niezbędnych środków administracyjnych na wypełnianie jej zadań; podkreśla jednak, że przeznaczenie nowych środków na włączenie personelu pochodzącego ze służb dyplomatycznych państw członkowskich i koszty koniecznej infrastruktury powinny łączyć się z odpowiednim wzrostem budżetu UE przeznaczonego na działania zewnętrzne;

71.

przyjmuje z zadowoleniem zwiększenie środków na WPZiB do wysokości 327,4 mln EUR (środki na zobowiązania), jak przewidziano w programowaniu finansowym i zgodnie z coraz ambitniejszą rolą, którą UE chce odgrywać w strefach objętych procesem stabilizacji lub dotkniętych konfliktem i kryzysem; odnotowuje opróżnienie linii budżetowej przeznaczonej na specjalnych przedstawicieli UE, przewidziane w związku z utworzeniem ESDZ, i przypomina, że szczegółowe przepisy PMI dotyczące WPZiB trzeba będzie gruntownie przemyśleć podczas negocjacji nad przeglądem PMI i przyjmowania wniosku dotyczącego ESDZ;

72.

odnotowuje proponowany wzrost środków na pomoc makroekonomiczną (linia budżetowa 01 03 02) w projekcie budżetu na 2011 r. w porównaniu z budżetem na 2010 r.; przypomina, że uruchomienie tego instrumentu dla poszczególnych krajów trzecich podlega zwykłej procedurze prawodawczej i zwraca się do Komisji o dalsze wyjaśnienia dotyczące tego proponowanego zwiększenia środków;

73.

przyjmuje z zadowoleniem rozpoczęcie działań przygotowawczych dotyczących Europejskiego Ochotniczego Korpusu Pomocy Humanitarnej, wynikające z wejścia w życie TFUE (art. 214) i wpisujące się w Europejski Rok Wolontariatu w 2011 r.;

Dział 5

74.

zauważa, że całkowite wydatki administracyjne dla wszystkich instytucji szacuje się na 8 266,6 mln EUR, co oznacza wzrost o 4,5 % przy marginesie 149 mln EUR;

75.

podkreśla, że preliminarze poszczególnych instytucji wraz z budżetami korygującymi przedstawionymi w 2010 r. powinny uwzględniać wszystkie dodatkowe potrzeby związane z wejściem w życie Traktatu z Lizbony, zwłaszcza jeżeli chodzi o Parlament, Radę, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Regionów; przypomina w tym kontekście wspólne oświadczenie z listopada 2009 r. w sprawie działu 5, w którym wezwano instytucje, aby dołożyły wszelkich starań w celu sfinansowania potrzeb administracyjnych związanych z wynagrodzeniem ich personelu ze środków zapisanych w ich odnośnych sekcjach budżetu na rok 2010;

76.

odnotowuje wzrost o 2,9 % udziału Komisji w budżecie administracyjnym; zauważa jednak, że na tym etapie nie uwzględniono wszystkich kosztów związanych z funkcjonowaniem i utworzeniem ESDZ; jest zdania, że jakiekolwiek dodatkowe wnioski w tym względzie nie powinny mieć negatywnego wpływu na bieżącą działalność instytucji; podkreśla więc zdecydowanie potrzebę ustanowienia skutecznej struktury z jasnym określeniem odpowiedzialności, tak aby uniknąć dublowania się zadań i obciążania budżetu niepotrzebnymi (administracyjnymi) kosztami, co mogłoby w dalszej mierze pogorszyć sytuację finansową w tym dziale;

77.

zgadza się z podejściem Komisji, że w ramach środków ostrożności należy zapisać proponowaną w 2009 r. waloryzację wynagrodzeń w wysokości 3,7 %, którą być może trzeba będzie wypłacić w całości, jeżeli Trybunał Sprawiedliwości orzeknie na korzyść Komisji; zauważa, że nawet jeżeli przyjmie się ten wysoki poziom jako podstawę na przyszłość, planowane dostosowanie wynagrodzeń pod koniec 2010 r. jest nadal szacowane na 2,2 % w kontekście kryzysu gospodarczego i społecznego, a następnie spada do 1,3 % pod koniec 2011 r.; zwraca się do Komisji o uzasadnienie swoich obliczeń;

78.

uznaje starania Komisji, aby nie wnosić o dodatkowe stanowiska, ale sceptycznie traktuje jej zobowiązanie do zrealizowania wszystkich swoich potrzeb, w tym dotyczących nowych priorytetów i wejścia w życie TFUE, poprzez same wewnętrzne przesunięcia kadrowe;

79.

jest głęboko zaniepokojony, że zasadniczo tendencja Komisji do outsourcingu, w połączeniu z przekształceniem stanowisk na środki dla pracowników kontraktowych, doprowadziła do sytuacji, w której coraz większa liczba osób zatrudnianych przez UE nie jest ani widoczna w planach zatrudnienia poszczególnych instytucji, przyjętych przez władzę budżetową, ani nie jest opłacana ze środków ujętych w dziale 5; jest zatem zdania, że zmiany liczebności personelu Komisji należy rozpatrywać nie tylko w świetle stanowisk przewidzianych w planie zatrudnienia, lecz także innego personelu, w tym pracowników agencji wykonawczych i zdecentralizowanych, jeżeli ich zadania zostały przeniesione z Komisji; uważa, że chociaż przekształcanie stanowisk przewidzianych w planie zatrudnienia w zewnętrzny personel powoduje oszczędności z tytułu wynagrodzeń, może ono wywrzeć wpływ na jakość i niezależność europejskiej służby cywilnej;

80.

zauważa zmniejszenie o 13 % budżetu EPSO, związane z niższym poziomem wydatków na konkursy, co wynika z nowego systemu zaproponowanego w programie rozwoju EPSO, ale uważa, że spadek ten nie powinien odbić się na jakości, przejrzystości, uczciwości, bezstronności i wielojęzycznym charakterze wszystkich procedur rekrutacji UE; przypomina EPSO, że na mocy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 kandydaci mają niezbywalne prawo do dostępu do swoich danych personalnych, w tym pytań i odpowiedzi, oraz wzywa EPSO do zagwarantowania przestrzegania tego prawa; oczekuje od Komisji solidnych gwarancji w tym względzie;

81.

przyjmuje z zadowoleniem fakt, że Komisja zrealizowała ogólne cele w zakresie rekrutacji obywateli nowych państw członkowskich oraz zobowiązanie do ścisłego i regularnego monitorowania rekrutacji z UE-12, tak aby zapewnić zgodność z celami rekrutacji oraz zrównoważoną reprezentację obywateli UE-2 i UE-10 w każdej grupie funkcyjnej;

82.

odnotowuje zwiększone wydatki na emerytury i szkoły europejskie w świetle zmiany pokoleniowej w instytucjach UE spowodowanej przez falę odejść na emeryturę urzędników urodzonych w latach 50. ubiegłego wieku oraz przez rekrutację nowych pracowników; oczekuje, że Komisja dostarczy bardziej dogłębną analizę długofalowych skutków budżetowych tego procesu;

83.

zwraca się do Komisji o sprecyzowanie w uwagach do odpowiednich linii budżetowych kwot zapisanych w budżecie na projekty budowlane, które mają znaczne następstwa budżetowe i podlegają wymogowi konsultacji z władzą budżetową na mocy art. 179 ust. 3 rozporządzenia finansowego;

Projekty pilotażowe i działania przygotowawcze

84.

przypomina, że zgodnie z pkt 46 lit. a) PMI Komisja powinna dostarczyć szacunki wieloletnie oraz marginesy założone w ramach zatwierdzonych pułapów;

85.

podkreśla znaczenie projektów pilotażowych i działań przygotowawczych jako kluczowych narzędzi formułowania priorytetów politycznych i torowania drogi nowym inicjatywom, które mogą przekształcić się w działania i programy UE poprawiające jakość życia obywateli UE; podkreśla zatem – już na obecnym etapie procedury – determinację do wykorzystania wszelkich dostępnych środków w celu zapewnienia przyjęcia swoich wniosków dotyczących projektów pilotażowych i działań przygotowawczych w ramach budżetu na 2011 r.;

86.

przypomina, że projekty pilotażowe i działania przygotowawcze zostały przyjęte w budżecie na 2010 r. na łączną kwotę 103,25 mln EUR w środkach na zobowiązania w ramach wszystkich działów; podkreśla, że jeżeli organ budżetowy przyjmie na 2011 r. projekty pilotażowe i działania przygotowawcze na podobnym poziomie i z podobnym rozkładem na działy, wykorzystane będzie już 56 % marginesu w dziale 1a (oraz 33 % marginesu w dziale 1b, 59 % w dziale 3b i 37 % w dziale 4), chociaż całkowita kwota przeznaczona na ten cel w budżecie na 2010 r. nie osiągnęła nawet maksymalnej kwoty dopuszczalnej na mocy PMI (103,25 mln EUR wobec kwoty 140 mln EUR);

87.

ma zamiar przekazać Komisji, jak przewidziano w załączniku II część D PMI, pierwszy tymczasowy wykaz projektów pilotażowych i działań przygotowawczych planowanych w budżecie na 2011 r., tak aby Komisja wniosła wkład w określenie przez Parlament globalnego i zrównoważonego ostatecznego pakietu w tym zakresie; oczekuje, że Komisja dostarczy dobrze uzasadnioną analizę orientacyjnych propozycji Parlamentu; podkreśla, że ten pierwszy tymczasowy wykaz nie wyklucza formalnego wniesienia i przyjęcia poprawek dotyczących projektów pilotażowych i działań przygotowawczych podczas czytania budżetu w Parlamencie;

Agencje

88.

przyjmuje z zadowoleniem ogólną stabilizację wydatków budżetowych UE na agencje zdecentralizowane na poziomie 679,2 mln EUR; jest świadomy faktu, że utworzenie nowych agencji wymaga odpowiednich funduszy jak zaproponowano dla pięciu nowych (8) i trzech uruchamianych agencji (9); podkreśla, że jeśli zadania jakiejkolwiek z agencji zdecentralizowanych (w tym organy nadzoru finansowego) są zwiększane w stosunku do pierwotnego planu, przeznaczone na nie środki także powinny odpowiednio ulec zmianie; sprzeciwia się, odnośnie do dochodów przeznaczonych na określony cel w przypadku agencji uzależnionych od uiszczanych opłat, podejściu Komisji polegającemu na sztucznym zawyżaniu marginesów;

89.

odnotowuje, że spośród 258 nowych stanowisk przewidzianych w planie zatrudnienia dla agencji, 231 zostanie przydzielonych nowym lub uruchamianym agencjom;

90.

wyraża zdziwienie, dlaczego w ogóle nie przewiduje się, że dochody przeznaczone na określony cel będą pochodzić z nadwyżek niektórych agencji, i zachęca Komisję do uaktualnienia zaproponowanego wkładu z budżetu UE w świetle otrzymanych dodatkowych informacji, szczególnie gdy zostaną przyjęte sprawozdania końcowe agencji; jednocześnie jest zaniepokojony z powodu stałej nadwyżki niektórych agencji na koniec roku, która uwidacznia nieumiejętne zarządzanie budżetem i środkami pieniężnymi oraz narusza przepisy ramowego rozporządzenia finansowego;

91.

jest przekonany, że plan finansowy na lata 2011-2013 dla Agencji Chemikaliów jest zbyt optymistyczny i uważa za wyjątkowo nierealistyczne oczekiwanie, że agencja będzie się sama finansowała w 2011 r.; podkreśla, że planowany dochód z opłat w 2011 r. opiera się na ocenach przeprowadzonych w 2006 r.; domaga się zapewnienia środków ostrożnościowych, które zostaną w razie potrzeby zastosowane;

*

* *

92.

przypomina, w odniesieniu do proceduralnych aspektów komitetu pojednawczego, że zaangażowane instytucje osiągną porozumienie prawdopodobnie w trakcie rozmów trójstronnych przewidzianych na lipiec br.; nalega, aby następny kraj przewodniczący Radzie Ecofin, która przyjmie budżet, wziął udział w tych rozmowach trójstronnych; uważa, że przedmiotem szczególnego zainteresowania w trakcie rozmów trójstronnych, które mają się odbyć 30 czerwca 2010 r., powinny być:

konsekwencje budżetowe europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej,

konsekwencje budżetowe strategii UE 2020,

programy dotyczące młodzieży,

stabilność finansowa i wykonalność działu 1a, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych przez Traktat z Lizbony,

dział 4, w tym utworzenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych,

ograniczone marginesy w PB 2011 i konieczność zmiany aktualnie obowiązujących WRF;

93.

zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Radzie.


(1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

(2)  Zob. teksty przyjęte z dnia 17 grudnia 2009 r., P7_TA(2009)0115.

(3)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0086.

(4)  Z wyłączeniem projektów energetycznych europejskiego planu naprawy gospodarczej.

(5)  Jak stwierdzono w sprawozdaniu Komisji na temat funkcjonowania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (COM(2010)0185).

(6)  COM(2010)0160, 16.4.2010 r.

(7)  Jak stwierdzono w sprawozdaniu Komisji na temat funkcjonowania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (COM(2010)0185).

(8)  Agencja odpowiedzialna za zarządzanie operacyjne dużymi systemami informatycznymi w dziedzinie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i wymiaru sprawiedliwości; Europejski Urząd Wsparcia ds. Polityki Azylowej; Europejski Organ Nadzoru Bankowego; Europejski Organ Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych; Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

(9)  Europejska Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki; Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej; Instytut ds. Równości Płci.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/17


Wtorek, 15 czerwca 2010 r.
Rynki instrumentów pochodnych: przyszłe działania w ramach polityki

P7_TA(2010)0206

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie rynków instrumentów pochodnych: przyszłe działania polityczne (2010/2008(INI))

2011/C 236 E/03

Parlament Europejski,

uwzględniając komunikaty Komisji zatytułowane „Działania na rzecz sprawnych, bezpiecznych oraz należycie działających rynków instrumentów pochodnych: przyszłe działania w ramach polityki” (COM(2009)0563 i COM(2009)0332),

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europejski nadzór finansowy” (COM(2009)0252),

uwzględniając wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie wspólnotowego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanawiającego Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego (COM(2009)0499),

uwzględniając wnioski Komisji w sprawie zmiany dyrektyw dotyczących wymogów kapitałowych (2006/48/WE i 2006/49/WE),

uwzględniając komunikat i zalecenie Komisji w sprawie polityki wynagrodzeń w sektorze usług finansowych (COM(2009)0211),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 września 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie funduszy hedgingowych i niepublicznego rynku kapitałowego (1),

uwzględniając postanowienia szczytu G20 w Pittsburghu, który odbył się w dniach 24-25 września 2009 r., na którym oświadczono, że „wszystkie standardowe pozagiełdowe kontrakty dotyczące instrumentów pochodnych powinny być przedmiotem obrotu na giełdach lub elektronicznych platformach obrotu”, oraz obecne zmiany w prawodawstwie krajowym dotyczącym instrumentów pochodnych w Europie, USA i Azji,

uwzględniając pracę forum organów regulacyjnych ds. pozagiełdowych instrumentów pochodnych na rzecz stworzenia spójnych w wymiarze globalnym standardów przekazywania informacji do rejestrów obrotu,

uwzględniając zalecenie CESR-ERGEG dla Komisji Europejskiej w odniesieniu do trzeciego pakietu w sprawie wewnętrznego rynku energii (ref.: CESR/08-739, E08-FIS-07-04),

uwzględniając art. 48 Regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Rozwoju (A7-0187/2010),

A.

mając na uwadze, że choć instrumenty pochodne mogą odgrywać niezmiernie pożyteczną rolę umożliwiając transfer ryzyka finansowego w gospodarce, różnią się znacznie między sobą w zależności od rodzaju produktu i klasy aktywów stanowiących jego podstawę pod względem ryzyka, sposobów funkcjonowania i uczestników rynku; mając również na uwadze, że brak przejrzystości i regulacji rynku instrumentów pochodnych przyczynił się do zaostrzenia kryzysów finansowych,

B.

mając na uwadze, że również w przyszłości przedsiębiorstwa będą musiały mieć możliwość sterowania ryzykiem związanym z dokonywanymi przez nie transakcjami w sposób ukierunkowany, na własną odpowiedzialność i po rozsądnych cenach, a także mając na uwadze, że zważywszy na specyfikę małych i średnich przedsiębiorstw, przedsiębiorstwa powinny ponosić odpowiedzialność za ryzyko w przypadku dwustronnych instrumentów pochodnych,

C.

mając na uwadze, że w ostatnim dziesięcioleciu wolumen obrotu instrumentami pochodnymi na świecie wielokrotnie się zwiększył, w wyniku czego nastąpił znaczny postęp w zakresie rozdzielenia działalności gospodarczej i produktów rynku finansowego,

D.

mając na uwadze, że należy stworzyć podstawę międzynarodowej współpracy celem kontrolowania instrumentów pochodnych w obrocie międzynarodowym, aby co najmniej osiągnąć międzynarodowe standardy i poczynić ustalenia dotyczące wymiany informacji między partnerami centralnymi,

E.

mając na uwadze, że według danych na koniec czerwca 2009 r. wartość nominalna wszystkich rodzajów kontraktów dotyczących pozagiełdowych instrumentów pochodnych opiewała na 605 bilionów USD, wartość rynkowa brutto, która zapewnia miarę ryzyka rynkowego - na 25 bilionów USD, a wartość ekspozycji kredytowych brutto z uwzględnieniem dwustronnych umów kompensacji - 3,7 bilionów USD, oraz mając na uwadze, że w kontekście zbytniego zwiększenia dźwigni finansowej, niedokapitalizowanego systemu bankowego i strat wynikających ze strukturyzowanych aktywów finansowych, pozagiełdowe instrumenty pochodne przyczyniły się do zależności między głównymi uczestnikami rynku, nawet jeśli są oni instytucjami podlegającymi uregulowaniom,

F.

mając na uwadze, że w minionych latach wielki wzrost wartości transakcji doprowadził do zwiększenia podejmowanego ryzyka bez faktycznej inwestycji w instrument bazowy, a tym samym znacznych efektów dźwigni finansowej,

G.

mając na uwadze, że niektóre pozagiełdowe instrumenty pochodne stały się coraz bardziej skomplikowane oraz że ryzyko kontrahenta nie zawsze było właściwie oceniane i wyceniane, a także mając na uwadze poważne słabości, jeżeli chodzi o organizację rynków instrumentów pochodnych, a także brak przejrzystości, co wskazuje na potrzebę dalszej standaryzacji uwarunkowań prawnych i celów ekonomicznych instrumentów,

H.

mając na uwadze, że uregulowania dotyczące partnerów centralnych (CCP) powinny zapewnić niedyskryminujący dostęp systemów obrotu, aby zagwarantować uczciwe i skuteczne funkcjonowanie rynków,

I.

mając na uwadze, że w transakcjach pozagiełdowych instrumentów pochodnych tożsamość zaangażowanych podmiotów/stron i wielkość podejmowanego przez nie ryzyka nie są jasne,

J.

mając na uwadze, że wiele rynków pozagiełdowych instrumentów pochodnych, a zwłaszcza rynek swapów ryzyka kredytowego, podlega bardzo wysokim poziomom koncentracji i na rynku dominują nieliczne duże przedsiębiorstwa,

K.

mając na uwadze, że niedawne wydarzenia dotyczące państwowych swapów ryzyka kredytowego wykorzystywanych przez finansowych spekulantów doprowadziły do bezpodstawnie wysokich poziomów niektórych spreadów krajowych; mając na uwadze, że wspomniane wydarzenia i praktyki podkreśliły potrzebę zwiększenia przejrzystości rynku i wzmocnienia europejskich uregulowań dotyczących obrotu swapami ryzyka kredytowego, w szczególności tymi związanymi z długami państwowymi,

L.

mając na uwadze, że aby rejestry obrotu odgrywały centralną rolę w zapewnianiu przejrzystości nadzorcom na rynkach instrumentów pochodnych, organy nadzoru powinny mieć nieograniczony dostęp do właściwych danych rejestru, a rejestry powinny skonsolidować pozycję i obracać danymi na skalę globalną, uporządkowanymi według kategorii aktywów,

M.

mając na uwadze, że Parlament z zadowoleniem przyjmuje zmianę paradygmatu Komisji Europejskiej w kierunku bardziej rygorystycznej regulacji rynków pozagiełdowych instrumentów pochodnych, porzucając przeważającą opinię, zgodnie z którą instrumenty pochodne nie wymagają dalszych uregulowań, przede wszystkim dlatego, że głównie korzystają z nich eksperci i specjaliści; wzywa zatem, aby przyszłe przepisów gwarantowały nie tylko przejrzystość rynków instrumentów pochodnych, ale również należyte ich regulowanie,

N.

mając na uwadze, że Europa powinna stworzyć kompleksową strategię zabezpieczenia dla rynków instrumentów pochodnych, która powinna uwzględniać wyjątkową sytuację przedsiębiorców będących użytkownikami końcowymi odmienną od sytuacji najważniejszych uczestników rynku i instytucji finansowych,

O.

mając na uwadze, że większość instrumentów pochodnych stosowanych przez niefinansowych użytkowników końcowych wiąże się, patrząc z indywidualnego punktu widzenia, z ograniczonym ryzykiem systemowym oraz że większość z nich służy tylko do zabezpieczania rzeczywistych transakcji, a także mając na uwadze, że instytucje niefinansowe to firmy, które nie są objęte zakresem stosowania MiFID (firmy spoza MiFID), jak np. przewoźnicy lotniczy, producenci samochodów i podmioty prowadzące handel towarami, które to firmy ani nie spowodowały ryzyka systemowego dla rynku finansowego, ani nie zostały w znacznym stopniu bezpośrednio dotknięte tym kryzysem,

P.

mając na uwadze, że prężne rynki instrumentów pochodnych wymagają kompleksowej polityki w dziedzinie zabezpieczeń, obejmującej ustalenia odnoszące się zarówno do rozliczeń centralnych, jak i dwustronnych,

Q.

mając na uwadze, że małym i średnim przedsiębiorstwom niefinansowym, które korzystają z instrumentów pochodnych wyłącznie w celu zabezpieczania się przed ryzykiem przy prowadzeniu głównej działalności, należy zezwolić na odstępstwa od rozliczania się i zabezpieczania odnośnie do wymogów kapitałowych, pod warunkiem że zakres korzystania z niektórych instrumentów pochodnych nie stwarza ryzyka systemowego (podlega to wymogowi regularnego sprawdzania przez Komisję tego odstępstwa) oraz że wielkość i charakter transakcji są proporcjonalne do rzeczywistego ryzyka, na jakie narażeni są końcowi użytkownicy, i odpowiednie dla tego ryzyka, mając na uwadze, że także w obszarze kontraktów dostosowanych do konkretnych potrzeb należy zapewnić minimalne standardy, dotyczące w szczególności zabezpieczenia instrumentów pochodnych i wymogów kapitałowych,

R.

mając na uwadze, że produkty pozagiełdowych instrumentów pochodnych wymagają proporcjonalnych regulacji kiedy są wykorzystywane przez niefinansowych użytkowników końcowych, ale mając również na uwadze, że co najmniej niezbędne dane szczegółowe dotyczące transakcji muszą być przekazane do rejestrów transakcji,

S.

mając na uwadze, że swapy ryzyka kredytowego (CDS), będące finansowymi produktami ubezpieczeniowymi, znajdują się obecnie w obrocie pomimo braku odpowiednich uregulowań,

T.

mając na uwadze zalecenie CESR-ERGEG dla Komisji Europejskiej w odniesieniu do trzeciego pakietu w sprawie wewnętrznego rynku energii (ref.: CESR/08-739, E08-FIS-07-04), w którym zalecono stworzenie dopasowanych do potrzeb systemów integralności i przejrzystości rynków energii elektrycznej i gazu,

U.

mając na uwadze, że bliska, globalna współpraca z członkami G-20 i władzami amerykańskimi, przewidziana w odniesieniu do wszystkich zaplanowanych środków jest wdrażana także po to, by w dużym stopniu zapobiegać możliwościom arbitrażu w zakresie nadzoru pomiędzy krajami i wspierać wymianę informacji,

V.

mając na uwadze, że ryzyko systemowe związane z izbami rozliczeniowymi wymaga solidnych standardów regulacyjnych i nadzorczych oraz nieograniczonego rzeczywistego dostępu do informacji o transakcjach dla organów nadzoru,

W.

mając na uwadze konieczność zapewnienia, aby ceny instrumentów pochodnych lepiej odzwierciedlały ryzyko, oraz mając na uwadze, że koszty przyszłej infrastruktury rynkowej ponosili uczestnicy rynku,

X.

mając na uwadze niedawny dramatyczny wzrost rentowności suwerennych obligacji niektórych państw strefy euro do poziomu zagrażającego równowadze obnażył problematyczne bodźce ekonomiczne związane z kontraktami CDS opartymi na długu państwowym oraz jasno pokazał konieczność wzmocnienia stabilności finansowej i przejrzystości rynku na drodze całkowitego ujawniania organom nadzoru i kontroli oraz zakazania spekulacyjnych transakcji CDS dotyczących długu państwowego,

Y.

zwraca uwagę, że wszystkie transakcje dotyczące produktów instrumentów pochodnych określone w jednej z walut UE, odnoszące się do jednostek UE i w których uczestniczy instytucja finansowa UE należy rozliczać, jeśli są kwalifikowane, oraz zgłaszać do izb rozliczeniowych i rejestrów zlokalizowanych, autoryzowanych i nadzorowanych w UE, podlegających europejskim przepisom o ochronie danych; odnotowuje, że przyszłe nowe regulacje powinny ustanowić jasne kryteria oceny równoważności CCP i rejestrów zlokalizowanych w krajach trzecich dla transakcji nierozliczonych lub niezgłoszonych w UE,

1.

z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą stworzenia lepszych uregulowań dla instrumentów pochodnych, a w szczególności pozagiełdowych instrumentów pochodnych, by zmniejszyć wpływ ryzyka pozagiełdowego rynku instrumentów pochodnych na stabilność całych rynków finansowych, i popiera żądania dotyczące standaryzacji kontraktów dotyczących instrumentów pochodnych (między innymi przez bodźce regulacyjne w dyrektywie w sprawie wymogów kapitałowych (CRD) dotyczące ryzyka operacyjnego), korzystania z rejestrów transakcji i scentralizowanego przechowywania danych, korzystania z i wzmocnienia centralnych izb rozliczeniowych oraz wykorzystania zorganizowanych systemów obrotu;

2.

z zadowoleniem przyjmuje ostatnie prace forum organów regulacyjnych ds. pozagiełdowych instrumentów pochodnych w odpowiedzi na apel grupy G20 o dalsze działania w celu zwiększenia przejrzystości i solidności rynków pozagiełdowych instrumentów pochodnych;

3.

wzywa do zwiększenia przejrzystości transakcji przeprowadzanych przed obrotem, dotyczących wszystkich instrumentów, które kwalifikują się do szerokiego wykorzystania w zorganizowanych systemach obrotu, oraz do zwiększenia przejrzystości po obrocie poprzez zgłaszanie wszystkich transakcji do rejestrów z korzyścią zarówno dla organów regulacyjnych, jak i dla inwestorów;

4.

popiera żądanie, aby obowiązkowo wprowadzić oparty na partnerach centralnych system rozliczenia między instytucjami finansowymi w odniesieniu do wszystkich kwalifikujących się produktów instrumentów pochodnych, aby lepiej móc ocenić ryzyko kontrahenta, i popiera cel, jakim jest obrót możliwie jak największej liczby kwalifikujących się produktów instrumentów pochodnych na rynkach zorganizowanych; wzywa do zapewnienia zachęt sprzyjających obrotowi kwalifikowanych produktów instrumentów pochodnych w systemach obrotu regulowanych przez MiFID, tj. na regulowanych rynkach i na wielostronnych platformach obrotu (MTF); zwraca uwagę, że jednym z kryteriów kwalifikowalności do rozliczenia musi być płynność;

5.

domaga się, aby w przyszłości ceny instrumentów pochodnych lepiej odzwierciedlały ryzyko, a koszty przyszłej infrastruktury rynkowej ponosili uczestnicy rynku, nie zaś podatnicy;

6.

uważa, że w celu zabezpieczenia przed konkretnym ryzykiem konieczne są indywidualnie ukształtowane instrumenty pochodne, dlatego odrzuca ewentualny przymus standaryzacji wszystkich instrumentów pochodnych;

7.

wzywa Komisję, aby zastosowała zróżnicowane podejście do wielu rodzajów dostępnych produktów instrumentów pochodnych, z uwzględnieniem zróżnicowanych profili ryzyka, stopnia wykorzystania do uprawnionych celów zabezpieczenia i roli w kryzysie finansowym;

8.

zwraca uwagę, że w odniesieniu do regulacji należy odróżnić instrumenty pochodne stosowane jako narzędzie zarządzania ryzykiem przy zabezpieczaniu przed rzeczywistym ryzykiem podstawowym, na które użytkownik jest narażony, od instrumentów pochodnych wykorzystywanych wyłącznie do celów spekulacyjnych oraz uważa, że rozróżnienie to utrudnia brak danych i konkretnych kwot dotyczących transakcji pozagiełdowych;

9.

wzywa Komisję, aby zbadała sposoby znacznego zmniejszenia ogólnej wielkości instrumentów pochodnych, aby wielkość ta była proporcjonalna do związanych z nią zabezpieczeń, celem uniknięcia zakłócenia sygnałów cenowych, zmniejszenia ryzyka dla integralności rynku i ograniczenia ryzyka systemowego;

10.

uważa za istotne zwrócenie szczególnej uwagi na instrumenty pochodne przedsiębiorstw, dla których kontrahentem jest instytucja finansowa, aby uniknąć nadużywania takich kontraktów nie w kategoriach ryzyka systemowego, lecz w kategoriach instrumentów rynku finansowego;

11.

domaga się lepszego zarządzania ryzykiem i większej przejrzystości, które to czynniki mają ogromne znaczenie dla zwiększenia bezpieczeństwa rynków finansowych, nie zaniedbując jednocześnie indywidualnej odpowiedzialności za podejmowane ryzyko;

12.

stwierdza, że w celu minimalizacji konkretnego ryzyka dla przedsiębiorstw konieczne są instrumenty pochodne dostosowane do szczególnych potrzeb, aby można było je wykorzystywać jako skuteczne instrumenty zarządzania ryzykiem dopasowane do indywidualnych wymagań;

13.

wzywa Komisję, aby podniosła standardy zarządzania ryzykiem rozliczeń dwustronnych w ramach przyszłego prawodawstwa dotyczącego rozliczeń centralnych;

14.

jest zdania, że ryzyko kontrahenta można ograniczyć przez rozliczenia, zabezpieczenie dzięki dostosowaniu wymogów kapitałowych i przez inne narzędzia regulacyjne; popiera Komisję, jeżeli chodzi o zaproponowanie wyższych wymogów kapitałowych dla instytucji finansowych w przypadku kontraktów dwustronnych dotyczących instrumentów pochodnych niekwalifikujących się do rozliczenia centralnego, w oparciu o podejście bazujące na proporcjonalności ryzyka, z uwzględnieniem skutków kompensaty, zabezpieczenia, narzutu wstępnego, dziennego uzgadniania portfela, dziennego uzupełniania zabezpieczenia, zautomatyzowanego działania zabezpieczającego i innych technik zarządzania ryzykiem kontrahenta w transakcji dwustronnej w ramach zmniejszania ryzyka kontrahenta;

15.

domaga się, by instrumenty pochodne, które nie odpowiadają wymogom IFRS 39, a tym samym nie zostały ocenione przez biegłego rewidenta, podlegały rozliczaniu centralnemu przez CCP od wartości progowej, którą określi Komisja; ponadto domaga się, by w celu lepszego rozgraniczenia przeprowadzić badania obejmujące przedłożenie przez biegłego rewidenta niezależnej oceny kontraktów dotyczących pozagiełdowego instrumentu pochodnego w celu ustalenia, czy instytucja niefinansowa może nadal zawierać kontrakty dwustronne;

16.

wzywa Komisję do przyznania Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych silnej pozycji w zakresie udzielania zezwoleń europejskim izbom rozliczeniowym i uważa za użyteczne, aby były one nadzorowane przez ten sam organ, między innymi z uwagi na zgromadzenie kompetencji nadzorczej w jednym organie i na fakt, że ryzyko związane z CCP będzie transgraniczne;

17.

uważa, że dostęp CCP do pieniędzy banku centralnego skutecznie przyczynia się do bezpieczeństwa i integralności rozliczenia;

18.

domaga się, aby partnerzy centralni nie byli w pełni finansowani przez użytkowników i by ich systemy zarządzania ryzykiem nie konkurowały ze sobą oraz by przewidziano uregulowania dotyczące nadzoru nad kosztami rozliczeniowymi; wzywa Komisję do zajęcia się tymi kwestiami w swoim wniosku legislacyjnym oraz do ustanowienia zasad zarządzania i własności dla izb rozliczeniowych, z uwzględnieniem, między innymi, niezależności dyrektorów, członkostwa i bliskiego nadzoru ze strony organów nadzoru;

19.

odnotowuje, że wspólne standardy techniczne związane z takimi sprawami jak obliczanie wysokości depozytu zabezpieczającego i protokoły wymiany informacji stworzą ważny element zapewnienia sprawiedliwego i niedyskryminującego dostępu autoryzowanych systemów obrotu do CCP; ponadto odnotowuje, że Komisja powinna zwracać baczną uwagę na ewentualny rozwój różnic technologicznych, dyskryminujących praktyk i barier dla przepływu pracy, które są szkodliwe dla konkurencji;

20.

wzywa do tego, by sposób prowadzenia działalności gospodarczej i przepisy dotyczące CCP zapewniały niedyskryminujący dostęp systemom obrotu, oraz do zajęcia się kwestiami dotyczącymi dyskryminujących praktyk cenowych;

21.

popiera wprowadzenie rejestrów dla wszystkich pozycji instrumentów pochodnych, najlepiej w rozróżnieniu na kategorię aktywów, a regulowanych i nadzorowanych pod kierownictwem Europejskiego Organu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych; wzywa do przyjęcia wiążących zasad postępowania, aby uniknąć zakłóceń konkurencji i zapewnić jednolitą interpretację w państwach członkowskich, a ponadto domaga się, aby w przypadkach spornych ESMA przysługiwało prawo podjęcia ostatecznej decyzji wzywa Komisję zapewnienia krajowym organom nadzoru rzeczywistego dostępu do zawartych w rejestrach danych do obliczeń granularnych, które dotyczą uczestników rynku działających pod ich jurysdykcją, oraz do danych dotyczących potencjalnego ryzyka systemowego, które może wystąpić w ich jurysdykcjach, jak również do danych łącznych ze wszystkich rejestrów, w tym przechowywanych w rejestrach w państwach trzecich; zwraca uwagę, że usługi świadczone przez rejestry powinny być wyceniane w przejrzysty sposób, z uwagi na ich funkcję użytkową;

22.

wzywa Komisję do opracowania standardów sprawozdawczości dla wszystkich produktów instrumentów pochodnych, spójnych ze standardami opracowywanymi na poziomie międzynarodowym, do zagwarantowania ich przekazania do centralnego rejestru transakcji, partnerów centralnych, instytucji walutowych i finansowych, a także do zapewnienia Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych oraz krajowym organom regulacyjnym i w razie konieczności Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego dostępu do tych danych;

23.

wzywa Komisję do opracowania środków, dzięki którym organy regulacyjne będą mogły ustanawiać limity pozycji, aby zapobiegać nieproporcjonalnym wahaniom cen i powstawaniu baniek spekulacyjnych;

24.

zwraca się do Komisji, aby zagwarantowała w szczególności niezależne i przejrzyste prowadzenie wyceny wszystkich instrumentów pochodnych nieuczestniczących w obrocie giełdowym, umożliwiające uniknięcie konfliktu interesów;

25.

dostrzega konieczność dokładnego wyjaśnienia wszystkich szczegółów technicznych, w ścisłej współpracy z krajowymi organami nadzoru, zwłaszcza w odniesieniu do standardów i rozróżnienia pomiędzy produktami rynku finansowego a produktami niemającymi takiego charakteru, i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zajęła się już tą kwestią; wzywa Komisję do podjęcia odpowiednio wcześnie współpracy z Radą i Parlamentem;

26.

popiera zamiar Komisji Europejskiej dotyczący utworzenia partnerów centralnych zgodnie z ustalonymi europejskimi standardami, nadzorowanych przez Europejski Organ Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych; domaga się, aby główni uczestnicy rynku nie mieli kontroli nad zarządzaniem ryzykiem CCP, ale aby byli włączani do rad zarządzania ryzykiem; jest zdania, że należy dodatkowo zaproponować mechanizmy umożliwiające pożyteczny wkład w zarządzanie ryzykiem;

27.

zdecydowanie podkreśla potrzebę stworzenia regulacyjnych standardów celem zapewnienia prężności CCP na szerszą gamę ryzyka, w tym na niewypłacalność wielu uczestników, nagłą sprzedaż zasobów finansowych i gwałtowne zmniejszenie płynności rynkowej;

28.

jest zdania, że kwestie takie jak definicja klas instrumentów pochodnych, tworzenie CCP, rejestr służący przejrzystości, wymogi kapitałowe, ustanowienie niezależnych miejsc obrotu lub korzystanie z istniejących giełd, odstępstwa dla MŚP i szczegóły techniczne powinny być uzgadniane w ścisłej współpracy pomiędzy krajowymi organami regulacyjnymi, instytucjami międzynarodowymi i przyszłym europejskim organem nadzoru ESMA;

29.

w związku z powyższym domaga się jasnych zasad postępowania i obowiązkowych wiążących standardów dotyczących tworzenia (udziału użytkowników), procesów podejmowania decyzji i systemów zarządzania ryzykiem w ramach CCP; wspiera zamiar Komisji dotyczący przedłożenia rozporządzenia w sprawie uregulowania działalności izb rozliczeniowych;

30.

popiera zamiar Komisji dotyczący przewidzenia odstępstw i niższych wymogów kapitałowych wobec dwustronnych instrumentów pochodnych stosowanych przez małe i średnie przedsiębiorstwa, jeśli podstawowe ryzyko jest zabezpieczone, instrumenty pochodne nie mają znaczenia dla bilansu MŚP, a pozycja instrumentu pochodnego nie stwarza ryzyka systemowego;

31.

domaga się poddania niezależnym rozliczeniom centralnym przede wszystkim swapów ryzyka kredytowego i centralnego rozliczania możliwie jak największej liczby instrumentów pochodnych za pośrednictwem CCP; uważa, że poszczególne rodzaje instrumentów pochodnych kumulujące ryzyko powinny w odpowiednich przypadkach być warunkowo dopuszczone lub, w indywidualnych przypadkach, nawet zabronione; jest zdania, że w szczególności należy wymagać wystarczającego kapitału i rezerw na pokrycie swapów ryzyka kredytowego (CDS) w wypadku zdarzenia kredytowego;

32.

wzywa Komisję, aby w trybie pilnym szczegółowo zbadała poziomy koncentracji na rynkach pozagiełdowych instrumentów pochodnych, a w szczególności w swapach ryzyka kredytowego, celem zapewnienia braku ryzyka manipulacji rynkowej lub konfliktu interesów;

33.

wzywa Komisję Europejską, aby wystąpiła z właściwymi wnioskami legislacyjnymi celem uregulowania transakcji finansowych obejmujących krótką sprzedaż instrumentów pochodnych, aby zapewnić stabilność finansową i przejrzystość cen. jest zdania, że w międzyczasie swapy ryzyka kredytowego powinny być przetwarzane przez europejskiego CCP, aby zminimalizować ryzyko kontrahenta, zwiększyć przejrzystość i zmniejszyć ryzyko ogólne;

34.

żąda, aby zabezpieczenie w formie swapów ryzyka kredytowego było wypłacalne jedynie po okazaniu i poświadczeniu eskpozycji na związane z nimi obligacje oraz ograniczało się do wartości tej ekspozycji;

35.

uważa, że wszystkie finansowe instrumenty pochodne związane z finansami publicznymi w UE (w tym z długiem państwowym państw członkowskich i z bilansem administracji lokalnej) powinny podlegać standaryzacji i znajdować się w obrocie giełdowym lub odbywającym się na innych regulowanych platformach obrotu, aby wspierać przejrzystość rynku instrumentów pochodnych dla społeczeństwa;

36.

domaga się zakazu transakcji swapami ryzyka kredytowego, u których podstaw nie leżą kredyty, a które stanowią transakcje o charakterze czysto spekulacyjnym dotyczące kredytów zagrożonych, a tym samym mogą doprowadzić do sztucznego wzrostu cen swapów ryzyka kredytowego, w konsekwencji potęgując ryzyko systemowe wynikające z faktycznego ryzyka kredytowego; domaga się przynajmniej określenia dłuższych okresów zastrzeżonych w przypadku krótkiej sprzedaży papierów wartościowych i instrumentów pochodnych; apeluje do Komisji o przeanalizowanie pułapów ryzyka w odniesieniu do instrumentów pochodnych, a w szczególności swapów ryzyka kredytowego, i uzgodnienie ich z partnerami międzynarodowymi;

37.

uważa, że Komisja powinna zbadać wykorzystanie limitów pozycji w celu zwalczania manipulacji rynkowej, w szczególności, gdy zbliża się wygaśnięcie kontraktu (sztuczne ograniczenia i napędzanie podaży); odnotowuje, że limity pozycji należy traktować raczej jako dynamiczne narzędzia regulacyjne aniżeli narzędzia bezwarunkowe, oraz że w razie potrzeby powinny je stosować krajowe organy nadzoru zgodnie z wytycznymi ustanowionymi przez Europejski Organ Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych;

38.

wzywa do centralnego rozliczania przez partnera centralnego każdej pozycji instrumentu pochodnego zajmowanej przez instytucje finansowe lub niefinansowe przekraczającej określoną wartość progową (która zostanie wyznaczona przez Europejski Organ Nadzoru nad Giełdami i Papierami Wartościowymi);

39.

domaga się, by w ramach zapowiedzianego uregulowania instrumentów pochodnych włączono zasady odnoszące się do zakazania czysto spekulacyjnych transakcji surowcami i produktami rolnymi oraz narzucono rygorystyczne limity pozycji, zwłaszcza w odniesieniu do ich ewentualnego wpływu na ceny podstawowych produktów żywnościowych w krajach rozwijających się i uprawnień do emisji gazów cieplarnianych; wzywa do udzielenia Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych i właściwym władzom uprawnień w zakresie skutecznego eliminowania dysfunkcji na rynkach instrumentów pochodnych, np. przez wprowadzanie tymczasowego zakazu krótkiej sprzedaży swapów ryzyka kredytowego lub wymogu fizycznego uregulowania instrumentów pochodnych oraz przez określania limitów pozycji w celu uniknięcia niepożądanej koncentracji dealerów w którymś z segmentów rynku;

40.

wzywa do tego, aby wszelkie przyszłe wnioski legislacyjne dotyczące rynków instrumentów pochodnych realizowały podejście funkcjonalne, zgodnie z którym podobne działalności podlegają takim samym lub podobnym przepisom;

41.

podkreśla konieczność uregulowania instrumentów pochodnych na szczeblu europejskim oraz wzywa Komisję, aby w maksymalnym stopniu skoordynowała ten proces z partnerami Europy, aby osiągnąć możliwie jak najbardziej spójne oraz skoordynowane uregulowania na poziomie międzynarodowym; podkreśla znaczenie unikania arbitrażu regulacyjnego poprzez nieadekwatną koordynację;

42.

wzywa do wspierania inicjatyw branżowych i uznania ich wartości, ponieważ w niektórych wypadkach mogą być równie odpowiednie jak działania legislacyjne i stanowić ich uzupełnienie;

43.

wzywa do spójnego podejścia w Europie, aby wywrzeć skuteczny nacisk na mocne strony poszczególnych centrów finansowych i wykorzystać kryzys do dalszej integracji i rozwoju skutecznego europejskiego rynku finansowego;

44.

z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji dotyczący przedstawienia wniosków w sprawie przepisów odnoszących się do izb rozliczeniowych i rejestru transakcji już w połowie 2010 r. oraz wczesnego omówienia technicznych szczegółów ze wszystkimi instytucjami na szczeblu krajowym i UE, a w szczególności z prawodawcami: Radą i Parlamentem;

45.

z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji Europejskiej złożenia wniosków legislacyjnych dotyczących swapów ryzyka kredytowego;

46.

podkreśla znaczenie regularnego oceniania skuteczności przyszłych przepisów prawa, w porozumieniu ze wszystkimi uczestnikami rynku, i dostosowywania aktów prawnych w razie konieczności;

47.

wzywa do jak najszybszego wdrożenia niniejszej rezolucji;

48.

stwierdza, że nie tylko w odniesieniu do handlu surowcami i produktami rolnymi, ale również handlu uprawnieniami do emisji, należy zagwarantować przejrzyste funkcjonowanie rynku i ograniczenie spekulacji; w tym kontekście domaga się przeanalizowania pułapów ryzyka dla poszczególnych produktów;

49.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, krajowym organom regulacyjnym oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.


