ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.C_2011.185.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 185

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 54
25 czerwca 2011


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

II   Komunikaty

 

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Komisja Europejska

2011/C 185/01

Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej

1

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Komisja Europejska

2011/C 185/02

Kursy walutowe euro

2

2011/C 185/03

Komunikat Komisji w ramach wdrażania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/79/WE z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro(Publikacja tytułów i odniesień do norm zharmonizowanych na mocy dyrektywy)  ( 1 )

3

 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

 

Europejski Bank Inwestycyjny

2011/C 185/04

Wezwanie do składania propozycji – Europejski Bank Inwestycyjny proponuje trzy nowe granty EIBURS w ramach inicjatywy na rzecz uniwersyteckich badań naukowych

7

 

INNE AKTY

 

Komisja Europejska

2011/C 185/05

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

10

2011/C 185/06

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

14

2011/C 185/07

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

18

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

 


II Komunikaty

KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

25.6.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/1


Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej

2011/C 185/01

Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w Notach wyjaśniających do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej (2) wprowadza się z dniem 1 lipca 2011 r. następujące zmiany:

Na stronie 342:

skreśla się Notę wyjaśniającą dla kodu CN 8521 90 00.

Na stronie 347:

skreśla się Noty wyjaśniające dla kodów CN 8528 71 13, 8528 71 19 oraz 8528 71 90.


(1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

(2)  Dz.U. C 137 z 6.5.2011, s. 1.


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja Europejska

25.6.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/2


Kursy walutowe euro (1)

24 czerwca 2011 r.

2011/C 185/02

1 euro =


 

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,4220

JPY

Jen

114,06

DKK

Korona duńska

7,4587

GBP

Funt szterling

0,88855

SEK

Korona szwedzka

9,1802

CHF

Frank szwajcarski

1,1902

ISK

Korona islandzka

 

NOK

Korona norweska

7,7825

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

24,378

HUF

Forint węgierski

269,50

LTL

Lit litewski

3,4528

LVL

Łat łotewski

0,7093

PLN

Złoty polski

3,9919

RON

Lej rumuński

4,2240

TRY

Lir turecki

2,3207

AUD

Dolar australijski

1,3473

CAD

Dolar kanadyjski

1,3961

HKD

Dolar Hongkongu

11,0767

NZD

Dolar nowozelandzki

1,7482

SGD

Dolar singapurski

1,7597

KRW

Won

1 534,15

ZAR

Rand

9,7683

CNY

Yuan renminbi

9,2059

HRK

Kuna chorwacka

7,3740

IDR

Rupia indonezyjska

12 232,84

MYR

Ringgit malezyjski

4,3300

PHP

Peso filipińskie

61,765

RUB

Rubel rosyjski

40,1300

THB

Bat tajlandzki

43,627

BRL

Real

2,2707

MXN

Peso meksykańskie

16,8867

INR

Rupia indyjska

63,9830


(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.


25.6.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/3


Komunikat Komisji w ramach wdrażania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/79/WE z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Publikacja tytułów i odniesień do norm zharmonizowanych na mocy dyrektywy)

2011/C 185/03

ESO (1)

Odniesienie i tytuł normy zharmonizowanej

(oraz dokument referencyjny)

Pierwsza publikacja Dz.U.

Odniesienie do normy zastąpionej

Data ustania domniemania zgodności normy zastąpionej

Przypis 1

CEN

EN 556-1:2001

Sterylizacja wyrobów medycznych Wymagania dotyczące wyrobów medycznych określanych jako STERYLNE Część 1: Wymagania dotyczące finalnie sterylizowanych wyrobów medycznych

31.7.2002

EN 556:1994 + A1:1998

Przypis 2.1

Termin minął

(30.4.2002)

EN 556-1:2001/AC:2006

15.11.2006

 

 

CEN

EN 556-2:2003

Sterylizacja wyrobów medycznych - Wymagania dotyczących wyrobów medycznych określanych jako STERYLNE - Część 2: Wymagania odnoszące się do wyrobów medycznych poddanych procesom aseptycznym

9.8.2007

 

 

CEN

EN 980:2008

Symbole do stosowania w oznakowaniu wyrobów medycznych

23.7.2008

EN 980:2003

Przypis 2.1

Termin minął

(31.5.2010)

CEN

EN ISO 11737-2:2009

Sterylizacja wyrobów medycznych Metody mikrobiologiczne Część 2: Badania sterylności stosowane podczas określania, walidacji i przebiegu procesu sterylizacji (ISO 11737-2:2009)

7.7.2010

 

 

CEN

EN 12322:1999

Wyroby medyczne do diagnostyki in vitro Pożywki mikrobiologiczne Kryteria oceny działania pożywek mikrobiologicznych

9.10.1999

 

 

EN 12322:1999/A1:2001

31.7.2002

Przypis 3

Termin minął

(30.4.2002)

CEN

EN ISO 13485:2003

Wyroby medyczne Systemy zarządzania jakością Wymagania do celów przepisów prawnych (ISO 13485:2003)

2.4.2004

EN ISO 13488:2000

EN ISO 13485:2000

Przypis 2.1

Termin minął

(31.7.2009)

EN ISO 13485:2003/AC:2009

7.7.2010

 

 

CEN

EN 13532:2002

Wymagania ogólne dotyczące wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro do samodzielnego stosowania

17.12.2002

 

 

CEN

EN 13612:2002

Ocena działania wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro

17.12.2002

 

 

EN 13612:2002/AC:2002

2.12.2009

 

 

CEN

EN 13640:2002

Badanie trwałości odczynników do diagnostyki in vitro

17.12.2002

 

 

CEN

EN 13641:2002

Eliminacja lub zmniejszenie ryzyka zakażenia związanego z odczynnikami do diagnostyki in vitro

17.12.2002

 

 

CEN

EN 13975:2003

Procedury kontroli wyrywkowej stosowane w odbiorczych badaniach wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro Aspekty statystyczne

21.11.2003

 

 

CEN

EN 14136:2004

Zastosowanie zewnętrznych programów kontroli jakości do oceny osiągnięć procedur badawczych w diagnostyce in vitro

15.11.2006

 

 

CEN

EN 14254:2004

Wyroby medyczne do diagnostyki in vitro - Pojemniki jednorazowego użycia do zbioru próbek pochodzących od ludzi, innych niż krew

28.4.2005

 

 

CEN

EN 14820:2004

Pojemniki jednorazowego użytku do pobierania od ludzi próbek krwi żylnej

28.4.2005

 

 

CEN

EN ISO 14937:2009

Sterylizacja produktoów stosowanych w ochronie zdrowia Wymagania ogólne otyczące charakterystyki czynnika sterylizującego oraz opracowywania, walidacji i rutynowej kontroli procesu sterylizacji (ISO 14937:2009)

7.7.2010

EN ISO 14937:2000

Przypis 2.1

Termin minął

(30.4.2010)

CEN

EN ISO 14971:2009

Wyroby medyczne Zastosowanie zarządzania ryzykiem do wyrobów medycznych (ISO 14971:2007, Corrected version 2007-10-01)

7.7.2010

EN ISO 14971:2007

Przypis 2.1

Termin minął

(21.3.2010)

CEN

EN ISO 15193:2009

Wyroby medyczne do diagnostyki in vitro Pomiar wielkości w próbkach pochodzenia biologicznego Wymagania dotyczące zawartości i prezentacji referencyjnych procedur pomiarowych (ISO 15193:2009)

7.7.2010

 

 

CEN

EN ISO 15194:2009

Wyroby medyczne do diagnostyki in vitro Pomiar wielkości w próbkach pochodzenia biologicznego Wymagania dotyczące certyfikowanych materiałów odniesienia oraz zawartości dokumentacji towarzyszącej (ISO 15194:2009)

7.7.2010

 

 

CEN

EN ISO 15197:2003

Systemy do badań diagnostycznych in vitro Wymagania dotyczące systemów monitorujących poziom glukozy we krwi do samokontroli u chorych na cukrzycę (ISO 15197:2003)

28.4.2005

 

 

EN ISO 15197:2003/AC:2005

2.12.2009

 

 

