ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.CE2010.123.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 123E

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 53
12 maja 2010


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

III   Akty przygotowawcze

 

Rada

2010/C 123E/01

Stanowisko przyjęte przez Radę (UE) nr 7/2010 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję nr 573/2007/WE ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–2013 w zakresie zniesienia finansowania niektórych działań wspólnotowych oraz zmiany limitu na ich finansowanie
Przyjęte przez Radę w dniu 25 lutego 2010 r.

1

2010/C 123E/02

Stanowisko przyjęte przez Radę (UE) nr 8/2010 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylającej dyrektywę 86/613/EWG
Przyjęte przez Radę w dniu 8 marca 2010 r.

5

2010/C 123E/03

Stanowisko przyjęte przez Radę (UE) nr 9/2010 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią
Przyjęte przez Radę w dniu 14 kwietnia 2010 r.
 ( 1 )

17

2010/C 123E/04

Stanowisko przyjęte przez Radę (UE) nr 10/2010 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie charakterystyki energetycznej budynków
Przyjęte przez Radę w dniu 14 kwietnia 2010 r.

32

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

 


III Akty przygotowawcze

Rada

12.5.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 123/1


STANOWISKO PRZYJĘTE PRZEZ RADĘ (UE) NR 7/2010 W PIERWSZYM CZYTANIU

w sprawie przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję nr 573/2007/WE ustanawiającą Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–2013 w zakresie zniesienia finansowania niektórych działań wspólnotowych oraz zmiany limitu na ich finansowanie

Przyjęte przez Radę w dniu 25 lutego 2010 r.

2010/C 123 E/01

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 78 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Celem polityki Unii w zakresie wspólnego europejskiego systemu azylowego (WESA) jest, zgodnie z założeniami programu haskiego, utworzenie wspólnej przestrzeni azylowej za pomocą skutecznej, ujednoliconej procedury zgodnie z wartościami i tradycją humanitarną Unii Europejskiej.

(2)

W ciągu ostatnich lat, dzięki wprowadzeniu wspólnych minimalnych norm, osiągnięto znaczne postępy na drodze do ustanowienia WESA. Istnieją jednak nadal duże różnice między państwami członkowskimi w zakresie przyznawania ochrony międzynarodowej i form tej ochrony.

(3)

W swoim planie polityki azylowej przyjętym w czerwcu 2008 roku Komisja zapowiedziała, że zamierza prowadzić działania na rzecz rozwoju WESA, proponując wprowadzenie zmian w istniejących instrumentach prawnych w celu osiągnięcia większej harmonizacji obowiązujących norm i zwiększając wsparcie dla praktycznej współpracy między państwami członkowskimi, w szczególności za pomocą wniosku ustawodawczego w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu („Urzędu”), aby poprawić koordynację współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi w celu skutecznego wprowadzania w życie wspólnych zasad.

(4)

W przyjętym we wrześniu 2008 roku Europejskim pakcie o imigracji i azylu Rada Europejska uroczyście przypomniała, że każdy prześladowany cudzoziemiec ma prawo otrzymać pomoc i ochronę na terytorium Unii Europejskiej na mocy Konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców, zmienionej protokołem z Nowego Jorku z dnia 31 stycznia 1967 r., i innych stosownych traktatów. Zostało ponadto wyraźnie uzgodnione, że europejski urząd wsparcia zostanie utworzony w 2009 roku.

(5)

Praktyczna współpraca w dziedzinie azylu ma na celu zwiększenie konwergencji oraz zapewnienie stałej jakości stosowanych przez państwa członkowskie procedur podejmowania decyzji w tej dziedzinie, w ramach prawa europejskiego. W ramach praktycznej współpracy podjęto w ostatnich latach szereg działań, w szczególności przyjęto wspólne podejście do kwestii informacji o krajach pochodzenia oraz ustanowiono wspólny europejski program szkoleń dla pracowników służb azylowych (European asylum curriculum). Urząd powinien zostać utworzony w celu wzmocnienia i rozwijania tych działań w zakresie współpracy.

(6)

W celu uproszczenia działań wspierających praktyczną współpracę w dziedzinie azylu, a także w związku z faktem, że Urzędowi powinny zostać powierzone niektóre zadania obecnie finansowane w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, należy przenieść odpowiedzialność za niektóre działania wspólnotowe przewidziane w art. 4 decyzji nr 573/2007/WE (2) z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców na Urząd, aby zapewnić optymalny sposób prowadzenia praktycznej współpracy w dziedzinie azylu.

(7)

W celu uwzględnienia zmniejszonego zakresu działań wspólnotowych limit na ich finansowanie określony w decyzji nr 573/2007/WE powinien zostać zmniejszony z poziomu 10 % dostępnych zasobów Funduszu do 4 % tych zasobów.

(8)

W celu uwolnienia środków na finansowanie Urzędu należy zmniejszyć pulę środków przeznaczonych na finansowanie wdrażania decyzji nr 573/2007/WE.

(9)

Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia powiadomiły o swoim zamiarze wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

(10)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji nr 573/2007/WE wprowadza się niniejszym następujące zmiany:

1)

W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 1 wartość „10 %” zastępuje się przez wartość „4 %”;

b)

w ust. 2 skreśla się litery a) oraz f);

2)

Artykuł 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Pula środków przeznaczonych na finansowanie wdrażania niniejszej decyzji w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 614 mln EUR.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący


(1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 7 maja 2009 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu dnia … (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym). Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia … (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

(2)  Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 1.


UZASADNIENIE RADY

I.   WSTĘP

W dniu 18 lutego 2009 r. Komisja przyjęła wniosek zmieniający decyzję w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców (1) towarzyszący wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (2).

W dniu 7 maja 2009 r. Parlament Europejski przyjął po pierwszym czytaniu opinie dotyczące: decyzji w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, do której nie zaproponował żadnych poprawek (3), oraz rozporządzenia w sprawie Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu, proponując 40 poprawek do drugiego z wniosków Komisji (4).

W dniu 25 lutego 2010 r. Rada przyjęła stanowisko w pierwszym czytaniu w odniesieniu do obydwu wniosków zgodnie z art. 294 Traktatu.

W dniach 5–7 października 2009 r. Komitet Regionów przyjął opinię w sprawie przyszłego wspólnego europejskiego systemu azylowego II (5) zawierającą kilka zaleceń dotyczących rozporządzenia w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu.

II.   CEL WNIOSKU

Decyzja w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców jest zmieniana po to, by uwzględnić zmiany wynikające z utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu, a w szczególności by umożliwić urzędowi przejęcie odpowiedzialności za pewne operacje, które do tej pory finansowane były z funduszu na rzecz uchodźców. Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu ma na celu poprawę wdrażania wspólnego europejskiego systemu azylowego, zacieśnienie między państwami członkowskimi rzeczywistej współpracy w dziedzinie azylu i udzielanie lub koordynację wsparcia operacyjnego świadczonego na rzecz tych państw członkowskich, które muszą zmierzyć się z konkretną i nieproporcjonalną presją na ich krajowe systemy azylowe.

III.   ANALIZA STANOWISKA RADY W PIERWSZYM CZYTANIU

Postanowienia ogólne

Negocjacje przebiegały w politycznym kontekście ukształtowanym przez program haski, który ustala cele i instrumenty w obszarze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych na lata 2005–2010. Rada Europejska wyraziła swe zaangażowanie w dalsze rozwijanie wspólnego europejskiego systemu azylowego przez zmianę ram ustawodawczych i zacieśnianie praktycznej i czynnej współpracy, między innymi dzięki utworzeniu Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu. Następnie Rada Europejska w Europejskim pakcie o imigracji i azylu z października 2008 r. wyraziła zgodę na utworzenie takiego urzędu w 2009 r.

Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia poinformowały o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Dania nie uczestniczy w przyjęciu decyzji w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, nie będzie nią związana i nie będzie podlegać jej stosowaniu.

Zgodnie z postanowieniami wspólnego oświadczenia w sprawie praktycznych ustaleń dotyczących procedury współdecyzji (6) przedstawiciele Rady, Parlamentu i Komisja kontaktowali się ze sobą w celu zawarcia porozumienia na etapie ustalania stanowiska Rady w pierwszym czytaniu. W następstwie tych kontaktów osiągnięto porozumienie co do tekstów dotyczących rozporządzenia w sprawie Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu oraz decyzji w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców.

IV.   PODSUMOWANIE

Stanowisko Rady w pierwszym czytaniu odzwierciedla kompromis osiągnięty w negocjacjach między Radą a Parlamentem Europejskim, w których pośredniczyła Komisja. W dniu 20 listopada 2009 r. COREPER zatwierdził ten kompromis przez przyjęcie porozumień politycznych w sprawie rozporządzenia dotyczącego Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu oraz decyzji w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców. Przewodniczący Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (LIBE) działającej w Parlamencie Europejskim stwierdził w piśmie do przewodniczącego COREPER-u, że jeśli teksty kompromisowe zostaną przekazane do Parlamentu jako stanowiska Rady w pierwszym czytaniu, zaleci on członkom Komisji LIBE, a następnie zgromadzeniu plenarnemu, aby zaakceptowali w drugim czytaniu w Parlamencie stanowiska Rady bez poprawek, z zastrzeżeniem weryfikacji przez prawników lingwistów obydwu instytucji. Gdy decyzja w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców oraz rozporządzenie w sprawie Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu zostaną przyjęte, droga do szybkiego utworzenia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu będzie przygotowana, co będzie miało kluczowe znaczenie dla dalszego zacieśniania praktycznej współpracy w dziedzinie azylu.


(1)  6702/09 ASILE 6 CADREFIN 7 CODEC 213.

(2)  6700/09 ASILE 5 CODEC 212 + ADD 1, 2.

(3)  T6-0375/2009, 7.5.2009.

(4)  T6-0379/2009, 7.5.2009.

(5)  CdR 90/2009 wersja ostateczna.

(6)  Dz.U. C 148 z 28.5.1999, s. 1.


12.5.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 123/5


STANOWISKO PRZYJĘTE PRZEZ RADĘ (UE) NR 8/2010 W PIERWSZYM CZYTANIU

w sprawie przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylającej dyrektywę 86/613/EWG

Przyjęte przez Radę w dniu 8 marca 2010 r.

2010/C 123 E/02

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 157 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa Rady 86/613/EWG z dnia 11 grudnia 1986 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa (3) zapewnia stosowanie w państwach członkowskich zasady równego traktowania w odniesieniu do kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek lub współpracujących przy wykonywaniu takiej działalności. W odniesieniu do osób prowadzących działalność na własny rachunek i małżonków takich osób dyrektywa 86/613/EWG nie okazała się być wystarczająco skuteczna, i jej zakres powinien zostać zmieniony, gdyż dyskryminacja ze względu na płeć i molestowanie występują również poza dziedziną pracy, za którą otrzymuje się stałe wynagrodzenie. W trosce o przejrzystość dyrektywę 86/613/EWG należy zastąpić niniejszą dyrektywą.

(2)

Mając na uwadze poprawę ładu administracyjno-regulacyjnego w zakresie równości płci, Komisja zapowiedziała w swoim komunikacie z dnia 1 marca 2006 r. zatytułowanym „Plan działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn” weryfikację prawodawstwa UE istniejącego w dziedzinie równości płci i pominiętego w trakcie przekształcenia w roku 2005 oraz aktualizację tego prawodawstwa, unowocześnienie i w stosownych przypadkach przekształcenie. Przekształcenie nie objęło dyrektywy 86/613/EWG.

(3)

W konkluzjach z dnia 5 i 6 grudnia 2007 r. zatytułowanych „Równowaga ról kobiet i mężczyzn w kontekście miejsc pracy, wzrostu gospodarczego i spójności społecznej” Rada wezwała Komisję do rozważenia potrzeby zmiany, w razie konieczności, dyrektywy 86/613/EWG w celu ochrony praw związanych z macierzyństwem i ojcostwem osób prowadzących działalność na własny rachunek i pomagających im małżonków.

(4)

Parlament Europejski wielokrotnie zwracał się do Komisji o zweryfikowanie dyrektywy 86/613/EWG, zwłaszcza po to by zwiększyła się ochrona macierzyństwa kobiet prowadzących działalność na własny rachunek oraz by poprawiła się sytuacja małżonków osób prowadzących na własny rachunek działalność rolniczą.

(5)

W komunikacie z dnia 2 lipca 2008 r. zatytułowanym „Odnowiona agenda społeczna: Możliwości, dostęp i solidarność w Europie XXI wieku” Komisja potwierdziła, że należy podjąć działania służące zniesieniu różnicy między kobietami i mężczyznami w dziedzinie przedsiębiorczości oraz ułatwić godzenie życia zawodowego i prywatnego.

(6)

Obecnie istnieją już różne instrumenty prawne służące wdrażaniu zasady równego traktowania i obejmujące działalność na własny rachunek, w szczególności dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (4) oraz dyrektywa 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przekształcona) (5). W związku z tym niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do obszarów objętych już zakresem innych dyrektyw.

(7)

Niniejsza dyrektywa nie ogranicza państw członkowskich w ich uprawnieniach do organizowania własnych systemów ochrony socjalnej. Wyłączna kompetencja państw członkowskich w dziedzinie organizowania własnych systemów ochrony socjalnej obejmuje między innymi decyzje dotyczące tworzenia, finansowania i zarządzania takimi systemami, a także właściwymi instytucjami, jak również decyzje dotyczące rodzaju świadczeń, ich przyznawania, poziomu składek oraz warunków dostępu do świadczeń.

(8)

Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do ich małżonków lub partnerów życiowych – jeżeli i w stopniu w jakim uznawani są oni przez prawo krajowe – pod warunkiem, że współpracują oni stale w prowadzeniu tej działalności. Aby poprawić sytuację tych małżonków i partnerów życiowych – jeżeli i w stopniu, w jakim uznawani są oni przez prawo krajowe, należy uznać pracę partnerów życiowych osób prowadzących działalność na własny rachunek.

(9)

Niniejszej dyrektywy nie należy stosować w kwestiach objętych innymi dyrektywami wdrażającymi zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn, zwłaszcza dyrektywą Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (6). Między innymi nadal ma zastosowanie art. 5 dyrektywy 2004/113/WE, dotyczący ubezpieczeń i powiązanych usług finansowych.

(10)

Aby zapobiegać dyskryminacji ze względu na płeć niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie zarówno do dyskryminacji bezpośredniej, jak i pośredniej. Molestowanie oraz molestowanie seksualne należy uznać za dyskryminację i dlatego należy ich zabronić.

(11)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać praw i obowiązków wynikających ze statusu małżeńskiego lub rodzinnego, określonych w prawie krajowym.

(12)

Zasada równego traktowania powinna obejmować stosunki między osobą prowadzącą działalność na własny rachunek a osobami trzecimi objęte zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy, ale nie stosunki między tą osobą a jej małżonkiem lub partnerem życiowym.

(13)

W dziedzinie działalności na własny rachunek stosowanie zasady równego traktowania oznacza, że zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na płeć, na przykład w odniesieniu do zakładania, wyposażania lub rozszerzania działalności firmy czy do rozpoczynania lub rozszerzania jakiejkolwiek innej formy działalności na własny rachunek.

(14)

Państwa członkowskie mogą na mocy art. 157 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej utrzymać lub przyjmować środki przewidujące szczególne korzyści, zmierzające do ułatwienia rozpoczynania działalności na własny rachunek przez osoby płci niedostatecznie reprezentowanej lub zapobiegania niekorzystnym sytuacjom w karierze zawodowej i ich kompensowania. Zasadniczo środki, takie jak działania pozytywne, mające zapewnić równość płci w praktyce, nie powinny być postrzegane jako naruszenie zasady prawnej równego traktowania kobiet i mężczyzn.

(15)

Konieczne jest, aby warunki zakładania przedsiębiorstwa pomiędzy małżonkami lub partnerami życiowymi – jeżeli i w stopniu, w jakim uznawani są oni przez prawo krajowe – nie były bardziej restrykcyjne niż warunki zakładania przedsiębiorstwa pomiędzy innymi osobami.

(16)

Z uwagi na swój udział w rodzinnej działalności gospodarczej małżonkowie lub partnerzy życiowi, jeżeli i w stopniu, w jakim uznawani są oni przez prawo krajowe, osób prowadzących działalność na własny rachunek, które mają dostęp do systemu ochrony socjalnej, powinni także mieć prawo do korzystania z ochrony socjalnej. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przedsięwzięcia niezbędnych środków w celu zorganizowania takiej ochrony socjalnej zgodnie z prawem krajowym. W szczególności do państw członkowskich należy decyzja, czy taka ochrona socjalna powinna być obowiązkowa czy dobrowolna. Państwa członkowskie mają prawo postanowić, że taka ochrona socjalna może być proporcjonalna w stosunku do udziału w działalności osoby prowadzącej działalność na własny rachunek lub poziomu składki. Bez uszczerbku dla niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie mogą utrzymać krajowe regulacje, zgodnie z którymi dostęp do określonych systemów ochrony socjalnej lub do określonego poziomu ochrony, w tym do szczególnych warunków finansowania, jest ograniczony do pewnych grup osób prowadzących działalność na własny rachunek lub do pewnych zawodów, pod warunkiem że zapewniony zostanie dostęp do systemu powszechnego.

(17)

Szczególna sytuacja ekonomiczna i fizyczna kobiet ciężarnych prowadzących działalność na własny rachunek oraz ciężarnych małżonek i partnerek życiowych – jeżeli i w stopniu, w jakim uznawane są one przez prawo krajowe – osób prowadzących działalność na własny rachunek sprawia, iż konieczne jest przyznanie im prawa do świadczeń macierzyńskich. Państwa członkowskie zachowują kompetencję do organizowania takich świadczeń, w tym do ustalania poziomu składek oraz dokonywania wszystkich uzgodnień dotyczących świadczeń i płatności, pod warunkiem że spełnione są minimalne wymogi określone w niniejszej dyrektywie. W szczególności państwa członkowskie mogą określić, w jakim okresie przed porodem lub po nim przysługuje prawo do świadczeń macierzyńskich. Ponadto przy ustalaniu składki lub świadczenia można wziąć pod uwagę sytuację ekonomiczną danej osoby lub rodziny.

(18)

Ze względu na specyfikę działalności na własny rachunek kobiety prowadzące działalność na własny rachunek oraz małżonki i życiowe partnerki – jeżeli i w stopniu w jakim uznawane są one przez prawo krajowe – osób prowadzących działalność na własny rachunek powinny otrzymać, na ile to możliwe, dostęp do wszelkich istniejących usług zapewniających czasowe zastępstwo i umożliwiających przerwy w działalności zawodowej w związku z ciążą lub macierzyństwem lub do wszelkich istniejących krajowych usług socjalnych. Dostęp do tych usług może w całości lub w części zastępować możliwość pobierania zasiłku macierzyńskiego.

(19)

Zwiększanie skuteczności i efektywności systemów opieki socjalnej – zwłaszcza przez lepsze zachęty, lepszą administrację i ocenę oraz hierarchizację planów wydatków, stało się kluczowym elementem długoterminowej finansowej stabilności europejskich modeli społecznych. Przy opracowywaniu środków niezbędnych do wdrożenia niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny zwrócić szczególną uwagę na poprawę i zapewnienie jakości i długoterminowej stabilności swoich systemów ochrony socjalnej.

(20)

Osoby, które doznały dyskryminacji ze względu na płeć powinny dysponować odpowiednimi środkami ochrony prawnej. Aby zapewniać skuteczniejszą ochronę stowarzyszenia, organizacje i inne podmioty prawne powinny mieć prawo angażowania się w postępowania, w sposób określony przez państwa członkowskie, w imieniu lub w interesie dowolnej ofiary, nie naruszając krajowych przepisów proceduralnych dotyczących reprezentacji i do obrony przed sądem.

(21)

Ochrona osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz ich małżonków i partnerów życiowych – jeżeli i w stopniu w jakim uznawani są oni przez prawo krajowe – przed dyskryminacją ze względu na płeć powinna być wzmocniona dzięki istnieniu w każdym państwie członkowskim co najmniej organu właściwego lub organów właściwych do analizowania odnośnych problemów, badania możliwych rozwiązań i świadczenia praktycznej pomocy ofiarom. Może to być ten sam organ lub te same organy, które na szczeblu krajowym odpowiadają za obronę praw człowieka, ochronę praw jednostki lub wdrażanie zasady równego traktowania.

(22)

Niniejsza dyrektywa ustanawia wymogi minimalne, pozostawiając państwom członkowskim możliwość wprowadzenia lub utrzymania korzystniejszych przepisów.

(23)

Ponieważ cel planowanych działań, tj. zapewnienie we wszystkich państwach członkowskich wspólnego wysokiego poziomu ochrony przed dyskryminacją, nie może być osiągnięty w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przedsięwziąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

1.   Niniejsza dyrektywa określa ramy służące wdrożeniu w państwach członkowskich zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek lub współpracujących przy wykonywaniu takiej działalności, w zakresie spraw nieobjętych dyrektywami 2006/54/WE i 79/7/EWG.

2.   Wdrożenie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pod względem dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług pozostaje objęte zakresem dyrektywy 2004/113/WE.

Artykuł 2

Zakres stosowania

Niniejsza dyrektywa dotyczy:

a)

osób prowadzących działalność na własny rachunek, to znaczy wszystkich osób prowadzących samodzielną działalność zarobkową na warunkach określonych przez prawo krajowe;

b)

małżonków osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz partnerów życiowych takich osób – jeżeli i w stopniu, w jakim uznawani są oni przez prawo krajowe – którzy nie są pracownikami ani wspólnikami, ale w stały sposób uczestniczą, na warunkach określonych przez prawo krajowe, w działaniach osoby prowadzącej działalność na własny rachunek i wykonują takie same zadania lub zadania o charakterze wspomagającym.

Artykuł 3

Definicje

1.   Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a)   „dyskryminacja bezpośrednia”: sytuacja, w której dana osoba traktowana jest mniej korzystnie ze względu na płeć niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba w porównywalnej sytuacji;

b)   „dyskryminacja pośrednia”: sytuacja, w której z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka stawiałaby osoby danej płci w szczególnie niekorzystnym położeniu w porównaniu do osób innej płci, chyba że dany przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione, zgodnym z prawem celem, a środki osiągnięcia tego celu są właściwe i niezbędne;

c)   „molestowanie”: sytuacja, w której następuje niepożądane zachowanie związane z płcią osoby, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności tej osoby i stworzenie atmosfery zastraszenia, wrogości, poniżenia, upokorzenia lub obrazy;

d)   „molestowanie seksualne”: sytuacja, w której ma miejsce jakakolwiek forma niepożądanego zachowania werbalnego, niewerbalnego lub fizycznego o charakterze seksualnym, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby, w szczególności przy stwarzaniu atmosfery zastraszenia, wrogości, poniżenia, upokorzenia lub obrazy.

Artykuł 4

Zasada równego traktowania

1.   Zasada równego traktowania oznacza brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć, bezpośredniej ani pośredniej, w sektorze publicznym lub prywatnym, np. w związku z zakładaniem, wyposażaniem lub rozszerzaniem działalności firmy lub w związku z rozpoczynaniem lub rozszerzaniem jakiejkolwiek innej formy działalności na własny rachunek.

2.   W dziedzinach objętych ust. 1 molestowanie oraz molestowanie seksualne uważa się za dyskryminację ze względu na płeć i dlatego są one zakazane. Sprzeciw wobec takich zachowań lub podporządkowanie się im przez daną osobę nie może stanowić podstawy decyzji dotyczącej tej osoby.