(1)  Dz.U. C 8 E z 14.1.2010, s. 26.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/24


Wtorek, 15 czerwca 2010 r.
Internet przedmiotów

P7_TA(2010)0207

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie Internetu przedmiotów (2009/2224(INI))

2011/C 236 E/04

Parlament Europejski,

uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie Internetu przedmiotów - planu działań dla Europy (COM(2009)0278),

uwzględniając program prac przestawiony przez prezydencję hiszpańską UE dnia 27 listopada 2009 r., a w szczególności cel dotyczący rozwoju Internetu w przyszłości,

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 stycznia 2009 r. zatytułowany „Inwestowanie w przyszłość Europy” (COM(2009)0036),

uwzględniając zalecenie Komisji w sprawie wdrażania zasad ochrony prywatności i ochrony danych w zastosowaniach wspieranych identyfikacją radiową (C(2009)3200),

uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych,

uwzględniając dyrektywę 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej,

uwzględniając europejski plan naprawy gospodarczej na rzecz szybszego przywrócenia wzrostu gospodarczego (COM(2008)0800),

uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii w sprawie nowej agendy cyfrowej dla Europy: 2015.eu (1),

uwzględniając art. 48 Regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinie Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz Komisji Prawnej (A7-0154/2010),

A.

mając na uwadze szybki rozwój Internetu w ostatnich dwudziestu pięciu latach oraz przewidywania na przyszłość zarówno na poziomie rozpowszechniania wraz z rozszerzeniem szerokiego pasma, jak i na poziomie nowych zastosowań,

B.

mając na uwadze to, że Internet przedmiotów jest w stanie sprostać oczekiwaniom społeczeństwa i obywateli oraz mając na uwadze, że konieczne jest przeprowadzenie badań naukowych w celu określenia, jakie te oczekiwania są oraz w jakich przypadkach wrażliwość i obawy dotyczące ochrony prywatności osób i informacji mogą ograniczać zastosowania,

C.

mając na uwadze znaczenie technologii informacyjnych i komunikacyjnych w sprzyjaniu rozwojowi społecznemu i gospodarczemu oraz stymulowaniu badań naukowych, innowacji i kreatywności publicznych i prywatnych organów europejskich,

D.

mając na uwadze konieczność wyposażenia Unii we wspólne ramy odniesienia, by mogła osadzić w ramach lub umocnić zasady zarządzanie systemem, poufność, bezpieczeństwo informacji, etyczne administrowanie, ochronę prywatności, gromadzenie i przechowywanie danych osobowych, a także informacji o konsumentach,

E.

mając na uwadze, że termin „Internet przedmiotów” odnosi się do ogólnej koncepcji obiektów (zarówno elektronicznych artefaktów, jak i przedmiotów codziennego użytku), które można odczytywać, rozpoznawać, z którymi można się łączyć, jak również lokalizować i/lub kontrolować je zdalnie za pośrednictwem Internetu,

F.

mając na uwadze oczekiwany w najbliższych latach szybki rozwój Internetu przedmiotów oraz konieczność wprowadzenia bezpiecznego, przejrzystego i wielostronnego zarządzania Internetem przedmiotów,

G.

mając na uwadze, że Internet przyszłości będzie daleko wykraczał poza obecne tradycyjne granice wirtualnego świata, ponieważ będzie powiązany ze światem przedmiotów fizycznych,

H.

mając na uwadze korzyści technologii RFID (identyfikacji radiowej) i innych technologii związanych z Internetem przedmiotów w odniesieniu do kodów kreskowych i paska magnetycznego i ich niezliczone zastosowania poprzez współpracę z innymi sieciami, takimi jak m.in. sieci telefonii komórkowej, oraz dalszy rozwój w połączeniu z czujnikami mierzącymi takie parametry, jak położenie geograficzne (np. system satelitarny Galileo), temperatura, światło, ciśnienie, przeciążenia itd.; mając na uwadze, że rozpowszechnianie „chipów” na szeroką skalę powinno znacznie obniżyć ich koszty jednostkowe, jak i koszty odpowiednich czytników,

I.

mając na uwadze, że technologia RFID powinna być postrzegana jako katalizator i akcelerator dla rozwoju gospodarczego przemysłu informacyjnego i komunikacyjnego,

J.

mając na uwadze już istniejące zastosowania technologii RFID i innych technologii powiązanych z Internetem przedmiotów w sektorach produkcji, logistyki i łańcuchów dostaw, korzyści w odniesieniu do identyfikacji i identyfikowalności produktów oraz interesujący rozwój, którego należy spodziewać się w wielu sektorach w związku ze stosowaniem omawianej technologii (szczególnie w sektorze opieki zdrowotnej, transportu czy wydajności energetycznej, środowiska naturalnego, handlu detalicznego i przeciwdziałania podrabianiu produktów),

K.

mając na uwadze, że jak w przypadku wszystkich systemów e-zdrowia, projektowanie, rozwijanie i wdrażanie systemów wykorzystujących technologię RFID wymaga bezpośredniego zaangażowania pracowników służby zdrowia, pacjentów i odnośnych komisji (np. w związku z ochroną danych, etyką),

L.

mając na uwadze, że technologia RFID może pomóc w zwiększaniu efektywności energetycznej i ograniczaniu emisji gazów cieplarnianych oraz może umożliwić wykorzystywanie systemów ewidencji i rozliczania emisji na poziomie produktu,

M.

mając na uwadze korzyści dla obywateli, jakie może przynieść technologia RFID i inne technologie powiązane z Internetem przedmiotów, jeżeli będzie się odpowiednio zarządzało aspektami związanymi z ochroną prywatności i danych osobowych w odniesieniu do jakości życia, bezpieczeństwa, ochrony i dobrobytu,

N.

mając na uwadze konieczność opracowania zrównoważonych i efektywnych energetycznie standardów komunikacyjnych ukierunkowanych na bezpieczeństwo i prywatność oraz wykorzystujących kompatybilne lub identyczne protokoły na różnych częstotliwościach,

O.

mając na uwadze, że wszystkie przedmioty codziennego użytku (bilet komunikacyjny, odzież, telefon komórkowy, samochód etc.) mogłyby być w przyszłości wyposażone w czip RFID, stając się bardzo szybko poważnym wyzwaniem gospodarczym, z uwagi na wielość zastosowań,

P.

mając na uwadze, że Internet przedmiotów umożliwi połączenie w sieci miliardów urządzeń mogących komunikować i działać między sobą dzięki technologiom bezprzewodowym w połączeniu z logicznymi i fizycznymi protokołami adresowania, mając na uwadze, że Internet przedmiotów ma umożliwić, za pomocą systemów identyfikacji elektronicznej i bezprzewodowych urządzeń przenośnych, bezpośrednią i jednoznaczną identyfikację podmiotów cyfrowych i przedmiotów fizycznych, aby możliwe było uzyskiwanie, przechowywanie, przekazywanie i przetwarzanie danych z nimi związanych w sposób ciągły,

Q.

mając na uwadze wyzwania technologiczne, które niesie ze sobą miniaturyzacja produktów wykorzystywanych w ramach Internetu przedmiotów, jakim jest zintegrowanie w jednym kilkumilimetrowym „chipie” elementów elektronicznych, sensorów oraz systemu zasilania i przekazywania RFDI,

R.

mając na uwadze, że o ile w przyszłości można się spodziewać jeszcze bardziej zróżnicowanych zastosowań chipów RFID, to technologia ta rodzi nowe zagadnienia, przede wszystkim z zakresu ochrony danych osobowych, z których najistotniejsze jest związane z niewidzialnym lub prawie niewidzialnym charakterem tych czipów,

S.

mając na uwadze, że standardy przemysłowe są bardzo ważne i mając na uwadze, że normalizacja w zakresie technologii RFID musi się rozwinąć, a także mając na uwadze, że w związku z tym mandat w zakresie stworzenia norm w zakresie technologii RFID, powierzony wspólnie CEN i ETSI (europejskie organizacje normalizacyjne) w 2009 r., przyczyni się do tworzenia większej liczby innowacyjnych produktów i usług wykorzystujących technologię RFID,

T.

mając na uwadze znaczenie, którego nabiera kwestia uświadomienia europejskich obywateli w zakresie nowych technologii i ich zastosowania, w tym ich skutków społecznych i środowiskowych, a także wspierania alfabetyzacji cyfrowej i e-umiejętności konsumentów,

U.

mając na uwadze, że rozwój Internetu przedmiotów powinien mieć charakter integracyjny i powinien on być dostępny dla wszystkich obywateli UE, a także wspierany przez skuteczne strategie ukierunkowane na zlikwidowanie przepaści cyfrowej w UE, a także rozwinięcie e-umiejętności u większej liczby obywateli oraz zapewnienie im wiedzy o ich otoczeniu cyfrowym,

V.

mając na uwadze, że korzyści płynące z technologii związanych z Internetem przedmiotów muszą być wzmacniane poprzez zapewniane bezpieczeństwa, które jest podstawowym elementem wszelkiego rozwoju, a jego brak grozi naruszeniem bezpieczeństwa danych osobowych i zaufania społeczeństwa do podmiotów, które gromadzą informacje na jego temat,

W.

mając na uwadze, że społeczne skutki rozwoju Internetu przedmiotów nie są znane i mogą poszerzyć istniejącą lub stworzyć nową przepaść cyfrową,

1.

z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji Europejskiej i w zasadzie zgadza się z wytycznymi zawartymi w planie działania mającym na celu promowanie Internetu przedmiotów;

2.

jest zdania, że rozpowszechnianie Internetu przedmiotów będzie sprzyjać lepszej interakcji między osobami i przedmiotami oraz między samymi przedmiotami, co może przynieść ogromne korzyści obywatelom UE, pod warunkiem przestrzegania bezpieczeństwa, ochrony danych i prywatności;

3.

podziela uwagę, z jaką Komisja Europejska traktuje kwestie bezpieczeństwa, ochrony danych osobowych i prywatności obywateli, a także zarządzania Internetem przedmiotów, ponieważ poszanowanie prywatności i ochrony danych osobowych, a także otwartość i interoperacyjność są jedynymi sposobami uzyskania przez Internet przedmiotów większej akceptacji społecznej; wzywa Komisję do zachęcania wszystkich europejskich i międzynarodowych zainteresowanych stron do usuwania zagrożeń związanych z cyberbezpieczeństwem; wzywa w związku z tym Komisję do zachęcania państw członkowskich do wdrażania wszystkich istniejących międzynarodowych przepisów dotyczących cyberbezpieczeństwa, w tym konwencji Rady Europy w sprawie cyberprzestępczości;

4.

jest głęboko przekonany, że ochrona prywatności stanowi podstawową wartość oraz że wszyscy użytkownicy powinni mieć kontrolę nad swoimi danymi osobowymi; wzywa zatem do dostosowania dyrektywy o ochronie danych do obecnego otoczenia cyfrowego;

5.

docenia szybką reakcję Komisji na nowe zjawiska w tym sektorze w celu umożliwienia systemowi politycznemu uchwalenia przepisów na odpowiednio wczesnym etapie;

6.

podkreśla, że wstępnym warunkiem promowania technologii jest określenie norm prawnych służących większemu przestrzeganiu podstawowych wartości oraz poprawie ochrony danych osobowych i prywatności;

7.

podkreśla, że kwestie związane z bezpieczeństwem i prywatnością powinny zostać uwzględnione w przyszłych standardach, które muszą określać różne mechanizmy bezpieczeństwa w celu zapewnienia poufności, integralności lub dostępności usług;

8.

wzywa Komisję do skoordynowania jej prac dotyczących Internetu przedmiotów z ogólnymi pracami nad agendą cyfrową;

9.

wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny skutków dotyczącej wykorzystania istniejącej internetowej infrastruktury sieciowej przez aplikacje i sprzęt Internetu przedmiotów pod względem przeciążenia sieci i bezpieczeństwa danych, aby określić, czy aplikacje i sprzęt Internetu przedmiotów są kompatybilne i odpowiednie;

10.

jest zdania, że rozwój Internetu przedmiotów i związanych z nim aplikacji będzie miał w najbliższych latach istotny wpływ na życie codzienne obywateli europejskich i na ich przyzwyczajenia, prowadząc do różnorodnych zmian gospodarczych i społecznych;

11.

jest przekonany, że konieczne jest stworzenie integracyjnego Internetu przedmiotów, unikając od początku – na szczeblach państw członkowskich i lokalnym – ryzyka nierównego rozwoju, nierównego rozpowszechniania i nierównego wykorzystywania technologii z zakresu Internetu przedmiotów; zauważa, że w komunikacie Komisji w niewystarczającym stopniu uwzględnia się te kwestie, którymi należałoby się zająć przed dalszym rozwojem Internetu przedmiotów;

12.

wzywa Komisję do uwzględnienia mniej rozwiniętych regionów w planach z zakresu technologii informacyjnych i komunikacyjnych i Internetu przedmiotów; wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania współfinansowania wdrażania tych technologii i innych projektów z zakresu technologii informacyjnych i komunikacyjnych w takich regionach, aby zapewnić ich udział oraz aby zapobiec ich wykluczeniu ze wspólnych europejskich przedsięwzięć;

13.

podkreśla, że choć używanie czipów RFID może być skuteczne w walce z fałszowaniem, w zapobieganiu porwaniom noworodków w szpitalach położniczych, do identyfikacji zwierząt, a także w szeregu innych dziedzin, to może się również okazać niebezpieczne i rodzić wątpliwości obywateli i społeczeństwa co do etyczności tych działań, czemu trzeba będzie zaradzić;

14.

podkreśla znaczenie analizowania społecznych, etycznych i kulturalnych skutków Internetu przedmiotów w świetle potencjalnie daleko sięgającej transformacji cywilizacyjnej, do której doprowadzą te technologie; uważa zatem za ważne, aby badania społeczno-ekonomiczne i debata polityczna w sprawie Internetu przedmiotów szły w parze z badaniami technologicznymi i ich postępami oraz wzywa Komisję do stworzenia panelu ekspertów w celu przeprowadzania dogłębnych ocen tych aspektów, a także do zaproponowania ram etycznych dla rozwoju powiązanych technologii i aplikacji;

15.

zauważa, że technologia RFID i inne technologie powiązane z Internetem przedmiotów odnoszące się do inteligentnego etykietowania produktów i dóbr konsumpcyjnych oraz systemów komunikacji przedmiotów z osobami mogą być wykorzystywane wszędzie oraz że w praktyce są one niewidoczne i bezgłośne; wnioskuje w związku z tym, aby Komisja Europejska przeprowadziła kolejne i głębsze oceny omawianej technologii, obejmujące zwłaszcza:

wpływ fal radiowych i innych środków umożliwiających wykorzystywanie technologii identyfikacji na zdrowie;

wpływ „chipów” i ich recyklingu na środowisko naturalne;

prywatność i zaufanie użytkowników;

zwiększone ryzyko w dziedzinie cyberbezpieczeństwa;

obecność inteligentnych „chipów” w danym produkcie;

prawo do wyłączenia „chipów”, które zapewnia użytkownikom prawo kontroli;

gwarancje dla obywateli w odniesieniu do ochrony podczas zbierania i przetwarzania danych osobowych;

stworzenie dodatkowej struktury i infrastruktury sieciowej dla aplikacji i sprzętu Internetu przedmiotów;

zapewnienie unijnym obywatelom i przedsiębiorstwom najlepszej możliwej ochrony przed wszystkimi rodzajami cyberataków w Internecie;

wpływ pól elektromagnetycznych na zwierzęta, a zwłaszcza na ptaki w miastach;

harmonizację regionalnych standardów;

opracowanie otwartych standardów technologicznych i zapewnienie interoperacyjności między różnymi systemami;

oraz wprowadzenie – jeżeli zajdzie taka konieczność – szczegółowych przepisów o zasięgu europejskim odnośnie tej technologii;

16.

podkreśla, że konsumenci mają prawo do ochrony prywatności opartej na zasadzie wyrażania zgody i/lub do prywatności od samego początku, zwłaszcza dzięki automatycznemu wyłączaniu tagów w punkcie sprzedaży, chyba że konsument wyraźnie zgodzi się, aby było inaczej; odnotowuje w związku z tym opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych; wskazuje, że przy rozwijaniu i stosowaniu technologii Internetu przedmiotów należy rozpatrywać kwestie prywatności i bezpieczeństwa na jak najwcześniejszym etapie; podkreśla, że zastosowania technologii RFID muszą być obsługiwane zgodnie z zasadami ochrony prywatności i danych określonymi w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; wzywa Komisję do odzwierciedlenia prawa obywateli do wybrania produktów nie wyposażonych w technologie Internetu przedmiotów lub odłączenia się w dowolnym momencie od ich otoczenia sieciowego;

17.

zauważa, że o ile pasywne tagi RFID mają ograniczony zasięg, o tyle aktywne tagi RFID mogą przesyłać dane na o wiele większe odległości; podkreśla w związku z tym, że należy określić jasne wytyczne dla poszczególnych rodzajów układów RFID;

18.

wzywa Komisję do wyjaśnienia kwestii, do kogo należą zebrane automatycznie i zinterpretowane maszynowo dane i kto jest uprawniony do rozporządzania nimi;

19.

wzywa wytwórców do zagwarantowania prawa do wyłączania „chipów” poprzez umożliwienie konsumentom usuwania tagów RFID lub wyłączania ich w inny sposób po dokonaniu zakupu; podkreśla, że konsumenci muszą być informowani o obecności tagów RFID, zakresie odczytu, rodzaju przekazywanych przez urządzenia danych – czy to otrzymywanych, czy przesyłanych – i wykorzystaniu tych danych, oraz że informacje te muszą być wyraźnie zaznaczone na opakowaniu i wyszczególnione w dokumentacji;

20.

wzywa operatorów zastosowań RFID do podjęcia wszelkich rozsądnych działań mających na celu zagwarantowanie, że dane nie będą łączone ze zidentyfikowaną lub możliwą do zidentyfikowania osobą fizyczną w jakikolwiek sposób, który może być wykorzystany przez operatorów zastosowań RFID lub inne osoby, chyba że takie dane będą przetwarzane zgodnie z obowiązującymi zasadami i przepisami prawnymi dotyczącymi ochrony danych;

21.

podkreśla, że o ile zastosowania czipów, w które są wyposażone sprzedawane produkty, nie wykraczają poza miejsca sprzedaży, czipy te powinny być wyposażone w fabrycznie wbudowane urządzenia techniczne zapewniające ich neutralizację i ograniczające tym samych zachowywanie danych;

22.

jest przekonany, że konsumentom należy dać możliwość wyrażenia zgody na korzystanie z Internetu przedmiotów, w tym możliwość niewyrażenia zgody na poszczególne technologie Internetu przedmiotów bez konieczności wyłączania innych całych zastosowań lub urządzeń;

23.

podkreśla konieczność zapewnienia najwyższego możliwego poziomu bezpieczeństwa urządzeń i bezpiecznych systemów transmisyjnych, które mają zostać włączone w dowolne technologie Internetu przedmiotów, w celu zapobiegania oszustwom i umożliwienia właściwego potwierdzenia autentyczności i autoryzacji urządzeń; zauważa możliwość dokonywania oszustw związanych z identyfikacją i produktami za pośrednictwem klonowania tagów Internetu przedmiotów lub przechwytywania przesyłanych danych; wzywa zatem Komisję do zagwarantowania rozwoju przejrzystego systemu Internetu przedmiotów, uwzględniającego w szczególności następujące aspekty:

wyraźne zaznaczenie obecności środków umożliwiających identyfikację i identyfikowalność;

środki bezpieczeństwa gwarantujące dostęp do danych wyłącznie autoryzowanym użytkownikom;

umożliwienie konsumentom i właściwym organom sprawdzenia wiarygodności danych i funkcjonowania systemu;

24.

za kwestię priorytetową uznaje zapewnienie ogólnych ram regulacyjnych i ustalenie konkretnych terminów na szczeblu europejskim dla zachęcania do inwestycji publicznych i prywatnych i ułatwiania ich w sektorze Internetu przedmiotów i inteligentnych sieci, koniecznych do rozwoju nowych technologii;

25.

zauważa, że chociaż technologie RFID są ważne, to inne technologie również wchodzą w skład Internetu przedmiotów; podkreśla, że kwestie związane z badaniami naukowymi, finansowaniem i zarządzaniem powinny również odnosić się do tych technologii;

26.

wzywa Komisję do rozważenia wykorzystania zastosowań Internetu przedmiotów do osiągnięcia postępów w ramach kilku prowadzonych unijnych inicjatyw, takich jak „TIK na rzecz efektywności energetycznej”, „inteligentne systemy pomiarowe”, „etykiety efektywności energetycznej”, „charakterystyka energetyczna budynków”, „ochrona przed podrobionymi produktami leczniczymi i innymi produktami” itp.;

27.

wzywa Komisję do monitorowania potencjalnych nowych zagrożeń związanych z wrażliwością bardzo ze sobą powiązanych systemów;

28.

wzywa Komisję do podejmowania dalszych wysiłków w celu dopilnowania, aby technologie powiązane z Internetem przedmiotów obejmowały wymogi użytkowników (np. opcję wyłączania identyfikowalności) oraz przestrzegały praw i wolności poszczególnych osób; przypomina w związku z tym o decyzyjnej funkcji Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) w zapewnianiu bezpieczeństwa sieci i informacji, a tym samym Internetu przedmiotów, ponieważ bezpieczeństwo to pozwoli na zapewnienie akceptacji i zaufania ze strony konsumentów;

29.

jest zdania, że rozwojowi nowych aplikacji i samemu działaniu oraz potencjałowi gospodarczemu Internetu przedmiotów powinno towarzyszyć zaufanie, które konsumenci europejscy będą mieli do systemu, oraz wskazuje, że osiągnięcie zaufania jest możliwe, gdy wyjaśni się wątpliwości dotyczące ewentualnych zagrożeń dla ochrony prywatności i dla zdrowia;

30.

podkreśla, że zaufanie to musi opierać się na jasnych ramach prawnych obejmujących zasady określające kontrolowanie, gromadzenie, przetwarzanie i wykorzystywanie danych gromadzonych i przesyłanych za pośrednictwem Internetu przedmiotów, a także rodzaje pozwoleń koniecznych ze strony konsumentów;

31.

jest przekonany, że Internet przedmiotów wiąże się z wieloma korzyściami dla osób niepełnosprawnych i może stanowić sposób zaspokajania potrzeb starzejącego się społeczeństwa oraz zapewniania usług z zakresu opieki psychospołecznej nad osobami niesamodzielnymi; podkreśla w tym kontekście, że osoby niewidome i niedowidzące mogą dzięki tej technologii lepiej poznawać swoje otoczenie przy użyciu elektronicznych urządzeń wspomagających; podkreśla jednak, że należy przedsięwziąć środki w celu zapewnienia ochrony prywatności, łatwości instalacji i obsługi, jak i przekazywania konsumentom informacji o takich usługach;

32.

podkreśla, że koszty towarzyszące – takie jak zużycie energii podczas użytkowania przedmiotów – muszą być przejrzyste dla konsumentów;

33.

jest przekonany, że zasadniczo projekty z zakresu Internetu przedmiotów i technologii informacyjnych i komunikacyjnych wymagają przeprowadzania szerokich kampanii informacyjnych w celu wyjaśnienia obywatelom celu ich wdrażania; podkreśla, że informowanie społeczeństwa o potencjalnych zastosowaniach i wyraźnych korzyściach technologii, takich jak RFID i kształcenie w tym zakresie, ma kluczowe znaczenie dla uniknięcia błędnej interpretacji tych projektów i nieudzielenia im poparcia przez obywateli; podkreśla, że w celu pełnego wykorzystania Internetu przedmiotów zarówno z korzyścią dla poszczególnych osób, jak i dla ogółu społeczeństwa, użytkownikom należy udostępniać możliwości rozwoju e-umiejętności koniecznych do zrozumienia tych nowych technologii, a także powinni oni być zmotywowani i zdolni do wykorzystywania ich we właściwy sposób;

34.

zauważa, że Internet przedmiotów będzie prowadzić do gromadzenia naprawdę ogromnych ilości danych; wzywa w związku z tym Komisję do przedłożenia wniosku dotyczącego dostosowania europejskiej dyrektywy w sprawie ochrony danych, aby uwzględnić w niej dane gromadzone i przesyłane w ramach Internetu przedmiotów;

35.

jest przekonany, że należy przyjąć ogólną zasadę, zgodnie z którą technologie powiązane z Internetem przedmiotów powinny być projektowane tak, aby gromadzić i wykorzystywać wyłącznie bezwzględnie konieczną ilość danych do realizacji jego funkcji oraz aby nie gromadzić jakichkolwiek danych uzupełniających;

36.

wzywa do zapewnienia anonimowości znacznej ilości danych udostępnianych w ramach Internetu przedmiotów przed ich przesłaniem w celu zagwarantowania ochrony prywatności;

37.

przypomina Komisji, że inne regiony na świecie, a zwłaszcza Azja, osiągają szybsze postępy w tym sektorze i że należy w związku z tym przyjąć dynamiczne podejście i zapewnić ścisłą współpracę z resztą świata przy opracowywaniu zasad obowiązujących system polityczny i przy wprowadzaniu norm regulujących technologie i Internet przedmiotów;

38.

podkreśla, że dla naprawy gospodarki europejskiej należy inwestować w nowe technologie informacyjne i komunikacyjne, aby stymulować wzrost gospodarczy, umożliwiając dostęp do nowych systemów i nowych aplikacji coraz większej liczbie obywateli i przedsiębiorstw europejskich; podkreśla, że Europa powinna być liderem w zakresie rozwoju Internetu przedmiotów; proponuje, aby w kolejnej perspektywie finansowej unijny budżet na badania naukowe w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych został podwojony, a budżet na wdrażanie tych technologii został zwiększony czterokrotnie;

39.

podkreśla, że badania będą miały kluczowe znaczenie dla wygrania rywalizacji o osiągnięcie takiej mocy obliczeniowej komputerów, która będzie w stanie sprostać aplikacjom Internetu przedmiotów pracującym w czasie rzeczywistym;

40.

zwraca się do Komisji Europejskiej o dalsze i zwiększone finansowanie projektów badań naukowych w dziedzinie Internetu przedmiotów zapisanych w siódmym programie ramowym (PR) na rzecz umocnienia europejskiego sektora technologii informacyjnych i komunikacyjnych i popiera wykorzystywanie programu CIP (program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji) do promowania rozpowszechniania; wzywa przede wszystkim do opracowania projektów pilotażowych, które będą mogły mieć natychmiastowy korzystny wpływ na codzienne życie europejskich obywateli w obszarach e-zdrowia, e-kształcenia, e-handlu, e-dostępności oraz efektywności energetycznej; jest jednak zaniepokojony biurokracją związaną z programem ramowym i wzywa Komisję do jej zlikwidowania poprzez przeprojektowanie procesów PR oraz stworzenie rady użytkowników;

41.

uważa, że Internet przedmiotów posiada znaczny potencjał w zakresie rozwoju gospodarczego i produkcyjnego, lepszej jakości usług i optymalizacji łańcuchów logistycznych i dystrybucyjnych przedsiębiorstw, zarządzania inwentarzem, tworzenia nowych możliwości dla pracowników i przedsiębiorców;

42.

wzywa Komisję do dokonania oceny wpływu, jaki proponowana strategia może mieć na produktywność i konkurencyjność europejskich przedsiębiorstw na rynku międzynarodowym;

43.

uważa, że Internet przedmiotów może przyczynić się do ułatwienia przepływu handlu między UE a państwami trzecimi poprzez rozszerzenie rynków i zabezpieczenie gwarancji jakości sprzedawanych produktów;

44.

podkreśla, że technologia RFID umożliwi europejskim przedsiębiorstwom kontrolowanie ilości produktów wprowadzanych do obrotu (czyli produkowanie jedynie wtedy, gdy jest to konieczne, i jednoczesną ochronę środowiska naturalnego) oraz skuteczną walkę z piractwem i podróbkami, ponieważ zostanie zapewniona identyfikowalność produktów;

45.

uważa, że wraz z zastosowaniem nowych technologii do procesów produkcyjnych zwiększy się wydajność zasobów, a towary konsumpcyjne staną się bardziej konkurencyjne na rynku;

46.

podkreśla konieczność intensywnego międzynarodowego dialogu i wspólnych programów działania w sprawie Internetu przedmiotów; zwraca się do Komisji o zbadanie wpływu, jaki Internet przedmiotów może mieć na handel międzynarodowy;

47.

podziela zamiar Komisji Europejskiej polegający na dalszym monitorowaniu i ocenianiu zapotrzebowania na dodatkową harmonizację częstotliwości na szczególne potrzeby Internetu przedmiotów, uwzględniając odmienną charakterystykę i możliwości różnych elektromagnetycznych pasm częstotliwości, oraz wzywa w związku z tym Komisję do uwzględniania potrzeb Internetu przedmiotów podczas określania unijnych celów z zakresu koordynacji i harmonizacji w ramach wieloletnich programów polityki dotyczącej widma radiowego; podkreśla, że częstotliwości te powinny być dobrem publicznym, a ich wykorzystywanie powinno zostać uregulowane w taki sposób, aby umożliwić wspieranie i finansowanie większej liczby badań technologicznych i rozwoju w tym obszarze; jest przekonany, że częstotliwości wykorzystywane bez konieczności uzyskania zezwolenia powinny umożliwiać pojawianie się nowych technologii i usług (bezprzewodowych technologii sieciowych) w celu pobudzania innowacyjności;

48.

podkreśla niebezpieczeństwo niepewności prawnej w przypadku tzw. chmur obliczeniowych (ang. cloud computing);

49.

jest zdania, że zaangażowanie na wszystkich szczeblach politycznych (UE, krajowym i regionalnym) jest podstawowym warunkiem wstępnym skutecznego rozwoju i wdrażania Internetu przedmiotów; podkreśla istotną rolę, jaką odegrają regionalne i lokalne władze oraz miasta w rozwoju Internetu przedmiotów, sprawiając, że wykroczy on poza aspekt czysto prywatny; przypomina ponadto, że władze lokalne mogą go w dużym stopniu wykorzystywać, na przykład przy organizacji transportu publicznego, wywożenia śmieci, obliczania poziomu zanieczyszczenia, zarządzania ruchem; wzywa Komisję do przeprowadzania konsultacji na wszystkich szczeblach politycznych podczas jej prac nad Internetem przedmiotów w duchu wielopoziomowego sprawowania rządów;

50.

zauważa, że informacje przekazywane za pośrednictwem technologii powiązanych z Internetem przedmiotów muszą być identyfikowalne, sprawdzalne i podlegać zmianom w przypadku awarii systemu, który się na nich opiera; podkreśla, że z uwagi na to, iż technologie te wchodzą w skład systemów bezpieczeństwa, takich jak kontrola ruchu drogowego czy regulacja temperatury, błędne informacje mogłyby stanowić zagrożenie dla życia;

51.

podkreśla, że nowe technologie mają podstawowe znaczenie dla uproszczenia łańcuchów transportowych, poprawy jakości i wydajności transportu, wspierania rozwoju inteligentnych systemów transportowych i ułatwiania tworzenia zielonych korytarzy, a technologia RFID może udostępniać innowacyjne sposoby prowadzenia działalności biznesowej, jednocześnie zwiększając satysfakcję klientów;

52.

jest zdania, że wykorzystanie Internetu przedmiotów w odniesieniu do przyrody może przyczynić się do rozwoju ekologicznych technologii, dzięki lepszemu wykorzystaniu energii i tym samym ochronie środowiska naturalnego, a także do polepszenia stosunku między ICT a środowiskiem naturalnym;

53.

zwraca się do Komisji Europejskiej o określenie wspólnych międzynarodowych standardów dotyczących normalizacji technologii RFID i innych technologii powiązanych z Internetem przedmiotów oraz wiążących się z nimi aplikacji, co będzie służyć ułatwieniu interoperacyjności i budowaniu otwartej, przejrzystej i neutralnej pod względem technologicznym infrastruktury; podkreśla, że bez jasnych i uznawanych standardów w świecie Internetu, takich jak TCP5/IP6, rozwój Internetu przedmiotów poza rozwiązania z zakresu technologii RFID nie będzie mógł osiągnąć skali światowej;

54.

zgadza się z propozycją przyjęcia w najbliższym czasie protokołu internetowego w wersji 6 (IPv6), który będzie stanowił podstawę ekspansji i uproszczenia sieci w przyszłości;

55.

z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji Europejskiej dotyczący przedstawienia w 2010 r. komunikatu w sprawie bezpieczeństwa, poszanowania prywatności i zaufania do wszechstronnego społeczeństwa informacyjnego; podkreśla znaczenie tego komunikatu i proponowanych środków na rzecz umocnienia przepisów odnoszących się do aspektów związanych z bezpieczeństwem informacji, prywatnością i ochroną danych osobowych; wzywa Komisję do aktywnego angażowania wszystkich zainteresowanych stron, takich jak ENISA oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych;

56.

jest przekonany o znaczeniu zapewniania w procesie rozwoju Internetu przedmiotów ochrony wszystkich praw podstawowych, a nie tylko prywatności;

57.

uważa, że w związku z Internetem przedmiotów Komisja powinna przedstawić zalecenia w sprawie zadań i zakresu odpowiedzialności administracji publicznej, organów ustawodawczych i organów ścigania;

58.

zwraca się do Komisji Europejskiej o uważne czuwanie nad poprawnym stosowaniem przepisów już przyjętych na szczeblu europejskim w omawianej dziedzinie oraz o przedstawienie do końca roku kalendarza wytycznych, który zamierza zaproponować na szczeblu UE dla wzmocnienia bezpieczeństwa Internetu przedmiotów i aplikacji RFID;

59.

zwraca się do Komisji z prośbą, aby zainicjowała społeczny dialog dotyczący Internetu przedmiotów i informowała zarówno o pozytywnym, jak i negatywnym wpływie nowych technologii na życie codzienne; wzywa zatem Komisję do aktywnego zaangażowania się w konsultacje z europejskim sektorem przemysłu oraz do zachęcania go do odgrywania roli lidera w projektowaniu i proponowaniu wprowadzania innowacyjnych, znormalizowanych i interoperacyjnych technologii;

60.

wzywa Komisję do wystarczającego włączenia małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) do planu działania na rzecz Internetu przedmiotów;

61.

zwraca się ponadto do Komisji Europejskiej o regularne informowanie Parlamentu o rozwoju dialogu z podmiotami działającymi w sektorze i z zainteresowanymi stronami oraz o inicjatywach, jakie zamierza zatwierdzić;

62.

uważa, że Komisja powinna zbadać możliwość dalszego obniżenia kosztów roamingu danych;

63.

podkreśla, że zarządzanie Internetem przedmiotów musi ograniczać biurokrację do minimum i włączać wszystkie odnośne zainteresowane strony w proces podejmowania decyzji, i w związku z tym wzywa do zapewnienia odpowiednich uregulowań na szczeblu UE;

64.

wzywa Komisję, aby aktywnie przyczyniała się do definiowania i ustanawiania zasad i przepisów dotyczących zarządzania Internetem przedmiotów wraz ze swoimi partnerami handlowymi na takich forach międzynarodowych jak Światowa Organizacja Handlu;

65.

wzywa Komisję do uściślenia, jakie aspekty zarządzania Internetem należy jej zdaniem obecnie unormować w odniesieniu do Internetu przedmiotów oraz za pośrednictwem jakiego systemu można zapewnić wsparcie ogólnego interesu publicznego;

66.

wzywa w związku z tym Komisję do zbadania problematyki związanej z zarządzaniem Internetem także we współpracy z właściwymi podmiotami; poza tym twierdzi, że niezbędna jest kontrola aspektów odnoszących się do systemów bezpieczeństwa Wi-Fi;

67.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.


(1)  2009/2225(INI), sprawozdanie Del Castillo, A7-0066/2010.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/33


Wtorek, 15 czerwca 2010 r.
Zarządzanie Internetem: kolejne działania

P7_TA(2010)0208

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie zarządzania Internetem: kolejne działania (2009/2229(INI))

2011/C 236 E/05

Parlament Europejski,

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Zarządzanie Internetem: kolejne działania” (COM(2009)0277),

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Ochrona Europy przed zakrojonymi na szeroką skalę atakami i zakłóceniami cybernetycznymi: zwiększenie gotowości, bezpieczeństwa i odporności” (COM(2009)0149),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 października 1998 r. w sprawie globalizacji i społeczeństwa informacyjnego: potrzeba wzmocnienia koordynacji międzynarodowej (1),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 lutego 2001 r. w sprawie organizacji i administracji Internetu – zagadnień polityki międzynarodowej i europejskiej 1998-2000 (2),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie Internetu nowej generacji: potrzeba inicjatywy badawczej UE (3),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 czerwca 2005 r. w sprawie społeczeństwa informacyjnego (4),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie praw człowieka i wolności prasy w Tunezji i oceny Światowego Szczytu w sprawie Społeczeństwa Informacyjnego w Tunezji (5),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie wolności słowa w Internecie (6),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie drugiego Forum Zarządzania Internetem, które odbyło się w Rio de Janeiro w dniach od 12 do 15 listopada 2007 r. (7),

uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie utrwalenia bezpieczeństwa i podstawowych wolności w Internecie (8),

uwzględniając art. 48 Regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, a także opinie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0185/2010),

A.

mając na uwadze, że Internet jest doniosłym środkiem komunikacji globalnej o potężnym oddziaływaniu na społeczeństwo jako całość,

B.

mając na uwadze, że zarządzanie Internetem obejmuje zagadnienia związane z ochroną i zagwarantowaniem podstawowych praw i swobód, dostępem i wykorzystaniem Internetu oraz jego podatnością na atak cybernetyczny, itp.,

C.

mając na uwadze, że cyberprzestępczość stanowi rosnące zagrożenie dla społeczeństw, które polegają na TIK, oraz mając na uwadze, że podżeganie do ataków terrorystycznych, przestępstw opartych na nienawiści i pornografia dziecięca wzrosły i zagrażają jednostkom, w tym dzieciom,

D.

mając na uwadze ogromne znaczenie punktu przecięcia między cyberprzestępczością, jurysdykcją dotyczącą Internetu i zjawiskiem „przetwarzania w chmurze”(ang. cloud comuting) jako wyłaniającym się aspektem zarządzania Internetem na poziomie europejskim,

E.

mając na uwadze, że aspekty zarządzania Internetem dotyczą adresowania w Internecie oraz innych, w głównej mierze technicznych kwestii, którymi to dziedzinami zajmują się takie jednostki jak Internetowa Korporacja ds. Nadawania Nazw i Numerów (ICANN), agencja ds. przydzielonych numerów internetowych (IANA), grupa robocza ds. technicznych sieci Internetu (IETF), regionalne rejestry internetowe oraz inne jednostki,

F.

mając na uwadze, że w związku z zarządzaniem Internetem sektor prywatny odgrywał dotychczas najważniejszą i pozytywną rolę przewodnią; mając jednak na uwadze, że rolę organów publicznych należy zwiększyć podczas określania ogólnej strategii,

G.

mając na uwadze, że rządy odgrywają ważną rolę w zakresie szerszych aspektów zarządzania w obronie interesu publicznego, w szczególności aby chronić i gwarantować podstawowe prawa i swobody, jak również odnośnie do bezpieczeństwa, integralności i odporności Internetu, sektor prywatny zaś spełnia kluczową rolę w zapewnianiu koniecznych inwestycji, wiedzy fachowej i inicjatywy niezbędnej dla dalszego postępu innowacji,

H.

mając na uwadze, że globalne Forum zarządzania Internetem (IGF) oraz różne krajowe i regionalne fora stanowią ważne obszary prowadzenia wielostronnego dialogu na temat polityki wobec Internetu,

I.

mając na uwadze, że Parlament Europejski oraz inne instytucje europejskie od długich lat wykazują zaangażowanie się w Internet jako otwarte globalne publiczne dobro,

1.

uważa, że Internet jest globalnym publicznym dobrem, i że w związku z tym należy nim zarządzać we wspólnym interesie;

2.

przyznaje, że Internet ma zasadnicze znaczenie dla praktycznej realizacji wolności słowa, różnorodności kulturowej, pluralizmu środków przekazu, demokratycznego obywatelstwa, a także dla edukacji i dostępu do informacji, i tym samym stanowi jedno z głównych narzędzi propagowania wartości demokratycznych na świecie;

3.

przypomina, że Internet stał się niezbędnym narzędziem propagowania inicjatyw demokratycznych, debaty politycznej, poznawania technologii cyfrowych i upowszechniania wiedzy; ponownie stwierdza, że dostęp do Internetu jest uzależniony od korzystania z szeregu praw podstawowych i jednocześnie je gwarantuje, w tym między innymi poszanowanie życia prywatnego, ochronę danych, wolność wypowiedzi, słowa i zrzeszania się, wolność prasy, głoszenia poglądów politycznych i udziału w życiu politycznym, brak dyskryminacji, kształcenie oraz różnorodność kulturową i językową; podkreśla, że w związku z tym na instytucjach i zainteresowanych podmiotach na wszystkich szczeblach ciąży ogólna odpowiedzialność za pomoc w dopilnowaniu, aby wszyscy mogli korzystać z przysługującego im prawa uczestnictwa w społeczeństwie informatycznym, zwłaszcza osoby starsze, które napotykają więcej trudności w zaznajamianiu się z nowymi technologiami, a jednocześnie za stawienie czoła dwóm wyzwaniom wieku elektronicznego w postaci analfabetyzmu elektronicznego oraz wykluczenia z procesów demokratycznych;

4.

podkreśla szczególnie potrzebę dynamizacji rozwoju podejść oddolnych oraz demokracji elektronicznej przy jednoczesnym zagwarantowaniu stworzenia odpowiednich zabezpieczeń przed nowymi formami nadzoru, kontroli i cenzury przez podmioty publiczne lub prywatne, aby swoboda dostępu do Internetu i ochrona życia prywatnego były realne, nie zaś iluzoryczne;

5.

podkreśla konieczność ochrony i promocji europejskiego dziedzictwa kulturalnego, w tym za pośrednictwem Internetu; uważa, że Internet odgrywa kluczową rolę w pobudzaniu innowacyjności i zmniejszaniu przepaści cyfrowej, społecznej i kulturowej w Europie w stosunku do innych części świata; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja rozumie znaczenie likwidowania tzw. „przepaści cyfrowej” i znaczenie zagadnień rozwoju związanych z zarządzaniem Internetem; jednak uważa, że trzeba również zwracać uwagę na licznych starszych obywateli, zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, którzy często mają poczucie pozostawania z tyłu w tym nowym świecie on-line; zwraca uwagę, że Internet może stanowić skuteczne narzędzie integracji społecznej i że starsi obywatele muszą zostać zintegrowani; wzywa do podjęcia działań promujących kształcenie w zakresie korzystania z zasobów oferowanych przez Internet oraz wyboru kryteriów określających sposoby wykorzystywania tych zasobów;

6.

przyznaje, że wzmożone użytkowanie Internetu przez obywateli, konsumentów, przedsiębiorstwa i władze oznacza, że to narzędzie komunikacji stało się jednym z głównych elementów umożliwiających realizację rynku wewnętrznego w UE; podkreśla w tym kontekście potrzebę odpowiedniej ochrony konsumentów oraz posiadaczy praw własności intelektualnej w Internecie; podkreśla również, że prawa obywatelskie i swobody użytkowników Internetu muszą zostać zagwarantowane; uznaje znaczenie Internetu jako środka informacji o prawach konsumentów i propagowania tych praw;

7.

podkreśla, że zarządzanie Internetem powinno ułatwić handel elektroniczny i transakcje transgraniczne poprzez decentralizację funkcji samoregulacyjnych, zwłaszcza w ustalaniu warunków wejścia na rynek dla nowych konkurentów;

8.

wzywa do ułatwienia dostępności i rozwoju Internetu w nowych państwach członkowskich, zwłaszcza na obszarach wiejskich, i krajach rozwijających się, za pośrednictwem programów finansowanych przez Unię Europejską; wzywa ponadto do umocnienia ich roli w kształtowaniu polityki zarządzania Internetem;

9.

uważa, że aby uchronić interesy UE i zachować Internet jako globalne publiczne dobro, zarządzanie Internetem powinno opierać się na szerokim modelu, który równoważyłby udział sektorów publicznego i prywatnego, unikając dominacji ze strony jakiejkolwiek pojedynczej jednostki lub grupy jednostek oraz prób podejmowanych przez państwa lub ponadnarodowe organy, by kontrolować przepływ informacji w Internecie, jednocześnie współdziałając z wielostronnymi procesami w zakresie zarządzania Internetem, który nadal dostarcza skutecznego mechanizmu promowania globalnej współpracy;

10.

podkreśla, że wartości, na których opiera się Unia, jak określono w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, są fundamentalnymi wartościami i ostatecznymi celami Unii Europejskiej; wzywa zatem Komisje Europejską i państwa członkowskie do dopilnowania, by cała działalność związana z zarządzaniem Internetem odpowiadała tym wartościom i celom, zwłaszcza na tych globalnych forach zarządzania Internetem, gdzie obecne są kraje, których wartości różnią się znacznie od wartości krajów europejskich; uważa, że w interesie uniknięcia konfliktu należy wzmocnić dialog z tymi krajami w obszarze uregulowań odnoszących się do Internetu;

11.

uważa, że rządy powinny skoncentrować się na kluczowych dla publicznej polityki globalnego Internetu kwestiach, gdyż wiodąca rola sektora prywatnego musi opierać się na poszanowaniu zasad polityki publicznej oraz obowiązujących przepisach, a poza tym przestrzegać zasady nieinterwencji z wyjątkiem, gdy okaże się to konieczne w wyjątkowych okolicznościach, a nawet wtedy działania powinny być prowadzone z pełnym poszanowaniem podstawowych praw człowieka i zasady proporcjonalności;

12.

uważa, że rządy powinny unikać angażowania się w zwykłe zarządzanie Internetem, powstrzymać się od szkodliwej innowacji i konkurencji za sprawą niepotrzebnych, uciążliwych i restrykcyjnych uregulowań i nie próbować kontrolować tego, co jest i powinno pozostać globalnym dobrem wspólnym;

13.