CEN

EN ISO 17511:2003

Wyroby medyczne do diagnostyki in vitro Oznaczenia ilościowe w próbkach biologicznych Metrologiczna zgodność z wzorcami wartości wyznaczonych dla materiałów kalibracyjnych i kontrolnych (ISO 17511:2003)

28.4.2005

 

 

CEN

EN ISO 18113-1:2009

Kliniczne badania laboratoryjne oraz medyczne systemy diagnostyczne in vitro Informacje dostarczane przez wytwórcę (etykietowanie) Część 1: Terminy, definicje i wymagania ogólne (ISO 18113-1:2009)

7.7.2010

 

 

CEN

EN ISO 18113-2:2009

Kliniczne badania laboratoryjne oraz medyczne systemy diagnostyczne in vitro Informacje dostarczane przez wytwórcę (etykietowanie) Część 2: Odczynniki do diagnostyki in vitro do profesjonalnego stosowania (ISO 18113-2:2009)

7.7.2010

EN 375:2001

Przypis 2.1

31.12.2012

CEN

EN ISO 18113-3:2009

Kliniczne badania laboratoryjne oraz medyczne systemy diagnostyczne in vitro Informacje dostarczane przez wytwórcę (etykietowanie) Część 3: Przyrządy do diagnostyki in vitro do profesjonalnego stosowania (ISO 18113-3:2009)

7.7.2010

EN 591:2001

Przypis 2.1

31.12.2012

CEN

EN ISO 18113-4:2009

Kliniczne badania laboratoryjne oraz medyczne systemy diagnostyczne in vitro Informacje dostarczane przez wytwórcę (etykietowanie) Część 4: Odczynniki do diagnostyki in vitro do samodzielnego stosowania (ISO 18113-4:2009)

7.7.2010

EN 376:2002

Przypis 2.1

31.12.2012

CEN

EN ISO 18113-5:2009

Kliniczne badania laboratoryjne oraz medyczne systemy diagnostyczne in vitro Informacje dostarczane przez wytwórcę (etykietowanie) Część 5: Przyrządy do diagnostyki in vitro do samodzielnego stosowania (ISO 18113-5:2009)

7.7.2010

EN 592:2002

Przypis 2.1

31.12.2012

CEN

EN ISO 18153:2003

Wyroby medyczne do diagnostyki in vitro Pomiar ilościowy próbek biologicznych Spójność pomiarowa wartości stężenia katalitycznego enzymów wynikająca z powiązania z materiałami odniesienia i materiałami kontrolnymi (ISO 18153:2003)

21.11.2003

 

 

CEN

EN ISO 20776-1:2006

Kliniczne badania laboratoryjne i metody badań diagnostycznych in vitro Oznaczanie wrażliwości drobnoustrojów i ocena przydatności gotowych testów do oznaczania wrażliwości na leki przeciwbakteryjne Część 1: Referencyjna metoda oznaczania in vitro aktywności leków przeciwbakteryjnych wobec szybko rosnących tlenowych bakterii wywołujących choroby zakaźne (ISO 20776-1:2006)

9.8.2007

 

 

Cenelec

EN 61010-2-101:2002

Wymagania bezpieczeństwa elektrycznych przyrządów pomiarowych, automatyki i urządzeń laboratoryjnych - Część 2-101: Wymagania szczegółowe dotyczące urządzeń medycznych do diagnostyki in vitro (IVD)

IEC 61010-2-101:2002 (Zmodyfikowana)

17.12.2002

 

 

Cenelec

EN 61326-2-6:2006

Wyposażenie elektryczne do pomiarów, sterowania i użytku w laboratoriach - Wymagania dotyczące kompatybilności elektromagnetycznej (EMC) - Część 2-6: Wymagania szczegółowe - Wyposażenie medyczne do diagnostyki in-vitro (IVD)

IEC 61326-2-6:2005

27.11.2008

 

 

Cenelec

EN 62304:2006

Oprogramowanie wyrobów medycznych Procesy cyklu życia oprogramowania

IEC 62304:2006

27.11.2008

 

 

EN 62304:2006/AC:2008

18.1.2011

 

 

Cenelec

EN 62366:2008

Urządzenia medyczne Zastosowanie inżynierii użyteczności do urządzeń medycznych

IEC 62366:2007

27.11.2008

 

 

Przypis 1:

Data ustania domniemania zgodności jest zasadniczo datą wycofania („dw”) określoną przez europejskie organizacje normalizacyjne. Zwraca się jednak uwagę użytkowników tych norm na fakt, że w niektórych szczególnych przypadkach data ustania i data domniemania mogą nie być tożsame.

Przypis 2.1:

Nowa (lub zmieniona) norma ma taki sam zakres, jak norma zastąpiona. W określonym dniu ustaje domniemanie zgodności normy zastąpionej z wymogami zasadniczymi dyrektywy.

Przypis 2.2:

Zakres nowej normy jest szerszy od zakresu normy zastąpionej. W określonym dniu ustaje domniemanie zgodności normy zastąpionej z wymogami zasadniczymi dyrektywy.

Przypis 2.3:

Zakres nowej normy jest węższy od zakresu normy zastąpionej. W określonym dniu ustaje domniemanie zgodności normy zastąpionej (częściowo) z wymogami zasadniczymi dyrektywy w odniesieniu do produktów, które obejmuje zakres nowej normy. Domniemanie zgodności z wymogami zasadniczymi dyrektywy w odniesieniu do produktów, które nadal obejmuje zakres normy zastąpionej (częściowo), a których nie obejmuje zakres nowej normy, pozostaje bez zmian.

Przypis 3:

W przypadku zmian, normą, do której dokonuje się odniesienia jest EN CCCCC:YYYY, z wcześniejszymi zmianami, o ile takie miały miejsce, oraz nowa przytoczona zmiana. Zastąpiona norma (kolumna 3) składa się zatem z EN CCCCC:YYYY z wcześniejszymi zmianami, o ile takie miały miejsce, ale nowa przytoczona zmiana nie wchodzi w jej skład. W określonym dniu ustaje domniemanie zgodności normy zastąpionej z wymogami zasadniczymi dyrektywy.

UWAGA:

Wszelkie informacje na temat dostępności norm można uzyskać w europejskich organizacjach normalizacyjnych lub w krajowych organach normalizacyjnych, których lista znajduje się w załączniku do dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2), zmienionej dyrektywą 98/48/WE (3).

Europejskie organizacje normalizacyjne przyjmują zharmonizowane normy w języku angielskim (CEN i CENELEC publikują je również w języku francuskim i niemieckim). Następnie krajowe organy normalizacyjne tłumaczą tytuły zharmonizowanych norm na wszystkie pozostałe wymagane języki urzędowej Unii Europejskiej. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za poprawność tytułów zgłoszonych do publikacji w Dzienniku Urzędowym.

Publikacja odniesień w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie oznacza, że normy są dostępne we wszystkich językach Wspólnoty.

Lista ta zastępuje wszystkie poprzednie listy opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Komisja czuwa nad uaktualnianiem listy.

Więcej informacji na temat zharmonizowanych norm można uzyskać pod następującym adresem:

http://ec.europa.eu/enterprise/policies/european-standards/harmonised-standards/index_en.htm


(1)  ESO: Europejskie organizacje normalizacyjne:

CEN: Avenue Marnix 17, 1000 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË, Tel. +32 25500811; Faks +32 25500819 (http://www.cen.eu)

Cenelec: Avenue Marnix 17, 1000 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË, Tel. +32 25196871; Faks +32 25196919 (http://www.cenelec.eu)

ETSI: 650 route des Lucioles, 06921 Sophia Antipolis, FRANCE, Tel. +33 492944200; Faks +33 493654716, (http://www.etsi.eu)

(2)  Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37.

(3)  Dz.U. L 217 z 5.8.1998, s. 18.


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE

Europejski Bank Inwestycyjny

25.6.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/7


Wezwanie do składania propozycji – Europejski Bank Inwestycyjny proponuje trzy nowe granty EIBURS w ramach inicjatywy na rzecz uniwersyteckich badań naukowych

2011/C 185/04

Europejski Bank Inwestycyjny zarządza stosunkami instytucjonalnymi z uniwersytetami przede wszystkim za pośrednictwem wspólnej inicjatywy EBI i uniwersytetów na rzecz badań naukowych, w której skład wchodzą trzy programy:

EIBURS (EIB University Research Sponsorship Programme) – program sponsorowania uniwersyteckich badań naukowych,

STAREBEI (STAges de REcherche BEI) – program finansowania na rzecz młodych naukowców pracujących nad wspólnymi projektami EBI i uniwersytetów,

Sieci uniwersytetów – EBI – mechanizm współpracy z sieciami uniwersytetów wykazującymi cechy, które są szczególnie odpowiednie do wspierania celów Grupy EBI.