3.   W dziedzinach objętych ust. 1 nakłanianie do dyskryminacji osób ze względu na płeć uważane jest za dyskryminację.

Artykuł 5

Działania pozytywne

Aby zapewnić w praktyce całkowitą równość kobiet i mężczyzn w życiu zawodowym, państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić środki w rozumieniu art. 157 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na przykład środki służące propagowaniu przedsiębiorczości kobiet.

Artykuł 6

Zakładanie przedsiębiorstwa

Bez uszczerbku dla szczególnych warunków dostępu do niektórych rodzajów działalności, które to warunki mają jednakowe zastosowane do obu płci, państwa członkowskie przedsiębiorą konieczne środki w celu zapewnienia, aby warunki zakładania przedsiębiorstwa pomiędzy małżonkami lub partnerami życiowymi – jeżeli i w stopniu, w jakim uznawani są oni przez prawo krajowe – nie były bardziej restrykcyjne niż warunki zakładania przedsiębiorstwa pomiędzy innymi osobami.

Artykuł 7

Ochrona socjalna

1.   Jeżeli w danym państwie członkowskim istnieje system ochrony socjalnej dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, państwo to podejmuje konieczne środki w celu zapewnienia, aby małżonkowie i partnerzy życiowi, o których mowa w art. 2 lit. b), mogli korzystać z ochrony socjalnej zgodnie z prawem krajowym.

2.   Państwa członkowskie mogą zdecydować, czy ochrona socjalna, o której mowa w ust. 1, jest obowiązkowa czy dobrowolna. Odpowiednio do tej decyzji mogą postanowić, że ta ochrona socjalna jest udzielana jedynie na wniosek małżonków i partnerów życiowych, o których mowa w art. 2 lit. b).

Artykuł 8

Świadczenia macierzyńskie

1.   Państwa członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, aby kobiety prowadzące działalność na własny rachunek oraz małżonki i partnerzy życiowi, o których mowa w art. 2 mogli zgodnie z przepisami krajowymi mieć przyznany odpowiedni zasiłek macierzyński pozwalający na przerwy w ich działalności zawodowej podczas ciąży lub macierzyństwa przez co najmniej 14 tygodni.

2.   Państwa członkowskie mogą zdecydować, czy zasiłek macierzyński, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązkowy czy dobrowolny. Odpowiednio do tej decyzji mogą postanowić, że zasiłek ten jest udzielany jedynie na wniosek kobiet prowadzących działalność na własny rachunek oraz małżonek i partnerów życiowych, o których mowa w art. 2

3.   Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, uznaje się za odpowiedni, jeżeli gwarantuje dochód co najmniej równoważny:

a)

zasiłkowi, który dana osoba otrzymałaby w razie przerwania swojej działalności z powodów zdrowotnych; lub

b)

utraconemu średniemu dochodowi lub zyskowi w odniesieniu do porównywalnego poprzedniego okresu, w wysokości podlegającej ewentualnym ograniczeniom określonym w prawie krajowym; lub

c)

jakiemukolwiek innemu zasiłkowi rodzinnemu ustalonemu w prawie krajowym, w wysokości podlegającej ewentualnym ograniczeniom określonym w prawie krajowym.

4.   Państwa członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, aby kobiety prowadzące działalność na własny rachunek oraz małżonki oraz partnerzy życiowi, o których mowa w art. 2, mieli dostęp, na ile to możliwe, do wszelkich istniejących usług zapewniających czasowe zastępstwo lub do wszelkich istniejących krajowych usług socjalnych. Państwa członkowskie mogą postanowić, że dostęp do tych usług zastępuje w całości lub w części możliwość pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Artykuł 9

Obrona praw

1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby procedury sądowe lub administracyjne – w tym, o ile państwa członkowskie uznają to za właściwe, procedury pojednawcze – mające na celu wyegzekwowanie obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, były dostępne dla wszystkich osób, które w ich własnej opinii poniosły stratę lub szkodę, gdyż nie zastosowano wobec nich zasady równego traktowania, nawet w sytuacji wygaśnięcia stosunku, w ramach którego doszło do domniemanej dyskryminacji.

2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby stowarzyszenia, organizacje i inne podmioty prawne – które zgodnie z kryteriami określonymi w prawie krajowym mają uzasadniony interes w zapewnieniu przestrzegania niniejszej dyrektywy – mogły brać udział albo w imieniu, albo w interesie skarżącego oraz za jego zgodą, w postępowaniach sądowych lub administracyjnych mających na celu realizację uprawnień wynikających z niniejszej dyrektywy.

3.   Ust. 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących terminów dochodzenia roszczeń z tytułu zasady równego traktowania.

Artykuł 10

Zadośćuczynienie lub odszkodowanie

Państwa członkowskie wprowadzają do swoich krajowych systemów prawnych środki niezbędne do zapewnienia rzeczywistego i skutecznego zadośćuczynienia lub odszkodowania – zależnie od decyzji państw członkowskich – za straty lub szkody poniesione przez osobę w wyniku dyskryminacji ze względu na płeć, przy czym takie zadośćuczynienie lub odszkodowanie mają zniechęcać do dyskryminacji, a jednocześnie być proporcjonalne do poniesionej straty lub szkody. Takie zadośćuczynienie lub odszkodowanie nie podlega ograniczeniu przez ustalony wcześniej górny limit.

Artykuł 11

Organy ds. równości

1.   Państwa członkowskie wyznaczają organ lub organy do spraw propagowania, analizowania, monitorowania i wspierania równego traktowania wszystkich osób bez względu na płeć oraz dokonują niezbędnych odnośnych ustaleń. Organy takie mogą wchodzić w skład urzędów odpowiedzialnych na szczeblu krajowym za obronę praw człowieka, ochronę praw jednostki lub wdrażanie zasady równego traktowania.

2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby zadania organów, o których mowa w ust. 1, obejmowały:

a)

świadczenie niezależnej pomocy ofiarom dyskryminacji w dochodzeniu ich racji w zakresie dyskryminacji, bez uszczerbku dla praw ofiar i stowarzyszeń, organizacji i innych podmiotów prawnych określonych w art. 9 ust. 2;

b)

prowadzenie niezależnych badań dotyczących dyskryminacji;

c)

publikowanie niezależnych sprawozdań i wydawanie zaleceń na temat wszelkich problemów związanych z taką dyskryminacją;

d)

wymianę, na właściwym szczeblu, dostępnych informacji z odpowiadającymi im organami europejskimi, takimi jak Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn.

Artykuł 12

Uwzględnianie problematyki równości płci

Formułując i wprowadzając w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, politykę i działania w dziedzinach, o których mowa w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie aktywnie uwzględniają cel, jakim jest równość kobiet i mężczyzn.

Artykuł 13

Rozpowszechnianie informacji

Państwa członkowskie zapewniają, aby zainteresowane osoby na całym obszarze danego państwa były poinformowane wszelkimi odpowiednimi sposobami o przepisach przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy oraz o odpowiednich obowiązujących już przepisach.

Artykuł 14

Poziom ochrony

Państwa członkowskie mogą przyjmować lub utrzymywać przepisy bardziej korzystne z punktu widzenia ochrony zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn niż przepisy zawarte w niniejszej dyrektywie.

Wdrożenie niniejszej dyrektywy nie może w żadnych okolicznościach być przyczyną obniżenia poziomu ochrony przed dyskryminacją już zapewnianego przez państwo członkowskie w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.

Artykuł 15

Sprawozdania

1.   W terminie … (7) państwa członkowskie przekazują Komisji wszelkie dostępne informacje dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy.

Komisja sporządza sprawozdanie podsumowujące, które przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w terminie … (8) Do sprawozdania dołącza się, w miarę potrzeby, wnioski dotyczące zmiany niniejszej dyrektywy.

2.   Sprawozdanie Komisji uwzględnia opinie zainteresowanych stron.

Artykuł 16

Wdrażanie

1.   Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie … (9). Tekst tych przepisów przekazują niezwłocznie Komisji.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.

2.   Jeżeli uzasadniają to określone trudności, państwa członkowskie mogą w razie konieczności skorzystać z dodatkowego okresu wynoszącego dwa lata do … (10), w celu spełnienia wymogów art. 7 oraz w celu spełnienia wymogów art. 8 w odniesieniu do małżonek i partnerów życiowych, o których mowa w art. 2 lit. b).

3.   Państwa członkowskie przekażą Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 17

Uchylenie

Dyrektywę 86/613/EWG uchyla się ze skutkiem od … (11).

Odesłania do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 18

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20 dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 19

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 228 z 22.9.2009, s. 107.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia … (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia …

(3)  Dz.U. L 359 z 19.12.1986, s. 56.

(4)  Dz.U. L 6 z 10.1.1979, s. 24.

(5)  Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.

(6)  Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.

(7)  Sześć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(8)  Siedem lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(9)  Datę: dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(10)  Cztery lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(11)  Dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.


UZASADNIENIE RADY

I.   WSTĘP

W dniu 6 października 2008 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylającej dyrektywę 86/613/EWG (1).

Wniosek jest częścią pakietu inicjatyw dotyczących godzenia życia zawodowego, rodzinnego i prywatnego; pozostałe elementy pakietu to: wniosek dotyczący zmiany dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią; sprawozdanie na temat realizacji celów barcelońskich w zakresie opieki nad dziećmi, a także komunikat na temat równowagi między pracą a rodziną.

W dniu 6 maja 2009 r. w ramach zwykłej procedury Parlament Europejski określił swoje stanowisko po pierwszym czytaniu (2).

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał swoją opinię w dniu 24 marca 2009 r. (3).

Komisja nie przedłożyła formalnie zmienionego wniosku w następstwie opinii Parlamentu w pierwszym czytaniu.

W dniu 30 listopada 2009 r. Rada osiągnęła większością kwalifikowaną porozumienie polityczne co do stanowiska w pierwszym czytaniu.

Zgodnie z art. 294 ust. 5 (TFUE) Rada przyjęła większością kwalifikowaną swoje stanowisko w pierwszym czytaniu w dniu 8 marca 2010 r.

II.   CELE

Celem wniosku jest wprowadzenie zmian do wspólnotowych ram prawnych dotyczących stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w przypadku osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich małżonków.

Ma on na celu poprawę zabezpieczenia społecznego osób prowadzących działalność na własny rachunek, tak aby usunąć elementy zniechęcające kobiety do angażowania się w przedsiębiorczość. Starano się w nim również poprawić zabezpieczenie społeczne „małżonków współpracujących”, którzy systematycznie pracują z osobą prowadzącą działalność na własny rachunek bez możliwości korzystania z odpowiednich praw.

Główne elementy wniosku są następujące:

definicja „małżonków współpracujących” została zmieniona, tzn. objęto nią również partnerów życiowych (tj. osoby niebędące małżonkami), jeżeli i w stopniu, w jakim uznawani są oni przez prawo krajowe;

na mocy przepisów art. 7 kobiety prowadzące działalność na własny rachunek oraz małżonki współpracujące zostałyby, o ile wyrażą taką wolę, uprawnione do takiego samego okresu urlopu macierzyńskiego co pracownicy (por. dyrektywa 92/85/EWG);

na mocy przepisów art. 6 małżonkowie współpracujący mogliby, o ile wyrażą taką wolę, korzystać z przynajmniej takiego samego poziomu zabezpieczenia społecznego co osoby prowadzące działalność na własny rachunek.

Dyrektywa ta, po jej przyjęciu, uchyli dyrektywę 86/613/EWG (4) oraz będzie miała zastosowanie do aspektów nieobjętych dyrektywami 2006/54/WE, 2004/113/WE i 79/7/EWG w celu skuteczniejszego wdrożenia zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek lub przyczyniających się do wykonywania takiej działalności.

III.   ANALIZA STANOWISKA RADY W PIERWSZYM CZYTANIU

1.   Uwagi ogólne:

a)   Stanowisko Komisji w sprawie poprawek Parlamentu Europejskiego

Parlament Europejski przyjął 30 poprawek (poprawki 1–16, 18–19, 21–28, 36, 39, 40, 46) do wniosku Komisji. Komisja wskazała w trakcie debaty podczas sesji plenarnej, że może przyjąć 15 z tych poprawek w całości, częściowo lub po przeredagowaniu (poprawki 1, 2, 3, 4, 7, 9, 12, 13, 15, 18, 21, 22, 23, 27, 28). Pozostałe poprawki (5, 6, 8, 10, 11, 14, 16, 19, 24, 25, 26, 36, 39, 40, 46) były jednak nie do przyjęcia dla Komisji.

2.   Stanowisko Rady w pierwszym czytaniu

Rada może przyjąć 10 poprawek Parlamentu Europejskiego w całości, częściowo lub po przeredagowaniu, mianowicie:

poprawkę nr 4 (motyw 10: odniesienie do pozytywnych działań): Rada uważa jednak, że określenie „pozytywne działania” [ang. „affirmative action”] należy zastąpić określeniem „działania pozytywne” [ang. „positive action”] zgodnie z art. 3 dyrektywy 2006/54/WE (motyw 14 jej stanowiska w pierwszym czytaniu);

poprawkę nr 9 (motyw 18: sprecyzowanie tekstu poprzez odniesienie do osób prowadzących działalność na własny rachunek i małżonków współpracujących): w motywie 21 swojego stanowiska w pierwszym czytaniu Rada dodała również odniesienie do partnerów życiowych osób prowadzących działalność na własny rachunek (jeżeli i w stopniu, w jakim uznawani są oni przez prawo krajowe);

poprawkę nr 12 (art. 4: dodanie odniesienia dotyczącego potrzeby promowania przedsiębiorczości kobiet): Rada zgodziła się z Parlamentem, że byłoby pożądane dodanie odniesienia dotyczącego zakładania firm przez kobiety, z uwagi na olbrzymią lukę, jeśli chodzi o proporcje płci w zakresie rozwoju przedsiębiorczości (art. 5 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 13 i 39 (art. 5: dodanie słowa „między” przed „partnerami życiowymi”): Rada zgodziła się z Parlamentem, że w ten sposób będzie można lepiej wyjaśnić, że warunki zakładania firm powinny być takie same niezależnie od stanu cywilnego (art. 6 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawkę nr 18 (nowy art. 7a dotyczący uznania pracy małżonków współpracujących): Rada uwzględniła istotę tej poprawki w motywie 8 swojego stanowiska w pierwszym czytaniu;

poprawkę nr 22 (art. 10 ust. 2 nowa litera (ca)): zdaniem Rady słowo „odpowiednikami” [ang. „equivalent”] należy zastąpić słowami „odpowiednimi organami” [ang. „corresponding”] (art. 11 ust. 2 lit d) stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawkę nr 23 (dodanie nowego przepisu (art. 10a, nowy) dotyczącego uwzględniania aspektu płci: Rada uważa, że ten nowy przepis wyraźnie ulepszy obowiązującą dyrektywę (art. 12 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawkę nr 27 (art. 14 ust. 2): Rada mogłaby zgodzić się z pierwszą częścią tej poprawki, w której wprowadza się element warunkowości („Jeżeli jest to uzasadnione ze względu na szczególne trudności, …”), lecz uważa, że nie można zaakceptować skrócenia dodatkowego okresu do jednego roku. Nie opowiada się też za takim przedłużeniem dodatkowego okresu, by zostały nim objęte wszystkie przepisy dyrektywy (art. 16 ust. 2 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawkę nr 28 (art. 14a, nowy: minimalne wymogi. Rada uwzględniła istotę tej poprawki w motywie 22 swojego stanowiska w pierwszym czytaniu);

Rada nie uznała jednak, by wskazane było przyjęcie następujących poprawek:

poprawki nr 1 (motyw 4: odniesienie do potrzeby poprawy sytuacji współpracujących małżonków w rzemiośle, handlu, małych i średnich przedsiębiorstwach i wolnych zawodach): Rada nie uważa za konieczne, by czynić wyraźne odniesienia do tych sektorów (motyw 4 jej stanowiska w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 2 (nowy motyw 4a): Rada nie uważa za właściwe wprowadzenie obowiązkowego rejestrowania współpracujących małżonków. W motywie 16 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu stwierdza się ponadto, że małżonkowie współpracujący lub partnerzy życiowi osób prowadzących działalność na własny rachunek posiadających dostęp do systemu zabezpieczenia społecznego powinni również posiadać uprawnienia do korzystania z zabezpieczenia społecznego. Państwa członkowskie powinny mieć obowiązek podjęcia koniecznych środków, aby regulować takie zabezpieczenie społeczne zgodnie z prawem krajowym. W szczególności to państwa członkowskie powinny decydować, czy takie zabezpieczenie społeczne powinno być obowiązkowe czy dobrowolne;

poprawki nr 3 (nowy motyw 7b): Rada nie uważa za właściwe, by wprowadzić obowiązek przyznania współpracującym małżonkom jasno określonego statusu, a także ustalić ich prawa;

poprawki nr 5 (motyw 11): Rada nie uważa za właściwe, by zmieniać aktualne brzmienie obowiązującej dyrektywy 86/613/EWG (motyw 13 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 6 (motyw 12): Rada uważa, że poprawka ta nie jest konieczna, ponieważ zgodnie z ustalonym orzecznictwem, wykonując swoje krajowe kompetencje państwa członkowskie muszą pozostawać w zgodzie z prawem wspólnotowym zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości;

poprawki nr 7 (motyw 13): Rada nie uważa, by właściwe było określenie, że poziom ochrony małżonków współpracujących powinien być proporcjonalny do poziomu ich uczestnictwa w działalności osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w ramach przedsiębiorstwa rodzinnego. Uważa, że to same państwa członkowskie powinny regulować to zabezpieczenie społeczne zgodnie ze swoim prawem krajowym oraz – w szczególności – określać, że to zabezpieczenie społeczne może być proporcjonalne do uczestnictwa w działalności osoby prowadzącej działalność na własny rachunek lub określać poziom składek (motyw 16 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 8 (motyw 16): Rada nie może uznać tej poprawki gdyż uważa, że należy zachować odniesienie do jakości oraz długoterminowej stabilności systemów zabezpieczenia społecznego (motyw 19 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 10 (art. 2 ust. 1 lit. a)): Rada uważa, że należy skreślić tę definicję i przesunąć ją do nowego artykułu (art. 2 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu) dotyczącego zakresu stosowania dyrektywy. Rada uważa ponadto, że nie jest właściwe wprowadzenie odniesień do takich sektorów, jak rolnictwo, wolne zawody, rzemieślnicy oraz osoby pracujące w małych i średnich przedsiębiorstwach; zdaniem Rady nie ma powodu, by zmieniać definicję zawartą w obowiązującej dyrektywie;

poprawki nr 11 (art. 3 ust. 1): Rada nie uważa, by konieczne było dodawanie zarządzania przedsiębiorstwem do sytuacji, w których powinna być stosowana zasada braku dyskryminacji, podobnie jak nie widzi żadnego właściwego powodu, by zmieniać obowiązujący przepis w ramach dyrektywy 86/613/EWG (art. 4 ust. 1 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawek nr 14 i 40 (art. 6): Rada może zgodzić się na dodanie odniesienia dotyczącego partnerów życiowych, jednak nie może zaakceptować zawartych w poprawce warunków odnoszących się do zabezpieczenia społecznego, ponieważ uważa, że to państwa członkowskie powinny mieć możliwość decydowania, czy to zabezpieczenie społeczne ma być realizowane na zasadzie przymusowości czy też dobrowolności (jak to zostało wyjaśnione w motywie 16 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 15 (art. 7 ust. 1 dotyczący okresu trwania urlopu macierzyńskiego): zdaniem Rady dyrektywa nie powinna przewidywać dostosowanych do konkretnych potrzeb zgodnie z osobistym wyborem okresów urlopu macierzyńskiego, gdyż będą one kolidowały z obowiązującymi lub przyszłymi przepisami krajowymi, lecz odpowiedni zasiłek macierzyński pozwalający na przerwy w działalności zawodowej podczas ciąży (art. 8 ust. 1 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 16 (art. 7 ust. 3): Rada uważa, że każdy taki przepis będzie niejasny i będzie prowadził do niepewności prawnej, gdyż należy wiedzieć, co może być powodem dyskryminacji (art. 8 ust. 3 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 19 (art. 8 ust. 1): dodanie słowa „skuteczne”. Rada uważa, że należy dostosować przedmiotowy tekst do przepisów obowiązujących w dyrektywach 2006/54/WE i 2004/113/WE (art. 9 ust. 1 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 21 (art. 10 ust. 2): odniesienie do organu, o którym mowa w ust. 1): Rada uważa, że należy używać sformułowania z wniosku Komisji („organów”), aby sprecyzować, że organy, o których mowa w art. 10 ust. 2, powinny być tymi samymi organami, które odpowiedzialne są za dyrektywy 2004/113/WE i 2006/54/WE (art. 11 ust. 2 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 24 (art. 11: odniesienie do Internetu jako środka rozpowszechniania informacji). Rada nie widzi żadnych korzyści wynikających ze zmieniania tekstu wniosku Komisji, który jest taki sam jak obowiązujące przepisy dyrektywy 2006/54/WE i 2004/113/WE (art. 13 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 25 (art. 13 ust. 1); terminy przekazania informacji na temat stosowania dyrektywy oraz sporządzenia przez Komisję sprawozdania dotyczącego dyrektywy): Rada nie jest za skróceniem terminów zawartych we wniosku Komisji (art. 15 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu);

poprawki nr 26 (art. 13 (nowy): przegląd dyrektywy): Rada nie uważa, że konieczne jest, by przewidzieć klauzulę przeglądową;

poprawki nr 36 (art. 2a (nowy): zakaz jakiejkolwiek dyskryminacji w związku ze stanem cywilnym lub rodzinnym): Rada – z tych samych powodów, co w odniesieniu do poprawki nr 6 – nie uważa, by właściwie było uwzględnienie tej poprawki;

poprawki nr 46 (art. 7 ust. 4): przepis dotyczący dostępu do krajowych usług socjalnych oprócz zasiłku macierzyńskiego): Rada nie opowiada się za tą poprawką, ponieważ uważa, że państwa członkowskie powinny móc określić, że dostęp do tych usług socjalnych jest alternatywą lub częścią zasiłku macierzyńskiego (art. 8 ust. 4 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu).

Komisja zaakceptowała stanowisko Rady w pierwszym czytaniu.

3.   Uwagi szczegółowe

Zabezpieczenie społeczne (art. 7 i motyw 16 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu)

Rada zgadza się z Parlamentem co do zasady, że z uwagi na swój udział w działalności firmy rodzinnej małżonkowie lub partnerzy życiowi osób prowadzących działalność na własny rachunek – pod warunkiem że i w stopniu, w jakim ich uznaje prawo krajowe – które to osoby mają dostęp do systemu zabezpieczenia społecznego, powinni także mieć prawo do korzystania z zabezpieczenia społecznego.

Zdaniem Rady państwa członkowskie powinny mieć obowiązek przedsięwzięcia koniecznych środków, aby regulować takie zabezpieczenie społeczne zgodnie z prawem krajowym. W szczególności to państwa członkowskie powinny podjąć decyzję, czy to zabezpieczenie społeczne powinno być realizowane na zasadzie obowiązkowej czy dobrowolnej i czy powinno być ono przyznawane jedynie na życzenie małżonków współpracujących lub partnerów życiowych.

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zapewnienia, by takie zabezpieczenie społeczne mogło być proporcjonalne do udziału w działalności osoby prowadzącej działalność na własny rachunek lub do poziomu składki.

