ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.C_2010.260.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 260

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 53
25 września 2010


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2010/C 260/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 246 z 11.9.2010.

1

 

Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej

2010/C 260/02

Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa Sądu jako sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych

2

 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2010/C 260/03

Sprawa C-297/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Sabine Hennigs przeciwko Eisenbahn-Bundesamt

3

2010/C 260/04

Sprawa C-298/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Land Berlin przeciwko Alexanderowi Maiowi

4

2010/C 260/05

Sprawa C-309/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veewaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

4

2010/C 260/06

Sprawa C-315/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 1 lipca 2010 r. — Companhia Siderúrgica Nacional, Csn Caymann Ltd przeciwko Unifer Steel SL, BNP Paribas (Szwajcaria), Colepccl SA, Banco Português de Investimento SA (BPI)

5

2010/C 260/07

Sprawa C-338/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 lipca 2010 r. — Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

5

2010/C 260/08

Sprawa C-341/10: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

6

2010/C 260/09

Sprawa C-357/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Duomo Gpa Srl przeciwko Comune di Baranzate

6

2010/C 260/10

Sprawa C-358/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Gestione Servizi Pubblici Srl przeciwko Comune di Baranzate

7

2010/C 260/11

Sprawa C-359/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Irtel Srl przeciwko Comune di Venegono Inferiore

8

2010/C 260/12

Sprawa C-366/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 lipca 2010 r. — The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc. przeciwko The Secretary of State for Energy and Climate Change

9

2010/C 260/13

Sprawa C-369/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-108/09 Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Educa Borras, S.A.,wniesione w dniu 22 lipca 2010 r. przez Ravensburger AG

10

2010/C 260/14

Sprawa C-370/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-243/08 Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras S.A., wniesione w dniu 23 lipca 2010 r. przez Ravensburger AG

11

2010/C 260/15

Sprawa C-376/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-181/08 Pye Phyo Tay Za przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 lipca 2010 r. przez Pye Phyo Tay Za

11

2010/C 260/16

Sprawa C-380/10: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

13

2010/C 260/17

Sprawa C-400/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2010 r. — J. McB. przeciwko L. E.

13

 

Sąd

2010/C 260/18

Sprawy połączone T-440/07, T-465/07 i T-1/08: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Huta Buczek i in. przeciwko Komisji (Umorzenie postępowania)

14

2010/C 260/19

Sprawa T-252/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2010 r. — Cross Czech przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Szósty program ramowy UE dotyczący badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Pismo potwierdzające wnioski z audytu finansowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Nieuwzględnienie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

14

2010/C 260/20

Sprawa T-286/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2010 r. — Fondation IDIAP przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Pismo potwierdzające wyniki kontroli finansowej — Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

15

2010/C 260/21

Sprawa T-292/10: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — Monty Program przeciwko Komisji

15

2010/C 260/22

Sprawa T-293/10: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2010 r. — Seven Towns Ltd przeciwko OHIM

16

2010/C 260/23

Sprawa T-294/10: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — CBp Carbon Industries przeciwko OHIM

17

2010/C 260/24

Sprawa T-298/10: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Arrieta D. Gross przeciwko OHIM — Toro Araneda (BIODANZA)

17

2010/C 260/25

Sprawa T-301/10: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2010 r. — In ‘t Veld przeciwko Komisji

18

2010/C 260/26

Sprawa T-302/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2010 r. — Crocs przeciwko OHIM — Holey Soles i Partenaire Hospitalier International (Przedstawienie obuwia)

19

2010/C 260/27

Sprawa T-304/10: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2010 r. — dm drogeriemarkt GmbH & Co. KG przeciwko OHIM — S.E.M.T.E.E. (caldea)

20

2010/C 260/28

Sprawa T-306/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Yusef przeciwko Komisji

20

2010/C 260/29

Sprawa T-312/10: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2010 r. — ELE.SI.A przeciwko Komisji

21

2010/C 260/30

Sprawa T-313/10: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2010 r. — Three-N-Products Private przeciwko OHIM — Shah (AYUURI NATURAL)

22

2010/C 260/31

Sprawa T-314/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2010 r. — Constellation Brands przeciwko OHIM (COOK'S)

23

2010/C 260/32

Sprawa T-318/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Consorzio del vino nobile di Montepulciano i in. przeciwko Komisji

23

2010/C 260/33

Sprawa T-320/10: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2010 r. — Fürstlich Castell'sches Domänenamt przeciwko OHIM — Castel Frères (CASTEL)

24

2010/C 260/34

Sprawa T-321/10: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — SA.PAR. przeciwko OHIM — Salini Costruttori (GRUPPO SALINI)

25

2010/C 260/35

Sprawa T-322/10: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Clasado przeciwko Komisji

25

 

Sąd do spraw Służby Publicznej

2010/C 260/36

Sprawa F-50/10: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — De Roos-Le Large przeciwko Komisji

27

2010/C 260/37

Sprawa F-58/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2010 r. — Allgeier przeciwko FRA

27

2010/C 260/38

Sprawa F-59/10: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2010 r. — Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

28

2010/C 260/39

Sprawa F-60/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2010 r. — Chiavegato przeciwko Komisji

28

2010/C 260/40

Sprawa F-62/10: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Esders przeciwko Komisji

28

2010/C 260/41

Sprawa F-63/10: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2010 r. — Lunetta przeciwko Komisji

29

PL

 


IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/1


2010/C 260/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 246 z 11.9.2010.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 234 z 28.8.2010.

Dz.U. C 221 z 14.8.2010.

Dz.U. C 209 z 31.7.2010.

Dz.U. C 195 z 17.7.2010.

Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

Dz.U. C 161 z 19.6.2010.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej

25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/2


Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa Sądu jako sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych

2010/C 260/02

W dniu 8 września 2010 r. Sąd postanowił, zgodnie z art. 103 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, że w okresie od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. sędzia H. TAGARAS, prezes drugiej izby, będzie zastępował prezesa Sądu w przypadku nieobecności lub wystąpienia innej przeszkody w wykonywaniu obowiązków jako sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych.


V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/3


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Sabine Hennigs przeciwko Eisenbahn-Bundesamt

(Sprawa C-297/10)

()

2010/C 260/03

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Sabine Hennigs

Strona pozwana: Eisenbahn-Bundesamt

Pytania prejudycjalne

1)

Czy zatwierdzony układem zbiorowym pracy system wynagrodzeń pracowników administracji publicznej taki jak określony w § 27 Bundes-Angestelltentarifvertrag (federalny układ zbiorowy pracy dla pracowników administracji publicznej; zwany dalej „BAT”) w związku z Vergütungstarifvertrag nr 35 zum BAT (załączony do BAT układ zbiorowy pracy dotyczący warunków wynagrodzenia), który określa wynagrodzenie podstawowe dla każdej z grup zaszeregowania według kategorii wiekowych, narusza — również przy uwzględnieniu przyznanego stronom układu zbiorowego przez prawo pierwotne prawa do negocjowania układów zbiorowych pracy (obecnie art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) — zawarty w prawie pierwotnym zakaz dyskryminacji ze względu na wiek (obecnie art. 21 ust. 1 karty praw podstawowych), skonkretyzowany w dyrektywie 2000/78/WE (1)?

2)

W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Bundesarbeitsgericht, opierając się na wytycznych zawartych w wyroku wydanym przez Trybunał w trybie prejudycjalnym, udzielili na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

a)

Czy prawo do negocjowania układów zbiorowych przyznaje stronom układu zbiorowego swobodę w zakresie usunięcia takiej dyskryminacji poprzez objęcie pracowników nowym systemem wynagrodzeń, opartym na kryteriach zajmowanego stanowiska, wydajności i doświadczenia zawodowego, z poszanowaniem ich uprawnień nabytych przez czas obowiązywania dawnego systemu wynagrodzenia zatwierdzonego układem zbiorowym?

b)

Czy na pytanie drugie lit. a) należy w każdym razie odpowiedzieć twierdząco, jeżeli w przypadku pracowników, którzy przeszli z jednego systemu wynagradzania do drugiego, ostateczne ustalenie stopnia w ramach grupy zaszeregowania w nowym systemie wynagrodzeń nie zależy wyłącznie od kategorii wiekowej osiągniętej w czasie obowiązywania dawnego systemu i jeżeli w ramach nowego systemu pracownicy zatrudnieni na wyższym stopniu w danej grupie zaszeregowania posiadają zwykle większe doświadczenie zawodowe niż pracownicy zatrudnieni na niższym stopniu?