EIBURS jest źródłem grantów dla uniwersyteckich ośrodków badawczych zajmujących się kwestiami i tematami, które są przedmiotem szczególnego zainteresowania banku. Granty EBI, w wysokości do 100 000 EUR na rok przez okres trzech lat, są przyznawane w drodze procedury konkursowej zainteresowanym wydziałom uniwersyteckim lub ośrodkom badawczym powiązanym z uniwersytetami w państwach członkowskich UE, krajach kandydujących lub przystępujących, o uznanej renomie w dziedzinach wybranych przez EBI. Te granty mają umożliwić im poszerzenie działalności w tych dziedzinach. Zwycięska propozycja powinna gwarantować osiągnięcie różnorodnych efektów (w zakresie badań naukowych, organizacji kursów i seminariów, tworzenia sieci kontaktów, rozpowszechniania wyników, itd.), które będą przedmiotem umowy kontraktowej z bankiem.

W roku akademickim 2011/2012 trzy nowe kierunki badań w ramach programu EIBURS są to:

Europejskie systemy praw własności intelektualnej i ich wpływ na finansowanie transferu technologii/własności intelektualnej

Dyskusje z zakresu polityki globalnej w coraz większym stopniu koncentrują się na innowacjach i gospodarce wiedzy jako motorze napędowym długoterminowego, zrównoważonego wzrostu. W związku z tym opracowanie nowych instrumentów finansowych i nakłanianie inwestorów prywatnych do finansowania transferu wiedzy i technologii jest niezbędnym, aczkolwiek niezwykle trudnym zadaniem. Specjalistom od transferu technologii niezbędna jest pogłębiona znajomość stosunków pomiędzy systemami prawnymi i regulacyjnymi w dziedzinie własności intelektualnej a oddziaływaniem wywieranym przez nie w tym zakresie; ta potrzeba dotyczy również pogłębionej wiedzy na temat incentyw polityki publicznej dla ośrodków badawczych i uniwersytetów oraz palety instrumentów finansowych (fundusze, partnerstwa, laboratoria wdrożeniowe, itd.) przeznaczonych na komercjalizację wyników badań. Uznaje się, że kwestie w rodzaju przywilejów profesorskich, unijnego prawa patentowego (i jego implementacji przez krajowe organy rewizyjne) czy incentyw rządowych wywierają znaczące oddziaływanie na eksploatację aktywów wczesnego etapu, jednakże brak jest systematycznego przeglądu lub porównania w tym zakresie. Jest to dziedzina ulegająca szybkim zmianom i ważne jest, aby takie zmiany były uwzględniane na bieżąco. Idealnie projekt powinien dostarczyć całościowy przegląd tych kwestii we wszystkich państwach członkowskich, ale mile widziana byłaby również analiza dotycząca najważniejszych unijnych rynków w zakresie innowacji i własności intelektualnej.

Celem tego projektu jest dokonanie przeglądu środków prawnych, regulacyjnych i z zakresu polityki publicznej w państwach członkowskich Unii Europejskiej i ich wpływu na chęć czy też gotowość instytucji akademickich do zaangażowania zewnętrznych podmiotów finansowych (na przykład funduszy, fundacji i innych zewnętrznych źródeł kapitału) w ustanowienie partnerstw z myślą o przyśpieszeniu operacji z zakresu transferu technologii lub własności intelektualnej i wspieraniu komercjalizacji wyników badań tych instytucji. Jeżeli ma to zastosowanie, należy załączyć opis środków i rekomendacji z zakresu polityki w celu usprawnienia transferu wiedzy w UE.

Rezultaty:

 

Analiza może obejmować przegląd istniejącego materiału w tej dziedzinie dotyczącego „szerokich tendencji” w zakresie czynników (na przykład protokołów, formularzy i warunków) mających wpływ na komercjalizację wyników badań. Takie opracowanie powinno jednak zawierać studia przypadków dotyczące instytucji, które są partnerami inwestorów finansowych (EFI może ułatwić dostęp do niektórych ze swoich jednostek zależnych, ale należy podać również dodatkowe przykłady). Jedną z dziedzin, których może dotyczyć przegląd jest konktraktualizacja stosunków pomiędzy instytucjami badawczymi a inwestorami finansowymi – jest to dziedzina, której przeglądu dokonano pod kątem stosunków pomiędzy instytucjami badawczymi a korporacjami, ale nie (wystarczająco) pod kątem stosunków pomiędzy instytucjami badawczymi a podmiotami finansowymi. Z tego względu, że jest to analiza trzyletnia, od wnioskodawców oczekuje się zaproponowania terminu dostarczenia danych przejściowych. Projekt może obejmować również dodatkowe działania, jakie ośrodek uniwersytecki byłby gotów podjąć w ramach finansowanego kierunku badań, w rodzaju:

organizowania kursów i seminariów,

tworzenia baz danych,

przeprowadzania ankiet.

 

Projekt miałby stanowić uzupełnienie finansowanego przez Komisję Europejską (Dyrekcja Generalna ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu) studium wykonalności pod tytułem „tworzenie rynku finansowego dla praw własności intelektualnej” objętego zaproszeniem do przetargu nr 3/PP/ENT/CIP/10/A/NO2S003.

Analiza potrzeb inwestycyjnych w sektorach infrastruktury

Zrozumienie aktualnych i przyszłych potrzeb inwestycyjnych ma kluczowe znaczenie dla opracowania właściwie ukierunkowanych polityk publicznych, które mają wspierać inwestycje infrastrukturalne. Brakuje jednak całościowego opracowania w zakresie metodologii prognozowania potrzeb inwestycyjnych. Od ośrodka badań uniwersyteckich, który otrzyma wsparcie w ramach programu EIBURS oczekuje się dokonania przeglądu aktualnych metodologii prognozowania potrzeb inwestycyjnych w sektorze infrastruktury oraz opracowania jednolitej metodologii prognozowania potrzeb inwestycyjnych w sektorze infrastruktury gospodarczej w Europie. Taki program badawczy powinien obejmować wyłącznie infrastrukturę gospodarczą, tzn. sektor transportu, energii, wody i technologii informacyjno-komunikacyjnych.

Projekt może obejmować również dodatkowe działania, jakie ośrodek uniwersytecki byłby gotów podjąć w ramach finansowanego kierunku badań, w rodzaju:

organizowania kursów i seminariów,

tworzenia baz danych,

przeprowadzania ankiet.

Zwiększenie ryzyka kredytowego dla mikrokredytów: początki, sygnały ostrzegawcze, stan obecny i perspektywy na przyszłość

W ubiegłym dziesięcioleciu szybki rozwój usług mikrokredytowych na rzecz gospodarstw domowych o niskich dochodach i małych przedsiębiorstw doprowadził do nasycenia rynków w niektórych krajach: na przykład w Maroku, Bośni i Hercegowinie, Boliwii i Indiach (w tym ostatnim kraju – konkretnie w stanie Andhra Pradesh). Niektórzy kredytobiorcy, którzy mieli ułatwiony dostęp do kredytów, zaciągali zbyt duże kredyty, co skutkowało ich nadmiernym zadłużeniem. To nadmierne zadłużenie odbiorców mikrokredytów jest ze szkodą dla branży mikrokredytowej jako całości nie tylko ze względu na skutki finansowe i reputacyjne, ale również ze względu na potencjalne szkody społeczne i psychologiczne dla już i tak „wrażliwych” społeczności.