wzywa rządy do zaprzestania narzucania ograniczeń w dostępie do Internetu w drodze cenzury, blokowania, filtrowania lub na inne sposoby, a także do zaprzestania zobowiązywania do tego jednostki prywatne; nalega na zagwarantowanie otwartego Internetu, w którym użytkownicy są w stanie dotrzeć do informacji i rozpowszechniać je lub uruchamiać aplikacje i usługi według własnego wyboru, co określono w poprawionych ramach regulacyjnych dotyczących łączności elektronicznej;

14.

podkreśla, że wszelkie ograniczenia uznane za niezbędne powinny być ograniczone do koniecznego minimum w społeczeństwie demokratycznym, opierać się na prawie i być skuteczne i proporcjonalne; podkreśla, że należy zagwarantować ochronę osób niepełnoletnich, oraz zwraca się do państw członkowskich, aby również podjęły działania, np. wykorzystując system powiadamiania odnoszący się do interesu publicznego dostępny na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2002/22/WE, dyrektywę 2002/58/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w zakresie praw użytkowników („dyrektywa o prawach obywateli”) (9) w celu umożliwienia osobom niepełnoletnim korzystania z Internetu i internetowych usług informacyjnych w sposób odpowiedzialny oraz w celu podniesienia świadomości zagrożeń, jakie niosą ze sobą nowe usługi;

15.

wzywa do podjęcia większej liczby inicjatyw, aby zwiększyć bezpieczeństwo dzieci eksplorujących Internet, upowszechniać na całym świecie najlepsze wzorce i zacieśniać międzynarodową współpracę w zwalczaniu szkodliwych i nielegalnych treści on-line, zwłaszcza związanych z seksualnym wykorzystywaniem dzieci w Internecie;

16.

bierze również pod uwagę szczególną konieczność ochrony osób najbardziej zagrożonych, zwłaszcza niepełnoletnich, poprzez wspólne działania podmiotów publicznych i prywatnych; ponownie stwierdza, że zwalczając cyberprzestępczość i pornografię dziecięcą, należy u źródła usuwać treści o charakterze przestępczym, przed rozważeniem zablokowania stron internetowych;

17.

uważa, że poza określonymi przez Komisję zasadami zarządzania rządy powinny wdrażać również następujące zasady:

(i)

przejrzystość, wielostronność, demokrację i ochronę podstawowych praw i swobód poprzez zgodność z normami UE;

(ii)

poszanowanie otwartego, interoperacyjnego, technicznie neutralnego, opartego na zasadzie „end-to-end” charakteru infrastruktury Internetu;

(iii)

konkretną odpowiedzialność jednostek sektora prywatnego, które zarządzają zasobami światowego Internetu w codziennym życiu;

(iv)

promowanie współpracy w zakresie zarządzania globalnym Internetem poprzez współdziałanie i zachęcanie do wielostronnych procesów, również zajęcie się potrzebą poprawy udziału krajów rozwijających się;

(v)

ochronę integralności globalnego Internetu i wolności komunikacji poprzez unikanie podejmowania jakichkolwiek środków regionalnych, jak odbieranie adresów IP czy nazw domen w krajach trzecich;

18.

podkreśla, że UE powinna rozwinąć wdrożenie stanowiska w sprawie podstawowych zasad zarządzania Internetem i stanowczo go bronić na forach międzynarodowych i w stosunkach dwustronnych;

19.

z radością przyjmuje aspekty zarządzania Internetem hiszpańskiej prezydencji pt. „Granada Strategy” oraz postanowienia sprawozdania Parlamentu w sprawie nowej agendy cyfrowej dla Europy: 2015.eu (10), by stworzyć Europejską kartę praw obywateli i konsumentów w otoczeniu cyfrowym i rozwijać „piątą wolność”, która umożliwi swobodę przemieszczania się treści i wiedzy;

20.

odnotowuje nową politykę rządu USA „Internet Policy 3.0”, ogłoszoną dnia 24 lutego 2010 r.;

21.

podkreśla, że UE powinna zając się trzema znamiennymi kwestiami politycznymi:

(i)

ochroną infrastruktury Internetu, by zagwarantować otwartość, dostępność, bezpieczeństwo i odporność na ataki cybernetyczne;

(ii)

europejskim uzależnieniem od dominujących na rynku rozwiązań i związanymi z nimi zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego, oraz

(iii)

ochroną danych i prywatności, w szczególności jeśli chodzi o ustanowienie skutecznych międzynarodowych mechanizmów rozstrzygania kwestii spornych; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego dostosowania dyrektywy o ochronie danych osobowych do aktualnego środowiska cyfrowego;

22.

wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, we współpracy z Komisją, ochrony infrastruktury Internetu wobec gróźb i incydentów poprzez harmonizację podejścia UE oraz zakończenie powoływania krajowych grup reagowania w nagłych przypadkach i mechanizmów współpracy między nimi;

23.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia swych wysiłków na rzecz podniesienia bezpieczeństwa cyberprzestrzeni w UE, jak również właściwego udzielania się w międzynarodowej współpracy w tym zakresie, oraz podkreśla potrzebę wielostronnego podejścia, by zapewnić lepsze zrozumienie i wiedzę o właściwości sądów w sprawach cyberprzestępczości i „przetwarzania w chmurze”w oparciu o równe szanse na starcie i ustanowienie jasnych obowiązków i zakresu odpowiedzialności dla każdego zainteresowanego podmiotu;

24.

podkreśla znaczenie bezpieczeństwa usług elektronicznych, zwłaszcza podpisów elektronicznych, i potrzebę stworzenia infrastruktury klucza publicznego (PKI) na poziomie ogólnoeuropejskim, a także wyzywa Komisję do ustanowienia bramki europejskiego organu walidacyjnego w celu zapewnienia transgranicznej interoperacyjności podpisów elektronicznych i podniesienia bezpieczeństwa transakcji przeprowadzanych przy użyciu Internetu;

25.

wzywa Komisję do dostarczenia jasnych wskazówek państwom członkowskim, które nie ratyfikowały i nie wdrożyły Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości, aby zaangażować wszystkie państwa członkowskie w wysiłek współpracy w walce z cyberprzestępczością i spamem, by podnieść zaufanie użytkowników i zabezpieczyć cyberprzestrzeń Unii Europejskiej przeciwko wszelkim rodzajom przestępstw i wykroczeń; wzywa wszystkie państwa członkowskie do ratyfikowania i wdrożenia Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości;

26.

wzywa wszystkie państwa członkowskie do ratyfikowania i wdrożenia Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi, co pozwoli rozwijać podstawę pod współpracę międzynarodową w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu Internetu przez terrorystów i atakom na szeroką skalę na systemy komputerowe i za ich pośrednictwem, zagrażającym bezpieczeństwu narodowemu, publicznemu lub dobrobytowi gospodarczemu;

27.

zaleca ponadto, by Komisja i państwa członkowskie pracowały nad podniesieniem bezpieczeństwa i stabilności Internetu poprzez środki mające na celu zwiększenie różnorodności sieci i systemu poprzez zastosowanie prawa konkurencji, norm i polityki zamówień publicznych UE, jak również poprzez:

(i)

wspieranie pracy ICANN nad bezpieczeństwem i stabilnością systemu nazw domen;

(ii)

wspieranie pracy na forach międzynarodowych, jak Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Organizacja Narodów Zjednoczonych i Rada Europy w zakresie poprawy ram legislacyjnych i koordynacji krajowej;

28.

zwraca uwagę na fakt, że powodzenie sieci społecznych związane z możliwościami technicznymi Internetu (pamięć i przetwarzanie informacji) stanowi zwłaszcza problem w zakresie przechowywania danych oraz użytkowania tych archiwizowanych danych; dlatego też ubolewa nad tym, że w chwili obecnej nie istnieje w Internecie „prawo do zapomnienia”;

29.

podkreśla konieczność znalezienia właściwej równowagi między ochroną prywatności użytkowników a rejestrowaniem danych osobowych;

30.

ubolewa nad tym, że wzrastającemu korzystaniu z sieci Internetu nie towarzyszą jeszcze przepisy pozwalające użytkownikom zarządzać danymi osobowymi, które im powierzają;

31.

zauważa, że przejrzyste i odpowiedzialne zarządzanie Internetem może odgrywać ważną rolę w nadzorowaniu sposobu, w jaki wyszukiwarki przetwarzają informacje na całym świecie;

32.

wzywa Komisję do zaprezentowania propozycji rozszerzenia zastosowania rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) (11) poprzez objęcie przypadków naruszenia ochrony danych i prywatności, zaś Radę wzywa do zezwolenia na wszczęcie negocjacji z myślą o zawarciu międzynarodowego porozumienia umożliwiającego skuteczne dochodzenie roszczeń przez obywateli UE w przypadku naruszanie ich praw podlegających prawu UE o ochronie danych i prywatności;

33.

popiera promowanie zasady poszanowania prywatności od samego początku (ang. privacy by design), zgodnie z którą wymogi dotyczące prywatności i ochrony danych należy wprowadzać na jak najwcześniejszym etapie cyklu życia nowych technologii, gwarantując obywatelom bezpieczne i przyjazne dla użytkownika środowisko;

34.

zwraca uwagę, że staje się konieczne wprowadzenie świadectw zabezpieczenia stron internetowych, by wzbudzić w konsumentach większe zaufanie do korzystania z informacji i usług on-line;

35.

podkreśla, że instytucje, organy i państwa członkowskie UE powinny koordynować swe podejście do zarządzania Internetem w różnych międzynarodowych organizmach, które się tym zajmują, jak np. ICANN oraz jej organy doradcze, w tym Rządowy Komitet Doradczy (GAC);

36.

podkreśla rolę Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) w tworzeniu jednolitej europejskiej przestrzeni informacji; zauważa, że ENISA może odgrywać ważną rolę, w szczególności jeśli chodzi o zapobieganie problemom bezpieczeństwa sieci i informacji oraz ich badanie i rozwiązywanie, i z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź złożenia przez Komisję wniosku dotyczącego modernizacji ENISA;

37.

podkreśla potrzebę dalszego podnoszenia skuteczności ENISA przez:

identyfikowanie na poziomie europejskim priorytetów dotyczących badań w obszarach odporności tworzenia sieci i bezpieczeństwa sieci i informacji, a także oferowanie potencjalnym instytucjom badawczym wiedzy na temat potrzeb przemysłu;

zwracanie uwagi decydentów na nowe technologie w obszarach związanych z bezpieczeństwem;

rozwijanie forów na rzecz wymiany informacji i udzielania wsparcia państwom członkowskim;

38.

podkreśla, że wsparcie ENISA koncentruje się na państwach członkowskich o szczególnych potrzebach, i zaleca, by ENISA kontynuowała rozwijanie forów umożliwiających wymianę informacji między państwami członkowskimi oraz innymi;

39.

uważa, że Komisja ma do odegrania główną rolę w zainicjowaniu i koordynacji wszystkich aspektów odnoszących się do wewnętrznej organizacji UE, aby zapewnić spójne podejście UE, w tym odnośnie do IGF;

40.

sugeruje, by Komisja rozpoczęła rozwijanie potencjału pod rzeczywiście europejską reprezentację społeczeństwa obywatelskiego na międzynarodowych forach zarządzania Internetem i w organizacjach lub konsorcjach standardów internetowych;

41.

zwraca się do Komisji o ułatwienie przyjęcia spójnego i wszechstronnego podejścia UE odnośnie do IGF oraz innych głównych wydarzeń zarządzania Internetem poprzez przedłożenie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie projektu dokumentu w sprawie stanowiska UE odpowiednio wcześnie przed rozpoczęciem takiego wydarzenia, aby umożliwić odbycie debaty na jego temat;

42.

wspiera kontynuowanie i rozwijanie modelu IGF na globalnym, regionalnym – w tym EuroDIG – i krajowym poziomie przez zachowywanie jego głównych cech jako niewiążącego, wielostronnego procesu oraz pozostanie otwartym forum dla dialogu i wymiany najlepszych praktyk między rządami, społeczeństwem obywatelskim i sektorem prywatnym oraz nową formą demokracji uczestniczącej;

43.

podkreśla znaczenie włączenia do rozmów na temat zarządzania Internetem podmiotów z Azji, biorąc pod uwagę specyficzny charakter rynku azjatyckiego;

44.

podkreśla również konieczność zaangażowania odbiorców końcowych w proces tworzenia modelu zarządzania, kładąc nacisk na współpracę między uniwersytetami i przedsiębiorstwami na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym;

45.

zaleca modernizację IGF na następujące sposoby:

(i)

zwiększenie w nim udziału krajów rozwijających się, zwracając uwagę na sfinansowanie ich udziału,

(ii)

wzmocnienie obecności w mediach,

(iii)

sprawniejszą organizację spotkań, np. poprzez ograniczenie liczby jednocześnie prowadzonych spotkań, ustanowienie stałej platformy, w celu uproszczenia globalnego udziału, i szerszą wielojęzyczność,

(iv)

lepsze skoordynowanie i współpraca globalnych, regionalnych i krajowych forów zarządzania Internetem, oraz

(v)

pogłębioną współpracę między Parlamentem Europejskim i parlamentami krajowymi poprzez wykorzystanie wszystkich dostępnych środków technologicznych, jak wideo-konfernecje, jak również międzyparlamentarnej bazy wymiany informacji EU - IPEX;

46.

udziela wsparcia pracom Komisji oraz hiszpańskiej i belgijskiej prezydencji w zakresie przygotowania spotkanie IGF w Wilnie we wrześniu 2010 r. i apeluje o wzmocniony udział Parlamentu Europejskiego;

47.

popiera zasadniczo przychylne stanowisko Komisji Europejskiej wobec obecnego modelu zarządzania ICANN opartego na wiodącej roli sektora prywatnego;

48.

uznaje, że ICANN skutecznie zapewnia stabilność systemu nazw domen;

49.

wspiera kontynuowanie niedawno rozpoczętego przez ICANN procesu przyznawania nazw domenom w alfabetach innych niż łaciński;

50.

apeluje o nową nazwę rodzajową głównej domeny dla organizacji i placówek kulturalnych, mediów i artystów, na przykład „kultura” lub „sztuka”;

51.

wzywa do zwiększenia rozliczalności przedsiębiorstw prywatnych, które zajmują się rejestracją i dystrybucją nazw domen, świadcząc usługę, od której społeczeństwo stało się w znacznym stopniu zależne; w związku z tym należy opracować wspólny zestaw obowiązujących kryteriów, mających na celu zwiększenie przejrzystości i zagwarantowanie ponoszenia rosnącej odpowiedzialności przez wspomniane przedsiębiorstwa;

52.

wzywa organ rejestrujący domeny.eu EURid do przeprowadzenia dogłębnej kampanii w mediach i on-line w celu promowania domen.eu w państwach członkowskich, aby ułatwić rozwój europejskiego otoczenia on-line opierającego się na wartościach, cechach i polityce Unii Europejskiej;

53.

podkreśla znaczenie GAC w procesie kształtowania polityki przez ICANN i zaleca, by wzmocniono skuteczność GAC m.in. poprzez ustanowienia sekretariatu o właściwym potencjale wsparcia; uznaje za ważne, by każde państwo członkowskie brało czynny udział w pracach tego komitetu;

54.

uważa, że w ICANN można by dokonać usprawnień poprzez:

(i)

wprowadzenie – przy okazji oceniania skuteczności istniejących mechanizmów rozstrzygania kwestii spornych (niezależny panel kontroli i rzecznik praw obywatelskich ICANN) – alternatywnego mechanizmu zewnętrznego rozstrzygania kwestii spornych umożliwiającego zainteresowanym stronom skuteczne, neutralne, terminowe i niekosztowne przeprowadzenie rewizji decyzji ICANN;

(ii)

stopniowo wprowadzoną zróżnicowaną strukturę finansowania, z finansowaniem pochodzącym od każdej reprezentowanej jednostki lub sektora, aby uniknąć niepotrzebnego wywierania wpływu na działalność ICANN ze strony jakiejkolwiek pojedynczej jednostki lub grupy jednostek;

(iii)

właściwą reprezentację w ICANN wszystkich zainteresowanych stron,

(iv)

dopilnowanie, by rada nadzorcza i główny zarząd ICANN reprezentowały szereg interesowi i regionów;

(v)

wykorzystanie rozsądnej części swych funduszów rezerwowych na zwiększenie udziału społeczeństwa obywatelskiego (zwłaszcza z krajów rozwijających się) w forach dotyczących zarządzania Internetem;

55.

popiera pogląd Komisji, że ustalenia dotyczące IANA powinny zawierać mechanizmy dotyczące wielostronnej rozliczalności i potwierdza, że w przyszłości żaden rząd nie powinien wywierać dominującego wpływu na IANA, której działalność podlega raczej stopniowemu umiędzynarodowieniu, które doprowadzi do wielostronnego nadzoru;

56.

uważa, że „potwierdzenie zobowiązań” z 2009 r. może stanowić pozytywną podstawę dalszego rozwijania ICANN, jednocześnie podkreślając, że:

(i)

UE, głównie za sprawą Komisji, powinna odgrywać czynną rolę w ich wdrażaniu, w tym za pośrednictwem paneli kontroli i przy zapewnianiu niezależności ich członków, braku konfliktu interesów i reprezentowania przez nich różnych regionów,

(ii)

w następstwie zgłoszenie uwag przez społeczeństwo ICANN powinna wdrażać zalecenia panelów kontroli, a w przypadku niezastosowania się do tego – podać tego przyczyny;

57.

zwraca się do Komisji o dostarczanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdań rocznych w sprawie wydarzeń odnoszących się do zarządzania Internetem z ubiegłych lat, a pierwsze takie sprawozdanie powinno zostać złożone do marca 2011 r.;

58.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i państwom członkowskim.


(1)  Dz.U. C 104 z 14.4.1999, str. 128.

(2)  Dz.U. C 343 z 5.12.2001, s. 286.

(3)  Dz.U. C 27 E z 31.1.2002, s. 84.

(4)  Dz.U. C 133 E z 8.6.2006, s. 140.

(5)  Dz.U. C 286 E z 23.11.2006, r. s. 495.

(6)  Dz.U. C 303 E z 13.12.2006, s. 879.

(7)  Dz.U. C 41 E z 19.2.2009, s. 80.

(8)  Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0194.

(9)  Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 11.

(10)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0133.

(11)  Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 40.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/41


Wtorek, 15 czerwca 2010 r.
Wspólnotowa polityka w zakresie innowacji w zmieniającym się świecie

P7_TA(2010)0209

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie wspólnotowej polityki w zakresie innowacji w zmieniającym się świecie (2009/2227 (INI))

2011/C 236 E/06

Parlament Europejski,

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Przegląd wspólnotowej polityki w zakresie innowacji w zmieniającym się świecie” (COM(2009)0442),

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Przygotowanie się na przyszłość: opracowanie wspólnej strategii w dziedzinie kluczowych technologii wspomagających w UE” (COM(2009)0512),

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Nowe partnerstwo na rzecz modernizacji uczelni: Forum UE na rzecz dialogu uczelni i przedsiębiorstw” (COM(2009)0158) oraz swoją rezolucję z dnia 20 maja 2010 r. (1) w sprawie dialogu uczelni i przedsiębiorstw,

uwzględniając konkluzje Rady z dnia 4 grudnia 2009 r. zatytułowane „W kierunku konkurencyjnej, innowacyjnej i wydajnej ekologicznie Europy – wkład Rady ds. Konkurencyjności w strategię lizbońską po roku 2010”,

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Nowe możliwości technologii ICT – strategia na rzecz badań w dziedzinie przyszłych i powstających technologii w Europie” (COM(2009)0184),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie programu „Small Business Act” (2),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie przeglądu śródokresowego polityki przemysłowej – wkład w strategię UE na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia (3),

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 294/2008 z dnia 11 marca 2008 r. ustanawiające Europejski Instytut Innowacji i Technologii (4),

uwzględniając konkluzje Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie promowania kreatywności i innowacji przez kształcenie i szkolenie (5),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie wykorzystania wiedzy w praktyce: szeroko zakrojona strategia innowacyjna dla UE (6),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie realizacji wspólnotowego programu lizbońskiego: badania naukowe i innowacje jako inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia: wspólna koncepcja (7),

uwzględniając decyzję nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) (8),

uwzględniając decyzję nr 1639/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającą Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007-2013) (9),

uwzględniając wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie patentu wspólnotowego (COM(2000)0412),

uwzględniając wspólnotowe ramy dotyczące pomocy państwa na rzecz badań, rozwoju i innowacji (10),

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „W kierunku bardziej skutecznego stosowania zachęt podatkowych na rzecz badań i rozwoju” (COM(2006)0728),

uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Ocena wspólnotowej polityki w zakresie innowacji w latach 2005-2009” (SEC(2009)1194),

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Strategia na rzecz badań i rozwoju oraz innowacji w sektorze technologii informacyjno-komunikacyjnych w Europie: Podnoszenie poprzeczki” (COM(2009)0116),

uwzględniając art. 48 Regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinię Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A7-0143/2010),

A.

mając na uwadze, że w swoim komunikacie zatytułowanym „Przegląd wspólnotowej polityki w zakresie innowacji w zmieniającym się świecie” Komisja zapowiedziała opracowanie nowej strategii innowacyjnej w formie planu działania,

B.

mając na uwadze, że przyszła strategia innowacyjna musi być ściśle związana ze strategią UE 2020,

C.

mając na uwadze, że Komisja w swoim komunikacie zatytułowanym „Nowe możliwości technologii ICT – strategia na rzecz badań w dziedzinie przyszłych i powstających technologii w Europie” zapowiedziała nową, zawierającą inicjatywy strategię na rzecz badań w dziedzinie przyszłych i powstających technologii,

D.

mając na uwadze, że tworząc europejską politykę innowacyjności, należy w jednakowym stopniu uwzględniać wszystkie aspekty trójkąta wiedzy (badania – innowacyjność – edukacja),

E.

mając na uwadze, że zdolności innowacyjne przedsiębiorstw zależą w dużej mierze od dostępności wystarczających środków finansowych, a zapaść kredytowa będąca skutkiem obecnego kryzysu gospodarczego stwarza ryzyko drastycznego ograniczenia siły innowacyjnej przedsiębiorstw, zwłaszcza dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP),

F.

mając na uwadze, że innowacyjność jest głównym czynnikiem pozwalającym na skuteczne stawienie czoła obecnym doniosłym wyzwaniom społecznym i środowiskowym oraz realizację strategicznych celów politycznych UE, takich jak przedsiębiorczość, konkurencyjność, zmiany klimatu, zatrudnienie, zmiany demograficzne i społeczeństwo integracyjne,

G.

mając na uwadze, że bez przyspieszenia rozwoju i powszechnego stosowania czystych, zrównoważonych i wydajnych technologii energetycznych Unia Europejska nie osiągnie swoich celów w dziedzinie energii i klimatu wytyczonych na 2020 r., a w szczególności celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 20 %, zwiększenia wydajności energetycznej o 20 % i osiągnięcia poziomu co najmniej 20 % energii produkowanej ze źródeł odnawialnych; mając na uwadze, że przyszła strategia w dziedzinie innowacji powinna w pełni uwzględniać ten aspekt,

H.

mając na uwadze, że badania nad przyszłymi i powstającymi technologiami (takimi jak technologie kwantowe, TIK inspirujące się biologią oraz nanotechnologie) mają korzystny wpływ na innowacje, a co za tym idzie, na długoterminową konkurencyjność, i mając na uwadze, że dzięki temu otwierają się nowe horyzonty przed działalnością gospodarczą, sprzyjając nowym gałęziom przemysłu oraz MŚP działającym w obszarach wysoko wyspecjalizowanych technologii,

I.

mając na uwadze, że wspieranie i rozwój zrównoważonych technologii są niezbędne nie tylko do osiągnięcia celów UE dotyczących klimatu i energii, ale także pozwalają UE uzyskać ogromne korzyści związane z przyszłymi miejscami pracy i wzrostem gospodarczym,

J.

mając na uwadze, że nierówny podział zasobów może utrudnić innowacje; mając na uwadze, że polityka UE w zakresie surowców powinna stawić czoła głównym wyzwaniom związanym z zapewnieniem sprawiedliwego dostępu,

K.

mając na uwadze, ze w czasach zwiększających się niedoborów zasobów wspieranie zrównoważonych i energooszczędnych technologii podnosi bezpieczeństwo energetyczne UE,

L.

mając na uwadze, że kwestia zmian demograficznych jest jednym z poważniejszych wyzwań przyszłości, które również wymaga nowych rozwiązań technologicznych,

M.

mając na uwadze, że w sektorach przemysłu, w których UE posiada dobrą pozycję konkurencyjną, musi ona połączyć swoje siły, umocnić swoją przewagę oraz zagwarantować równe warunki konkurowania na skalę światową,

Szeroko zakrojone podejście do innowacji

1.

uważa, że istnieją możliwości ściślejszego powiązania badań naukowych i innowacyjności w Europie; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o przyjęcie zintegrowanego podejścia łączącego naukę z innowacyjnością;

2.

zwraca uwagę Komisji, że przyszła polityka innowacyjna UE musi mieć szeroki zakres i zasadniczo musi obejmować wszelkie formy innowacji – nie tylko innowacje technologiczne (dotyczące produktu i procesu), ale także innowacje administracyjne, organizacyjne, a także społeczne i dotyczące pracy, w tym nowe innowacyjne modele biznesowe, jak również innowacje usługowe, a równocześnie uwzględniać pozostałe dwa aspekty trójkąta wiedzy (badania naukowe i edukację);

3.

podkreśla, że innowacje są przede wszystkim zorientowane na spełnienie potrzeb konsumenckich i rynkowych; w związku z tym wzywa Komisję do zapewnienia, aby w większym stopniu uznawano wyższość wymogów konsumenckich jako siłę napędową innowacji; zauważa, że aby zapobiec powstawaniu nowych form nierówności społecznych, w przyszłości innowacje należy oceniać nie tylko pod kątem korzyści dla gospodarki i środowiska, ale także pod względem ich społecznej wartości dodanej;

4.

podkreśla fakt, że wzmocnienie roli przedsiębiorców jako siły napędowej innowacji w Europie stanowi warunek niezbędny do zagwarantowania skutecznego funkcjonowania konkurencyjnego rynku wewnętrznego opartego na zniesieniu barier w handlu, wysokim stopniu ochrony konsumentów i spójności społecznej;

5.

wzywa Komisję do określenia ambitnych poziomów odniesienia dla innowacji, koncentrujących się na doniosłych wyzwaniach społecznych, oraz do położenia kresu obecnej fragmentacji różnych inicjatyw europejskich;

6.

zdecydowanie popiera pogląd Komisji, iż kluczowe technologie wspomagające oraz badania nad przyszłymi i powstającymi technologiami są niezbędnym warunkiem trwałego wzmocnienia globalnej konkurencyjności UE; zgadza się z wezwaniem państw członkowskich przez Komisję do osiągnięcia porozumienia w sprawie znaczenia stosowania kluczowych technologii wspomagających w UE; w związku z tym podkreśla, że (i) kluczowe technologie wspomagające, takie jak mikro- i nanoelektronika, fotonika, bio- i nanotechnologia, (ii) nowe materiały oraz (iii) nowe i przyszłe technologie oferują znaczny potencjał dla innowacji i mogą wesprzeć proces przechodzenia do opartej na wiedzy i niskoemisyjnej gospodarki;

7.

podkreśla, że centralnym elementem innowacyjności musi być człowiek, i z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podejmowane na rzecz intensyfikacji dialogu między uczelniami a przedsiębiorstwami, znacznie przyczyniającego się do wspierania badań i innowacyjności, do łatwiejszego wykorzystywania wiedzy powstającej na uczelniach przez sektor prywatny i do wzbogacania programów akademickich w celu zaspokojenia współczesnych potrzeb społecznych i potrzeb przedsiębiorstw;

8.

zwraca uwagę, że identyfikacja współczesnych kluczowych technologii wspomagających oraz nowych i przyszłych technologii musi następować we współpracy z sektorem przedsiębiorstw, na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym, w tym z MŚP, przy czym należy również uwzględniać regionalne cele polityki gospodarczej; wzywa UE do zadbania o to, by udział proponowanej grupy ekspertów wysokiego szczebla w określeniu, przyjęciu i wdrożeniu konkretnych środków krótko-, średnio- i długoterminowych wspierających te technologie został wzięty bod uwagę;

9.

z zadowoleniem przyjmuje te działania polityczne w zakresie innowacji jako uzupełnienie krajowych strategii przemysłowych, posiadających wymiar ponadbranżowy na szczeblu wspólnotowym, oraz wzywa Komisję do dalszego stosowania tego podejścia;

10.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do połączenia rozwoju sieci cyfrowych następnej generacji i inteligentnych sieci z działaniami na rzecz innowacji w celu pełnego wykorzystania płynących z nich korzyści; w tym kontekście podkreśla, że należy zapewnić dostateczne środki finansowe, w tym z funduszy strukturalnych;

11.

podkreśla, że inwestycje w szybkie sieci internetowe i upowszechnianie łączy szerokopasmowych to podstawowy warunek szerszego i lepszego propagowania wyników innowacyjności oraz obniżania różnic w zakresie innowacyjności występujących między regionami UE;

12.

zwraca się do Komisji i państw członkowskich o nasilenie działań w zakresie polityki spójności w dziedzinie innowacyjności w celu zmniejszania różnic występujących między państwami członkowskimi;

13.

popiera fakt, że Komisja przygotowuje obecnie europejski akt prawny w dziedzinie innowacji w celu stworzenia spójniejszej strategii na rzecz innowacji;

14.

podkreśla znaczenie innowacyjności ekologicznej i zielonej przedsiębiorczości, które mogą odegrać decydującą rolę, łącząc politykę innowacyjności z sektorami kluczowymi dla UE, a także uwypuklić istotne elementy przewagi komparatywnej europejskiej gospodarki;

15.

podkreśla istotną rolę ekoinnowacji, szczególnie w kontekście rosnącej efektywności wykorzystania zasobów;

16.

podkreśla istotną rolę, jaką odgrywają klastry innowacyjne dla przyszłej polityki innowacyjnej UE, a ponadto zwraca uwagę na potencjał, jaki oferują w szczególności klastry wiedzy; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy tworzenia specjalnych stref innowacyjności i przedsiębiorczości wokół uczelni, instytutów badawczych i parków naukowo-technologicznych; wzywa do poszukiwania możliwości tworzenia jednolitych, uproszczonych ram finansowania i funkcjonowania tych nowych stref innowacyjności;

17.

podkreśla konieczność dalszego rozwoju istniejących klastrów – w tym pełniących wiodącą rolę w świecie niektórych dziedzinach – poprzez skoncentrowane działania UE, państw członkowskich i regionów, tak aby mogły one utrzymać i zwiększać swoją przewagę;

18.

w związku z tym podkreśla, że podstawa wszelkiej działalności politycznej związanej z klastrami powinna uwzględniać potrzeby przedsiębiorstw, w tym MŚP, a zwłaszcza innowacyjnych MŚP, zważywszy, że innowacyjność stanowi istotny warunek wspierania przedsiębiorczości;

19.

wzywa odpowiednie podmioty krajowe i wspólnotowe do poprawy warunków ramowych transgranicznej współpracy między klastrami;

20.

podkreśla, ze MŚP odgrywają główną rolę jako partnerzy w łańcuchach wartości, a także jako samodzielni oferenci innowacyjnych produktów;

Zwiększenie i koncentracja unijnych środków przeznaczonych na innowacje

21.

wzywa do bardziej zdecydowanego europejskiego podejścia do finansowania innowacji oraz zapobiegania obecnej fragmentacji i krótkowzroczności; jest zdania, że niezbędnym warunkiem rozwoju innowacji jest zapewnienie wystarczających środków finansowych, dlatego też należy znacznie zwiększyć budżet UE przeznaczony na innowacje; domaga się, by uwzględnić to podczas zbliżającego się przeglądu obecnych ram finansowych oraz podczas planowania w ramach perspektywy finansowej na lata 2014-2020; w związku z tym zwraca uwagę, że równocześnie należy dokonać przeglądu przepisów dotyczących kryteriów przyznawania środków w dziedzinie badań i rozwoju w odniesieniu do przedprzemysłowych i/lub eksperymentalnych badań i rozwoju; wzywa państwa członkowskie do zwiększenia środków finansowych na badania i rozwój z myślą o osiągnięciu celu określonego w Barcelonie w 2002 r., który polega na przeznaczeniu do 2010 r. 3 % PKB na badania i rozwój; podkreśla znaczenie finansowania badań i innowacyjności w czasach kryzysu gospodarczego, co w perspektywie długoterminowej wpłynie pozytywnie na tworzenie nowych miejsc pracy; podkreśla potrzebę przeznaczenia większej liczby programów badawczo-rozwojowych na innowacyjność,

22.

uważa, że wydatki UE na badania i innowacyjność muszą koncentrować się m.in. na wprowadzaniu zachęt do wykorzystywania wyników badań przez przedsiębiorstwa, a także na pełniejszym informowaniu o źródłach i możliwościach finansowania; podkreśla znaczenie utrzymania przejrzystości i równych szans w dostępie do środków finansowych w oparciu o otwarte zaproszenia do składania wniosków badawczych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wykorzystania funduszy strukturalnych do wspierania innowacji na dużą skalę; podkreśla potrzebę opracowania systemów finansowania innowacji społecznych kładących większy nacisk na korzyści społeczne;

23.

podkreśla, że oprócz zgromadzenia większych środków decydujące znaczenie ma osiągnięcie masy krytycznej; zaleca, by w tym celu stosować zamówienia publiczne, i w szczególności podkreśla, że środki muszą płynąć tam, gdzie efekt dźwigni może przynieść najlepsze rezultaty, tj. do takich dziedzin, jak kluczowe technologie wspomagające i sztandarowe inicjatywy w dziedzinie powstających i przyszłych technologii, z myślą o uzyskaniu europejskiej wartości dodanej; w związku z tym podkreśla konieczność pełnego wykorzystania efektów synergii pomiędzy programami ramowymi na rzecz badań naukowych i innowacji a funduszami strukturalnymi; w związku z tym podkreśla, że poszczególne organy zarządzające siódmym programem ramowym, programem ramowym na rzecz konkurencyjności i innowacji oraz funduszami strukturalnymi muszą być świadome możliwości, jakie oferuje każdy z tych instrumentów; ubolewa z powodu niedostatecznej wiedzy na temat możliwości związanych z istniejącymi efektami synergii w finansowaniu; wzywa regiony i państwa członkowskie do zwiększenia wysiłków na rzecz usprawnienia komunikacji w tym zakresie;

24.

z zadowoleniem przyjmuje powstanie Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii, który został stworzony z myślą o stymulowaniu i tworzeniu najlepszych na skalę międzynarodową innowacji poprzez skupienie wokół wspólnego celu naukowców, badaczy i przedsiębiorców; podkreśla wkład instytutu w tworzenie zachęt do propagowania programów innowacyjności, a także ważną rolę, jaką może on odegrać w tym zakresie; wzywa Komisję do takiego kształtowania budżetu Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii, by gromadzone tam środki finansowe uzupełnione o środki z innych źródeł pozwoliły osiągnąć masę krytyczną niezbędną do podjęcia i kompleksowego zbadania podstawowych wyzwań stojących przed społeczeństwami UE;

25.

podkreśla potrzebę wprowadzenia wytycznych zapewniających konkurencyjny podział środków finansowych i ich szybkie wykorzystanie, a także wprowadzenia nagród za projekty przynoszące w krótkim terminie znaczne wyniki gospodarcze;

26.

podkreśla, że Europa powinna być w czołówce rozwoju technologii internetowych oraz niskoemisyjnych zastosowań technologii informacyjno-komunikacyjnych; proponuje podwojenie budżetu UE na badania w dziedzinie technologii informacyjno-komunikacyjnych w ramach następnej perspektywy finansowej;

Poprawa struktury zarządzania programami

27.

podkreśla, że polityka w zakresie innowacji powinna być skoordynowana z innymi politykami unijnymi i krajowymi (w tym z polityką przemysłową, środowiskową i konsumencką), mając na uwadze, że określone podejścia powinny być na tyle elastyczne, by można je było dostosować do różnych warunków krajowych i regionalnych;

28.

ubolewa, że działania na rzecz uproszczenia instrumentów UE w dziedzinie badań i innowacji okazały się nieskuteczne i że procedury są nadal zdecydowanie zbyt złożone i czasochłonne, co szczególnie utrudnia udział MŚP w tych programach;

29.

jest zdania, że z uwagi na przyjazność dla użytkownika i przejrzystość należy unikać nakładania się i powielania programów wspierających wskutek niewystarczającej koordynacji na poszczególnych szczeblach działania; zwraca się do Komisji o sprawdzenie, czy możliwe jest, by w przyszłości za unijne instrumenty pomocowe dla MŚP odpowiadała jedna dyrekcja generalna, na przykład DG ds. Przedsiębiorstw; uważa, że ułatwiłoby to ich prezentację na zewnątrz i zapewniło potencjalnym beneficjentom jeden punkt kontaktowy;

30.

w związku z tym wzywa także Komisję do zagwarantowania, że ramy regulacyjne UE będą wspierały innowacje, a nie stanowiły przeszkodę dla zmian, oraz do zapewnienia skutecznej współpracy między odpowiednimi służbami wewnętrznymi i dyrekcjami generalnymi przy pomocy takiej struktury, jak planowana grupa zadaniowa, w celu rozważenia w spójny i kompleksowy sposób kwestii dotyczących innowacji; domaga się, aby prowadziło to do mniejszego rozdrobnienia instrumentów UE związanych z polityką w zakresie innowacji;

31.

wzywa ponadto państwa członkowskie do skutecznej koordynacji działań właściwych organów krajowych;

32.

stwierdza, że celem wspólnych starań podmiotów na szczeblu UE powinno być zapełnienie luki między badaniami i innowacją oraz między dojrzałością produktu pod względem wymogów rynku a jego komercjalizacją; podkreśla, że programy ramowe wymagają tworzenia punktów stycznych między nimi lub tworzenia międzyprogramowych połączeń między środkami związanymi z innowacjami i badaniami;

33.

apeluje do Komisji o opracowanie nowych wskaźników dotyczących innowacji, które są lepiej dostosowane do cech gospodarki opartej na usługach i w coraz większym stopniu bazującej na wiedzy, a także do dostosowania istniejących wskaźników, tak aby europejska tabela wyników innowacji dostarczała nie tylko analizy porównawczej zdolności poszczególnych państw członkowskich w dziedzinie innowacji, lecz także pozwalała na określenie silnych i słabych strony środków UE na rzecz innowacji;

34.

podkreśla znaczenie pełniejszego informowania o odpowiednich formach i źródłach finansowania oraz znaczenie odpowiednich informacji na temat alternatywnych form finansowania, np. umów licencyjnych, w celu zwiększenia gotowości przedsiębiorstw do realizacji inwestycji;

Wspieranie prywatnego finansowania

35.

podkreśla, że oprócz finansowania publicznego należy silniej wspierać finansowanie ze środków prywatnych;

36.

podkreśla znaczenie lepszej harmonizacji dostępu do funduszy UE dla wszystkich uczestników, aby zwiększyć udział MŚP w strukturach zarządzania wspólnymi inicjatywami technologicznymi i w ich działaniach;

37.

wzywa Komisję do przedstawienia wraz z planem działania na rzecz innowacji konkretnych instrumentów służących poprawie dostępu innowacyjnych przedsiębiorstw do finansowania; w związku z tym podkreśla konieczność uwzględnienia różnych potrzeb związanych z finansowaniem i tempa innowacji w przedsiębiorstwach na poszczególnych etapach ich tworzenia i rozwoju;

38.

podkreśla konieczność stworzenia warunków dla lepszej dostępności kapitału wysokiego ryzyka, uwzględniając przy tym potrzeby MŚP, a także rozszerzenia mechanizmu finansowania opartego na podziale ryzyka, stosowanego przez EBI; wzywa Komisję do sprawdzenia, jakie środki można przyjąć celem zapewnienia podziału ryzyka, który będzie możliwy do zaakceptowania dla wszystkich podmiotów, stymulując tym samym prywatne inwestycje w dziedzinie innowacji;

39.

wzywa odpowiednie podmioty krajowe i wspólnotowe do rozbudowania sprawdzonych instrumentów finansowania MŚP, takich jak mikrokredyty, kapitał podwyższonego ryzyka dla osób chcących inwestować w innowacyjne przedsiębiorstwa, anioły biznesu wspierające realizację projektów biznesowych np. przez młodych badaczy, pożyczki i gwarancje, a także do stworzenia podatkowych, finansowych, biznesowych i administracyjnych zachęt do inwestycji w celu zmniejszenia ryzyka przenoszenia produkcji z powodu niekorzystnych warunków pomocy państwa oraz zachęcenia przedsiębiorstw do zatrudniania personelu wykwalifikowanego w dziedzinie badań i innowacji i zapewnienia w ten sposób rozwoju nowych produktów i usług;

40.

podkreśla znaczenie zapewnienia minimalnego przydziału środków dla MŚP w otwartych zaproszeniach do składania wniosków publikowanych w ramach inicjatyw na rzecz badań i innowacji, realizując to samo zobowiązanie przyjęte dla siódmego programu ramowego (15 % zasobów w programie na rzecz współpracy);

Poprawa warunków ramowych dla przedsiębiorstw, szczególnie MŚP

41.

wzywa Komisję do dostosowania – zgodnie z zasadami jednolitego rynku – istniejących uregulowań UE dotyczących pomocy państwa, tak aby można było wspierać inwestycje w pilnie potrzebne nowe technologie oraz zapewnić długotrwałą konkurencyjność Unii i równe warunki konkurencji na skalę światową; szczególnie wzywa Radę i Komisję do rozważenia podczas rewizji unijnych przepisów dotyczących pomocy państwa inicjatywy w zakresie kluczowych technologii wspomagających, co umożliwi państwom członkowskim tworzenie krajowych systemów zachęt celem wspierania rozwoju kluczowych technologii wspomagających;

42.

podkreśla znaczenie wspólnych inicjatyw technologicznych, spełniających określone kryteria pod względem rozmiaru i struktur zarządzania, oraz dokonywania okresowej oceny wpływu zatwierdzonych inicjatyw tego typu pod kątem ich wkładu w zwiększanie konkurencyjności przemysłu europejskiego;

43.

w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wspólnotowe ramy dotyczące pomocy państwa na rzecz badań, rozwoju i innowacji zostaną w 2010 r. poddane przeglądowi;

44.

jest zdania, że silniejszemu wspieraniu innowacji musi zawsze towarzyszyć zmniejszenie obciążenia biurokratycznego wnioskodawców; wzywa Komisję do zlikwidowania tej biurokracji poprzez przekształcenie procesów programu ramowego i stworzenie platformy dla użytkowników;

45.

wzywa odpowiednie podmioty UE, aby – szczególnie z myślą o MŚP – poprawiły warunki ramowe w zakresie ochrony własności intelektualnej, zwłaszcza patentów, ponieważ ich koszt i jakość są głównym elementem innowacji;

46.

w związku z tym ubolewa, że nie istnieje prawdziwy rynek wewnętrzny UE w zakresie innowacji oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do koordynacji działań w tej dziedzinie, w szczególności w odniesieniu do zawarcia w najbliższym czasie porozumienia w sprawie patentu wspólnotowego i jednolitego systemu rozstrzygania sporów patentowych; podkreśla również znaczenie standaryzacji dla rozwoju innowacyjnych produktów;

47.

zaleca wspieranie nowoczesnych strategii politycznych w dziedzinie innowacji, które będą wspierały takie innowacje, jak łączenie patentów, wspólne platformy patentowe i licencje przyznające pełnię praw;

48.

podkreśla przy tym znaczenie, jakie ma dla europejskiej gospodarki stworzenie dostosowanego do potrzeb MŚP patentu wspólnotowego, zgodnie ze strategiami unijnymi w dziedzinie innowacji;

49.

stwierdza, że stosowanie patentów w coraz większym stopniu służy jako gwarancja przyznania finansowania przez banki, jednak z powodu braku wiedzy technologicznej banki często nie są w stanie prawidłowo ocenić wartości patentów w ramach procedury udzielania kredytu; dlatego też wzywa Komisję do sprawdzenia, czy UE powinna zapewnić wsparcie przy opracowywaniu standardów oceny;

50.

podkreśla znaczenie programów wspierających korzystanie z technologii i personelu badawczego przez MŚP;

51.

podkreśla, że trójkąt wiedzy, który tworzą badania, innowacje i kształcenie, musi być postrzegany jako spójna całość; z tego względu domaga się, by nie ograniczać inwestycji w edukację i szkolenia wykwalifikowanych pracowników, które odgrywają decydującą rolę w świetle znaczenia zdolności w dziedzinie innowacji dla konkurencyjności UE; podkreśla konieczność stworzenia jak najbardziej atrakcyjnych warunków dla naukowców i ich współpracowników, również w odniesieniu do ich mobilności, aby UE mogła sprostać wyzwaniom globalnej konkurencji; podkreśla, że celom tym powinna towarzyszyć poprawa warunków pracy kobiet naukowców;

*

* *

52.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.


(1)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0187.

(2)  Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0100.

(3)  Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0226.

(4)  Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 1.

(5)  Dz.U. C 141 z 7.6.2008, s. 17.

(6)  Dz.U. C 102 E z 24.4.2008, s. 455.

(7)  Dz.U. C 303 E z 13.12.2006, s. 640.

(8)  Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

(9)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 15.

(10)  Dz.U. C 323 z 30.12.2006, s. 1.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/48


Wtorek, 15 czerwca 2010 r.
Postępy w rezalicji milenijnych celów rozwoju: średniookresowy przegląd przygotowywany na posiedzenie wysokiego szczebla Organizacji Narodów Zjednoczonych we wrześniu 2010 r.