3)

W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Bundesarbeitsgericht, opierając się na wytycznych zawartych w wyroku wydanym przez Trybunał w trybie prejudycjalnym, udzielili na pytanie drugie lit. a) i b) odpowiedzi przeczącej:

a)

Czy dyskryminacja pośrednia ze względu na wiek może zostać usprawiedliwiona tym, że zachowanie nabytych praw socjalnych stanowi uzasadniony cel oraz że dalsze nierówne traktowanie starszych i młodszych pracowników przez określony czas w ramach przepisów przejściowych jest właściwym i koniecznym środkiem, by osiągnąć wspomniany cel, jeżeli owo nierówne traktowanie będzie stopniowo znoszone, a jedyną alternatywą byłoby obniżenie wynagrodzenia starszych pracowników?

b)

Czy w świetle prawa do negocjowania układów zbiorowych i związanej z nim swobody zawierania układów zbiorowych na pytanie trzecie lit. a) należy w każdym razie odpowiedzieć twierdząco, jeżeli strony układu zbiorowego zatwierdziły takie przepisy przejściowe?

4)

W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Bundesarbeitsgericht, opierając się na wytycznych zawartych w wyroku wydanym przez Trybunał w trybie prejudycjalnym, udzielili na pytanie trzecie lit. a) i b) odpowiedzi przeczącej:

Czy przyjęcie jako podstawy każdorazowo najwyższej kategorii wiekowej w celu stosowania postanowień układu dotyczących warunków wynagradzania do czasu wejścia w życie nowego uregulowania, które będzie zgodne z prawem Unii, jest jedynym sposobem, aby usunąć naruszenie ustanowionego w prawie pierwotnym zakazu dyskryminacji ze względu na wiek, którym dotknięty jest system wynagrodzeń zatwierdzony układem zbiorowym i które pozbawia go w całości skuteczności, jeżeli wziąć pod uwagę dodatkowe koszty, z którymi rozwiązanie to wiąże się dla pracodawcy, oraz prawo do negocjowania układu zbiorowego przysługujące jego stronom?

5)

W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Bundesarbeitsgericht, opierając się na wytycznych zawartych w wyroku wydanym przez Trybunał w trybie prejudycjalnym, udzielili na pytanie czwarte odpowiedzi przeczącej:

Czy zważywszy na prawo do negocjowania układu zbiorowego przysługujące jego stronom, wyznaczenie stronom układu zbiorowego rozsądnego terminu (na przykład sześciu miesięcy) na usunięcie z mocą wsteczną przyczyn nieważności uzgodnionego przez nich systemu wynagrodzeń, ze wskazaniem, że w przypadku nieuzgodnienia w wyznaczonym terminie postanowień zgodnych z prawem Unii przy stosowaniu postanowień układu z zakresu wynagrodzenia jako podstawa przyjmowana będzie każdorazowo najwyższa kategoria wiekowa, byłoby zgodne z ustanowionym w prawie Unii zakazem dyskryminacji ze względu na wiek oraz z wymogiem orzeczenia skutecznej kary w przypadku naruszenia tego zakazu? Jakie ramy czasowe dla mocy wstecznej nowego uregulowania, które byłoby zgodne z prawem Unii, można by było w danym przypadku wyznaczyć stronom układu zbiorowego?


(1)  Dyrektywa Rady z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/4


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Land Berlin przeciwko Alexanderowi Maiowi

(Sprawa C-298/10)

()

2010/C 260/04

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Land Berlin

Strona pozwana: Alexander Mai

Pytania prejudycjalne

Czy zatwierdzony układem zbiorowym pracy system wynagrodzeń pracowników administracji publicznej taki jak określony w § 27 Bundes-Angestelltentarifvertrag (federalny układ zbiorowy pracy dla pracowników administracji publicznej; zwany dalej „BAT”) w związku z Vergütungstarifvertrag nr 35 zum BAT (załączony do BAT układ zbiorowy pracy dotyczący warunków wynagrodzenia), który określa wynagrodzenie podstawowe dla każdej z grup zaszeregowania według kategorii wiekowych, narusza — również przy uwzględnieniu przyznanego stronom układu zbiorowego przez prawo pierwotne prawa do negocjowania układów zbiorowych pracy (obecnie art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) — zawarty w prawie pierwotnym zakaz dyskryminacji ze względu na wiek (obecnie art. 21 ust. 1 karty praw podstawowych), skonkretyzowany w dyrektywie 2000/78/WE (1)?


(1)  Dyrektywa Rady z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. 303, s. 16.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/4


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veewaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

(Sprawa C-309/10)

()

2010/C 260/05

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Veewaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Agrana Zucker GmbH.

Strona pozwana: Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (1) należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w ust. 2 tego artykułu tymczasowa składka restrukturyzacyjna dla cukru i syropu inulinowego na rok gospodarczy 2008/2009 w wysokości 113,30 EUR od tony kwoty powinna zostać pobrana w każdym razie w pełnej wysokości również wtedy, gdy w wyniku jej zapłaty doszłoby do (znacznej) nadwyżki funduszu restrukturyzacji, a dalszy wzrost zapotrzebowania finansowego wydaje się wykluczony?

2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy w tym przypadku art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 narusza zasadę przyznania ze względu na to, że przepis ten poprzez tymczasową składkę restrukturyzacyjną mógłby wprowadzić podatek ogólny, który nie byłby ograniczony do finansowania wydatków, z których korzystają jego podatnicy?


(1)  Dz.U. L 58, s. 42.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/5


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 1 lipca 2010 r. — Companhia Siderúrgica Nacional, Csn Caymann Ltd przeciwko Unifer Steel SL, BNP Paribas (Szwajcaria), Colepccl SA, Banco Português de Investimento SA (BPI)

(Sprawa C-315/10)

()

2010/C 260/06

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Tribunal da Relação do Porto.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Companhia Siderúrgica Nacional, Csn Caymann Ltd.

Strona pozwana: Unifer Steel SL, BNP Paribas (Suisse), Colepccl SA, Banco Português de Investimento SA (BPI).

Pytania prejudycjalne

Czy okoliczność, iż portugalskie sądy orzekły o braku swojej jurysdykcji z powodu przynależności państwowej do rozpoznania pozwu dotyczącego wierzytelności handlowej, stanowi przeszkodę dla istnienia związku pomiędzy pozwami, o którym mowa w art. 6 pkt 1 i art. 28 rozporządzenia nr 44/2001 (1), jeżeli przed sądami portugalskimi wniesiono inny pozew oparty na skardze pauliańskiej, w którym pozwanymi są zarówno dłużnik, jak i osoba trzecia będąca nabywcą, w niniejszej sprawie wierzytelności, jak również sami depozytariusze wierzytelności przeniesionej na osobę trzecią będącą nabywcą, przy czym depozytariusze ci mają siedzibę w Portugalii, w celu objęcia ich wszystkich ewentualną powagą rzeczy osądzonej?

W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy można zastosować do niniejszej sprawy art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001?


(1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1)


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/5


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 lipca 2010 r. — Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

(Sprawa C-338/10)

()

2010/C 260/07

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)

Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy antydumpingowe przyjęte przez Komisję Europejską w postępowaniu na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) są bezskuteczne, ponieważ Komisja przyjęła je na podstawie normalnej wartości ustalonej w oparciu „o inną uzasadnioną metodę” (tutaj: na podstawie na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny) bez dokładniejszych ustaleń dotyczących normalnej wartości, po czym w kraju analogicznym, jaki Komisja najpierw wzięła pod uwagę jako taki, bezskutecznie zwróciła się do dwóch przedsiębiorstw — przy czym jedno nie udzieliło żadnej odpowiedzi, a drugie wykazało gotowość do współpracy, jednakże nie odpowiedziało na wysłany w związku z tym kwestionariusz — a uczestnicy postępowania wskazali Komisji inny ewentualny kraj analogiczny?


(1)  Dz.U. L 56, s. 1.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/6


Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-341/10)

()

2010/C 260/08

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: J. Enegren i Ł. Habiak, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

o stwierdzenie, że w związku z nieprawidłowym i niepełnym wdrożeniem art. 3 ust. 1 lit. d) — h) i art. 9 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1), Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 tej dyrektywy;

obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotowym zakresem stosowania dyrektywy 2000/43/WE objętych jest szereg obszarów, wymienionych w art. 3 ust. 1 dyrektywy. Na mocy art. 16 dyrektywy na państwach członkowskich ciąży obowiązek przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy we wszystkich tych obszarach (lub zapewnienia, że przepisy takie zostaną przyjęte przez partnerów społecznych) oraz powiadomienia o tym Komisji Europejskiej. Zdaniem Komisji Rzeczpospolita Polska dotychczas wywiązała się z tego obowiązku jedynie częściowo. W niniejszej skardze Komisja zarzuca Polsce nieprawidłowe i niepełne wdrożenie dyrektywy w zakresie wstępowania do organizacji pracowników lub pracodawców lub jakiejkolwiek organizacji, której członkowie wykonują określony zawód i działania w takich organizacjach, łącznie z korzyściami jakie dają takie organizacje, ochrony społecznej, łącznie z zabezpieczeniem społecznym i opieką zdrowotną, świadczeń społecznych, edukacji, a także dostępu do dóbr i usług oraz dostarczania dóbr i usług publicznie dostępnych, włącznie z zakwaterowaniem (art. 3 ust. 1 lit. d)–h) dyrektywy). Komisja odrzuca twierdzenia władz polskich, jakoby wdrożenie dyrektywy w tych obszarach zapewniały przepisy Konstytucji RP, ustaw oraz umów międzynarodowych, wskazanych w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

Komisja Europejska zarzuca ponadto Polsce, że w sposób nieprawidłowy i niepełny wdrożyła do prawa krajowego art. 9 dyrektywy 2000/43/WE. Przepis ten, mówiący o środkach niezbędnych do ochrony osób przed wszelkiego rodzaju negatywnym traktowaniem lub skutkami w reakcji na skargę lub wystąpienie z powództwem do sądu z zamiarem doprowadzenia do przestrzegania zasady równego traktowania, dotyczy wszystkich osób i wszystkich sytuacji objętych zakresem stosowania dyrektywy. Tymczasem przepisy dotychczas przekazane przez władze polskie zdaniem Komisji świadczą o istnieniu tego rodzaju środków jedynie w odniesieniu do pracowników oraz stosunku pracy.


