ISSN 1725-5228

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 162

European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 50
14 lipca 2007


Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

I   Rezolucje, zalecenia, stanowiska i opinie

 

REZOLUCJE

 

Rada

2007/C 162/01

Rezolucji Rady z dnia 31 Maja 2007 w sprawie strategii polityki konsumenckiej UE (2007-2013)

1

 

II   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

 

Komisja

2007/C 162/02

Zezwolenie na pomoc państwa w ramach przepisów zawartych w art. 87 i 88 Traktatu WE — Przypadki, względem których Komisja nie wnosi sprzeciwu ( 1 )

4

 

IV   Zawiadomienia

 

ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

 

Komisja

2007/C 162/03

Kursy walutowe euro

5

 

ZAWIADOMIENIA PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

2007/C 162/04

Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczących pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2004 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rolnymi

6

2007/C 162/05

Informacje przekazane przez Państwa Członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw

10

2007/C 162/06

Komunikat Komisji w ramach wdrażania dyrektywy 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przyrządów pomiarowych ( 1 )

13

 

V   Ogłoszenia

 

PROCEDURY ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

 

Komisja

2007/C 162/07

Uprzednie zgłoszenie koncentracji (sprawa COMP/M.4652 — National Grid/TenneT/BritNed JV) — Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 )

15

2007/C 162/08

Uprzednie zgłoszenie koncentracji (Sprawa COMP/M.4773 — 3i/Eltel) — Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 )

16

2007/C 162/09

Uprzednie zgłoszenie koncentracji (Sprawa COMP/M.4682 — INEOS/Lanxess' engineering thermoplastic resins business) ( 1 )

17

2007/C 162/10

Uprzednie zgłoszenie koncentracji (Sprawa COMP/M.4768 — CRH/Cementbouw) — Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 )

18

2007/C 162/11

Pomoc państwa — Austria — Pomoc państwa NR C 16/07 (ex NN 55/06) — Oficjalna pomoc dla Postbus w powiecie Lienz — Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE ( 1 )

19

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

 


I Rezolucje, zalecenia, stanowiska i opinie

REZOLUCJE

Rada

14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/1


REZOLUCJI RADY

z dnia 31 Maja 2007

w sprawie strategii polityki konsumenckiej UE (2007-2013)

(2007/C 162/01)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

PRZYPOMINA, że zgodnie z art. 153 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską:

a)

Wspólnota przyczynia się do ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i interesów gospodarczych konsumentów oraz do propagowania ich prawa do informacji, kształcenia i do zrzeszania się w celu ochrony swoich interesów,

b)

wymogi ochrony konsumentów są uwzględniane przy określaniu i realizacji innych polityk i działań Wspólnoty.

UZNAJE znaczenie polityki konsumenckiej przy kształtowaniu rynku wewnętrznego i jego synergii z politykami rynku wewnętrznego. Zaufanie konsumentów i podmiotów gospodarczych stanowi warunek wstępny sprawnego działania rynku wewnętrznego, pobudzający konkurencję, innowacje i rozwój gospodarczy. Dobrze poinformowani i mający silną pozycję konsumenci, którzy skutecznie korzystają z praw i wierzą w ich rolę, są siła napędową sukcesu gospodarczego i zmian gospodarczych.

UZNAJE potencjał detalicznego rynku wewnętrznego, który w dużym stopniu pozostaje rozdrobniony wzdłuż granic poszczególnych krajów, zapewniający korzyści dla konsumentów i podmiotów gospodarczych przez usuwanie barier, a w związku z tym zwiększanie możliwości rynkowych dostępnych konsumentom i detalistom.

UZNAJE możliwości wiążące się z nowymi technologiami, w szczególności środowiskiem cyfrowym, oraz innowacjami w zakresie reagowania na wybory konsumentów i zwiększenia dostępu do nowych rynków; jest również świadoma wyzwań związanych z zapewnieniem odpowiednich, jasnych, przejrzystych i zagwarantowanych praw konsumentów, oraz dalszego rozwoju mechanizmów zrównoważonej konsumpcji i poznawania postaw konsumentów.

PODKREŚLA, z uwzględnieniem zasady pomocniczości ustanowionej w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, znaczenie prawa wspólnotowego w zapewnianiu wysokiego poziomu ochrony konsumentów oraz potrzebę opracowania skutecznych mechanizmów egzekwowania prawa, także względem zawieranych przez konsumentów transakcji transgranicznych.

ZGADZA SIĘ, że interesy konsumentów powinny zostać uwzględnione we wszystkich dziedzinach polityki europejskiej. Stanowi to warunek wstępny dla skutecznej polityki konsumenckiej i dobrą podstawę do osiągnięcia celów wytyczonych w Lizbonie. Obawy dotyczące interesów gospodarczych konsumentów, a w szczególności informowania konsumentów, odnoszą się do wielu specjalistycznych polityk. Uwzględnienie interesów konsumentów w innych dziedzinach polityki, w tym usługach użyteczności publicznej, jest wspólnym zadaniem dla wszystkich instytucji UE i państw członkowskich.

I.

Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJE opracowanie przez Komisję strategii polityki konsumenckiej UE na lata 2007-2013 (1), która koncentruje się na maksymalizacji wyboru i wzmocnieniu pozycji konsumenta, jak również ochronie konsumenta, promowaniu miejsc pracy i wzrostu gospodarczego oraz rozszerzaniu zasięgu konkurencyjnych rynków, a także ma na celu osiągnięcie bardziej zintegrowanego i wydajnego detalicznego rynku wewnętrznego.

II.