P7_TA(2010)0210

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie postępów w osiąganiu milenijnych celów rozwoju: przegląd śródokresowy w ramach przygotowań do posiedzenia wysokiego szczebla ONZ we wrześniu 2010 r. (2010/2037(INI))

2011/C 236 E/07

Parlament Europejski,

uwzględniając deklarację milenijną ONZ z dnia 8 września 2000 r.,

uwzględniając posiedzenie Rady Europejskiej w dniach 17 i 18 czerwca 2010 r. w sprawie MCR,

uwzględniając zobowiązania dotyczące zakresu pomocy, pomocy Afryce Subsaharyjskiej oraz jakości pomocy podjęte przez kraje G8 podczas szczytu w Gleneagles w 2005 r. oraz na kolejnych szczytach G8 i G20,

uwzględniając szczyt grupy G20, który odbył się w Pittsburghu w dniach 24 i 25 września 2009 r. oraz szczyt G20 w Londynie w dniu 2 kwietnia 2009 r.,

uwzględniając szczyt G8, który odbył się we włoskim mieście L’Aquila w dniach 8 – 10 lipca 2009 r.,

uwzględniając Konsensus europejski w sprawie rozwoju (1) oraz Europejski kodeks postępowania ws. komplementarności i podziału pracy w ramach polityki rozwoju (2),

uwzględniając konsensus z Monterrey przyjęty na międzynarodowej konferencji w sprawie finansowania rozwoju, która odbyła się w dniach 18 – 22 marca 2002 r. w Monterrey w Meksyku,

uwzględniając deklarację paryską w sprawie skuteczności pomocy oraz program działania z Akry,

uwzględniając wezwanie z Addis Abeby do pilnego działania w zakresie zdrowia matek oraz wezwanie z Berlina do działania, a także strategiczne opinie organizacji pozarządowych, przy czym dwa ostatnie dokumenty wydano w celu upamiętnienia 15. rocznicy Międzynarodowej Konferencji w sprawie Populacji i Rozwoju (ICPD/15),

uwzględniając art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego „przy realizacji polityk, które mogłyby mieć wpływ na kraje rozwijające się, Unia bierze pod uwagę cele współpracy na rzecz rozwoju”,

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 kwietnia 2005 r. na temat spójności polityki na rzecz rozwoju (3),

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (4) [„instrument współpracy na rzecz rozwoju” (DCI)],

uwzględniając art. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (traktat lizboński), który potwierdza, że Unia zapewnia spójność poszczególnych polityk i działań, uwzględniając wszystkie swoje cele,

uwzględniając program godnej pracy MOP oraz globalny pakt na rzecz miejsc pracy MOP przyjęty w drodze globalnego konsensusu podczas Międzynarodowej Konferencji Pracy w dniu 19 czerwca 2009 r.,

uwzględniając sprawozdanie Sekretarza Generalnego ONZ z lipca 2009 r. w sprawie realizacji deklaracji milenijnej,

uwzględniając sprawozdanie w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju zatytułowane „Bilans półmetka – realizacja milenijnych celów rozwoju”, które zostało opublikowane w styczniu 2010 r.,

uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów zatytułowany „Dwunastopunktowy plan działań UE na rzecz milenijnych celów rozwoju” (5),

uwzględniając konkluzje Rady na temat realizacji europejskiego programu przeciwdziałania HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w drodze działań zewnętrznych (2007 – 2011),

uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie zewnętrznej działalności pożyczkowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) (6),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie skuteczności pomocy oraz korupcji w krajach rozwijających się (7),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie milenijnych celów rozwoju – bilans półmetka (8),

uwzględniając swoje rezolucje z dnia 4 września 2008 r. w sprawie poprawy zdrowia matek (9), z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie umów dotyczących milenijnych celów rozwoju (10) oraz z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie wpływu światowego kryzysu finansowego i gospodarczego na kraje rozwijające się oraz na współpracę na rzecz rozwoju (11),

uwzględniając art. 48 Regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A7-0165/2010),

A.

mając na uwadze, że ograniczenie i zwalczanie ubóstwa są nadrzędnym celem polityki rozwoju UE w ramach traktatu lizbońskiego i że są one także obowiązkiem moralnym oraz leżą w długoterminowym interesie UE,

B.

mając na uwadze, UE, jako największy na świecie ofiarodawca, oraz jej państwa członkowskie muszą odegrać kluczową rolę na wrześniowym posiedzeniu w sprawie MCR oraz przyjąć ambitne i jednolite stanowisko, które odegra rolę siły napędowej realizacji MCR na świecie w wyznaczonym czasie,

C.

mając na uwadze, że obecnie UE potrzebuje 20 mld EUR na zobowiązania budżetowe związane z MCR,

D.

mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie stopniowo obniżają swoje budżety pomocy,

E.

mając na uwadze, że ogólnoświatowe transakcje finansowe osiągnęły wartość 70-krotnie wyższą niż światowe DNB,

F.

mając na uwadze, że nieprzewidywalna pomoc może mieć negatywny wpływ na kraje będące beneficjentami, oraz mając na uwadze, że lepsza jakość pomocy mogłaby uwolnić dodatkowe 3 mld EUR rocznie na budżety UE i jej państw członkowskich przeznaczone na rozwój (12),

G.

mając na uwadze, że 82 % nowych pożyczek z MFW zostało udzielonych krajom europejskim, podczas gdy kraje najsłabiej rozwinięte (LDC) mogłyby skorzystać na otrzymaniu większych nowych pożyczek z MFW,

H.

mając na uwadze, że choć grupa G20 jest bardziej reprezentatywna niż G8, to ONZ pozostaje forum najbardziej sprzyjającym rozwiązywaniu problemów związanych z globalnym ładem,

I.

mając na uwadze, że niespójności w strategiach politycznych UE nie mogą zmniejszać wpływu finansowania rozwoju,

J.

mając na uwadze, że przekazy emigrantów wnoszą przynajmniej 300 mld USD rocznie do gospodarek krajów rozwijających się (13),

K.

mając na uwadze fakt, że choć w odniesieniu do niektórych milenijnych celów rozwoju poczyniono zachęcające postępy, nadal w zakresie wszystkich ośmiu nie osiągnięto zakładanych wyników, oraz że jedynie zdecydowana wola polityczna pozwoli zrealizować MCR w ciągu pięciu lat, jakie pozostają nam do wyznaczonego terminu w 2015 r.,

L.

mając na uwadze, że niektóre z krajów LDC dalekie są od realizacji MCR,

M.

mając na uwadze, że ostatnie kryzysy żywnościowe oraz paliwowe, w połączeniu z globalnym pogorszeniem koniunktury gospodarczej i zmianami klimatu, doprowadziły do spowolnienia postępów poczynionych w ostatnich dziesięciu latach w dziedzinie ograniczania ubóstwa,

N.

mając na uwadze, że posiadanie na własność ziemi stanowi bodziec dla poszczególnych osób, rodzin i społeczności do przejmowania kontroli nad własnym rozwojem i zapewniania bezpieczeństwa żywnościowego na poziomie lokalnym,

O.

mając na uwadze, że łagodzenie skutków zmian klimatu w krajach rozwijających się może do 2020 r. osiągnąć koszt około 100 mld USD rocznie (14), a pogorszenie koniunktury może kosztować przynajmniej dwa razy tyle (15),

P.

mając na uwadze, że sytuacja w krajach rozwijających się o „średnim dochodzie” nie może być nieuwzględniona przy dokonywaniu przeglądu MCR, ponieważ kraje te nadal wymagają pomocy, aby mogły osiągnąć swój pełny potencjał rozwoju,

Q.

mając na uwadze, że kraje uprzemysłowione są w głównej mierze odpowiedzialne za zmiany klimatu oraz kryzys finansowy i gospodarczy,

R.

mając na uwadze, że rośnie liczba osób ubogich pracujących oraz tych, którym grozi utrata pracy,

S.

mając na uwadze, że często to brak pokoju i bezpieczeństwa, demokracji oraz politycznej stabilności uniemożliwia krajom biednym osiągnięcie w pełni ich potencjału rozwojowego,

T.

mając na uwadze, że korupcja niszczy wydajność, zwiększa niestabilność oraz zniechęca zagranicznych inwestorów,

U.

mając na uwadze szacowany na od 641 do 941 mld USD nielegalny przepływ kapitału z krajów rozwijających się oraz mając na uwadze, że przepływ ten podważa zdolność krajów rozwijających się do generowania własnych zasobów i przeznaczania większych środków na ograniczenie ubóstwa (16),

V.

mając na uwadze, że pomimo znacznych postępów poczynionych na rzecz realizacji MCR w dziedzinie zdrowia, najmniejsze postępy czynione są w zakresie trzech MCR odnoszących się do zdrowia, a zwłaszcza do śmiertelności okołoporodowej matek,

W.

mając na uwadze, że przyczyną 13 % przypadków śmierci okołoporodowej matek w krajach rozwijających się są niebezpieczne aborcje, i mając na uwadze, że wskaźnik ten jest znacznie wyższy w Afryce (17),

X.

mając na uwadze, że finansowanie programów planowania rodziny w przeliczeniu na jedną kobietę zostało znacznie obniżone w ciągu ostatnich dziesięciu lat,

Y.

mając na uwadze, że nawet jeśli uda się zrealizować MCR, nadal pozostaną wyzwania związane z ubóstwem oraz cierpieniem w krajach biednych,

Z.

mając na uwadze, że niezrealizowanie naszych zobowiązań w odniesieniu do MCR będzie oznaczało utrzymujące się cierpienie milionów biednych ludzi i w znacznym stopniu nadwyręży zaufanie między północą a południem,

I.   Finansowanie

1.

oczekuje, że w czerwcu 2010 r. Rada Europejska przyjmie ambitne, jednolite stanowisko UE przed wrześniowym posiedzeniem Narodów Zjednoczonych w sprawie MCR i podejmie nowe, zorientowane na wyniki, dodatkowe, przejrzyste i wymierne zobowiązania;

2.

zachęca państwa członkowskie do realizacji ich zobowiązań podjętych w ramach Europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju;

3.

zaznacza, że osiągnięcie MCR musi pozostać kluczowym celem Unii Europejskiej; podkreśla, że ograniczenie ubóstwa poprzez realizację MCR musi zostać jednoznacznie uznane za nadrzędne ramy polityki rozwoju UE, oraz że musi to być wyraźnie odzwierciedlane we wszystkich odpowiednich obszarach polityki, w tym w polityce handlowej, oraz we wnioskach legislacyjnych; uważa, że MCR nie powinny być uznawane za kwestię techniczną, którą da się rozwiązać po prostu dzięki przeznaczeniu większej ilości pieniędzy lub stworzeniu większych możliwości handlowych, z pominięciem identyfikacji i eliminacji źródeł ubóstwa;

4.

podkreśla, że liczby podane w niedawnym sprawozdaniu ONZ pt. „Rethinking poverty” („Nowe refleksje na temat ubóstwa”) są nie tylko alarmujące, ale też jasno wskazują na realne ryzyko niepowodzenia w realizacji MCR;

5.

wzywa wszystkie państwa członkowskie do zrealizowania najpóźniej do 2015 r. zobowiązania dotyczącego pomocy w wysokości 0,7 %;

6.

wzywa UE i państwa członkowskie do wprowadzenia wzmocnionych środków w zakresie odpowiedzialności, odnoszących się do ich zobowiązania się do przeznaczenia do 2015 r. 0,7 % DNB na pomoc, w tym organizacji procesu wzajemnego przeglądu ODA, w ramach którego na forum Rady Spraw Zagranicznych ocenione zostaną postępy w kierunku osiągnięcia pułapu 0,7 % do 2015 r. oraz sporządzone zostanie sprawozdanie dla Rady Europejskiej i Parlamentu Europejskiego;

7.

wzywa wszystkie państwa członkowskie do wprowadzenia środków w zakresie pomocy rozwojowej i określenia wieloletnich programów realizacji MCR; wzywa Komisję do zapewnienia całkowitej przejrzystości w dziedzinie oficjalnej pomocy rozwojowej i zachęca ją w związku z tym do opublikowania kwot przeznaczanych na tę pomoc przez państwa członkowskie;

8.

wzywa UE i OECD do nieposzerzania definicji oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) oraz do nieuznawania umorzenia zadłużenia lub innych niezwiązanych z ODA przepływów finansowych za wydatki na pomoc;

9.

wzywa wszystkie państwa członkowskie do aktywnego rozprawienia się z rajami podatkowymi oraz uchylaniem się od płacenia podatków i nielegalnym odpływem kapitału w ramach grupy G20 i ONZ oraz do promowania większej przejrzystości, w tym systematycznego ujawniania osiągniętych zysków i płaconych podatków oraz systemu sprawozdawczości w poszczególnych krajach, aby umożliwić krajom rozwijającym się zachowanie własnych zasobów z myślą o ich rozwoju;

10.

wzywa EBI do dokonania przeglądu polityki w odniesieniu do centrów finansowych typu „offshore” na podstawie bardziej rygorystycznych kryteriów niż wykaz Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w celu określenia zakazanych i monitorowanych jurysdykcji, oraz do zapewnienia jej wdrożenia i przedstawiania rocznych sprawozdań z postępów;

11.

wzywa wszystkie państwa członkowskie i wspólnotę międzynarodową do podjęcia działań w celu obniżenia opłat za przekazy emigrantów;

12.

wzywa wszystkie państwa członkowskie do wspierania inicjatyw ONZ oraz podejmowania środków mających na celu zwiększenie odpowiedzialności pożyczkodawców i pożyczkobiorców zaangażowanych w suwerenne transakcje pożyczkowe;

13.

wzywa wszystkie państwa członkowskie i społeczność międzynarodową do wznowienia wysiłków podejmowanych w celu złagodzenia obciążenia zadłużeniem krajów, które osiągają dobre wyniki w zakresie rozliczalności, przejrzystości i dobrych rządów;

14.

wzywa UE do dostarczenia biednym krajom znacznych środków finansowych w celu przeciwdziałania zmianom klimatu oraz kryzysowi gospodarczemu; nalega, aby środki te były rzeczywiście dodatkowe w stosunku do istniejących już zobowiązań zakresu pomocy;

15.

wzywa wszystkie państwa członkowskie do zobowiązania się do przeznaczenia znacznie większych zasobów na współpracę na rzecz rozwoju oraz na pomoc nadzwyczajną w ramach następnej perspektywy finansowej oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju;

16.

wzywa Komisję Europejską do wykorzystania istniejących instrumentów współpracy z krajami rozwijającymi się, łącznie z planami działania europejskiej polityki sąsiedztwa, Partnerstwem Wschodnim, systemami GSP i GSP+, do dalszego rozwijania oraz wdrażania praktycznych działań ułatwiających realizację MCR;

17.

wzywa wszystkie państwa członkowskie do znacznego zwiększenia pomocy udzielanej poprzez wsparcie budżetowe, a zwłaszcza poprzez umowy dotyczące MCR, jednakże nalega, aby spełniane były kryteria dotyczące demokracji, przestrzegania praw człowieka, dobrych rządów i inne kluczowe kryteria oraz aby zwiększyć ilość i jakość kontroli i audytów;

18.

wzywa wszystkie państwa członkowskie do dbania o to, by UE nadal stosowała szeroki wachlarz istniejących instrumentów finansowych na szczeblach światowym i krajowym w uzupełnieniu do wsparcia budżetowego, łącznie ze światowym funduszem na rzecz zwalczania AIDS, gruźlicy i malarii, oraz wykorzystywała inne organizacje i mechanizmy, szczególnie organizacje i społeczności społeczeństwa obywatelskiego;

19.

wzywa państwa członkowskie do dalszego ulepszania koordynacji ofiarodawców przez przyznawanie swojej pomocy jako pomocy niewiązanej, zgodnie z deklaracją paryską i deklaracją z Akry, tym samym ograniczając nadmierne rozproszenie budżetów pomocowych, co jest niezbędne dla zapewnienia spójności i niewiązania pomocy; przyznaje również, że poszczególne państwa członkowskie mogą zaoferować specjalistyczną wiedzę w różnych strefach geograficznych oraz obszarach rozwoju;

II.   Spójność polityki na rzecz rozwoju

20.

wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie do zagwarantowania, że w nowych strukturach instytucjonalnych UE główna odpowiedzialność za planowanie funduszy rozwoju i wyznaczanie priorytetów pozostanie w kompetencji komisarza ds. rozwoju;

21.

wzywa UE do podjęcia konkretnych działań przeciwko ubóstwu poprzez przyjęcie spójnej polityki obejmującej obszary handlu i współpracy na rzecz rozwoju oraz wspólną politykę rolną i wspólną politykę rybołówstwa, aby uniknąć bezpośrednich lub pośrednich negatywnych skutków dla gospodarek krajów rozwijających się;

22.

wzywa UE do obrony zasady bezpieczeństwa żywnościowego w krajach rozwijających oraz do kładzenia nacisku, w ramach toczących się w OMC negocjacji, na poszanowanie tej zasady przez wszystkie podmioty;

23.

wierzy, że realizacja MCR wymaga środków wspierania dostępu do ziemi, wody i zasobów różnorodności biologicznej, jak również środków promowania polityki mającej na celu lokalne wspieranie zrównoważonego rolnictwa małych gospodarstw;

24.

wzywa UE do zapewnienia, aby umowy w dziedzinie rybołówstwa zorientowane były na rozwój, tak aby w pełni uwzględniały one społeczny i ekonomiczny wpływ na społeczności lokalne, zwłaszcza poprzez długoterminowe unijne wsparcie sektorowe oraz mechanizm, dzięki któremu armatorzy pokrywają sprawiedliwą część kosztów dostępu dla floty UE;

25.

wzywa UE do niewywierania poprzez swoją politykę handlową nacisku na kraje biedne w celu uzyskania dostępu do słabszych sektorów ich gospodarek, gdyż poziom rozwoju krajów biednych uniemożliwia im sprawiedliwą konkurencję na globalnych rynkach, a jednocześnie do wyraźniejszego nakierowania unijnej polityki pomocy na rzecz handlu na biednych;

26.

wzywa UE do dołożenia wszelkich starań, aby doprowadzić do punktualnego i ukierunkowanego na rozwój zamknięcia rundy dauhańskiej Światowej Organizacji Handlu;

27.

wzywa do systematycznego włączania oceny ryzyka związanego ze zmianami klimatu we wszystkie aspekty planowania polityki i podejmowania decyzji, łącznie z handlem, rolnictwem, bezpieczeństwem żywnościowym, itp.; żąda, aby wyniki tej oceny wykorzystano do sformułowania jasnych wytycznych dotyczących polityki w zakresie współpracy na rzecz zrównoważonego rozwoju.

28.

podkreśla konieczność skutecznej globalnej reakcji na problem zmian klimatu, polegającej na przyjęciu odpowiedzialności przez kraje uprzemysłowione i objęciu przez nie przewodnictwa w zwalczaniu skutków emisji gazów cieplarnianych, które w przypadku nierozwiązania tej kwestii będą stanowić zagrożenie dla MCR;

29.

wzywa UE i państwa członkowskie – strony Protokołu w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko do Konwencji z Espoo – do pełnego zastosowania się do przepisów protokołu przy pomaganiu w realizacji programów na rzecz rozwoju oraz projektów publicznych w krajach rozwijających się;

30.

jest przekonany, że handel może być potężnym motorem wzrostu gospodarczego, chociaż sam handel nie może rozwiązać problemów związanych z rozwojem; uważa, że powolny postęp w negocjacjach rundy dauhańskiej ogranicza wkład systemu handlu międzynarodowego w osiąganie MCR; podkreśla, że zamknięcie z pozytywnym skutkiem rundy dauhańskiej mogłoby przyczynić się do efektu w postaci pakietu bodźców gospodarczych o wymiarze światowym; odnotowuje liczne badania UNCTAD i innych instytucji wskazujące na to, że szeroko zakrojona liberalizacja handlu w krajach najsłabiej rozwiniętych rzadko przekłada się na trwałe i znaczne zmniejszenie ubóstwa, przyczynia się natomiast do pogorszenia warunków handlu w krajach rozwijających się, w szczególności w krajach afrykańskich;

31.

podkreśla znaczenie starań o ułatwienie integracji krajów rozwijających się z gospodarką światową; powtarza, że otwarcie na handel oraz wspieranie potencjału podaży są istotnymi elementami każdej spójnej strategii rozwojowej oraz że inicjatywy z zakresu pomocy technicznej związanej z handlem stanowią dodatkowe narzędzie służące podjęciu działań zmierzających do eliminacji ubóstwa i zapóźnienia rozwojowego;

32.

przypomina, że poprawa zdolności handlowych krajów rozwijających się i najsłabiej rozwiniętych może pomóc im w zdobyciu umiejętności związanych z handlem i stworzeniu infrastruktury niezbędnej do wdrażania porozumień WTO i czerpania z nich zysków, rozszerzenia wymiany handlowej, skorzystania z nowych i istniejących możliwości handlowych, wprowadzenia w życie nowych umów i dostosowania się do ulegającego zmianom otoczenia handlu zagranicznego;

33.

z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy w dziedzinie handlu z krajami rozwijającymi prowadzone na szczeblach UE i WTO, w szczególności inicjatywę „Wszystko oprócz broni”, GSP i GSP+, a także zasadę asymetrii i okresy przejściowe wynegocjowane we wszystkich obowiązujących europejskich umowach o partnerstwie, oraz zwraca się do Komisji o utrwalenie tej strategii politycznej; wskazuje, że system GSP zapewnia swoim użytkownikom większą stabilność i przewidywalność oraz większe możliwości handlowe; zauważa, że udziela się (poprzez system GSP) dodatkowych preferencji krajom, które ratyfikowały i skutecznie wdrożyły kluczowe międzynarodowe konwencje dotyczące zrównoważonego rozwoju, praw socjalnych oraz dobrego zarządzania;

34.

wzywa Komisję do położenia nacisku na treści rozwojowe w toczących się negocjacjach WTO i dwustronnych negocjacjach FTA;

35.

przypomina, że strategia pomocy na rzecz wymiany handlowej ma na celu wspieranie krajów ubogich i znajdujących się w trudnym położeniu w tworzeniu podstawowej infrastruktury gospodarczej oraz narzędzi potrzebnych im do wykorzystania handlu jako motoru wzrostu i rozwoju gospodarczego; z zadowoleniem przyjmuje oświadczenia Komisji, zgodnie z którymi UE już zrealizowała swój cel zakładający przeznaczenie 2 mld EUR na pomoc związaną z handlem do 2010 r., gdyż łączne wsparcie UE i jej państw członkowskich na rzecz pomocy związanej z handlem wyniosło aż 2,15 mld EUR w 2008 r. (1,14 mld EUR z państw członkowskich i 1,01 mld EUR z UE), a ponadto odnotowuje osiągnięcie istotnych wyników w ramach szerszego programu pomocy na rzecz wymiany handlowej – obejmującego transport i energię, sektory produkcyjne i dostosowania związane z handlem; wzywa jednak Komisję do przedstawienia szczegółowych informacji (w tym danych liczbowych) na temat linii budżetowych wykorzystywanych do finansowania pomocy związanej z handlem oraz strategii pomocy na rzecz wymiany handlowej;

36.

apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby poświęciły większą uwagę i udzieliły wsparcia krajom najsłabiej rozwiniętym w celu zwiększenia środków UE na pomoc na rzecz wymiany handlowej, które ostatnio nie wzrosły znacząco; jest zdania, że w miarę jak integracja regionalna coraz bardziej zyskuje na znaczeniu w kontekście programu pomocy UE na rzecz wymiany handlowej, należy nasilić starania zmierzające do pełnej realizacji regionalnych pakietów AKP pomocy na rzecz wymiany handlowej; jest zdania, że istnieją szerokie możliwości poprawy skuteczności pomocy poprzez intensyfikację wspólnych analiz, wspólnych strategii reagowania i wspólnej realizacji środków z zakresu pomocy na rzecz wymiany handlowej;

37.

uważa, że wymiar Południe-Południe staje się szybko powiększającym się komponentem handlu światowego, może nabierać coraz większego znaczenia w zapewnianiu rozwoju krajów najuboższych i powinien być stymulowany i wspierany;

III.   Priorytetowe MCR

38.

wzywa UE do zachowania zintegrowanego, wszechstronnego podejścia do MCR, uznając, że jednostkowe cele i zadania są ze sobą powiązane i ustanawiając minimalne wymogi na rzecz wyeliminowania ubóstwa;

Zdrowie i edukacja

39.

wzywa wszystkie państwa członkowskie i Komisję do przeznaczenia przynajmniej 20 % wszystkich funduszy rozwojowych na podstawową opiekę zdrowotną i edukację, do zwiększenia wkładu do światowego funduszu na rzecz zwalczania AIDS, gruźlicy i malarii oraz do zwiększenia środków na inne programy na rzecz wzmocnienia systemów opieki zdrowotnej, jak również do uczynienia priorytetu z celu poprawy zdrowia matek oraz ograniczenia śmiertelności noworodków;

40.

wzywa kraje rozwijające się do przeznaczenia przynajmniej 15 % budżetu państwa na opiekę zdrowotną oraz do umocnienia ich systemów opieki zdrowotnej;

41.

wzywa UE i kraje rozwijające się do wspierania bezpłatnego dostępu do opieki zdrowotnej i edukacji;

42.

wzywa wszystkie państwa członkowskie i Komisję do odwrócenia niepokojącego trendu ograniczania środków przeznaczanych na prawa i zdrowie reprodukcyjne i seksualne w krajach rozwijających się oraz do wspierania strategii politycznych w zakresie dobrowolnego planowania rodziny, bezpiecznej aborcji, leczenia chorób przenoszonych drogą płciową oraz dostępności artykułów związanych ze zdrowiem reprodukcyjnym, na które składają się ratujące życie lekarstwa i środki antykoncepcyjne, w tym prezerwatywy;

43.

wzywa Komisję, państwa członkowskie i kraje rozwijające się do zajęcia się MCR 5 (poprawa stanu zdrowia matek), MCR 4 (śmiertelność dzieci) oraz MCR 6 (zwalczanie HIV/AIDS, malarii i gruźlicy) w spójny i holistyczny sposób, jak również MCR 3 (równość płci i wzmacnianie pozycji kobiet);

44.

żąda, aby krajowe i regionalne dokumenty strategiczne podkreślały potrzebę przepisów prawnych zwalczających przemoc i dyskryminację kobiet, wspierały udział kobiet w procesie podejmowania decyzji i podkreślały potrzebę strategii politycznych uwzględniających kwestie płci;

45.

ponownie podkreśla, że Unia Europejska powinna wspierać te kraje rozwijające się, które korzystają z tak zwanych rozwiązań elastycznych zapisanych w umowie TRIPS, tak aby zapewniać leki po przystępnych cenach w ramach krajowych programów w dziedzinie zdrowia publicznego; podkreśla, że te umowy, które gwarantują dostęp do leków generycznych, nie mogą być podważane w umowach o wolnym handlu;

Grupy szczególnie zagrożone

46.

wzywa UE do przeznaczenia przynajmniej połowy środków pomocowych dla krajów LDC i kierowania ich do najbardziej potrzebujących grup w tych krajach, a zwłaszcza kobiet, dzieci oraz osób niepełnosprawnych, oraz do skuteczniejszego uwzględniania w strategiach rozwoju interesów grup szczególnie zagrożonych;

47.

popiera w tym kontekście wniosek Komisji o ponowne przyznanie – w ramach przewidzianego na 2010 rok średniookresowego przeglądu programów AKP – środków krajom, które poczyniły najmniejsze postępy;

48.

wzywa UE i kraje rozwijające się do zwrócenia szczególnej uwagi na prawa mniejszości oraz nalega, aby UE umieszczała niezbywalne klauzule dotyczące praw człowieka i niedyskryminacji w zawieranych porozumieniach międzynarodowych, odnoszące się między innymi do dyskryminacji w oparciu o płeć, pochodzenie rasowe czy etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek, orientację seksualną i wobec osób żyjących z HIV/AIDS;

Wolność od głodu

49.

wzywa UE i rządy partnerskie do zwiększenia inwestycji na rolnictwo i bezpieczeństwo żywnościowe do takiego poziomu, który będzie gwarantował wolność od głodu dla wszystkich, uwzględniając zwłaszcza najbardziej palące przypadki głodu, małe gospodarstwa oraz programy ochrony socjalnej;

50.

wzywa Komisję do promowania posiadania ziemi jako narzędzia eliminowania ubóstwa i gwarantowania bezpieczeństwa żywnościowego przez wzmocnienie praw własności i ułatwianie rolnikom, małym przedsiębiorstwom i lokalnym społecznościom dostępu do kredytów;

Godna praca

51.

wyraża głębokie zaniepokojenie obecnym nabywaniem przez zagranicznych inwestorów – z poparciem rządów – gruntów rolnych (w szczególności w Afryce), co może osłabić lokalne bezpieczeństwo żywnościowe i spowodować poważne i dalekosiężne konsekwencje w krajach rozwijających się; zwraca się do ONZ i do UE, by zajęły się niekorzystnymi konsekwencjami wykupywania gruntów rolnych (w tym wywłaszczaniem drobnych producentów rolnych i niekorzystnym pod kątem zrównoważonego rozwoju wykorzystaniem ziemi i zasobów wodnych) przez uznanie prawa ludności lokalnej do kontroli nad ziemiami uprawnymi oraz innymi zasadniczymi zasobami naturalnymi;

52.

wzywa państwa członkowskie i Komisję do wzmożenia wysiłków na rzecz walki z pracą dzieci na drodze wspierania konkretnych programów i dzięki wytycznym dotyczącym polityki na rzecz rozwoju i handlu międzynarodowego;

53.

wzywa UE i rządy krajów rozwijających się do zdecydowanego wsparcia globalnego paktu na rzecz miejsc pracy MOP oraz do skutecznego wdrażania wszystkich aspektów programu godnej pracy;

54.

wzywa Komisję do monitorowania ochrony socjalnej pracowników, dialogu społecznego i podstawowych norm pracy w krajach rozwijających się oraz w razie konieczności do oferowania środków zachęcających i stosowania sankcji poprzez umowy handlowe i inne dostępne narzędzia;

IV.   Sprawowanie rządów

55.

wzywa Bank Światowy i MFW do przyznania większego prawa głosu krajom niedostatecznie reprezentowanym, zapewniając pożyczkobiorcom i pożyczkodawcom równą liczbę praw do głosowania w krótkim terminie, a także iż udzielanie pożyczek nie będzie podważać zasad własności, do czego zobowiązano się w Paryżu i Akrze;

56.

wzywa MFW do zwiększenia poziomów dostępu krajów o niskich dochodach (KND) do ich kredytowych możliwości preferencyjnych i do zwiększenia tym krajom przydziałów specjalnych praw ciągnienia zgodnie z ich potrzebami;

57.

wyraża zamiar, aby podczas współdecydowania o nadchodzącym przeglądzie upoważnienia Europejskiego Banku Inwestycyjnego do udzielania pożyczek na rzecz krajów trzecich zapewnić wypełnienie jego zobowiązań w zakresie rozwoju oraz aby bardziej ukierunkować jego środki na potrzeby krajów rozwijających się, w tym na wzajemnie skuteczne kredyty dla osób ubogich;

58.

wzywa wszystkie państwa członkowskie i wspólnotę międzynarodową do podjęcia wszelkich starań, aby ONZ pozostała forum, na którym rozwiązywane są problemy związane z globalnym sprawowaniem rządów oraz ubóstwem;

59.

wzywa UE i władze UA do wznowienia woli politycznej i zaangażowania w partnerstwo strategiczne Afryka-UE oraz przeznaczenia szczególnych środków umożliwiających realizację pełnego potencjału tego przedsięwzięcia;

60.

wzywa UE i społeczność międzynarodową do promowania i wspierania demokracji, pokoju, praworządności oraz wolnej od korupcji administracji w krajach rozwijających się;

61.

wzywa Unię Europejską i wspólnotę międzynarodową do nadzwyczajnego zaangażowania się we wspieranie administracji publicznej w krajach rozwijających się ze szczególnym naciskiem na zwalczanie korupcji i rozwijanie przejrzystego, sprawiedliwego i bezstronnego kontekstu administracyjnego, jednocześnie uznając zasadniczą rolę podmiotów pozarządowych i społeczeństwa obywatelskiego;

62.

wzywa kraje rozwijające się do szybkiego podpisania konwencji ONZ przeciw korupcji, do konkretnego i skutecznego wdrożenia jej postanowień, a także do uzgodnienia sposobów monitorowania postępów;

63.

uznaje potrzebę poprawy przez kraje rozwijające się ich międzynarodowych standardów sprawozdawczości, aby zapobiegać praktykom obchodzenia przepisów podatkowych i uchylania się od płacenia podatków, a tym samym skuteczniej osiągać globalny ład fiskalny;

64.

wzywa kraje rozwijające się do zaangażowania parlamentów, rządów lokalnych, społeczeństwa obywatelskiego oraz innych niepublicznych podmiotów na wszystkich etapach formułowania polityki i jej wdrażania;

65.

wzywa kraje rozwijające się, zwłaszcza kraje najbardziej korzystające z pomocy UE, aby wzmocniły dobrą administrację we wszystkich sprawach publicznych, zwłaszcza w zakresie zarządzania otrzymywaną pomocą, oraz apeluje do Komisji o poczynienie wszelkich kroków niezbędnych do zapewnienia przejrzystej i skutecznej realizacji pomocy;

66.

uznaje istnienie zasadniczego związku między bezpieczeństwem i rozwojem i z troską odnotowuje brak postępów w pokojowym rozwiązywaniu „zamrożonych” konfliktów w sąsiedztwie UE i dalej, wzywając UE do dokonania przeglądu swych wysiłków w tym względzie;

67.

wzywa UE do zaangażowania się w ambitny, konstruktywny dialog ze wszystkimi tradycyjnymi i nowymi ofiarodawcami w celu zapewnienia realizacji MCR oraz dopilnowania, by ograniczenie ubóstwa pozostało priorytetem w globalnym programie działań;

*

* *

68.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Sekretarzowi Generalnemu ONZ.


(1)  Dz.U. C 46 z 24.2.2006, s. 1.

(2)  Konkluzje Rady 9558/2007 z dnia 15 maja 2007 r.

(3)  COM(2005)0134 wersja ostateczna.

(4)  Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

(5)  COM(2010)0159 wersja ostateczna.

(6)  Sprawa C-155/07, Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Dz.U. C 327 z 20.12.2008, s. 2.

(7)  Dz.U. C 293 E z 2.12.2006, s. 316.

(8)  Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s. 232.

(9)  Dz.U. C 295 E z 4.12.2009, s. 62.

(10)  Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 15.

(11)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0089.

(12)  „Aid Effectiveness Agenda: Benefits of a European Approach” (Strategia skuteczności pomocy: korzyści podejścia europejskiego), Komisja Europejska, październik 2009 r.

(13)  „Migration and Remittance Trends 2009” (Migracja i trendy w przekazach emigrantów 2009), Bank Światowy, listopad 2009 r.

(14)  „Zwiększenie międzynarodowego finansowania na rzecz klimatu: europejski plan dotyczący porozumienia w Kopenhadze” COM(2009)0475.

(15)  Swimming Against the Tide: How Developing Countries are Coping with the Global Crisis (Pływanie pod prąd: jak kraje rozwijające się radzą sobie z kryzysem), Bank Światowy, marzec 2009 r.

(16)  Profesor Guttorm Schjelderup, przesłuchanie w Parlamencie Europejskim dnia 10 listopada 2009 r.

(17)  Facts on induced abortion worldwide (Fakty o wywołanej aborcji w świecie), Światowa Oranizacja Zdrowia i Guttmacher Institute, 2007 r.


Środa, 16 czerwca 2010 r.

12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/57


Środa, 16 czerwca 2010 r.
UE 2020

P7_TA(2010)0223

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie strategii UE 2020

2011/C 236 E/08

Parlament Europejski,

uwzględniając nieformalne posiedzenie Rady Europejskiej z dnia 11 lutego 2010 r.,

uwzględniając zainicjowane przez Komisję konsultacje publiczne w sprawie strategii UE 2020 i ich wyniki (SEC(2010)0116),

uwzględniając przeprowadzoną przez Komisję ocenę strategii lizbońskiej (SEC(2010)0114),

uwzględniając dokument Rady Europejskiej zatytułowany „Siedem etapów realizacji europejskiej strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia”,

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie strategii UE 2020 (1),

uwzględniając art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.

mając na uwadze, że w obliczu utrzymującej się powagi kryzysu finansowego, gospodarczego i społecznego oczekiwania wobec nowej strategii UE 2020, którą Rada Europejska ma zatwierdzić w czerwcu 2010 r., są bardzo wysokie,

B.

mając na uwadze, że wielu państwom członkowskim nadal grozi rosnące bezrobocie, które przy braku odpowiednich działań politycznych w perspektywie średnioterminowej może ostatecznie objąć do 28 milionów osób w UE, powodując ogromne problemy społeczne i ludzkie; mając na uwadze, że kryzys prowadzi do likwidowania milionów miejsc pracy i że zaostrzył on niepewność zatrudnienia,

C.

mając na uwadze, że wobec zmian klimatu, utraty różnorodności biologicznej i wyczerpywania się zasobów naturalnych zasadniczym wymogiem staje się opracowanie modelu produkcji, dystrybucji i konsumpcji w większej mierze opierającego się na zasadach zrównoważonego rozwoju,

D.

mając na uwadze, że komunikat Komisji i oświadczenia Rady na temat takich aspektów treści strategii UE 2020, jak główne cele, wzorcowe projekty, przeszkody i wskaźniki, mają bardzo ogólny charakter, w związku z czym Komisja powinna w trybie pilnym przedłożyć Parlamentowi bardziej szczegółowe plany w celu wyjaśnienia, w jaki sposób inicjatywy te pomyślnie zrealizowane,

E.

mając na uwadze, że aby osiągnąć dobre wyniki, europejskie zadania i obowiązki muszą być w sposób dobrze zorganizowany rozłożone między europejski, krajowy, regionalny i lokalny poziom zarządzania, wszystkie te poziomy muszą spełniać najwyższe kryteria jakości i odpowiedzialności, a rzeczywiste siły napędowa zmian – przedsiębiorstwa i szkoły wyższe współpracujące na zasadach partnerstwa z władzami lokalnymi i regionalnymi oraz ze społeczeństwem obywatelskim – muszą odgrywać kluczową rolę w nowym mechanizmie osiągania celów,

F.

mając na uwadze, że należy uwzględnić kryzys demograficzny i jego konsekwencje, i nie poświęcać przyszłych pokoleń, aby utrzymać nabyte korzyści pokoleń poprzednich,

Uwagi ogólne

1.

wyraża rozczarowanie wobec głównych elementów nowej strategii UE 2020 uzgodnionej przez Radę Europejską w dniu 26 marca 2010 r.; wzywa Radę Europejską do wyciągnięcia wniosków z obecnego kryzysu i do opracowania naprawdę dalekosiężnej, ambitnej i spójnej strategii;

2.

apeluje, by w strategii UE 2020 kierowano się szeroką polityczną koncepcją przyszłości UE jako Unii konkurencyjnej, socjalnej i opierającej się na zasadach trwałego rozwoju, stawiającej ludzi i ochronę środowiska w centrum procesu tworzenia polityki;

3.

uważa, że państwa członkowskie powinny poprawić swoje wyniki gospodarcze poprzez wprowadzenie reform strukturalnych w celu optymalizacji wydatków publicznych, ograniczenia biurokracji, umocnienia pozycji obywateli, zachęcania do przedsiębiorczości i innowacyjności, uczynienia przepisów bardziej przyjaznymi dla MŚP oraz dostarczenia społeczeństwu okazji do maksymalizacji jego potencjału;

4.

uznaje, że aby zapobiec reakcjom na kryzys euro w postaci długiej stagnacji gospodarczej, Unia powinna równocześnie wdrożyć strategię mającą przyspieszyć trwały wzrost gospodarczy i reformy mające na celu przywrócenie i podniesienie konkurencyjności;

5.

ubolewa, że konkluzje Rady Europejskiej nie uwzględniają potrzeby pełnego odzwierciedlenia kruchego obecnie procesu naprawy gospodarczej w nowej strategii 2020 poprzez sformułowanie spójnego programu politycznego i wszechstronne włączenie polityki makroekonomicznej do tej strategii w celu zagwarantowania, że nie zagrozi jej niezbędna konsolidacja budżetowa;

6.

ubolewa, że z Parlamentem, który jako instytucja reprezentuje obywateli Europy, nie prowadzi się konsultacji w sprawie wskaźników, na których opierają się krajowe programy reform w ramach UE 2020; wzywa Radę do poparcia kluczowych elementów strategii UE 2020 na czerwcowym posiedzeniu, ale podkreśla z mocą, że nie powinna ona podejmować ostatecznej decyzji w sprawie kluczowych instrumentów, celów i wskaźników strategii UE 2020, dopóki jak najszybciej i w należytej formie nie zasięgnie opinii Parlamentu; w tym samym duchu wyraża opinię, że parlamenty państw członkowskich, regiony, gminy, partnerzy społeczni i organizacje pozarządowe powinni aktywnie uczestniczyć w określaniu i wdrażaniu strategii;

Przeszkody i najważniejsze cele

7.

odnotowuje pięć głównych celów uzgodnionych przez Radę Europejską, dotyczących poziomu zatrudnienia, badań i rozwoju, emisji gazów cieplarnianych, poziomu edukacji i integracji społecznej; podkreśla, że te główne cele należy sformułować w ramach konsekwentnej i spójnej strategii trwałego rozwoju, łączącej polityczne programy gospodarcze, społeczne i ekologiczne;

Ożywianie jednolitego rynku

8.

podkreśla, że jednolity rynek to jedna z głównych sił napędzających europejski wzrost gospodarczy i że wciąż jeszcze niezbędne jest ukończenie realizacji tego rynku; zauważa również, że utrzymywanie się niektórych utrudnień dla swobodnego przepływu osób, towarów, usług i kapitału wymaga dalszych wysiłków ze strony wszystkich instytucji europejskich w celu stworzenia uczciwego, lepszego, bardziej konkurencyjnego i skuteczniejszego jednolitego rynku;

9.

podkreśla, że wolny handel i dostęp do rynków światowych powinny pozostać głównymi elementami procesu tworzenia polityki i że należy wystrzegać się wszelkich ustępstw na rzecz protekcjonizmu, gdyż innowacyjni przedsiębiorcy i firmy mogą rozwijać się na wolnym i globalnym rynku;

10.

podkreśla, że do pełnego urzeczywistnienia jednolitego rynku i podniesienia poziomu jego akceptacji w społeczeństwie potrzebne są odważniejsze inicjatywy; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Maria Montiego, które – przyjęte w formie rezolucji Parlamentu z dnia 20 maja 2010 r. (2) – zawiera interesujące propozycje osiągania konsensusu i tworzenia silniejszego jednolitego rynku;

11.

wyraża przekonanie, że w celu ustanowienia skutecznie funkcjonującego jednolitego rynku Komisja musi przedstawić jasny zestaw priorytetów politycznych, przyjmując „kartę jednolitego rynku”, która powinna obejmować zarówno inicjatywy legislacyjne, jak i nielegislacyjne mające na celu tworzenie wysoce konkurencyjnej społecznej gospodarki rynkowej;

MŚP w społecznej gospodarce rynkowej

12.

podkreśla, że UE powinna stymulować i wspierać MŚP i przedsiębiorczość, które mają kluczowe znaczenie dla zachowania i tworzenia miejsc pracy, że powinna ograniczać obciążenia administracyjne i prawne oraz upraszczać przepisy, by umożliwić MŚP szybszy rozwój poprzez swobodną sprzedaż produktów i usług 500 milionom konsumentów tworzących wspólny rynek UE, oraz że musi dalej ograniczać biurokrację; podkreśla również znaczenie pełnego wdrożenia karty małych przedsiębiorstw dzięki wysiłkom politycznym na wszystkich szczeblach;

13.

podkreśla, że MŚP stanowią trzon społecznej gospodarki rynkowej i tworzą miejsca pracy, odgrywając zasadniczą rolę w ożywianiu wzrostu gospodarczego, oraz że w związku z tym należy nadać priorytetowe znaczenie dalszym staraniom w dziedzinie reform, np. o tworzenie prawodawstwa przyjaznego dla MŚP, tworzenie dynamicznych warunków dla powstawania nowych przedsiębiorstw, wspieranie przedsiębiorczości i poprawę dostępu do źródeł finansowania; ponadto jest zdania, że strategia UE 2020 powinna obejmować cele i inicjatywy zachęcające do zwiększania średniego poziomów kapitału akcyjnego i kapitału podwyższonego ryzyka w przedsiębiorstwach;

14.

zauważa, że mikro przedsiębiorstwa mogą często pomagać w przeciwdziałaniu bezrobociu, że założenie firmy jest często sposobem na osiągnięcie sukcesu pomimo inercji społecznej, że pierwszym warunkiem rozwoju MŚP jest zdolność pozyskania wystarczających funduszy na działalność oraz że utrzymanie mechanizmów gwarancyjnych dla MŚP, dynamiczne rynki wtórne oraz sektor bankowy wspierający działalność gospodarczą w Europie to niezbędne warunki rozwoju MŚP;

Cel dotyczący zatrudnienia

15.

ponownie stwierdza, że wysokiej jakości zatrudnienie powinno stanowić jeden z głównych priorytetów strategii 2020, a zwrócenie większej uwagi na właściwe funkcjonowanie rynków pracy i na warunki socjalne ma kluczowe znaczenie dla poprawy wskaźników zatrudnienia; w związku z tym wzywa do opracowania nowego programu wspierania godnej pracy, zapewniania praw pracowniczych w całej Europie i poprawy warunków pracy;

16.

uważa, że w nowej strategii należy położyć większy nacisk na kwestię godnej pracy, w tym na przeciwdziałanie pracy nielegalnej, oraz na zapewnienie osobom obecnie wykluczonym z rynku pracy możliwości uzyskania dostępu do niego;