Pogorszenie jakości aktywów portfela mikrokredytowego ma wiele przyczyn i powodów, wśród których należy wymienić: środowisko ekonomiczne, zakłócenia polityczne, niewłaściwe ramy regulacyjne, agresywne metody udzielania kredytów przez instytucje mikrokredytowe, ich koncentracja na obszarach miejskich czy nieadekwatna oferta produktów. Branża mikrokredytowa doznała poważnego uszczerbku w niektórych krajach lub regionach, gdzie od dawna stosowano wysokie stopy spłat kredytów, a potencjał dużych strat na kredytach na niektórych rynkach jest obecnie wysoki. Ryzyko kredytowe związane z nadmiernym zadłużeniem kredytobiorców jest uważane przez specjalistów z branży za jedno z najszybciej rosnących rodzajów ryzyka. Niestety, zbyt często środki zaradcze są podejmowane dopiero po rozpoczęciu kryzysu spłat. Dlatego też inwestorzy stali się bardziej odpowiedzialni przy lokowaniu środków, pojawiły się również międzynarodowe inicjatywy promujące zasady ochrony klienta i przejrzystość zasad ustalania stóp procentowych z myślą o tym, żeby zapobiec przegrzaniu rynków.

W związku z tym EBI zaprasza do składania propozycji badawczych, które poruszałyby następuje kwestie:

pod jakimi warunkami można utrzymać solidną jakość i trwałość aktywów mikrokredytów przy jednoczesnym poszerzeniu ich zasięgu o rynki cechujące się wysokim popytem? Jaki jest aktualny stan ryzyka kredytowego (łącznie z poziomem nadmiernego zadłużenia kredytobiorców) w Afryce i innych krajach, które uznano za najbardziej narażone na takie ryzyko? Czy istnieją jakieś sygnały ostrzegawcze mogące zapobiec wystąpieniu ewentualnego kryzysu spłat, jeszcze zanim do takiego kryzysu dojdzie? Czego możemy nauczyć się z niedawnego kryzysu na rynkach mikrokredytowych (Maroko, Bośnia i Hercegowina, indyjski stan Andhra Pradesh, itd.)? Jakie kraje, zwłaszcza w Afryce, są najbardziej narażone na takie ryzyko i mogą być „następne w kolejce”?

Jeżeli chodzi o zasięg regionalny, takie propozycje miałyby dotyczyć głównie (ale nie tylko) Afryki (w tym tzw. regionu MENA – Bliski Wschód i Afryka Północna).

Projekt może obejmować również dodatkowe działania, jakie ośrodek uniwersytecki byłby gotów podjąć w ramach finansowanego kierunku badań, w rodzaju:

organizowania kursów i seminariów,

tworzenia baz danych,

przeprowadzania ankiet.

Propozycje należy składać w języku angielskim lub francuskim w terminie do dnia 16 września 2011 roku; propozycje złożone po tym terminie nie będą brane pod uwagę. Propozycje należy wysłać na następujący adres:

(wersja elektroniczna)

universities@eib.org

i

(wersja papierowa)

EIB-Universities Research Action

100, boulevard Konrad Adenauer

2950 Luxembourg

LUXEMBOURG

To the attention of Ms Luísa Ferreira, Co-ordinator.

Bardziej szczegółowe informacje na temat procedury selekcji EIBURS oraz pozostałych programów i mechanizmów można znaleźć na stronie internetowej pod adresem: http://www.eib.org/universities


INNE AKTY

Komisja Europejska

25.6.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/10


Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

2011/C 185/05

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 (1). Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

SUSINA DI DRO

NR WE: IT-PDO-0005-0779-30.06.2009

ChOG ( ) ChNP ( X )

1.   Nazwa:

„Susina di Dro”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie:

Włochy

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:

3.1.   Rodzaj produktu:

Klasa 1.6.

Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone.

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:

Chroniona nazwa pochodzenia „Susina di Dro” ma na celu objęcie ochroną świeżego owocu śliwki należącego do lokalnego kultywaru „Prugna di Dro”, powszechnie znanego jako „Susina di Dro”.

W chwili wprowadzenia do obrotu świeże owoce muszą być całe, posiadać świeży i zdrowy wygląd, być pozbawione obcych substancji i zapachów, mieć owalny, lekko podłużny kształt i zwarty miąższ oraz być pokryte charakterystycznym białawym nalotem.

Barwy typowe dla świeżych owoców są następujące:

skórka ma kolor od czerwono-fioletowego do granatowo-fioletowego i jest pokryta warstwą nalotu, a czasami także zielonkawymi plamami,

miąższ ma kolor żółty lub żółto-zielony.

Właściwości chemiczne:

 

Cukry – minimalna zawartość przy zbiorze wynosi 9,0 stopni Briksa.

 

Polifenole – minimalna zawartość wynosi 900 mg/kg.

Jeżeli chodzi o charakterystyczne cechy organoleptyczne, produkt objęty ChNP „Susina di Dro” odznacza się delikatnym, wyrazistym słodko-kwaskowatym smakiem oraz przyjemną mączystą konsystencją.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych):

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:

Etapy produkcji, czyszczenia i pakowania muszą odbywać się na obszarze geograficznym określonym w pkt 4, aby zapobiec pogorszeniu jakości owoców oraz powstawaniu pleśni. Ponadto szybkie zamknięcie łańcucha korzystnie wpływa na zachowanie charakterystycznej warstwy nalotu pokrywającej owoce.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:

Produkt objęty ChNP „Susina di Dro” należy pakować zgodnie z obowiązującymi regulacjami. Wszystkie rodzaje opakowań zamyka się za pomocą sznurka, taśmy lub wieczka.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:

Na opakowaniach należy umieścić napis „Susina di Dro” oraz logo opisane poniżej. Logo przedstawia śliwkę o stylizowanym kształcie i fioletowej barwie, otoczoną liśćmi w kolorze zielonym; pośrodku śliwki znajduje się biały napis „SUSINA DI DRO DOP”, a wokół wewnętrznej krawędzi – napis „DENOMINAZIONE D’ORIGINE PROTETTA” (CHRONIONA NAZWA POCHODZENIA).

Logo:

Image

Zabrania się umieszczania w oznaczeniach jakichkolwiek wzmianek dotyczących pochodzenia nieprzewidzianych wyraźnie lub wszelkich określeń mogących wprowadzić konsumenta w błąd.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:

Do obszaru produkcji owoców objętych ChNP „Susina di Dro” należą terytoria następujących gmin autonomicznej prowincji Trente: Arco, Bleggio Inferiore, Bleggio Superiore, Calavino, Cavedine, Fiavè, Dorsino, Drena, Dro, Lasino, Lomaso, Nago-Torbole, Padergnone, Riva del Garda, San Lorenzo in Banale, Stenico, Tenno, Terlago, Vezzano i Trente, przy czym ostatnia z nich ogranicza się do sekcji: Cadine, Sopramonte, Sant’Anna, Vigolo Baselga i Baselga del Bondone.

5.   Związek z obszarem geograficznym:

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego:

Obszar produkcji owoców objętych ChNP „Susina di Dro” wyróżnia się charakterystycznym klimatem, związanym w szczególności z bliskim położeniem jeziora Garda. Mimo że omawiany obszar jest położony w sercu rejonu alpejskiego, panują tu szczególnie łagodne temperatury, o czym świadczy średnia roczna temperatura, wynosząca 12,4 °C. Ponadto obszar ten cechuje znaczny okres nasłonecznienia z uwagi na fakt, że niebo prawie przez cały czas jest bezchmurne: czas oświetlenia w ciągu jednej doby wynosi średnio 10 godzin, czyli łącznie 36 000 sekund nieprzerwanego nasłonecznienia (średni wynik z dnia 21 czerwca każdego roku). Również podczas miesięcy zimowych, które na obszarze Prealp włoskich, podobnie jak w Europie Środkowej i Zachodniej, charakteryzują się silnym zachmurzeniem, na omawianych terenach słońce świeci przez 100–120 godzin miesięcznie, czyli średnio 3–4 godziny dziennie. To zjawisko ma związek przede wszystkim z okresowym występowaniem wiatrów, tj. z naprzemiennym występowaniem wiatrów zstępujących, wiejących znad dolin, oraz wiatrów wstępujących (zwanych Òra del Garda), wiejących znad jeziora. Ciepły wiatr Òra del Garda nie tylko zapewnia przejrzystość nieba, lecz także w korzystny sposób łagodzi wpływ zimnych wiatrów z północy w okresie zimowym, a w okresie letnim – maksymalne temperatury po południu, które bez jego oddziaływania wpływałyby na zmianę składu fenolowego owocu i wartości stężenia cukrów. W związku z tym na obszarze produkcji owoców objętych ChNP „Susina di Dro” okresy zimowe są szczególnie łagodne, podobnie jak okresy letnie, w których okresy suszy i upałów są jedynie chwilowe. Omówionym cechom klimatu towarzyszą na omawianych terenach szczególnie cenne właściwości gleby, której proces tworzenia, z geologicznego punktu widzenia, polegał na wytrącaniu się skał osadowych z wody morskiej. Praktycznie na całym obszarze gleba ma odczyn lekko zasadowy, co stanowi warunek wpływający na dostępność i zmiany zawartości składników mineralnych oraz, w szczególności, sprzyjający wchłanianiu fosforu, wapnia i magnezu.