Nie naruszając przepisów niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny również móc utrzymać krajowe przepisy, zgodnie z którymi dostęp do określonych systemów zabezpieczenia społecznego lub do określonego poziomu zabezpieczenia, w tym do szczególnych warunków finansowania, jest ograniczony do pewnych grup osób prowadzących działalność na własny rachunek lub do pewnych zawodów, pod warunkiem że zapewniony zostanie dostęp do systemu powszechnego.

Świadczenia macierzyńskie i usługi zapewniające czasowe zastępstwo (art. 8 motywy 17 i 18 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu)

Z uwagi na delikatną sytuację ekonomiczną i fizyczną kobiet ciężarnych prowadzących działalność na własny rachunek oraz ciężarnych małżonek i partnerek życiowych osób prowadzących działalność na własny rachunek, Rada podziela opinię Parlamentu, że istnieje potrzeba zapewnienia im urlopu macierzyńskiego o odpowiedniej długości umożliwiającego właściwy przebieg ciąży i połogu po porodzie.

Jednak z uwagi na ich status jako osób pracujących na własny rachunek, Rada nie uważa za właściwe by zapewnić, żeby kobiety prowadzące działalność na własny rachunek oraz na zasadzie analogii małżonki współpracujące lub partnerki życiowe osób prowadzących działalność na własny rachunek były uprawnione, o ile wyrażą taką wolę, do takiego samego okresu urlopu macierzyńskiego, jak przewidziano w dyrektywie 92/85/EWG. Ta dyrektywa ma zastosowanie jedynie do pracowników, którzy podlegają innym przepisom w porównaniu z kobietami pracującymi na własny rachunek.

Z tego względu Rada uważa, że właściwiej byłoby zapewnić, żeby kobietom prowadzącym działalność na własny rachunek oraz małżonkom współpracującym i partnerkom życiowym przyznano – zgodnie z prawem krajowym – odpowiedni zasiłek macierzyński pozwalający na przerwy w działalności zawodowej podczas ciąży lub macierzyństwa przez co najmniej 14 tygodni.

Państwa członkowskie powinny zachować kompetencję do regulowania takich świadczeń, w tym do ustalania poziomu składek oraz dokonywania wszystkich uzgodnień dotyczących świadczeń i płatności, pod warunkiem że spełnione są minimalne wymogi określone w dyrektywie. W szczególności państwa członkowskie powinny móc określić, w jakim okresie przed porodem i po nim przysługuje prawo do świadczeń macierzyńskich. Powinny ponadto określić, czy przy ustalaniu składki lub świadczenia powinno się brać pod uwagę sytuację ekonomiczną danej osoby lub rodziny.

Aby uwzględnić specyfikę działalności na własny rachunek Rada uważa ponadto, że kobiety prowadzące działalność na własny rachunek oraz małżonki i partnerki życiowe – pod warunkiem że i w stopniu, w jakim je uznaje prawo krajowe – osób prowadzących działalność na własny rachunek powinny otrzymać, na ile to możliwe, dostęp to wszelkich istniejących usług zapewniających czasowe zastępstwo i umożliwiających przerwy w działalności zawodowej podczas ciąży lub macierzyństwa lub do wszelkich istniejących krajowych usług socjalnych. Dostęp do tych usług może w całości lub w części zastępować możliwość pobierania zasiłku macierzyńskiego.

IV.   WNIOSKI

Rada uważa, że jej stanowisko w pierwszym czytaniu dotyczące stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek stanowi wyważone i realistyczne rozwiązanie kwestii objętych wnioskiem Komisji, biorąc pod uwagę w szczególności to, że nie powinno się ingerować w strukturę systemów zabezpieczenia społecznego pracowników w państwach członkowskich lub w ich finansowanie.

Zdaniem Rady ustalenia zawarte w tym stanowisku powinny pomóc przezwyciężyć przeszkody w dostępie kobiet do prowadzenia działalności na własny rachunek, ułatwiając w ten sposób łączenie działalności na własny rachunek z obowiązkami rodzinnymi.

Rada oczekuje konstruktywnej dyskusji z Parlamentem Europejskim w celu osiągnięcia ostatecznego porozumienia w sprawie tej ważnej dyrektywy.


(1)  Dyrektywa Rady 86/613/EWG z dnia 11 grudnia 1986 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa (Dz.U. L 359 z 19.12.1986, s. 56).

(2)  Dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym.

(3)  Dz.U. C 228 z 22.9.2009, s. 7.

(4)  Dyrektywa Rady 86/613/EWG z dnia 11 grudnia 1986 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa (Dz.U. L 359 z 19.12.1986, s. 56).


12.5.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 123/17


STANOWISKO PRZYJĘTE PRZEZ RADĘ (UE) NR 9/2010 W PIERWSZYM CZYTANIU

w sprawie przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią (wersja przekształcona)

Przyjęte przez Radę w dniu 14 kwietnia 2010 r.

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2010/C 123 E/03

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego (3) była znacząco zmieniona (4). Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, dyrektywa ta powinna zostać przekształcona.

(2)

Zakres dyrektywy 92/75/EWG ogranicza się do urządzeń gospodarstwa domowego. W komunikacie Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie planu działania w sprawie zrównoważonej konsumpcji i produkcji oraz w sprawie zrównoważonej polityki przemysłowej wykazano, że rozszerzenie zakresu dyrektywy 92/75/EWG na produkty związane z energią wpływające w znaczny sposób, bezpośrednio lub pośrednio, na zużycie energii podczas użytkowania mogłoby doprowadzić do zwiększenia ewentualnych synergii między istniejącymi środkami legislacyjnymi, w szczególności dyrektywą 2009/125/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (5). Niniejsza dyrektywa nie powinna uchybiać stosowaniu dyrektywy 2009/125/WE. Wraz z tą dyrektywą i innymi instrumentami unijnymi niniejsza dyrektywa stanowi część szerszych ram prawnych i przynosi, w kontekście podejścia całościowego, dodatkowe oszczędności energii i korzyści dla środowiska.

(3)

W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej z dnia 8 i 9 marca 2007 r. prezydencja podkreśliła potrzebę zwiększenia efektywności energetycznej Unii, aby osiągnąć cel, jakim jest doprowadzenie do zmniejszenia zużycia energii w Unii o 20 % do roku 2020, a także cele ustalone dla rozwoju w całej UE energii ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych, i wezwała do dokładnego i szybkiego wprowadzenia w życie głównych obszarów zidentyfikowanych w komunikacie Komisji z dnia 19 października 2006 r. zatytułowanym „Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału”. W planie tym podkreślono ogromny potencjał oszczędności w sektorze produktów.

(4)

Poprawa efektywności produktów związanych z energią poprzez bardziej świadome wybory konsumentów przynosi ogólne korzyści gospodarce UE.

(5)

Udostępnianie rzetelnych, stosownych i porównywalnych informacji dotyczących zużycia energii przez produkty związane z energią powinno wpływać na wybór przez użytkowników końcowych tych produktów, które zużywają w trakcie ich użytkowania mniej energii i innych podstawowych zasobów lub pośrednim rezultatem ich użytkowania jest mniejsze zużycie energii lub tych zasobów, zachęcając tym samym producentów do podejmowania kroków w zakresie ograniczania zużycia energii i innych podstawowych zasobów przez produkty przez nich wytwarzane. Powinno to również wpłynąć pośrednio na wydajne korzystanie z tych produktów, aby przyczynić się do osiągnięcia unijnego celu w zakresie efektywności energetycznej na poziomie 20 %. Przy braku tych informacji samo działanie sił rynkowych nie zdoła zachęcić do racjonalnego zużycia energii i innych podstawowych zasobów przez te produkty.

(6)

Należy przypomnieć, że istnieją przepisy unijne i krajowe przyznające określone prawa konsumentom w odniesieniu do kupowanych produktów, w tym prawo do odszkodowania lub wymiany produktu.

(7)

Komisja powinna sporządzić wykaz priorytetowych produktów związanych z energią, które mogłyby być objęte aktem delegowanym zgodnie z niniejszą dyrektywą. Wykaz taki mógłby być ujęty w planie roboczym, o którym mowa w dyrektywie 2009/125/WE.

(8)

Informacja odgrywa kluczową rolę w działaniu sił rynkowych, konieczne jest zatem wprowadzenie jednolitej etykiety dla wszystkich produktów tego samego typu, by dostarczyć potencjalnym nabywcom dodatkowych, zestandaryzowanych informacji dotyczących kosztów tych produktów w związku z energią i zużyciem innych podstawowych zasobów oraz by podjąć kroki gwarantujące, że potencjalni użytkownicy końcowi, którzy nie widzą tych produktów i nie mają tym samym możliwości zobaczenia etykiety, uzyskają również te informacje. Dla jej skuteczności i powodzenia, etykieta powinna być łatwa do rozpoznania dla użytkownika końcowego, oraz zawierać proste i zwięzłe informacje. W tym celu należy zachować istniejący układ etykiety jako podstawę informowania użytkowników końcowych o efektywności energetycznej danego produktu. Zużycie energii oraz inne informacje dotyczące produktów powinny być mierzone zgodnie ze zharmonizowanymi normami i metodami.

(9)

Jak wskazano w przedstawionej przez Komisję ocenie skutków regulacji towarzyszącej wnioskowi w sprawie niniejszej dyrektywy, system etykietowania energetycznego stosowano jako model w wielu krajach na świecie.

(10)

Państwa członkowskie powinny regularnie monitorować zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy i umieszczać odnośne informacje w sprawozdaniu, które mają obowiązek przedstawiać Komisji co cztery lata na mocy niniejszej dyrektywy, ze szczególnym uwzględnieniem obowiązków dostawców i dystrybutorów.

(11)

Rozporządzenie (WE) nr 765/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu (6) zawiera ogólne przepisy dotyczące nadzorowania rynku odnoszące się do wprowadzania produktów do obrotu. Aby osiągnąć swoje cele, niniejsza dyrektywa ustanawia w tym względzie bardziej szczegółowe przepisy. Przepisy te są spójne z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008.

(12)

Całkowicie nieobowiązkowy system prowadziłby do tego, że tylko część produktów byłaby etykietowana lub uzupełniana o standardową informację o produkcie, co powodowałoby ryzyko powstania nieporozumienia lub nawet wprowadzenia w błąd niektórych użytkowników końcowych. Obecny system powinien zatem gwarantować, aby dla wszystkich produktów na etykiecie oraz standardowej karcie produktu zamieszczono informacje na temat zużycia energii i innych podstawowych zasobów.

(13)

Użytkowanie produktów związanych z energią ma bezpośredni lub pośredni wpływ na zużycie różnorodnych form energii, wśród których największą rolę odgrywają energia elektryczna i gaz. Niniejsza dyrektywa powinna zatem obejmować produkty związane z energią mające bezpośredni lub pośredni wpływ na zużycie wszelkich form energii podczas użytkowania.

(14)

Produkty związane z energią, które mają znaczny bezpośredni lub pośredni wpływ na zużycie energii lub, w stosownych przypadkach, zużycie podstawowych zasobów w czasie ich użytkowania, i dla których istnieją odpowiednie możliwości zwiększenia wydajności, powinny zostać objęte aktem delegowanym, w przypadku gdy dostarczenie informacji poprzez etykietowanie może zachęcić użytkowników końcowych do zakupu bardziej efektywnych produktów.

(15)

Aby spełnić cele unijne związane ze zmianą klimatu i bezpieczeństwem energetycznym oraz zważywszy, że łączna ilość energii zużytej przez produkty przypuszczalnie będzie wzrastać w dłuższej perspektywie, akty delegowane przewidziane w niniejszej dyrektywie mogłyby, w stosownych przypadkach, podkreślić również w etykiecie fakt, że dany produkt charakteryzuje się wysokim łącznym zużyciem energii.

(16)

Szereg państw członkowskich stosuje politykę zamówień publicznych, która wymaga, aby instytucje zamawiające zamawiały produkty energooszczędne. W szeregu państw członkowskich stosuje się również zachęty dla produktów energooszczędnych. Kryteria kwalifikowalności produktów w przypadku zamówień publicznych lub zachęty mogą różnić się znacząco w poszczególnych państwach członkowskich. Określenie klas wydajności jako poziomów odniesienia dla poszczególnych produktów zgodnie z aktami delegowanymi do niniejszej dyrektywy może przyczynić się do zmniejszenia różnic w zamówieniach publicznych i zachętach oraz ułatwić asymilację efektywnych produktów.

(17)

Zachęty, które państwa członkowskie mogą stosować w celu promowania efektywnych produktów, mogą stanowić pomoc państwa. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla wyniku jakichkolwiek przyszłych procedur dotyczących pomocy państwa, które mogą zostać wszczęte zgodnie z art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do tych zachęt, i nie powinna obejmować opodatkowania ani kwestii fiskalnych. Państwa członkowskie zachowują swobodę decydowania w kwestii takich zachęt.

(18)

Promowanie energooszczędnych produktów poprzez etykietowanie, zamówienia publiczne i zachęty nie powinno szkodzić ich ogólnej ekologiczności ani funkcjonowaniu takich produktów.

(19)

Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do etykietowania i standardowych informacji o produkcie w zakresie zużycia energii i innych podstawowych zasobów przez produkty związane z energią podczas ich użytkowania. Szczególnie ważne jest, aby Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje podczas swoich prac przygotowawczych, w tym na poziomie ekspertów.

(20)

Komisja powinna regularnie przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie syntezę sprawozdań dotyczących wdrożenia czynności i poziomu zgodności, przedstawionych przez państwa członkowskie w oparciu o niniejszą dyrektywę, obejmującą UE i każde państwo członkowskie z osobna.

(21)

Komisja powinna być odpowiedzialna za dostosowanie klasyfikacji przewidzianych dla etykiet, aby zapewnić przemysłowi przewidywalność, a konsumentom zrozumienie.

(22)

W zróżnicowanym stopniu, w zależności od danego produktu, stopnia rozwoju technicznego i potencjału osiągnięcia dodatkowych istotnych oszczędności energii, konieczne może być zróżnicowanie produktów i uzasadnienie przeglądu klasyfikacji. Przegląd taki powinien obejmować w szczególności możliwość zmiany skali. Przegląd ten należy przeprowadzić jak najsprawniej w przypadku produktów, które - ze względu na ich bardzo innowacyjny charakter - mogą w znacznym stopniu przyczynić się do zwiększenia efektywności energetycznej.

(23)

Przy dokonywaniu w roku 2012 przeglądu postępów i składaniu sprawozdania z realizacji planu działania na rzecz zrównoważonej konsumpcji i produkcji oraz zrównoważonej polityki przemysłowej, Komisja przeanalizuje w szczególności, czy konieczne są dalsze działania na rzecz poprawy osiągów energetycznych i ekologiczności produktów, wraz z możliwością udzielania konsumentom informacji na temat śladu węglowego produktów lub oddziaływania produktów na środowisko podczas ich okresu eksploatacyjnego.

(24)

Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczyć się tylko do przepisów, które stanowią istotną zmianę w stosunku do dyrektywy 92/75/EWG. Obowiązek transpozycji przepisów, które nie zostały zmienione, wynika z dyrektywy 92/75/EWG.

(25)

Przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny starać się powstrzymywać od przyjmowania środków, które mogłyby nakładać na danych uczestników rynku, w szczególności na małe i średnie przedsiębiorstwa, niepotrzebne trudne do wykonania biurokratyczne obowiązki.

(26)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i zastosowania dyrektywy 92/75/EWG.

(27)

Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (7) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania, dla własnych celów oraz w interesie Unii, tabel jak najdokładniej ilustrujących korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, a także do upubliczniania tych tabel,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zakres

1.   Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy dla harmonizacji krajowych przepisów dotyczących informacji dla użytkownika końcowego, w szczególności w formie etykiet oraz standardowych informacji o produkcie, dotyczącej zużycia energii i w miarę potrzeb innych podstawowych zasobów podczas użytkowania oraz informacji dodatkowych o niektórych produktach związanych z energią, umożliwiając tym samym użytkownikom końcowym wybór bardziej efektywnych produktów.

2.   Niniejsza dyrektywa obejmuje produkty związane z energią wywierające znaczący bezpośredni lub pośredni wpływ na zużycie energii oraz, w stosownych przypadkach, innych podstawowych zasobów podczas użytkowania.

3.   Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do

a)

produktów używanych;

b)

środków transportu osób lub towarów;

c)

tabliczek znamionowych lub ich odpowiedników umieszczanych ze względów bezpieczeństwa na produktach.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy:

a)

„produkt związany z energią” lub „produkt”, oznacza każdy towar mający wpływ na zużycie energii podczas jego użytkowania, który jest wprowadzany do obrotu lub oddawany do użytku w Unii, łącznie z częściami, które mają zostać wbudowane do produktów związanych z energią objętych niniejszą dyrektywą, które są wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku jako osobne części dla użytkowników końcowych, a których ekologiczność może być oceniana osobno;

b)

„karta” oznacza standardową tabelę informacyjną dotyczącą produktu;

c)

„inne podstawowe zasoby” oznaczają wodę, chemikalia lub jakiekolwiek inne substancje zużywane przez produkt podczas normalnego użytkowania;

d)

„informacje dodatkowe” oznaczają inne informacje dotyczące działania i cech produktu, które odnoszą się do oceny jego zużycia energii lub innych podstawowych zasobów lub są w tym pomocne, w oparciu o wymierne dane;

e)

„bezpośredni wpływ” oznacza wpływ produktów, które zużywają energię podczas ich użytkowania;

f)

„pośredni wpływ” oznacza wpływ produktów, które nie zużywają energii, ale przyczyniają się do oszczędzania energii podczas ich użytkowania;

g)

„dystrybutor” oznacza detalistę lub inną osobę, która sprzedaje, wynajmuje, oferuje w sprzedaży ratalnej lub wystawia produkty na sprzedaż użytkownikom końcowym;

h)

„dostawca” oznacza producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela w Unii lub importera, który wprowadza produkt na rynek Unii lub oddaje produkt do użytkowania. Przy ich braku każda osoba fizyczna lub prawna, która wprowadza produkt do obrotu na rynku wspólnotowym lub oddaje do użytku produkty objęte niniejszą dyrektywą, jest uznawana za dostawcę;

i)

„wprowadzanie do obrotu” oznacza udostępnianie produktu po raz pierwszy na rynku Unii w celu dystrybucji lub użytkowania w Unii, odpłatnie lub nieodpłatnie oraz niezależnie od techniki sprzedaży;

j)

„oddawanie do użytku” oznacza pierwsze w Unii użycie produktu zgodne z jego przeznaczeniem;

k)

„nieuprawnione posługiwanie się etykietą” oznacza posługiwanie się etykietą, inne niż przez organy państw członkowskich lub instytucje UE, w sposób nieprzewidziany w niniejszej dyrektywie ani w akcie delegowanym.

Artykuł 3

Obowiązki państw członkowskich

1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby:

a)

wszyscy dostawcy i dystrybutorzy prowadzący działalność na ich terytorium spełniali obowiązki określone w art. 5 i 6;

b)

w odniesieniu do produktów objętych niniejszą dyrektywą zakazane zostało umieszczanie innych etykiet, znaków, symboli lub napisów, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy, oraz odpowiednich aktów delegowanych, jeżeli takie umieszczanie mogłoby spowodować nieporozumienie lub wprowadzić w błąd użytkowników końcowych w odniesieniu do zużycia energii lub, we właściwych przypadkach, innych podstawowych zasobów podczas użytkowania;

c)

wprowadzeniu systemu etykiet i kart dotyczących zużycia lub oszczędności energii towarzyszyły kampanie informacyjne o charakterze edukacyjnym i promocyjnym, mające na celu promowanie efektywności energetycznej oraz bardziej odpowiedzialnego wykorzystywania energii przez użytkowników końcowych;

d)

podjęto właściwe środki w celu zachęcenia właściwych krajowych lub regionalnych organów odpowiedzialnych za wykonanie niniejszej dyrektywy do wzajemnej współpracy oraz do dostarczania sobie wzajemnie oraz Komisji informacji w celu wsparcia stosowania niniejszej dyrektywy. Współpraca administracyjna i wymiana informacji wykorzystują w najwyższym możliwym stopniu elektroniczne środki komunikacji, są opłacalne i mogą być wspierane za pomocą odpowiednich programów UE. Współpraca taka gwarantuje we właściwych przypadkach bezpieczeństwo i poufność przetwarzania i ochrony informacji szczególnie chronionych dostarczonych w ramach tej procedury. Komisja podejmuje odpowiednie środki w celu zachęcenia i przyczynienia się do współpracy pomiędzy państwami członkowskimi, o której mowa w niniejszej literze.

2.   Jeżeli państwo członkowskie stwierdzi, że produkt nie spełnia wszystkich stosownych wymogów określonych w niniejszej dyrektywie i jej aktach delegowanych w odniesieniu do etykiety i karty, dostawca jest zobowiązany do zapewnienia, aby produkt spełniał te wymogi na skutecznych i proporcjonalnych warunkach narzuconych przez państwo członkowskie.

Jeżeli istnieją wystarczające dowody stwierdzające, że produkt może nie spełniać wymogów, przedmiotowe państwo członkowskie podejmuje odpowiednie środki zapobiegawcze oraz środki mające na celu przywrócenie zgodności z wymogami w ściśle określonych ramach czasowych, z uwzględnieniem spowodowanej szkody.

Jeżeli produkt nadal nie spełnia wymogów, zainteresowane państwo członkowskie podejmuje decyzję ograniczającą lub zakazującą wprowadzania omawianego produktu do obrotu lub oddawania go do użytku lub zapewnia jego wycofanie z obrotu. W przypadku wycofania produktu z obrotu lub zakazu wprowadzania do obrotu Komisja i inne państwa członkowskie zostają o tym natychmiast poinformowane.

3.   Co cztery lata państwa członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie zawierające szczegóły dotyczące egzekwowania przepisów i stopnia zgodności z przepisami na ich terytorium.

Komisja może określić elementy wspólnej treści tych sprawozdań poprzez opracowanie wytycznych.

4.   Komisja regularnie przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie syntezę tych sprawozdań w celach informacyjnych.

Artykuł 4

Wymogi dotyczące informacji

Państwa członkowskie zapewniają:

a)

zwrócenie uwagi użytkowników końcowych, zgodnie z aktami delegowanymi przewidzianymi w niniejszej dyrektywie, na informacje dotyczące zużycia energii elektrycznej, innych form energii i, w miarę potrzeb, innych podstawowych zasobów podczas użytkowania, oraz informacje dodatkowe za pomocą kart oraz etykiet w odniesieniu do produktów oferowanych do sprzedaży, wynajmu, sprzedaży ratalnej lub wystawianych na sprzedaż użytkownikom końcowym bezpośrednio lub pośrednio poprzez środki sprzedaży na odległość, w tym przez Internet;

b)

dostarczenie informacji, o których mowa w lit. a), w odniesieniu do produktów wbudowanych lub zainstalowanych wyłącznie, jeżeli wymaga tego stosowny akt delegowany;

c)

aby wszelkie reklamy konkretnego modelu produktów związanych z energią objętych aktem delegowanym przewidzianym w niniejszej dyrektywie zawierały - w przypadku ujawniania informacji związanych z energią lub ceną - odniesienie do klasy energetycznej tego produktu;

d)

aby wszelkie techniczne materiały promocyjne dotyczące produktów związanych z energią, opisujące konkretne parametry techniczne danego produktu, a mianowicie instrukcje techniczne i broszury producentów, w postaci drukowanej lub on-line, dostarczały użytkownikom końcowym koniecznych informacji dotyczących zużycia energii lub zawierały odniesienie do klasy energetycznej produktu.