17.

uważa, że nowa strategia powinna wspierać rynki pracy zwiększające zachęty i poprawiające warunki oferowane pracownikom, a równocześnie lepiej zachęcające pracodawców do zatrudniania pracowników i zatrzymywania ich w miejscu pracy;

Cel dotyczący badań naukowych

18.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do utrzymania ogólnego celu dotyczącego wydatków na cele badawczo-rozwojowe na poziomie 3 % PKB; wzywa państwa członkowskie do lepszego wykorzystania możliwości współdziałania funduszy polityki spójności oraz funduszy na rzecz badań i rozwoju, a także do zapewniania, że instrumenty te prowadzą do innowacyjności przynoszącej społeczeństwu realne korzyści;

19.

podkreśla, że duże projekty badawczo-rozwojowe, kluczowe inwestycje w infrastrukturę energetyczną oraz nowe właściwości UE w polityce przestrzeni kosmicznej i polityce innowacyjności wymagają solidnego, wiarygodnego i trwałego wsparcia finansowego ze strony UE, aby możliwe było zrealizowanie kluczowych celów Unii na 2020 r.;

20.

zauważa, że Europa musi dalej podnosić swój potencjał wykwalifikowanych pracowników, nauki, badań i technologii, a tym samym zdolność do innowacji, gdyż są to kluczowe aspekty konkurencyjności, a ponadto że trójkąt wiedzy musi pozostać jednym z głównych elementów strategii UE 2020;

21.

jest zdania, że w celu podniesienia wydajności europejskich badań naukowych konieczne jest usprawnienie obecnych struktur oraz stworzenie klimatu do inwestycji, bardziej przyjaznego badaniom i innowacjom, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym; wzywa Komisję, by zaproponowała praktyczne środki poprawy dostępu do źródeł finansowania, a zwłaszcza dostępności kapitału ryzyka;

Cele dotyczące klimatu i energii

22.

ubolewa, że głównym celom Rady Europejskiej dotyczącym emisji gazów cieplarnianych, odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej brakuje ambicji i że nie są one ukierunkowane na objęcie przewodniej roli w świecie stojącym w obliczu zmian klimatu oraz poważnego uszczuplenia zasobów naturalnych, świecie stojącym u progu globalnego załamania się ekosystemów; w związku z tym wzywa do natychmiastowego i jednoczesnego przyjęcia następujących wiążących celów UE:

a)

cel dotyczący ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o 30 % do 2020 r. i znacznego dalszego ich ograniczania w perspektywie długoterminowej pod warunkiem, że inne kraje również będą gotowe zobowiązać się do podjęcia odpowiednich działań;

b)

cel dotyczący poprawy wydajności wykorzystania zasobów;

c)

cel polegający na ograniczeniu zużycia energii o 20 % i zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych do co najmniej 20 % do 2020 r., przy jednoczesnym usunięciu technicznych i nietechnicznych przeszkód stojących na drodze do dalszego rozwoju zrównoważonych odnawialnych źródeł energii, co będzie pierwszym krokiem na drodze do utworzenia do 2050 r. gospodarki niepowodującej emisji CO2, wysoce wydajnej i opartej głównie na odnawialnych źródłach energii;

d)

mierzalne cele nakierowane na powstrzymanie utraty różnorodności biologicznej i funkcji ekosystemów oraz na ich odbudowanie, w miarę możliwości, do 2020 r.;

Cel dotyczący edukacji

23.

odnotowuje główny cel dotyczący poprawy kształcenia; ubolewa z powodu braku celów liczbowych oraz nalega, by Rada Europejska wyznaczyła cel polegający na osiągnięciu 100 % poziomu kształcenia ponadpodstawowego, jak również jasne cele jakościowe i wskaźniki dotyczące edukacji na poziomie podstawowym i średnim;

24.

zwraca się do państw członkowskich o przyjęcie ambitnych celów określonych w komunikacie Komisji w sprawie strategii UE 2020, a mianowicie, by do 2020 r. wskaźnik przerywania nauki spadł poniżej 10 % danej grupy wiekowej i by przynajmniej 40 % populacji kończyło szkołę na poziomie wyższym lub równoważnym;

25.

podkreśla potrzebę zdecydowanej polityki uczenia się przez całe życie, która powinna wspierać możliwości zdobywania kwalifikacji i ich dostępności przez cały okres życia zawodowego; zauważa, że konieczne będzie utrzymanie liczby osób aktywnych zawodowo na rynku pracy i zwiększenie integracji społecznej;

Cel dotyczący ubóstwa

26.

podkreśla, że strategia UE 2020 powinna obejmować cel dotyczący ograniczenia ubóstwa w UE o połowę, i zauważa, że większość żyjących obecnie w ubóstwie lub zagrożonych ubóstwem Europejczyków to kobiety, zwłaszcza kobiety starsze, imigrantki, samotne matki i opiekunki;

27.

z zadowoleniem przyjmuje propozycje Rady Europejskiej dotyczące w szczególności integracji społecznej oraz priorytetowo traktowane ograniczanie ubóstwa, a także podkreśla potrzebę jasnych celów i inicjatyw; uważa, że jest to jeden z głównych celów strategii UE 2020; apeluje o ambitną długofalową strategię zwalczania ubóstwa, obejmującą dalekosiężne cele w zakresie zmniejszania ubóstwa, integracji społecznej – w tym kobiet, dzieci i osób starszych – oraz przeciwdziałania ubóstwu osób pracujących; podkreśla potrzebę ustanowienia celu dotyczącego ograniczania liczby gospodarstw domowych, których wszyscy członkowie są bez pracy;

Równouprawnienie płci

28.

ubolewa, że główne cele określone przez Radę Europejską nie obejmują równouprawnienia płci; apeluje o program równouprawnienia płci w celu likwidacji istniejącej różnicy poziomu wynagrodzeń kobiet i mężczyzn oraz o zagwarantowanie pełnego udziału kobiet w rynku pracy i w życiu politycznym, przy jednoczesnym wspieraniu szans rozwoju zawodowego kobiet; podkreśla potrzebę lepszych warunków godzenia pracy i życia rodzinnego;

Projekty przewodnie

Projekt przewodni: „Unia Innowacji”

29.

uważa, że dla ożywienia gospodarki opartej na wiedzy kluczowe jest pomyślne wdrożenie nowego projektu przewodniego „Unia Innowacji”; domaga się, by Komisja zwiększyła w budżecie Wspólnoty całkowitą wartość środków przeznaczonych na badania naukowe i innowacje;

30.

podkreśla znaczenie uproszczenia systemu finansowania badań naukowych i rozwoju oraz zmniejszenia biurokracji, tak aby przedsiębiorstwa oparte na wiedzy mogły maksymalnie zwiększyć swoją wydajność i aby wspierano stwarzanie nowych szans na zatrudnienie;

31.

domaga się, by Komisja Europejska poprawiła warunki w zakresie innowacji, np. poprzez stworzenie wspólnego patentu UE; uważa, że przygotowane w dobrej wierze programy mające podnieść konkurencyjność i zapewnić trwałość gospodarki nie spełniają swojej roli oraz że należy zachęcać MŚP, uniwersytety i przedsiębiorstwa do udziału w programach europejskich;

32.

jest zdania, że w odniesieniu do narzędzi finansowych dostosowanych do potrzeb MŚP należy określić konkretne cele, tak aby zagwarantować cyfrową interoperacyjność i dostępności, a także że cele te powinny wyraźnie obejmować cele UE dotyczące innowacji ekologicznych;

33.

uważa, że istnieje znaczny, niewykorzystany potencjał w zakresie promowania innowacji poprzez zamówienia publiczne; w związku z tym apeluje do Komisji i państw członkowskich o podkreślanie tego, jak ważne w osiąganiu celów dotyczących badań i rozwoju są innowacyjne zamówienia publiczne, roli, jaką odgrywają one we wspieraniu MŚP opartych na badaniach naukowych oraz ich potencjału pod względem świadczenia usług publicznych wysokiej jakości i realizacji celów w zakresie zmiany klimatu;

Projekt przewodni: „Młodzież w drodze”

34.

podkreśla, że Parlament określił kwestie związane z młodzieżą jako priorytet budżetu na rok 2011 i wyraźnie przedstawił zamiar udzielenia dalszego wsparcia finansowego wszystkim głównym programom realizowanym w tej dziedzinie;

35.

podkreśla, że w celu rozwiązania kwestii wysokiego bezrobocia wśród młodych ludzi należy położyć większy nacisk na zagwarantowanie każdej młodej osobie możliwości szkolenia i pracy, obniżenie wieku, w którym młody człowiek może podjąć pierwszą pracę, oraz na tworzenie programów UE promujących przedsiębiorczość wśród młodych ludzi na wszystkich etapach edukacji;

36.

uważa, że edukacja wyższa jest główną siłą napędową rozwoju gospodarczego i społecznego, innowacji i wzrostu oraz że należy zatem położyć większy nacisk na krokach następczych związanych z procesem bolońskim i na wdrażaniu ustalonych zasad przez państwa członkowskie w europejskim obszarze szkolnictwa wyższego;

Projekt przewodni: „Agenda cyfrowa dla Europy”

37.

z zadowoleniem odnosi się do zgłoszonych niedawno przez Komisję ambitnych wniosków w sprawie agendy cyfrowej i wzywa państwa członkowskie, aby w pełni wdrożyły te inicjatywy;

38.

podkreśla, że sektor TIK posiada olbrzymi potencjał w zakresie miejsc pracy oraz odgrywa kluczową rolę w dążeniu do tego, aby Europa była gospodarką wydajnie korzystającą z zasobów i energii; zauważa, że konkurencja w tym sektorze pobudza innowacje i podkreśla potrzebę istnienia konkurencyjnych rynków, otwartych dla nowych podmiotów, które sprzyjają rozwojowi nowych, innowacyjnych technologii; podkreśla znaczenie kontynuowania wysiłków zmierzających do zapewnienia wszystkim obywatelom i konsumentom powszechnego i szybkiego dostępu do stałej i przenośnej technologii szerokopasmowej, na uczciwych warunkach i po konkurencyjnych cenach, niezależnie od miejsca zamieszkania; wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania wszystkich dostępnych instrumentów polityki w celu zapewnienia wszystkim obywatelom Europy dostępu do technologii szerokopasmowej, w tym celów krajowych w zakresie technologii szerokopasmowej i szybkich łączy, oraz specjalnych programów mających na celu poprawę znajomości komputerów wśród dzieci poprzez korzystanie z komputerów w szkołach;

39.

zauważa, że agenda cyfrowa dla Europy będzie mieć wpływ głównie na obszary kultury, mediów i edukacji i że w związku z tym potrzebne jest podejście zintegrowane a nie fragmentaryczne; za kluczowe uważa poświęcenie uwagi wpływowi nowych środków przekazu, np. przy realizacji zobowiązań do poprawy możliwości zdobywania umiejętności przez Internet, treściom internetowym na wewnętrznym rynku oraz ekonomicznym i technicznym aspektom we wszystkich inicjatywach politycznych związanych z agendą cyfrową;

40.

uważa jednak, że swobodny przepływ usług cyfrowych jest dziś utrudniony przez niejednolite zasady obowiązujące na poziomie krajowym;

41.

uważa, że przemysł kreatywny także odgrywa ważną rolę w środowisku cyfrowym, odzwierciedlając różnorodność kulturową UE;

Projekt przewodni: „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”

42.

w strategii UE 2020 poświęca się zasadniczo zbyt mało uwagi aspektom ochrony środowiska, które muszą zostać wzmocnione; przejrzyste i wymierne cele środowiskowe powinny zostać ujęte w głównych celach strategii, przy czym szczególną uwagę należy poświęcić powstrzymaniu utraty różnorodności biologicznej;

43.

jest zdania, że strategia UE 2020 powinna zmierzać do realizacji długoterminowych celów UE ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o 80 % do roku 2050, w szczególności dzięki zwiększeniu wydajności energetycznej i ograniczeniu odpadów, aby poprawić konkurencyjność Europy i zmniejszyć koszty;

44.

uważa, że poprawa skuteczności wykorzystania zasobów powinna być priorytetem strategii UE 2020 oraz że szczególną uwagę należy zwrócić na skutki ciągłego wzrostu cen ropy oraz ograniczoną dostawę metali szlachetnych, niezbędnych w elektronice, a w szczególności do produkcji akumulatorów pojazdów elektrycznych;

45.

uważa, że by osiągnąć cele w zakresie poprawy stanu środowiska, wydajności wykorzystania zasobów i zmniejszenia kosztów należy aktywnie rozwijać innowacyjność oraz że ustalenie celów o charakterze prawnym i wprowadzenie środków normatywnych to najskuteczniejszy sposób promowania takich innowacji;

46.

uważa, że zasady przyznawania środków z funduszy strukturalnych UE powinny zostać dostosowane, aby uwzględnić potrzebę wspierania innowacji, która prowadzi do zmniejszenia kosztów i poprawy wykorzystania zasobów;

Projekt przewodni: „Czysta i wydajna energia”

47.

podkreśla, że zrównoważone procesy produkcyjne w parze z wydajnym wykorzystywaniem źródeł energii oraz zintegrowaną polityką energetyczną a także dalszy rozwój odnawialnych źródeł energii pozwolą UE nie tylko na osiągnięcie jej celów klimatycznych i energetycznych, lecz również na utrzymanie silnej bazy produkcyjnej w Europie oraz zwiększenie konkurencyjności, wzrostu i zatrudnienia;

48.

ubolewa, że w strategii UE 2020 nie podjęto próby opracowania prawdziwie wspólnej europejskiej polityki energetycznej; podkreśla, że chociaż funkcjonujący rynek wewnętrzny jest kluczowym celem dla Europy i trzeci pakiet energetyczny należy wdrożyć w trybie pilnym, nadmierny nacisk na tę część europejskiej polityki energetycznej przynosi szkodę dla pozostałych dwóch celów: zrównoważonego rozwoju i bezpieczeństwa dostaw; przypomina, że rynku wewnętrznego nie można rozpatrywać w oderwaniu od wymiaru zewnętrznego oraz że Europa potrzebuje prawdziwie wspólnej europejskiej polityki energetycznej, aby wywierać faktyczny wpływ na bezpieczeństwo dostaw energii, zmiany klimatu i przystępność cenową energii;

49.

przypomina, że wydajność energetyczna jest nie tylko najbardziej opłacalnym sposobem ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i poprawy bezpieczeństwa dostaw energii, ale również może ona przyczynić się do stworzenia do roku 2020 znacznej liczby miejsc pracy; wzywa dlatego Komisję i państwa członkowskie do umieszczenia wydajności energetycznej na czele agendy UE, w tym jej budżetu; w szczególności domaga się przyspieszenia wprowadzania w życie obowiązujących przepisów prawnych oraz do przedstawienia w odpowiednim czasie ambitnego wniosku dotyczącego nowego europejskiego planu działań na rzecz wydajności energetycznej, zawierającego zmienioną wersję dyrektywy o usługach energetycznych oraz wiążące cele w zakresie wydajności energetycznej;

50.

odnotowuje, że w odpowiedzi na wyzywania związane ze zmianą klimatu do 2020 r. i po tej dacie niezbędne będą znaczne inwestycje w infrastrukturę energetyczną, w tym inwestycje w unowocześnienie europejskich sieci energetycznych, prawdziwie europejską supersieć energetyczną, zielone korytarze, wzajemne połączenia, zakończenie projektu Galileo, zieloną technologię, e-zdrowie, program transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T) oraz wolny i równy dostęp do TIK i łączy szerokopasmowych; podkreśla ponadto, że konieczne jest pełne ukształtowanie wewnętrznego rynku energii i zachęcenie państw członkowskich do szybkiego wdrożenia trzeciego pakietu energetycznego w celu pobudzenia rozwoju gospodarczego, otwarcia rynku i poprawy w zakresie praw konsumenta oraz do zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii w UE; uważa, że realizacja tych inicjatyw ma kluczowe znaczenie dla pobudzenia wewnętrznego rynku energii i zwiększenia stopnia wykorzystania odnawialnych źródeł energii oraz dalszego rozwoju ważnych projektów infrastrukturalnych w krajach trzecich, zwłaszcza w regionie śródziemnomorskim i w Eurazji; przypomina, że odnawialne źródła energii są najlepszymi własnymi zasobami energetycznymi naszego kontynentu i dlatego domaga się wypełniania przez państwa członkowskie zobowiązań dotyczących odnawialnych źródeł energii za pomocą ambitnych środków wykonawczych;

51.

zwraca uwagę, że Unia musi wydajniej inwestować w istniejącą infrastrukturę transportową, taką jak TEN-T, aby pobudzać tworzenie miejsc pracy, zwiększać spójność społeczną i terytorialną oraz tworzyć trwały i współdziałający system transportu; apeluje o wzajemną zależność między rodzajami transportu i inteligentnym korzystaniem z logistyki, ponieważ „dekarbonizacja” sektora transportu i zapewnienie jego trwałości będzie wymagać innowacji, nowych technologii i środków finansowych;

Projekt przewodni: „Polityka przemysłowa w erze globalizacji”

52.

zdecydowanie popiera politykę przemysłową na rzecz stworzenia możliwie najlepszych warunków dla utrzymania i rozwoju silnej, konkurencyjnej i różnorodnej bazy przemysłowej w Europie; z zadowoleniem przyjmuje i podkreśla fakt, że taka polityka obejmuje cały sektor przemysłu oraz że jej głównym celem jest stworzenie odpowiednich warunków ramowych;

53.

wzywa do przekształcenia przemysłu europejskiego za pomocą zrównoważonej europejskiej polityki przemysłowej, zorientowanej na tworzenie trwałych miejsc pracy, a także do lepszej wydajności zasobów i ich wykorzystywania; uważa, że zrównoważony rozwój europejskiego przemysłu wymaga intensywnego dialogu z pracownikami; ponownie stwierdza, że takie przekształcenie będzie również wymagało środków, które ułatwią przejście pracowników w kierunku nowej gospodarki sprzyjającej ochronie środowiska;

54.

zauważa, że strategia UE 2020 powinna ujawnić koszty i korzyści przejścia na zrównoważoną i energooszczędną gospodarkę i przypomina, że ułatwienie przystosowania przemysłu do zmian strukturalnych jest celem Unii i państw członkowskich;

55.

ponawia apel o zapewnienie odpowiednich środków finansowych na wspieranie czystych, zrównoważonych i wydajnych niskoemisyjnych technologii energetycznych, w łącznej wysokości co najmniej 2 mld EUR rocznie z budżetu UE, niezależnie od 7. PR i CIP, począwszy od 2010 r.; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do pilnego ustanowienia harmonogramu dotyczącego zobowiązań w zakresie finansowania, w celu zapewnienia, że środki na różne inicjatywy planu EPSTE i inicjatywy uzupełniające zaczną napływać począwszy od 2010 r.;

Projekt przewodni: „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia”

56.

uważa, że ważne jest, aby zwrócić uwagę na zmniejszającą się konkurencyjność Europy w skali światowej oraz że pamiętając o długoterminowych problemach z zatrudnieniem, ważne jest również spojrzenie wykraczające poza kryzys i poszukiwanie w ramach europejskich systemów możliwości dla migracji wiedzy i zapobieżenia europejskiemu „drenażowi mózgów”;

57.

jest zdania, że zmierzenie się z problemem bezrobocia wśród młodzieży i popieranie skutecznego kojarzenia umiejętności z potrzebami rynkowymi powinny stanowić punkty centralne polityki i w związku z tym istnieje potrzeba ułatwienia mobilności transgranicznej studentów i naukowców poprzez wymianę oraz usprawnienia systemu staży w celu zwiększenia międzynarodowej atrakcyjności europejskich placówek szkolnictwa wyższego; uważa, że europejskie zobowiązania w dziedzinie edukacji powinny znaleźć praktyczny wyraz w strategii UE 2020, a także z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji polegającą na zawarciu w strategii celów liczbowych dotyczących edukacji;

58.

apeluje, aby państwa członkowskie, Rada, Komisja i Parlament przyjęły do końca roku ambitną strategię na rzecz ekologicznych miejsc pracy, określającą warunki ramowe dla wykorzystania potencjału zatrudnienia bardziej zrównoważonej gospodarki na bazie umiejętności i innowacji oraz gwarantującą, że przejście do takiej gospodarki będzie wspierane przez system szkoleń, uczenia się przez całe życie i zabezpieczeń społecznych dla wszystkich obywateli;

Projekt przewodni: „Europejska platforma zwalczania ubóstwa”

59.

z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący programu walki z ubóstwem, podkreśla jednakże konieczność intensyfikacji walki z tym zjawiskiem społecznym; w związku z tym wyraża przekonanie, że strategia UE 2020 winna wyraźnie przewidywać ambitne cele dotyczące ograniczenia nierówności, a przede wszystkim rozdźwięku pomiędzy ludźmi zamożnymi a ubogimi; w związku z tym wyraża przekonanie, że ubóstwo należy postrzegać w sposób relatywny, co pomoże w identyfikacji osób narażonych na wyłączenie społeczne;

60.

wyraża przekonanie, że dobór wskaźników ubóstwa i wykluczenia społecznego powinien odzwierciedlać potrzebę ograniczania ubóstwa poprzez obecność obywateli, w szczególności kobiet, na rynku pracy; w związku z tym wzywa do przygotowania nowych narzędzi służących do indywidualnego określania powiązania wykluczenia z rynku pracy z ubóstwem; podkreśla, że służby społeczne mają zasadnicze znaczenie w integracji społecznej;

Polityka spójności

61.

wyraża przekonanie, że silna i dobrze finansowana polityka spójności, obejmująca wszystkie regiony Europy, powinna być w pełni zgodna ze strategią UE 2020 oraz że taka polityka, z charakterystycznym dla niej podejściem horyzontalnym, warunkuje powodzenie w osiągnięciu celów UU 2020, jak również w osiągnięciu spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej; w związku z tym wzywa do dalszego uproszczenia zasad wdrażania polityki spójności, tak by stała się ona przyjazna dla użytkownika, wiarygodna i tak by stanowiła odpowiedź na przyszłe wyzwania oraz ryzyko wystąpienia kryzysu gospodarczego;

62.

wyraża przekonanie, że światowy kryzys powinien stać się okazją do położenia nowych podwalin pod naszą europejską społeczną gospodarkę rynkową, jako modelu społeczeństwa opartego na trwałym rozwoju, solidarności, wiedzy i zdecydowanym spadku ubóstwa i tworzeniu miejsc pracy oraz że strategia UE 2020 winna kreować potencjalne zatrudnienie w okresie przechodzenia do zrównoważonej gospodarki;

Wspólna Polityka Rolna

63.

wskazuje, że w ramach strategii UE 2020 należy uwzględnić reformę WPR do 2013 r. oraz zrównoważoną strategię na rzecz leśnictwa; jest przekonany, że przy odpowiednich ramach polityki i wystarczających zasobach budżetowych rolnictwo i leśnictwo mogą odegrać ważną rolę w ogólnej strategii europejskiej, której celem jest zapewnienie odbudowy gospodarczej, przyczyniając się jednocześnie do bezpieczeństwa w zakresie żywności na szczeblu UE i światowym, zachowując ukształtowanie terenów wiejskich, które odpowiadają 90 % terytorium UE, gwarantując korzyści środowiskowe i zapewniając znaczący wkład w poszukiwanie alternatywnych źródeł energii;

Działania zewnętrzne Unii Europejskiej

64.

podkreśla, że zewnętrznym aspektom strategii UE 2020 należy poświęcić więcej uwagi; wzywa Komisję do szerszego i bardziej wszechstronnego podejścia w działaniach zewnętrznych zgodnie z unijną koncepcją spójności politycznej na rzecz rozwoju; wzywa Komisję, aby wykorzystywała swoją strategię handlową dla UE 2020 do propagowania podstawowych wartości Unii, takich jak upowszechnianie praw człowieka, demokracji, rządów prawa i podstawowych wolności oraz ochrony środowiska naturalnego;

65.

przypomina, że Komisja powinna określić swoją „strategię handlową dla Europy 2020” w celu przekształcenia polityki handlowej UE w prawdziwą siłę napędową dla tworzenia miejsc pracy i zrównoważonego rozwoju na całym świecie oraz przewidzenia otwartego dialogu na wczesnym etapie z Parlamentem Europejskim i społeczeństwem obywatelskim na temat priorytetów UE na okres po Ad-Dausze, w szczególności, jeżeli chodzi o normy socjalne i środowiskowe oraz reformę WTO;

*

* *

66.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej i Komisji.


(1)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0053.

(2)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0186.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/65


Środa, 16 czerwca 2010 r.
Zarządzanie gospodarką

P7_TA(2010)0224

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie zarządzania gospodarką

2011/C 236 E/09

Parlament Europejski,

uwzględniając nieformalne posiedzenie Rady Europejskiej z dnia 11 lutego 2010 r.,

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie UE 2020 (1),

uwzględniając spotkanie szefów państw i rządów krajów strefy euro oraz Rady Ecofin na temat europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej,

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 maja 2010 r. w sprawie wzmocnienia koordynacji polityki gospodarczej (COM(2010)0250),

uwzględniając sześć sprawozdań przyjętych przez Komisję Gospodarczą i Monetarną w dniu 10 maja 2010 r.,

uwzględniając prace Komisji Specjalnej ds. Kryzysu Finansowego, Gospodarczego i Społecznego,

uwzględniając art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.

mając na uwadze, że obecny kryzys finansowy i gospodarczy pokazuje, iż konieczne jest lepsze zarządzanie gospodarcze i monetarne,

B.

mając na uwadze, że strategia UE 2020 powinna wspierać wzrost gospodarczy i tworzyć miejsca pracy, a także mając na uwadze, że spadek PKB o 4 %, malejąca produkcja przemysłowa oraz ogółem ponad 23 mln bezrobotnych kobiet i mężczyzn stanowią duże wyzwanie społeczne i gospodarcze,

Europejski mechanizm stabilizacji finansowej jako gwarant stabilności strefy euro – ważny pierwszy krok

1.

uważa, że osiągnięte w dniu 9 maja 2010 r. porozumienie w sprawie utworzenia europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej w celu udzielenia pomocy zarówno krajom strefy euro, jak i krajom spoza strefy euro znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej jest ważnym momentem w historii europejskiej; ubolewa nad faktem, że decydenci europejscy nie podjęli zdecydowanych działań wcześniej, mimo pogłębiającego się kryzysu finansowego;

2.

przypomina Komisji i państwom członkowskim, że Parlament Europejski będzie musiał wyrazić zgodę w przypadku, gdy Komisja i Rada zechcą zastosować europejski mechanizm stabilizacji finansowej na międzynarodowych rynkach kapitałowych;

3.

uznaje to porozumienie za ważny pierwszy krok w kierunku wyposażenia Unii Europejskiej w solidniejsze i trwalsze ramy polityki gospodarczej i pieniężnej;

4.

podkreśla, że ostatnie wydarzenia pokazują, iż strefa euro potrzebuje bardziej stanowczego zarządzania gospodarką, a filar pieniężny jest skazany na upadek bez filara społecznego i gospodarczego;

Unia Europejska musi zreformować swój system zarządzania gospodarką, aby być lepiej przygotowana na przyszłe kryzysy

5.

podkreśla, że aby przywrócić solidny poziom wzrostu i osiągnąć cele, jakimi są trwały rozwój gospodarczy i spójność społeczna, w pierwszej kolejności należy zająć się utrzymującymi się istotnymi nierównościami makroekonomicznymi i rozbieżnościami w zakresie konkurencyjności; z zadowoleniem przyjmuje uznanie tej konieczności przez Komisję w jej komunikacie w sprawie koordynacji polityki gospodarczej;

6.

apeluje do grupy roboczej powołanej przez Radę Europejską w marcu 2010 r. o przyspieszenie prac oraz przedstawienie do września 2010 r. konkretnych wniosków, w oparciu o metodę wspólnotową, w sprawie ściślejszej i szerszej koordynacji gospodarczej;

7.

zwraca uwagę, że długoterminowa trwałość finansów publicznych jest niezbędna dla stabilności i wzrostu; z zadowoleniem przyjmuje wnioski Komisji dotyczące poprawy zarządzania strefą euro w średnim i długim okresie, które zostały opracowane z myślą o zapobieżeniu ponownemu wystąpieniu takiego kryzysu walutowego, jaki przeżywamy obecnie, a także podziela pogląd Komisji, że pakt stabilności i wzrostu wymaga bardziej skutecznych mechanizmów zachęcania i karania;

8.

ubolewa jednak nad faktem, że we wnioskach dotyczących europejskiego zarządzania gospodarką Komisja nie przedstawiła rozwiązań mających na celu bardziej ukierunkowaną koordynację polityki gospodarczej nastawioną na rozwój wspólnej strategii budżetowej w ramach kompleksowej strategii Europa 2020, aby przywrócić i zabezpieczyć długoterminowy wzrost gospodarczy;

9.

podkreśla fakt, że osiągnięcie równowagi finansów publicznych wymaga nie tylko odpowiedzialnego wydatkowania, ale również odpowiedniego i sprawiedliwego systemu podatkowego, bardziej skutecznego ściągania podatków przez krajowe organy podatkowe oraz bardziej zdecydowanej walki z oszustwami podatkowymi; w związku z tym wzywa Komisję do zaproponowania zestawu środków mających na celu pomoc państwom członkowskim w przywróceniu równowagi finansom publicznym oraz finansowanie inwestycji publicznych dzięki wykorzystaniu innowacyjnych źródeł finansowania;

10.

podkreśla konieczność ścisłej współpracy między europejskimi organami nadzoru finansowego, zarówno w skali mikro, jak i w skali makro, aby zapewnić skuteczny nadzór;

11.

uważa, że należy zwiększyć uprawnienia Eurostatu, między innymi poprzez przyznanie mu uprawnień kontrolnych; uważa, że otwarte i przejrzyste informacje statystyczne powinny stanowić warunek wstępny uzyskania wsparcia z funduszy strukturalnych; jest zdania, że Komisja musi wziąć odpowiedzialność za ocenę statystyk dostarczanych przez państwa członkowskie;

12.

wzywa do utworzenia Europejskiego Funduszu Walutowego (EFW), do którego państwa strefy euro wpłacałyby środki proporcjonalnie do wielkości swojego PKB oraz kary ustalane na podstawie nadmiernego poziomu ich długu i deficytu; każde państwo członkowskie mogłoby otrzymać z EFW fundusze w kwocie nie przekraczającej sumy, którą uprzednio wpłaciło; gdyby jednak któreś z państw potrzebowało dodatkowych środków lub gwarancji, musiałoby zaakceptować sporządzony na tę okoliczność program reform, którego wdrożenie nadzorowałaby Komisja Europejska;

13.

zwraca się do Komisji o dokonanie oceny wpływu makroekonomicznego pakietu środków mającego na celu utrzymanie stabilności finansowej Unii Europejskiej oraz o wydanie komunikatu na temat wykonalności, zagrożeń i zalet związanych z emisją euroobligacji;

Unia Europejska musi zreformować swój system zarządzania gospodarką, aby zagwarantować skuteczne wdrożenie nadchodzącej strategii Europa 2020

14.

uważa, że w strategii Europa 2020 należy wzmocnić strukturę zarządzania w celu zadbania o to, aby w przeciwieństwie do strategii lizbońskiej przyniosła ona realizację wyznaczonych celów; dlatego głęboko ubolewa nad faktem, że Komisja i Rada nie przedstawiły wniosków w tym zakresie pomimo zdecydowanego apelu ze strony Parlamentu Europejskiego, wyrażonego w rezolucji z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie strategii Europa 2020;

15.

podkreśla znaczenie stworzenia silniejszego powiązania między instrumentami paktu stabilności i wzrostu, instrumentami makroekonomicznymi i krajowymi programami reform w ramach strategii Europa 2020 poprzez przedstawienie ich w spójny sposób, przyczyniając się tym samym również do lepszej porównywalności budżetów krajowych w zakresie wydatków w różnych kategoriach; państwa członkowskie powinny postrzegać swoją politykę gospodarczą nie tylko przez pryzmat interesu krajowego, ale także przez pryzmat wspólnego interesu, i powinny odpowiednio opracowywać swoje strategie polityczne; przypomina państwom członkowskim o większej roli ogólnych wytycznych polityki gospodarczej;

16.

uważa, że zamiast dalszego bazowania na otwartej metodzie koordynacji w obszarze polityki gospodarczej konieczne jest szersze wykorzystanie środków prawnie wiążących, aby nowa strategia zakończyła się powodzeniem;

17.

uważa, że strategia Europa 2020 nie koncentruje się w wystarczającym stopniu na kluczowych kwestiach, jakimi mają zająć się państwa członkowskie, i podkreśla, że istnieją poważne problemy w odniesieniu do treści sztandarowych zadań i celów oraz zarządzania nimi;

18.

ponawia swoje wcześniejsze apele o jednolitą i zintegrowaną strategię rozwoju Europy, określającą długoterminowe wytyczne dla wzrostu gospodarczego z myślą o stworzeniu lepszej, bardziej sprawiedliwej i trwalszej gospodarki, przynoszącej dobrobyt wszystkim;

19.

ponawia swój apel o zintegrowanie nakładających się strategii, takich jak strategia Europa 2020, strategia na rzecz zrównoważonego rozwoju oraz pakt stabilności i wzrostu; ubolewa nad faktem, że Rada Europejska odrzuciła to podejście, pozostawiając nierozwiązany problem niespójności polityki;

20.

uważa, że skuteczne zarządzanie gospodarką zakłada powierzenie Komisji odpowiedniej, większej odpowiedzialności za zarządzanie, co umożliwi jej korzystanie z istniejących i nowych narzędzi przewidzianych w Traktacie z Lizbony, takich jak art. 121, 122, 136, 172, 173 i 194, które przyznają Komisji uprawnienia w zakresie koordynacji planów reform, działań, jak również opracowywania wspólnej strategii;

21.

nalega, aby Rada Europejska i Komisja Europejska przyjęły taktykę „kija i marchewki” i wykorzystywały mechanizmy zgodności, o których mowa w art. 136 Traktatu, takie jak zachęty ekonomiczne (np. dodatkowe fundusze UE) oraz kary mające na celu wspieranie lepszego zarządzania gospodarką UE, a szczególnie lepszego zarządzania w ramach strategii Europa 2020;

22.

uważa, że lepsze zarządzanie gospodarką musi iść w parze ze wzmocnieniem legitymacji demokratycznej zarządzania europejskiego, co musi zostać osiągnięte poprzez silniejsze i wcześniejsze zaangażowanie Parlamentu Europejskiego i parlamentów krajowych w cały ten proces; wzywa w szczególności Radę i Komisję do należytego wykorzystania przepisów Traktatu z Lizbony w odniesieniu do aktywnego udziału Parlamentu w obszarze polityki gospodarczej, zgodnie z art. 121 ust. 5 i 6, i wzywa Komisję do przedstawienia szczegółowych wniosków ustanawiających regularny międzyinstytucjonalny dialog polityczny i legislacyjny w tym istotnym obszarze polityki;

Europejski budżet i krajowe plany reform powinny być spójne z celami strategii Europa 2020 w celu wsparcia trwałego wzrostu i zrównoważonego rozwoju

23.

podkreśla, że jeśli strategia Europa 2020 ma być wiarygodna, należy zagwarantować większą zgodność i komplementarność między krajowymi budżetami 27 państw członkowskich UE i budżetem UE; podkreśla, że budżet UE powinien odgrywać większą rolę poprzez koncentrację zasobów;

24.

pokreśla znaczenie długoterminowych inwestycji publicznych lub prywatnych w finansowaniu infrastruktury wymaganej do wdrożenia głównych inicjatyw proponowanych w strategii Europa 2020 oraz zwraca się do Komisji o zaproponowanie środków służących dostosowaniu europejskich ram regulacyjnych, aby promować współpracę między inwestorami działającymi długookresowo;

25.

podkreśla, że strategia Europa 2020 może być wiarygodna jedynie wówczas, jeżeli będzie odpowiednio finansowana, i pragnie zobaczyć bardziej ambitne podejście w projekcie budżetu na 2011 r., aby udanie wdrożyć strategię Europa 2020; wyraża ubolewanie, że projekt budżetu na rok 2011 nie przewiduje wystarczających środków na sztandarowe programy strategii Europa 2020; podkreśla, że większe zaangażowanie Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) oraz częstsze korzystanie z partnerstw publiczno-prywatnych może być skutecznym podejściem, nie może być jednak rozwiązaniem stosowanym we wszystkich przypadkach; ubolewa nad faktem, że kwestią tą nie zajęła się ani Rada Europejska, ani Komisja Europejska;

26.

wzywa Komisję do wyjaśnienia związku między pozycjami budżetu unijnego i odpowiadającymi im celami strategii Europa 2020; nalega, aby przed końcem pierwszego półrocza 2010 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący przeglądu obecnych wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013, aby znaleźć dodatkowe środki budżetowe w celu osiągnięcia celów strategii Europa 2020;

27.

domaga się dodatkowych informacji na temat wpływu na budżet UE europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej uzgodnionego na nadzwyczajnym posiedzeniu Rady Ecofin w dniach 9-10 maja 2010 r.;

28.

podkreśla znaczenie przeglądu aktualnych wieloletnich ram finansowych w celu zachowania zgodności z konkluzjami Rady Europejskiej z dnia 15-16 grudnia 2005 r. oraz dostosowania ich do wymogów traktatu lizbońskiego, aby zapewnić finansowanie inicjatyw przedstawionych w strategii Europa 2020, a także rozlicznych inicjatyw i zobowiązań politycznych podjętych w trakcie obowiązywania aktualnych wieloletnich ram finansowych oraz na kolejne ramy finansowe;

29.

podkreśla wymóg, zgodnie z którym budżet UE musi odzwierciedlać potrzebę finansowania przejścia na gospodarkę sprzyjającą ochronie środowiska;

Parlament Europejski wnioskuje o większy udział w tworzeniu szczegółowych propozycji dotyczących strategii Europa 2020

30.

podkreśla, że Parlament podejmie decyzję w sprawie wytycznych w dziedzinie zatrudnienia po otrzymaniu zadowalającej odpowiedzi dotyczącej struktury zarządzania i ram finansowych strategii UE 2020;

31.

podkreśla, że pochodzące od Komisji zalecenia odnoszące się do polityki rocznej oraz ostrzeżenia dotyczące wypełniania przez państwa członkowskie celów strategii UE 2020 powinny stanowić podstawę decyzji Rady Europejskiej; jest zdania, że sprawozdania te powinny zostać przedyskutowane na forum Parlamentu Europejskiego przed ich rozpatrzeniem przez Radę Europejską;

*

* *

32.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej i Komisji Europejskiej.


(1)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0053.


Czwartek, 17 czerwca 2010 r.

12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/69


Czwartek, 17 czerwca 2010 r.
Polityka UE na rzecz obrońców praw człowieka

P7_TA(2010)0226

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie strategii politycznych UE na rzecz obrońców praw człowieka (2009/2199(INI))

2011/C 236 E/10

Parlament Europejski,

uwzględniając Kartę Organizacji Narodów Zjednoczonych, Powszechną deklarację praw człowieka, międzynarodowe pakty praw człowieka oraz Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych,

uwzględniając Deklarację Organizacji Narodów Zjednoczonych o obrońcach praw człowieka oraz działania specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji obrońców praw człowieka,

uwzględniając Traktat z Lizbony, w szczególności jego art. 3 i 21, oraz kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

uwzględniając wytyczne Unii Europejskiej na temat praw człowieka, a w szczególności wytyczne Unii Europejskiej na temat obrońców praw człowieka przyjęte w czerwcu 2004 r. i zmienione w 2008 r., a także uwzględniając wytyczne w sprawie dialogu na temat praw człowieka przyjęte w grudniu 2001 r. i zmienione w 2009 r.,

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 września 2007 r. w sprawie funkcjonowania dialogów i konsultacji dotyczących praw człowieka prowadzonych z krajami trzecimi (1),

uwzględniając klauzule dotyczące praw człowieka w umowach zewnętrznych UE,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie (EIDHR) (2),

uwzględniając rezolucję z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie roli Unii Europejskiej we wspieraniu praw człowieka i demokratyzacji w państwach trzecich (3),

uwzględniając swoje szczegółowe wytyczne dotyczące praw człowieka oraz działań na rzecz demokracji posłów Parlamentu Europejskiego udających się z misją do państw trzecich,

uwzględniając Statut nagrody im. Sacharowa za wolność myśli, przyjęty przez Konferencję Przewodniczących Parlamentu Europejskiego w dniu 15 maja 2003 r. oraz ostatnio zmieniony w dniu 14 czerwca 2006 r.,

uwzględniając wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka na świecie, a w szczególności dołączone do rezolucji załączniki dotyczące poszczególnych przypadków,

uwzględniając regularnie przeprowadzane debaty i wydawane w trybie pilnym rezolucje w sprawie naruszeń praw człowieka, demokracji i państwa prawa,

uwzględniając oświadczenie Rady Ministrów na temat działań Rady Europy mających na celu poprawę ochrony obrońców praw człowieka i promowanie ich działań, przyjęte w dniu 6 lutego 2008 r.,

uwzględniając rezolucję przyjętą w dniu 24 lutego 2009 r. przez Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy na temat sytuacji obrońców praw człowieka w państwach członkowskich Rady Europy (4),

uwzględniając zalecenie dotyczące statusu prawnego organizacji pozarządowych w Europie (5), przyjęte przez Radę Ministrów Rady Europy w dniu 10 października 2007 r.,

uwzględniając regionalne instrumenty w zakresie praw człowieka, w tym w szczególności europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Afrykańską kartę praw człowieka i ludów oraz rezolucje przyjęte przez Afrykańską Komisję Praw Człowieka i Ludu na temat obrońców praw człowieka, Amerykańską konwencję praw człowieka i Arabską kartę praw człowieka,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks wizowy (kodeks wizowy) (6),

uwzględniając programy na rzecz ochrony i przyjmowania narażonych na niebezpieczeństwo obrońców praw człowieka, które są obecnie realizowane w niektórych państwach członkowskich UE,

uwzględniając art. 48 Regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A7-0157/2010),

A.

mając na uwadze, że na mocy Karty Organizacji Narodów Zjednoczonych każde państwo członkowskie ma obowiązek promować powszechne poszanowanie i przestrzeganie praw i wolności człowieka,

B.

mając na uwadze, że zgodnie z deklaracją ONZ przyjętą w 1998 r. termin „obrońca praw człowieka” określa osoby, które indywidualnie lub grupowo działają drogą pokojową na rzecz promowania lub ochrony praw człowieka,

C.

mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka na całym świecie są najważniejszymi podmiotami, jeżeli chodzi o ochronę i promowanie podstawowych praw człowieka, często z narażeniem własnego życia, a także mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka są główną siłą konsolidującą zasady demokracji w swoich krajach, zachowują bezstronność i przejrzystość w swojej pracy oraz budują wiarygodność poprzez szczegółowe sprawozdania, będąc ogniwem ludzkim pomiędzy demokracją i poszanowaniem praw człowieka,

D.

mając na uwadze, że wspieranie obrońców praw człowieka od długiego czasu stanowi trwały element polityki prowadzonej przez Unię Europejską w dziedzinie praw człowieka w stosunkach zewnętrznych, mając jednak na uwadze, że wsparcie UE jest różne w przypadku poszczególnych państw,

E.

mając na uwadze w szczególności, że Unia Europejska zmierza przede wszystkim do wzmocnienia ochrony praw człowieka zgodnie z postanowieniami Traktatu z Lizbony poprzez przystąpienie Unii Europejskiej do Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC),

F.

mając na uwadze, że Parlament Europejski odgrywa ważną rolę w zakresie promowania praw człowieka i demokracji, a także w zakresie ochrony obrońców praw człowieka poprzez organizowanie misji do krajów trzecich, wysłuchań, przyjmowanie rezolucji, pism, a także przyznawanie nagrody im. Sacharowa, jak również sporządzanie sprawozdań dotyczących praw Człowieka na świecie,

G.

mając na uwadze, że Unia Europejska również w coraz większym stopniu koordynuje swoje działania z innymi mechanizmami regionalnymi i międzynarodowymi, utworzonymi w Afryce, Europie i Amerykach w celu dokładnego monitorowania sytuacji obrońców praw człowieka oraz wzywania państw do zapewnienia sprzyjających warunków dla ich pracy, zgodnie z międzynarodowymi i regionalnymi zobowiązaniami w zakresie praw człowieka,

H.

mając na uwadze, że wiarygodność Unii Europejskiej w zakresie ochrony obrońców praw człowieka na świecie jest ściśle powiązana z poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności na obszarze UE,

I.

mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka sami w swojej pracy spotykają się z łamaniem praw człowieka, oraz mając na uwadze, że te przypadki łamania praw obejmują zabójstwa, groźby śmierci, uprowadzenia i porwania, samowolnie przeprowadzane aresztowania i zatrzymania oraz inne działania polegające na prześladowaniu i zastraszaniu, na przykład poprzez kampanie zniesławiające, oraz mając na uwadze, że przypadki te mogą być również wymierzone w najbliższych członków rodziny, w tym dzieci, lub krewnych obrońców praw człowieka, a ich celem jest zmuszenie obrońców praw człowieka do zaprzestania działań, mając na uwadze, że w wielu regionach działania realizowane w ramach kampanii dotyczących praw człowieka są ograniczane, a obrońcy praw człowieka prześladowani,

J.

mając na uwadze, że ochrona poszczególnych obrońców praw człowieka wymaga powszechnego wdrożenia polityki UE w dziedzinie praw człowieka,

K.