5.2.   Specyfika produktu:

„Susina di Dro” jest kultywarem autochtonicznym, uprawianym od dawna w dolinie rzeki Sarca, gdzie utrwalił się genetycznie.

Szczególna wartość produktu objętego ChNP „Susina di Dro” jest związana z zawartością polifenoli. Substancje te wywierają decydujący wpływ na charakterystyczne cechy organoleptyczne, kolor i smak owocu i mają duże znaczenie z farmakologicznego punktu widzenia.

Owoce cechują się również minimalną zawartością cukrów, co jest kluczową właściwością, jeżeli chodzi o uzyskanie skłodko-kwaskowatego smaku, charakterystycznego dla lokalnego ekotypu.

Specyfikę przedmiotowego owocu, wynikającą z zawartości polifenoli i cukrów, podkreśla się w badaniach publikowanych od 1975 r. Zgromadzone dane oraz niektóre nowsze badania dotyczące charakterystyki świadczą o tym, że właściwości owoców „Susina di Dro” od dawna cieszą się uznaniem, a renoma produktu obecnie jest potwierdzona.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący pomiędzy charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG):

Lokalny kultywar „Prugna di Dro” został wyselekcjonowany na przestrzeni wieków dzięki wiedzy rolników zamieszkujących omawiany obszar produkcji, którzy uzyskiwali nowe rośliny głównie z materiałów siewnych lub z odrostów korzeniowych, stale doglądając upraw i w zdecydowany sposób dążąc do ogólnego ulepszenia genetycznego na podstawie obserwacji cech fenotypowych związanych przede wszystkim z warunkami upraw i z organoleptycznymi cechami charakterystycznymi owoców.

Proces powstawania i gromadzenia się polifenoli i cukrów zawartych w owocach objętych ChNP „Susina di Dro” ma ścisły związek z klimatem występującym na obszarze produkcji, a w szczególności z ilością promieniowania słonecznego, na które wystawione są rośliny i które ma wpływ na temperatury panujące na tym terenie. Omawiane czynniki klimatyczne odgrywają kluczową rolę, jeżeli chodzi o stopień i rytm działania enzymów biorących udział w procesie metabolizmu fenoli, które mają wpływ na zawartość węglowodanów i tym samym cukrów.

Wspomniane zjawiska biologiczne mają związek ze szczególnie korzystnymi warunkami panującymi na obszarze produkcji, powstałymi dzięki łagodzącemu oddziaływaniu największego we Włoszech jeziora, Garda, oraz bryz znad tego jeziora. Charakterystyczna bryza Òra del Garda, która, wiejąc w godzinach popołudniowych, zapewnia przejrzystość nieba i obniża maksymalne temperatury w okresie letnim, odgrywa szczególnie istotną rolę.

Obecne w skórce stężenie antocyjanów, tj. barwników odpowiedzialnych za granatowo-fioletowe zabarwienie owocu, w dużej mierze zależy od ilości promieniowania, na które wystawione są owoce, natomiast zawartość cukru ma związek z lokalnymi temperaturami, złagodzonymi w wyniku oddziaływania bryz, dzięki którym uprawy nie są narażone na szok termiczny.

Również ze społeczno-ekonomicznego punktu widzenia uprawa owoców objętych ChNP „Susina di Dro” ma na omawianym obszarze produkcji duże znaczenie, porównywalne ze znaczeniem upraw winorośli i jabłek.

Uprawa śliwek faktycznie jest od wieków głęboko zakorzeniona w kulturze regionu, o czym świadczy fakt, że wspomniano o niej w 42 specyfikacjach zawartych w Carte di Regola (kodeksach praktyk), stosowanych w równinie rzeki Sarca i datowanych na 1284 r.

W późniejszym okresie cała wspólnota zamieszkująca dolinę rzeki Sarca, która od zawsze zwracała szczególną uwagę na ulepszanie cech jakościowych produktów objętych ChNP „Susina do Dro”, podjęła działania związane z kulturą, budując synergię turystyczną, terytorialną i rolno-spożywczą. Wśród najważniejszych inicjatyw wymienia się Settimana del Prugno Fiorito di Dro (Tydzień Kwitnącej Śliwy w Dro), spotkania organizowane od lat 70. XX wieku, które w późniejszym okresie zastąpiło wydarzenie o bardziej nowoczesnym charakterze, odbywające się w sierpniu pod hasłem Dro: il tempo delle prugne (Dro: czas śliwek).

Odesłanie do publikacji specyfikacji:

(Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)

Właściwe władze administracyjne wszczęły krajową procedurę sprzeciwu, publikując wniosek o uznanie chronionej nazwy pochodzenia „Susina di Dro” w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 100 z dnia 2 maja 2009 r.

Skonsolidowany tekst specyfikacji produkcji jest dostępny na stronie internetowej:

http://www.politicheagricole.it/DocumentiPubblicazioni/Search_Documenti_Elenco.htm?txtTipoDocumento=Disciplinare%20in%20esame%20UE&txtDocArgomento=Prodotti%20di%20Qualit%E0>Prodotti%20Dop,%20Igp%20e%20Stg

lub

bezpośrednio na stronie głównej Ministerstwa Polityki Rolnej, Żywieniowej i Leśnej (http://www.politicheagricole.it), po kliknięciu w zakładkę Prodotti di Qualità (z lewej strony ekranu), a następnie Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE [regolamento (CE) n. 510/2006].


(1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.


25.6.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/14


Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

2011/C 185/06

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 (1). Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji.

STRESZCZENIE

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

„TOLMINC”

NR WE: SL-PDO-0005-0422-29.10.2004

ChNP ( X ) ChOG ( )

Niniejsze streszczenie zawiera główne elementy specyfikacji produktu i jest przeznaczone do celów informacyjnych.

1.   Właściwy organ państwa członkowskiego:

Nazwa:

Ministrstvo za kmetijstvo, gozdarstvo in prehrano

Adres:

Dunajska cesta 22

SI-1000 Ljubljana

SLOVENIJA

Tel.

+386 14789109

Faks

+386 14789055

E-mail:

varnahrana.mkgp@gov.si

2.   Grupa składająca wniosek:

Nazwa:

Sirarsko društvo Tolminc

Adres:

Rutarjeva 35

SI-5220 Tolmin

SLOVENIJA

Tel.

+386 53891075

Faks

E-mail:

davorin.koren@tnp.gov.si

Skład:

producenci/przetwórcy ( X ) inni ( )

3.   Rodzaj produktu:

Klasa 1.3.

Sery

4.   Specyfikacja produktu:

(podsumowanie wymogów określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)

4.1.   Nazwa produktu:

„Tolminc”

4.2.   Opis produktu:

„Tolminc” klasyfikuje się jako twardy ser pełnotłusty. Surowcem stosowanym do produkcji sera „Tolminc” jest surowe lub poddane termizacji mleko krowie wyprodukowane na określonym obszarze geograficznym.

Kształt i wymiary: krąg o masie 3,5–5 kg, średnicy 23–27 cm i wysokości 8–9 cm.

Wygląd zewnętrzny: skórka sera jest gładka, koloru słomkowego.

Przekrój poprzeczny: wewnątrz ser jest elastyczny, barwy żółtej, z nielicznymi dziurami wielkości ziaren soczewicy lub grochu.

Smak i zapach: zapach jest charakterystyczny i wolny od obcych nut; smak jest słodki i pikantny.

Skład chemiczny: co najmniej 60 % masy suchej i co najmniej 45 % wagowo tłuszczu w masie suchej.

Ser musi dojrzewać przez co najmniej 60 dni.