WZYWA KOMISJĘ do wdrożenia tej strategii i jej trzech głównych celów, a w szczególności:

1.

do dalszego prowadzenia polityki konsumenckiej nakierowanej na przejrzystość rynku oraz na zwiększanie potencjału rynku wewnętrznego w celu wypełnienia oczekiwań konsumentów. Polityka konsumencka dążąca do osiągnięcia wydajnych rynków przyczynia się do wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz zwiększa dobrobyt konsumentów,

2.

do uznania wysokiego poziomu ochrony, wyboru i dostępu konsumentów w ramach Wspólnoty za kwestie pierwszorzędne i zapewnienia zaufania konsumentów przy zakupach lub umowach transgranicznych oraz do przywiązywania szczególnej wagi do dalszego rozwijania polityki konsumenckiej oraz środków ochrony konsumentów w dziedzinie usług,

3.

do zapewnienia spójności celów operacyjnych z celami decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady Decyzja 1926/2006/WE z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiającej program działań Wspólnoty w dziedzinie polityki ochrony konsumentów (2007–2013) (2)

4.

do wspierania i ochrony interesów konsumentów w coraz bardziej zglobalizowanym świecie oraz do ich propagowania w kontekście stosunków międzynarodowych oraz za pomocą umów międzynarodowych,

5.

do poddania przeglądowi dorobku prawnego Wspólnoty w zakresie ochrony konsumentów w celu uproszczenia, unowocześnienia, zastosowania lepszych rozwiązań, usunięcia istniejących niespójności oraz przestrzegania wymogów nowych technologii, z należytym uwzględnieniem zasady pomocniczości ustanowionej w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; oraz do przedstawienia, w stosownych przypadkach i z uwzględnieniem wyników konsultacji na temat Zielonej księgi w sprawie przeglądu dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta, wniosków dotyczących odpowiednich dostosowań dorobku prawnego, pod warunkiem że odnośne prawa i obowiązki zapewnią wysoki poziom ochrony konsumentów i usprawnią działanie rynku wewnętrznego,

6.

do ponownego przeanalizowania sytuacji, w których mechanizmy samoregulacji i regulacji wspólnych mogłyby uzupełniać istniejące przepisy prawne,

7.

do wspierania wszechstronnych badań nakierowanych na konsumentów oceniających działania rynku, oczekiwania i postawy konsumentów, w celu ustanowienia skupiających się na konsumentach mechanizmów monitorowania umożliwiających ukierunkowanie i ocenę polityki konsumenckiej oraz w celu opracowania odpowiednich wskaźników na podstawie stosownych ekspertyz,

8.

do wspierania współpracy pomiędzy instytucjami egzekwowania praw konsumentów i przepisów regulujących bezpieczeństwo produktów, do wspierania prowadzonych przez nie działań sieciowych, do dalszego rozwijania systemów informatycznych i do rozszerzania zakresu międzynarodowych umów w sprawie współpracy administracyjnej pomiędzy UE a państwami trzecimi,

9.

do stałego monitorowania wydajności obowiązujących zaleceń, zawierających konkretne gwarancje minimalne dla alternatywnych procedur rozstrzygania sporów oraz do prowadzenia działań w celu szerszego zastosowania i wzmocnienia zasad w nich zawartych, a także do zapewnienia powiązań pomiędzy obowiązującymi alternatywnymi mechanizmami rozstrzygania sporów i do zapewnienia lepszego informowania na temat istniejących narzędzi informacyjnych,

10.

do dokładnego przeanalizowania mechanizmów dochodzenia roszczeń zbiorowych oraz opracowania wyników prowadzonych obecnie analiz, mając na względzie wszelkie ewentualne wnioski lub działania,

11.

do przywiązywania szczególnej wagi do wymaganej ochrony konsumentów, wyboru i wygody przy realizacji usług finansowych na rynku wewnętrznym w świetle szczególnego znaczenia decyzji dotyczących produktów finansowych dla konsumentów, np. w odniesieniu do przepisu dotyczącego zabezpieczenia emerytalnego lub finansowania nieruchomości.

12.

do nadania większego znaczenia dogłębnym ocenom wpływu przeprowadzanym w odniesieniu do wszystkich polityk, które mają wpływ na długoterminowe interesy konsumentów,

13.

do większego zaangażowania podmiotów związanych z polityką konsumencką w proces konsultacji prowadzonych w ramach innych polityk Wspólnoty dotyczących wniosków, które mają znaczny wpływ na konsumentów.

III.

WZYWA KOMISJĘ I PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE:

14.

do dalszego usprawniania koordynacji i jej dostosowywania do obaw i priorytetów poszczególnych dziedzin polityki i do lepszego dostosowania ich polityk konsumenckich do innych specjalistycznych polityk, w szczególności polityk dotyczących gospodarki, transportu, środowiska, energii i telekomunikacji,

15.

do prowadzenia we wszystkich państwach członkowskich działań mających na celu skuteczną ochronę i edukację konsumentów, w tym edukację na temat zrównoważonej konsumpcji, zapewniając tym samym, że konsumenci na całym rynku wewnętrznym będą równie aktywni i skłonni do działania,

16.

do dalszego wzmocnienia systemów egzekwowania prawa w państwach członkowskich oraz współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w dziedzinie ochrony konsumentów, przy jednoczesnym wspieraniu współpracy przy wprowadzaniu w życie przepisów dotyczących ochrony konsumentów,

17.

do dalszej ochrony interesów konsumentów w zakresie usług użyteczności publicznej oraz do stosownego zwiększenia praw konsumentów w tym zakresie,

18.

do uwzględniania interesów konsumentów w systemach standaryzacji i etykietowania na szczeblu europejskim i krajowym oraz do podejmowania wysiłków na rzecz ochrony interesów konsumentów na szczeblu międzynarodowym,

19.

do uznania ogromnego znaczenia skutecznych i reprezentatywnych stowarzyszeń konsumentów, tak by mogły one niezależnie reprezentować interesy konsumentów na szczeblu Wspólnoty i w państwach członkowskich,

20.

do zapewniania stałego wsparcia dla Sieci Europejskich Centrów Konsumenckich (ECC-Net) i do zapewnienia punktów kontaktowych we wszystkich państwach członkowskich w celu udzielania konsumentom pomocy w zakresie skutecznego rozstrzygania sporów transgranicznych.