(1)  Dz.U. L 180, s. 22


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/6


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Duomo Gpa Srl przeciwko Comune di Baranzate

(Sprawa C-357/10)

()

2010/C 260/09

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Duomo Gpa Srl

Strona pozwana: Comune di Baranzate

Pytania prejudycjalne

1)

Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 15 i 16 dyrektywy 2006/123/WE (1) przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom, które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?

2)

Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 3, 10, 43, 49 i 81 traktatu WE przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?


(1)  Dz.U. L 376, s. 36.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/7


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Gestione Servizi Pubblici Srl przeciwko Comune di Baranzate

(Sprawa C-358/10)

()

2010/C 260/10

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Gestione Servizi Pubblici Srl

Strona pozwana: Comune di Baranzate

Pytania prejudycjalne

1)

Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 15 i 16 dyrektywy 2006/123/WE (1) przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom, które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?

2)

Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 3, 10, 43, 49 i 81 traktatu WE przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?


(1)  Dz.U. L 376, s. 36.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/8


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Irtel Srl przeciwko Comune di Venegono Inferiore

(Sprawa C-359/10)

()

2010/C 260/11

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Irtel Srl

Strona pozwana: Comune di Venegono Inferiore

Pytania prejudycjalne

1)

Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 15 i 16 dyrektywy 2006/123/WE (1) przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom, które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?

2)

Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 3, 10, 43, 49 i 81 traktatu WE przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?


(1)  Dz.U. L 376, s. 36.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/9


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 lipca 2010 r. — The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc. przeciwko The Secretary of State for Energy and Climate Change

(Sprawa C-366/10)

()

2010/C 260/12

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc.

Strona pozwana: The Secretary of State for Energy and Climate Change

Pytania prejudycjalne

1)

Czy jedna lub więcej z wymienionych poniżej norm prawa międzynarodowego może służyć jako podstawa dla zakwestionowania ważności dyrektywy 2003/87/WE (1) zmienionej dyrektywą 2008/101/WE (2), w celu uwzględnienia działalności lotniczej w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (łącznie: „zmienionej dyrektywy”):

a)

zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego, zgodnie z którą każde państwo posiada całkowitą i wyłączną suwerenność w przestrzeni powietrznej nad swoim terytorium;

b)

zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego, zgodnie z którą żadne państwo nie może prawnie próbować poddania żadnej części morza pełnego swej suwerenności;

c)

zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego polegająca na wolności przelotu nad morzem pełnym;

d)

zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego (której istnienie kwestionuje strona pozwana), zgodnie z którą statki powietrzne nad morzem pełnym podlegają wyłącznej suwerenności kraju, w którym są zarejestrowane, o ile umowa międzynarodowa nie stanowi wyraźnie inaczej;

e)

Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r. (konwencja chicagowska) (w szczególności art. 1, 11, 12, 15 i 24);

f)

umowa „otwartego nieba” (w szczególności art. 7, art.11 ust. 2 i art. 15 ust. 3);

g)

protokół z Kioto (w szczególności art. 2 ust. 2)?

W zakresie, w jakim odpowiedź na pytanie pierwsze może być twierdząca:

2)

Czy zmieniona dyrektywa jest nieważna, jeśli stosuje system handlu uprawnieniami do emisji i w takim zakresie, w jakim go stosuje, do tych części lotów (wszystkich statków powietrznych bądź zarejestrowanych w państwach trzecich), które odbywają się poza przestrzenią powietrzną państw członkowskich UE, ponieważ narusza ona jedną lub więcej podanych powyżej zasad prawa międzynarodowego?

3)

Czy zmieniona dyrektywa jest nieważna, jeśli stosuje system handlu uprawnieniami do emisji i w takim zakresie, w jakim go stosuje, do tych części lotów (wszystkich statków powietrznych bądź zarejestrowanych w państwach trzecich), które odbywają się poza przestrzenią powietrzną państw członkowskich UE, ponieważ narusza ona:

a)

artykuły 1, 11 lub 12 konwencji chicagowskiej;

b)

artykuł 7 umowy „otwartego nieba” ?

4)

Czy zmieniona dyrektywa jest nieważna w zakresie, w jakim stosuje system handlu uprawnieniami do emisji do działalności lotniczej jako naruszająca:

a)

artykuł 2 ust. 2 protokołu z Kioto oraz art. 15 ust. 3 umowy „otwartego nieba”;

b)

artykuł 15 konwencji chicagowskiej, samodzielnie albo w związku z art. 3 ust. 4 oraz art. 15 ust. 3 umowy „otwartego nieba”;

c)

artykuł 24 konwencji chicagowskiej, samodzielnie albo w związku z art. 11 ust. 2 lit. c) umowy „otwartego nieba”?


(1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz.U. L 275, s. 32

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz.U L 8, s. 3


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/10


Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-108/09 Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Educa Borras, S.A.,wniesione w dniu 22 lipca 2010 r. przez Ravensburger AG

(Sprawa C-369/10 P)

()

2010/C 260/13

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Ravensburger AG (przedstawiciele: H. Harte-Bavendamm i M. Goldmann, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras, S.A.

Żądania wnoszącego odwołanie

dopuszczenie odwołania od wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. (sprawa T-108/09);

uchylenie wyroku Sądu;

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 stycznia 2009 r. (sprawa R 305/2008-2) i w razie potrzeby decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 3 września 2006 r. (sprawa 1107C);

jeśli właściwe, przekazanie sprawy OHIM celem ponownego rozpoznania;

obciążenie interwenienta i OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok winien zostać uchylony z następujących względów:

1)

Wypaczenie dowodów z uwagi na to, że Sąd przeinaczył wywody wnoszącej odwołanie w zakresie faktycznych okoliczności dotyczących wykazu towarów oznaczonych rozpatrywanym wspólnotowym znakiem towarowym, uznając, że „w niniejszej sprawie nie było kwestią sporną to, że towary, dla których rozpatrywany znak został zarejestrowany, obejmowały w szczególności gry pamięciowe”.

2)

Wypaczenie dowodów z uwagi na to, że Sąd zastosował art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia i posłużył się wadliwym i zbyt restrykcyjnym kryterium przy ocenie charakteru opisowego słownego znaku towarowego, a mianowicie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 203 629„MEMORY”.

3)

Wypaczenie dowodów z uwagi na to, że Sąd zastosował art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia i posłużył się wadliwym i zbyt restrykcyjnym kryterium przy ocenie charakteru odróżniającego słownego znaku towarowego, a mianowicie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 203 629„MEMORY”.

4)

Wypaczenie dowodów z uwagi na to, że Sąd prawie wyłącznie oparł się na domniemanych zwyczajach językowych w dalekich, pozaeuropejskich krajach.


(1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/11


Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-243/08 Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras S.A., wniesione w dniu 23 lipca 2010 r. przez Ravensburger AG

(Sprawa C-370/10 P)

()

2010/C 260/14

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Ravensburger AG (przedstawiciele: H. Harte-Bavendamm, M. Goldmann, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras S.A.

Żądania wnoszącego odwołanie

dopuszczenie odwołania od wyroku Sądu z dnia 19 maja 2010 r. (sprawa T-243/08);

uchylenie wyroku Sądu;

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sprawa R 597/2007-2);

w razie potrzeby odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez OHIM;

obciążenie interwenienta i OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w toku postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że nie musi brać pod uwagę renomy wcześniejszego znaku towarowego przy ustaleniu, iż nie zostały spełnione przesłanki stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).

Sąd naruszył system ustanowiony przez art. 8 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez przeprowadzenie pojedynczej oceny faktycznej podobieństwa zarówno w odniesieniu do art. 8 ust. 1 lit. b), jak i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, chociaż te dwa przepisy przewidują całkowicie odmienne zestawy kryteriów.