4.3.   Obszar geograficzny:

Produkcja mleka oraz wytwarzanie sera „Tolminc” odbywają się w rejonie Zgornje Posočje, który obejmuje gminy Kobarid, Tolmin i Bovec.

Granicę obszaru geograficznego stanowi od strony zachodniej granica z Włochami, a pozostałą jej część – zewnętrzne granice następujących miejscowości położonych między Kamno i Log pod Mangartom: Kamno, Volče, Čiginj, Volčanski Ruti, Sela pri Volčah, Gorenji Log, Tolminski Lom, Dolgi Laz, Kanalski Lom, Grudnica, Slap ob Idrijci, Dolenja Trebuša, Gorenja Trebuša, Stopnik, Daber, Gorski Vrh, Bukovski vrh, Grahovo ob Bači, Hudajužna, Porezen, Podbrdo, Petrovo Brdo, Bača pri Podbrdu, Kal, Stržišče, Rut, Grant, Knežke Ravne, Ljubinj, Tolminske Ravne, Čadrg, Krn, Soča, Trenta, Log pod Mangartom.

Same wymienione wyżej miejscowości są położone w granicach określonego obszaru geograficznego.

4.4.   Dowód pochodzenia:

W celu zapewnienia identyfikowalności produktu „Tolminc” prowadzi się następujące procedury lub działania.

Produkcja mleka: mleko musi być wyprodukowane na określonym obszarze geograficznym. Prowadzenie księgi hodowlanej stanowi gwarancję, że skład rasowy stada jest właściwy. Gospodarstwa rolne prowadzą również rejestry dotyczące dawek pokarmowych oraz zakupu pasz lub materiałów paszowych.

Odbiór mleka: mleko przeznaczone do produkcji sera „Tolminc” należy odbierać i przechowywać oddzielnie od innego mleka. Prowadzi się rejestry ilości mleka nabywanego dziennie z podziałem na poszczególne gospodarstwa rolne.

Wyrób produktów mlecznych: producenci sera „Tolminc” prowadzą rejestry ilości mleka przetworzonego dziennie oraz ilości sera wytworzonego dziennie w ramach partii. Partia oznacza ilość sera wyprodukowanego w ramach jednej koagulacji mleka. Jeżeli w danym dniu wyprodukowano tylko jedną partię sera, data produkcji sera stanowi jednocześnie oznaczenie partii.

Dojrzewanie sera: aby zagwarantować, że każda partia sera dojrzewała przez co najmniej 60 dni, producenci prowadzą rejestry dotyczące dojrzewania sera. Data produkcji sera jest również datą rozpoczęcia procesu dojrzewania.

4.5.   Metoda produkcji:

Ser „Tolminc” produkuje się z surowego lub poddanego termizacji (w temperaturze 57–68 °C) mleka krowiego produkowanego na określonym obszarze geograficznym. Co najmniej 80 % mleka użytego do produkcji sera „Tolminc” musi pochodzić od krów rasy brązowej. Krowy karmi się paszą objętościową (zielonką, sianem, kiszonką) pochodzącą z określonego obszaru geograficznego, która musi zawierać co najmniej 75 % masy suchej na dzienną dawkę pokarmową.

Do produkcji sera „Tolminc” używa się mleka dojrzałego, do którego przed koagulacją można dodać mleka świeżego. Dojrzewanie mleka trwa co najmniej 12 godzin; prowadzi to do rozwoju mikroflory autochtonicznej i zapewnia odpowiednią kwasowość mleka. W celu przyspieszenia fermentacji dozwolone jest stosowanie kultur starterowych przygotowanych metodą domową (dojrzewanie niewielkiej ilości mleka w stosunkowo wysokiej temperaturze przez co najmniej 12 godzin) lub wyselekcjonowanych kultur bakteryjnych. Po dodaniu podpuszczki następuje koagulacja mleka, która trwa 25–35 minut i przebiega w temperaturze 32–34 °C. Obracanie koagulatu przyspiesza proces ekstrakcji serwatki i umożliwia wytwarzanie ziaren serowych o odpowiednich wymiarach. Pierwszy etap polega na krojeniu twardego koagulatu w odpowiedni sposób, najpierw w grubą kostkę. Następnie ziarna serowe rozdrabnia się na kawałki wielkości orzechów laskowych. Odpowiednią konsystencję ziaren serowych uzyskuje się poprzez podgrzewanie i osuszanie. Ziarna serowe podgrzewa się do temperatury 44–48 °C, a następnie suszy, ciągle mieszając, aż do uzyskania odpowiedniej konsystencji. Procesy formowania sera i oddzielania skrzepu od serwatki można prowadzić na różne sposoby, w zależności od możliwości i wyposażenia technicznego, jakim dysponują poszczególne mleczarnie. Prasowanie sera trwa 6–12 godzin i odbywa się w odpowiednio ogrzanych pomieszczeniach. Przewracanie sera podczas prasowania ma na celu przyspieszenie ekstrakcji serwatki, równomierne rozprowadzenie wody zawartej w serze oraz nadanie serowi bardziej odpowiedniego kształtu. Ser „Tolminc” soli się w solance przez 24–48 godzin.

Po zakończeniu solenia każdy krąg oznacza się poprzez naniesienie daty rozpoczęcia procesu dojrzewania lub oznaczenia partii. Ser „Tolminc” musi dojrzewać co najmniej przez dwa miesiące. Bardzo duże znaczenie mają zabiegi dokonywane na serze podczas dojrzewania (przewracanie, osuszanie, czyszczenie itp.).

4.6.   Związek z obszarem geograficznym:

Historia i tradycja serowarstwa na określonym obszarze geograficznym

Pierwsze wzmianki na temat „sera Tolminc” pochodzą z XIII wieku, kiedy to wspomina się o nim jako o środku płatniczym przy uiszczaniu podatków na rzecz ówczesnego właściciela gruntów. Po raz pierwszy o produkcie wspomniano pod nazwą „Formaggio di Tolmino – Tolminski Sir” (ser z Tolmina) w 1756 r., podając go w tabeli cen serów sporządzonej w mieście Udine.

Znaczne zasługi w zakresie podnoszenia jakości sera „Tolminc” mieli różni mistrzowie serowarstwa, którzy już w XIX wieku pod auspicjami Stowarzyszenia Rolników Miasta Gorica przybyli do gminy Tolmin, gdzie pomagali mieszkańcom w rozwiązywaniu problemów dotyczących produkcji sera. W 1886 r. pod przewodnictwem Szwajcara, Thomasa Hitza, na pastwiskach góry Razor wyprodukowano sery twarde. Sposób produkcji sera „Tolminc” zmieniał się na przestrzeni wieków, stając się jednocześnie częścią tradycji i kultury społeczności, która od zawsze produkt ten wytwarzała i nadal wytwarza.

Produkcja sera „Tolminc” ma bardzo długą i bogatą tradycję, która ma ścisły związek z początkami pasterstwa na pastwiskach w wysokich górach. W przypadku pastwisk w wysokich górach bydło przenoszono sezonowo z doliny na wysokogórskie pastwiska i z powrotem, co stało się podstawą metod żywieniowych. Taki cykl gospodarczy rozpoczynał się co roku wraz z przeniesieniem bydła z miejscowości położonych w dolinie na „niższe” stoki lub łąki. Pod koniec czerwca bydło przenoszono w góry wysokie, gdzie prowadzono wypas i wytwarzano ser aż do początku września, kiedy znów przenoszono je na niższe stoki. Bydło pozostawało tam aż do pierwszych śniegów. Wspomniany cykl gospodarczy do dziś stanowi standardową praktykę stosowaną przez rolników w Zgornje Posočje.

Warunki naturalne

Zgornje Posočje znajduje się w miejscu, w którym krzyżują się wpływy śródziemnomorskie i klimat alpejski. Właśnie z tego powodu Zgornje Posočje charakteryzuje się szczególnymi warunkami naturalnymi, które dzięki paszy objętościowej produkowanej na omawianym obszarze geograficznym znajdują odzwierciedlenie we właściwościach mleka i w związku z tym również we właściwościach produktu końcowego po przetworzeniu.