IV.

WZYWA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE do dopilnowania, by cele strategii dla polityki konsumenckiej były uwzględniane także w ich politykach krajowych.

V.

WZYWA Komisję:

a)

do prowadzenia regularnych konsultacji z państwami członkowskimi mających na celu ocenę wdrażania strategii, a w razie potrzeby wprowadzenie zmian lub dostosowań na drugim etapie oraz

b)

do informowania o postępach osiągniętych w zakresie polityki konsumenckiej i dodatkowo do przedstawienia do marca 2011 r. — sprawozdania śródokresowego z wykonania strategii dla polityki konsumenckiej, a do grudnia 2015 r. — sprawozdania z oceny ex post.


(1)  Dok. 7503/07.

(2)  (Dz.U. L 404 z 30.12.2006, str. 39).


II Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja

14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/4


Zezwolenie na pomoc państwa w ramach przepisów zawartych w art. 87 i 88 Traktatu WE

Przypadki, względem których Komisja nie wnosi sprzeciwu

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/C 162/02)

Data przyjęcia decyzji

30.4.2007

Numer pomocy

N 28/07

Państwo członkowskie

Włochy

Region

Molise

Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

Cantieri Navali di Termoli SpA

Podstawa prawna

Deliberazione della giunta regionale del 18.9.2006 n. 1358 — regolamento che disciplina la concessione dei finanziamenti per il salvataggio delle imprese in difficoltà

Rodzaj środka pomocy

Pomoc indywidualna

Cel pomocy

Ratowanie przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji

Forma pomocy

Pożyczka uprzywilejowana

Budżet

Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu: 3 mln EUR

Intensywność pomocy

Czas trwania

6 miesięcy

Sektory gospodarki

Budownictwo okrętowe

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

Regione Molise — Italia

Inne informacje

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie:

http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/


IV Zawiadomienia

ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja

14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/5


Kursy walutowe euro (1)

13 lipca 2007 r.

(2007/C 162/03)

1 euro=

 

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,3782

JPY

Jen

168,68

DKK

Korona duńska

7,4416

GBP

Funt szterling

0,67795

SEK

Korona szwedzka

9,1560

CHF

Frank szwajcarski

1,6579

ISK

Korona islandzka

82,92

NOK

Korona norweska

7,9130

BGN

Lew

1,9558

CYP

Funt cypryjski

0,5842

CZK

Korona czeska

28,318

EEK

Korona estońska

15,6466

HUF

Forint węgierski

245,70

LTL

Lit litewski

3,4528

LVL

Łat łotewski

0,6969

MTL

Lir maltański

0,4293

PLN

Złoty polski

3,7487

RON

Lej rumuński

3,1340

SKK

Korona słowacka

33,238

TRY

Lir turecki

1,7540

AUD

Dolar australijski

1,5879

CAD

Dolar kanadyjski

1,4414

HKD

Dolar hong kong

10,7756

NZD

Dolar nowozelandzki

1,7531

SGD

Dolar singapurski

2,0877

KRW

Won

1 263,74

ZAR

Rand

9,5926

CNY

Juan renminbi

10,4323

HRK

Kuna chorwacka

7,2900

IDR

Rupia indonezyjska

12 434,81

MYR

Ringgit malezyjski

4,7479

PHP

Peso filipińskie

62,915

RUB

Rubel rosyjski

35,0920

THB

Bat tajlandzki

41,996


(1)  

Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.


ZAWIADOMIENIA PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/6


Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczących pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2004 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwórstwem i obrotem produktami rolnymi

(2007/C 162/04)

Pomoc nr: XA 120/06

Państwo członkowskie: Włochy

Region: Piemont

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Contributi agli agricoltori e allevatori che attuano la riconversione del metodo di produzione.

Podstawa prawna: Deliberazione della Giunta regionale n. 28 — 4172 del 30.10.2006. Legge 7 marzo 2003, n. 38 art. 3 comma 1 lettera b.

Planowane w ramach programu wydatki roczne: 250 000 EUR

Maksymalna intensywność pomocy: Pomoc może pokrywać maksymalnie 80 % kosztów poniesionych przez dane gospodarstwo przez dwa pierwsze lata w związku z podleganiem systemowi kontroli w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 (1) i w okresie 2005-2006 może wynosić maksymalnie 800 EUR na gospodarstwo.

Data realizacji: 15 grudnia 2006 r. Dotacja zostanie przyznana po raz pierwszy w momencie poinformowania o nadaniu przez Komisję numeru identyfikacyjnego, po otrzymaniu przez nią zestawienia informacji.

Czas trwania programu pomocy:

Cel pomocy: Zachęcanie rolników i hodowców do przestawienia się z konwencjonalnych metod produkcji na metody ekologiczne poprzez dotację wydatków ponoszonych w związku z poddawaniem się kontrolom dotyczącym ekologicznych metod produkcji w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.

Do pomocy kwalifikują się wydatki związane z ponoszonymi w latach 2005 i 2006 przez gospodarstwa rolne kosztami poddawania się kontroli w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2029/91.

Zastosowanie ma art. 13 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1/2004 (2).

Sektory gospodarki: Gospodarstwa rolne zajmujące się produkcją zwierzęcą i roślinną.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

Regione Piemonte

Assessorato Agricoltura, Tutela della Flora e della Fauna

Direzione Sviluppo dell'Agricoltura

Corso Stati Uniti, 21

I-10128 Torino

Strona internetowa: www.regione.piemonte.it/agri

Inne informacje: Program pomocy dotyczy gospodarstw rolnych podlegających w chwili złożenia wniosku systemowi kontroli w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2092/1991. Gospodarstwa te, wraz z większością swoich terenów, powinny być zlokalizowane na obszarze regionu Piemont oraz, w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., powinny one rozpocząć proces przestawienia się z konwencjonalnego systemu produkcji na system ekologiczny.