Sąd naruszył prawo i art. 76 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez niezakwestionowanie stwierdzenia Drugiej Izby Odwoławczej, że okoliczności panujące na rynku w odniesieniu do używania z jednej strony znaków firmowych, a z drugiej strony znaków dla poszczególnych towarów są nieistotne.

Sąd naruszył art. 77 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez niezakwestionowanie, że Izba Odwoławcza w sposób oczywiście nieprawidłowy skorzystała ze swojej swobody uznania co do przeprowadzenia rozprawy.


(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1).


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/11


Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-181/08 Pye Phyo Tay Za przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 lipca 2010 r. przez Pye Phyo Tay Za

(Sprawa C-376/10 P)

()

2010/C 260/15

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Pye Phyo Tay Za (przedstawiciele: D. Anderson QC, M. Lester, barrister, G. Martin, solicitor)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

uchylenie w całości wyroku Sądu;

stwierdzenie nieważności rozporządzenia 194/2008 (1) z dnia 25 lutego 2008 r. w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszącego odwołanie; i

obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

1)

Wnoszący odwołanie podnosi, że wyrok Sądu zawiera następujący zasadniczy błąd. Sąd przyjął twierdzenie Rady, że zamrożenie środków finansowych wnoszącego odwołanie jest uzasadnione na tej podstawie, że jest on „członkiem rodziny”„kierującego ważnymi przedsiębiorstwami”, czyli swojego ojca Tay Za. Sąd uznał, że wnoszący odwołanie nie jest wymieniony w wykazie jako osoba indywidualna, ale jako należący do pewnej „kategorii” osób, czego konsekwencją jest to, że traci on wszelką ochronę proceduralną, która przysługiwałaby mu, gdyby był wymieniony jako osoba indywidualna, co obejmuje wymóg przedstawienia przez instytucje dowodów uzasadniających to uwzględnienie w wykazie oraz podstawowe prawo do obrony.

2)

Podejście to zdaniem wnoszącego odwołanie jest nieprawidłowe pod względem prawnym i faktycznym. Wnoszący odwołanie nie został objęty rozporządzeniem, ponieważ należy do kategorii „członków rodziny”; został wymieniony w wykazie jako osoba indywidualna, pod swoim własnym nazwiskiem, na wyraźnej podstawie, że sam jest objęty domniemaniem, iż odnosi korzyści z polityki gospodarczej rządu Birmy/Związku Myanmar. Wnoszący odwołanie jest z tego względu w pełni uprawniony do uzyskania ochrony na postawie podstawowych zasad prawa wspólnotowego.

3)

Wnoszący odwołanie utrzymuje ponadto, że wyrok Sądu dotknięty jest następującymi wadami prawnymi.

4)

Po pierwsze, Sąd mylnie stwierdził, że art. 60 i 301 WE stanowią odpowiednią podstawę prawną dla rozporządzenia. Wnoszący odwołanie twierdzi, że brak jest wystarczającej więzi pomiędzy wnoszącym odwołanie a reżimem wojskowym Birmy/Związku Myanmar. Nie jest przywódcą Birmy/Związku Myanmar ani osobą związaną z przywódcą, ani nie jest bezpośrednio lub pośrednio kontrolowany przez przywódcę. Okoliczność, że jest on synem osoby uważanej przez Radę za odnoszącą korzyści z reżimu wojskowego Birmy/Związku Myanmar, jest niewystarczająca. Sąd błędnie stwierdził, że ponieważ (w jego opinii) instytucje byłyby uprawnione do wprowadzenia dalej idącego embargo handlowego w stosunku do Birmy/Związku Myanmar, a fortiori są one uprawnione do wprowadzenia zamrożenia aktywów w odniesieniu do danej jednostki.

5)

Po drugie, Sąd błędnie stwierdził, że na wnoszącym odwołanie spoczywa ciężar dowodu obalenia domniemania, że nie odnosi korzyści z polityki reżimu. Ciężar uzasadnienia nałożenia środka ograniczającego na wnoszącego odwołanie oraz przedstawienia uzasadniających to dowodów powinien spoczywać na Radzie.

6)

Po trzecie, Sąd błędnie stwierdził, że Rada dopełniła obowiązek uzasadnienia objęcia wnoszącego odwołanie rozporządzeniem. Wnoszący odwołanie uważa, że jeśli Rada wymienia jednostkę w rozporządzeniu na wyraźnej podstawie, że odnosi ona korzyści z polityki gospodarczej danego reżimu, Rada musi podać rzeczywiste i konkretne powody takiego założenia, odnoszące się do samego wnoszącego odwołanie.

7)

Po czwarte, Sąd błędnie przyjął, że prawo do obrony nie ma zastosowania do wnoszącego odwołanie. Prawo do obrony, w tym prawo do sprawiedliwego procesu oraz do skutecznej kontroli sądowej, jest podstawowym aspektem zasady państwa prawa w Unii Europejskiej, która stosuje się zawsze, gdy instytucje Unii Europejskiej wprowadzają środek bezpośrednio niekorzystny dla danej jednostki. Ponadto Sąd błędnie przyjął, że prawo do obrony wnoszącego odwołanie (przy założeniu, że ma ono zastosowanie) nie zostało naruszone, ponieważ przesłuchanie nie doprowadziłoby do innego skutku, jako że wnoszący odwołanie nie przedstawił informacji, które można by odmiennie ocenić.

8)

Po piąte, Sąd zastosował niewłaściwy standard kontroli decyzji, na podstawie których osoba zostaje objęta załącznikiem dotyczącym zamrożenia aktywów. Kontrola sądowa zgodności z prawem decyzji tego rodzaju obejmuje ocenę faktów i okoliczności, na których opiera się uzasadnienie tej decyzji, oraz dowodów i informacji, na podstawie których ocena ta jest dokonywana.

9)

Wreszcie Sąd błędnie oddalił argumenty wnoszącego odwołanie, że naruszono jego prawo własności oraz że rozporządzenie jest nieuzasadnione i nieproporcjonalne w zakresie, w jakim do niego się stosuje.


(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania i wzmocnienia środków ograniczających wobec Birmy/Związku Myanmar, uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006 (Dz.U. L 66, s. 1).


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/13


Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

(Sprawa C-380/10)

()

2010/C 260/16

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i K. Nyberg, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Finlandii

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie, że nie uchwalając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) lub w każdym razie nie informując o tym Komisji, Republika Finlandii uchybiła w odniesieniu do prowincji Åland zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin do implementacji dyrektywy upłynął w dniu 14 maja 2009 r.


(1)  Dz. U. 2007 L 108, s. 1.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/13


Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 6 sierpnia 2010 r. — J. McB. przeciwko L. E.

(Sprawa C-400/10)

()

2010/C 260/17

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court, Irlandia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: J. McB.

Strona pozwana: L. E.

Pytania prejudycjalne

Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (2), interpretowane zgodnie z art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub w inny sposób, zakazuje państwu członkowskiemu ustanowienia prawnego wymogu, że ojciec dziecka niepozostający w związku małżeńskim z matką dziecka musi uzyskać orzeczenie właściwego sądu przyznające mu pieczę nad dzieckiem, aby mógł zostać uznany za osobę posiadającą prawo do »pieczy nad dzieckiem«, którego naruszenie czyni uprowadzenie dziecka z kraju zwykłego pobytu bezprawnym do celów stosowania art. 2 pkt 11 tego rozporządzenia?


(1)  Dz.U. L 338, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Rady z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków, Dz.U. L 160, s. 19.


Sąd

25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/14


Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Huta Buczek i in. przeciwko Komisji

(Sprawy połączone T-440/07, T-465/07 i T-1/08) (1)

(Umorzenie postępowania)

2010/C 260/18

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Huta Buczek Sp. z o.o. (Sosnowiec, Polska) (przedstawiciel: D. Szlachetko-Reiter, adwokat) (sprawa T-440/07); Emilian Salej, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej spółki Technologie Buczek S.A. (Laryszów, Polska); Technologie Buczek S.A. (Sosnowiec) (przedstawiciel: D. Szlachetko-Reiter, adwokat) (sprawa T-465/07); oraz Buczek Automotive Sp. z o.o. (Sosnowiec) (przedstawciele: początkowo T. Gackowski, następnie D. Szlachetko-Reiter, a wreszcie — J. Jurczyk, adwokaci) (sprawa T-1/08)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross, M. Kaduczak, A. Stobiecka-Kuik i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Niechciał, a następnie M. Krasnodebska-Tomkiel i M. Rzotkiewicz, pełnomocnicy) (sprawy T-440/07 i T-1/08)

Przedmiot

Wnioski o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 23 października 2007 r. C(2007) 5087 wersja ostateczna w sprawie pomocy państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006), udzielonej przez Rzeczpospolitą Polską na rzecz producenta stali grupy Technologie Buczek

Sentencja

1)

Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi w sprawie T-465/07 w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez Emiliana Saleja.