mając na uwadze, że szczególnie duże ryzyko ponoszą obrończynie praw człowieka, oraz mając na uwadze, że do innych grup i kategorii obrońców, którzy są w szczególności narażeni na ataki i łamanie praw człowieka w wyniku podejmowanych działań, zalicza się obrońców pracujących w dziedzinie promowania praw obywatelskich i politycznych – zwłaszcza swobody wypowiedzi i wolności myśli, sumienia i religii, w tym praw mniejszości religijnych – jak również praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych – zwłaszcza praw zbiorowych takich jak prawo do pożywienia i prawo dostępu do zasobów naturalnych, w tym praw członków związków zawodowych – a także obrońców praw mniejszości i praw społecznych, praw dziecka, praw ludności rdzennej, praw lesbijek, gejów, biseksualistów i transseksualistów, jak i osoby zwalczające korupcję,

L.

mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka są prześladowani za pomocą coraz bardziej wyrafinowanych środków, poprzez nowe technologie, ale również poprzez restrykcyjne przepisy dotyczące organizacji pozarządowych i przeszkody administracyjne, które znacząco ograniczają przestrzeń i możliwości działania niezależnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego; podkreśla w tym zakresie, że niektóre rządy utrudniają obrońcom praw człowieka oficjalną rejestrację organizacji lub zapobiegają takiej rejestracji, a następnie oskarżają obrońców o bezprawne korzystanie z prawa do wolności zgromadzeń,

M.

mając na uwadze, że działania te stanowią wyraźne naruszenie międzynarodowych przepisów w dziedzinie praw człowieka oraz szeregu powszechnie uznawanych wolności podstawowych,

N.

mając na uwadze, że obrońcy praw człowieka są także ograniczani przez strategie polityczne, ustawodawstwo i procedury określane mianem „środków bezpieczeństwa”, którym często towarzyszą napiętnowanie i oskarżenia o terroryzm, a czasami przepisy te są bezpośrednio wymierzone w obrońców praw człowieka,

O.

mając na uwadze, że konkretne trudności napotykane przez stowarzyszenia i zgromadzenia obrońców praw człowieka obejmują przejmowanie wyposażenia, zamykanie siedzib, nakładanie wysokich kar, a także szczegółową i subiektywną kontrolę kont bankowych,

P.

mając na uwadze, że umowy handlowe zawierające klauzulę dotyczącą ochrony praw człowieka mogą pozwolić UE na wprowadzenie wymogu poszanowania praw człowieka jako warunku utrzymywania stosunków handlowych,

1.

oddaje hołd obrońcom praw człowieka za ich bezcenny wkład w ochronę i promowanie praw człowieka, rządów prawa, demokracji i w zapobieganie konfliktom z narażeniem własnego bezpieczeństwa osobistego oraz bezpieczeństwa rodziny i bliskich; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że deklaracja ONZ z 1998 r. nie zawiera ścisłej definicji obrońców praw człowieka, i w tej kwestii wzywa Radę i Komisję do zdecydowanego poparcia tego podejścia;

2.

wzywa UE do skoncentrowania się na skuteczniejszym wdrożeniu istniejących narzędzi i mechanizmów przyczyniających się do spójnej i systematycznej ochrony obrońców praw człowieka w Unii Europejskiej; zaleca wysokiej przedstawiciel Unii Europejskiej ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa opracowanie środków i bardziej skutecznej metodologii w tym zakresie, która będzie ukierunkowana na wyniki, a także dokonanie przeglądu istniejącej polityki i toczącej się debaty w dziedzinie praw człowieka;

3.

wzywa UE i jej państwa członkowskie do wyrażenia swojej politycznej woli wsparcia działań obrońców praw człowieka i tym samym do lepszego wykorzystania wszystkich dostępnych narzędzi, a także rozwijania nowych mechanizmów uzupełniających służących pomocy i promowaniu ich pracy poprzez rzeczywiście partycypacyjną strategię, która powinna przyczynić się do stworzenia sprzyjających warunków dla obrońców praw człowieka, w których mogą oni wykonywać swoje obowiązki i być objęci ochroną; podkreśla, że musi to być połączone ze strategią polityczną mającą na celu zapobieganie atakom i groźbom skierowanym przeciwko obrońcom oraz ochronę przed takimi działaniami, za pomocą zarówno środków nadzwyczajnych, jak i długoterminowych;

Wzmocnienie instytucjonalne i nowości wynikające z Traktatu z Lizbony

4.

przypomina, że Traktat z Lizbony, w świetle art. 3 i 21, umieszcza promowanie i ochronę praw człowieka w centrum zainteresowania działań zewnętrznych Unii; podkreśla, że priorytetem musi być zapewnienie, że promowanie praw człowieka jako podstawowej wartości oraz celu polityki zagranicznej Unii jest odpowiednio odzwierciedlone podczas tworzenia i w strukturze Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), w tym poprzez przyznanie na ten cel odpowiednich zasobów ludzkich; wzywa zatem do utworzenia głównego punktu koordynacji, którego konkretnym zadaniem byłyby sprawy związane z obrońcami praw człowieka w ramach ESDZ;

5.

podkreśla, że wdrożenie przez misje UE wytycznych na temat obrońców praw człowieka było jak dotychczas niezadowalające i wzywa Komisję do przeprowadzenia dogłębnej analizy w celu dopilnowania, aby ta kwestia została zbadana; zauważa w związku z tym, że w wyniku przyjęcia Traktatu z Lizbony od delegacji Komisji w krajach trzecich wymaga się obecnie pełnego wykorzystania nowych możliwości, ale również nakłada się na nie nowe obowiązki w celu lepszego podejmowania tej kwestii, ponieważ delegacje stają się teraz delegaturami Unii i odgrywają coraz ważniejszą rolę, jeżeli chodzi o reprezentowanie UE i wdrażanie polityki w dziedzinie praw człowieka; ponawia w związku z tym wezwanie do systematycznego powoływania na to stanowisko w każdym kraju wysoko wykwalifikowanego urzędnika politycznego, który zająłby się zagadnieniami praw człowieka i demokracji, oraz do włączenia wytycznych i opracowania najlepszych praktyk dotyczących praw człowieka i ich wdrożenia do programów szkoleń dla pracowników misji UE, opisów stanowisk i procesu oceny pracownika;

6.

podkreśla znaczenie klauzul dotyczących praw człowieka w polityce handlowej, partnerstwach i umowach handlowych zawieranych między UE a krajami trzecimi; proponuje przeprowadzenie „oceny stopnia przestrzegania praw człowieka” w krajach trzecich pozostających w stosunkach handlowych z UE;

7.

oczekuje, że powołanie wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, który jest jednocześnie wiceprzewodniczącym Komisji, oraz stworzenie wspólnych służb działań zewnętrznych znacząco wpłynie na spójność i skuteczność UE w tej dziedzinie, a także zdecydowanie zaleca, aby opracowywanie strategii lokalnych w ścisłej współpracy z lokalnymi niezależnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, w tym systematyczna ocena tych strategii, zostały zinstytucjonalizowane przez wysokiego przedstawiciela/wiceprzewodniczącego, tak aby zapewnić rzeczywiste wdrożenie środków ochronnych zawartych w wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka;

8.

uważa za konieczne poprawę kontaktów z niezależnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz systematyczne monitorowanie tych kontaktów, a także dostęp obrońców praw człowieka do delegacji UE i misji w terenie; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wniosek prezydencji hiszpańskiej, aby spośród pracowników misji UE na rzecz obrońców praw człowieka wyłonić wspólnego lokalnego oficera łącznikowego, którego zadaniem byłaby koordynacja działań Unii Europejskiej poprzez promowanie zwiększonego dostępu do informacji na temat naruszeń praw człowieka i współpracę z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, co jednocześnie zapewni przejrzystość sposobu, w jaki obrońcy praw wykonują swoje obowiązki, i da możliwość szybkiego reagowania w sposób elastyczny w przypadku sytuacji nadzwyczajnej; oczekuje, że Parlament będzie informowany o tych nominacjach;

Ku spójniejszemu i bardziej systematycznemu podejściu w polityce UE na rzecz praw człowieka

9.

jest zaniepokojony faktem, że wytyczne UE na temat obrońców praw człowieka nie zostały wdrożone; domaga się, aby wytyczne te zostały właściwie i w pełni wdrożone przez wszystkie delegacje UE, oraz aby zwiększono wysiłki mające na celu dopilnowanie, że wszystkie delegacje opracują lokalne strategie wdrożenia, a w przypadku gdy strategie takie istnieją – dokonają ich przeglądu, do końca 2010 r.; domaga się, aby lista tych lokalnych strategii została udostępniona Parlamentowi Europejskiemu i opublikowana w rocznym sprawozdaniu UE na temat praw człowieka;

10.

wzywa Radę, Komisję i delegacje UE do aktywnego włączenia obrońców praw człowieka i ich organizacji w procesy opracowywania, monitorowania i przeglądu strategii lokalnych, ponieważ będzie to wpływać na zapewnienie skuteczności tych strategii;

11.

uważa, że spotkania przynajmniej raz do roku obrońców praw człowieka z przedstawicielami dyplomacji, o które wnioskują wytyczne UE, mogą wyraźnie przyczynić się do powstania takich procesów, i zachęca do systematyczniejszych spotkań w przyszłości; wzywa do zapewnienia udziału w tych spotkaniach obrońców praw człowieka prowadzących w skali kraju różnorodną działalność, a także uczestnictwa obrońców praw człowieka pochodzących z poszczególnych regionów;

12.

w związku z tym zwraca się do wysokiej przedstawiciel ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa o rozważenie możliwości zorganizowania międzynarodowego spotkania obrońców praw człowieka z udziałem właściwych organów ONZ, sekretariatów regionalnych konwencji praw człowieka oraz międzynarodowych i regionalnych organizacji pozarządowych w celu zwiększenia ochrony obrońców praw człowieka i promowania praw człowieka na świecie;

13.

podkreśla potrzebę uwzględnienia problematyki płci we wdrożeniu wytycznych, wraz z ukierunkowanymi działaniami na rzecz obrończyń praw człowieka i innych grup szczególnie narażonych, takich jak dziennikarze, obrońcy pracujący na rzecz promowania praw gospodarczych, społecznych i kulturowych, praw dziecka, oraz ci pracujący w dziedzinie praw mniejszości, zwłaszcza praw mniejszości religijnych i językowych, praw ludności rdzennej oraz praw lesbijek, gejów, biseksualistów i transseksualistów;

14.

podkreśla znaczenie wolności słowa i rolę mediów, zarówno w Internecie, jak i poza nim, jako narzędzi wykorzystywanych przez obrońców praw człowieka;

15.

uważa, że należy ocenić rozwój nowych technologii i ich wpływ na obrońców praw człowieka, a wyniki tej oceny włączyć do istniejących programów UE poświęconych prawom człowieka i obrońcom praw człowieka;

16.

uważa, że główne aspekty lokalnych strategii wdrażania wytycznych UE na temat obrońców praw człowieka powinny być odzwierciedlone w krajowych dokumentach strategicznych/krajowych programach orientacyjnych, planach działania europejskiej polityki sąsiedztwa, rocznych programach działań EIDHR i instrumencie na rzecz stabilności;

17.

przypomina, że z pomocą Traktatu z Lizbony promowanie, ochrona i bezpieczeństwo obrońców praw człowieka muszą być traktowane priorytetowo w stosunkach UE z krajami trzecimi i uwzględnione na wszystkich szczeblach oraz we wszystkich aspektach i instrumentach polityki zagranicznej Unii, tak aby zwiększyć spójność, skuteczność i wiarygodność wsparcia UE dla obrońców praw człowieka; uważa, że opracowanie, skuteczne wdrożenie i systematyczne monitorowanie szczegółowych strategii krajowych w dziedzinie praw człowieka i demokracji mogłoby znacznie przyczynić się do tego ukierunkowanego podejścia;

18.

uważa, że poprawa skuteczności dialogów UE w dziedzinie praw człowieka korzystnie wpłynie na ochronę obrońców praw człowieka w krajach trzecich; podkreśla potrzebę systematycznego poruszania kwestii sytuacji obrońców praw człowieka we wszystkich dialogach politycznych i tych w dziedzinie praw człowieka, a także w negocjacjach handlowych z krajami trzecimi, jak również kwestii ogólnej sytuacji i poprawy w zakresie prawa do wolności stowarzyszania się, w krajowych ustawodawstwach, przepisach i działaniach, przypominając partnerom o odpowiedzialności państw w zakresie zapewnienia włączenia wszystkich zobowiązań i praw wpisanych w Deklarację Organizacji Narodów Zjednoczonych o obrońcach praw człowieka do prawa krajowego, w tym prawa do wolności zrzeszania się, swobody zgromadzeń i otrzymywania funduszy z kraju, jak i z zagranicy, przy zachowaniu całkowitej przejrzystości i poszanowaniu prawa tych państw do podejmowania niezależnych decyzji, jak również prawa do wolności słowa, które ma podstawowe znaczenie w pracy obrońców praw człowieka; podkreśla, że krajom partnerskim należy również przypomnieć o obowiązku i odpowiedzialności w zakresie ochrony i promowania poszanowania obrońców praw człowieka i ich pracy poprzez stworzenie warunków, które pozwolą na wykonywanie w pełni ich działalności w zakresie rzecznictwa, monitorowania i sprawozdawczości na temat praw człowieka;

19.

jest zdania, że w odniesieniu do otrzymywania funduszy z kraju i z zagranicy należy przyjąć konkretne kryteria, przy zachowaniu równowagi pomiędzy odpowiednia przejrzystością a niezbędną poufnością; wzywa do podjęcia środków, aby zapewnić uwzględnienie wszelkich innych kryteriów zgłoszonych przez obrońców praw człowieka, jeśli mają one kluczowe znaczenie dla ich działań;

20.

przypomina, że delegacje Parlamentu Europejskiego, jako instytucje odpowiedzialne za relacje PE z krajami trzecimi, mogłyby odegrać jeszcze większą rolę w staraniach mających pomóc obrońcom praw człowieka, zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi dotyczącymi praw człowieka oraz działaniami na rzecz demokracji posłów do Parlamentu Europejskiego udających się z misją do krajów trzecich;

21.

wzywa do położenia większego nacisku na rolę Parlamentu Europejskiego w dialogach UE dotyczących praw człowieka, prowadzonych z krajami trzecimi;

22.

wzywa do włączenia przedstawicieli środowisk biznesowych do dialogów dotyczących praw człowieka;

23.

dostrzega potrzebę spójnego i skoordynowanego podejścia UE, jak również stworzenia przestrzeni dla uzupełniających się ról państw członkowskich w odniesieniu do ochrony obrońców praw człowieka;

24.

potępia poczucie bezkarności za naruszenia wymierzone w obrońców praw człowieka, które występują w wielu krajach na świecie; domaga się, aby Rada i Komisja poruszyły tę kwestię w rozmowach dwustronnych, a także wzywa wszystkie kraje do dopilnowania, aby wszyscy sprawcy, bez względu na ich stanowisko lub funkcję, zostali pociągnięci do odpowiedzialności w ramach niezależnych i skutecznych postępowań dyscyplinarnych i karnych, przy czym należy pamiętać, że po wyczerpaniu krajowych środków sądowych zawsze istnieje możliwość odwołania się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

25.

podkreśla konieczność dopilnowania, aby powoływanie się na względy bezpieczeństwa narodowego i publicznego, w tym na walkę z terroryzmem, nie było arbitralnie wykorzystywane przeciwko obrońcom praw człowieka;

26.

wskazuje, że parlamentarzyści również odgrywają ważną rolę przy zapewnieniu zgodności ustawodawstwa krajowego mającego potencjalnie wpływ na obrońców praw człowieka i ich działalność z międzynarodowo uznanymi standardami w dziedzinie praw człowieka; podkreśla w związku z tym znaczenie systematycznego podejmowania tych kwestii przez posłów do Parlamentu Europejskiego podczas posiedzeń dwustronnych i wielostronnych z innymi parlamentarzystami i ekspertami działającymi w terenie, zgodnie z wytycznymi PE dotyczącymi działań na rzecz praw człowieka i demokracji podejmowanych przez posłów do PE podczas delegacji do krajów trzecich;

27.

podkreśla znaczenie pełnego zaangażowania niezależnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego w przygotowania wszystkich dialogów na temat praw człowieka, poprzez seminaria organizowane przez społeczeństwo obywatelskie lub z wykorzystaniem innych środków; uważa, że należy wzmocnić związek pomiędzy seminariami organizowanymi przez społeczeństwo obywatelskie i formalnym dialogiem, dzięki publikowaniu wydanych zaleceń i lepszemu monitorowaniu działań następczych oraz przekazywaniu informacji zwrotnych organizacjom społeczeństwa obywatelskiego po zakończeniu danego dialogu; podkreśla, jak istotne jest kontynuowanie omawiania poszczególnych przypadków podczas dialogów, i uważa, że upublicznienie listy nazwisk mogłoby zwiększyć wpływ działań UE oraz zwrócić uwagę opinii publicznej na te przypadki, pod warunkiem że ujawnienie tych informacji nie naraża obrońców praw człowieka na niebezpieczeństwo; podkreśla znacznie współpracy z innymi obrońcami praw człowieka i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego przy analizie takich zagrożeń;

28.

uważa, że europejski instrument na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka (EIDHR), który wykazał już skuteczność we wspieraniu i promowaniu poszanowania praw człowieka i wzmacniania rządów prawa, powinien nadal rozwijać bezpośrednie wsparcie dla obrońców praw człowieka, tak aby zaspokoić ich potrzeby krótko- i długoterminowe, upewniając się, że pomoc dotrze również do konkretnych szczególnie narażonych grup obrońców i obrońców mieszkających w oddalonych rejonach i na terytoriach, którym poświęca się mniej uwagi;

29.

wzywa Radę i wysoką przedstawiciel do systematycznego potępiania i krytykowania korporacji międzynarodowych dostarczających reżimom technologie służące inwigilacji, które ułatwiają prześladowanie i aresztowanie obrońców praw człowieka;

Większa przejrzystość i rozgłos jako środek ochrony

30.

wzywa Radę i Komisję do podniesienia świadomości wśród obrońców praw człowieka, ESDZ, ambasad UE oraz ministerstw spraw zagranicznych państw członkowskich UE na temat istnienia wytycznych za pomocą ukierunkowanych działań na rzecz pełnego egzekwowania i wdrożenia tych wytycznych; uważa, że coroczne spotkania przewidziane w wytycznych stanowiłyby znaczne wsparcie dla obrońców praw człowieka, a także zwiększyły wiarygodność i widoczność działań UE, a tym samym wyraźnie pokazały, jak ważna jest dla UE ochrona praw człowieka;

31.

podkreśla, że uznanie publiczne oraz widoczność obrońców praw człowieka i ich działalności mogą również zwiększyć bezpieczeństwo obrońców w sytuacjach trudnych, ponieważ sprawców może powstrzymywać fakt, że ich czyny nie pozostaną niezauważone; wzywa państwa członkowskie UE i delegacje UE, aby o ile to możliwe upubliczniały działania dyplomatyczne i inne działania podejmowane w poszczególnych przypadkach, zawsze jednak po konsultacji z danym obrońcą praw człowieka i jego rodziną; domaga się, aby misje UE, zgodnie z wytycznymi, systematycznie informowały obrońców praw człowieka i ich rodziny, jak również organizacje pozarządowe, które powiadomiły UE o danym przypadku, o wszelkich działaniach, bez względu na ich formę, podjętych w ich imieniu;

32.

wzywa wysoką przedstawiciel Unii Europejskiej ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa i wszystkich komisarzy zajmujących się obszarem stosunków zewnętrznych do systematycznego spotykania się z obrońcami praw człowieka podczas ich oficjalnych wizyt w krajach trzecich i podkreśla, że wspieranie obrońców praw człowieka powinno też być obowiązkowo uwzględnione w mandacie specjalnych przedstawicieli UE; podkreśla, że zarówno wysoka przedstawiciel, jak i specjalni przedstawiciele będą odpowiadać przez Parlamentem Europejskim w zakresie działań podjętych w tej dziedzinie;

33.

podkreśla potrzebę aktywnego wspierania i przygotowywania propozycji dotyczących sposobów wykorzystania sieci nagrody im. Sacharowa, uruchomionej w grudniu 2008 r. z okazji 20. rocznicy utworzenia nagrody, jako elementu stałego wsparcia dla obrońców praw człowieka, jak również w celu lepszego wykorzystania ewentualnego wkładu laureatów w działania Parlamentu Europejskiego, tak aby Parlament mógł wypełnić swój mandat w tym zakresie; ponownie wyraża zaniepokojenie naruszeniami praw człowieka popełnianymi wobec niektórych laureatów nagrody im. Sacharowa;

Ku bardziej skoordynowanym i nastawionym na wyniki działaniom na rzecz obrońców praw człowieka

34.

uważa, że UE powinna opracować holistyczne podejście do obrońców praw człowieka w celu zwiększenia wiarygodności i skuteczności polityki UE w państwach członkowskich UE oraz w stosunku do państw trzecich, w tym jednocześnie środki wspierające celem zabezpieczenia ich działań, jak również środki prewencyjne i ochronne, biorąc równocześnie pod uwagę potrzeby obrońców praw człowieka w perspektywie średnio- i długoterminowej; podkreśla, że zmieniona strategia dotycząca europejskiego instrumentu na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie oraz wskazówki UE w zakresie praw człowieka powinny odzwierciedlać takie podejście;

35.

uważa, że UE powinna jednoznacznie określić i stosować odpowiednie sankcje wobec krajów trzecich dopuszczających się poważnych naruszeń praw człowieka; ponownie zwraca się do Komisji i Rady, a w szczególności do wiceprzewodniczącej/wysokiej przedstawiciel do skutecznego wdrażania klauzuli praw człowieka w umowach międzynarodowych i do stworzenia prawdziwego mechanizmu egzekwowania tej klauzuli w myśl art. 8, 9 i 96 Umów z Kotonu;

36.

jest zdania, że celem opracowania bardziej ukierunkowanych na wyniki działań, wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa powinna systematycznie oceniać realizowanie przez każdą delegaturę UE wytycznych UE dotyczących obrońców praw człowieka w państwach trzecich oraz potraktować priorytetowo te misje, uważnie monitorować pracę delegatur i formułować zalecenia na rzecz wzmocnionych działań, gdzie stopień realizacji okazał się zdecydowanie niski;

37.

wzywa Radę do większego otwarcia Europy dla obrońców praw człowieka, którzy nie mogą pozostać w swoich ojczystych krajach; wzywa Radę i Komisję do przygotowania i wdrożenia konkretnych działań mających ułatwić dostęp do Europy dla tych obrońców praw człowieka;

38.

przypomina o konieczności rozwiązania problemu braku spójnej ochrony i strategii dotyczącej azylu poprzez systematyczne wdrażanie nadzwyczajnych środków i inicjatyw w perspektywie krótko- i długoterminowej; zwraca się do wysokiej przedstawiciel o przedstawienie Parlamentowi Europejskiemu do końca 2010 r. działań podjętych w tym zakresie;

39.

ponownie zwraca się do państw członkowskich o opracowanie w trybie priorytetowym skoordynowanej polityki dotyczącej wydawania wiz nadzwyczajnych obrońcom praw człowieka i członkom ich rodzin, dla których za wzór posłużyć mogą specjalne procedury stosowane w Hiszpanii i Irlandii; głęboko wierzy, że nadanie nowym delegaturom UE uprawnień do przedstawiania państwom członkowskim zaleceń dotyczących wydawania wiz nadzwyczajnych byłoby istotnym krokiem naprzód w realizacji unijnej polityki w dziedzinie praw człowieka; jest zdania, że wyraźnie odniesienie się do tej możliwości w Projekcie wytycznych dotyczących rozpatrywania wniosków wizowych oraz zmian w wydanych wizach bardzo by pomógł w opracowaniu tego wspólnego podejścia, co podkreślił już Parlament Europejski w trakcie kontroli prawnej wyżej wymienionego środka;

40.

apeluje, by nalegano na jednakowe stanowisko wszystkich 27 państw członkowskich w kwestii wydawania wiz obrońcom praw Człowieka;

41.

podkreśla potrzebę dołączenia do tych wiz nadzwyczajnych środków udzielenia tymczasowej opieki i schronienia w Europie obrońcom praw człowieka, ewentualnie włącznie z przyznaniem środków finansowych i zakwaterowania dla obrońców praw człowieka, jak również objęciem programami towarzyszącymi (działaniami w dziedzinie praw człowieka, wykładami na uczelniach europejskich, kursami językowymi itp.); z zadowoleniem przyjmuje promowaną przez czeską prezydencję inicjatywę dotyczącą „miast schronienia” oraz program „Ochrona i Schronienie” realizowany od 2008 r. przez hiszpański rząd i wzywa wiceprzewodniczącą Komisji/wysoką przedstawiciel do sfinalizowania w ramach ESDZ europejskiego programu ds. ochrony i schronienia do końca 2010 r. oraz do jego wdrożenia w 2011 r., nie przejmując jednak obowiązków innych miast schronienia; wzywa wysoką przedstawiciel do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu podręcznika pokazującego, jak utworzyć miasto schronienia, jak również wniosku ramowego służącego wspieraniu łączenia takich miast w sieci; wzywa do dalszego wspierania innych istniejących w tym zakresie inicjatyw;

42.

podkreśla ponadto, że w przypadku sytuacji zagrożenia życia lub fizycznego i psychicznego zdrowia obrońców praw człowieka, państwa członkowskie i delegatury UE powinny wspierać i rozwijać również inne narzędzia ochrony oraz mechanizmy natychmiastowego reagowania; uważa, że należy działać w tym zakresie w ścisłej współpracy z lokalnymi obrońcami praw człowieka i społeczeństwem obywatelskim;

43.

z zadowoleniem przyjmuje obecną współpracę między istniejącymi mechanizmami ochrony na szczeblu europejskim i międzynarodowym, którą można by jeszcze zacieśnić poprzez systematyczną wymianę informacji i strategii, tak aby zapewnić lepszą komplementarność ich wszystkich w zakresie dzielenia się informacjami w nagłych przypadkach, jak i koordynacji długoterminowych działań wspierających, takich jak korzystanie z bezpiecznej platformy internetowej dostępnej dla wszystkich oficjalnych zainteresowanych stron; w tym względzie z zadowoleniem przyjmuje coroczne posiedzenia organizowane przez Radę Europy, jak i coroczne spotkania dotyczące mechanizmów na różnych szczeblach organizowane przez Centrum Ochrony Obrońców Praw Człowieka, wspólny program Międzynarodowej Federacji Praw Człowieka (FIDH) oraz Światowej Organizacji przeciw Torturom, które to działania mają na celu wzmocnienie wzajemnych relacji między międzynarodowymi i regionalnymi mechanizmami i instytucjami działającymi na rzecz ochrony obrońców praw człowieka; wzywa istniejące grupy robocze ds. obrońców człowieka w Europie w ramach grupy roboczej Rady ds. praw człowieka i Rady Europy (inicjatywa komisarza Rady Europy ds. praw człowieka) do zbadania sposobów na ściślejszą współpracę;

44.

wzywa, by w kontekście wprowadzania w życie traktatu z Lizbony instytucje UE ustanowiły mechanizm współpracy międzyinstytucjonalnej w zakresie obrońców praw człowieka; rozumie, że powołanie punktów koordynacji ds. obrońców praw człowieka we wszystkich instytucjach i organach UE ułatwiłoby utworzenie takiego mechanizmu, przy czym punkty te ściśle współpracowałyby z członkami misji i delegacji Unii odpowiedzialnymi za prawa Człowieka i demokrację;

45.

wzywa Radę i Komisję do zbadania możliwości utworzenia systemu alarmowania, który byłby wspólnie wykorzystywany przez instytucje UE i wszystkie inne mechanizmy ochrony;

46.

uważa, że dzielenie się informacjami zostałoby również ułatwione poprzez utworzenie specjalnych baz danych lub „rejestrów” w celu zapisywania podjętych działań, zwłaszcza jeśli chodzi o jednostki, przy zapewnieniu pełnego poszanowania poufnego charakteru takich informacji;

47.

wzywa Komisję Europejską do systematycznego monitorowania krótko- i długoterminowej realizacji wytycznych UE na temat obrońców praw człowieka oraz do sporządzania sprawozdań dla Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego;

*

* *

48.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz państwom członkowskim UE.


(1)  Dz.U. C 187 E z 24.7.2008, s. 214.

(2)  Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 1

(3)  Dz.U. C 131 E z 5.6.2003, s. 147.

(4)  RES/1660(2009).

(5)  CM/Rec(2007)14.

(6)  Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/76


Czwartek, 17 czerwca 2010 r.
Jakość danych statystycznych w Unii i zwiększone uprawnienia Komisji w zakresie audytu (Eurostat)

P7_TA(2010)0230

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie jakości danych statystycznych w Unii i zwiększonych uprawnień kontrolnych Komisji (Eurostatu)

2011/C 236 E/11

Parlament Europejski,

uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2010)0053),

uwzględniając wniosek Komisji (COM(2005)0071 – 2005/0013(CNS)),

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 marca 2010 r. (CON/2010/28),

uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie statystyk dotyczących deficytu budżetowego i długu publicznego w Grecji (COM(2010)0001),

uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0227/2009),

uwzględniając pytanie z dnia 4 czerwca 2010 r. skierowane do Komisji w sprawie jakości danych statystycznych w Unii i zwiększonych uprawnień kontrolnych Komisji (Eurostatu) (O-0080/2010 – B7-0314/2010),

uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.

mając na uwadze, że Komisja (Eurostat) nie miała dotychczas koniecznych uprawnień kontrolnych umożliwiających poprawę jakości europejskich danych statystycznych,

B.

mając na uwadze, że niedawne wydarzenia pokazały, iż prawidłowo funkcjonujący system statystyczny jest zasadniczym warunkiem gromadzenia rzetelnych danych; mając na uwadze brak woli politycznej, by przestrzegać wspólnych zasad i poczynić rzeczywisty postęp w zakresie lepszego zarządzania danymi statystycznymi,

C.

mając na uwadze, że przypadek Grecji jest dobitnym przykładem braku jakości podatkowych danych statystycznych w Unii; pokazuje on, że postęp poczyniony od roku 2005 nie wystarczył, aby jakość greckich danych podatkowych osiągnęła poziom porównywalny z innymi państwami członkowskimi,

D.

mając na uwadze, że we wniosku Komisji z 2005 r. zaapelowano już o przyznanie Komisji (Eurostatowi) uprawnień zbliżonych do uprawnień kontrolnych oraz o stosowanie wspólnie uzgodnionych minimalnych norm dotyczące danych statystycznych,

E.

mając na uwadze, że w 2005 r. wiele kluczowych państw członkowskich wyraziło sprzeciw wobec wzmocnienia uprawnień Eurostatu mimo wystarczających już wówczas dowodów na nieadekwatność przepisów i ich wdrażania,

F.

mając na uwadze, że zgodnie z powszechnym przekonaniem obecna sytuacja wymaga poprawy i że Komisji (Eurostatowi) należy przyznać większe uprawnienia kontrolne; mając na uwadze, że wydaje się, iż brak jest woli politycznej, szczególnie w Radzie, by podjąć kroki konieczne do wzmocnienia uprawnień Komisji (Eurostatu),

G.

mając na uwadze wyraźny brak zasobów ludzkich koniecznych do uzyskania kompleksowego i szczegółowego obrazu krajowych danych statystycznych, któremu to problemowi należy zaradzić zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym,

H.

mając na uwadze, że okazało się, iż wiarygodne dane dotyczące funduszy zabezpieczenia społecznego, zaległości z płatnościami szpitali i transakcji pomiędzy rządami a przedsiębiorstwami publicznymi mają kluczowe znaczenie,

1.

wzywa Radę, by zagwarantowała przestrzeganie politycznych zobowiązań w dziedzinie danych statystycznych oraz zaakceptowała w pełni wniosek Komisji (COM(2010)0053) i poprawki zgłoszone do niego przez EBC i Parlament;

2.

wzywa Radę do wzmocnienia roli i niezależności Komisji (Eurostatu);

3.

wzywa Radę i państwa członkowskie do zaakceptowania faktu, że Komisja (Eurostat) powinna mieć prawo przeprowadzania niezapowiedzianych inspekcji w państwach członkowskich mających na celu weryfikację danych statystycznych;

4.

biorąc pod uwagę przypadek Grecji, uznaje wniosek Komisji za konieczne minimum; podkreśla, że należy egzekwować obowiązki sprawozdawcze we wszystkich państwach członkowskich i że sprawozdawczość powinna obejmować szczegóły wszelkiej wcześniejszej działalności pozabilansowej;

5.

wzywa państwa członkowskie do rezygnacji z wykorzystywania wszelkiego rodzaju pozabilansowych struktur zadłużenia; wzywa Komisję, by zaproponowała wiążące środki prawne zobowiązujące państwa członkowskie do rezygnacji z wykorzystywania wszelkiego rodzaju pozabilansowych struktur zadłużenia;

6.

wzywa Komisję do określenia, jakich uprawnień i personelu potrzebuje do przeprowadzania skutecznego i rzeczywistego monitoringu krajowych danych statystycznych w perspektywie średnio- i długoterminowej;

7.

zwraca uwagę na panującą wśród państw członkowskich tendencję do niewykazywania niektórych zobowiązań w bilansie, w szczególności w odniesieniu do przyszłych płatności niezbędnych dla emerytur w sektorze publicznym oraz dla umów długoterminowych z sektorem prywatnym dotyczących leasingu lub zapewniania infrastruktury publicznej; wzywa do znalezienia rozwiązania, które zagwarantuje spójne i otwarte ujawnianie takich zobowiązań w krajowych danych statystycznych;

8.

wzywa EBC do ścisłej współpracy z Komisją (Eurostatem), aby zapewnić spójność danych statystycznych z państw członkowskich;

9.

apeluje do Komisji (Eurostatu) o dołożenie wszelkich starań, aby zapobiec ponownemu wystąpieniu w którymkolwiek państwie członkowskim metodologicznych braków i budzących niezadowolenie problemów administracyjnych, jak w przypadku Grecji;

10.

wzywa Radę i państwa członkowskie do dostarczania Komisji (Eurostatowi) danych dotyczących finansów publicznych opartych na znormalizowanej i międzynarodowo uznawanej metodzie rachunkowości;

11.

wzywa państwa członkowskie do zapewnienia Komisji (Eurostatowi) i krajowym urzędom statystycznym koniecznego dostępu i zasobów umożliwiających przeprowadzanie rzeczywistych kontroli podawanych danych;

12.

apeluje do państw członkowskich, które należą już do strefy euro lub starają się o członkostwo, o umożliwienie EBC uczestnictwa w niezapowiedzianych inspekcjach oraz o udzielenie jego pracownikom dostępu do wszelkich danych statystycznych;

13.

wzywa państwa członkowskie do określenia jednoznacznych obowiązków dotyczących zbierania i opracowywania danych statystycznych; jasno określone obowiązki krajowe, w tym osobiste, są koniecznym warunkiem pracy Komisji (Eurostatu);

14.

wzywa Komisję do ściślejszego wdrażania Kodeksu postępowania w odniesieniu do europejskich danych statystycznych, który wzmacnia niezależność, integralność i odpowiedzialność krajowych urzędów statystycznych oraz Komisji (Eurostatu), aby propagować stosowanie najlepszych międzynarodowych zasad, metod i praktyk statystycznych przez wszystkie podmioty zajmujące się europejskimi danymi statystycznymi w celu podniesienia ich jakości;

15.

wzywa Radę i państwa członkowskie do bezwarunkowego zaakceptowania konieczności prowadzenia systematycznego dialogu i organizowania przez Komisję (Eurostat) szczegółowych wizyt kontrolnych, tak aby poprawić nadzór nad przekazywanymi danymi i zapewnić stałą jakość tych danych;

16.

wzywa Radę, by w większym stopniu wspierała działalność OLAF-u, która zdaniem Parlamentu odgrywa kluczową rolę w ochronie interesów finansowych Unii Europejskiej i jej obywateli, a także w utrzymaniu reputacji instytucji europejskich; w związku z tym uważa za konieczne opracowanie strategii w dziedzinie zasobów ludzkich zapewniającej liczniejszy personel i utrzymującej wysoki poziom jego jakości;

17.

wzywa Komisję i Radę do większego zaangażowania Europejskiej Rady Konsultacyjnej ds. Zarządzania Statystyką jako niezależnego doradcy; mogłaby ona wspierać Komisję (Eurostat) podczas wizyt w państwach członkowskich;

18.

podkreśla, że dokładne dane statystyczne i lepsza kontrola wiarygodności gromadzonych danych przekazywanych Eurostatowi mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia skuteczności usprawnionego nadzoru;

19.

podkreśla, że należy wzmocnić uprawnienia Eurostatu;

20.

uważa, że otwarte i przejrzyste informacje statystyczne powinny być warunkiem wstępnym uzyskania wsparcia w ramach funduszy strukturalnych;

21.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Radzie Europejskiej, przewodniczącemu Eurogrupy oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/79


Czwartek, 17 czerwca 2010 r.
Kwestie równouprawnienia kobiet i mężczyzn w kontekście pogorszenia koniunktury i kryzysu finansowego

P7_TA(2010)0231

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. na temat aspektu płci w spadku koniunktury i kryzysie finansowym (2009/2204 (INI))

2011/C 236 E/12

Parlament Europejski,

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2008 r. zatytułowany „Większa równowaga między pracą a rodziną: ułatwianie godzenia życia zawodowego, prywatnego i rodzinnego” (COM(2008)0635),

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie europejskiego planu naprawy gospodarczej (COM(2008)0800),

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 marca 2009 r. na wiosenny szczyt Rady Europejskiej w sprawie realizacji europejskiego planu naprawy (COM(2009)0114),

uwzględniając dokument roboczy Komisji w sprawie konsultacji dotyczących przyszłej strategii „UE 2020” z dnia 24 listopada 2009 r. (COM(2009)0647),

uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 3 października 2008 r. zatytułowane „Realizacja celów barcelońskich w zakresie struktur opieki nad dziećmi do osiągnięcia wieku obowiązku szkolnego” (COM(2008)0638),

uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 27 lutego 2009 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn – rok 2009 (COM(2009)0077),

uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn – rok 2010 (COM(2009)0694),

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 czerwca 2000 r. zatytułowany „W kierunku wspólnotowej strategii ramowej w dziedzinie równości kobiet i mężczyzn (2001-2005)” (COM(2000)0335) oraz roczne sprawozdania Komisji w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej za lata 2000, 2001, 2002, 2004, 2005, 2006, 2007 i 2008 (odpowiednio: COM(2001)0179, COM(2002)0258, COM(2003)0098, COM(2004)0115, COM(2005)0044, COM(2006)0071, COM(2007)0049 i COM(2008)0010),

uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzania w życie zasady równych szans i równego traktowania mężczyzn i kobiet w sprawach zatrudnienia i zawodowych (wersja przekształcona) (1),

uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylającej dyrektywę 86/613/EWG, (COM(2008)0636) przedstawiony przez Komisję dnia 3 października 2008 r.,

uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 92/85/EWG w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (COM(2008)0637), przedstawiony przez Komisję dnia 3 października 2008 r.,

uwzględniając stan ratyfikacji konwencji Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi (CETS nr 197),

uwzględniając ramy działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn, przyjęte przez europejskich partnerów społecznych w dniu 22 marca 2005 r.,

uwzględniając wniosek w sprawie zalecenia Rady Europy dotyczącego wpływu kryzysu gospodarczego i finansowego na kobiety, Doc 11891 z 4 maja 2009 r.,

uwzględniając Europejski pakt na rzecz równości płci przyjęty przez Radę Europejską w dniach 23-24 marca 2006 r.,

uwzględniając komitet doradczy ds. równości szans dla kobiet i mężczyzn oraz jego opinię w sprawie różnic płacowych między kobietami i mężczyznami wydaną w dniu 22 marca 2007 r.,

uwzględniając własną rezolucję z dnia 24 października 2006 r. w sprawie imigracji kobiet: rola i miejsce imigrantek w Unii Europejskiej (2),

uwzględniając własną rezolucję z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn (2006-2010) (3),

uwzględniając własną rezolucję z dnia 3 września 2008 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn – 2008 (4),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 listopada 2008 r. zawierającą zalecenia dla Komisji dotyczące stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (5),

uwzględniając własną rezolucję z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy (6),

uwzględniając własną rezolucję z dnia 8 października 2009 r. w sprawie wpływu światowego kryzysu finansowego i gospodarczego na kraje rozwijające się oraz na współpracę na rzecz rozwoju (7),

uwzględniając publikację Eurostatu Statistics in Focus 53/2009 zatytułowaną „Sharp increase in unemployment in the EU” („Gwałtowny wzrost bezrobocia w UE”),

uwzględniając publikację Eurostatu Statistics in Focus 97/2009 zatytułowaną „Recession in the EU-27: length and depth of the downturn varies across activities and countries” („Recesja w UE-27: różnice czasu trwania i zasięgu spadku koniunktury w zależności od kraju i rodzaju podejmowanych działań”),

uwzględniając art. 48 Regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0155/2010),

A.

mając na uwadze, że gospodarka światowa stoi w obliczu najpoważniejszej recesji od czasów wielkiego kryzysu, której konsekwencje socjalne odczuwalne są na całym terytorium UE, a także poza nią; mając na uwadze, że kryzys gospodarczy i finansowy w Europie wywiera szczególnie szkodliwy wpływ na kobiety, które są bardziej narażone na nietrwałość zatrudnienia, zwolnienia i w mniejszym stopniu objęte są systemem ochrony socjalnej, oraz że Rada, Komisja i państwa członkowskie nie poświęciły dotąd tej kwestii uwagi, na jaką zasługuje,

B.

mając na uwadze, że pierwsza fala kryzysu dotknęła głównie zdominowany przez mężczyzn sektor finansów, a także przemysł budowlany i samochodowy, w związku z czym skupiła na sobie więcej uwagi, jednak druga fala kryzysu równie silnie dotknęła branże zdominowane przez kobiety, takie jak sprzedaż detaliczna, sektor usług ogólnych i turystyka; dlatego też należy zająć się wymiarem płciowym wpływu kryzysu gospodarczego i socjalnego oraz znalezieniem rozwiązania w krajowych i europejskich planach naprawy,

C.

mając na uwadze, że ekonomiści głównego nurtu zwracają uwagę, że zapaść kredytowa, która zapoczątkowała recesję, była katastrofą spowodowaną działalnością mężczyzn; mając na uwadze, że reakcje na kryzys na szczeblu państwowym i międzynarodowym - nieuwzględniające w wystarczającym stopniu wymiaru płci - także w przeważającej mierze były wynikiem decyzji podejmowanych przez mężczyzn; mając na uwadze, że ważne jest pełne włączenie kobiet, które w ujęciu ogólnym posiadają wyższe kwalifikacje niż mężczyźni, w proces decyzyjny w sferze politycznej, gospodarczej i finansowej, a także w proces zawierania umów z partnerami społecznymi,

D.

mając na uwadze, że według najnowszych badań zaledwie 5 % kobiet uczestniczy w procesach decyzyjnych w instytucjach finansowych Unii, wszyscy dyrektorzy banków centralnych w 27 państwach członkowskich UE to mężczyźni oraz że badania z zakresu kulturowej tożsamości płci wskazały, że w zarządzaniu kobiety skupiają się na unikaniu ryzyka oraz w większym stopniu skupiają się na perspektywie długoterminowej,

E.

mając na uwadze, że udział kobiet w procesach decyzyjnych stanowi decydujący wskaźnik w dziedzinie równości płci oraz że obecność kobiet na stanowiskach kierowniczych w przedsiębiorstwach i na uczelniach wyższych pozostaje rzadkością; mając na uwadze, że choć następuje wzrost liczby kobiet poświęcających się polityce i badaniom naukowym, jest on bardzo powolny,

F.

mając na uwadze, że w 2006 r. kobiety stanowiły 59 % absolwentów uczelni wyższych z tytułem licencjata; mając na uwadze, że odsetek kobiet wśród osób posiadających tytuł doktora obniżył się do 43 % i jest najniższy wśród profesorów zwyczajnych; mając na uwadze, że zaledwie 15 % kobiet jest profesorami zwyczajnymi,

G.

mając na uwadze, że liczba kobiet studiujących na wydziałach przedsiębiorczości, zarządzania i prawa jest wyższa niż liczba mężczyzn, jednak stanowią one mniejszość jeżeli chodzi o odpowiedzialne stanowiska w świecie biznesu i polityki; mając na uwadze, że niewielka liczba kobiet kończy studia w zakresie informatyki, inżynierii i fizyki, a co za tym idzie, ich liczba jest niewystarczająca w sektorze prywatnym, co ma decydujące znaczenie dla ożywienia gospodarczego,

H.

mając na uwadze, że spowolnienie gospodarcze najprawdopodobniej dotknie kobiety w większym stopniu niż mężczyzn; mając na uwadze istnienie ryzyka, że obecna recesja gospodarcza opóźni rozwój lub nawet zaprzepaści postęp, wywierając długoterminowy negatywny wpływ na systemy zabezpieczenia socjalnego, integracji społecznej i demografii,

I.

mając na uwadze, że środki na rzecz równouprawnienia płci zostały anulowane lub opóźnione, a możliwe przyszłe cięcia w budżetach publicznych będą mieć negatywny wpływ na zatrudnienie kobiet i propagowanie równości, mając na uwadze, że coraz większego znaczenia nabiera właściwe wdrożenie wcześniej wspomnianej dyrektywy 2006/54/WE,

J.

mając na uwadze, że równość kobiet i mężczyzn ma pozytywny wpływ na wydajność i wzrost gospodarczy oraz że udział kobiet w rynku pracy przynosi liczne korzyści społeczne i gospodarcze,