Pomoc jest przyznawana w następującym porządku:

Pomoc nr: XA 121/06

Państwo członkowskie: Włochy

Region: Marche

Nazwa programu pomocy: Contributi alle cooperative agricole e alle cooperative sociali che operano nel settore agricolo e forestale al fine di ridurre i costi di produzione, a migliorare e diversificare le attività di produzione, a migliorare la qualità dei prodotti, a tutelare e migliorare l'ambiente naturale e le condizioni di igiene e benessere degli animali.

Podstawa prawna:

1.

Art. 4 della legge regionale 23 febbraio 2005, n. 7 — «Promozione della cooperazione per lo sviluppo rurale»;

2.

Deliberazione di Giunta Regionale n. 1222 del 23.10.2006 avente ad oggetto «Programma annuale 2006 della legge regionale 23 febbraio 2005, n. 7 », «Promozione della cooperazione per lo sviluppo rurale» .

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Maksymalna wysokość wydatków planowanych na 2006 r. wynosi 150 000 EUR. Maksymalna wysokość wydatków przewidzianych na kolejne lata stosowania programu pomocy zostanie ustalona zgodnie z odnośnymi ustawami budżetowymi i nie przekroczy w żadnym roku 1 000 000 EUR.

Maksymalna intensywnoœæ pomocy: Intensywność pomocy brutto jest ograniczona do 30 % kosztów kwalifikowalnych (40 % na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania).

Wysokość inwestycji kwalifikujących się do finansowania nie może przekraczać 60 000 EUR.

Inwestycje te muszą mieć na celu zmniejszenie kosztów produkcji, poprawę i zróżnicowanie działalności produkcyjnej, podniesienie jakości produktów, ochronę środowiska naturalnego i polepszenie jego stanu oraz poprawę warunków higienicznych i dobrostanu zwierząt

Pomoc będzie przyznawana w odniesieniu do następujących inwestycji:

Data realizacji: Co najmniej w ciągu 10 dni roboczych od daty wysłania niniejszego formularza, jak przewidziano w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1/2004.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Czas trwania jest nieograniczony i zależy od środków budżetowych przyjętych przez region Marche i od okresu obowiązywania rozporządzenia wyłączającego (rozporządzenie (WE) nr 1/2004).

Cel pomocy: Podniesienie dochodów, warunków życia i pracy spółdzielni rolniczych i społecznych prowadzących działalność w sektorze rolnym i leśnym, celem zmniejszenia kosztów produkcji, poprawy i zróżnicowania działalności produkcyjnej, podniesienia jakości produktów, ochrony środowiska naturalnego i polepszenia jego stanu oraz poprawy warunków higienicznych i dobrostanu zwierząt.

Beneficjenci pomocy:

1.

Spółdzielnie społeczne typu B, prowadzące działalność w sektorze rolnym i leśnym, zarejestrowane w wykazie spółdzielni społecznych ustanowionym na podstawie ustawy regionalnej nr 34 z dnia 18 grudnia 2001 r.

2.

Spółdzielnie rolnicze i ich konsorcja posiadające uprawnienie Imprenditore agricolo professionale (IAP)

Sektory gospodarki: Sektor rolny.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

Regione Marche

Servizio Agricoltura, Forestazione e Pesca

Posizione di Funzione Sviluppo della impresa agricola e del sistema agroalimentare

Via Tiziano n. 44

I-60100 Ancona

Strona internetowa:

1.

www.agri-marche.it

2.

www.regione.marche.it

Inne informacje: Pomoc będzie przyznawana wyłącznie w odniesieniu do inwestycji realizowanych w sektorze rolnym, zaś jej beneficjenci będą wyłaniani w drodze procedury przetargowej

Pomoc nr: XA 122/06

Państwo członkowskie: Włochy

Region: Marche

Nazwa programu pomocy:: Contributi a cooperative o consorzi di cooperative che svolgono attività nel settore agricolo e forestale, nel settore agro-industriale e agroalimentare per il finanziamento di progetti di fattibilità finalizzati ad attivare processi di fusione di cooperative esistenti, allargamento della base sociale, aggregazione di nuove imprese in forma cooperativa con l'obiettivo di aumentare la competitività della struttura cooperativa, consentire alle società cooperative di trovare nuovi sbocchi commerciali, concentrare e riorganizzare l'offerta dei prodotti agricoli e forestali.

Podstawa prawna:

1.

Art. 6 della legge regionale 23 febbraio 2005, n. 7 — «Promozione della cooperazione per lo sviluppo rurale»;

2.

Deliberazione di Giunta regionale n. 1222 del 23.10.2006 avente ad oggetto «Programma annuale 2006 della legge regionale 23 febbraio 2005, n. 7», «Promozione della cooperazione per lo sviluppo rurale».

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi:: Maksymalna wysokość wydatków przewidzianych na 2006 r. wynosi 350 000 EUR. Maksymalna wysokość wydatków przewidzianych na kolejne lata stosowania programu pomocy zostanie ustalona zgodnie z odnośnymi ustawami budżetowymi i nie przekroczy w żadnym roku 1 000 000 EUR.

Maksymalna intensywność pomocy:: Wydatki kwalifikujące się do pomocy nie mogą być niższe niż 30 000 EUR.

Pomoc ograniczona jest do 75 % tych wydatków, a zatem jej wysokość wyniesie mniej niż 100 000 EUR na beneficjenta w okresie trzech lat, jak przewidziano w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1/2004.

Data realizacji: Co najmniej w ciągu 10 dni roboczych od daty wysłania niniejszego formularza, jak przewidziano w art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2004.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Czas trwania jest nieograniczony i zależy od środków budżetowych przyjętych przez region Marche i od okresu obowiązywania rozporządzenia wyłączającego (rozporządzenie (WE) nr 1/2004).