2)

Każda ze stron pokryje swe koszty poniesione w sprawie T-465/07 w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez Emiliana Saleja.


(1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/14


Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2010 r. — Cross Czech przeciwko Komisji

(Sprawa T-252/10 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Szósty program ramowy UE dotyczący badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Pismo potwierdzające wnioski z audytu finansowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Nieuwzględnienie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)

2010/C 260/19

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cross Czech a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: T. Schollaert, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania pisma Komisji z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie potwierdzenia wniosków z audytu dotyczącego przedstawionych przez skarżącą sprawozdań finansowych za okres od dnia 1 lutego 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. w zakresie dotyczącym projektów eMapps.com, CEEC IST NET i Transfer-East.

Sentencja

1)

Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/15


Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2010 r. — Fondation IDIAP przeciwko Komisji

(Sprawa T-286/10 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Pismo potwierdzające wyniki kontroli finansowej - Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)

2010/C 260/20

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Fondation IDIAP (Martigny, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat G. Chapus-Rapin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i A. Sauka, pełnomocnicy)

Przedmiot

Zasadniczo wniosek o zawieszenie wykonania pisma Komisji z dnia 11 maja 2010 r. potwierdzającego wyniki kontroli dotyczącej zestawień kosztów złożonych przez skarżącą za okres od 1 października 2006 r. do 30 września 2007 r. w odniesieniu do projektu Amida oraz za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. w odniesieniu do projektów Bacs i Dirac

Sentencja

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/15


Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — Monty Program przeciwko Komisji

(Sprawa T-292/10)

()

2010/C 260/21

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Monty Program AB (Tuusula, Finlandia) (przedstawiciele: H. Anttilainen-Mochnacz, lawyer, i C. Pouncey, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji nr C(2010) 142 wersja ostateczna z dnia 21 stycznia 2010 r. wydanej w sprawie COMP/M.5529 — Oracle/Sun Microsystems; oraz

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności art. 1 decyzji Komisji nr C(2010) 142 wersja ostateczna z dnia 21 stycznia 2010 r. wydanej w sprawie COMP/M.5529 — Oracle/Sun Microsystems, w której instytucja ta uznała przejęcie przez Oracle Corporation wyłącznej kontroli nad Sun Microsystems za zgodne za wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia EOG na podstawie rozporządzenia Rady (WE) No 139/2004 (1).

Na poparcie swego żądania skarżąca ponosi następujące zarzuty:

 

Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja dokonała błędnej oceny podjętych przez Oracle zobowiązań, naruszając w ten sposób art. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw oraz swój własny komunikat w sprawie środków zaradczych (2). Zdaniem skarżącej, błędnie uznając 10 złożonych przez Oracle i mających za przedmiot przyszłe zachowania zobowiązań za nowe elementy stanu faktycznego pozwalające na wyzbycie się wszelkich zastrzeżeń dotyczących konkurencji i wydanie bezwarunkowej decyzji zatwierdzającej, Komisja naruszyła prawo.

 

Po drugie, skarżąca twierdzi, że nie stosując swego własnego komunikatu w sprawie środków zaradczych, a w rezultacie — nie przeprowadzając testu rynkowego zobowiązań, Komisja naruszyła zarówno istotne wymogi proceduralne, jak i uzasadnione oczekiwania skarżącej, pozbawiając ją możliwości formalnego podania do wiadomości jej stanowiska w przedmiocie zobowiązań podjętych przez Oracle. Następnie, uznając te zobowiązania raczej za nowe elementy stanu faktycznego niż za zobowiązania jako takie, Komisja dopuściła się nadużycia władzy.

 

Po trzecie, zdaniem skarżącej Komisja naruszyła art. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, dokonując błędnej oceny skutków, jakie miały pociągnąć za sobą zobowiązania Oracle po dokonaniu koncentracji, i, co za tym idzie, nie stosując standardu przeprowadzenia dowodu wymaganego od Komisji w przepisach prawa wspólnotowego; w ten sposób Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie. Wydając decyzję zatwierdzającą na podstawie art. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw Komisja naruszyła zatem prawo.

 

Wreszcie skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w dokonanej ocenie presji konkurencyjnej, jaka będzie wywierana przez inne podmioty konkurujące w zakresie oprogramowania (open source) na Oracle po dokonaniu koncentracji. Komisja popełniła błąd w ocenie uznając, że jeśli nawet Oracle po dokonaniu koncentracji wycofałaby z rynku MySQL (najważniejsze oprogramowanie Sun Microsystems do tworzenia baz danych), inni sprzedawcy baz danych otwartego źródła zastąpiliby MySQL w wywieraniu presji konkurencyjnej.


(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004 L 24, s. 1).

(2)  Zawiadomienie Komisji w sprawie środków zaradczych dopuszczalnych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 802/2004 (Dz.U. 2008 C 267, s. 1).


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/16


Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2010 r. — Seven Towns Ltd przeciwko OHIM

(Sprawa T-293/10)

()

2010/C 260/22

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Seven Towns Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat E. Schäfer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1475/2009-1 w zakresie, w jakim oddalono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 650 817;

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami reprezentacji strony skarżącej.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak składający się z kolorów, opisywany jako „sześć powierzchni ułożonych geometrycznie w trzy pary równoległych powierzchni, przy czym każda z par jest ustawiona prostopadle w stosunku do dwóch pozostałych i w taki sposób, że: i) dwie stykające się ze sobą powierzchnie są zawsze różnych kolorów i ii) każda powierzchnia ma strukturę siatki utworzonej przez czarne linie dzielące powierzchnię na dziewięć równych segmentów”. Wskazanymi kolorami były: czerwony (PMS 200C); zielony (PMS 347C); niebieski (PMS 293C); pomarańczowy (PMS 021C); żółty (PMS 012C); biały i czarny dla towarów należących do klasy 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 650 817.

Decyzja eksperta: Oddalenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: Stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji i oddalenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 650 817.

Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.

Na podstawie pierwszego zarzutu, strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie przestrzega zasad proceduralnych poprzez naruszenie art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z zasadą 53a rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza popełniła błędy przy badaniu merytorycznym.

W drodze drugiego zarzutu, strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza jej prawo do sprawiedliwego procesu poprzez naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza oparła swą decyzję na zupełnie nowym argumencie, nie wzywając strony skarżącej do przedstawienia swoich uwag.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/17


Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — CBp Carbon Industries przeciwko OHIM

(Sprawa T-294/10)

()

2010/C 260/23

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: CBp Carbon Industries, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Fish, solicitor, i S. Malynicz, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1361/2009-1;

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CARBON GREEK” dla towarów z klasy 17 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 973 531

Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: skarżąca podnosi dwa zarzuty na poparcie swojej skargi.

W ramach pierwszego zarzutu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na błędne ocenę przez Izbę Odwoławczą charakteru odróżniającego rozpatrywanego znaku towarowego w odniesieniu do danych towarów.

W ramach drugiego zarzutu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na: i) popełnienie błędu przez Izbę Odwoławczą co do znaczenia i składni rozpatrywanego znaku towarowego oraz jego zdatności do natychmiastowego i bezpośredniego opisu rozpatrywanych towarów i usług; ii) z jednej strony prawidłowe stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że właściwy krąg odbiorców jest specjalistyczny, jednak z drugiej strony niestwierdzenie z urzędu okoliczności wskazujących na to, że rozpatrywany znak towarowy jest opisowy dla właściwego kręgu odbiorców; oraz iii) niestwierdzenie przez Izbę Odwoławczą na podstawie dowodów, że we właściwiej specjalistycznej dziedzinie istnieje zasadne prawdopodobieństwo, iż inni przedsiębiorcy będą chcieli używać rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego w przyszłości.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/17


Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Arrieta D. Gross przeciwko OHIM — Toro Araneda (BIODANZA)

(Sprawa T-298/10)

()

2010/C 260/24

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Christina Arrieta D. Gross (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J.P. Ewert)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Rolando Mario Toro Araneda (Santiago de Chile, Chile)

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1149/2009-2;

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie gdyby została interwenientem w niniejszej sprawie, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „BIODANZA” dla towarów i usług należących do klas 16, 41 i 44.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenie niemieckiego znaku towarowego nr 2905152 oznaczenia słownego „BIODANZA” dla towarów i usług należących do klas 16 i 41; zgłoszenie duńskiego znaku towarowego nr VA 199500708 oznaczenia słownego „BIODANZA” dla towarów i usług należących do klas 16, 41 i 44.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do części kwestionowanych towarów i usług oraz przyjęcie wniosku w odniesieniu do pozostałych towarów w nim wymienionych.

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania, stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości.

Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.

Na podstawie pierwszego zarzutu strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 42 ust. 2 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że strona skarżąca nie udowodniła, że wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony w zakresie użycia we Wspólnocie.