K.

mając na uwadze, że w ciągu ostatnich 35 lat od czasu wprowadzenia w życie dyrektywy 75/117/EWG (8) różnice płacowe pomiędzy mężczyznami i kobietami są nadal bardzo duże i sięgały średnio 18 % w 2010 r. w całej UE, zaś w niektórych państwach członkowskich aż 30 %; mając na uwadze, że różnice te są większe w sektorze prywatnym niż w publicznym, co odzwierciedla utrzymujące się różnice na rynku pracy, które w praktyce są głównie niekorzystne dla kobiet,

L.

mając na uwadze, że nie należy wykorzystywać pogorszenia koniunktury gospodarczej jako powodu do spowolnienia postępu w zakresie polityki zapewniającej godzenie życia zawodowego i rodzinnego oraz dokonywania cięć w budżetach przeznaczonych na usługi opieki i urlopy, wpływając tym samym zwłaszcza na dostęp kobiet do rynku pracy; mając na uwadze, że należy poświęcić szczególną uwagę konieczności zapewnienia osobom samotnie wychowującym dzieci oraz rodzinom wielodzietnym możliwości pogodzenia obowiązków rodzinnych i zawodowych,

M.

mając na uwadze, że według Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy kobiety poświęcają trzy razy więcej czasu niż mężczyźni na opiekę nad dziećmi, zajmowanie się sprawami domowymi oraz opiekę nad pozostającymi na utrzymaniu członkami rodziny, podczas gdy dzielenie się przez mężczyzn i kobiety obowiązkami rodzinnymi i domowymi, między innymi poprzez rozszerzenie wykorzystania urlopu wychowawczego i ojcowskiego, to warunek promowania i osiągnięcia równouprawnienia; mając na uwadze, że niewliczanie okresu urlopu macierzyńskiego i wychowawczego w ogólny staż pracy jest dyskryminacją i stawia kobiety w gorszej sytuacji na rynku pracy,

N.

mając na uwadze, że we wnioskach z dnia 30 listopada 2009 r. (9) wysuniętych w trakcie szwedzkiego przewodnictwa Rada wezwała państwa członkowskie i Komisję do wzmocnienia wymiaru płci strategii EU 2020; mając na uwadze, że dokument konsultacyjny Komisji dotyczący EU 2020 nie uwzględnia tego aspektu, a także że nie zawarto w nim jakiejkolwiek wzmianki na temat kwestii równouprawnienia płci; mając jednak na uwadze, że kwestią podstawowej wagi jest włączenie perspektywy płci do nowej struktury i polityki finansowej i gospodarczej, a także zagwarantowanie, że plany naprawy i programy dostosowania strukturalnego zostaną poddane ocenie wpływu na kwestie równouprawnienia płci oraz że kwestie te zostaną w nich uwzględnione,

O.

mając na uwadze konieczność wzmożenia wysiłków w zakresie uwzględnienia problematyki płci w politykach publicznych,

P.

mając na uwadze, że szczególnie w czasie recesji gospodarczej osoby znajdujące się już na skraju ubóstwa, z których większość stanowią kobiety, stają się jeszcze bardziej na nie podatne, a zwłaszcza imigrantki i członkinie mniejszości; mając na uwadze, że wysiłki i gotowe rozwiązania dotyczące walki z ubóstwem uzgodnione przez Radę Europejską w Lizbonie już w 2000 r. stały się kwestią bardzo pilną; mając na uwadze, że należy zwracać szczególną uwagę na ochronę grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji z wielu przyczyn, w szczególności Romów, i zagwarantować ich integrację społeczną,

Q.

mając na uwadze, że wysokiej jakości zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy wraz z towarzyszącymi mu prawami socjalnymi jest najlepszą gwarancją ochrony przed ubóstwem i marginalizacją społeczną, jak również gwarancją niezależności finansowej i psychicznej; mając na uwadze, że w procesie gwarantowania ogólnego dostępu do wysokiej jakości usług publicznych ważne jest konstruowanie i wdrażanie strategii politycznych, które stanowią odpowiedź zarówno na potrzeby kobiet, jak i mężczyzn, w tym możliwość skorzystania do ogólnie dostępnych, przystępnych i wysokiej jakości usług opieki nad dziećmi, osobami starszymi oraz innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu,

R.

mając na uwadze, że oprócz zagwarantowania poszanowania różnic i różnorodności kulturowej, opracowywanie strategii politycznych ułatwiających kobietom należącym do specyficznych grup kulturowych lub mniejszościowych dostęp do rynku pracy ogranicza marginalizację społeczną na rzecz spójności społecznej, która z kolei stanowi dźwignię wzrostu gospodarczego,

S.

mając na uwadze, że przemoc w rodzinie, której ofiarami są głównie kobiety, jest zjawiskiem rozpowszechnionym we wszystkich krajach i klasach społecznych; mając na uwadze badania dowodzące, że przemoc wobec kobiet nasila się w sytuacjach, w których mężczyźni doświadczają przeniesienia i pozbawienia na skutek kryzysu gospodarczego; mając na uwadze, że stres prowadzi niejednokrotnie do częstszych, bardziej agresywnych i niebezpiecznych nadużyć; mając na uwadze, że przemoc w rodzinie kosztuje UE każdego roku blisko 16 mln euro,

T.

mając na uwadze, że zatrudnienie ma kluczowe znaczenie dla integracji społecznej; mając na uwadze, że należy podjąć ukierunkowane i szeroko zakrojone działania mające na celu wyeliminowanie ubóstwa w obliczu rosnących nierówności w dochodach, ubóstwa oraz kryzysu gospodarczego i finansowego,

1.

zwraca uwagę, że równe traktowanie mężczyzn i kobiet jest jednym z celów UE i dlatego stanowi jedną z podstawowych zasad każdej reakcji politycznej na kryzys gospodarczy i finansowy, a także główny element przejścia do epoki pokryzysowej;

2.

podkreśla ustalenia Komisji, że panujący obecnie kryzys gospodarczy wzbudził obawy, czy osiągnięcia w zakresie równouprawnienia płci nie są zagrożone oraz czy nie istnieje ryzyko, że skutki recesji dotkną w szczególności kobiety;

3.

podkreśla, że należy unikać sytuacji, w której obecny kryzys finansowy i gospodarczy oraz przyszłe trudności gospodarcze zaprzepaściłyby rezultaty osiągnięte w dziedzinie równości kobiet i mężczyzn oraz w której recesja posłużyłaby jako pretekst - co ma miejsce w niektórych państwach członkowskich - do ograniczania działań dotyczących równości płci;

4.

podkreśla, że polityka w zakresie równości kobiet i mężczyzn musi być uznawana za część rozwiązania prowadzącego do wyjścia z kryzysu, wykorzystania talentów i możliwości wszystkich Europejczyków, jak również uczynienia gospodarki bardziej konkurencyjną w przyszłości;

5.

zwraca uwagę, że integracja kobiet w miejscu pracy w ciągu ostatnich dziesięcioleci nie oznacza jedynie większego bezpośredniego wpływu kryzysu na same kobiety, ale także na gospodarstwa domowe, których dochody zostaną znacznie uszczuplone wskutek utraty pracy przez kobiety; wzywa instytucje Unii Europejskiej oraz państwa członkowskie do uwzględnienia ukrytych kosztów kryzysu, w tym różnych i często nie uwzględnianych konsekwencji związanych z aspektem płci;

6.

wskazuje, że przykład poprzednich kryzysów pokazał, że w ujęciu ogólnym wskaźnik zatrudnienia mężczyzn odnawia się szybciej niż wskaźnik zatrudnienia kobiet;

7.

zwraca uwagę, że polityka makroekonomiczna jest w głównej mierze związana z większym podziałem rynku pracy ze względu na płeć, destabilizacją zatrudnienia kobiet w wyniku podzlecania, wzrostem dysproporcji pomiędzy wysokością zarobków kobiet i mężczyzn, ograniczeniem dostępu kobiet do opieki zdrowotnej i oświaty, rosnący brak równości w dostępie do kredytów, gruntów i własności oraz pogłębiającą się feminizacją ubóstwa;

8.

przypomina, że nadal utrzymują się różnice w wynagrodzeniu kobiet i mężczyzn oraz że mogą się one pogłębić w wyniku kryzysu gospodarczego i finansowego; wzywa instytucje europejskie i państwa członkowskie do wyznaczenia sobie jasnych celów i zaproponowania wiążących środków, aby przeciwdziałać występowaniu różnic w wynagrodzeniu;

9.

nalega, aby Komisja złożyła wniosek prawodawczy w sprawie przeglądu obowiązujących przepisów prawnych w zakresie stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet na mocy wspomnianej dyrektywy 75/117/EWG, o co Parlament Europejski wnioskował już w 2008 r.; z zadowoleniem przyjmuje niedawną inicjatywę Komisji dotyczącą zmiany przepisów mających zastosowanie do sankcji w przypadku naruszenia prawa do równego wynagrodzenia w celu zagwarantowania ich odstraszającego charakteru i współmierności (na przykład wyższe sankcje za powtarzające się wykroczenia);

10.

wskazuje, że za wydatki publiczne w obszarze zdrowia odpowiadają poszczególne państwa członkowskie oraz ich parlamenty krajowe lub władze lokalne;

11.

ubolewa nad faktem, że wiele kobiet już straciło miejsca pracy, a wiele z nich dopiero je straci, zwłaszcza kobiety pracujące w sektorze handlu detalicznego, usług i turystyki, a także kobiety pracujące w niepełnym wymiarze godzin i mające niepewne warunki zatrudnienia; podkreśla, że jednocześnie oczekuje się, że spadek podaży mikrokredytów przyczyni się do obniżenia wynagrodzeń kobiet prowadzących własną działalność gospodarczą, w szczególności w sektorze rolnym i sektorze obszarów wiejskich; podkreśla, że bezrobocie wśród kobiet może nieproporcjonalnie wzrosnąć z uwagi na ogłoszone cięcia budżetów w sektorze publicznym, ponieważ większość pracowników służb oświatowych, ochrony zdrowia i socjalnych to kobiety;

12.

podkreśla pozytywny wpływ równości kobiet i mężczyzn na wzrost gospodarczy; wskazuje w związku z tym, że niektóre badania szacują, że PKB wzrósłby o 30 %, gdyby wskaźnik zatrudnienia i zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy kobiet, a także ich wydajność były zbliżone do wartości dla mężczyzn;

13.

uznaje to, że niedawna utrata pracy skłoniła wiele kobiet do rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej; wzywa Komisję do opracowania przepisów ukierunkowanych w szczególności na MŚP, tak aby osiągnąć cel dotyczący zmniejszenia do 2012 r. obciążeń administracyjnych dla firm o 25 % w celu wzmocnienia ducha przedsiębiorczości;

14.

z zadowoleniem przyjmuje statystyki Eurostatu w rozbiciu na płci; jest jednak przekonany, że powinno się zwracać większą uwagę na bezrobocie pracowników pracujących na pół etatu (dziedzina często nieuwzględniana w statystykach dotyczących bezrobocia); zwraca uwagę, że długotrwałe bezrobocie, niższe wynagrodzenie i krótszy przeciętny czas pracy wywrą głęboki wpływ zwłaszcza na wynagrodzenie i świadczenia socjalne kobiet, a na dłuższą metę na ich świadczenia emerytalne;

15.

domaga się, aby Komisja przygotowała na szczeblu europejskim badanie na temat zależności pomiędzy liczbą kobiet zasiadających na stanowiskach kierowniczych a rozwojem finansowym przedsiębiorstw, mając na względzie analizę przeprowadzoną przez Catalyst Inc w 2007 r., zgodnie z którą przedsiębiorstwa, w których na stanowiskach decyzyjnych zasiadają trzy kobiety lub większa ich liczba, odnotowują zyskowność akcji o 83 % większą niż inne przedsiębiorstwa oraz większą o 73 % rentowność sprzedaży;

16.

podkreśla to, że kryzys najboleśniej dotknie grupy kobiet znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, tj. kobiety niepełnosprawne, imigrantki, kobiety należące do mniejszości etnicznych, mające niskie kwalifikacje zawodowe, kobiety długotrwale bezrobotne, samotne i niemające środków do życia, mające na utrzymaniu osoby zależne itp.;

17.

zwraca uwagę, że pracownicy migrujący zostali także dotknięci kryzysem, podobnie jak ich rodziny, które pozostały w kraju; zwraca uwagę, że zbyt mało mówi się o skali migracji kobiet, a co za tym idzie o jej wpływie na rodziny, których byt zależy od zarobków tych kobiet, w związku z czym kobiety mogą znaleźć się w jeszcze słabszej pozycji po powrocie do domu, odrzucone przez wspólnoty i rodziny;

18.

podkreśla i z zadowoleniem przyjmuje to, że interwencje i rozwiązania wymagają kontekstowego zrozumienia kryzysu oraz uznania, że nie istnieje tylko jedno uniwersalne rozwiązanie pozwalające na wyjście z niego; podkreśla jednocześnie, że recesję należy wykorzystać jako wyjątkową szansę na stworzenie polityki gospodarczej i społecznej, która będzie bardziej ukierunkowana na kwestie płci oraz na przejście w kierunku stworzenia społeczeństwa, w którym kobiety i mężczyźni zajmą bardziej wyrównane pozycje;

19.

podkreśla konieczność zwalczania stereotypów we wszystkich dziedzinach i na wszystkich etapach życia, ponieważ stereotypy – zważywszy na ich wpływ na wybory kobiet w odniesieniu do kształcenia, szkolenia zawodowego, zatrudnienia, podziału obowiązków domowych i rodzinnych, udziału w życiu społecznym, udziału i reprezentacji na stanowiskach decyzyjnych, jak również ich wyborów na rynku pracy – są jedną z utrzymujących się przyczyn nierówności między kobietami i mężczyznami;

20.

z przykrością zauważa, że reakcje polityczne na kryzys, w tym pakiety naprawy, nie uwzględniają i nie analizują wpływu kryzysu na płeć i nie przewidują naprawy skutków tego wpływu; ubolewa nad faktem, że strategia polizbońska praktycznie nie uwzględnia aspektu płci; wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do włączenia do wytycznych dotyczących zatrudnienia i makroekonomii oraz do strategii EU 2020 równouprawnienia płci z określeniem konkretnych celów, a także konstruowanie budżetów dotyczących wszystkich strategii politycznych z uwzględnieniem kwestii płci;

21.

ocenia, że choć udało się przybliżyć do celu 60 % zatrudnienia kobiet w Unii Europejskiej w 2010 r., konieczne jest wyznaczenie bardziej ambitnego celu osiągnięcia 75 % zatrudnienia w 2020 r.; podkreśla również konieczność zmniejszenia różnic w wynagrodzeniach;

22.

wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do przedsięwzięcia niezbędnych środków w celu uwzględnienia problematyki płci we wszystkich obszarach polityki UE oraz przystąpienia do przeglądu obowiązującego obecnie prawodawstwa w celu doprowadzenia do prawidłowego stosowania zasady równości kobiet i mężczyzn oraz umożliwienia przyjęcia środków pozytywnej dyskryminacji, jeśli zajdzie taka potrzeba;

23.

wzywa Radę, Komisję, państwa członkowskie, a zwłaszcza Komisję Specjalną ds. Kryzysu Finansowego, Gospodarczego i Społecznego Parlamentu Europejskiego (CRIS) do zagwarantowania, że programy naprawy i dostosowania strukturalnego zostaną poddane ocenie wpływu na kwestie równouprawnienia płci (ocena ex post w przypadkach, gdzie ocena taka nie została przeprowadzona ex ante) i będą zawierać perspektywę płci, w tym dane i statystyki zagregowane według płci;

24.

domaga się od Rady, Komisji i państw członkowskich zagwarantowania, że regresja i cięcia finansowe nie będą dotyczyły polityki i funkcjonowania struktur mających na celu osiągnięcie równości pomiędzy kobietami i mężczyznami na wszystkich szczeblach sektora rządowego i pozarządowego; ubolewa nad faktem, że takie cięcia finansowe miały już miejsce w niektórych krajach;

25.

wzywa Radę, Komisje i państwa członkowskie do przeanalizowania negatywnych skutków redukcji wydatków publicznych i świadczeń socjalnych i przeciwdziałania im, zwłaszcza w kontekście wydatków publicznych na szczeblu lokalnym w celu dołożenia starań, aby kobiety nie były nieproporcjonalnie obciążone opieką (nad dziećmi, osobami starszymi, osobami pozostającymi na utrzymaniu);

26.

zwraca uwagę na brak polityki w zakresie opieki oraz brak infrastruktury, które przyczyniły się do wypełnienia tych luk przez imigrantki zatrudnione jako pomoc domowa bez dostępu do ochrony socjalnej i związanej z pracą, a także do odnośnych świadczeń; wzywa państwa członkowskie do pilnego zwalczenia nielegalnego zatrudnienia i włączenia legalnych pracowników migrujących do systemów zabezpieczenia socjalnego i ochrony zdrowia;

27.

wzywa państwa członkowskie do zapewnienia ogólnie dostępnych, wysokiej jakości i przystępnych usług opieki nad dziećmi i innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu gospodarstw domowych zgodnie z celami europejskimi oraz do zapewnienia, że dostępność tych usług będzie dostosowana do pełnoetatowego harmonogramu pracy kobiet i mężczyzn; domaga się, aby Komisja i państwa członkowskie w pełni wykorzystały potencjał funduszy strukturalnych oraz europejskiego funduszu rolnego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich oraz ułatwienia dostępu do finansowania wysokiej jakości usług; nalega, aby Komisja wysunęła wniosek w sprawie dyrektywy dotyczącej ojcostwa, adopcji oraz urlopów na opiekę nad rodzicami;

28.

zwraca uwagę, że zjawisko przemocy wobec kobiet i mężczyzn nasila się w czasach przemian gospodarczych; dlatego też zachęca państwa członkowskie do stosowania krajowych przepisów prawnych do walki ze wszelkimi formami przemocy uwarunkowanej płcią oraz z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę stworzenia obserwatorium ds. przemocy wobec kobiet wysuniętą przez Hiszpanię przewodniczącą aktualnie Radzie; również przychylnie odnosi się do inicjatywy grupy państw członkowskich dotyczącej ogólnego instrumentu ochrony ofiar (europejski nakaz ochrony);

29.

zachęca państwa członkowskie do podnoszenia świadomości zbiorowej w odniesieniu do problemu przemocy wobec kobiet, w szczególności za pośrednictwem publicznych kampanii informacyjnych; przypomina, że edukacja i uwrażliwianie młodzieży ma kluczowe znaczenie dla zwalczania tego rodzaju zjawisk;

30.

nawołuje instytucje europejskie, państwa członkowskie, jak również władze regionalne i lokalne do podjęcia skutecznych działań, zwłaszcza legislacyjnych, które sprzyjać będą zrównoważonej obecności kobiet i mężczyzn na decyzyjnych stanowiskach w przedsiębiorstwach i organach politycznych, w tym w zarządach przedsiębiorstw, a także w lokalnych, regionalnych, krajowych i europejskich instytucjach, podmiotach i organizacjach publicznych, które powinny stanowić przykład; w związku z tym wzywa do określenia wiążących celów gwarantujących równą reprezentację kobiet i mężczyzn;

31.

podkreśla, że zbyt mało kobiet zaangażowanych jest w procesy decyzyjne w dziedzinie finansów, kobiety stanowią jedną z grup aktualnie wyłączonych z podejmowania decyzji w kwestiach finansowych, na które ryzyko finansowe wywiera negatywny wpływ; wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do rozszerzenia obecności kobiet na wszystkich poziomach procesu decyzyjnego, zwłaszcza w dziedzinie ustaleń budżetowych i organizacyjnych dotyczących europejskich systemów finansowych, w tym Europejskiego Banku Centralnego; w tym kontekście podkreśla konieczność promowania wiedzy z zakresu finansów wśród dziewcząt i kobiet;

32.

z zadowoleniem odnosi się do decyzji rządu norweskiego o podwyższeniu liczby kobiet zasiadających w zarządach spółek akcyjnych do min. 40 % i wyraża zadowolenie, że udało się zwiększyć liczbę kobiet na kierowniczych stanowiskach w przedsiębiorstwach, która obecnie kształtuje się na poziomie 41 %; wzywa Komisję i państwa członkowskie do potraktowania inicjatywy norweskiej jako dobrego przykładu i podjęcia działań w tym samym kierunku w odniesieniu do spółek notowanych na giełdzie;

33.

z zadowoleniem przyjmuje potrzebę zwiększenia liczby kobiet w zarządach spółek akcyjnych, podkreśla jednak, że rządy krajowe powinny podejmować działania dostosowane do ich własnych potrzeb;

34.

zwraca uwagę, że inwestycje w infrastrukturę społeczną to szansa zmodernizowania Europy i wspierania równości i mogą być postrzegane jako strategia równoległa do inwestycji w przyjazne środowisku technologie modernizujące fizyczną infrastrukturę; uważa, że równouprawnienie płci powinno być zatem priorytetem politycznym oraz podstawowym narzędziem;

35.

zwraca uwagę, że w świetle strategii EU2020 ekologiczna gospodarka ma podstawowe znaczenie; podkreśla fakt, że „ekologiczne miejsca pracy” mogą potencjalnie stać się kluczowym segmentem wzrostu przyszłego europejskiego rynku pracy, że obecnie ponad 20 mln miejsc pracy w Unii Europejskiej może być uznawanych za ekologiczne oraz że według najnowszych danych liczba stanowisk pracy w sektorze energii odnawialnej może podwoić się i osiągnąć liczbę 2,8 mln do 2020 r.;

36.

zwraca uwagę, że ekologiczna konwersja gospodarki oraz przejście na gospodarkę niskowęglową stworzy ogromne zapotrzebowanie na wykwalifikowanych pracowników; odnosi się do faktu, że w sektorze odnawialnych źródeł energii zatrudnia się bardzo niewiele kobiet, zwłaszcza w dziedzinach intensywnie wykorzystujących badania naukowe i technologię; zwraca się do Rady, Komisji oraz państw członkowskich o dołożenie starań, aby pracownice były w większym stopniu włączane w realizację projektów i programów szkoleniowych dotyczących transformacji ekologicznej, tzn. w sektorze odnawialnych źródeł energii oraz w dziedzinach intensywnie wykorzystujących badania naukowe i technologię; wzywa państwa członkowskie do zachęcania kobiet do udziału w lokalnych inicjatywach przedsiębiorczych realizowanych w tych dziedzinach ułatwiając dostęp do dostępnych europejskich funduszy strukturalnych poprzez rozpowszechnianie informacji i popularyzowania warsztatów;

37.

zachęca pracodawców w państwach członkowskich do zwiększenia możliwości pracownic w dziedzinie nowych technologii, aby wzmocnić sektor nowoczesnej technologii zgodnie z celami strategii UE 2020;

38.

wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do promowania pełnego wdrożenia na szczeblu krajowym europejskich funduszy strukturalnych w celu przeciwdziałania skutkom recesji poprzez inicjatywy w dziedzinie przekwalifikowania pracowników i doskonalenia ich umiejętności w oparciu o art. 16 rozporządzenia ogólnego (10) oraz art. 6 obu rozporządzeń w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (11) oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (12);

39.

domaga się zmiany rozporządzenia EFRROW, aby umożliwić podjęcie pozytywnych działań na rzecz kobiet w przyszłym okresie programowania na lata 2014 – 2020, tak jak miało to miejsce w poprzednich okresach, lecz nie w obecnym, ponieważ taki środek będzie miał pozytywny wpływ na zatrudnienie kobiet na obszarach wiejskich;

40.

wzywa państwa członkowskie do wypracowania mechanizmów zarządzania „równościowego” w celu włączenia wiedzy fachowej na temat problematyki płci do departamentów rządowych i innych agencji wdrażających środki w ramach funduszu spójności i funduszy strukturalnych oraz propagujących organizacje i sieci kobiet;

41.

zachęca Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn do podjęcia analizy wpływu kryzysu gospodarczego i finansowego na poszczególne płci; jest zdania, że analizę tę należy przeprowadzić za pomocą dokładnych wskaźników uwzględniających szczególny kontekst kryzysu; wzywa pozostałe instytucje europejskie, takie jak Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy do zaproponowania odpowiedzi na pytania dotyczące płci w prowadzonych przez nie pracach;

42.

podkreśla potrzebę tworzenia programów i zachęt finansowych w celu promowania i wspierania obecności kobiet w małych i średnich przedsiębiorstwach;

43.

wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do uznania, jaki społeczeństwo obywatelskie może wnieść w walkę z kryzysem finansowym i gospodarczym i do udzielenia mu wsparcia w tej kwestii, zwłaszcza w świetle faktu, że rok bieżący ogłoszony został Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym;

44.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom państw członkowskich, partnerom społecznym oraz odnośnym organizacjom pozarządowym.


(1)  Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.

(2)  Dz.U. C 313E z 20.12.2006, s. 118

(3)  Dz.U. C 301 E z 13.12.2007, s. 56.

(4)  Dz.U. C 295 E z 4.12.2009, s. 35.

(5)  Dz.U. C 16 z 22.1.2010, s. 21.

(6)  Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0371.

(7)  Teksty przyjęte, P7_TA(2009)0029.

(8)  Dyrektywa 75/117/CEE Rady z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (Dz.U. L 45 z 19.2.1975, s. 19).

(9)  Konkluzje Rady – Równość płci: Wnioski Rady w sprawie równouprawnienia płci: wzmocnienie wzrostu i zatrudnienia – wkład w strategię lizbońską po roku 2010, posiedzenie Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Socjalnej, Zdrowia i Spraw Konsumenckich, Bruksela, 30 listopada 2009 r.

(10)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25).

(11)  Rozporządzenie (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 12).

(12)  Rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 1).


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/87


Czwartek, 17 czerwca 2010 r.
Ocena wyników mapy drogowej na lata 2006-2010 dotyczącej równouprawnienia kobiet i mężczyzn oraz zalecenia na przyszłość

P7_TA(2010)0232

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie oceny wyników planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2006-2010 oraz zaleceń na przyszłość (2009/2242(INI))

2011/C 236 E/13

Parlament Europejski,

uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

uwzględniając art. 23 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej,

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Plan działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2006-2010” (COM(2006)0092),

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie sprawozdania śródokresowego ze stanu zaawansowania realizacji planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn (2006–2010) (COM(2008)0760),

uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 18 grudnia 2009 w sprawie równości kobiet i mężczyzn - 2010 (COM(2009)0694),

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 czerwca 2000 r. zatytułowany: „W kierunku wspólnotowej strategii ramowej w dziedzinie równości kobiet i mężczyzn (2001-2005)” (COM(2000)0335) oraz roczne sprawozdania Komisji w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej za lata 2000, 2001, 2002, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 i 2009 (odpowiednio: COM(2001)0179, COM(2002)0258, COM(2003)0098, COM(2004)0115, COM(2005)0044, COM(2006)0071, COM(2007)0049 i COM(2008)0010) oraz (COM(2009)0077),

uwzględniając akty prawne ONZ w dziedzinie praw człowieka, zwłaszcza praw kobiet, w szczególności Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, a także pozostałe akty ONZ dotyczące walki z przemocą wobec kobiet, takie jak Deklaracja Wiedeńska i Program Działań, uchwalone na Światowej Konferencji Praw Człowieka, rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 48/104 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet, rezolucję nr 58/147 z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie eliminacji przemocy domowej wobec kobiet, rezolucję nr 57/179 z dnia 30 stycznia 2003 r. w sprawie eliminacji zbrodni przeciw kobietom popełnianych w imię honoru i rezolucję nr 52/86 z dnia 2 lutego 1998 r. w sprawie środków przeciwdziałania przestępczości i środków prawa karnego mających na celu eliminację przemocy wobec kobiet,

uwzględniając platformę działania przyjętą podczas IV. Światowej Konferencji na temat Kobiet, która odbyła się w dniach 4-15 września 1995 r. w Pekinie, a także rezolucje Parlamentu: z dnia 18 maja 2000 r. w sprawie skutków przyjęcia platformy działania z Pekinu (1) oraz z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie wniosków z IV. Światowej Konferencji na temat Kobiet – Platforma działania (Pekin + 10) (2),

uwzględniając raport Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 9 października 2006 r. na temat wszelkich form przemocy wobec kobiet,

uwzględniając końcowe sprawozdanie Komisji ds. Statusu Kobiet na 49. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, opublikowane w marcu 2005 r.,

uwzględniając Protokół w sprawie Praw Kobiet w Afryce, znany również jako „Protokół z Maputo”, który wszedł w życie w dniu 26 października 2005 r. i w którym mowa m.in. o zakazie wszelkich form okaleczania narządów płciowych,

uwzględniając rezolucję nr 1325 Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 31 października 2000 r. w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, która przewiduje większy udział kobiet w zapobieganiu konfliktom zbrojnym i budowaniu pokoju,

uwzględniając prace Rady Europy w tej dziedzinie, a zwłaszcza zmienioną Europejską Kartę Społeczną,

uwzględniając rezolucję Konferencji Ministrów ds. równości kobiet i mężczyzn Rady Europy zatytułowaną „Bridging the gap between de jure and de facto equality to achieve real gender equality” (Wypełnienie luki pomiędzy równością de iure i de facto w celu osiągnięcia rzeczywistej równości płci) (2010),

uwzględniając dokument wydany przez komisarza Rady Europy ds. praw człowieka, zatytułowany „Gender Identity and Human Rights” (Tożsamość płciowa i prawa człowieka) (2009); uwzględniając zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy CM/Rec(2010)5 dla państw członkowskich w sprawie środków zwalczania dyskryminacji ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową; a także uwzględniając rezolucję 1728 (2010) oraz zalecenie 1915 (2010) Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w sprawie dyskryminacji ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową,

uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równych szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (3),

uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylającej dyrektywę 86/613/EWG, (COM(2008)0636), przedstawiony przez Komisję dnia 3 października 2008 r.,

uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 92/85/EWG w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (COM(2008)0637), przedstawiony przez Komisję dnia 3 października 2008 r.,

uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 3 października 2008 r. zatytułowane „Realizacja celów barcelońskich w zakresie struktur opieki nad dziećmi do osiągnięcia wieku obowiązku szkolnego” (COM(2008)0638),

uwzględniając sprawozdanie komitetu konsultacyjnego Komisji Europejskiej ds. równych szans dla kobiet i mężczyzn z maja 2003 r., dotyczące finansowania uwzględniającego kwestie równości kobiet i mężczyzn,

uwzględniając komitet doradczy ds. równości szans dla kobiet i mężczyzn oraz jego opinię w sprawie różnic płacowych między kobietami i mężczyznami wydaną w dniu 22 marca 2007 r.,

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie strategii zapobiegania handlowi kobietami i dziećmi, narażonymi na wykorzystywanie seksualne (4),

uwzględniając własną rezolucję z dnia 24 października 2006 r. w sprawie imigracji kobiet: roli i miejsca imigrantek w Unii Europejskiej (5),

uwzględniając Europejski pakt na rzecz równości płci przyjęty przez Radę Europejską w dniach 23-24 marca 2006 r.,

uwzględniając własną rezolucję z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn (2006-2010) (6),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie roli kobiet w przemyśle (7),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie równości płci oraz równouprawnienia kobiet w kontekście współpracy na rzecz rozwoju (8),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 września 2008 r. w sprawie równouprawnienia kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2008 (9),

uwzględniając własną rezolucję z dnia 18 listopada 2008 r. zawierającą zalecenia dla Komisji dotyczące stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (10),

uwzględniając swoje rezolucje z dnia 24 lutego 1994 r. (11) oraz z dnia 13 października 2005 r. (12) w sprawie ubóstwa kobiet, a także rezolucję z dnia 3 lutego 2009 r. w sprawie niedyskryminacji ze względu na płeć i solidarności między pokoleniami (13),

uwzględniając własną rezolucję z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie gospodarki społecznej (14),

uwzględniając własną rezolucję z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet (15),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi (16),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie równouprawnienia kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2009 (17),

uwzględniając art. 48 Regulaminu,

uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0156/2010),

A.

mając na uwadze, że choć równość kobiet i mężczyzn jest niezbędna dla pełnego korzystania z powszechnych praw człowieka i jest podstawową zasadą Unii Europejskiej i od dawna jest umocowane w traktatach, to nadal występują znaczne nierówności w kontekście politycznym i w życiu kobiet,

B.

mając na uwadze, że polityka równouprawnienia stanowi instrument rozwoju gospodarczego oraz spójności społecznej,

C.

mając na uwadze, że równość między mężczyznami i kobietami musi być znakiem europejskiej tożsamości kulturowej i politycznej,

D.

mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet jest główną przeszkodą dla równości kobiet i mężczyzn, a także najbardziej powszechnym naruszeniem praw człowieka, wykraczającym poza granice geograficzne, gospodarcze czy społeczne; mając na uwadze alarmującą liczbę kobiet, które są ofiarami przemocy,

E.

mając na uwadze, że nie możemy trwać przywiązani do pozbawionych swojej istoty, niezrównoważonych pod względem środowiska naturalnego modelach ekonomicznych, opartych na nieaktualnym podziale pracy w aspekcie płci, który stracił rację bytu wraz z wejściem kobiet na rynek pracy; mając na uwadze, że potrzebujemy nowego modelu opartego na wiedzy i innowacji, zrównoważonego pod względem socjalnym, umożliwiającego przenikanie całego talentu kobiet do struktur produkcyjnych, przywracającego równowagę odpowiedzialności między mężczyznami i kobietami w sferze publicznej i prywatnej oraz godzącego życie osobiste i zawodowe,

F.

mając na uwadze, że choć plan działań na rzecz równości płci na lata 2006-2010 uwydatnił niedociągnięcia w dążeniu do pełnej równości płci, a w niektórych przypadkach popchnął do przodu program na rzecz równości płci, to ogólne postępy są niewystarczające,

G.

mając na uwadze, że konieczne jest natężenie wysiłków prowadzących do włączenia perspektywy płci do polityki publicznej,

H.

mając na uwadze, że choć nadal jest trudno ocenić pełne skutki kryzysu finansowego, to jasne jest, że obecny kryzys gospodarczy i społeczny wyjątkowo dotkliwie dotyka kobiety oraz długofalowy postęp w zakresie polityki mającej na celu doprowadzenie do równości między kobietami a mężczyznami, prowadząc do pogłębienia się nierówności i nasilenia dyskryminacji,

I.

mając na uwadze, że równość kobiet i mężczyzn ma pozytywny wpływ na wydajność i wzrost gospodarczy oraz że udział kobiet w rynku pracy przynosi liczne korzyści społeczne i gospodarcze,

J.

mając na uwadze, że w naszym starzejącym się społeczeństwie rynek pracy będzie potrzebował kobiet, a jednocześnie zwiększy się zapotrzebowanie na opiekę nad osobami starszymi, co może doprowadzić do ryzyka podwójnego obciążenia kobiet,

K.

mając na uwadze, że większość z ponad 85 milionów osób żyjących w ubóstwie w Unii Europejskiej to kobiety i że sytuacja ta wynika z bezrobocia, niepewności zatrudnienia, niskich zarobków, rent i emerytur niższych niż minimalne wynagrodzenie oraz trudności w dostępie do wysokiej jakości usług publicznych w różnorodnych dziedzinach; mając ponadto na uwadze, że w ciągu ostatnich 10 lat liczba kobiet żyjących w ubóstwie wzrosła nieproporcjonalnie w porównaniu do liczby mężczyzn żyjących w ubóstwie,

L.

mając na uwadze, że pogłębia się rozbieżność pomiędzy średnimi płacami kobiet i mężczyzn, przekraczająca 17 % i prowadząca do różnicy w wysokości świadczeń emerytalnych oraz feminizacji ubóstwa w starszym wieku, a ponadto że częściej dochodzi do dyskryminacji pośredniej związanej ze wzrostem bezrobocia wśród kobiet i dziewcząt,

M.

mając na uwadze utrzymującą się różnicę płci, jeśli chodzi o opiekę nad osobami zależnymi, a kobiety w porównaniu z mężczyznami poświęcają dwa do ponad trzech razy więcej godzin na bezpłatną opiekę nad dziećmi i innymi osobami zależnymi,

N.

mając na uwadze, że kobiety często padają ofiarą różnorodnych form dyskryminacji ze względu na płeć, wiek (głównie w przypadku starszych kobiet), niepełnosprawność, pochodzenie etniczne lub rasowe, religię, przynależność państwową i status społeczno-gospodarczy, w tym kobiety z jednoosobowych gospodarstw domowych, orientację seksualną i tożsamość płciową oraz że ta wielokrotna dyskryminacja stwarza wiele barier dla równouprawnienia kobiet i ich awansu społecznego,

O.

mając na uwadze, że należy dążyć do zagwarantowania równego dostępu do zasobów, do praw i władzy, co wiąże się ze zamianami strukturalnymi i kulturowymi, wyeliminowaniem stereotypów oraz wspieraniem równości,

P.

mając na uwadze, że nadal istniejące stereotypy dotyczące możliwości edukacyjnych i zawodowych dostępnych dla kobiet przyczyniają się do utrzymania nierówności,

Q.

mając na uwadze, że segregacja sektorowa i zawodowa miedzy kobietami a mężczyznami nie zmniejsza się, a wręcz rośnie w niektórych krajach,

R.

mając na uwadze, że prawo rodzinne (w szczególności prawo dotyczące ślubów i rozwodów) często stawia kobiety w gorszej pozycji prawnej i finansowej, a czasami sądy przyczyniają się do zwiększenia nierówności między kobietami a mężczyznami stosując prawo rodzinne w oparciu o tradycyjne modele rodziny a nie o równość praw,

S.

mając na uwadze, że prawo do moralnego sprzeciwu jest często naruszane przez grupy (religijne) w celu ograniczenia praw kobiet w obszarach takich jak opieka zdrowotna i prawo rodzinne,

T.

mając na uwadze, że udział kobiet w procesach decyzyjnych jest niezwykle ważnym wskaźnikiem równości kobiet i mężczyzn, a także mając na uwadze, że liczba kobiet na stanowiskach kierowniczych w przedsiębiorstwach i na uniwersytetach nadal jest niska, a na stanowiskach politycznych i stanowiskach badaczy rośnie bardzo powoli,

U.

mając na uwadze, że obecne wyzwania oraz nabyte doświadczenia pokazują, że brak spójności politycznej między różnymi dziedzinami przeszkodził w osiągnięciu równości między kobietami i mężczyznami w przeszłości oraz że konieczne jest lepsze wspieranie i lepsza koordynacja, rozpowszechnianie i wspieranie praw kobiet z uwzględnieniem różnych sytuacji,

V.

mając na uwadze, że pozytywne działania adresowane do kobiet okazały się niezwykle ważne dla ich pełnej integracji na rynku pracy i w samym społeczeństwie,

W.

mając na uwadze, że mimo rezolucji przyjętych w związku z obchodami 15-lecia istnienia platformy działań z Pekinu pozostaje jeszcze dużo do zrobienia, aby platforma ta została zrealizowana,

X.

mając na uwadze, że dane z uwzględnieniem podziału na płcie są podstawowym narzędziem potrzebnym do osiągnięcia realnych postępów oraz skutecznej oceny skutków,

Y.

mając na uwadze, że bieżący rok ogłoszono Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w polityce i działaniach rzeczywiście przyczyniających się do poprawy obecnej sytuacji,

Z.

mając na uwadze uroczystości upamiętniające 100-lecie ustanowienia dnia 8 marca Międzynarodowym Dniem Kobiet oraz znaczenie, jakie ma włącznie kobiet i ich organizacji w promowanie równości i w zwalczanie przejawów dyskryminacji i nierówności,

AA.

mając na uwadze, że pogodzenie życia zawodowego z rodzinnym i prywatnym nadal pozostaje nierozwiązaną kwestią, zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i mężczyzn,

AB.

mając na uwadze, że dostęp do usług opieki nad dziećmi, osobami starszymi i innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu ma zasadnicze znaczenie dla równego udziału kobiet i mężczyzn w rynku pracy, w edukacji i szkoleniu,

AC.

podkreśla, że w większości państw członkowskich systemy zabezpieczeń społecznych niewystarczająco uwzględniają specyficzne warunki, w jakich znajdują się kobiety żyjące w ubóstwie; uważa, że ryzyko popadnięcia w ubóstwo jest większe dla kobiet niż dla mężczyzn; mając na uwadze, że podział obowiązków rodzinnych i domowych między kobiety i mężczyzn, w szczególności dzięki promowaniu korzystania z urlopu rodzicielskiego na równi przez dwóch rodziców, wraz z urlopem ojcowskim, jest niezbędnym warunkiem promowania i urzeczywistniania równości kobiet i mężczyzn; mając na uwadze, że niewliczanie okresu urlopu macierzyńskiego i wychowawczego w ogólny staż pracy jest dyskryminacją i stawia kobiety w gorszej pozycji na rynku pracy,

Ocena planu działań na lata 2006-2010

1.

odnotowuje, że w dziedzinie równej niezależności gospodarczej kobiet i mężczyzn wskaźnik zatrudnienia wśród kobiet sięgnął niemal 60 % zgodnie z wyznaczonymi celami z Lizbony dotyczącymi zatrudnienia; wyraża jednak ubolewanie z powodu braku wiążących środków dotyczących utrzymujących się różnic w wynagradzaniu kobiet i mężczyzn oraz zwraca uwagę na potrzebę przedsięwzięcia pilnych środków w celu poprawy sytuacji kobiet pracujących w niepewnych warunkach, zwłaszcza kobiet migrujących i należących do mniejszości etnicznych, które stają się jeszcze bardziej narażone w kontekście kryzysu gospodarczego i społecznego; wzywa ponadto do zmniejszenia nierówności między płciami w systemach publicznej opieki zdrowotnej, do której należy zapewnić równy dostęp;

2.

z zadowoleniem przyjmuje wnioski ustawodawcze Komisji mające na celu ułatwienie pogodzenia życia zawodowego, prywatnego i rodzinnego; odnotowuje jednak, że nie zajęto się kwestiami urlopu ojcowskiego, adopcyjnego i opiekuńczego oraz wyraża ubolewanie z powodu tego, że jedynie mniejszość państw członkowskich osiągnęła cele z Barcelony dotyczące zapewnienia dostępu do przystępnej i dobrej jakościowo opieki nad dziećmi; wzywa zatem państwa członkowskie, aby ponownie zaangażowały się w realizację tego celu;

3.

wyraża ubolewanie z powodu tego, że w większości państw członkowskich nadal jest zbyt mało kobiet na stanowiskach związanych z podejmowaniem decyzji politycznych i gospodarczych; wzywa Komisję, aby przedsięwzięła dalsze konkretne środki w celu wspierania równego udziału kobiet i mężczyzn w podejmowaniu decyzji;

4.

odnotowuje działalność w ramach programu DAPHNE III w zakresie zwalczania przemocy wobec kobiet i zapobiegania jej; przypomina jednak o potrzebie wprowadzenia środków legislacyjnych na szczeblu europejskim celem wyeliminowania przemocy opartej na płci;

5.

z zadowoleniem przyjmuje włączenie kwestii równości płci jako priorytetu do wspólnotowych programów kształcenia i szkolenia w celu eliminowania stereotypów obecnych w społeczeństwie; wyraża jednak ubolewanie z powodu tego, że utrzymujące się stereotypy dotyczące płci nadal stanowią podstawę wielu nierówności; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie do rozpoczęcia kampanii na rzecz zwiększania świadomości w celu przełamywania stereotypów i odchodzenia od tradycyjnych ról przypisywanych płciom, w szczególności kampanii skierowanych do mężczyzn i podkreślających potrzebę dzielenia się rodzinnymi obowiązkami;

6.

z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Komisji w przestrzeganie zasad deklaracji w sprawie Milenijnych Celów Rozwoju oraz Pekińskiej Platformy Działania w dziedzinie wspierania równości płci poza granicami UE; wzywa do coraz częstszego uwzględniania aspektu płci w działaniach na rzecz rozwoju oraz w zewnętrznej i wewnętrznej polityce handlowej UE;

Na szczeblu instytucjonalnym

7.

proponuje, aby nowa strategia na rzecz równości płci w Unii Europejskiej była programem działań i kompromisem politycznym opartym na pekińskiej platformie działania i jej osiągnięciach, uwzględniając fakt, że prawa kobiet i dziewcząt stanowią niezbywalną, integralną i nieodłączną część powszechnych praw człowieka;

8.

zwraca uwagę, że wciąż istotne jest kontynuowanie działań w 6 priorytetowych obszarach aktualnej mapy drogowej i wzywa Komisję do wprowadzenia dalszych konkretnych środków w celu zagwarantowania, że mocne punkty istniejącej mapy drogowej będą dalej rozwijane, a tym samym w widoczny sposób wpłyną na instrumenty na szczeblu regionalnym i krajowym na rzecz równości i równouprawnienia kobiet;

9.

proponuje, żeby nowej strategii na rzecz równości kobiet i mężczyzn przyznać środki z funduszy europejskich w celu ułatwienia jej realizacji na szczeblu europejskim;

10.

podkreśla znaczenie, jakie ma przyjęcie przez Radę, po uzyskaniu opinii Parlamentu Europejskiego, nowego wniosku Komisji Europejskiej w sprawie strategii na rzecz równości w celu zwiększenia jej znaczenia politycznego i zapewnienia nowego impulsu w polityce równości;

11.

ubolewa nad faktem, że w przedstawionej przez Komisję strategii UE2020 nie ujęto w zadowalający sposób perspektywy płci i dlatego wzywa Radę i Komisję do zagwarantowania, że wymiar równości płci będzie systematycznie przedstawiany w strategii UE 2020, wraz z rozdziałem poświęconym kwestiom płci, mechanizmami uwzględniania aspektu płci w polityce i celami dotyczącymi zatrudnienia kobiet ze wskaźnikami wyrażającymi niezależność ekonomiczną, biorąc pod uwagę zarówno wpływ trwającego kryzysu społecznego i gospodarczego na kobiety i ich rolę w starzejącym się społeczeństwie;