Cel pomocy: Wspieranie procesów fuzji w istniejących spółdzielniach, zwiększania ilość członków spółdzielni, zrzeszania nowych przedsiębiorstw w struktury mające postać spółdzielni celem poprawy konkurencyjności systemu spółdzielczego, umożliwianie spółdzielniom dotarcia do nowych możliwości zbytu oraz koncentracji i reorganizacji oferty produktów rolnych i leśnych.

Beneficjenci pomocy: Spółdzielnie lub ich konsorcja, prowadzące działalność w sektorze rolnym, leśnym, rolno-przemysłowym i rolno-spożywczym, mające siedzibę na obszarze danego regionu i zarejestrowane w krajowym wykazie spółdzielni ustanowionym dekretem ministra ds. działalności produkcyjnej (Ministero delle attività produttive) z dnia 23 czerwca 2004 r.

Sektory gospodarki: Nie dotyczy żadnych konkretnych sektorów

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

Regione Marche

Servizio Agricoltura, Forestazione e Pesca

Posizione di Funzione Sviluppo della impresa agricola e del sistema agroalimentare

Via Tiziano n. 44

I-60100 Ancona

Strona internetowa:

3.

www.agri-marche.it

4.

www.regione.marche.it

Inne informacje: Pomoc będzie przyznawana wyłącznie na rzecz realizacji projektów dotyczących sektora rolnego, zaś jej beneficjenci będą wyłaniani w drodze procedury przetargowej.

Pomoc dla spółdzielni w sektorze leśnym będzie przyznawana na takich samych warunkach, z zastrzeżeniem zasady de minimis dotyczącej sektorów innych niż sektor rolny, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 69/2001 (3).

Numer XA: XA 123/06

Państwo członkowskie: Niderlandy

Region: Provincie Limburg

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Verplaatsing melkveehouderij Snijders in Zuid- Limburg (Przeniesienie hodowli bydła mlecznego w miejscowości Snijders w południowej Limburgii)

Podstawa prawna: Algemene Subsidieverordening 2004

Subsidieregels voorbereidingskosten verplaatsing melkveehouderijen Zuid-Limburg

Roczne wydatki planowane w ramach programu lub całkowita kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Całkowity wkład prowincji wynosi jednorazowo 100 000 EUR na przeniesienie.

Maksymalna intensywność pomocy: Maksymalna pomoc dla hodowców bydła mlecznego wynosi 40 % kosztów przeniesienia i sięga maksymalnie 100 000 EUR. Ponadto kwota pomocy odpowiada pomocy przyznanej rolnikowi, jeżeli przeniesienie, we wspólnym interesie, wiąże się z umożliwieniem rolnikowi wykorzystywania nowoczesnych instalacji i prowadzi do wzrostu zdolności produkcyjnej. Jeżeli dochodzi do podwyższenia wartości instalacji oraz wzrostu zdolności produkcyjnej, wkład rolnika musi wynieść co najmniej 60 % wzrostu wartości przedmiotowych instalacji lub wydatków związanych ze wzrostem zdolności produkcyjnej. Jest to pomoc zgodna z art. 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2004. Hodowca bydła mlecznego ponosi samodzielnie co najmniej 60 % kosztów. Szacowane koszty hodowla bydła mlecznego w Snijders: 1 524 792 EUR.

Data realizacji: Decyzja o przyznaniu pomocy zapadnie po potwierdzeniu przez UE odbioru niniejszego zgłoszenia.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Od grudnia 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. włącznie

Cel pomocy: Pomoc dotyczy przeniesienia, we wspólnym interesie, mających perspektywy rozwoju hodowli bydła mlecznego z terenów, na których panują ograniczenia przede wszystkim o charakterze planistycznym, ale na których obecność hodowli bydła mlecznego jest niezbędna dla zachowania jakości środowiska i krajobrazu. Zgodnie z celami prowincji przeniesienie hodowli bydła mlecznego musi uwzględniać jakość krajobrazu i środowiska oraz zrównoważony rozwój.

Sektor(-y) gospodarki.: Do pomocy kwalifikują się gospodarstwa prowadzące intensywną hodowlę bydła mlecznego (małe i średnie przedsiębiorstwa), o wielkości równej co najmniej 75 NGE (Nederlandse grootte eenheden), położone na terenie o nachyleniu wynoszącym ponad 2 % w południowej Liburgii.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

Provincie Limburg

Limburglaan 10

Postbus 5700

6202 MA Maastricht

Nederland

Strona internetowa: www.limburg.nl

Numer XA: XA 124/06

Państwo członkowskie: Niderlandy

Region: Provincie Limburg

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Przeniesienie hodowli bydła mlecznego w miejscowości Mingels w południowej Limburgii

Podstawa prawna: Algemene Subsidieverordening 2004

Subsidieregels voorbereidingskosten verplaatsing melkveehouderijen Zuid-Limburg

Roczne wydatki planowane w ramach programu lub całkowita kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Całkowity wkład prowincji wynosi jednorazowo 100 000 EUR na przeniesienie.

Maksymalna intensywność pomocy: Maksymalna pomoc dla hodowców bydła mlecznego wynosi 40 % kosztów przeniesienia i sięga maksymalnie 100 000 EUR. Ponadto kwota pomocy odpowiada pomocy przyznanej rolnikowi, jeżeli przeniesienie, we wspólnym interesie, wiąże się z umożliwieniem rolnikowi wykorzystywania nowoczesnych instalacji i prowadzi do wzrostu zdolności produkcyjnej. Jeżeli dochodzi do podwyższenia wartości instalacji oraz wzrostu zdolności produkcyjnej, wkład rolnika musi wynieść co najmniej 60 % wzrostu wartości przedmiotowych instalacji lub wydatków związanych ze wzrostem zdolności produkcyjnej. Jest to pomoc zgodna z art. 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2004. Hodowca bydła mlecznego ponosi samodzielnie co najmniej 60 % kosztów. Szacowane koszty: hodowla bydła mlecznego Mingels: 1 874 970 EUR.