W drodze drugiego zarzutu strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza zasadę 22 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza nie wezwała strony skarżącej do przedstawienia wymaganego dowodu w ściśle określony sposób.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/18


Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2010 r. — In ‘t Veld przeciwko Komisji

(Sprawa T-301/10)

()

2010/C 260/25

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sophie in ‘t Veld (Bruksela, Belgia), (przedstawiciel: O. Brouwer i J. Blockx, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 maja 2010 r., sygn. SG.E.3/HP/psi Ares (2010) 234950, w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącej pełnego dostępu do dokumentów oraz

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi w trybie art. art. 263 TFUE o stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 4 maja 2010 r. o odmowie pełnego dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie nowej Umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi, o który skarżąca wystąpiła na podstawie rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 (1)

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podnosi następujące zarzuty:

 

Po pierwsze, decyzja Komisji narusza art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 ponieważ w sposób dorozumiany odmawia dostępu do szeregu dokumentów objętych wnioskiem skarżącej nie wskazując powodów odmowy dostępu.

 

Po drugie, przedmiotowa decyzja opiera się na błędnym zastosowaniu art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja nie zastosowała 4 ust. 4 jako zasady proceduralnej dotyczącej konsultacji ze podmiotami trzecimi, lecz jako kolejny wyjątek od obowiązku udostępnienia dokumentów

 

Po trzecie, Komisja w swej decyzji niewłaściwie, w świetle przepisów prawa i okoliczności faktycznych, zastosowała art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001

w pierwszej kolejności ze względu na to, że ogólne uzasadnienie przedstawione przez Komisję nie może z zasady zostać objęte wyłączeniem w celu ochrony interesu publicznego w Unii Europejskiej w zakresie stosunków międzynarodowych,

w drugiej kolejności ze względu na to, że zaskarżona decyzja zawiera oczywiste błędy w ocenie poszczególnych dokumentów.

 

Ponadto, gdyby Trybunał uznał, że którakolwiek część spośród dokumentów, o dostęp do których wystąpiła skarżąca jest chroniona na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, skarżąca podnosi, że art. 4 ust. 6 został błędnie zastosowany, oraz że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności, w zakresie w jakim Komisja nie rozważyła, czy właściwe byłoby udzielenie dostępu do części dokumentów i ograniczenie odmowy do dokumentów, w stosunku do których było to właściwe i niezbędne.

 

Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia spornej decyzji, tym samym naruszając art. 296 TFUE.


(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43)


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/19


Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2010 r. — Crocs przeciwko OHIM — Holey Soles i Partenaire Hospitalier International (Przedstawienie obuwia)

(Sprawa T-302/10)

()

2010/C 260/26

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Crocs, Inc. (Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: I.R. Craig, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Holey Soles Holdings Ltd (Vancouver, Kanada) i Partenaire Hospitalier International (La Haie Foissière, Francja)

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie R 9/2008-3;

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: numer 257001-0001 (obuwie)

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Holey Soles Holdings Ltd i Partenaire Hospitalier International

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 ze względu na błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą przepisów tych artykułów i poczynienie nieprawidłowych ustaleń co do cechy nowości, indywidualnego charakteru i funkcji technicznej wzoru wspólnotowego.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/20


Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2010 r. — dm drogeriemarkt GmbH & Co. KG przeciwko OHIM — S.E.M.T.E.E. (caldea)

(Sprawa T-304/10)

()

2010/C 260/27

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: dm drogeriemarkt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky i P. Hiller)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: S.E.M.T.E.E. (Escaldes Engornay, Andora)

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie R 899/2009-1 i w drodze korekty unieważnienie prawa do znaku towarowego zgłaszającej;

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie R 899/2009-1 i przekazanie sprawy Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory);

tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie R 899/2009-1.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: S.E.M.T.E.E.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „caldea” w kolorach pomarańczowym, niebieskim i białym dla towarów i usług z klas 3, 35, 37, 42, 44 i 45 — zgłoszenie nr 5 691 845

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny międzynarodowy znak towarowy nr 894 004„BALEA”, zarejestrowany dla towarów z klas 3, 5 i 8

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że w przypadku rozpatrywanych znaków nie występowało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/20


Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Yusef przeciwko Komisji

(Sprawa T-306/10)

()

2010/C 260/28

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hani El Sayyed Elsebai Yusef (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister i H. Miller, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

oświadczenie, że brak działania ze strony Komisji i nieusunięcie przez nią imienia i nazwiska skarżącego z wykazu zawartego w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 było niezgodne z prawem;

natychmiastowe nakazanie Komisji usunięcia imienia i nazwiska skarżącego z wykazu zawartego w omawianym załączniku;

obciążenie Komisji, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżącego, a także jakimikolwiek kwotami uiszczonymi przez kasę Trybunału Sprawiedliwości z tytułu pomocy w zakresie kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący wniósł, na podstawie art. 265 TFUE, skargę o uchylenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1629/2005 z dnia 5 października 2005 r. zmieniającego po raz pięćdziesiąty czwarty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego.

Skarżący przedstawia trzy zarzuty na poparcie skargi.

Po pierwsze, skarżący utrzymuje, że Komisja nie przeprowadziła niezależnej kontroli podstawy umieszczenia skarżącego w wykazie zawartym w załączniku I i w żadnym momencie nie zwróciła się o uzasadnienie takiego umieszczenia.

Po drugie, twierdzi on, że Komisja nie poinformowała go o jakichkolwiek przyczynach uzasadniających umieszczenie jego imienia i nazwiska w wykazie zawartym w załączniku I, z naruszeniem jego prawa do skutecznego środka zaskarżenia, prawa do jego własnej obrony oraz jego prawa własności, jakie gwarantuje mu europejska konwencja praw człowieka.

Po trzecie, skarżący utrzymuje, że nieusunięcie przez Komisję imienia i nazwiska skarżącego z wykazu zawartego w załączniku I jest nieracjonalne, ponieważ nic nie świadczy o tym, aby właściwe kryteria umieszczania osób w wykazie załącznika I zostały spełnione, a Foreign and Commonwealth Office Zjednoczonego Królestwa stoi na stanowisku, że skarżący przestał już spełniać właściwe kryteria.


(1)  Dz.U. L 260 s. 10.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/21


Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2010 r. — ELE.SI.A przeciwko Komisji

(Sprawa T-312/10)

()

2010/C 260/29

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Elettronica e sistemi per automazione (ELE.SI.A) SpA (Guidonia Montecelio, Włochy) (przedstawiciele: S. Bariatti, P. Tomassi i P. Caprile, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie, że spółka ELESIA prawidłowo wywiązała się swoich zobowiązań umownych,

stwierdzenie, że Komisja naruszyła zobowiązania umowne nie wypłacając należnego wynagrodzenia za świadczenia spółki ELESIA i żądając zwrotu kwot już wypłaconych.

zasądzenie od Komisji kwoty 83 627,68 EUR, bez odsetek, tytułem kosztów poniesionych przez spółkę ELESIA w ramach projektu, które nie zostały dotychczas pokryte przez Komisję,

w konsekwencji uchylenie, cofnięcie — w tym wystawionych not kredytowych — a w każdym razie stwierdzenie nieważności not debetowych, na podstawie których Komisja żądała zwrotu kwot wypłaconych spółce ELEGIA oraz wypłaty odszkodowania,

w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Konsorcjum, którego skarżąca spółka jest koordynatorem podpisało ze stroną pozwaną umowę na realizację projektu „I-Way, Intelligent co-operative system in cars for road safety”, finansowanego ze środków budżetowych w ramach „szóstego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego”.

Zważywszy na poważne nieprawidłowości w toku opracowywania projektu Komisja Europejska postanowiła rozwiązać umowę.

Skarżąca uważa, po pierwsze, że postępowanie Komisji jest całkowicie sprzeczne z istotnymi postanowieniami umowy i zasadami prawa, a mianowicie z zasadą równości, proporcjonalności i dobrej administracji, a po drugie, że podczas gdy wszystkie zobowiązania umowne były prawidłowo realizowane przez prawie cały okres 36 miesięcy ustalony w umowie, Komisja nie zamierza uznać jakiegokolwiek zobowiązania, opierając się m.in. na audycie, który wydaje się nieprawidłowy pod wieloma względami, i to pomimo okoliczności, że skarżąca podjęła pełną współpracę w dobrej wierze przez cały okres trwania stosunków umownych, a nawet poza tym okresem.

Na poparcie swojego wniosku, skarżąca twierdzi, że prawidłowo i w sposób ciągły wypełniała swe zobowiązania umowne, podczas gdy Komisja naruszyła art. II.1.11, II.16.1, II.16.2 i II 29 ogólnych warunków umowy oraz prawo do obrony i przepisy rozporządzenia nr 2185/961 (1).