Artykuł 5

Obowiązki dostawców

Państwa członkowskie zapewniają, aby:

a)

dostawcy wprowadzający na rynek lub oddający do użytku produkty objęte aktem delegowanym, załączali etykietę i kartę zgodnie z niniejszą dyrektywą i aktem delegowanym;

b)

dostawcy sporządzali dokumentację techniczną, która umożliwia ocenę rzetelności informacji zawartych na etykiecie i karcie. Ta dokumentacja techniczna zawiera:

(i)

ogólny opis produktu;

(ii)

wyniki przeprowadzonych obliczeń, o ile są istotne;

(iii)

wyniki testów, jeśli są dostępne, w tym testów przeprowadzanych przez organizacje notyfikowane określone na podstawie innych przepisów unijnych;

(iv)

jeżeli wartości są stosowane dla podobnych modeli, odniesienia pozwalające na określenie tych modeli.

W tym celu dostawcy mogą wykorzystać istniejącą już dokumentację sporządzoną zgodnie z wymogami określonymi w stosownych przepisach unijnych;

c)

dostawcy udostępniali dokumentację techniczną do celów kontrolnych przez okres pięciu lat od wyprodukowania ostatniego przedmiotowego produktu.

Dostawcy udostępniają dokumentację techniczną w wersji elektronicznej na wniosek organów nadzoru rynku państw członkowskich oraz Komisji w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania wniosku od właściwego organu państwa członkowskiego lub od Komisji;

d)

w odniesieniu do etykietowania i informacji o produkcie dostawcy dostarczają dystrybutorom nieodpłatnie niezbędne etykiety.

Bez uszczerbku dla możliwości wyboru przez dostawców systemu dostaw etykiet, dostawcy dostarczają jak najszybciej etykiety na wniosek dystrybutorów;

e)

oprócz etykiet dostawcy załączają kartę produktu;

f)

dostawcy załączają kartę produktu do wszystkich broszur dotyczących produktu. Jeśli broszury dotyczące produktu nie są dostarczane przez dostawcę, dostawca załącza karty do innej dokumentacji dostarczanej z produktem;

g)

dostawcy odpowiadają za rzetelność załączanych etykiet i kart;

h)

uznaje się, że dostawcy wyrażają zgodę na upublicznianie informacji zawartych na etykiecie lub karcie.

Artykuł 6

Obowiązki dystrybutorów

Państwa członkowskie zapewniają, aby:

a)

dystrybutorzy eksponowali etykiety we właściwy, widoczny i czytelny sposób oraz udostępniali kartę w broszurze dotyczącej produktu lub innej dokumentacji dołączonej do produktu w momencie sprzedaży użytkownikom końcowym;

b)

w każdym wypadku, gdy produkt ujęty w akcie delegowanym jest wystawiany, dystrybutorzy umieszczali stosowną etykietę w dobrze widocznym miejscu określonym w odpowiednim akcie delegowanym, oraz we właściwej wersji językowej.

Artykuł 7

Sprzedaż na odległość i inne formy sprzedaży

Jeśli produkty są oferowane do sprzedaży, do wynajmu, do sprzedaży ratalnej lub sprzedaży przez zamówienie pocztowe, katalog, Internet, telemarketing lub w inny sposób, który powoduje, że potencjalny użytkownik końcowy nie może zobaczyć wystawionego na sprzedaż produktu, akty delegowane zawierają przepisy zapewniające, aby potencjalni użytkownicy końcowi otrzymywali informacje zawarte na etykiecie produktu i w karcie przed zakupem produktu. Akty delegowane w stosownych przypadkach określają szczegółowo sposób wyeksponowania etykiety lub karty lub wyszczególnionych w nich informacji lub przedstawienia ich na etykiecie i karcie potencjalnemu użytkownikowi końcowemu.

Artykuł 8

Swobodny przepływ

1.   Państwa członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania na rynek lub oddawania do użytku na ich terytorium produktów objętych niniejszą dyrektywą i obowiązującym aktem delegowanym i spełniających ich wymogi.

2.   Państwa członkowskie uznają etykiety i karty za zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy i aktów delegowanych, chyba że posiadają dowody na brak zgodności. Państwa członkowskie wymagają od dostawców dostarczenia dowodów w rozumieniu art. 5 dotyczących rzetelności informacji podawanych na ich etykietach lub kartach w przypadku gdy mają podejrzenia, że informacje takie są błędne.

Artykuł 9

Zamówienia publiczne i zachęty

1.   W przypadku gdy produkt jest objęty aktem delegowanym, instytucje zamawiające zawierające umowy na publiczne roboty budowlane, dostawy, lub usługi, o których mowa w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (8), które nie zostały wyłączone na mocy art. 12 do 18 tej dyrektywy, dokładają starań, aby zamawiać jedynie takie produkty, które spełniają kryteria osiągania maksymalnych poziomów wydajności i należą do najwyższej klasy efektywności energetycznej. Państwa członkowskie mogą również nałożyć na instytucje zamawiające obowiązek zamawiania jedynie produktów spełniających te kryteria. Państwa członkowskie mogą uzależnić stosowanie tych kryteriów od opłacalności, wykonalności ekonomicznej, odpowiedniości technicznej i wystarczającej konkurencji.

2.   Ust. 1 stosuje się do umów o wartości takiej samej jak lub większej niż progi ustalone w art. 7 dyrektywy 2004/18/WE.

3.   W przypadku gdy państwa członkowskie oferują jakiekolwiek zachęty w odniesieniu do produktu objętego aktem delegowanym, dążą one do osiągnięcia najwyższych poziomów wydajności, w tym najwyższej klasy wydajności energetycznej określonej w obowiązującym akcie delegowanym. Opodatkowanie i środki o charakterze fiskalnym nie stanowią zachęt do celów niniejszej dyrektywy.

4.   W przypadku gdy państwa członkowskie oferują zachęty w odniesieniu do produktów, zarówno w stosunku do użytkowników końcowych stosujących wysoce wydajne produkty, jak i w stosunku do branż, które promują i produkują takie produkty, określają one poziomy wydajności energetycznej na podstawie klas, zgodnie z definicją w obowiązującym akcie delegowanym, z wyjątkiem sytuacji, kiedy nakładają one wyższe poziomy wydajności niż próg przewidziany dla najwyższej klasy wydajności energetycznej w tym akcie delegowanym. Państwa członkowskie mogą wprowadzać wyższe poziomy wydajności niż próg przewidziany dla najwyższej klasy wydajności energetycznej w akcie delegowanym.

Artykuł 10

Akty delegowane

1.   Komisja określa szczegółowe informacje dotyczące etykiety i karty za pomocą aktów delegowanych zgodnie z art. 11, 12 i 13, w odniesieniu do każdego rodzaju produktu zgodnie z niniejszym artykułem.

W przypadku, gdy dany produkt spełnia kryteria określone w ust. 2, jest on objęty aktem delegowanym zgodnie z ust. 4.

Przepisy zawarte w aktach delegowanych dotyczące informacji podawanej na etykiecie i w karcie w odniesieniu do zużycia energii i innych podstawowych zasobów podczas użytkowania umożliwiają użytkownikowi końcowemu dokonywanie bardziej świadomych decyzji dotyczących zakupu oraz umożliwiają organom nadzoru rynku sprawdzenie, czy produkty odpowiadają podanym informacjom.

W przypadku, gdy akt delegowany ustanawia przepisy w odniesieniu zarówno do efektywności energetycznej produktu, jak i zużycia przez niego podstawowych zasobów, projekt i treść etykiety akcentują dane dotyczące efektywności energetycznej produktu.

2.   Kryteria, o których mowa w ust. 1, są następujące:

a)

zgodnie z najnowszymi dostępnymi danymi liczbowymi oraz uwzględniając ilości wprowadzone do obrotu w Unii, produkty posiadają znaczący potencjał w odniesieniu do oszczędności energii oraz, w stosownych przypadkach, innych podstawowych zasobów;

b)

dostępne na rynku produkty o równorzędnej funkcjonalności wykazują znaczne różnice pod względem stosownych poziomów wydajności;

c)

Komisja bierze pod uwagę stosowne prawodawstwo unijne i samoregulację, jak np. dobrowolne porozumienia, które powinny w założeniu umożliwić osiągnięcie celów politycznych szybciej lub po niższych kosztach, niż zostało to przyjęte w obowiązkowych wymogach;

3.   Przygotowując projekt aktu delegowanego Komisja:

a)

bierze pod uwagę parametry dotyczące ekologiczności określone w części 1 załącznika I do dyrektywy 2009/125/WE, które zostały określone jako istotne w stosownym środku wykonawczym przyjętym na mocy dyrektywy 2009/125/WE oraz które mają znaczenie dla użytkownika końcowego podczas użytkowania produktu;

b)

ocenia wpływ aktu na środowisko, użytkowników końcowych i producentów, w tym na małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), w odniesieniu do konkurencyjności, z uwzględnieniem wpływu na rynki poza Unią, innowacyjność, dostęp do rynku oraz koszty i korzyści;

c)

przeprowadza odpowiednie konsultacje z zainteresowanymi stronami;

d)

ustala datę/daty wdrożenia, wszelkie stopniowe lub przejściowe środki lub okresy, uwzględniając w szczególności ewentualny wpływ na MŚP lub na poszczególne grupy produktów wytwarzanych przede wszystkim przez MŚP.

4.   Akty delegowane określają w szczególności:

a)

dokładną definicję typu produktów objętych dyrektywą;

b)

normy i metody pomiaru wykorzystywane w celu uzyskania informacji, o których mowa w art. 1 ust. 1;

c)

szczegóły dokumentacji technicznej wymaganej zgodnie z art. 5;

d)

projekt i treść etykiety o której mowa w art. 4, które są ujednolicone w największym możliwym stopniu w różnych grupach produktów i są zawsze wyraźnie widoczne i czytelne. Format etykiety w dalszym ciągu oparty jest na klasyfikacji z zastosowaniem liter od A do G; progi klasyfikacji odpowiadają istotnym oszczędnościom energii i kosztów z punktu widzenia użytkownika końcowego.

Do tej klasyfikacji można dodać trzy klasy dodatkowe, jeżeli będzie to konieczne ze względu na postęp techniczny. Będą to klasy A+, A++ i A+++ dla klasy najbardziej efektywnej. Z zasady łączna liczba klas będzie ograniczona do siedmiu, chyba że będą jeszcze reprezentanci większej liczby klas.

Gama barw zawiera nie więcej niż siedem różnych barw od ciemnozielonej do czerwonej. Jedynie barwa przypisana najwyższej klasie będzie zawsze ciemnozielona. Jeżeli będzie więcej niż siedem klas, jedynie barwa czerwona może się powtarzać.

Klasyfikacja jest poddawana przeglądowi, szczególnie jeżeli znaczna część produktów obecnych na rynku wewnętrznym osiągnie dwie najwyższe klasy efektywności energetycznej i kiedy możliwe będzie osiągnięcie dodatkowych oszczędności poprzez dalsze zróżnicowanie produktów.

Szczegółowe kryteria ewentualnej reklasyfikacji produktów są, w stosownych przypadkach, określane indywidualnie w odnośnym akcie delegowanym;

e)

miejsce umieszczenia etykiety na wystawionym do sprzedaży produkcie oraz sposób umieszczania etykiety lub informacji w przypadku ofert sprzedaży objętych art. 7. W stosownych przypadkach akty delegowane mogą przewidywać umieszczenie etykiety na produkcie lub jej wydrukowanie na opakowaniu lub określać szczegółowe informacje dotyczące wymogów etykietowania w katalogach, w przypadku sprzedaży na odległość i sprzedaży internetowej;

f)

treść oraz, w stosownych przypadkach, format, a także inne szczegóły dotyczące karty lub inne informacje określone w art. 4 i 5 lit. c). Informacje na etykiecie są również umieszczane na karcie;

g)

szczegółową treść etykiety do celów reklamy, w tym, w stosownych przypadkach, klasę energetyczną i inne stosowne poziomy wydajności danego produktu w czytelnej i widocznej formie;

h)

w stosownych przypadkach – okres obowiązywania klasyfikacji etykiet(y) zgodnie z lit. d);

i)

poziom rzetelności deklaracji zawartych na etykiecie i kartach;

j)

datę oceny i ewentualnych zmian aktu delegowanego, z uwzględnieniem tempa postępu technicznego.

Artykuł 11

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 10, powierza się Komisji na okres pięciu lat, który rozpoczyna się (9) … Komisja przedkłada sprawozdanie na temat przekazanych uprawnień nie później niż w terminie sześciu miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużone na identyczny okres, chyba że Parlament Europejski lub Rada odwołają je zgodnie z art. 12.

2.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

3.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w art. 12 i 13.

Artykuł 12

Odwołanie przekazania uprawnień

1.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 10 może zostać odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę.

2.   Instytucja, która rozpoczęła wewnętrzną procedurę w celu podjęcia decyzji, czy zamierza ona odwołać przekazanie uprawnień, stara się poinformować drugą instytucję i Komisję w odpowiednim terminie przed podjęciem ostatecznej decyzji, wskazując przekazane uprawnienia, które mogłyby zostać odwołane, oraz ewentualne uzasadnienie tego odwołania.

3.   Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. Jest ona publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 13

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1.   Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy od daty zawiadomienia.

Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o dwa miesiące.

2.   Jeśli przed upływem tego terminu ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu wobec aktu delegowanego, jest on publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie w dniu określonym w tym akcie.

Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli zarówno Parlament Europejski jak i Rada poinformowały Komisję o swoim zamiarze niewyrażania sprzeciwu.

3.   Jeśli Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw wobec aktu delegowanego, nie wchodzi on w życie. Instytucja, która wyraża sprzeciw wobec aktu delegowanego, podaje uzasadnienie.

Artykuł 14

Ocena

Do dnia 31 grudnia 2014 r. Komisja dokona przeglądu skuteczności niniejszej dyrektywy i jej aktów delegowanych oraz przedstawi sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Przy tej okazji Komisja oceni również:

a)

jak art. 4 lit. c) przyczynia się do osiągania celu niniejszej dyrektywy;

b)

skuteczność art. 9 ust. 1;

c)

w świetle postępu technicznego i zrozumienia treści etykiet wśród konsumentów – potrzebę zmiany art. 10 ust. 4 lit. d).

Artykuł 15

Sankcje

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji stosowanych w razie naruszeń przepisów krajowych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i jej aktami delegowanymi, w tym za nieuprawnione posługiwanie się etykietą, oraz podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia stosowania tych sankcji. Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty tych przepisów do dnia … (10), a także niezwłocznie informują Komisję o wszelkich późniejszych zmianach, mających wpływ na powyższe przepisy.

Artykuł 16

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia … (10). Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia … (11)

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Przepisy te zawierają także wskazanie, że w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odesłania do dyrektywy 92/75/EWG należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy. Metody dokonywania takiego odesłania i formułowania takiego wskazania określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 17

Uchylenie

Dyrektywa 92/75/EWG zmieniona rozporządzeniem wskazanym w części A załącznika I traci moc ze skutkiem od dnia … (12) bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i zastosowania tej dyrektywy określonych w części B załącznika I.

Odesłania do dyrektywy 92/75/EWG należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.

Artykuł 18

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Art. 5 lit. d), g) i h) stosuje się od dnia … (12).

Artykuł 19

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ….

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 228 z 22.9.2009, s. 90.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2009 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym), stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu z dnia … (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym), stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia … (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia …

(3)  Dz.U. L 297 z 13.10.1992, s. 16.

(4)  Zob. część A załącznika I.

(5)  Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10.

(6)  Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30.

(7)  Dz.U. C 321 z 31.12.2003, s. 1.

(8)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.

(9)  proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(10)  12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(11)  12 miesięcy i 30 dni od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(12)  12 miesięcy i 31 dni od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.


ZAŁĄCZNIK I

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa i jej kolejne zmiany

(o których mowa w art. 17)

Dyrektywa Rady 92/75/EWG

(Dz.U. L 297 z 13.10.1992, s. 16)

 

Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003

(Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s. 1)

wyłącznie pkt 32 załącznika III

CZĘŚĆ B

Lista terminów transpozycji do prawa krajowego

(o której mowa w art. 16)

Dyrektywa

Termin transpozycji

92/75/EWG

1 stycznia 1994 r.


ZAŁĄCZNIK II

TABELA KORELACJI

Dyrektywa 92/75/EWG

Niniejsza dyrektywa

art. 1 ust. 1, sformułowanie wprowadzające, zdanie pierwsze

art. 1 ust. 1

art. 1 ust. 1, sformułowanie wprowadzające, zdanie drugie

art. 1 ust. 2

art. 1 ust. 1 tiret pierwsze do siódmego

art. 1 ust. 2

art. 1 ust. 3 lit. a) i b)

art. 1 ust. 3

art. 1 ust. 3 lit. c)

art. 2 lit. a) i b)

art. 1 ust. 4 tiret pierwsze i drugie

art. 2 lit. g) i h)

art. 1 ust. 4 tiret trzecie

art. 1 ust. 4 tiret czwarte

art. 2 lit. c)

art. 1 ust. 4 tiret piąte

art. 2 lit. d)

art. 2 lit. e), f), i), j) i k)

art. 1 ust. 5

art. 2 ust. 1

art. 4 lit. a)

art. 4 lit. b), c) i d)

art. 2 ust. 2

art. 2 ust. 3

art. 5 lit. b)

art. 2 ust. 4

art. 5 lit. b) i c)

art. 3 ust. 1

art. 5 lit. a)

art. 3 ust. 2

art. 5 lit. e) i f)

art. 3 ust. 3

art. 5 lit. g)

art. 3 ust. 4

art. 5 lit. h)

art. 6 lit. a)

art. 4 lit. a)

art. 6 lit. b)

art. 4 lit. b)

art. 5 lit. d)

art. 5

art. 7

art. 6

art. 7 lit. a)

art. 3 ust. 1 lit. a)

art. 7 lit. b)

art. 3 ust. 1 lit. b)

art. 7 lit. c)

art. 3 ust. 1 lit. c)

art. 3 ust. 1 lit. d)

art. 3 ust. 2, 3 i 4

art. 8 ust. 1

art. 8 ust. 1

art. 8 ust. 2

art. 8 ust. 2

art. 9

art. 9

art. 10

art. 10 ust. 1, 2 i 3

art. 11

art. 12 lit. a)

art. 10 ust. 4 lit. a)

art. 12 lit. b)

art. 10 ust. 4 lit. b)

art. 12 lit. c)

art. 10 ust. 4 lit. c)

art. 12 lit. d)

art. 10 ust. 4 lit. d)

art. 12 lit. e)

art. 10 ust. 4 lit. e)

art. 12 lit. f)

art. 10 ust. 4 lit. f)

art. 12 lit. g)

art. 10 ust. 4 lit. g), h), i) i j)

art. 11, 12, 13, 14, 15

art. 13

art. 17

art. 14

art. 16

art. 18

art. 15

art. 19

Załącznik I

Załącznik II


UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

1.

W dniu 17 listopada 2008 r. Komisja Europejska przedstawiła Radzie i Parlamentowi Europejskiemu wniosek dotyczący przekształcenia dyrektywy w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią; podstawą prawną wniosku był art. 95 (1).

2.

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął opinię w dniu 24 marca 2009 r. (2). Komitet Regionów nie przedstawił dotychczas swojej opinii.

3.

Parlament Europejski przyjął opinię w pierwszym czytaniu w dniu 5 maja 2009 r. (3), zatwierdzając 60 poprawek.

4.

W dniu 14 kwietnia 2010 r. Rada przyjęła stanowisko w pierwszym czytaniu zgodnie z art. 294 TFUE.

II.   CEL WNIOSKU

Wraz z dwoma innymi wnioskami (4) przedmiotowy wniosek jest częścią pakietu efektywności energetycznej przedstawionego przez Komisję w listopadzie 2008 r.

Zasadniczym celem wniosku dotyczącego przekształcenia jest rozszerzenie zakresu stosowania obecnie obowiązującej dyrektywy 92/75/EWG, ograniczonego do urządzeń gospodarstwa domowego, tak aby umożliwić etykietowanie wszystkich produktów związanych z energią z uwzględnieniem sektora gospodarstw domowych, handlowego i przemysłowego, jak również niektórych produktów niewykorzystujących energii, takich jak okna, których zainstalowanie lub użytkowanie stwarza znaczny potencjał oszczędności energii. Wniosek w szczególności służy nadrzędnemu celowi, jakim jest poprawa efektywności energetycznej tych produktów, przyczyniając się w ten sposób do osiągnięcia celów wspólnotowych w zakresie ochrony środowiska i przeciwdziałania zmianie klimatu zgodnie z założonymi na rok 2020 celami polityki klimatyczno-energetycznej w zakresie emisji gazów cieplarnianych.

III.   ANALIZA STANOWISKA RADY W PIERWSZYM CZYTANIU

1.

Ze względu na napięty harmonogram wynikający z konieczności szybkiego osiągnięcia porozumienia w sprawie przedmiotowego wniosku zgodnie z apelem Rady Europejskiej, od początku zamiarem Rady było wskazanie elementów, które będą możliwe do zaakceptowania zarówno przez Parlament, jak i przez nią, a nie redagowanie całościowego uzgodnionego stanowiska Rady przed rozpoczęciem negocjacji z Parlamentem. Aby poczynić szybkie postępy, uwzględniając datę wejścia w życie Traktatu o funkcjonowaniu UE, uzgodniono, że działania przeprowadzone zostaną w następujących dwóch etapach:

Osiągnięcie porozumienia w sprawie zasadniczej treści dyrektywy. Ten pierwszy etap zakończył się w listopadzie 2009 roku po przeprowadzeniu konsultacji z PE. Wspomniane porozumienie zostało potwierdzone przez COREPER w dniu 19 listopada 2009 r. oraz na szczeblu komisji ITRE PE – za pośrednictwem pisma jej przewodniczącego z dnia 2 grudnia 2009 r.

Osiągnięcie porozumienia w sprawie zmian wynikających z wejścia w życie TFUE, związanych w szczególności z dostosowaniem podstawy prawnej i przepisami dotyczącymi procedury komitetowej. Ten drugi etap zakończono w marcu 2010 roku po przeprowadzeniu konsultacji z PE; w miarę możliwości opierano się na rozwiązaniach horyzontalnych, w szczególności w odniesieniu do konsultacji z ekspertami, oświadczenia PE, Rady i Komisji w sprawie art. 290 oraz oświadczenia Komisji w sprawie okresów spowolnienia prac. Wspomniane porozumienie zostało potwierdzone przez COREPER w dniu 24 marca 2010 r. oraz na szczeblu komisji ITRE PE – za pośrednictwem pisma jej przewodniczącego z dnia 25 marca 2010 r.

2.

Stanowisko Rady uwzględnia oba wspomniane wyżej porozumienia. Jego najważniejsze elementy to:

 

Przepisy dotyczące etykiety i jej układu wizualnego

 

Rada oparła format etykiety na obowiązującym obecnie układzie wizualnym z klasami A – G, umożliwiając jednocześnie wprowadzenie trzech dodatkowych klas, przy czym łączna ich liczba jest ograniczona do siedmiu i są one czytelnie oznaczone na etykiecie odpowiadającymi im barwami. W przypadku dodania nowej klasy skala barw zostanie przesunięta. W ten sposób zagwarantowano doskonale widoczny i czytelny dla konsumenta układ wizualny etykiety, jak chciał Parlament Europejski w pierwszej części poprawki 70. Ponadto Rada postanowiła, że szczegóły dotyczące ewentualnego przeklasyfikowania produktów będą określane indywidualnie w odpowiednich aktach delegowanych. W klauzuli przeglądowej zobowiązano Komisję, aby do końca roku 2014 oceniła potrzebę zmiany przepisów dotyczących układu wizualnego etykiety w świetle postępu technicznego i zrozumienia układu etykiety wśród konsumentów.