Data realizacji: Decyzja o przyznaniu pomocy zapadnie po potwierdzeniu przez UE odbioru niniejszego zgłoszenia.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Od grudnia 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. włącznie

Cel pomocy: Pomoc dotyczy przeniesienia, we wspólnym interesie, mających perspektywy rozwoju hodowli bydła mlecznego z terenów, na których panują ograniczenia przede wszystkim o charakterze planistycznym, ale na których obecność hodowli bydła mlecznego jest niezbędna dla zachowania jakości środowiska i krajobrazu. Zgodnie z celami prowincji przeniesienie hodowli bydła mlecznego musi uwzględniać jakość krajobrazu i środowiska oraz zrównoważony rozwój.

Sektor(-y) gospodarki.: Do pomocy kwalifikują się gospodarstwa prowadzące intensywną hodowlę bydła mlecznego (małe i średnie przedsiębiorstwa), o wielkości równej co najmniej 75 NGE (Nederlandse grootte eenheden), położone na terenie o nachyleniu wynoszącym ponad 2 % w południowej Liburgii.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

Provincie Limburg

Limburglaan 10

Postbus 5700

6202 MA Maastricht

Nederland

Strona internetowa: www.limburg.nl


(1)  Dz.U. L 198 z 22.7.1991, str. 1.

(2)  Dz.U. L 1 z 3.1.2004, str. 1.

(3)  Dz.U. L 10 z 13.1.2001, str. 30.


14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/10


Informacje przekazane przez Państwa Członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw

(2007/C 162/05)

Numer środka pomocy

XA 7005/07

Państwo członkowskie

Republika Czeska

Region objęty programem pomocy (NUTS II)

Jihovýchod

Nazwa programu pomocy lub podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną

Podpora investic v souvislosti se zpracováním a uváděním zemědělských produktů na trh

Podstawa prawna

1.

Zákon č. 129/2000 Sb., o krajích (krajské zřízení), ve znění pozdějších předpisů

2.

Zákon č. 250/2000 Sb., o rozpočtových pravidlech územních rozpočtů, ve znění pozdějších předpisů

3.

Zákon č. 252/1997 Sb., o zemědělství, ve znění pozdějších předpisů

4.

Program rozvoje kraje Vysočina

5.

Zásady Zastupitelstva kraje Vysočina pro poskytování finančních příspěvků na podporu zemědělství v kraji Vysočina pro období 2007–2013 z rozpočtu kraje Vysočina a způsobu kontroly jejich využití č. 07/06

Planowane roczne wydatki w ramach programu

Całkowita roczna kwota pomocy: 5 000 000 CZK (tj. 0,181 milionów EUR)

Maksymalna intensywność pomocy

Zgodnie z art. 4 rozporządzenia

Tak

do 50 % kwalifikowalnych wydatków na inwestycje w branży budowlanej i w dziedzinie technologii

Data realizacji

od dnia 1.3.2007

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej

do dnia 31.12.2013

Sektory gospodarki

Wszystkie sektory kwalifikujące się do regionalnej pomocy inwestycyjnej

Nie

Pomoc ograniczona do konkretnych sektorów:

przetwórstwo i wprowadzanie do obrotu produktów rolnych określonych w załączniku I do Traktatu WE, za wyjątkiem produktów imitujących mleko i produkty mleczne lub stanowiących ich substytut.

Proszę podać kod NACE 1.1 (1)15

Tak

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

Vysočina

Žižkova 57

CZ-587 33 Jihlava

Tél. (420) 564 60 22 08

brom.m@kr-vysocina.cz

www.kr-vysocina.cz/soubory/450008/zasady-7-2006.pdf


Numer środka pomocy

XA 7006/07

Państwo członkowskie

Republika Czeska

Region

Vysočina

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną

Podpora poskytování technické podpory v odvětví zemědělství

Podstawa prawna

1.

Zákon č. 129/2000 Sb., o krajích (krajské zřízení), ve znění pozdějších předpisů

2.

Zákon č. 250/2000 Sb., o rozpočtových pravidlech územních rozpočtů, ve znění pozdějších předpisů

3.

Zákon č. 252/1997 Sb., o zemědělství, ve znění pozdějších předpisů

4.

Program rozvoje kraje Vysočina

5.

Zásady Zastupitelstva kraje Vysočina pro poskytování finančních příspěvků na podporu zemědělství v kraji Vysočina pro období 2007–2013 z rozpočtu kraje Vysočina a způsobu kontroly jejich využití č. 07/06

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi

Maksymalna kwota rocznych wydatków: 600 000 CZK

Maksymalna intensywność pomocy

Wielkość pomocy: do 50 % kosztów kwalifikowalnych.

Kwota kosztów kwalifikowalnych, na pokrycie których przyznawane są dotacje, wynosi od 5 000 do 250 000 CZK na projekt.

Maksymalna kwota dotacji, którą może otrzymać jeden beneficjent pomocy/właściciel projektu w okresie 2007-2013 wynosi 1 750 000 CZK.

Data realizacji

Od dnia 1.3.2007

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej

Do dnia 31.12.2013

Cel pomocy

Celem pomocy jest pogłębienie wiedzy fachowej podmiotów prowadzących działalność związaną z przetwórstwem produktów rolnych wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu WE i obrotem nimi i zwiększenie w ten sposób efektywności i produktywności pracy.