(1)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z dnia 15.11.1996, s. 2)


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/22


Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2010 r. — Three-N-Products Private przeciwko OHIM — Shah (AYUURI NATURAL)

(Sprawa T-313/10)

()

2010/C 260/30

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Three-N-Products Private Ltd (New Delhi, Indie) (przedstawiciel: adwokat C. Jäger)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: S. Shah, A. Shah, M. Shah — A Partnership t/a FUDCO (Wembley, Zjednoczone Królestwo)

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie R 1005/2009-4;

nakazanie pozwanemu potwierdzenia decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lipca 2009 r. i oddalenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 805 387 w całości;

obciążenie pozwanego kosztami postępowania;

obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie gdyby została interwenientem w niniejszej sprawie, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak słowny „AYUURI NATURAL” dla towarów należących do klas 3 i 5.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 996 098 znaku graficznego „Ayur” dla, między innymi, towarów należących do klas 3 i 5; zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 429 469 znaku słownego „AYUR” dla, między innymi, towarów należących do klas 3 i 5.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i oddalenie zgłoszenia w całości.

Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania, stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu.

Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.

Na podstawie pierwszego zarzutu strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i że wcześniejsze znaki towarowe mają sugestywną konotację w stosunku do towarów, do których się odnoszą, co ogranicza odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych.

W drodze drugiego zarzutu strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 65 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza przekroczyła swoje uprawnienia poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, ponieważ decyzja ta jest pozbawiona obiektywizmu i podstaw prawnych.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/23


Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2010 r. — Constellation Brands przeciwko OHIM (COOK'S)

(Sprawa T-314/10)

()

2010/C 260/31

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Constellation Brands, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1048/2009-1;

odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz zarządzenie przywrócenia stanu poprzedniego w odniesieniu do zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 942 128;

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „COOK’S”

Decyzja Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego: oddalenie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego i utrzymanie w mocy unieważnienia rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 942 128

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 81 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą tego przepisu oraz błędną ocenę faktów poprzez uznanie, że przedstawiciele strony skarżącej nie wykazali się należytą starannością w danych okolicznościach.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/23


Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Consorzio del vino nobile di Montepulciano i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-318/10)

()

2010/C 260/32

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Consorzio del vino nobile di Montepulciano (Montepulciano, Włochy), Contucci di Alamanno Contucci & C. Società Agricola Sas (Montepulciano, Włochy), Villa S. Anna Società Semplice Agricola di Fabroni Anna SEM Società Semplice (Montepulciano, Włochy), il Conventino Società agricola per azioni (Montepulciano, Włochy) (przedstawiciele: D. Dodaro, adwokat, S. Cianciullo, adwokat, G.Brini, adwokat, G.Nazzi, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności lub niestosowania, a w każdym razie, uchylenie zmiany dokonanej zaskarżonym rozporządzeniem w załączniku XV do rozporządzenia (WE) n. 607/2009 Komisji, w zakresie w jakim nieprawidłowo identyfikuje techniczny błąd, który należy skorygować jako podlegający wyłącznie na wpisie nazwy odmiany winorośli „Montepulciano” w części B. tego załącznika, przy zastosowaniu do chronionej nazwy pochodzenia „vino nobile di Montepulciano” przepisów derogujących przewidzianych przez rozporządzenie 607/09 w art. 62 ust. 3 i 4, z pominięciem jego szczególny charakteru

tytułem subsydiarnym, stwierdzenie nieważności i niestosowania, a w każdym razie uchylenie zmiany dokonanej rozporządzeniem w załączniku XV, w zakresie w jakim w celu przeniesienia do części A tego załącznika nazwa odmiany winorośli „Montepulciano”, w rozumieniu art. 62 ust. 3 rozporządzenia 607/09, którego przedmiotem są nazwy odmian winorośli zawierające lub składające się z chronionej nazwy pochodzenia, oznaczył chronioną nazwę pochodzenia jedynie terminem „Montepulciano” eliminując tradycyjną wzmiankę „vino nobile di”, która stanowi jej integralną część od chwili uznania tej nazwy.

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest skierowania przeciwko rozporządzenia n. 401/2010 (1), w zakresie w jakim przy jego przyjęciu i pod pozorem sprostowania błędu w zakresie wpisu nazwy odmiany „Montepulciano” w części B załącznika XV do rozporządzenia 607/2009 (2), Komisja przeniosła tę nazwę do części A załącznika XV, i czyniąc to wyeliminowała tradycyjną wzmiankę „vino nobile di Montepulciano” w pierwszej kolumnie tabeli.

W ten sposób pozwana określiła jako proste przeniesienie, czynność reglamentacyjną, która ma dużo większe znaczenie niż dopuszcza zakres stosowania art. 62 ust. 3 rozporządzenia 607/2009. Oczywistego nadużycia władzy dopuszczono się również w wyniku zastosowania tego przepisu do celów znaczenie wykraczających poza te, które podlegały realizacji, ze szkodą dla producentów vino nobile di Montepulciano, consorzio del vino nobile, a w sposób ogólny, ze szkodą dla konsumentów i rynku.

Skarżące wskazują też na naruszenie art. 23 porozumienia TRIPS. Podnoszą one w związku z tym, że wykreślenie tradycyjnej wzmianki „vino nobile” z chronionej nazwy pochodzenia „vino nobile di Montepulciano” nie jest wystarczającym czy odpowiednim środkiem realizacji celów wskazanych w porozumienie TRIPS, ponieważ zwiększa ryzyko wprowadzenia w błąd, w szczególności dla konsumentów innych niż włoscy, którzy mogą zostać łatwo wprowadzeni w błąd przez etykietowanie wskazujące również nazwę „Montepulciano”. Tak więc, różnica pomiędzy towarami opatrzonych tym samym określeniem nie jest wystarczająco widoczna, podczas gdy nazwa jest czasem używana jako homonimiczne oznaczenie pochodzenia z obszaru geograficznego, bez tradycyjnej wzmianki a czasem jako oznaczenie odmiany, raczej poprzedzające wskazanie geograficzne, niż po nim następujące.


(1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 401/2010 z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 607/2009 ustanawiającego niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 117 z dnia 11.5.2010, s. 13)

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 607/2009 z dnia 14 lipca 2009 r. ustanawiające niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 193 z 24.7.2009, s. 60)


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/24


Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2010 r. — Fürstlich Castell'sches Domänenamt przeciwko OHIM — Castel Frères (CASTEL)

(Sprawa T-320/10)

()

2010/C 260/33

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fürstlich Castell'sches Domänenamt, Albrecht Fürst zu Castell-Castell (Castell, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze, solicitor, adwokaci G. Würtenberger i T. Wittmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Castel Frères S.A. (Blanquefort, Francja)

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2010 r. w sprawie R 962/2009-2;

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „CASTEL” dla towarów z klasy 33 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 678 167

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Castel Frères SA

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wniosek o unieważnienie został oparty na bezwzględnych podstawach odmowy rejestracji określonych w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: (i) z jednej strony prawidłowo ustaliła, że „Castell” stanowi uznane oznaczenie pochodzenia dla win, natomiast z drugiej strony mylnie stwierdziła, że zakwestionowany znak towarowy „CASTEL” w oczywisty sposób różnił się od „Castell”, i w rezultacie doszła do wniosku, że zakwestionowany znak towarowy mógł zostać dopuszczony do rejestracji; (ii) twierdząc, że „CASTEL” jest słowem powszechnie używanych w sektorze wina dla „znaku”, błędnie nie doszła do wniosku, że „CASTEL” nie mógł zostać dopuszczony do rejestracji. Naruszenie art. 65 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza wykroczyła poza przysługujące jej uprawnienia, uzasadniając swoją decyzję „pokojowym współistnieniem”, mimo że znaczenie tej teorii nie jest oczywiste w przypadku rejestracji znaku.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/25


Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — SA.PAR. przeciwko OHIM — Salini Costruttori (GRUPPO SALINI)

(Sprawa T-321/10)

()

2010/C 260/34

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: SA.PAR. Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Masetti Zannini de Concina, M. Bussoletti i G. Petrocchi)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Salini Costruttori S.p.A. (Rzym, Włochy)

Żądania strony skarżącej

uwzględnienie niniejszej skargi;

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 kwietnia 2010 r. z powodu naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz braku uzasadnienia;

obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania, a także postępowania przed Izbą Odwoławczą

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „GRUPPO SALINI” (zgłoszenie nr 3 832 161) dla usług należących do klas 36, 37 i 42

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: SALINI COSTRUTTORI S.p.A.