 

Przychylając się do poprawki 52, Rada wprowadziła również przepis o możliwości podjęcia środków w przypadku nieuprawnionego posługiwania się etykietą.

 

Przepisy dotyczące reklamy

Rada częściowo dostosowała się do poprawki 32 Parlamentu Europejskiego i ustanowiła obowiązek podawania klasy efektywności energetycznej w reklamach w każdym przypadku, w którym podawane są informacje dotyczące energii lub ceny. W odniesieniu do obowiązku podawania informacji o zużyciu energii lub o klasie efektywności energetycznej produktu w materiałach promocyjnych o charakterze technicznym Rada w pełni przyjęła poprawkę 33 Parlamentu Europejskiego.

 

Przepis dotyczący zamówień publicznych

Rada przewidziała możliwość nałożenia przez państwa członkowskie wymogu, by ich instytucje zamawiające zamawiały jedynie te produkty, które spełniają kryteria efektywności energetycznej, tj. należą do najwyższej klasy efektywności energetycznej i mają osiągi na najwyższym poziomie; w ten sposób Rada częściowo uwzględniła poprawkę 40.

* * *

Poza wskazanymi powyżej najważniejszymi elementami Rada przeanalizowała – z myślą o szybkim osiągnięciu porozumienia – wszystkie poprawki Parlamentu Europejskiego. Tam, gdzie było to możliwe, poprawki zostały zaakceptowane w całości lub częściowo; w niektórych przypadkach istota poprawki znalazła odzwierciedlenie w innym artykule lub w jednym z motywów. Zatem Rada w swoim stanowisku:

zaakceptowała w pełni (czasami po przeredagowaniu), częściowo lub co do istoty 40 poprawek: 1, 2, 72, 4, 53 + 64, 7, 74, 8–11, 54 + 65, 17–19, 21–23, 25–33, 35, 36, 56 + 68, 38, 40, 43, 70 (pierwsza część), 50–52;

nie była w stanie zaakceptować następujących 21 poprawek: 3, 5, 12–15, 20, 59, 24, 66, 67, 39, 41–42, 69, 76, 45, 47, 70 (druga część), 58 + 71.


(1)  Dok. 15906/08.

(2)  Dz.U. C 228 z 22.9.2009, s. 90.

(3)  Dok. 9322/09.

(4)  Pozostałe dwa wnioski zawarte w pakiecie są następujące:

projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (wersja przekształcona) (2008/0223 COD);

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009 w sprawie etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 46).

Oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie art. 290 TFUE

Parlament Europejski, Rada i Komisja oświadczają, że przepisy przedmiotowej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla wszelkich przyszłych stanowisk tych instytucji względem wdrażania art. 290 TFUE i określonych aktów ustawodawczych zawierających takie przepisy.

Oświadczenie Komisji

Komisja Europejska przyjmuje do wiadomości, że według Parlamentu Europejskiego i Rady, poza przypadkami gdy akt ustawodawczy przewiduje zastosowanie trybu pilnego, zgłaszanie aktów delegowanych powinno odbywać się z uwzględnieniem okresów, w których instytucje nie prowadzą prac (przerwa zimowa i letnia oraz wybory europejskie), tak aby Parlament Europejski i Rada mogły skorzystać ze swoich uprawnień w terminach przewidzianych w stosownych aktach ustawodawczych; Komisja oświadcza, że jest w związku z tym gotowa podjąć odpowiednie działania.


12.5.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 123/32


STANOWISKO PRZYJĘTE PRZEZ RADĘ (UE) NR 10/2010 W PIERWSZYM CZYTANIU

w sprawie przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (wersja przekształcona)

Przyjęte przez Radę w dniu 14 kwietnia 2010 r.

2010/C 123 E/04

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (4) została zmieniona (5). Ze względu na konieczność dalszych zmian merytorycznych, dla zachowania przejrzystości dyrektywa ta powinna zostać przekształcona.

(2)

Efektywne, ostrożne, racjonalne i zrównoważone użycie ma zastosowanie między innymi do produktów naftowych, gazu naturalnego i paliw stałych, będących zasadniczymi źródłami energii, a także głównymi źródłami emisji dwutlenku węgla.

(3)

Budynki odpowiadają za 40 % łącznego zużycia energii w Unii. Sektor ten się rozwija, co prowadzi do wzrostu zużycia energii. Dlatego ograniczenie zużycia energii oraz wykorzystywanie energii ze źródeł odnawialnych w sektorze budynków stanowią istotne działania konieczne do ograniczenia uzależnienia energetycznego Unii i emisji gazów cieplarnianych. Podjęte działania służące ograniczeniu zużycia energii w UE towarzyszące wzrostowi zużycia energii ze źródeł odnawialnych pozwoliłyby Unii na realizację postanowień Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz na dotrzymanie jej długoterminowego zobowiązania do utrzymania poziomu wzrostu globalnej temperatury poniżej 2 °C oraz zobowiązania do ograniczenia – do 2020 roku – łącznych emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 20 % poniżej poziomu z roku 1990 i o 30 % – w razie osiągnięcia międzynarodowego porozumienia. Mniejsze zużycie energii oraz zwiększone wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych mają również duże znaczenie dla zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii, wspierania rozwoju technicznego, a także dla tworzenia możliwości zatrudnienia i rozwoju regionalnego, zwłaszcza na obszarach wiejskich.

(4)

Zarządzanie popytem na energię jest ważnym narzędziem umożliwiającym Unii wywieranie wpływu na światowy rynek energii i tym samym na bezpieczeństwo dostaw energii w średnim i długim okresie.

(5)

Na posiedzeniu Rady Europejskiej w marcu 2007 r. podkreślono konieczność poprawy efektywności energetycznej w Unii, tak aby osiągnąć cel, jakim jest obniżenie do 2020 roku zużycia energii przez Unię o 20 %, oraz wezwano do starannego i szybkiego wdrożenia priorytetów określonych w komunikacie Komisji zatytułowanym „Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału”. W tym planie działania wskazano istotne możliwości zaoszczędzenia energii w sposób opłacalny ekonomicznie w sektorze budynków. W rezolucji z dnia 31 stycznia 2008 r. Parlament Europejski wezwał do wzmocnienia przepisów dyrektywy 2002/91/WE i kilkakrotnie wzywał – ostatnio w swej rezolucji z dnia 3 lutego 2009 r. w sprawie drugiego strategicznego przeglądu sytuacji energetycznej – do uznania za wiążący celu 20 % w zakresie efektywności energetycznej, który należałoby osiągnąć w 2020 roku. Ponadto decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych (6) określa krajowe wiążące cele w zakresie redukcji CO2, dla których realizacji efektywność energetyczna w sektorze budowlanym będzie miała kapitalne znaczenie, natomiast dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (7) stwarza warunki dla wspierania efektywności energetycznej w kontekście wiążącego celu w zakresie energii ze źródeł odnawialnych, której udział ma stanowić 20 % łącznego zużycia energii w Unii do 2020 roku.

(6)

Na posiedzeniu w marcu 2007 roku Rada Europejska potwierdziła zobowiązanie Unii do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych na terenie całej Unii, zatwierdzając obowiązkowy cel 20 % udziału energii ze źródeł odnawialnych do 2020 roku. Dyrektywa 2009/28/WE stwarza wspólne ramy promowania energii ze źródeł odnawialnych.

(7)

Konieczne jest ustanowienie bardziej konkretnych działań w celu wykorzystania dużego niezrealizowanego potencjału oszczędności energii w budynkach i zredukowania dużych różnic pomiędzy wynikami państw członkowskich w tym sektorze.

(8)

Środki służące dalszej poprawie charakterystyki energetycznej budynków powinny uwzględniać warunki klimatyczne i lokalne oraz wewnętrzne środowisko klimatyczne, a także opłacalność ekonomiczną. Środki te nie powinny mieć wpływu na inne wymagania dotyczące budynków, takie jak dostępność, bezpieczeństwo i zamierzone przeznaczenie budynku.

(9)

Charakterystyka energetyczna budynków powinna być obliczana na podstawie metodologii, która może być zróżnicowana na poziomie krajowym i regionalnym. Oprócz charakterystyki cieplnej metodologia ta obejmuje inne czynniki odgrywające coraz ważniejszą rolę, takie jak rodzaj stosowanych instalacji grzewczych i klimatyzacyjnych, stosowanie energii ze źródeł odnawialnych, elementy pasywnego ogrzewania i chłodzenia, zacienienie, jakość powietrza wewnątrz budynku, odpowiednie światło naturalne oraz projekt budynku. Podstawą metodologii stosowanej do obliczenia charakterystyki energetycznej powinien być nie tylko sezon grzewczy, lecz powinna ona obejmować całoroczną charakterystykę energetyczną budynku. Metodologia ta powinna uwzględniać aktualne normy europejskie.

(10)

Państwa członkowskie są wyłącznie odpowiedzialne za określenie minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków. Wymagania te powinny zostać określone w sposób zapewniający osiągnięcie optymalnej pod względem kosztów równowagi między wymaganymi nakładami i kosztami energii zaoszczędzonymi podczas cyklu życia budynku, bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do określenia minimalnych wymagań, które byłyby efektywniejsze energetycznie niż optymalne pod względem kosztów poziomy efektywności energetycznej. Powinna być zapewniona możliwość dokonywania przez państwa członkowskie regularnego przeglądu minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej budynków w świetle postępu technicznego.

(11)

Cel, jakim jest osiągnięcie poziomów efektywności energetycznej, które byłyby opłacalne ekonomicznie lub optymalne pod względem kosztów, może w niektórych okolicznościach – np. w świetle różnic klimatycznych – uzasadniać określenie przez państwa członkowskie wymagań opłacalności ekonomicznej lub optymalności pod względem kosztów dla elementów budynków; wymagania te w praktyce ograniczyłyby stosowanie produktów budowlanych zgodnych z normami określonymi w prawodawstwie unijnym, pod warunkiem że wymagania te nie stanowią nieuzasadnionej bariery rynkowej.

(12)

Określając wymagania charakterystyki energetycznej dla systemów technicznych budynku, państwa członkowskie powinny stosować w miarę możliwości i potrzeby zharmonizowane instrumenty, zwłaszcza metody testowania i obliczeniowe oraz klasy efektywności energetycznej opracowane w ramach środków wdrażających dyrektywę 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (8) oraz dyrektywę 2010/9/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2010 r. (9) w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią z myślą o zapewnieniu spójności z pokrewnymi inicjatywami i o jak najdalej idącym zminimalizowaniu potencjalnej fragmentaryzacji rynku.

(13)

Niniejsza dyrektywa nie narusza postanowień art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Dlatego pojęcia „zachęty” stosowanego w niniejszej dyrektywie nie należy interpretować jako stanowiącego pomoc państwa.

(14)

Komisja powinna ustalić ramy metodologii porównawczej do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej. Państwa członkowskie powinny stosować te ramy do porównywania wyników z minimalnymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej, które przyjęły. Jeżeli miałyby zachodzić istotne rozbieżności, tj. przekroczenie o 15 %, między wyliczonymi optymalnymi pod względem kosztów poziomami minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej oraz minimalnymi obowiązującymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej, państwa członkowskie powinny uzasadnić tę różnicę lub zaplanować odpowiednie działania służące ograniczeniu tych rozbieżności. Państwa członkowskie powinny określić szacunkowy ekonomiczny cykl życia budynku lub elementu budynku, uwzględniając aktualne praktyki oraz doświadczenie w określaniu typowych ekonomicznych cykli życia. Wyniki tego porównania i dane użyte do osiągnięcia takich wyników należy regularnie przekazywać Komisji. Sprawozdania te powinny umożliwić Komisji dokonanie oceny i sporządzenia sprawozdania na temat postępów państw członkowskich na drodze do ustalenia minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej na poziomie optymalnym pod względem kosztów.

(15)

Budynki mają wpływ na długoterminowe zużycie energii. Zakładając długi cykl renowacji istniejących budynków, nowe i istniejące budynki poddawane ważniejszym renowacjom powinny dlatego spełniać minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej dostosowane do lokalnego klimatu. Ponieważ zastosowanie alternatywnych systemów dostaw energii nie jest na ogół wykorzystywane w pełnym zakresie, w przypadku nowych budynków i niezależnie od ich wielkości należy rozważyć możliwość realizacji alternatywnych systemów zaopatrzenia w energię, zgodnie z zasadą uprzedniego zapewnienia ograniczenia potrzeb energii na ogrzewanie i chłodzenie do poziomów optymalnych pod względem kosztów.

(16)

Ważniejsze renowacje budynków istniejących, niezależnie od ich wielkości, są okazją do podejmowania opłacalnych ekonomicznie działań dla poprawy charakterystyki energetycznej. Ze względu na opłacalność ekonomiczną powinno być możliwe ograniczenie minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej do odnowionych części, które są najistotniejsze dla charakterystyki energetycznej budynku. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zdefiniowania pojęcia „ważniejszej renowacji” albo jako odsetka powierzchni przegród zewnętrznych budynku albo pod względem wartości budynku. Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się na zdefiniowanie ważniejszej renowacji pod względem wartości budynku, można zastosować takie wartości jak wartość aktuarialna lub aktualna wartość opierająca się na kosztach odtworzenia – z wyłączeniem wartości działki, na której znajduje się budynek.

(17)

Konieczne są środki prowadzące do zwiększenia liczby budynków, które nie tylko spełniają minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej, ale są zarazem jeszcze bardziej efektywne energetycznie i ograniczają przy tym zarówno zużycie energii, jak i emisje dwutlenku węgla. W tym celu państwa członkowskie powinny opracować plany krajowe mające na celu zwiększenie liczby budynków o niemal zerowym zużyciu energii oraz regularnie przedstawiać te plany Komisji.

(18)

Instrumenty finansowe Unii i inne środki są wykorzystywane lub dostosowywane w celu stymulowania działań związanych z efektywnością energetyczną. Takie instrumenty finansowe na szczeblu Unii obejmują m.in. rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (10) zmienione tak, by umożliwić zwiększone inwestycje w efektywność energetyczną w mieszkalnictwie; partnerstwa publiczno-prywatne w sprawie inicjatywy „Europejskie budynki efektywne energetycznie” w celu promowania zielonych technologii oraz opracowywania efektywnych energetycznie systemów i materiałów w nowych i poddawanych renowacji budynkach; inicjatywę KE i Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) pt. „Inicjatywa UE na rzecz finansowania zrównoważonej energii”, której celem jest umożliwienie m.in. inwestycji na rzecz efektywności energetycznej oraz zarządzany przez EBI fundusz Marguerite: europejski fundusz na rzecz energii, zmiany klimatu i infrastruktury 2020; dyrektywę Rady 2009/47/WE z dnia 5 maja 2009 r. zmieniającą dyrektywę 2006/112/WE w zakresie stawek obniżonych podatku od wartości dodanej (11), instrumenty funduszy strukturalnych i spójności JEREMIE (Wspólne europejskie zasoby dla mikroprzedsiębiorstw, małych i średnich przedsiębiorstw); program finansowania efektywności energetycznej; program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji obejmujący program Inteligentna Energia dla Europy II, który koncentruje się na usuwaniu barier rynkowych związanych z efektywnością energetyczną oraz energią ze źródeł odnawialnych poprzez np. instrument pomocy technicznej ELENA (europejska pomoc na rzecz energetyki lokalnej); Porozumienie Burmistrzów; program na rzecz przedsiębiorczości i innowacji; program na rzecz wspierania polityki w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) 2010 oraz Siódmy program ramowy w dziedzinie badań. Także Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju udostępnia środki na stymulowanie działań związanych z efektywnością energetyczną.

(19)

Instrumenty finansowe Unii należy stosować, aby cele niniejszej dyrektywy przyniosły praktyczne efekty, nie powinny one jednak zastępować środków krajowych. Powinny one być zwłaszcza stosowane do zapewnienia odpowiednich oraz innowacyjnych środków finansowania, aby pobudzać inwestycje w działania na rzecz efektywności energetycznej. Mogłyby one odgrywać ważną rolę w tworzeniu krajowych, regionalnych i lokalnych funduszów, instrumentów lub mechanizmów efektywności energetycznej, które z kolei oferowałyby takie możliwości finansowania prywatnym właścicielom, małym i średnim przedsiębiorstwom oraz spółkom oferującym usługi w zakresie efektywności energetycznej.

(20)

Aby udostępnić Komisji odpowiednie informacje, państwa członkowskie powinny sporządzić wykazy aktualnych i planowanych działań, w tym środków natury finansowej, innych niż wymagane w niniejszej dyrektywie, które wspierają cele niniejszej dyrektywy. Aktualne i planowane działania znajdujące się w wykazach państw członkowskich mogą w szczególności zawierać środki, których celem jest zmniejszenie istniejących barier prawnych i rynkowych oraz zachęcanie do inwestycji lub innych działań zwiększających efektywność energetyczną nowych i istniejących budynków, a więc potencjalnie przyczyniając się do ograniczania ubóstwa energetycznego. Środki takie mogłyby obejmować: darmową lub dotowaną poradę i pomoc techniczną, bezpośrednie dotacje, dotowane programy kredytowe lub niskooprocentowane kredyty, programy grantów oraz gwarancji kredytowych, ale nie powinny się do nich ograniczać. Organy publiczne lub inne instytucje udostępniające te środki natury finansowej mogłyby powiązać zastosowanie takich środków z określoną charakterystyką energetyczną oraz z zaleceniami ze świadectw charakterystyki energetycznej.

(21)

Aby ograniczyć obowiązki państw członkowskich w zakresie sprawozdawczości, powinno być możliwe włączenie sprawozdań wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy do planów działań dotyczących efektywności energetycznej, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych (12). Sektor publiczny w każdym państwie członkowskim powinien odgrywać wiodącą rolę w zakresie efektywności energetycznej budynków, w związku z czym w planach krajowych należy wyznaczyć ambitniejsze cele dla budynków zajmowanych przez władze publiczne.

(22)

Potencjalni nabywcy i najemcy budynku lub modułu budynku powinni otrzymywać – na świadectwie charakterystyki energetycznej – właściwe informacje dotyczące charakterystyki energetycznej budynku i praktyczne rady na temat poprawy tej charakterystyki. Kampanie informacyjne mogą służyć dalszemu zachęcaniu właścicieli i najemców do poprawy charakterystyki energetycznej ich budynku lub modułu budynku. Właścicieli i najemców budynków komercyjnych należy także zachęcać do wymiany informacji dotyczących rzeczywistego zużycia energii, aby udostępnione dane umożliwiły podjęcie rozważnych decyzji co do koniecznych ulepszeń. Świadectwo charakterystyki energetycznej powinno również dostarczać informacji na temat faktycznego wpływu ogrzewania i chłodzenia na potrzeby energetyczne budynku, na jego zużycie energii pierwotnej i emisję dwutlenku węgla.

(23)

Władze publiczne powinny dawać przykład i dążyć do realizacji zaleceń zawartych w świadectwie charakterystyki energetycznej. Państwa członkowskie powinny uwzględnić w swoich krajowych planach środki służące wspieraniu władz publicznych, aby te mogły jako jedne z pierwszych wdrażać ulepszenia w zakresie efektywności energetycznej i gdy tylko będzie to możliwe, realizować zalecenia zawarte w świadectwie charakterystyki energetycznej.

(24)

Budynki zajmowane przez władze publiczne i budynki często odwiedzane przez ludność powinny dawać dobry przykład poprzez uwzględnianie rozważań środowiskowych i energetycznych i z tego powodu budynki te powinny być regularnie poddawane certyfikacji energetycznej. Publiczne rozpowszechnienie informacji dotyczącej charakterystyki energetycznej powinno być wzmocnione umieszczeniem świadectw dotyczących charakterystyki energetycznej w widocznym miejscu, zwłaszcza w budynkach określonej wielkości zajmowanych przez władze publiczne lub często odwiedzanych przez ludność, takich jak sklepy, centra handlowe, supermarkety, restauracje, teatry, banki i hotele.

(25)

W ostatnich latach wzrosła liczba systemów klimatyzacji w krajach europejskich. Stwarza to istotne problemy w okresach szczytowego obciążenia energetycznego, zwiększając koszty elektryczności i naruszając bilans energetyczny. Należy udzielać pierwszeństwa strategiom służącym poprawie charakterystyki cieplnej budynków w okresie letnim. W tym celu należy skoncentrować się na środkach pozwalających uniknąć przegrzania, takich jak zacienianie oraz dostateczna pojemność cieplna konstrukcji budynku, a także na dalszym opracowywaniu i stosowaniu technologii pasywnego chłodzenia, szczególnie takich, które poprawiają warunki klimatyczne wnętrz oraz mikroklimat wokół budynków.

(26)

Regularne utrzymanie i przeglądy systemów ogrzewania i klimatyzacji przez wykwalifikowany personel przyczyniają się do utrzymania ich poprawnej regulacji, zgodnie ze specyfikacją wyrobu, i w ten sposób zapewniają ich optymalne funkcjonowanie z punktu widzenia środowiska, bezpieczeństwa i energii. Niezależna ocena całego systemu ogrzewania i klimatyzacji powinna być przeprowadzana w regularnych odstępach czasu podczas jego cyklu życia, zwłaszcza przed jego wymianą lub modernizacją. Aby zminimalizować obciążenia administracyjne wobec właścicieli i najemców budynków, państwa członkowskie powinny dążyć na ile to możliwe, do łączenia przeglądów z certyfikacjami.

(27)

Wspólne podejście do certyfikacji energetycznej budynków oraz do przeglądów systemów ogrzewania i klimatyzacji, przeprowadzanych przez wykwalifikowanych lub akredytowanych ekspertów o niezależności gwarantowanej na podstawie obiektywnych kryteriów, przyczyni się do wyrównania reguł w zakresie wysiłków czynionych przez państwa członkowskie w celu oszczędności energii w sektorze budowlanym i wprowadzi przejrzystość dla przyszłych właścicieli lub użytkowników w zakresie charakterystyki energetycznej na wspólnotowym rynku nieruchomości. Celem zapewnienia wysokiej jakości świadectw charakterystyki energetycznej oraz przeglądów systemów ogrzewania i klimatyzacji w Unii w każdym państwie członkowskim powinien zostać ustanowiony niezależny mechanizm kontroli.

(28)

Ponieważ skuteczne wdrożenie tej dyrektywy uzależnione jest od władz lokalnych i regionalnych, należy konsultować się z nimi i angażować je w działania – jeśli zajdzie taka potrzeba i w zgodzie z mającym zastosowanie ustawodawstwem krajowym – w sprawach dotyczących planowania, opracowywania programów służących udostępnianiu informacji, szkolenia i podnoszenia świadomości oraz w sprawie wdrażania niniejszej dyrektywy na szczeblu krajowym lub regionalnym. Takie konsultacje mogą także służyć promowaniu udzielania odpowiednich wskazówek lokalnym planistom i inspektorom budowlanym, by mogli wykonywać konieczne zadania. Państwa członkowskie powinny ponadto umożliwiać architektom i planistom rzetelne rozważenie zastosowania optymalnej kombinacji i ulepszeń w zakresie efektywności energetycznej, wykorzystywania energii ze źródeł odnawialnych oraz lokalnego ogrzewania i chłodzenia na etapie planowania, projektowania, wznoszenia i renowacji stref przemysłowych lub osiedli mieszkaniowych, a także zachęcać ich do takich działań.