Zgornje Posočje jest obszarem o najwyższych opadach w Słowenii, co jest spowodowane głównie faktem, że wilgotne powietrze znad Morza Śródziemnego przechodzi przez terytorium Słowenii i dociera do stosunkowo wysoko położonej granicy górskiej, którą tworzą zachodnie Alpy Julijskie. Otwarta przestrzeń wzdłuż doliny rzeki Soča w kierunku Morza Śródziemnego zapewnia dodatkowy wpływ klimatu morskiego. W mieście Tolmin średnia roczna temperatura powietrza wynosi około 11 °C; średnia temperatura w styczniu wynosi około 1 °C, a w lipcu – ponad 18 °C.

Cieplejszy klimat subśródziemnomorski ma znaczny wpływ na skład roślinności i nadaje roślinności alpejskiej w rejonie Posočje szczególny wygląd. Charakterystyczne cechy roślinności wynikające z klimatu subśródziemnomorskiego są wyraźnie widocznie również na stromych alpejskich urwiskach, które w odróżnieniu do obszaru Gorenjska są bujnie porośnięte i, podsumowując, mają szczególne cechy i silny zapach dzikiej przyrody. Flora występująca w górach oraz na łąkach subalpejskich Zgornje Posočje jest bardzo bogata i zróżnicowana. Ta różnorodność gatunkowa wynika z niedawnej historii geologicznej (z położenia na południowej krawędzi pokrywy lodowej w epoce lodowcowej), ze składu skał (zawierających wapień lub dolomit, czasami zmieszane z marglem, iłowcem i rogowcem) oraz z klimatu (wilgotnego, stosunkowo ciepłego klimatu górskiego). Najbardziej charakterystyczną cechą lokalnej roślinności jest obecność gatunków występujących wyłącznie na tym obszarze. Część użytków zielonych (pastwisk oraz łąk subalpejskich i alpejskich) Zgornje Posočje cechuje się również występowaniem niektórych rzadkich gatunków. Dzięki wpływom klimatu subśródziemnomorskiego na łąkach w górach wysokich kwitnie również wiele gatunków właściwych dla klimatu umiarkowanego.

Bogata mikroflora także odgrywa ważną rolę w produkcji sera „Tolminc”. Dzięki dojrzewaniu mleka surowego lub zastosowaniu kultur starterowych przygotowanych metodą domową, środowisko ma wpływ na właściwości sera, a dobroczynna mikroflora autochtoniczna zapobiega rozwojowi szkodliwych mikroorganizmów.

4.7.   Organ kontrolny:

Nazwa:

Bureau Veritas d.o.o.

Adres:

Linhartova cesta 49a

SI-1000 Ljubljana

SLOVENIJA

Tel.

+386 14757600

Faks

+386 14747601

E-mail:

info@si.bureauveritas.com

4.8.   Etykietowanie:

Na serach, które spełniają wszystkie wymogi zawarte w specyfikacji, umieszcza się nazwę producenta, nazwę „Tolminc” oraz logo (przedstawione poniżej), odpowiedni wspólnotowy symbol graficzny oraz krajowy znak jakości. Na etykiecie należy również umieścić informację dotyczącą tego, czy ser wyprodukowano z mleka surowego, czy z mleka poddanego termizacji.

Producenci mogą umieścić na serze dodatkową etykietę, jeżeli produkt dojrzewał dłużej niż dwa miesiące, jeżeli krów nie karmiono kiszonką lub jeżeli wyrób pochodzi z mleczarni górskiej.

Image


(1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.


25.6.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/18


Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

2011/C 185/07

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 (1). Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

„ARMAGH BRAMLEY APPLES”

NR WE: UK-PGI-005-0792-16.10.2009

ChOG ( X ) ChNP ( )

1.   Nazwa:

„Armagh Bramley Apples”

2.   Państwo członkowskie lub państwo trzecie:

Zjednoczone Królestwo

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:

3.1.   Rodzaj produktu:

Klasa 1.6.

Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:

„Armagh Bramley Apple” jest dużym zielonym świeżym jabłkiem stosowanym do celów kulinarnych. Owoc ma czerwonawe zabarwienie; miąższ jest biały z lekkim odcieniem zieleni. Jabłka są duże – ich średnica wynosi 60–120 mm. Są zaokrąglone i obustronnie spłaszczone oraz posiadają mniej wad kształtu niż inne Bramley Apples; ogonek jest prążkowany, zagłębienie kielichowe jest półotwarte.

Owoce mają jednolity zielony kolor z lekkim zaczerwienieniem; zagłębienia szypułkowe są brązowe i pokryte meszkiem, szypułka jest krótka i gruba.

Miąższ jest biały z lekkim odcieniem zieleni, jędrny i soczysty.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych):

Nie dotyczy.

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):

Nie dotyczy.

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:

Jabłka należy uprawiać na wyznaczonym obszarze.

„Armagh Bramley Apple” uprawia się na bardzo żyznych glebach złożonych z glin piaszczystych lub ilastych występujących w tym regionie. We wszystkich sadach granicę pól tworzy mocny żywopłot i wiatrochron z różnych gatunków roślin drzewiastych, co zapewnia ochronę przed chłodnymi wiatrami z północy lub z północnego wschodu wiejącymi niekiedy w okresach wiosennych.

Niezależnie od wieku lub wielkości drzewa, zarówno latem, jak i zimą, przycinanie zawsze wykonuje się ręcznie. Prowadzenie drzew pod kątem stałej wydajności i jakości wymaga tych umiejętności, zdobytych dzięki wieloletniemu doświadczeniu w kształtowaniu konarów i korony podczas przycinania zimą i latem.

Hodowcy z Armagh szczycą się przestrzeganiem dobrej praktyki rolniczej w zakresie produkcji jabłek Armagh Bramley. Zapylanie przez pszczoły jest powszechnie stosowane w okresie kwitnienia; przy każdym oprysku zachowuje się należytą staranność, mając na uwadze dobrostan pszczół i innych pożytecznych owadów, oraz zwraca się uwagę na szeroko pojmowane środowisko.

W sadach, w których uprawia się owoce Armagh Bramley, powszechnie stosuje się nawóz dolistny; wśród substancji stosowanych do regularnego oprysku znajdują się zarówno „proste” (pojedyncze) składniki pokarmowe, jak i mieszanki nawozów na bazie wodorostów morskich.

Jabłka zbiera się ręcznie od początku września do końca października. Czas zbioru zależy od pory roku, warunków rynkowych, dojrzałości owoców, wieku drzewa oraz rodzaju kłączy. Hodowcy często uzgadniają datę rozpoczęcia zbiorów na podstawie wielkości jabłek oraz wskaźnika ich wzrostu późnym latem/wczesną jesienią. Większość jabłek zbiera się po osiągnięciu przez nie minimalnej średniej średnicy wynoszącej 75 mm, ale przed osiągnięciem odpowiedniego stopnia dojrzałości, który występuje gdy > 20 % zgromadzonych węglowodanów przekształciło się ze skrobi w cukier.

Oprócz ręcznego przycinania drzew w sadach również czynności sortowania i klasyfikowania owoców wykonywane są ręcznie. Pracownicy prowadzący sortowanie wiedzą, jak obchodzić się z owocami, aby uniknąć pozostawienia śladów na skórce i zapobiec zniszczeniu miąższu, co jest szczególnie istotne w przypadku tej odmiany, ponieważ znaczna część zbioru jest przechowywana w atmosferze kontrolowanej w celu zapewnienie wprowadzania jabłek do obrotu przez cały rok.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:

Nie dotyczy.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:

Nie dotyczy.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:

Jabłka „Armagh Bramley Apple” uprawia się w następujących gminach archidiecezji Armagh, w których tradycyjnie prowadzi się uprawę jabłek i które są położone na terytoriach hrabstw Armagh i Tyrone oraz na części terytorium hrabstwa Londonderry:

Ballygawley, Beragh, Bessbrook, Cloghogue, Clonoe, Coagh, Coalisland, Cookstown, Crossmaglen, Cullyhanna, Donaghmore, Dromintree, Dungannon, Eglish, Keady, Derrynose & Madden, Kildress, Killcluney, Killeeshill, Kilmore, Lissan, Loughgall, Magherafelt, Middletown, Middle Killeavy, Moneymore, Moy, Mullaghbawn, Newbridge, Pomeroy, Portadown, Tandragee, Termonmaguirc, Whitecross.