12.

proponuje organizowanie corocznego posiedzenia trójstronnego z udziałem Rady, Komisji i Parlamentu Europejskiego, którego celem byłaby dyskusja na temat postępów strategii na rzecz równości płci w Unii Europejskiej;

13.

podkreśla znaczenie zorganizowania dorocznej konferencji poświęconej równości płci z udziałem organizacji zrzeszających kobiety, innych organizacji działających na rzecz równości płci takich jak organizacje gejów, lesbijek, biseksualistów i transgenderystów (LGBT), oraz związków zawodowych z różnych państw członkowskich, posłów do Parlamentu Europejskiego, członków Komisji, Rady i parlamentów krajowych, która co roku byłaby poświęcona wcześniej ustalonej tematyce;

14.

zwraca uwagę na potrzebę ustrukturyzowanego dialogu ze społeczeństwem obywatelskim w celu zagwarantowania przestrzegania zasad równości między kobietami i mężczyznami;

15.

sugeruje, żeby nie ograniczać instytucjonalnej współpracy w tej dziedzinie jedynie do stowarzyszeń kobiecych, lecz dążyć do współpracy ze stowarzyszeniami reprezentującymi mężczyzn i kobiety i działającymi na rzecz równości płci;

16.

nalega, aby Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzna rozpoczął niezwłocznie pełną działalność i aby opracowano wszystkie niezbędne wskaźniki dotyczące płci, aby kwestia równości płci mogła być monitorowana we wszystkich dziedzinach; nalega na konieczność regularnego uaktualniania tych wskaźników w celu spójnego zestawiania wyznaczonych celów z ich rzeczywistą realizacją;

17.

uważa, że przy dokonywaniu oceny skutków społecznych wynikających z wniosków Komisji i Rady dotyczących strategii politycznych należy uwzględniać skutki dla równouprawnienia;

18.

nalega, żeby Komisja rozpoczęła stosowanie podejścia uwzględniającego aspekty płci podczas przygotowywania wszystkich swoich wniosków;

19.

zwraca się do Komisji o ulepszenie i regularne aktualizowanie swojej strony internetowej na temat równości płci i do grupy ds. równości szans o poświęcenie przynajmniej jednego posiedzenia w roku w całości kwestiom równości płci i o utworzenie serwisu informacyjnego dla kobiet;

20.

nalega na konieczność wprowadzenia przez Dyrekcje Generalne Komisji Europejskiej do ich wewnętrznego funkcjonowania mechanizmu ścisłej koordynacji umożliwiającego stałe monitorowanie polityki równouprawnienia i równości szans dla kobiet i mężczyzn w najróżniejszych dziedzinach; domaga się, by w rocznym sprawozdaniu w sprawie równości każda dyrekcja generalna poświęciła jeden rozdział temat sytuacji w zakresie równości w swojej dziedzinie kompetencji;

21.

wzywa wysoką przedstawiciel do zagwarantowania równości płci podczas tworzenia Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) oraz do sporządzenia planu działania w celu zagwarantowania równowagi płci w delegacjach UE, w tym najwyższego szczebla; wzywa Radę i Komisję do utworzenia stanowiska europejskiego przedstawiciela kobiet, zgodnie z wnioskiem Parlamentu Europejskiego wyrażonym już w marcu 2008 r., w celu poświęcenia szczególnej uwagi pozycji kobiet w kontekście polityki zewnętrznej UE, a także wzywa do strukturalnemego wcielenia problematyki płci do ESDZ; wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do aktywnego promowania i wspierania umocnienia udziału kobiet w stosunkach dwu- i wielostronnych z państwami i organizacjami spoza Unii;

22.

wzywa wysoką przedstawiciel do zagwarantowania włączenia perspektywy płci do wszystkich obszarów polityki, programów i projektów współpracy na rzecz rozwoju, programów oraz podkreśla znaczenie wdrożenia rezolucji RB ONZ nr 1325 do działań zewnętrznych UE;

23.

podkreśla znaczenie polityki uwzględniania w sposób zintegrowany kwestii równości płci w różnych dziedzinach, w szczególności w dziedzinie gospodarczej, finansowej, handlowej, społecznej i budżetowej; wzywa Komisję i państwa członkowskie do propagowania upowszechniania i wymiany dobrej praktyki w celu zachęcania do ich uwzględniania przy opracowywaniu kierunków polityki;

24.

uważa za konieczne opracowanie przez Komisję i państwa członkowskie instrumentów szkolenia i wdrażania, które umożliwią wszystkim zainteresowanym uwzględnienie perspektywy opartej na równych szansach dla kobiet i mężczyzn w dziedzinach swoich kompetencji, łącznie z oceną szczególnego wpływu polityki na kobiety i mężczyzn;

25.

uważa, że w kontekście strategii i planów związanych z odnową gospodarczą ważne jest przyjęcie wzorcowych środków sektorowych wspierających specjalne cykle kształcenia i szkolenia mające na celu wprowadzanie dziewcząt i kobiet na rynek pracy w strategicznych dla rozwoju sektorach, na stanowiska wymagające wysokich kwalifikacji technologicznych i naukowych;

26.

kładzie nacisk na znaczenie opracowania wskaźników ilościowych i jakościowych oraz zgromadzenia danych statystycznych z podziałem na płeć, które będą wiarygodne, porównywalne i dostępne w razie potrzeby, do wykorzystania przy monitorowaniu stosowania zasady włączania perspektywy płci do wszystkich dziedzin polityki;

27.

wzywa Eurostat do opracowania wskaźników umożliwiających pomiar zaangażowania mężczyzn i kobiet w działalność wolontariacką, żeby pokazać w ten sposób wkład kobiet i mężczyzn w spójność społeczną;

28.

kładzie nacisk na fakt, że konieczna jest poprawa koordynacji w celu realizowania celów polityki równości we wszystkich instytucjach, zarówno UE, jak i państw członkowskich, oraz że konieczne są konkretne jednakowe metody integracji, takie jak budżet uwzględniający płeć czy włączanie analizy dotyczącej płci do projektowania, planowania, wykonywania i kontynuowania polityki publicznej;

29.

nalega wobec Komisji i państw członkowskich na potrzebę podwójnej strategii, uwzględniającej w sposób zintegrowany kwestie równości płci oraz kontynuującej szczegółowe działania, w tym działania legislacyjne, działania w ramach linii i środków budżetowych, przy jednoczesnym prowadzeniu działań monitorujących i kontrolnych w celu zapewnienia jej realizacji; zwraca uwagę, że plan działania powinien uwzględniać krótko- i długoterminowe cele jakościowe i ilościowe, zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym;

30.

zwraca się do Komisji, Rady i państw członkowskich o przyjęcie koniecznych środków w celu stosowania włączania perspektywy płci do wszystkich wspólnotowych strategii politycznych i o dokonanie przeglądu obowiązujących przepisów, aby dopilnować właściwego stosowania równości płci oraz umożliwić przyjęcie środków pozytywnej dyskryminacji, tam gdzie zajdzie taka potrzeba;

31.

z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji w odniesieniu do zasad platformy działania z Pekinu w dziedzinie promowania budżetowania pod kątem płci; wzywa UE i państwa członkowskie do podjęcia starań na rzecz systematycznego przeglądu korzyści odniesionych przez kobiety z wydatków sektora publicznego oraz do dostosowania środków budżetowych w celu zagwarantowania dobrego dostępu do wydatków sektora publicznego, zarówno na zwiększenie zdolności produkcyjnej, jak i zaspokojenie potrzeb społecznych; wzywa również do przydzielenia wystarczających środków, w tym środków przeznaczonych na analizę wpływu z podziałem na płcie;

32.

wzywa Komisję do monitorowania przestrzegania przez państwa członkowskie dyrektyw o niedyskryminacji i środków dotyczących płci oraz do podjęcia aktywnych działań, w tym wszczęcia postępowania o naruszenie, w przypadku ich nieprzestrzegania;

33.

zwraca się o zmianę rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), aby umożliwić, podobnie jak w przypadku Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), realizację pozytywnych działań na rzecz kobiet w przyszłym okresie programowania 2014-2020, co było wykonalne we wcześniejszych okresach, ale nie w obecnym, i co będzie miało korzystny wpływ na zatrudnienie kobiet w obszarach wiejskich;

34.

podkreśla, że niezbędne jest, aby komisje i delegacje parlamentarne w Parlamencie Europejskim również kładły szczególny nacisk na kwestie dotyczące płci oraz zagwarantowały, że kobiety są dostatecznie reprezentowane na odpowiedzialnych stanowiskach w tych komisjach i delegacjach, a także zwraca uwagę na ważne dokonania Grupy Wysokiego Szczebla ds. Równouprawnienia w Parlamencie Europejskim;

35.

w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje działalność prowadzoną przez posłów do Parlamentu Europejskiego odpowiedzialnych za uwzględnianie aspektu płci w polityce, którzy dążą do doprowadzenia do sytuacji, w której bierze się pod uwagę perspektywę płci przy formułowaniu i rozwoju wszelkich polityk w ich poszczególnych komisjach;

36.

wzywa Prezydium Parlamentu Europejskiego i Komisję do wzmożenia wysiłków prowadzących do zwiększenia liczby kobiet na wyższych stanowiskach wśród swojego personelu; wzywa Komisję do opracowania mechanizmu zapewniającego parytet w kolegium komisarzy podczas następnej kadencji;

37.

podkreśla, że należy unikać sytuacji, w której obecny kryzys finansowy i gospodarczy oraz przyszłe propozycje gospodarcze zaprzepaściłyby rezultaty osiągnięte w dziedzinie równości kobiet i mężczyzn oraz w której recesja służyłaby jako pretekst, jak to się dzieje w niektórych państwach członkowskich, do ograniczania działań dotyczących równości płci, co w dłuższej perspektywie miałoby negatywny wpływ na wzrost zatrudnienia w Unii Europejskiej, wysokość podatków, wskaźnik urodzeń, a także promowanie równości kobiet i mężczyzn;

38.

wzywa Komisję, aby we współpracy z państwami członkowskimi i partnerami społecznymi dokonała przeglądu polityki służącej godzeniu życia rodzinnego z zawodowym pod kątem zagwarantowania, że koszty związane z macierzyństwem i ojcostwem nie będą ponoszone przez przedsiębiorstwa, lecz przez społeczność, co będzie miało na celu likwidację dyskryminacyjnych zachowań w przedsiębiorstwach i wspieranie przyszłości demograficznej;

39.

przypomina Komisji i państwom członkowskim, że konieczne jest podjęcie pozytywnych działań na rzecz kobiet i mężczyzn, w szczególności mających na celu ułatwienie im powrotu do pracy po okresie poświęconym rodzinie (wychowywanie dzieci lub opieka nad chorym lub niepełnosprawnym krewnym), poprzez sprzyjanie strategiom politycznym na rzecz (ponownego) włączenia się w rynek pracy, aby umożliwić im odzyskanie niezależności finansowej;

40.

wzywa Komisję do kontynuowania inicjatyw mających na celu uznanie sektora gospodarki nieformalnej oraz do liczbowego oszacowania wartości „ekonomii życia” zgodnie z podejściem uwzględniającym aspekty płci, jak proponuje to zapoczątkowany przez Komisję projekt „Nie tylko PIB”;

41.

zachęca państwa członkowskie do zapewnienia odpowiedniego zabezpieczenia socjalnego kobietom i mężczyznom zajmującym się chorymi, starszymi lub niepełnosprawnymi krewnymi, a także zaawansowanym wiekowo kobietom otrzymującym wyjątkowo niskie emerytury;

Dziedziny polityczne – cele

42.

podkreśla wagę kontynuowania analizy platformy pekińskiej (Pekin + 15) przeprowadzonej podczas prezydencji szwedzkiej, tak aby nie tylko rozwijać odpowiednie wskaźniki, ale również określić cele i podjąć niezbędne działania w dwunastu przewidzianych tam dziedzinach;

43.

zachęca Komisję do opublikowania analizy wpływu dotyczącej konsekwencji, zwłaszcza budżetowych, uruchomienia procesów uwzględniania aspektów związanych z płcią oraz umożliwiającej dokonanie oceny ich celowości, skuteczności, trwałości i użyteczności w kategoriach stosunku kosztów do otrzymanej wartości dodanej, jak ma to zresztą miejsce w przypadku każdej innej dziedziny polityki europejskiej;

44.

zwraca uwagę na fakt, że konieczna jest poprawa systemów współpracy i uczestnictwa organizacji kobiecych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w ogóle w procesach uwzględniania perspektywy płci;

45.

uważa, że jednym z priorytetów powinna być walka ze ubóstwem poprzez zmianę polityki makroekonomicznej, pieniężnej, społecznej i pracy, powodującej to ubóstwo, w celu zapewnienia sprawiedliwego traktowania kobiet na planie gospodarczym i społecznym, przez ponowne rozważenie metod określania wskaźnika ubóstwa, rozwój strategii promujących sprawiedliwy podział dochodów, gwarantujących godziwe minimalne wynagrodzenie, zarobki i emerytury, tworzących więcej wysokiej jakości miejsc pracy dla kobiet, które zagwarantują im odpowiednie prawa pracownicze, zapewniających dostęp do wysokiej jakości usług publicznych dla wszystkich kobiet i dziewcząt, podwyższających poziom opieki społecznej i odpowiednich usług lokalnych, takich jak żłobki, przedszkola, świetlice i domy kultury oferujące zajęcia w czasie wolnym i udzielające wsparcia rodzinom, „ośrodki międzypokoleniowe”, do których dostęp będą miały wszystkie kobiety, mężczyźni, dzieci i osoby starsze, ze szczególnym uwzględnieniem pomocy dla samotnych starszych kobiet;

46.

podkreśla, że kobiety najuboższe powinny być brane pod uwagę jako główne partnerki przy opracowywaniu, realizacji i ocenie polityki równych szans; zachęca w związku z tym Unię do zwrócenia szczególnej uwagi na opracowanie i realizację programów związanych z Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem, Europejskim Rokiem Wolontariatu i ogólnie ze strategią Europa 2020 w tym zakresie;

47.

kładzie nacisk na pozytywny wpływ równości między mężczyznami i kobietami na wzrost gospodarczy; zwraca w związku z tym uwagę na fakt, że niektóre badania szacują, że gdyby wskaźniki zatrudnienia, zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin i produktywności kobiet były podobne jak w przypadku mężczyzn, PKB wzrosłoby o 30 %;

48.

zachęca państwa członkowskie do przeanalizowania środków antykryzysowych i strategii na rzecz wychodzenia z kryzysu z punktu widzenia równości mężczyzn i kobiet;

49.

wzywa Komisję do wyeliminowania różnic w wymienionych dziedzinach, aby zagwarantować taki sam poziom ochrony prawnej przed dyskryminacją ze względu na płeć jak przed dyskryminacją ze względu na rasę oraz zwiększyć ochronę prawną i dostęp do środków odwoławczych dla ofiar wielorakiej dyskryminacji;

50.

kładzie nacisk na konieczność zastosowania pilnych środków do walki z dyskryminacją w zakresie płac, czy to poprzez zmianę istniejącej dyrektywy, czy opracowanie wieloetapowych planów sektorowych z precyzyjnie wyznaczonymi celami, takimi jak zmniejszenie różnic płacowych do 0-5 % w 2020 r., tak aby wyeliminować dyskryminację bezpośrednią i pośrednią, czy też poprzez wspieranie układów zbiorowych, kształcenie doradców ds. równości, zajęcie się nierównym podziałem bezpłatnej pracy między mężczyznami i kobietami oraz opracowanie planów dotyczących równości w przedsiębiorstwach i innych miejscach pracy; uważa, że przejrzysta struktura płac powinna być standardową praktyką, aby wzmocnić pozycje negocjacyjne kobiet pracujących;

51.

z zadowoleniem odnosi się do faktu, że zatrudnienie kobiet w UE jest bliskie celu 60 % do 2010 r., ale podkreśla konieczność wyznaczenia bardziej ambitnego celu 75 % w 2020 r.;

52.

domaga się przyjęcia przez Radę, Komisję i państwa członkowskie konkretnych środków zmierzających do poprawy sytuacji szczególnie narażonych grup; do takich środków należą m.in. niezależny status dla imigrantek stojących w obliczu przemocy domowej, indywidualne uprawnienia emerytalne dla kobiet niepracujących lub mających niewielki udział w rynku pracy oraz kampanie uświadamiające na temat dyskryminacji osób transseksualnych i poprawa ich dostępu do środków odwoławczych;

53.

podkreśla znaczenie negocjacji i układów zbiorowych w zwalczaniu dyskryminacji kobiet, szczególnie w zakresie dostępu do zatrudnienia, wynagrodzenia, warunków pracy, rozwoju kariery i szkoleń;

54.

zachęca instytucje publiczne i prywatne do wprowadzenia w ich regulaminach wewnętrznych planów na rzecz równości, do przedstawienia w nich precyzyjnych celów krótko-, średnio- i długoterminowych oraz do sporządzania rocznych bilansów ich praktycznej realizacji;

55.

ubolewa nad słabą reprezentacją kobiet przy podejmowaniu decyzji, zarówno w świecie biznesu, jak i w procesach demokratycznych i kładzie nacisk na konieczność podjęcia bardziej ambitnych kroków w celu zwiększenia udziału kobiet w zarządach przedsiębiorstw i w lokalnych, regionalnych, krajowych i europejskich instytucjach publicznych;

56.

domaga się intensywniejszego działania, większego uczulania i większej kontroli miejsc pracy w celu zagwarantowania kobietom lepszych warunków pracy poprzez zwracanie większej uwagi na godziny pracy, poszanowanie praw macierzyńskich i ojcowskich, godzenie pracy z życiem rodzinnym, oraz wzywa do podwyższenia i wypłacania całej kwoty należnej z tytułu urlopów macierzyńskich, do wprowadzenia z jednej strony urlopów rodzicielskich, a z drugiej strony płatnego urlopu ojcowskiego, a także do wprowadzenia urlopu rodzinnego przeznaczonego na opiekę nad zależnymi krewnymi, środków zwalczania stereotypów związanych z płcią w podziale pracy i opieki oraz do walki z działaniami, które mogą ograniczyć te prawa;

57.

podkreśla w związku z tym konieczność mierzenia, poświadczania i nagradzania tzw. odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw, w pełni uwzględniającej wśród wymogów równouprawnienie płci; podkreśla, że można by to osiągnąć poprzez przyjęcie elastycznych modeli organizacyjnych, opartych na wykonywaniu pracy ukierunkowanej na cele i niezwiązanej z fizyczną obecnością, w których wszyscy pracownicy niezależnie od płci mogą się rozwijać zawodowo i ewoluować w kategoriach wynagrodzenia oraz kariery zgodnie z własnymi zdolnościami i kwalifikacjami, uwzględniając wymogi społeczne wynikające z konieczności zapewnienia opieki nad dziećmi i bliskimi w kontekście przyjaznych dla rodziny usług i organizacji pracy;

58.

kładzie nacisk na konieczność pogodzenia życia osobistego, rodzinnego i zawodowego, wprowadzając w praktyce środki kierowane w tym samym stopniu do mężczyzn i kobiet, środki które promują równy podział obowiązków i uwzględniają fakt, że dotychczas mężczyźni są mniej skłonni do korzystania z możliwości i zalet urlopów ojcowskich;

59.

podkreśla konieczność popierania inicjatyw mających na celu rozwijanie i realizację na szczeblu przedsiębiorstwa działań pozytywnych oraz polityki w zakresie zasobów ludzkich ukierunkowanych na propagowanie równości płci, ze szczególnym naciskiem na szkoleniową i podnoszącą świadomość działalność na rzecz upowszechniania, przekazywania i przejmowania udanych praktyk przez organizacje i przedsiębiorstwa;

60.

uważa, że ważne jest zgłębienie kwestii opracowania metody analizy funkcji, która mogłaby zagwarantować kobietom prawo do wynagrodzenia jednakowego z mężczyznami, umożliwiać pełny rozwój jednostek i zawodów i która jednocześnie podnosiłaby pracę do rangi elementu strukturalizującego, zwiększającego wydajność, konkurencyjność i jakość przedsiębiorstw, a także polepszającego warunki życia zarówno pracownic, jak i pracowników;

61.

kładzie nacisk na konieczność zwiększenia dyspozycyjności, jakości i dostępności usług opieki nad dziećmi i osobami niesamodzielnymi, gwarantując pokrywanie się dostępności tych usług z godzinami pracy mężczyzn i kobiet zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin;

62.

wskazuje, że usługi opieki nad nieletnimi i osobami niesamodzielnymi stanowią ważne źródło tworzenia miejsc pracy, które mogłyby zająć kobiety starsze, wśród których stopa zatrudnienia jest jedną z najniższych;

63.

uważa, że należy zapewnić wysokiej jakości usługi opieki po przystępnej cenie nad co najmniej 50 % dzieci poniżej 3 roku życia oraz objąć kształceniem dzieci w wieku od lat 3 do wieku obowiązkowego kształcenia;

64.

popiera politykę i działania, które eliminują przemoc wobec kobiet we wszystkich dziedzinach, jednocześnie wspierając prawa kobiet jako prawa człowieka, zwalczając stereotypy związane z płcią i wszelkiego typu dyskryminację w społeczeństwie i rodzinie, włącznie z dyskryminacją w edukacji, kształceniu, komunikacji społecznej i życiu politycznym; kładzie nacisk na rozwijanie konkretnych strategii politycznych, na rzecz równość płci, wzmacniania pozycji kobiet i lepszego kształcenia jednostki, szczególnie poprzez kampanie uświadamiające, oraz na promowanie kształcenia się przez całe życie i szczególnych środków skierowanych do kobiet;

65.

popiera wnioski Rady ds. Zatrudnienia i Polityki Społecznej na temat likwidacji przemocy wobec kobiet i podkreśla znaczenie aktualnego zobowiązania Komisji Europejskiej do prowadzenia bardziej aktywnej polityki walki z przemocą wobec kobiet; wzywa Komisję Europejską do rozpoczęcia konsultacji w sprawie dyrektywy dotyczącej zwalczania przemocy wobec kobiet, która naszkicuje między innymi starania, jakie są zobowiązane poczynić państwa członkowskie w celu zwalczania przemocy wobec kobiet;

66.

kładzie nacisk na konieczność przeprowadzenia szeroko zakrojonego sondażu, obejmującego wszystkie kraje UE i stosującego wspólne metody, tak aby określić rzeczywisty zakres problemu; wskazuje na ważne rolę w tej dziedzinie Europejskiego Obserwatorium Przemocy Wobec Kobiet, które dostarczy wysokiej jakości dane statystyczne, jako wsparcie dla działań politycznych mających na celu walkę z tą plagą społeczną;

67.

podkreśla potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na wyjątkowo niepewną, w porównaniu do mężczyzn, sytuację kobiet pracujących ze współmałżonkami w takich dziedzinach, jak rolnictwo, rzemiosło, handel i rybołówstwo oraz w małych przedsiębiorstwach rodzinnych, w celu ustanowienia nowych środków ochrony macierzyństwa, eliminowania dyskryminacji pośredniej, zapewnienia ochrony i opieki społecznej oraz poszanowania innych praw kobiet, włącznie z prawami kobiet prowadzących działalność na własny rachunek; wskazuje w związku z tym na znaczenie opracowania prawnej koncepcji współwłasności w celu zagwarantowania pełnego uznania praw kobiet w sektorze rolnictwa, odpowiedniej ochrony w zakresie zabezpieczenia społecznego i uznania ich pracy;

68.

kładzie nacisk na znaczenie walki ze stereotypami we wszystkich sferach i na wszystkich etapach życia, ponieważ stanowią one jedną z najbardziej utrzymujących się przyczyn nierówności między mężczyznami i kobietami, wpływając na ich wybory w kwestiach edukacji, szkolenia i zatrudnienia, na podział obowiązków domowych i rodzinnych, uczestnictwo w życiu publicznym oraz udział i reprezentację na stanowiskach decyzyjnych, a także na ich wybory związane z rynkiem pracy;

69.

wzywa instytucje europejskie i państwa członkowskie do położenia większego nacisku na zwalczanie wielorakiej dyskryminacji, ubóstwa i wykluczenia społecznego oraz nierówności w dostępie do opieki zdrowotnej;

70.

uważa za konieczne dokonanie przeglądu systemów podatkowych i zabezpieczenia socjalnego, w celu zindywidualizowania uprawnień, zagwarantowania równości emerytur i wyeliminowanie zachęt mających negatywny wpływ na obecność kobiet na rynku pracy i udział w życiu społecznym, takich jak wspólna deklaracja podatku dochodowego, czy powiązanie przekazywania pomocy na opiekę nad osobami pozostającymi na utrzymaniu z brakiem aktywności kobiet;

71.

przypomina o swojej rezolucji z dnia 10 lutego 2010 r. i podkreśla znaczenie posiadania przez kobiety kontroli nad ich prawami seksualnymi i rozrodczymi;

72.

podkreśla znaczenie działań zapobiegawczych mających na celu zapewnienie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego kobiet;

73.

podkreśla konieczność udostępnienia procedur zmiany płci transgenderystom i zagwarantowania zwrotu kosztów w ramach publicznych systemów ubezpieczeń zdrowotnych;

74.

podkreśla konieczność poświęcenia szczególnej uwagi sytuacji kobiet należących do mniejszości etnicznych, w tym imigrantkom, oraz wprowadzenia odpowiednich środków wsparcia dla nich w kontekście równości płci;

75.

nalega, żeby Komisja Europejska zasięgnęła opinii Parlamentu, zwłaszcza jego Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia dotyczącej opracowywania przyszłej europejskiej karty praw kobiet;

76.

uważa, że należy zwrócić szczególną uwagę na kwestie rozwoju, budowania pokoju i solidarności z kobietami z całego świata, przede wszystkim z ofiarami niesprawiedliwości, dyskryminacji, głodu, nędzy, handlu ludźmi i wszelkich form przemocy; podtrzymuje opinię, że stałe konsultacje z organizacjami kobiecymi, i szerzej ze społeczeństwem obywatelskim, a także współpraca z organizacjami pozarządowymi w kwestiach dotyczących polityki mającej bezpośredni lub pośredni wpływ na równość płci gwarantują szerszy konsensus społeczny;

77.

kładzie nacisk na konieczność włączenia perspektywy płci i walki z przemocą na tle płci do polityki zewnętrznej i współpracy na rzecz rozwoju UE;

78.

podkreśla, że nowa strategia UE na rzecz równości płci i towarzyszące jej mechanizmy instytucjonalne muszą być ściśle związane z globalnym programem w zakresie praw kobiet; zauważa, że obejmuje to powiązanie z nową jednostką ONZ ds. równości płci i wspieranie jej, co powinno łączyć działalność polityczną i operacyjną, a także wzywa UE do dopilnowania, by udostępniono tej nowej jednostce znaczące zasoby finansowe i ludzkie pozwalające jej na prowadzenie działań w terenie, oraz by kierował nią podsekretarz generalny ONZ odpowiedzialny za równość płci;

79.

dodaje, że nowa strategia UE na rzecz równości płci i towarzyszące jej mechanizmy instytucjonalne powinny wyraźnie obejmować tożsamość płciową i podnieść kwestię zwalczania dyskryminacji z powodu zmiany płci;

80.

nalega na respektowanie najnowszych rezolucji Parlamentu Europejskiego z 10 lutego 2010 r., a mianowicie rezolucji w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi oraz w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej;

*

* *

81.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom państw członkowskich.


(1)  Dz.U. C 59 z 23.2.2001, s. 258.

(2)  Dz.U. C 320 E z 15.12.2005, s. 247.

(3)  Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.

(4)  Dz.U. C 287 E z 24.11.2006, s. 75.

(5)  Dz.U. C 313 E z 20.12.2006, s. 118.

(6)  Dz.U. C 301 E z 13.12.2007, s. 56.

(7)  Dz.U. C 41 E z 19.2.2009, s. 73.

(8)  Dz.U. C 66 E z 20.3.2009, s. 57.

(9)  Dz.U. C 295 E z 4.12.2009, s. 35.

(10)  Dz.U. C 16 E z 22.1.2010, s. 21.

(11)  Dz.U. C 77 z 14.3.1994, s. 43.

(12)  Dz.U. C 233 E z 28.9.2006, s. 130.

(13)  Dz.U. C 67 E z 18.3.2010, s. 31.

(14)  Dz.U. C 76 E z 25.3.2010, s. 16.

(15)  Teksty przyjęte, P7_TA(2009)0098.

(16)  Tekst przyjęte, P7_TA(2010)0018.

(17)  Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0021.


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/99


Czwartek, 17 czerwca 2010 r.
W sprawie sportu, a w szczególności agentów zawodników

P7_TA(2010)0233

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie agentów zawodników sportowych

2011/C 236 E/14

Parlament Europejski,

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie przyszłości zawodowej piłki nożnej w Europie (1),

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 maja 2008 r. dotyczącą białej księgi Komisji Europejskiej na temat sportu (2),

uwzględniając białą księgę na temat sportu (COM(2007)0391),

uwzględniając art. 165 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 26 stycznia 2005 r. (3),

uwzględniając pytanie z dnia 10 marca 2010 r. skierowane do Komisji w sprawie sportu, a w szczególności agentów zawodników (O-0032/2010 – B7-0308/2010),

uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,

1.

przypomina, że w rezolucji z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie przyszłości zawodowej piłki nożnej w Europie Parlament wezwał Komisję do wspierania działań organów zarządzających piłką nożną na rzecz uregulowania działalności agentów zawodników, jeżeli będzie to konieczne również poprzez przedłożenie wniosku w sprawie dyrektywy dotyczącej takich agentów;

2.

z zadowoleniem przyjmuje badanie dotyczące agentów sportowców w Unii Europejskiej, którego wykonanie zleciła Komisja Europejska i którego wyniki są obecnie dostępne;

3.

jest szczególnie zaniepokojony wynikami tego badania dotyczącymi działalności przestępczej związanej ze sportem, na który wpływ ma przestępczość zorganizowana powiązana z działaniami agentów zawodników; uważa, że zjawisko to szkodzi wizerunkowi sportu, jego integralności i ostatecznie jego roli w społeczeństwie;

4.

zauważa, że w badaniu ustalono, iż agenci sportowi odgrywają główną rolę w strumieniach finansowych, które są często nieprzejrzyste i które sprawiają, że są oni podatni na działania niezgodne z prawem; z zadowoleniem odnosi się do inicjatyw niektórych klubów i organów zarządzających sportem na rzecz zwiększenia przejrzystości transakcji finansowych;

5.

podkreśla, że w badaniu zwrócono uwagę, że brak przejrzystości jest nierozłączną cechą systemów transferowych, zwłaszcza w sportach zespołowych, sprzyjających działaniom niezgodnym z prawem, w których uczestniczą agenci oraz kluby i zawodnicy;

6.

podkreśla szczególną podatność na to młodych zawodników oraz niebezpieczeństwo, że padną oni ofiarą handlu ludźmi;

7.

podkreśla szczególną odpowiedzialność agentów i klubów zawodników, zwłaszcza za młodych graczy, i w związku z tym apeluje do obu stron o podjęcie tej odpowiedzialności, w szczególności w zakresie szkolenia edukacyjnego i zawodowego młodych zawodników;

8.

zwraca uwagę na wynikające z badania ustalenie, że ustanowione przez federacje sportowe przepisy dotyczące agentów mają zasadniczo na celu kontrolowanie dostępu do tego zawodu i regulowanie jego funkcjonowania, jednak organy te dysponują jedynie ograniczonymi uprawnieniami w zakresie nadzoru i nakładania kar, ponieważ brakuje im jakichkolwiek środków kontroli lub możliwości podejmowania bezpośrednich działań wobec agentów sportowych, którzy nie są zarejestrowani w tych federacjach; nie są one również uprawnione do nakładania sankcji cywilnych lub prawnych;

9.

zgadza się z organami zarządzającymi sportem i z zainteresowanymi podmiotami związanymi ze sportem, że trzeba podjąć środki w celu rozwiązania problemów dotyczących integralności i wiarygodności sportu oraz podmiotów zaangażowanych w sport;

10.

jest zdania, że wycofanie obecnego systemu FIFA dotyczącego licencji agentów zawodników bez ustanowienia sprawnego alternatywnego systemu nie byłoby właściwym sposobem rozwiązania problemów dotyczących agentów piłkarzy;

11.

z zadowoleniem odnosi się do działań organów zarządzających sportem na rzecz zwiększenia przejrzystości przepływów finansowych i nadzoru nad nimi;

12.

wzywa Radę do ściślejszej koordynacji działań w walce z działalnością przestępczą powiązaną z działalnością agentów, w tym z praniem brudnych pieniędzy, ustawianiem meczów i handlem ludźmi;

13.

odnosi się do wspomnianego powyżej orzeczenia w sprawie T-193/02, w którym sąd stwierdził, że w zasadzie uregulowanie działalności agentów zawodników, które stanowi kontrolę działalności gospodarczej i dotyczy podstawowych swobód, leży w gestii władz publicznych;

14.

przypomina, że w tym samym orzeczeniu sąd uznał, że federacje takie jak FIFA są uprawnione do uregulowania zawodu agentów, o ile regulacja ta ma na celu podniesienie standardów zawodowych i etycznych działalności agenta na rzecz ochrony zawodników i o ile regulacja ta nie jest sprzeczna z zasadami konkurencji; przypomina, że jako grupa agenci nie są zorganizowani na poziomie zawodowym i że zawód ten podlega bardzo ograniczonej regulacji na szczeblu państw członkowskich;

15.

jest przekonany, że w kontekście działalności transgranicznej i różnych regulacji krajowych mających zastosowanie do sportu skuteczną kontrolę i egzekwowanie kar można osiągnąć jedynie poprzez wspólne działania organów zarządzających sportem i władz publicznych;

16.

zwraca uwagę, że o ile organy sportowe uregulowały szczegółowo działalność agentów w niektórych dyscyplinach na poziomie międzynarodowym i krajowym, nieliczne państwa członkowskie przyjęły konkretne akty dotyczące agentów sportowych;

17.

uważa, że ze względu na nieprzejrzystą różnorodność uregulowań mających zastosowanie do działalności agentów sportowych potrzebne jest spójne podejście całej UE mające na celu uniknięcie powstania luk prawnych wynikających z niejasnej regulacji oraz zagwarantowanie odpowiedniego monitorowania i odpowiedniej kontroli działalności agentów;

18.

ponawia swój apel o podjęcie inicjatywy UE dotyczącej działalności agentów zawodników, która powinna zmierzać do zapewnienia:

rygorystycznych standardów i kryteriów egzaminacyjnych, które należy spełnić przed dopuszczeniem do wykonywania zawodu agenta zawodnika,

przejrzystości transakcji agentów,

zakazu wypłaty wynagrodzenia agentom zawodników w związku z transferem osób nieletnich,

minimalnych zharmonizowanych norm dotyczących umów agentów,

skutecznego systemu nadzoru i dyscypliny,

wprowadzenia w całej UE jednego „systemu licencji agentów” i rejestru agentów,

likwidacji „podwójnej reprezentacji”,

stopniowego wynagrodzenie uzależnionego od wypełnienia warunków umowy;

19.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji Europejskiej.


(1)  Dz.U. C 27 E z 31.1.2008, s. 232.

(2)  Dz.U. C 271 E z 12.11.2009, s. 51.

(3)  Sprawa T-193/02, Laurent Piau przeciwko Komisji (Zb.Orz. 2005, s. I-00209).


12.8.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 236/101


Czwartek, 17 czerwca 2010 r.
Konkluzje ze szczytu UE/Rosja

P7_TA(2010)0234

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie wyników szczytu UE-Rosja (31 maja – 1 czerwca 2010 r.)

2011/C 236 E/15

Parlament Europejski,

uwzględniając obecnie obowiązującą umowę o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Federacją Rosyjską (1), a także negocjacje rozpoczęte w roku 2008 w sprawie nowego porozumienia UE-Rosja,

uwzględniając wspólny cel UE i Rosji, określony we wspólnym oświadczeniu wydanym po zakończeniu 11. szczytu UE-Rosja, który odbył się w Sankt Petersburgu w dniu 31 maja 2003 r., dotyczący utworzenia wspólnej przestrzeni gospodarczej, wspólnej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, wspólnej przestrzeni współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa zewnętrznego oraz wspólnej przestrzeni badań naukowych i edukacji z uwzględnieniem aspektów kulturalnych (cztery wspólne przestrzenie),

uwzględniając swoje wcześniejsze sprawozdania i rezolucje w sprawie Rosji i stosunków między UE a Rosją, a w szczególności rezolucję z dnia 12 listopada 2009 r. (2) w sprawie szczytu UE-Rosja w Sztokholmie w dniu 18 listopada 2009 r., rezolucję z dnia 17 września 2009 r. w sprawie zabójstw obrońców praw człowieka w Rosji (3), a także rezolucję z dnia 17 września 2009 r. w sprawie zewnętrznych aspektów bezpieczeństwa energetycznego (4),

uwzględniając konsultacje prowadzone między UE a Rosją dotyczące praw człowieka,

uwzględniając podpisane porozumienia i wspólne oświadczenia sformułowane podczas szczytu UE-Rosja w Rostowie nad Donem w dniu 31 maja i 1 czerwca 2010 r.,

uwzględniając art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.

mając na uwadze, że Unia Europejska jest nadal zaangażowana w pogłębianie i rozwój stosunków z Rosją, co widać w dążeniu UE do poważnego zaangażowania się w negocjacje na temat nowego porozumienia ramowego na rzecz dalszego rozwoju stosunków UE-Rosja,

B.

mając na uwadze, że UE i Rosja, będąca członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ, ponoszą wspólną odpowiedzialność za utrzymanie stabilnej sytuacji na świecie, oraz mając na uwadze, że ściślejsza współpraca oraz dobrosąsiedzkie stosunki między UE a Rosją mają szczególne znaczenie dla stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu w Europie,

C.

mając na uwadze, że zawarcie porozumienia o partnerstwie strategicznym pomiędzy UE i Rosją ma podstawowe znaczenie dla dalszego rozwoju i zacieśniania współpracy między obydwoma partnerami,

D.

mając na uwadze, jak ważne jest, aby UE przemawiała jednym głosem, działała w sposób solidarny i jednolity w stosunkach z Federacją Rosyjską oraz aby opierała te stosunki na wzajemnych interesach i wspólnych wartościach,

E.

mając na uwadze, że stosunki gospodarcze i handlowe między UE a Rosją cechuje wzrost wzajemnej zależności, co wymaga wspólnych wysiłków i zaangażowania w celu zapewnienia długotrwałego wzrostu,

F.

mając na uwadze, że jako członek Rady Europy i Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) Rosja zobowiązała się chronić i promować prawa człowieka, podstawowe wolności i praworządność, a także poszanowanie suwerenności jej europejskich sąsiadów, mając na uwadze, że stosunki UE-Rosja napotykały na przestrzeni ostatnich kilku lat na poważne wyzwania, między innymi jeżeli chodzi o naruszenia demokracji i praw człowieka w Rosji,

G.

mając na uwadze, że przystąpienie Rosji do Światowej Organizacji Handlu (WTO) w znacznym stopniu przyczyniłoby się do dalszej poprawy stosunków gospodarczych pomiędzy UE a Rosją, pod warunkiem wiążącego zaangażowania tej ostatniej na rzecz pełnego przestrzegania zobowiązań wynikających z członkostwa w WTO oraz wprowadzenia ich w życie, a także utorowałoby drogę do zawarcia przez obu partnerów umowy o kompleksowej i zakrojonej na szeroką skalę integracji gospodarczej, opartej na zasadzie rzeczywistej wzajemności; i mając na uwadze, że w dniu 1 stycznia 2010 r. Rosja utworzyła unię celną z Kazachstanem i Białorusią,

H.

mając na uwadze, że podpisanie w dniu 8 kwietnia 2010 r. nowego układu o redukcji zbrojeń strategicznych (START) między Federacją Rosyjską a USA oraz zbliżenie w sprawie nierozprzestrzeniania broni jądrowej i kwestii Iranu, procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, a także Afganistanu/ Pakistanu są dowodem lepszej atmosfery dialogu z Rosją na temat różnych aspektów stosunków zagranicznych i bezpieczeństwa,

I.

mając na uwadze, ze istnieją jasne, obiektywne przesłanki wprowadzenia ruchu bezwizowego; mając na uwadze, że w uzasadnionym interesie europejskich i rosyjskich obywateli leży uzyskanie prawa do swobodnego przemieszczania się zarówno na terytoriach ich krajów, jak i pomiędzy krajami,

1.

potwierdza swoje przekonanie, że Rosja jest wciąż jednym z najważniejszych partnerów Unii Europejskiej w budowaniu długotrwałej współpracy i w zaangażowaniu we wspólne działania zmierzające do sprostania wspólnym wyzwaniom za pomocą zrównoważonego, podejścia opartego na zasadach demokracji i praworządności, prowadzącego do osiągania wyników; oraz że podziela ona nie tylko interesy gospodarcze i handlowe UE, lecz również cel polegający na ścisłej współpracy na arenie międzynarodowej, jak również na terenie państw ościennych i w ramach współpracy sąsiedzkiej, w oparciu o przepisy prawa międzynarodowego;

2.

wzywa UE i Rosję do zintensyfikowania negocjacji w sprawie nowej umowy o partnerstwie i współpracy i przypomina o swym zdecydowanym poparciu dla obejmującej szeroki wachlarz różnorodnych kwestii, prawnie wiążącej umowy wykraczającej poza współpracę czysto gospodarczej natury i obejmującej jako integralne składniki zagadnienia demokracji, praworządności, a także poszanowania podstawowych praw człowieka; przyjmuje do wiadomości umowę w sprawie partnerstwa na rzecz modernizacji, która powinna obejmować zarówno gospodarkę, jak i społeczeństwo, i popiera dywersyfikację rosyjskiej gospodarki oraz stosunków handlowych pomiędzy UE a Rosją; wzywa Komisję Europejską i rząd rosyjski do bardziej szczegółowego nakreślenia zasad partnerstwa na rzecz modernizacji; podkreśla potrzebę szybkiego opracowania konkretnego planu działań zgodnego z dotychczasowymi wynikami w kontekście czterech wspólnych przestrzeni Unia Europejska-Rosja; podkreśla znaczenie zapewnienia skutecznego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości oraz zaostrzenie walki z korupcją;

3.

z zadowoleniem przyjmuje podpisanie protokołu w sprawie ochrony informacji niejawnych oraz wspólnego oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa Catherine Ashton i rosyjskiego Ministra Spraw Zagranicznych Siergieja Ławrowa ws. Strefy Gazy;

4.

wyraża zadowolenie z powodu faktu, że pierwszy po wejściu w życie Traktatu z Lizbony szczyt UE-Rosja został przeprowadzony w sposób konstruktywny i doprowadził do częściowego postępu;

5.

ponownie wyraża swoje poparcie dla przystąpienia Rosji do WTO, aby pomóc jej w przyciągnięciu większej ilości inwestycji zagranicznych oraz w dywersyfikacji gospodarki; wyraża opinię, że zawarcie przez Rosję z Białorusią i Kazachstanem umowy o unii celnej może stworzyć dodatkowe przeszkody na drodze Federacji Rosyjskiej do członkostwa w WTO; podkreśla, że warunkiem przystąpienia do WTO jest zaniechanie wszelkich środków protekcjonistycznych;

6.

z zadowoleniem przyjmuje niedawną ratyfikację przez Rosję protokołu 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz zmiany legislacyjne mające na celu szersze stosowanie procedury rozpraw z udziałem ławy przysięgłych w całym kraju; sugeruje jednakże, aby w oparciu o tę procedurę toczyły się także postępowania związane z zarzutami działalności terrorystycznej; z zadowoleniem przyjmuje również potwierdzenie moratorium na karę śmierci, jako kolejny pozytywny krok i wyraża nadzieję, że jest to pierwszy krok na drodze do realizacji deklarowanego przez Rosję poszanowania praw człowieka; ponawia skierowane do władz Rosji wezwanie do zastosowania się do wszystkich orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

7.

z zadowoleniem przyjmuje podpisanie porozumienia w sprawie ochrony informacji poufnych, które ułatwi współpracę w zakresie zarządzania kryzysowego, ale domaga się wyczerpującego poinformowania Parlamentu Europejskiego na temat treści i zakresu tego porozumienia, a także dokonania szybkiej oceny stopnia jego wdrażania przez obie strony; zwraca się do Rady o pełne wykorzystanie do tego celu specjalnej komisji EPBiO utworzonej w oparciu o porozumienie międzyinstytucjonalne z roku 2002;

8.

wzywa Radę i Komisję do zdwojenia wysiłków na rzecz rozwiązania problemów na przejściach granicznych UE-Rosja, wspierania konkretnych projektów, pełnego wykorzystania instrumentu sąsiedztwa i partnerstwa oraz funduszy INTERREG przeznaczonych na współpracę ponadgraniczną oraz pełnego przestrzegania wcześniejszego porozumienia w sprawie przelotów nad Syberią;

9.

z zadowoleniem przyjmuje podpisanie przez Unię Europejską i Rosję porozumienia dotyczącego utworzenia mechanizmu wczesnego ostrzegania w zakresie bezpieczeństwa energetycznego, obejmującego powiadamianie, konsultacje i wdrażanie; oraz wzywa Radę i Komisję do dalszej współpracy z władzami Rosji i przedsiębiorstwami energetycznymi, aby uniknąć ponownych przerw w dostawach, które miały miejsce w ciągu ostatnich kilku lat;

10.