(29)

Skuteczne wdrożenie niniejszej dyrektywy uzależnione jest od przedstawicieli sektora instalacyjno-budowlanego. W związku z tym odpowiednia liczba przedstawicieli tego sektora powinna – dzięki szkoleniu i innym działaniom – posiadać odpowiedni poziom fachowości w zakresie instalacji i integracji wymaganych technologii efektywnych energetycznie i technologii z zakresu energii odnawialnej.

(30)

Państwa członkowskie powinny uwzględnić dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (13) w odniesieniu do wzajemnego uznawania zawodowych ekspertów objętych niniejszą dyrektywą, natomiast Komisja powinna kontynuować swoje działania w ramach „Programu dla Europy – inteligentna energia” w zakresie wytycznych i zaleceń dotyczących standardów szkoleń dla takich zawodowych ekspertów.

(31)

W celu zwiększenia przejrzystości dotyczącej charakterystyki energetycznej na rynku nieruchomości niemieszkalnych w Unii, należy ustanowić jednolite warunki dla dobrowolnych wspólnych systemów certyfikacji dotyczących charakterystyki energetycznej budynków niemieszkalnych. Zgodnie z art. 291 TFUE, przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję są ustanowione z wyprzedzeniem w rozporządzeniu przyjętym zgodnie ze zwykła procedurą ustawodawczą. Do czasu przyjęcia tego nowego rozporządzenia, zastosowanie ma decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (14), z wyjątkiem procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, która nie ma zastosowania.

(32)

Należy przyznać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do dostosowywania do postępu technicznego niektórych części wspólnych ram ogólnych określonych w załączniku I oraz w odniesieniu do określania ram metodologii porównawczej dla obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej. Szczególnie ważne jest, aby Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje podczas swoich prac przygotowawczych, w tym na poziomie ekspertów.

(33)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, jakim jest poprawienie charakterystyki energetycznej budynków, nie może zostać w stopniu wystarczającym osiągnięty przez państwa członkowskie ze względu na złożoność sektora budynków oraz niemożność sprostania wyzwaniom związanym z efektywnością energetyczną w ramach krajowych rynków mieszkaniowych, natomiast może ze względu na skalę i skutki działań zostać lepiej osiągnięty na szczeblu Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z określoną w tym samym artykule zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(34)

Zobowiązanie do transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinno ograniczać się do tych przepisów, które stanowią merytoryczną zmianę w porównaniu z dyrektywą 2002/91/WE. Zobowiązanie do transpozycji przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z tej dyrektywy.

(35)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i zastosowania dyrektywy 2002/91/WE.

(36)

Zgodnie z pkt 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (15) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania – do własnych celów i w interesie Unii – i publikowania własnych tabel jak najdokładniej ilustrujących korelacje między niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

1.   Niniejsza dyrektywa promuje poprawę charakterystyki energetycznej budynków w Unii, z uwzględnieniem panujących na zewnątrz warunków klimatycznych i warunków lokalnych oraz wymagań dotyczących klimatu wewnętrznego i opłacalności ekonomicznej.

2.   Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania w zakresie:

a)

wspólnych ram ogólnych dla metodologii obliczania zintegrowanej charakterystyki energetycznej budynków i modułów budynków;

b)

zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej wobec nowych budynków i nowych modułów budynków;

c)

zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej wobec:

(i)

podlegających ważniejszej renowacji budynków istniejących, modułów budynków oraz elementów budynków;

(ii)

wobec elementów budynków stanowiących część przegród zewnętrznych i mających istotny wpływ na charakterystykę energetyczną przegród zewnętrznych budynku, w sytuacji, gdy elementy te są modernizowane lub wymieniane; oraz

(iii)

wobec systemów technicznych budynku, jeżeli są one instalowane, wymieniane lub modernizowane;

d)

krajowych planów mających na celu zwiększenie liczby budynków o niemal zerowym zużyciu energii;

e)

certyfikacji energetycznej budynków lub modułów budynków;

f)

regularnych przeglądów systemów ogrzewania i klimatyzacji w budynkach; oraz

g)

niezależnych systemów kontroli świadectw charakterystyki energetycznej i sprawozdań z przeglądu.

3.   Wymagania zawarte w niniejszej dyrektywie są wymaganiami minimalnymi i nie powinny powstrzymywać państw członkowskich od utrzymywania lub wprowadzania bardziej surowych środków. Takie środki są zgodne z Traktatem. Są one notyfikowane Komisji.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)

„budynek” oznacza konstrukcję zadaszoną, posiadającą ściany, w której do utrzymania klimatu wewnętrznego stosowana jest energia;

2)

„budynek o niemal zerowym zużyciu energii” oznacza budynek o bardzo wysokiej charakterystyce energetycznej określonej zgodnie z załącznikiem I. Niemal zerowa lub bardzo niska ilość wymaganej energii powinna pochodzić w bardzo wysokim stopniu z energii ze źródeł odnawialnych, w tym energii ze źródeł odnawialnych wytwarzanej na miejscu lub w pobliżu;

3)

„system techniczny budynku” oznacza urządzenia techniczne do ogrzewania, chłodzenia, wentylacji, ciepłej wody, oświetlenia budynku lub modułów budynku, lub ich kombinacja;

4)

„charakterystyka energetyczna budynku” oznacza obliczoną lub zmierzoną ilość energii potrzebnej do zaspokojenia zapotrzebowania na energię związanego z typowym użytkowaniem budynku, która obejmuje m.in. energię na potrzeby ogrzewania, chłodzenia, wentylacji, ciepłej wody, i oświetlenia.

5)

„energia pierwotna” oznacza energię pochodzącą z odnawialnych i nieodnawialnych źródeł, która nie została poddana żadnemu procesowi przemiany lub transformacji;

6)

„energia ze źródeł odnawialnych” oznacza energię pochodzącą z niekopalnych źródeł odnawialnych, a mianowicie energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, geotermalną i hydrotermalną i energię oceanów, hydroenergię, energię pozyskiwaną z biomasy, gazu pochodzącego z wysypisk śmieci, oczyszczalni ścieków i ze źródeł biologicznych (biogaz);

7)

„przegrody zewnętrzne” oznaczają zintegrowane elementy budynku, które oddzielają jego wnętrze od środowiska zewnętrznego;

8)

„moduł budynku” oznacza sekcję, piętro lub mieszkanie w budynku zaprojektowane lub przerobione do odrębnego użycia;

9)

„element budynku” oznacza system techniczny budynku lub element przegród zewnętrznych budynku;

10)

„ważniejsza renowacja” oznacza renowację budynku, w której

a)

całkowity koszt prac renowacyjnych związanych z przegrodami zewnętrznymi lub systemami technicznymi budynku przekracza 25 % wartości budynku, nie wliczając wartości gruntu, na którym usytuowany jest budynek; lub

b)

renowacji podlega ponad 25 % powierzchni przegród zewnętrznych;

Państwa członkowskie mogą wybrać zastosowanie opcji a) lub b).

11)

„norma europejska” oznacza normę przyjętą przez Europejski Komitet Normalizacyjny, Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki lub Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych i udostępnioną do użytku publicznego;

12)

„świadectwo charakterystyki energetycznej ” oznacza świadectwo uznawane przez państwo członkowskie lub osobę prawną wyznaczoną przez to państwo, zawierające informację o charakterystyce energetycznej budynku lub modułu budynku, obliczonej zgodnie z metodologią przyjętą zgodnie z art. 3;

13)

„kogeneracja” oznacza jednoczesne wytwarzanie w jednym procesie energii cieplnej i elektrycznej lub energii mechanicznej;

14)

„poziom optymalny pod względem kosztów” oznacza poziom charakterystyki energetycznej skutkujący najniższym kosztem w trakcie szacunkowego ekonomicznego cyklu życia, przy czym:

a)

najniższy koszt jest określany z uwzględnieniem związanych z energią kosztów inwestycyjnych, kosztów utrzymania i eksploatacji (w tym kosztów energii i oszczędności, kategorii odnośnego budynku, zysków z wytworzonej energii – w stosownych przypadkach) oraz – w stosownych przypadkach – kosztów usunięcia; oraz

b)

szacunkowy ekonomiczny cykl życia określany jest przez każde państwo członkowskie. Odnosi się do pozostałego szacunkowego ekonomicznego cyklu życia budynku, jeżeli wymagania charakterystyki energetycznej określono dla budynku jako całości, lub do szacunkowego ekonomicznego cyklu życia elementu budynku, jeżeli wymagania charakterystyki energetycznej określono dla elementów budynku;

Poziom optymalny pod względem kosztów leży w granicach poziomów charakterystyki energetycznej, jeżeli analiza kosztów i korzyści przeprowadzona dla szacunkowego ekonomicznego cyklu życia daje pozytywny wynik;

15)

„system klimatyzacji” oznacza połączenie elementów wymaganych dla zapewnienia formy obróbki powietrza w pomieszczeniach, za pomocą których temperatura jest kontrolowana lub może być obniżana;

16)

„kocioł” oznacza połączenie kotła z palnikiem przeznaczone do przekazywania cieczom ciepła uwalnianego w procesie spalania;

17)

„znamionowa moc użyteczna ” oznacza maksymalną moc cieplną, wyrażoną w kW, określoną i gwarantowaną przez producenta jako możliwa do dostarczenia podczas ciągłej pracy przy zachowaniu sprawności użytkowej podanej przez producenta;

18)

„pompa cieplna” oznacza maszynę, urządzenie lub instalację, która przenosi ciepło z naturalnego otoczenia, takiego jak powietrze, woda lub grunt, do budynków lub zastosowań przemysłowych poprzez odwrócenie naturalnego przepływu ciepła, tak że przepływa ono z niższej do wyższej temperatury. W przypadku odwracalnych pomp ciepła mogą one także odprowadzać ciepło z budynków do naturalnego otoczenia;

19)

„system ogrzewania lokalnego” lub „chłodzenia lokalnego” oznacza dystrybucję energii termicznej w postaci pary, gorącej wody lub schłodzonych płynów z centralnego źródła produkcji przez sieć do wielu budynków lub punktów w celu wykorzystania jej do ogrzewania lub chłodzenia pomieszczeń lub procesów.

Artykuł 3

Przyjęcie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynków

Państwa członkowskie stosują metodologię obliczania charakterystyki energetycznej budynków zgodnie z wspólnymi ramami ogólnymi podanymi w załączniku I.

Metodologia ta jest przyjmowana na poziomie krajowym lub regionalnym.

Artykuł 4

Ustalanie minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej

1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, aby ustalone zostały minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej budynków lub modułów budynków w celu osiągnięcia poziomów optymalnych pod względem kosztów. Charakterystykę energetyczną oblicza się zgodnie z metodologią, o której mowa w art. 3. Obliczanie poziomów optymalnych pod względem kosztów następuje zgodnie z ramami metodologii porównawczej, o której mowa w art. 5, w momencie, gdy ramy te zostaną opracowane.

Państwa członkowskie podejmują konieczne działania, aby zapewnić określenie minimalnych wymagań charakterystyki energetycznej dla elementów budynków wchodzących w skład przegród zewnętrznych budynku i mających istotny wpływ na charakterystykę energetyczną przegród zewnętrznych w razie ich wymiany lub modernizacji w celu osiągnięcia poziomów optymalnych pod względem kosztów.

Ustalając wymagania, państwa członkowskie mogą dokonać zróżnicowania pomiędzy budynkami nowymi i istniejącymi oraz pomiędzy różnymi kategoriami budynków.

Wymagania te uwzględniają ogólne wewnętrzne warunki klimatyczne – aby uniknąć w ten sposób ewentualnych negatywnych efektów, takich jak nieodpowiednia wentylacja – a także warunki lokalne i projektowaną funkcję oraz wiek budynku.

Państwo członkowskie nie ma obowiązku określania minimalnych wymagań charakterystyki energetycznej, które nie są opłacalne ekonomicznie w trakcie szacunkowego ekonomicznego cyklu życia.

Wymagania te podlegają przeglądowi w regularnych odstępach czasu, nie dłuższych niż pięć lat oraz, w razie potrzeby, są uaktualniane w celu uwzględnienia postępu technicznego w sektorze budowlanym.

2.   Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o nieokreślaniu lub niestosowaniu wymagań, o których mowa w ust. 1, do następujących kategorii budynków:

a)

urzędowo chronionych jako część wyznaczonego środowiska lub z powodu ich szczególnych wartości architektonicznych lub historycznych, o ile zgodność z pewnymi minimalnymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej zmieniłaby w sposób niedopuszczalny ich charakter lub wygląd,

b)

używanych jako miejsca kultu i do działalności religijnej;

c)

tymczasowych o okresie użytkowania dwóch lat lub krótszym, obiektów przemysłowych, warsztatów i rolniczych budynków niemieszkalnych o niskim zapotrzebowaniu na energię oraz rolniczych budynków niemieszkalnych używanych przez sektor objęty krajowym porozumieniem sektorowym w sprawie charakterystyki energetycznej;

d)

mieszkalnych użytkowanych lub przeznaczonych do użytkowania przez mniej niż cztery miesiące w roku albo, alternatywnie, w ograniczonym czasie w trakcie roku przy spodziewanym zużyciu energii poniżej 25 % prognozowanego rocznego zużycia;

e)

wolno stojących o całkowitej powierzchni użytkowej mniejszej niż 50 m2.

Artykuł 5

Obliczanie optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej

1.   Do dnia 30 czerwca 2011 r. Komisja określi w drodze aktów delegowanych, zgodnie z art. 23, 24 i 25, ramy metodologii porównawczej obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków.

Ramy metodologii porównawczej określa się zgodnie z załącznikiem III i wprowadzają one rozróżnienie pomiędzy budynkami nowymi i istniejącymi oraz różnymi kategoriami budynków.

2.   Państwa członkowskie obliczają optymalny pod względem kosztów poziom wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej przy użyciu ram metodologii porównawczej określonych zgodnie z ust. 1 i odpowiednich parametrów, takich jak warunki klimatyczne i praktyczna dostępność infrastruktury energetycznej, oraz porównują wyniki tego obliczenia z obowiązującymi minimalnymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej.

Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdania z wszystkich danych wejściowych i założeń użytych do celów tych obliczeń oraz z wyników tych obliczeń. Sprawozdanie może być włączone do planów działań dotyczących efektywności energetycznej, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2006/32/WE. Państwa członkowskie przedkładają Komisji te sprawozdania w regularnych odstępach nieprzekraczających pięciu lat. Pierwsze sprawozdanie należy złożyć najpóźniej do dnia 30 czerwca 2012 r.

3.   Jeżeli wynik przeprowadzonego zgodnie z ust. 2 porównania wskazuje, że minimalne obowiązujące wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej są zdecydowanie mniej efektywne energetycznie niż optymalny pod względem kosztów poziom wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej, zainteresowane państwo członkowskie przedstawia Komisji w pisemnym sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 2, uzasadnienie tej różnicy, któremu towarzyszy, w stopniu w jakim różnica nie jest uzasadniona, plan wskazujący odpowiednie kroki mające na celu znaczne zmniejszenie różnicy przed kolejnym przeglądem wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

4.   Komisja publikuje sprawozdanie na temat postępów państw członkowskich na drodze do osiągnięcia optymalnych pod względem kosztów poziomów wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej.

Artykuł 6

Budynki nowe

1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, aby nowe budynki spełniały minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej określone zgodnie z art. 4.

W przypadku budynków nowych państwa członkowskie zapewniają, aby przed rozpoczęciem budowy zostały rozważone i wzięte pod uwagę, o ile są dostępne, techniczne, środowiskowe i ekonomiczne możliwości realizacji wysoko efektywnych systemów alternatywnych, takich jak wymienione poniżej:

a)

zdecentralizowane systemy dostawy energii oparte na energii ze źródeł odnawialnych;

b)

kogeneracja;

c)

ogrzewanie lub chłodzenie lokalne lub blokowe, szczególnie jeżeli opiera się całkowicie lub częściowo na energii ze źródeł odnawialnych;

d)

pompy cieplne.

2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby analiza systemów alternatywnych, o których mowa w ust. 1, została udokumentowana i udostępniona do celów weryfikacji.

3.   Ta analiza systemów alternatywnych może być przeprowadzana dla indywidualnych budynków lub grup podobnych budynków lub wspólnych typów budynków na tym samym obszarze. Jeśli chodzi o zbiorowe systemy ogrzewania i chłodzenia, analizę można wykonywać dla wszystkich budynków podłączonych do systemu na tym samym obszarze.

Artykuł 7

Budynki istniejące

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, aby przy wykonywaniu ważniejszej renowacji budynków charakterystyka energetyczna tego budynku lub jego części poddawanej renowacji została poprawiona, tak aby spełniała minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej określone zgodnie z art. 4, na ile jest to możliwe pod względem technicznym, funkcjonalnym i ekonomicznym.

Wymagania te stosuje się zarówno wobec budynku lub modułu budynku poddawanego renowacji jako całość. Dodatkowo lub alternatywnie wymagania można stosować do elementów budynków poddawanych renowacji.

Państwa członkowskie podejmują ponadto konieczne działania, aby zapewnić spełnienie minimalnych wymagań charakterystyki energetycznej elementu budynku – na ile jest to możliwe z technicznego, funkcjonalnego i ekonomicznego punktu widzenia, w przypadku gdy element budynku wchodzący w skład przegród zewnętrznych budynku i mający istotny wpływ na charakterystykę energetyczną przegród zewnętrznych jest wymieniany lub modernizowany.

Państwa członkowskie określają minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 4.

W odniesieniu do budynków poddawanych ważniejszym renowacjom państwa członkowskie zachęcają, aby rozważyć i uwzględnić zastosowanie wysoko efektywnych systemów alternatywnych, o których mowa w art. 6 ust. 1, na ile jest to możliwe z technicznego, funkcjonalnego i ekonomicznego punktu widzenia.

Artykuł 8

Systemy techniczne budynku

1.   Do celów optymalizacji zużycia energii w systemach technicznych budynku państwa członkowskie określają wymagania dotyczące ogólnej charakterystyki energetycznej systemów, odpowiedniej instalacji i właściwego zwymiarowania, regulacji i kontroli systemów technicznych zainstalowanych w istniejących budynkach. Państwa członkowskie mogą stosować te wymagania systemowe także wobec nowych budynków.

Ustala się wymagania systemowe dla nowych, wymienianych i modernizowanych systemów technicznych budynku; wymagania te stosuje się, jeśli jest to możliwe z technicznego, funkcjonalnego i ekonomicznego punktu widzenia.

Wymagania systemowe dotyczą co najmniej następujących elementów:

a)

systemów ogrzewania;

b)

systemów ciepłej wody użytkowej;

c)

systemów klimatyzacji;

d)

dużych systemów wentylacyjnych;

lub kombinacji tych systemów.

2.   Państwa członkowskie zachęcają do wprowadzania inteligentnych systemów pomiarowych w trakcie wznoszenia lub ważniejszej renowacji budynku, zapewniając zgodność tej zachęty z pkt 2 załącznika I do dyrektywy 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (16). W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą ponadto zachęcać do zakładania aktywnych systemów kontroli, takich jak energooszczędne systemy automatyzacji, kontroli i monitoringu.

Artykuł 9

Budynki o niemal zerowym zużyciu energii

1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby:

a)

do dnia 31 grudnia 2020 r. wszystkie nowe budynki były budynkami o niemal zerowym zużyciu energii; oraz

b)

po dniu 31 grudnia 2018 r. nowe budynki zajmowane przez władze publiczne oraz będące ich własnością były budynkami o niemal zerowym zużyciu energii.

Państwa członkowskie opracowują krajowe plany mające na celu zwiększenie liczby budynków o niemal zerowym zużyciu energii. Te krajowe plany mogą zawierać założenia zróżnicowane w zależności od kategorii budynku.

2.   Państwa członkowskie – idąc za przykładem sektora publicznego – opracowują polityki i podejmują działania, takie jak opracowywanie założeń służących pobudzaniu do przekształcania budynków poddawanych renowacji w budynki o niemal zerowym zużyciu energii, i informują o tym Komisję w swoich krajowych planach, o których mowa w ust. 1

3.   Plany krajowe zawierają między innymi następujące elementy:

a)

szczegółowo stosowaną w praktyce przez dane państwo członkowskie definicję budynków o niemal zerowym zużyciu energii odzwierciedlającą ich krajowe, regionalne lub lokalne warunki i obejmującą liczbowy wskaźnik zużycia energii pierwotnej wyrażony w kWh/m2 na rok. Wskaźniki energii pierwotnej stosowane do określenia pierwotnego zużycia energii mogą opierać się na krajowych lub regionalnych uśrednionych wartościach rocznych i mogą uwzględniać odpowiednie normy europejskie;

b)

pośrednie cele służące poprawie charakterystyki energetycznej nowych budynków na rok 2015, z myślą o przygotowaniu realizacji ust. 1;

c)

informacje na temat polityk i środków finansowych lub innych środków przyjętych w kontekście ust. 1 i 2 w celu promowania budynków o niemal zerowym zużyciu energii, w tym szczegóły na temat krajowych wymagań i środków dotyczących zużycia energii ze źródeł odnawialnych w nowych budynkach oraz istniejących budynkach poddanych ważniejszej renowacji w kontekście art. 13 ust. 4 dyrektywy 2009/28/WE oraz art. 6 i 7 niniejszej dyrektywy.

4.   Komisja ocenia krajowe plany, o których mowa w ust. 1, zwłaszcza adekwatność środków planowanych przez państwa członkowskie w związku z celami niniejszej dyrektywy. Uwzględniając należycie zasadę pomocniczości, Komisja może wystąpić z wnioskiem o dalsze konkretne informacje dotyczące wymagań określonych w ust. 1, 2 i 3. W takim przypadku zainteresowane państwo członkowskie przedstawia informację, której dotyczy wniosek, lub proponuje zmiany w ciągu dziewięciu miesięcy od wystosowania wniosku przez Komisję. Po ocenie tych zmiany Komisja może wydać zalecenie.

5.   Komisja do dnia 31 grudnia 2012 r., a następnie co trzy lata, publikuje sprawozdanie z postępów państw członkowskich w zwiększaniu liczby budynków o niemal zerowym zużyciu energii. Na podstawie tego sprawozdania Komisja opracowuje plan działania i w razie potrzeby proponuje środki mające na celu zwiększenie liczby takich budynków, a także zachęca do opracowywania najlepszych praktyk w odniesieniu do opłacalnego ekonomicznie przekształcania istniejących budynków w budynki o niemal zerowym zużyciu energii.

6.   Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu wymagań określonych w ust. 1 lit. a) i b) w konkretnych i usprawiedliwionych przypadkach, jeżeli wynik analizy kosztów i korzyści ekonomicznego cyklu życia danego budynku jest negatywny. Państwa członkowskie informują Komisję o zasadach odpowiednich systemów prawnych.

Artykuł 10

Zachęty finansowe i bariery rynkowe

1.   Biorąc pod uwagę, jak ważne jest zapewnienie odpowiedniego finansowania i innych instrumentów pełniących funkcję katalizatorów działań na rzecz zwiększania charakterystyki energetycznej budynków oraz ich przekształcania w budynki o niemal zerowym zużyciu energii, państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania, by rozważyć, które z tych instrumentów są najodpowiedniejsze w świetle warunków krajowych.