Pomoc jest zgodna z przepisami powszechnie obowiązującymi w Republice Czeskiej oraz z celami i priorytetami określonymi w Programie rozwoju kraju Vysočina i w dokumencie „Zásady Zastupitelstva kraje Vysočina pro poskytování finančních příspěvků na podporu zemědělství v kraji Vysočina pro období 2007–2013 z rozpočtu kraje Vysočina a způsobu kontroly jejich využití” (Zasady sejmiku kraju Vysočina dotyczące przyznawania dotacji z budżetu kraju dla sektora rolnego w latach 2007-2013 i kontroli ich wykorzystania). Pomoc jest zgodna z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw.

Za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty organizacji konkursów i wystaw, których tematem jest przetwórstwo produktów rolnych wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu WE i obrót nimi, w tym koszty związane z uczestnictwem wystawców w podobnych imprezach, koszty organizacji kształcenia dla wyżej wymienionego sektora w formie kursów, seminariów lub warsztatów oraz koszty doradztwa technologicznego i ekonomicznego dla przedsiębiorców w sektorze rolnictwa.

Sektory gospodarki

Wszystkie sektory

 

lub

 

Sektor wydobycia węgla

 

Wszystkie sektory związane z produkcją

 

lub

 

Hutnictwo stali

 

Budownictwo okrętowe

 

Przemysł włókien syntetycznych

 

Przemysł motoryzacyjny

 

Inny sektor związany z produkcją

 

Przetwórstwo i obrót produktami rolnymi.

Tak

Wszystkie usługi

 

lub

 

Usługi transportowe

 

Usługi finansowe

 

Inne usługi

 

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

Vysočina

Žižkova 57

CZ-587 33 Jihlava

Inne informacje

Kraj Vysočina deklaruje, że spełnione zostaną warunki określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 grudnia 2001 r., tzn. pomoc będzie kierowana do małych i średnich przedsiębiorstw i nie przekroczy limitu finansowego określonego w wymienionym rozporządzeniu.


Numer środka pomocy

XA 7008/07

Państwo członkowskie

Austria

Region, w którym stosuje się program pomocy (NUTS II)

Wszystkie regiony zgodnie z zatwierdzonym planem obszarów objętych pomocą regionalną w Austrii w latach 2007-2013; N 492/06

Nazwa programu pomocy

ERP-Landwirtschaftsprogramm

Nachfolgeregelung des ERP-Landwirtschafts-programms, N 519/00

Podstawa prawna

Richtlinien für das ERP-Landwirtschaftsprogramm

Allgemeine Bestimmungen für die ERP-Programme der Sektoren Tourismus, Landwirtschaft, Forstwirtschaft und Verkehr

Planowane w ramach programu roczne wydatki

Całkowita roczna kwota pomocy w ramach programu

do ok. 5 milionów EUR kwoty pożyczki

= ok. 0,6 milionówEUR ekwiwalentu dotacji brutto (EDB)

Maksymalna intensywność pomocy

Zgodnie z art. 4 rozporządzenia

Tak

Data realizacji

1.1.2007

Czas trwania programu pomocy

31.12.2013

Sektory gospodarki

Wszystkie sektory gospodarki kwalifikujące się do regionalnej pomocy inwestycyjnej

Nie

Program ogranicza się do określonych sektorów gospodarki

Tak

Sektor przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

ERP-Fonds

Ungargasse 37

A-1030 Wien

Tel. (43-1) 501-75 DW 466

e.kober@awsg.at

www.awsg.at/2007plus www.erp-fonds.at


(1)  NACE Rev. 1.1 to statystyczna klasyfikacja działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej.


14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/13


Komunikat Komisji w ramach wdrażania dyrektywy 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przyrządów pomiarowych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Publikacja tytułów i odniesień do norm zharmonizowanych na mocy dyrektywy)

(2007/C 162/06)

ESO (1)

Odniesienie i tytuł normy zharmonizowanej

(oraz dokument referencyjny)

Odniesienie do normy zastąpionej

Data ustania domniemania zgodności normy zastąpionej

Przypis 1

CEN

EN 1359:1998

Gazomierze — Gazomierze miechowe

 

EN 1359:1998/A1:2006

 

 

CEN

EN 1434-1:2007

Ciepłomierze — Część 1: Wymagania ogólne

 

CEN

EN 1434-2:2007

Ciepłomierze -- Część 2: Wymagania konstrukcyjne

 

CEN

EN 1434-4:2007

Ciepłomierze — Część 4: Badania do zatwierdzenia typu

 

CEN

EN 1434-5:2007

Ciepłomierze -- Część 5: Badania do legalizacji pierwotnej

 

CEN

EN 12261:2002

Gazomierze — Gazomierze turbinowe

 

EN 12261:2002/A1:2006

 

 

CEN

EN 12405-1:2005

Gazomierze — Urządzenia przeliczające — Część 1: Przeliczanie objętości

 

EN 12405-1:2005/A1:2006

 

 

CEN

EN 12480:2002

Gazomierze — Gazomierze rotorowe

 

EN 12480:2002/A1:2006

 

 

CEN

EN 14154-1:2005+A1:2007

Wodomierze — Część 1: Wymagania ogólne

 

CEN

EN 14154-2:2005+A1:2007

Wodomierze — Część 2: Instalacja i warunki użytkowania

 

CEN

EN 14154-3:2005+A1:2007

Wodomierze — Część 3: Metody i wyposażenie do badań

 

CEN

EN 14236:2007

Ultradźwiękowe domowe gazomierze

 

Przypis 1

Data ustania domniemania zgodności jest zasadniczo datą wycofania („dw”) określoną przez europejskie organizacje normalizacyjne. Zwraca się jednak uwagę użytkowników tych norm na fakt, że w niektórych szczególnych przypadkach data ustania i data domniemania mogą nie być tożsame.