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Powszechnie znany we Włoszech znak towarowy, faktycznie używany znak towarowy, nazwa własna i firma „SALINI” dla usług należących do klas 36, 37 i 42

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia, a także naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia oraz brak uzasadnienia.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/25


Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Clasado przeciwko Komisji

(Sprawa T-322/10)

()

2010/C 260/35

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Clasado Ltd. (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: G.C. Facenna, Barrister, M.E. Guinness i M.C. Hann, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności tych części rozporządzeń Komisji (UE) nr 382/2010 (1) oraz nr 384/2010 (2) z dnia 5 maja 2010 r., które dotyczą złożonych przez stronę skarżącą wniosków o udzielenie zezwolenia na stosowanie oświadczenia zdrowotnego w odniesieniu BimunoBT (BGOS) Prebiotic;

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca żąda na podstawie art. 263 TFEU stwierdzenia nieważności tych części rozporządzeń Komisji nr 382/2010 oraz nr 384/2010 z dnia 5 maja 2010 r., w których przewidziano, że złożone przez stronę skarżącą wnioski o udzielenie zezwolenia na stosowanie oświadczenia zdrowotnego w odniesieniu do BimunoBT (BGOS) Prebiotic — prebiotyku będącego suplementem diety, wzmacniającym system odpornościowy i właściwe funkcjonowanie układu pokarmowego organizmów ludzkich oraz zmniejszającym ryzyko wystąpienia biegunki podróżników, nie spełniają wymogów rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (3), w związku z czym nie powinny zostać uwzględnione.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

 

Po pierwsze, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne przyjmując sporne rozporządzenia, w szczególności w zakresie procedury zgłaszania uwag przez wnioskodawcę i członków społeczeństwa, na podstawie art. 16 ust. 6 oraz art. 17 rozporządzenia nr 1924/2006.

 

Po drugie postępując w ten sposób, Komisja naruszyła art. 38 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 178/2002 (4), którego celem jest zapewnienie, aby Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wykonywał swoje działania zachowując wysoki stopień przejrzystości.

 

Ponadto stwierdzając, że dodatkowe uwagi Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności z dnia 4 grudnia 2009 r. na temat wniosku strony skarżącej, nie stanowiły opinii, o której mowa w art. 16 rozporządzenia nr 1924/2006, ani jej części, sporne rozporządzenia zostały przyjęte z naruszeniem prawa.

 

Co więcej, rozporządzenia Komisji, których stwierdzenia nieważności żąda strona skarżąca, zostały przyjęte z naruszeniem prawa Clasado do osobistego przedstawienia sprawy, zgodnie art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (5) oraz jej uzasadnionych oczekiwań.

 

Wreszcie Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji — jedną z podstawowych zasad prawa, wspólną wszystkim tradycjom konstytucyjnym państw członkowskich, a w szczególności ciążący na niej, jako instytucji decyzyjnej, na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 — obowiązek przeprowadzenia starannego i niezależnego badania wszystkich przedłożonych jej materiałów.


(1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 382/2010 z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie odmowy wydania zezwoleń na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności, inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (DZ.U. 2010 L 113. s. 1)

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 384/2010 z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie udzielania i odmowy udzielenia zezwoleń na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności i odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz do rozwoju i zdrowia dzieci (DZ.U. 2010 L 113. s. 6)

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. 2006 L 404, s. 9)

(4)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002 L 31, s.1)

(5)  Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010 C 83, s. 389).


Sąd do spraw Służby Publicznej

25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/27


Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — De Roos-Le Large przeciwko Komisji

(Sprawa F-50/10)

()

2010/C 260/36

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Simone Thérèse De Roos-Le Large ('s Hertogenbosch, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci E. Lutjens i M.H. van Loon)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, na mocy której skarżąca ma obowiązek zwrotu nadwyżki renty rodzinnej otrzymanej przez nią w związku ze śmiercią matki.

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności na podstawie art. 264 TFUE decyzji Komisji z dnia 12 maja 2010 r.;

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/27


Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2010 r. — Allgeier przeciwko FRA

(Sprawa F-58/10)

()

2010/C 260/37

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Timo Allgeier (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

Przedmiot i opis sporu

Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o umorzeniu postępowania w sprawie wniesionego przez skarżącego zażalenia dotyczącego mobbingu. Po drugie, uznanie, że skarżący był ofiarą mobbingu stosowanego przez jego przełożonych a także naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę.

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności decyzji Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 16 października 2009 r., na mocy której zarzuty skarżącego zostały oddalone w zakresie w jakim w decyzji tej nie uznaje się, że skarżący był ofiarą mobbingu stosowanego przez M i przez A oraz w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 kwietnia 2010 r., na mocy której zażalenie zostało oddalone;

stwierdzenie, że skarżący był ofiarą mobbingu stosowanego przez M i przez A wraz z niezbędnymi konsekwencjami natury dyscyplinarnej bądź albo i) ponowne wszczęcie dochodzenia administracyjnego, które będzie rzetelne, niezależne i bezstronne a jego prowadzenie zostanie powierzone panelowi niezależnych ekspertów albo ii) przyjęcie wszelkich niezbędnych środków w celu organizacji rzetelnego dochodzenia w warunkach braku ewentualnych nacisków;

naprawienie szkody majątkowej poniesionej przez skarżącego, oszacowanej wstępnie na 71 823,23 EUR;

zapłata kwoty 85 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą ze sposobu w jaki całe postępowanie było prowadzone i w jaki decyzja została podjęta;

obciążenie FRA kosztami postępowania.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/28


Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2010 r. — Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

(Sprawa F-59/10)

()

2010/C 260/38

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Yvette Barthel (Arlon, Belgia) i inni (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości oddalającej wniosek skarżących o przyznanie dodatku za służbę zmianową przewidzianego w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 z dnia 9 lutego 1976 r. określającego kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania (Dz. U. L 38, s. 1).

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oddalającej wniosek skarżących z dnia 8 czerwca 2009 r. o przyznanie począwszy od dnia 20 grudnia 2006 r. dodatku za służbę zmianową przewidzianego w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 z dnia 9 lutego 1976 r.;

obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/28


Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2010 r. — Chiavegato przeciwko Komisji

(Sprawa F-60/10)

()

2010/C 260/39

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Fulvia Chiavegato (Bettembourg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009 oraz, posiłkowo, aktów przygotowujących tę decyzję.

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009 sporządzonej przez organ powołujący w dniu 13 listopada 2009 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska skarżącej, oraz, posiłkowo, aktów przygotowujących tę decyzję;

obciążenie Komisji kosztami postępowania.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/28


Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Esders przeciwko Komisji

(Sprawa F-62/10)

()

2010/C 260/40

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Jürgen Esders (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodriguez, M. Vandenbussche i C. Bernard-Glanz)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przeniesieniu skarżącego do siedziby w Brukseli w ramach postępowania w sprawie rotacji za 2010 r.

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 27 lipca 2010 r. o przeniesieniu skarżącego do Brukseli ze skutkiem od dnia 1 września 2010 r.;

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


25.9.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 260/29


Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2010 r. — Lunetta przeciwko Komisji

(Sprawa F-63/10)

()

2010/C 260/41

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Calogero Lunetta (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i C. Christophe Bernard-Glanz)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zamykającej postępowanie wszczęte na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego w następstwie wypadku, jakiemu uległ skarżący w dniu 13 sierpnia 2001 r. i stwierdzającej 6 % stopień jego trwałej częściowej niezdolności do pracy oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego określonej kwoty tytułem odszkodowania.

Żądania strony skarżącej

Stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

w odpowiednim przypadku, wezwanie pozwanej do przedstawienia decyzji wydanej przez prezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu wyznaczenia trzeciego lekarza w komisji lekarskiej;

w odpowiednim przypadku, wezwanie pozwanej do przedstawienia kopii dokumentów zawartych w aktach o sygnaturze 10 006 353;

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 28 października 2009 r. zamykającej postępowanie wszczęte w oparciu o art. 73 regulaminu pracowniczego w następstwie wypadku, jakiemu uległ skarżący w dniu 13 sierpnia 2001 r. i stwierdzającej 6 % stopień jego trwałej częściowej niezdolności do pracy, a w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego;

w konsekwencji, zarządzenie przeprowadzenia oceny stopnia trwałej częściowej niezdolności do pracy w oparciu o przepisy oraz tabelę oceny obowiązujące w dniu wypadku i do dnia 1 stycznia 2006 r., ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego złożonego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego przez komisję lekarską w bezstronnym i neutralnym składzie, która mogłaby pracować szybko w pełnej niezależności i bez uprzedzeń;

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia, ustalonego ex aequo et bono na kwotę 50 000 EUR (pięćdziesiąt tysięcy EUR) za krzywdę doznaną w związku z zaskarżonymi decyzjami;

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania, ustalonego tymczasowo na kwotę 25 000 EUR (dwadzieścia pięć tysięcy EUR) za szkodę poniesioną w związku z zaskarżonymi decyzjami;

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę od kapitału należnego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego w stosunku 12 % najpóźniej od dnia 13 sierpnia 2002 r. do dnia pełnej spłaty należności;

w każdym razie, zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania, ustalonego ex aequo et bono na kwotę 50 000 EUR (pięćdziesiąt tysięcy EUR) za szkodę poniesioną w związku z naruszeniem rozsądnego terminu;

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.