2.   Do dnia 30 czerwca 2011 r. państwa członkowskie sporządzają wykaz aktualnych i, w razie potrzeby, proponowanych środków i instrumentów zawierający także środki i instrumenty o charakterze finansowym; mają to być środki inne niż wymagane przepisami niniejszej dyrektywy i promujące cele niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie aktualizują ten wykaz co trzy lata. Państwa członkowskie przekazują wykazy Komisji; mogą to zrobić, włączając je do planów działania dotyczących efektywności energetycznej, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2006/32/WE.

3.   Wspierając wykonanie niniejszej dyrektywy, Komisja analizuje skuteczność umieszczonych w wykazie istniejących i proponowanych środków, o których mowa w ust. 2, oraz odpowiednich instrumentów unijnych. Na podstawie tej analizy i z należytym uwzględnieniem zasady pomocniczości Komisja może udzielać porad lub zaleceń w kwestii konkretnych krajowych programów, koordynacji z Unią oraz z międzynarodowymi instytucjami finansowymi. Komisja może ująć tę analizę i ewentualne porady lub zalecenia w swym sprawozdaniu na temat krajowych planów dotyczących efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 14 ust. 5 dyrektywy 2006/32/WE.

4.   W razie potrzeby Komisja pomaga na wniosek państw członkowskich w sporządzaniu krajowych lub regionalnych programów wsparcia finansowego służących zwiększeniu efektywności energetycznej – zwłaszcza w istniejących – budynkach, wspierając wymianę najlepszych praktyk pomiędzy odpowiedzialnymi krajowymi lub regionalnymi władzami lub organami.

5.   Aby poprawić finansowanie wspierające wykonanie niniejszej dyrektywy i z należytym uwzględnieniem zasady pomocniczości, Komisja – najchętniej do 2011 roku – przedstawi analizę dotyczącą w szczególności:

a)

skuteczności, odpowiedniości szczebla oraz rzeczywistej wykorzystanej kwoty funduszy strukturalnych i programów ramowych wykorzystanych w celu zwiększenia efektywności energetycznej w budynkach, zwłaszcza mieszkaniowych;

b)

efektywności wykorzystania funduszy EBI i innych publicznych instytucji finansowych;

c)

koordynacji finansowania unijnego i krajowego oraz innych form wsparcia, mogących służyć pobudzaniu inwestycji w efektywność energetyczną, a także adekwatności takiego finansowania na rzecz osiągnięcia unijnych celów.

Na podstawie tej analizy i zgodnie z wieloletnimi ramami finansowymi Komisja, jeśli uzna to za stosowne, może następnie przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wnioski dotyczące instrumentów unijnych.

6.   Oferując zachęty w zakresie budowy lub ważniejszych renowacji budynków, państwa członkowskie uwzględniają optymalne pod względem kosztów poziomy charakterystyki energetycznej.

7.   Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla państw członkowskich, by oferowały zachęty w związku z nowymi budynkami, renowacjami lub elementami budynków wykraczające poza poziomy optymalne pod względem kosztów.

Artykuł 11

Świadectwa charakterystyki energetycznej

1.   Państwa członkowskie ustanawiają środki konieczne do utworzenia systemu certyfikacji w odniesieniu do charakterystyki energetycznej budynków. Świadectwo charakterystyki energetycznej zawiera charakterystykę energetyczną budynku oraz wartości referencyjne takie jak minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej, aby umożliwić właścicielom lub najemcom budynku lub modułu budynku dokonanie porównania i oceny jego charakterystyki energetycznej.

Świadectwo charakterystyki energetycznej może zawierać dodatkowe informacje, takie jak roczne zużycie energii dla budynków niemieszkalnych oraz odsetek energii ze źródeł odnawialnych w łącznym zużyciu energii.

2.   Świadectwo charakterystyki energetycznej zawiera zalecenia dotyczące optymalnej pod względem kosztów lub opłacalnej ekonomicznie poprawy charakterystyki energetycznej budynku lub modułu budynku, chyba że nie ma sensownej możliwości takiej poprawy w porównaniu z obowiązującymi wymaganiami w zakresie charakterystyki energetycznej.

Zalecenia zawarte w świadectwie charakterystyki energetycznej obejmują:

a)

środki przeprowadzone w związku z ważniejszą renowacją przegród zewnętrznych lub systemów technicznych budynku; oraz

b)

środki dotyczące poszczególnych elementów budynku niezależnie od ważniejszej renowacji przegród zewnętrznych lub systemów technicznych budynku.

3.   Zalecenia zawarte w świadectwie charakterystyki energetycznej są technicznie wykonalne dla konkretnego budynku i mogą zawierać szacunkowy zakres okresów spłaty lub kosztów i korzyści w trakcie ekonomicznego cyklu życia budynku.

4.   W świadectwie charakterystyki energetycznej jest wskazane, gdzie właściciel lub najemca może uzyskać bardziej szczegółowe informacje, w tym w kwestii opłacalności ekonomicznej zawartych w nim zaleceń. Ocena opłacalności ekonomicznej opiera się na zestawie standardowych warunków, takich jak ocena oszczędności energii oraz leżące u podstaw ceny energii, a także wstępna prognoza kosztów. Ponadto świadectwo zawiera informacje dotyczące kroków, jakie należy podjąć w celu wypełnienia zaleceń. Właścicielowi lub najemcy można także podać inne informacje na pokrewne tematy, takie jak audyty energetyczne lub zachęty o charakterze finansowym lub innym oraz możliwości finansowania.

5.   Przy zastrzeżeniu obowiązywania krajowych przepisów państwa członkowskie zachęcają władze publiczne do wzięcia pod uwagę przewodniej roli, jaką powinny one pełnić w dziedzinie charakterystyki energetycznej budynków, m.in. wdrażając zalecenia ujęte w świadectwie charakterystyki energetycznej wydawanym budynkom, których są właścicielami w okresie obowiązywania tego świadectwa.

6.   Certyfikacja modułów budynku może być oparta:

a)

na wspólnej certyfikacji całego budynku, lub

b)

na ocenie innego reprezentatywnego modułu budynku o takich samych właściwościach energetycznych znajdującego się w tym samym budynku.

7.   Certyfikacja domów jednorodzinnych może być oparta na ocenie innego reprezentatywnego budynku o podobnej konstrukcji i wielkości z podobną faktyczną charakterystyką energetyczną, o ile takie podobieństwo może zostać zagwarantowane przez eksperta wydającego świadectwo charakterystyki energetycznej.

8.   Ważność świadectwa charakterystyki energetycznej nie przekracza 10 lat.

9.   Do 2011 roku Komisja przyjmuje – w konsultacji z właściwymi sektorami – dobrowolny wspólny program certyfikacyjny Unii Europejskiej dotyczący charakterystyki energetycznej budynków niemieszkalnych. Środek ten przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 26 ust. 2. Zachęca się państwa członkowskie do uznania lub stosowania programu, lub też korzystania z jego części po uprzednim dostosowaniu go do warunków krajowych.

Artykuł 12

Wydawanie świadectw charakterystyki energetycznej

1.   Państwa członkowskie zapewniają wydawanie świadectw charakterystyki energetycznej dla:

a)

budynków lub modułów budynków, które są wznoszone, sprzedawane lub wynajmowane nowemu najemcy; oraz

b)

budynków, w których całkowita powierzchnia użytkowa powyżej 500 m2 jest zajmowana przez władze publiczne i które są często odwiedzane przez ludność. W dniu … (17) próg 500 m2 obniży się do 250 m2.

Wymogu wydania świadectwa charakterystyki energetycznej nie stosuje się, jeżeli świadectwo wydane zgodnie z dyrektywą 2002/91/WE albo zgodnie z niniejszą dyrektywą, dla tego budynku lub modułu budynku jest dostępne i aktualne.

2.   Państwa członkowskie wymagają, aby przy okazji wznoszenia, sprzedaży lub wynajmu budynków lub modułów budynków świadectwo charakterystyki energetycznej lub jego kopię przedstawiano ewentualnemu nowemu najemcy lub kupującemu i przekazywano ją kupującemu lub nowemu najemcy.

3.   Jeżeli budynek zostanie sprzedany lub wynajęty przed wzniesieniem, państwa członkowskie mogą wymagać od sprzedającego, by przedstawił ocenę przyszłej charakterystyki energetycznej budynku na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2; w tym przypadku świadectwo charakterystyki energetycznej wydaje się najpóźniej z chwilą wzniesienia budynku.

4.   Państwa członkowskie wymagają, aby przy okazji wystawienia na sprzedaż lub pod wynajem:

budynków mających świadectwo charakterystyki energetycznej;

modułów budynków w budynku mającym świadectwo charakterystyki energetycznej; oraz

modułów budynków mających świadectwo charakterystyki energetycznej

podawano w reklamach w komercyjnych mediach liczbowy wskaźnik charakterystyki energetycznej zawarty w świadectwie charakterystyki energetycznej budynku lub modułu budynku.

5.   Przepisy niniejszego artykułu wykonuje się zgodnie z mającymi zastosowanie krajowymi przepisami dotyczącymi współwłasności lub wspólności majątkowej.

6.   Państwa członkowskie mogą wyłączyć kategorie budynków, o których mowa w art. 4 ust. 2, ze stosowania ust. 1, 2, 4 i 5 niniejszego artykułu.

7.   Możliwe skutki świadectw charakterystyki energetycznej w kwestii ewentualnych postępowań prawnych rozstrzyga się zgodnie z krajowymi przepisami.

Artykuł 13

Umieszczanie świadectw charakterystyki energetycznej w widocznym miejscu

1.   Państwa członkowskie podejmują środki mające na celu zapewnienie, aby w przypadku gdy w danym budynku, dla którego wydano świadectwo charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 12 ust. 1, władze publiczne zajmują całkowitą powierzchnię użytkową powyżej 500 m2, a przy tym budynek ten jest często odwiedzany przez ludność, świadectwo charakterystyki energetycznej było umieszczone w miejscu wyraźnie widocznym dla ogółu.

W dniu … (18) próg 500 m2 obniża się do 250 m2.

2.   Państwa członkowskie wymagają, aby w przypadku gdy całkowita powierzchnia użytkowa powyżej 500 m2 w budynku, dla którego zostało wydane świadectwo charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 12 ust. 1, jest często odwiedzana przez ludność, świadectwo charakterystyki energetycznej było umieszczone w miejscu wyraźnie widocznym dla ogółu.

3.   Przepisy niniejszego artykułu nie zawierają zobowiązania do umieszczania w widocznym miejscu zaleceń zawartych w świadectwie charakterystyki energetycznej.

Artykuł 14

Przeglądy systemów ogrzewania

1.   Państwa członkowskie ustanawiają środki niezbędne do wprowadzenia regularnych przeglądów dostępnych części systemów wykorzystywanych do ogrzewania budynków, takich jak generator ciepła, system kontrolny i pompa(-y) cyrkulacyjna(-e), z kotłami – do celów ogrzewania przestrzeni – o znamionowej mocy użytecznej ponad 20 kW. Przeglądy te obejmują ocenę sprawności kotła oraz jego dobrania do wymagań grzewczych budynku. Oceny dobrania kotła nie trzeba powtarzać, jeżeli nie dokonano zmian w systemie grzewczym lub, w międzyczasie, zmian w zakresie wymogów grzewczych budynku.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć częstotliwość takich przeglądów lub złagodzić je, jeżeli funkcjonuje elektroniczny system monitoringu i kontroli.

2.   Państwa członkowskie mogą ustanawiać różne częstotliwości przeglądów w zależności od rodzaju i znamionowej mocy użytecznej systemu ogrzewania, biorąc pod uwagę koszt przeglądu systemu ogrzewania oraz szacowane oszczędności kosztów energii, które mogą być wynikiem przeglądu.

3.   Systemy ogrzewania z kotłami o znamionowej mocy użytecznej ponad 100 kW są kontrolowane co najmniej co dwa lata.

Dla kotłów opalanych gazem okres ten może być wydłużony do czterech lat.

4.   Na zasadzie wyboru w stosunku do ust. 1, 2 i 3 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o podjęciu środków mających na celu zapewnienie udzielenia porad użytkownikom w sprawie wymiany kotłów, innych modyfikacji systemu ogrzewania oraz w sprawie rozwiązań alternatywnych celem dokonania oceny sprawności i odpowiedniego dobrania kotła. Ogólny wpływ tego podejścia jest równoważny z wpływem wynikającym z przepisów zawartych w ust. 1, 2 i 3.

Jeżeli państwa członkowskie podejmą decyzję o stosowaniu środków, o których mowa w akapicie pierwszym, przedkładają one Komisji sprawozdanie na temat równoważności tych środków względem środków, o których mowa w ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu najpóźniej do dnia 30 czerwca 2011 r. Państwa członkowskie przedkładają Komisji te sprawozdania co trzy lata. Sprawozdania te mogą być zawarte w planach działań dotyczących efektywności energetycznej, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2006/32/WE.

5.   Po otrzymaniu krajowego sprawozdania od państwa członkowskiego o zastosowaniu opcji opisanych w ust. 4 Komisja może wystąpić o dalsze konkretne informacje dotyczące wymagań i równoważności środków określonych w tym ustępie. W tym przypadku dane państwo członkowskie przedstawia żądane informacje lub proponuje zmiany w ciągu dziewięciu miesięcy.

Artykuł 15

Przeglądy systemów klimatyzacji

1.   Państwa członkowskie ustanawiają niezbędne środki do wprowadzenia regularnych przeglądów dostępnych części systemów klimatyzacji o użytecznej mocy znamionowej ponad 12 kW. Przegląd obejmuje ocenę sprawności klimatyzacji i jej dobranie do wymagań dotyczących chłodzenia budynku. Ocena dobrania nie musi być powtarzana, jeżeli w systemie klimatyzacji nie dokonano zmian lub, w międzyczasie, zmian w zakresie wymogów chłodzenia budynku.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć częstotliwość takich przeglądów lub złagodzić je, w stosownych przypadkach, jeżeli funkcjonuje elektroniczny system monitoringu i kontroli.

2.   Państwa członkowskie mogą ustanawiać różne częstotliwości przeglądów w zależności od rodzaju i znamionowej mocy użytecznej systemu klimatyzacji, uwzględniając koszt przeglądu systemu klimatyzacji oraz szacowane oszczędności kosztów energii, które mogą być wynikiem przeglądu.

3.   Ustalając środki, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie zapewniają, na ile to możliwe z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia, aby przeglądy były dokonywane zgodnie z przeglądem systemów grzewczych i innych systemów technicznych, o którym mowa w art. 14 niniejszej dyrektywy, oraz kontroli pod względem wycieków, o której mowa w rozporządzeniu (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (19).

4.   Na zasadzie wyboru w stosunku do ust. 1, 2 i 3 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o podjęciu środków mających na celu zapewnienie udzielenia porad użytkownikom w sprawie wymiany systemów klimatyzacji lub w sprawie innych modyfikacji w systemie klimatyzacji, które mogą wymagać przeglądów w celu oceny sprawności i odpowiedniego dobrania systemu klimatyzacji. Ogólny wpływ tego podejścia jest równoważny temu, które wynika z przepisów określonych w ust. 1, 2 i 3.

Jeżeli państwa członkowskie stosują środki, o których mowa w akapicie pierwszym, przedkładają one Komisji sprawozdanie na temat równoważności tych środków względem środków, o których mowa w ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu najpóźniej do dnia 30 czerwca 2011 r. Państwa członkowskie przedkładają Komisji te sprawozdania co trzy lata. Sprawozdania te mogą być zawarte w planach działań dotyczących efektywności energetycznej, o których mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2006/32/WE.

5.   Po otrzymaniu sprawozdania krajowego od państwa członkowskiego o zastosowaniu opcji opisanych w ust. 4 Komisja może wystąpić o dalsze konkretne informacje dotyczące wymagań i równoważności środków określonych w tym ustępie. W tym przypadku dane państwo członkowskie przedstawia żądane informacje lub proponuje zmiany w ciągu dziewięciu miesięcy.

Artykuł 16

Sprawozdania z przeglądu systemów ogrzewania i klimatyzacji

1.   Sprawozdanie z przeglądu jest wydawane po każdym przeglądzie systemu ogrzewania lub klimatyzacji. Sprawozdanie z przeglądu zawiera wynik przeglądu przeprowadzonego zgodnie z art. 14 lub 15 oraz zalecenia w sprawie opłacalnej ekonomicznie poprawy charakterystyki energetycznej systemu poddanego przeglądowi.

Zalecenia mogą opierać się na porównaniu charakterystyki energetycznej systemu poddanego przeglądowi z najlepszym dostępnym, możliwym do zastosowania systemem oraz systemem podobnego rodzaju, którego wszystkie istotne elementy osiągają poziom charakterystyki energetycznej wymagany zgodnie z obowiązującym prawodawstwem.

2.   Sprawozdanie z przeglądu przekazywane jest właścicielowi lub najemcy budynku.

Artykuł 17

Niezależni eksperci

Państwa członkowskie zapewniają, aby wydawanie świadectw charakterystyki energetycznej budynków i przeglądy systemów ogrzewania i klimatyzacji były przeprowadzane w sposób niezależny przez wykwalifikowanych lub akredytowanych ekspertów, niezależnie od tego, czy prowadzą oni działalność na własny rachunek czy też są zatrudnieni w instytucjach publicznych lub przedsiębiorstwach prywatnych.

Przy akredytacji ekspertów uwzględnia się ich fachowość.

Państwa członkowskie upubliczniają informacje na temat szkolenia i akredytacji. Państwa członkowskie zapewniają publiczną dostępność regularnie aktualizowanych list wykwalifikowanych lub akredytowanych ekspertów albo regularnie aktualizowanych wykazów akredytowanych spółek oferujących usługi takich ekspertów.

Artykuł 18

Niezależny system kontroli

1.   Państwa członkowskie zapewniają ustanowienie niezależnych systemów kontroli świadectw charakterystyki energetycznej i sprawozdań z przeglądów systemów ogrzewania i klimatyzacji zgodnie z załącznikiem II. Państwa członkowskie mogą ustanowić odrębne systemy służące kontroli świadectw charakterystyki energetycznej i kontroli sprawozdań z przeglądów systemów ogrzewania i klimatyzacji.

2.   Państwa członkowskie mogą delegować odpowiedzialność za wdrożenie niezależnych systemów kontroli.

W przypadku podjęcia takiej decyzji państwa członkowskie zapewniają, aby niezależne systemy kontroli zostały wdrożone zgodnie z załącznikiem II.

3.   Państwa członkowskie wymagają, aby świadectwa charakterystyki energetycznej oraz sprawozdania z przeglądów, o których mowa w ust. 1, były udostępniane właściwym władzom lub organom na ich wniosek.

Artykuł 19

Przegląd

Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2017 r. Komisja przy pomocy Komitetu ustanowionego na mocy art. 26 dokonuje oceny niniejszej dyrektywy w świetle zdobytego doświadczenia i postępów poczynionych podczas jej stosowania i, jeśli jest to konieczne, przedstawia propozycje.

Artykuł 20

Informacja

1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki celem informowania właścicieli lub najemców budynków lub modułów budynków o różnych metodach i praktykach służących poprawie charakterystyki energetycznej.

2.   Państwa członkowskie dostarczają właścicielom lub najemcom budynków w szczególności informacje o świadectwach charakterystyki energetycznej i sprawozdaniach z przeglądu, o tym, czemu one służą i jaki jest ich cel, o opłacalnych ekonomicznie sposobach poprawy charakterystyki energetycznej budynku oraz, w stosownych przypadkach, o instrumentach finansowych dostępnych w celu poprawy charakterystyki energetycznej budynku.

Na wniosek państw członkowskich Komisja udziela pomocy państwom członkowskim w realizacji kampanii informacyjnych do celów, o których mowa w ust. 1 oraz akapicie pierwszym niniejszego ustępu, które mogą być włączane do programów unijnych.

3.   Państwa członkowskie zapewniają dostępność wskazówek i szkolenia dla podmiotów odpowiedzialnych za wdrożenie niniejszej dyrektywy. Wskazówki i szkolenie dotyczą znaczenia poprawy charakterystyki energetycznej i umożliwiają rozważenie optymalnego połączenia poprawy efektywności energetycznej, wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych oraz korzystania z systemów lokalnego ogrzewania lub chłodzenia w trakcie planowania, projektowania, wznoszenia i renowacji stref przemysłowych lub osiedli mieszkaniowych.

4.   Zaprasza się Komisję do stałego poprawiania swoich usług informacyjnych, w szczególności stworzonej strony internetowej – europejskiego portalu na rzecz efektywności energetycznej w budynkach – skierowanej do obywateli, fachowców i władz, wspomagając w ten sposób państwa członkowskie w ich działaniach informacyjnych i uświadamiających. Wśród informacji podawanych na tej stronie mogłyby znaleźć się odsyłacze do odnośnego prawodawstwa Unii Europejskiej, a także prawa krajowego, regionalnego i lokalnego, odsyłacze do stron internetowych portalu EUROPA, na których opublikowano krajowe plany działań dotyczące efektywności energetycznej, odsyłacze do dostępnych instrumentów finansowych, a także do przykładów najlepszych praktyk na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym. Jeśli chodzi o Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Komisja powinna kontynuować i zintensyfikować swoje usługi informacyjne, aby ułatwiać wykorzystywanie dostępnych środków finansowych, zapewniając zainteresowanym stronom – w tym krajowym, regionalnym i lokalnym władzom – pomoc i informacje na temat możliwości finansowania, uwzględniając aktualne zmiany w przepisach.

Artykuł 21

Konsultacje

Aby ułatwić skuteczne wdrożenie niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie – zgodnie z mającym zastosowanie krajowym ustawodawstwem i w razie potrzeby – przeprowadzają konsultacje z zaangażowanymi zainteresowanymi stronami, w tym z lokalnymi i regionalnymi władzami. Takie konsultacje mają szczególne znaczenie dla stosowania art. 9 i 20.

Artykuł 22

Dostosowanie załącznika I do postępu technicznego

Komisja dostosowuje do postępu technicznego pkt 3 i 4 załącznika I w drodze aktów delegowanych, zgodnie z art. 23, 24 i 25.

Artykuł 23

Wykonanie przekazanych uprawnień

1.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 22 powierza się Komisji na okres pięciu lat od … (20).Komisja przedkłada sprawozdanie na temat przekazanych uprawnień nie później niż w terminie sześciu miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na taki sam okres, chyba że Parlament Europejski lub Rada odwoła je zgodnie z art. 24.

2.   Bez uszczerbku dla terminu, o którym mowa w art. 5 ust. 1, uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 powierza się Komisji do dnia 30 czerwca 2012 r.

3.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

4.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w art. 24 i 25.

Artykuł 24

Odwołanie przekazania uprawnień

1.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 i art. 22 może zostać odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę.

2.   Instytucja, która rozpoczęła wewnętrzną procedurę w celu podjęcia decyzji, czy zamierza odwołać przekazanie uprawnień, informuje drugą instytucję i Komisję, najpóźniej miesiąc przed podjęciem ostatecznej decyzji, wskazując przekazane uprawnienia, które mogłyby zostać odwołane, oraz uzasadnienie odwołania.

3.   Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 25

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1.   Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia.

Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten zostanie przedłużony o dwa miesiące.

2.   Jeśli przed upływem tego terminu ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu wobec aktu delegowanego zostaje on opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie w dniu w nim przewidzianym.

Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie przed upływem tego terminu, jeżeli Parlament Europejski i Rada poinformowały Komisję, że podjęły decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu.

3.   Jeśli Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw wobec aktu delegowanego, nie wchodzi on w życie. Instytucja, która wyraża sprzeciw wobec aktu delegowanego, podaje uzasadnienie.