5.   Związek z obszarem geograficznym:

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego:

Wyznaczony obszar podlega wpływom klimatycznym charakteryzującym się rocznymi opadami do 80 cali, co wynika z klimatu atlantyckiego, oraz średnią temperaturą od 3 °C (zimą) do 18 °C (latem), na co wpływ ma działanie Prądu Zatokowego. Powyższe czynniki w połączeniu z jakością występującej na wyznaczonym obszarze gleby, która jest bogata i żyzna oraz ma wysoką zawartość wapnia, przyczyniają się do specyfiki tego obszaru.

Z uwagi na fakt, że obszar ten jest położony na północy, jest tu mniej światła niż na innych obszarach upraw jabłek Bramley, w związku z czym proces fotosyntezy wymaga niższej gęstości zadrzewienia, co umożliwia boczne rozrastanie się drzew. Klimat chłodniejszy niż na innych obszarach upraw jabłek Bramley sprawia, że proces wzrostu owoców „Armagh Bramley Apple” jest mniej jednolity oraz że występuje mniejsze zagrożenie ze strony owadów, dzięki czemu insektycydy stosuje się jeden raz na sezon. Ograniczone stosowanie insektycydów znajduje odzwierciedlenie w niskich poziomach pozostałości. Niższe temperatury oznaczają również dłuższy sezon wegetacyjny. Wyznaczony obszar charakteryzuje się występowaniem drumlinów, przez które płyną liczne małe rzeki. Bogata gleba oraz większe opady sprawiają również, że nie jest konieczne sztuczne nawadnianie.

5.2.   Specyfika produktu:

Klimat i gleba występujące na wyznaczonym obszarze w bezpośredni sposób wpływają na renomę produktu. Dzięki dłuższemu sezonowi wegetacyjnemu wynikającemu z niższych temperatur charakterystycznych dla omawianego obszaru owoce są większe, mają bardziej zróżnicowany kształt i wyższą jakość, jeżeli chodzi o zawarte w nich kwasy, co jest korzystne w przypadku jabłek stosowanych w celach kulinarnych, oraz bardziej intensywny i charakterystyczny smak.

Jabłka „Armagh Bramley Apple” cieszą się renomą ze względu na zdolność zachowywania smaku oraz na bardziej jędrną konsystencję w porównaniu z innymi odmianami jabłek Bramley Apple, która utrzymuje się przy obróbce termicznej. Cecha ta przyczynia się również do renomy „Armagh Bramley Apple” jako produktu lepiej zachowującego wysoką jakość i powoduje, że jabłka z wyznaczonego obszaru można dłużej przechowywać (12–13 miesięcy) niż jabłka odmiany Bramley uprawiane na innych terenach.

Jabłka „Armagh Bramley Apple” różnią się również od innych jabłek Bramley Apple tym, że są zielone i miejscami zaczerwienione, ale na ich skórce nie występują wyraźne czerwone pasy. Ponadto owoc „Armagh Bramley Apple” jest mniej okrągły niż inne z uwagi na chłodniejszy klimat i wynikający z niego nieregularnie przebiegający proces wzrostu. Jabłka te mają bardziej intensywny i zdecydowany smak.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG):

Jabłko Bramley po raz pierwszy sprowadzono do Armagh w 1884 r., gdy na terytorium Irlandii Północnej przywieziono 60 zarodków. Do 1921 r. obsadzono 7 000 akrów i odmiana Bramley stała się główną odmianą uprawianą w Armagh. Przetwórstwo jabłek ma swój początek w 1903 r. Czołowi przetwórcy w Irlandii Północnej nadal mają swoje siedziby w hrabstwie Armagh, niedaleko głównych dostawców, tj. sadów prowadzonych w tym hrabstwie.

Jabłko Bramley posiada wyjątkową konsystencję i smak zapewniający owocowi opinię króla jabłek stosowanych do celów kulinarnych. Owoc ten zachowuje intensywny, wyrazisty smak w procesie obróbki termicznej. Jabłko Bramley jest jedynym jabłkiem na świecie posiadającym takie właściwości. Jabłko „Armagh Bramley Apple” jest znane z jędrniejszej konsystencji, co oznacza, że może być przechowywane przez dłuższy czas i przez dłuższy czas zachowuje swą konsystencję podczas obróbki termicznej.

Chłodnemu klimatowi jabłko to zawdzięcza również mniej okrągły kształt w porównaniu z innymi odmianami Bramley. Niższe temperatury powodują nierówne zapylanie w zalążniach poszczególnych owoców. Zalążnie, które jako pierwsze zostają zapłodnione, pęcznieją i rozwijają się wcześniej od innych, dzięki czemu jabłka „Armagh Bramley Apple” zyskują charakterystyczny, nieokrągły kształt.

Sady, w których uprawia się jabłka Armagh Bramley, wyróżniają się tym, że są położone na północy, gdzie klimat sprawia, że produkowanych owoców jest mniej, ale są one smaczniejsze. W związku z tym koszt produkcji jabłek Bramley jest wysoki.

Dzięki szczególnym warunkom uprawy panującym w Armagh owoce są bardziej jędrne i twardsze niż owoce uprawiane na innych obszarach. Powyższym czynnikom towarzyszy bogata, żyzna gleba o wysokiej zawartości wapnia i podstawowych składników odżywczych oraz o znacznych zasobach czystej wody.

W całej Irlandii hrabstwo Armagh jest znane jako hrabstwo sadów, w którym jabłka uprawia się od 3 000 lat. Mówi się, że św. Patryk zasadził jabłoń w Ceangoba, dawnej osadzie położonej na wschód od miasta Armagh.

Swą renomę jako hrabstwo sadów Armagh zawdzięcza wyłącznie uprawom jabłek „Armagh Bramley Apple”. Bramley Apple stanowi 99 % wszystkich owoców najwyższej jakości uprawianych w Irlandii Północnej, a 95 % wszystkich owoców najwyższej jakości uprawianych w Irlandii Północnej pochodzi z Armagh.

Armagh nazywa się hrabstwem sadów z uwagi na kulturę i zwyczaje panujące na tym obszarze, poczynając od pieśni ludowych, a kończąc na lokalnych drużynach sportowych.

Wyrazu „sad” używa się wymiennie z nazwą Armagh wyłącznie za sprawą jabłek „Armagh Bramley Apple”, chociaż wiele przedsiębiorstw prowadzących działalność na wyznaczonym obszarze i niezwiązanych z Bramley stosuje nazwę „sad” ze względu na natychmiastową rozpoznawalność związaną ze znaczeniem jabłek „Armagh Bramley Apple”.

Lokalne restauracje w aktywny sposób promują dania przyrządzone z lokalnych jabłek Armagh, takie jak placek z jabłek Armagh Bramley, sorbet z jabłek Armagh Bramley i krucha szarlotka z jabłek Armagh Bramley. Organizuje się konkursy na przepisy z zastosowaniem Armagh Bramley, dotyczące przystawek (takich jak zupa z jabłek Bramley Apple lub przysmak ulsterski), dań głównych (takich jak wieprzowina nadziewana Bramley Apple) i deserów (takich jak ciasto z jabłek Bramley, pudding Bramley o smaku toffi, suflet Armagh East Coast itp.); na omawianym obszarze działalność prowadzi nawet garncarz oferujący asortyment produktów Bramley Apple inspirowany pobliskimi sadami.

Znaczenie „Armagh Bramley Apple” dla regionu znajduje odzwierciedlenie nie tylko w fakcie, że w sektorze zatrudnionych jest do 1 500 mieszkańców, lecz także fakt, że wciąż odbywają się tu tradycyjne imprezy, takie jak Tydzień Jabłka lub październikowy Festiwal Jabłek. Ostatnią niedzielę maja ogłoszono Niedzielą Kwitnącej Jabłoni, ponieważ w tym okresie miejscowe sady zamieniają się w morza różowo-białych kwiatów. Turyści mogą zwiedzać sady, spożywać placki z jabłek Armagh Branley i popijać je cydrem Armagh serwowanym na lokalnym Targu Kwitnącej Jabłoni.

Odesłanie do publikacji specyfikacji:

(Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)

http://www.defra.gov.uk/foodfarm/food/industry/regional/foodname/products/documents/armaghbramleyapples.pdf


(1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.