Artykuł 26

Procedura komitetowa

1.   Komisja jest wspierana przez komitet.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Artykuł 27

Sankcje

Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich egzekwowania. Przewidziane sankcje musza być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Najpóźniej do … (21) państwa członkowskie powiadamiają o tych przepisach Komisję, a następnie bezzwłocznie powiadamiają ją o wszystkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.

Artykuł 28

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do … (22) przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania artykułów 2–18 oraz artykułów 20 i 27.

Państwa członkowskie stosują przepisy, które dotyczą art. 2, 3, 9, 11, 12,13, 17, 18, 20 i 24, najpóźniej od … (23).

Państwa członkowskie stosują przepisy, które dotyczą art. 4, 5, 6, 7, 8, 14, 15 i 16, w odniesieniu do budynków zajmowanych przez władze publiczne – najpóźniej od … (23), a w odniesieniu do innych budynków – najpóźniej od …. (24)

Państwa członkowskie mogą odroczyć zastosowanie art. 12 ust. 1 i 2 wobec pojedynczych modułów budynków, które są wynajmowane, do dnia 31 grudnia 2015 r. Nie może to jednak prowadzić do wystawiania mniejszej liczby świadectw, niż by miało to miejsce, gdyby w państwie członkowskim, którego to dotyczy, była stosowana dyrektywa 2002/91/WE.

Środki przyjmowane przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Przepisy te zawierają także wskazanie, że w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odesłania do dyrektywy 2002/91/WE odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy. Metody dokonywania takiego odesłania i formułowania takiego wskazania określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 29

Uchylenie

Dyrektywa 2002/91/WE, zmieniona rozporządzeniem wymienionym w załączniku IV część A, traci moc z dniem 1 lutego 2012 r., bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i zastosowania dyrektywy określonej w załączniku IV część B.

Odesłanie do dyrektywy 2002/91/WE odczytuje się jako odesłanie do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.

Artykuł 30

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 31

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 277 z 17.11.2009, s. 75.

(2)  Dz.U. C 200 z 25.8.2009, s. 41.

(3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym), stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu z dnia … (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym), stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia … (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia …

(4)  Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 65.

(5)  Zob. załącznik IV część A.

(6)  Dz.U. L 140, 5.6.2009, s. 136.

(7)  Dz.U. L 140, 5.6.2009, s. 16.

(8)  Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10.

(9)  Zob. s. 17 niniejszego Dziennika Urzędowego.

(10)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 1.

(11)  Dz.U. L 116 z 9.5.2009, s. 18.

(12)  Dz.U. L 114 z 27.4.2006, s. 64.

(13)  Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22.

(14)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

(15)  Dz.U. C 321 z 31.12.2003, s. 1.

(16)  Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 55.

(17)  Pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(18)  Pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(19)  Dz.U. L 161 z 14.6.2006, s. 1.

(20)  Proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(21)  Dwa lata i sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(22)  Dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(23)  Dwóch lat i sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(24)  Trzech lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.


ZAŁĄCZNIK I

Wspólne ramy ogólne do obliczania charakterystyki energetycznej budynków

(o których mowa w art. 3)

1.

Charakterystykę energetyczną budynku określa się na podstawie obliczonej lub faktycznej ilości energii, którą zużywa się rocznie w celu spełnienia różnych potrzeb związanych z jego typowym użytkowaniem, i odzwierciedla ona zapotrzebowanie na energię do celów ogrzewania i chłodzenia (energię potrzebną, aby uniknąć przegrzania) w celu utrzymania przewidzianych warunków termicznych budynku oraz zaspokojenia potrzeb zaopatrzenia w ciepłą wodę.

2.

Charakterystykę energetyczną budynku wyraża się w sposób przejrzysty i zawiera ona wskaźnik charakterystyki energetycznej oraz wskaźnik liczbowy zużycia energii pierwotnej na podstawie wskaźników energii pierwotnej na każdy nośnik energii, które mogą opierać się na krajowych lub regionalnych średnich ważonych lub konkretnej wartości dla produkcji na miejscu.

Metodologia obliczania charakterystyki energetycznej budynków powinny uwzględniać normy europejskie oraz jest zgodna z odpowiednim prawodawstwem Unii, w tym z dyrektywą 2009/28/WE.

3.

Metodologia jest ustalana przy uwzględnieniu co najmniej następujących aspektów:

a)

następującej faktycznej charakterystyki cieplnej budynku, w tym jego ścian wewnętrznych:

(i)

pojemności cieplnej;

(ii)

izolacji;

(iii)

ogrzewania pasywnego;

(iv)

elementów chłodzących; oraz

(v)

mostków cieplnych;

b)

instalacji grzewczej i zaopatrzenia w ciepłą wodę użytkową, włącznie z charakterystyką ich izolacji;

c)

instalacji klimatyzacyjnej;

d)

naturalnej i mechanicznej wentylacji, która może obejmować szczelność powietrzną;

e)

wbudowanej instalacji oświetleniowej (głównie w sektorze niemieszkalnym);

f)

projektu, położenia i zorientowania budynku, włącznie z klimatem zewnętrznym;

g)

pasywnych systemów słonecznych i ochrony przed słońcem;

h)

warunków klimatu wnętrza, włącznie z projektowanym klimatem wnętrza;

i)

obciążeń wewnętrznych.

4.

W stosownych przypadkach w tych obliczeniach brany jest pod uwagę pozytywny wpływ poniższych aspektów:

a)

lokalnych warunków nasłonecznienia, aktywnych systemów słonecznych i innych systemów grzewczych i elektrycznych opartych na energii ze źródeł odnawialnych;

b)

elektryczności wytwarzanej w drodze kogeneracji;

c)

lokalnych lub blokowych systemów grzewczych i systemów chłodzenia;

d)

naturalnego oświetlenia.

5.

Dla potrzeb tego obliczania budynki powinny być odpowiednio sklasyfikowane w następujących kategoriach:

a)

domy jednorodzinne różnych rodzajów;

b)

bloki mieszkalne;

c)

biura;

d)

budynki oświatowe;

e)

szpitale;

f)

hotele i restauracje;

g)

obiekty sportowe;

h)

budynki usług handlu hurtowego i detalicznego;

i)

inne rodzaje budynków zużywających energię.


ZAŁĄCZNIK II

Niezależne systemy kontroli świadectw charakterystyki energetycznej i sprawozdań z przeglądu

1.

Właściwe władze lub organy, którym właściwe organy przekazały odpowiedzialność za wdrożenie niezależnego systemu kontroli, wybierają losowo co najmniej statystycznie istotny odsetek wszystkich świadectw charakterystyki energetycznej wydanych w ciągu roku i poddają te świadectwa weryfikacji.

Weryfikację przeprowadza się na podstawie poniższych wariantów lub równoważnych środków:

a)

kontroli prawidłowości danych wejściowych budynku, użytych do wydania świadectwa charakterystyki energetycznej i wyników zawartych w świadectwie;

b)

kontroli danych wejściowych i weryfikacja wyników zawartych w świadectwie charakterystyki energetycznej, w tym wydanych zaleceń;

c)

pełnej kontroli danych wejściowych budynku, użytych do wydania świadectwa charakterystyki energetycznej, pełnej weryfikacji wyników zawartych w świadectwie, w tym wydanych zaleceń, oraz kontroli, w miarę możliwości, na miejscu w budynku celem sprawdzenia zgodności specyfikacji zawartych w świadectwie charakterystyki energetycznej z budynkiem, dla którego zostało wydane świadectwo.

2.

Właściwe władze lub organy, którym właściwe organy przekazały odpowiedzialność za wdrożenie niezależnego systemu kontroli, wybierają losowo co najmniej statystycznie istotny odsetek wszystkich sprawozdań z przeglądu wydanych w ciągu roku i poddają te sprawozdania weryfikacji.


ZAŁĄCZNIK III

Ramy metodologii porównawczej służące określeniu optymalnych pod względem kosztów poziomów charakterystyki energetycznej dla budynków i elementów budynków

Ramy metodologii porównawczej umożliwia państwom członkowskim określenie charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków oraz ekonomicznych aspektów środków związanych z charakterystyką energetyczną, a także ich połączenie w celu określenia poziomu optymalnego pod względem kosztów.

Ramom metodologii porównawczej towarzyszą wytyczne ich stosowania przy obliczaniu optymalnych pod względem kosztów poziomów charakterystyki energetycznej.

Ramy metodologii porównawczej pozwalają uwzględnić profile użytkowania, zewnętrzne warunki klimatyczne, koszty inwestycyjne, kategorię budynku, koszty utrzymania i eksploatacji (w tym koszty energii i oszczędności) oraz – w stosownych przypadkach – zyski z wytworzonej energii i koszty usunięcia. Powinny one opierać się na odpowiednich normach europejskich odnoszących się do niniejszej dyrektywy.

Oprócz powyższego Komisja:

opracowuje wytyczne towarzyszące ramom metodologii porównawczej; wytyczne te umożliwią państwom członkowskim podjęcie poniższych kroków;

zapewnia informacje w odniesieniu do szacunkowego rozwoju cen energii w dłuższej perspektywie.

W celu zastosowania ram metodologii porównawczej przez państwa członkowskie warunki ogólne wyrażone parametrami ustala się na szczeblu państwa członkowskiego.

Ramy metodologii porównawczej wymagają, by państwa członkowskie:

zdefiniowały budynki referencyjne pod względem ich funkcjonalności i położenia geograficznego, w tym wewnętrznych i zewnętrznych warunków klimatycznych, oraz reprezentatywnych z tego punktu widzenia. Budynki referencyjne obejmują budynki mieszkalne i niemieszkalne, zarówno nowe, jak i już istniejące;

zdefiniowały podlegające ocenie środki poprawy efektywności energetycznej dla budynków referencyjnych. Mogą to być środki dla poszczególnych budynków jako całości, dla poszczególnych elementów budynków lub dla połączenia elementów budynków;

oceniły zapotrzebowanie budynków referencyjnych na energię pierwotną i końcową, jak również budynków referencyjnych, wobec których zastosowano zdefiniowane środki poprawy efektywności energetycznej;

obliczyły koszty (tj. obecną wartość netto) środków poprawy efektywności energetycznej (o których mowa w tiret drugim) w trakcie spodziewanego ekonomicznego cyklu życia stosowanych wobec budynków referencyjnych (o których mowa w tiret pierwszym) przy zastosowaniu zasad ram metodologii porównawczej.

Dokonując obliczenia kosztów środków poprawy efektywności energetycznej w trakcie spodziewanego ekonomicznego cyklu życia, państwa członkowskie oceniają opłacalność ekonomiczną różnych poziomów minimalnych wymagań charakterystyki energetycznej. Pozwoli to na określenie optymalnych ekonomicznie poziomów wymagań charakterystyki energetycznej.


ZAŁĄCZNIK IV

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa wraz z jej zmianą

(o której mowa w art. 29)

Dyrektywa 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 65)

 

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 (Dz.U. L 311 z 21.11.2008, s. 1)

wyłącznie pkt 9.9 załącznika

CZĘŚĆ B

Terminy transpozycji do prawa krajowego i zastosowania

(o których mowa w art. 29)

Dyrektywa

Termin transpozycji

Data rozpoczęcia stosowania

2002/91/WE

4 stycznia 2006 r.

4 stycznia 2009 r. wyłącznie w odniesieniu do art. 7, 8, 9


ZAŁĄCZNIK V

Tabela korelacji

Dyrektywa 2002/91/WE

Niniejsza dyrektywa

art. 1

art. 1

art. 2 pkt 1

art. 2 pkt 1

art. 2 pkt 2 i pkt 3

art. 2 pkt 2

art. 2 pkt 4 i załącznik I

art. 2 pkt 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11

art. 2 pkt 3

art. 2 pkt 12

art. 2 pkt 4

art. 2 pkt 13

art. 2 pkt 14

art. 2 pkt 5

art. 2 pkt 15

art. 2 pkt 6

art. 2 pkt 16

art. 2 pkt 7

art. 2 pkt 17

art. 2 pkt 8

art. 2 pkt 18

art. 2 pkt 19

art. 3

art. 3 i załącznik I

art. 4 ust. 1

art. 4 ust. 1

art. 4 ust. 2

art. 4 ust. 3

art. 4 ust. 2

art. 5

art. 5

art. 6 ust. 1

art. 6 ust. 2 i 3

art. 6

art. 7

art. 8, 9 i 10

art. 7 ust. 1, akapit pierwszy

art. 11 ust. 8 i art. 12 ust. 2

art. 7 ust. 1 akapit drugi

art. 11 ust. 6

art. 7 ust. 1 akapit trzeci

art. 12 ust. 6

art. 7 ust. 2

art. 11 ust. 1 i 2

art. 11 ust. 3, 4, 5, 7 i 9

art. 12 ust. 1, 3, 4, 5 i 7

art. 7 ust. 3

art. 13 ust. 1 i 3

art. 13 ust. 2

art. 8 lit. a)

art. 14 ust. 1 i 3

art. 14 ust. 2

art. 8 lit. b)

art. 14 ust. 4

art. 14 ust. 5

art. 9

art. 15 ust. 1

art. 15 ust. 2, 3, 4 i 5

art. 16

art. 10

art. 17

art. 18

art. 11 część wprowadzająca

art. 19

art. 11 lit. a) i b)

art. 12

art. 20 ust. 1 i art. 20 ust. 2 akapit drugi

art. 20 ust. 2 akapit pierwszy i art. 20 ust. 3 i 4

art. 21

art. 13

art. 22

art. 23, 24 i 25

art. 14 ust. 1

art. 26 ust. 1

art. 14 ust. 2 i 3

art. 26 ust. 2 i 3

art. 27

art. 15 ust. 1

art. 28

art. 15 ust. 2

art. 29

art. 16

art. 30

art. 17

art. 31

Załącznik

Załącznik I

Załączniki II–V


UZASADNIENIE RADY

I.   WSTĘP

1.

W dniu 19 listopada 2008 r. Komisja Europejska przedłożyła Radzie oraz Parlamentowi Europejskiemu powyższy wniosek (1).

2.

Parlament Europejski przyjął opinię w pierwszym czytaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r., zatwierdzając 107 poprawek (2).

3.

Komitet Regionów przyjął opinię w dniu 21 kwietnia 2009 r.

4.

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął opinię w dniu 14 maja 2009 r. (3)

5.

W dniu 14 kwietnia, Rada przyjęła stanowisko w pierwszym czytaniu zgodnie z art. 294 TFUE.

II.   CEL WNIOSKU

Przedmiotowy wniosek oraz dwa inne (4) składają się na pakiet efektywności energetycznej, który został przedłożony przez Komisję w listopadzie 2008 roku.

Wniosek ten ma na celu dalszą poprawę efektywności energetycznej budynków w UE w kontekście celów polityki przeciwdziałania zmianie klimatu / polityki energetycznej UE na rok 2020 odnoszących się do: emisji gazów cieplarnianych, udziału energii ze źródeł odnawialnych oraz oszczędności energii, a także przejścia UE do gospodarki niskoemisyjnej. Celem tego wniosku jest uczynienie zakresu zastosowania obowiązującej obecnie dyrektywy 2002/91/WE bardziej precyzyjnym oraz wzmocnienie i poszerzenie go z myślą o zmniejszeniu dużych różnic w praktykach stosowanych przez poszczególne państwa członkowskie w tym sektorze. Przepisy zawarte we wniosku odnoszą się do różnych instrumentów regulacyjnych i instrumentów opartych na informacji i obejmują potrzeby energetyczne w odniesieniu do ogrzewania pomieszczeń i wody, chłodzenia, wentylacji i oświetlenia w nowych i istniejących budynkach mieszkalnych i niemieszkalnych.

III.   ANALIZA STANOWISKA RADY W PIERWSZYM CZYTANIU

1.

Ze względu na napięty harmonogram wynikający z konieczności szybkiego osiągnięcia porozumienia w sprawie przedmiotowego wniosku zgodnie z apelem Rady Europejskiej, od początku zamiarem Rady było wskazanie elementów, które będą możliwe do zaakceptowania zarówno przez Parlament, jak i przez nią, a nie redagowanie całościowego uzgodnionego stanowiska Rady przed rozpoczęciem negocjacji z Parlamentem. Aby poczynić szybkie postępy, uwzględniając datę wejścia w życie Traktatu o funkcjonowaniu UE, uzgodniono, że działania przeprowadzone zostaną w następujących dwóch etapach:

Osiągnięcie porozumienia w sprawie zasadniczej treści dyrektywy. Ten pierwszy etap zakończył się w listopadzie 2009 roku po przeprowadzeniu konsultacji z PE. Wspomniane porozumienie zostało potwierdzone przez COREPER w dniu 19 listopada 2009 r. oraz na szczeblu komisji ITRE PE – za pośrednictwem pisma jej przewodniczącego z dnia 30 listopada 2009 r.

Osiągnięcie porozumienia w sprawie zmian wynikających z wejścia w życie TFUE, związanych w szczególności z dostosowaniem podstawy prawnej i przepisami dotyczącymi procedury komitetowej. Ten drugi etap zakończono w marcu 2010 roku po przeprowadzeniu konsultacji z PE; w miarę możliwości opierano się na rozwiązaniach horyzontalnych, w szczególności w odniesieniu do konsultacji z ekspertami, oświadczenia PE, Rady i Komisji w sprawie art. 290 oraz oświadczenia Komisji w sprawie okresów spowolnienia. Wspomniane porozumienie zostało potwierdzone przez COREPER w dniu 24 marca 2010 r. oraz na szczeblu komisji ITRE PE – za pośrednictwem pisma jej przewodniczącego z dnia 25 marca 2010 r.

2.

Stanowisko Rady uwzględnia wspomniane wyżej dwa porozumienia. Jego najważniejsze elementy to:

 

Przepisy dotyczące instrumentów finansowych:

Aby położyć dużo większy nacisk na stronę finansową efektywności energetycznej budynków, dodano nowy art. 10 „Zachęty finansowe i bariery rynkowe” oraz nowe motywy: 18, 19 i 20.

 

Budynki o niemal zerowym zużyciu energii

Podobnie jak w przypadku innych przepisów UE z dziedziny klimatu / energetyki uwzględniono „cel 2020”: art. 9 ust. 1 i art. 9 ust. 2 lit. b) przewidują teraz, że w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. wszystkie nowe budynki stają się budynkami o niemal zerowym zużyciu energii, że należy ustalić cel pośredni na rok 2015 oraz że budynki zajmowane przez organy publiczne lub budynki, które znajdują się w ich posiadaniu, stają się budynkami o niemal zerowym zużyciu energii po dniu 31 grudnia 2018 r. stosownie do przewodniej roli, jaką sektor publiczny powinien odgrywać w tej dziedzinie (zob. motyw 23). Ponadto państwa członkowskie powinny opracować polityki przekształcania istniejących budynków w budynki o niemal zerowym zużyciu energii (Art. 9 ust.1a). Ponieważ przekształcenie istniejących budynków w budynki o niemal zerowym zużyciu energii jest często stosunkowo drogie i w związku z tym może okazać się mało skutecznym sposobem wydatkowania ograniczonych środków finansowych, Rada nie może zgodzić się na ustanowienie wiążących celów w odniesieniu do istniejących budynków.

 

Elementy budynków

Zgodnie z istotą poprawek PE zakres wniosku rozszerzono tak, by obejmował elementy budynków (art. 7 akapit drugi).

 

Świadectwa charakterystyki energetycznej: wydawanie i umieszczanie

Zgodnie z sugestią PE Rada zgodziła się obniżyć próg odnoszący się do wydawania świadectw dla budynków publicznych (art. 13) i przywrócić skreślony wcześniej fragment dotyczący wymogu umieszczania liczbowego wskaźnika charakterystyki energetycznej w reklamach (art. 12 ust. 4).

 

Ramy metodologii porównawczej

Rada nie była w stanie zaakceptować wniosku Parlamentu Europejskiego o ustanowienie wspólnych ram metodologii (art. 5 ust. 1), które byłyby stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Ze względu na różnice w warunkach klimatycznych i geograficznych, a także odmienne „punkty wyjścia”, jeśli chodzi o efektywność energetyczną budynków, Rada uznała, że opracowanie wspólnych ram metodologii – oprócz tego, że niewłaściwe – będzie niemożliwe. Rada zaakceptowała jednak dodanie zaproponowanego przez Parlament nowego załącznika III, w którym opisano ramy metodologii porównawczej. Ponadto Rada zgodziła się na wprowadzenie systemu benchmarkingu (art. 5 ust. 3), zgodnie z którym państwa członkowskie muszą uzasadnić istotne różnice między optymalnymi pod względem kosztów poziomami wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej a obowiązującymi minimalnymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej.

 

Przegląd

Rada zaakceptowała wniosek Parlamentu Europejskiego dotyczący przeglądu dokonywanego przez Komisję; uzgodniono kompromisowy termin takiego przeglądu – 1 stycznia 2017 r. (art. 19).

 

Informowanie

W odpowiedzi na wnioski Parlamentu Europejskiego dotyczące dostarczania informacji Rada zaproponowała dodanie nowego art. 20, po to by zgromadzić w nim wszystkie przepisy dotyczące informowania.

* * *

Poza wskazanymi powyżej najważniejszymi elementami Rada przeanalizowała – z myślą o szybkim osiągnięciu porozumienia – wszystkie poprawki Parlamentu Europejskiego. Tam, gdzie było to możliwe, poprawki zostały zaakceptowane w całości lub częściowo; w niektórych przypadkach istota poprawki znalazła odzwierciedlenie w innym artykule lub w jednym z motywów. Zatem Rada w swoim stanowisku:

zaakceptowała poprawki: 1, 2, 36, 37, 38 oraz 45;

częściowo zaakceptowała poprawki: 3, 4, 5, 6, 10, 13, 14, 16, 18, 19, 20, 21, 22, 27, 28, 29, 30, 32, 33, 34, 35, 39, 42, 43, 47, 48, 50, 51, 52, 57, 58, 60, 62, 63, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 82, 83, 93, 94, 95, 100, 102, 103, 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110, 112, 116, 117, 119, 120, 123 oraz 124;

nie była w stanie zaakceptować poprawek: 7, 8, 9, 12, 15, 17, 23, 24, 25, 26, 31, 40, 41, 44, 46, 53, 54, 55, 59, 64, 73, 80, 81, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90 oraz 91.


(1)  Dok. 15929/08.

(2)  Dok. 8877/1/09 REV 1.

(3)  Dz.U. C 277 z 17.11.2009, s. 75.

(4)  Pozostałe dwa wnioski zawarte w pakiecie to:

projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią (przekształcenie) (2008/0222 COD);

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009 w sprawie etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 46).

Oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie art. 290 TFUE

Parlament Europejski, Rada i Komisja oświadczają, że przepisy przedmiotowej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla wszelkich przyszłych stanowisk tych instytucji względem wdrażania art. 290 TFUE lub względem określonych aktów ustawodawczych zawierających takie przepisy.

Oświadczenie Komisji

Komisja Europejska przyjmuje do wiadomości, że według Parlamentu Europejskiego i Rady, poza przypadkami gdy akt ustawodawczy przewiduje zastosowanie trybu pilnego, zgłaszanie aktów delegowanych powinno odbywać się z uwzględnieniem okresów, w których instytucje nie prowadzą prac (przerwa zimowa i letnia oraz wybory europejskie), tak aby Parlament Europejski i Rada mogły skorzystać ze swoich uprawnień w terminach przewidzianych w stosownych aktach ustawodawczych; Komisja oświadcza, że jest w związku z tym gotowa podjąć odpowiednie działania.