Przypis 3

W przypadku zmian, normą, do której dokonuje się odniesienia jest EN CCCCC:YYYY, z wcześniejszymi zmianami, o ile takie miały miejsce, oraz nowa przytoczona zmiana. Zastąpiona norma (kolumna 3) składa się zatem z EN CCCCC:YYYY z wcześniejszymi zmianami, o ile takie miały miejsce, ale nowa przytoczona zmiana nie wchodzi w jej skład. W określonym dniu ustaje domniemanie zgodności normy zastąpionej z wymogami zasadniczymi dyrektywy.

Uwaga:

Wszelkie informacje na temat dostępności norm można uzyskać w europejskich organizacjach normalizacyjnych lub w krajowych organach normalizacyjnych, których lista znajduje się w załączniku do dyrektywy 98/34/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady, zmienionej dyrektywą 98/48/WE (3).

Publikacja odniesień w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie oznacza, że normy są dostępne we wszystkich językach Wspólnoty.

Lista ta zastępuje wszystkie poprzednie listy opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Komisja czuwa nad uaktualnianiem listy.

Więcej informacji na temat zharmonizowanych norm można uzyskać pod następującym adresem:

http://ec.europa.eu/enterprise/newapproach/standardization/harmstds/


(1)  ESO: Europejskie organizacje normalizacyjne:

CEN — Europejski Komitet Normalizacyjny: rue de Stassart 36, B-1050 Brussels, Tel.(32-2) 550 08 11; fax (32-2) 550 08 19 (http://www.cen.eu)

CENELEC — Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki: rue de Stassart 35, B-1050 Brussels, Tel.(32-2) 519 68 71; fax (32-2) 519 69 19 (http://www.cenelec.org)

ETSI — Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych: 650, route des Lucioles, F-06921 Sophia Antipolis, Tel.(33) 492 94 42 00; fax (33) 493 65 47 16 (http://www.etsi.org)

(2)  Dz.U. L 204, 21.7.1998, str. 37.

(3)  Dz.U. L 217, 5.8.1998, str. 18.


V Ogłoszenia

PROCEDURY ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI

Komisja

14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/15


Uprzednie zgłoszenie koncentracji

(sprawa COMP/M.4652 — National Grid/TenneT/BritNed JV)

Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/C 162/07)

1.

W dniu 6 lipca 2007 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwa National Grid plc („National Grid”, Zjednoczone Królestwo) i TenneT Holding B.V. („TenneT”; Niderlandy) przejmują w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem BritNed Development Ltd („BritNed”, Zjednoczone Królestwo) w drodze zakupu udziałów w nowo utworzonej spółce stanowiącej wspólne przedsiębiorstwo.

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

w przypadku National Grid: eksploatacja systemu przesyłania energii elektrycznej o wysokim napięciu w Zjednoczonym Królestwie; eksploatacja systemu przesyłania gazu w Zjednocznonym Królestwie;

w przypadku TenneT: eksploatacja systemu przesyłania energii elektrycznej o wysokim napięciu w Niderlandach;

w przypadku BritNed: budowa i eksploatacja połączenia wzajemnego o wysokim napięciu pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a Niderlandami.

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia (WE) nr 139/2004. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury stosowanej do niektórych koncentracji na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2), sprawa ta kwalifikuje się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu.

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (nr faksu: (32-2) 296 43 01 lub 296 72 44) lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.4652 — National Grid/TenneT/BritNed JV, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

J-70

B-1049 Bruxelles/Brussel


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.

(2)  Dz.U. C 56 z 5.3.2005, str. 32.


14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/16


Uprzednie zgłoszenie koncentracji

(Sprawa COMP/M.4773 — 3i/Eltel)

Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/C 162/08)

1.

W dniu 6 lipca 2007 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo 3i Group Plc („3i”, Zjednoczone Królestwo) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady całkowitą kontrolę nad przedsiębiorstwem Eltel Group Corporation („Eltel”, Finlandia) w drodze zakupu akcji.

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

w przypadku 3i: działalność inwestycyjna na niepublicznym rynku kapitałowym;

w przypadku Eltel: budowa i konserwacja infrastruktury telekomunikacyjnej i elektroenergetycznej.

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia (WE) nr 139/2004. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury stosowanej do niektórych koncentracji na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2), sprawa ta kwalifikuje się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu.

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (nr faksu: (32-2) 296 43 01 lub 296 72 44) lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.4773 — 3i/Eltel, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition,

Merger Registry

J-70

B-1049 Bruxelles/Brussel


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.

(2)  Dz.U. C 56 z 5.3.2005, str. 32.


14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/17


Uprzednie zgłoszenie koncentracji

(Sprawa COMP/M.4682 — INEOS/Lanxess' engineering thermoplastic resins business)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/C 162/09)

1.

W dniu 6 lipca 2007 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo INEOS („INEOS”, Zjednoczone Królestwo) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady wyłączną kontrolę nad działalnością w branży inżynierskich żywic termoplastycznych, należącą obecnie do przedsiębiorstwa Lanxess („Lanxess business”, Niemcy), w drodze zakupu udziałów.

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

w przypadku INEOS: produkcja chemikaliów specjalnego przeznaczenia i pośrednich produktów chemicznych;

w przypadku Lanxess business: działalność w branży inżynierskich żywic termoplastycznych na całym świecie, konkretnie w branży kopolimerów styrenowych.

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia (WE) nr 139/2004. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii.

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (nr faksu: (32-2) 296 43 01 lub 296 72 44) lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.4682 — INEOS/Lanxess' engineering thermoplastic resins business w branży inżynierskich żywic termoplastycznych, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition,

Merger Registry

J-70

B-1049 Bruxelles/Brussel


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.


14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/18


Uprzednie zgłoszenie koncentracji

(Sprawa COMP/M.4768 — CRH/Cementbouw)

Sprawa kwalifikująca się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/C 162/10)

1.

W dniu 10 lipca 2007 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo CRH Nederland B.V. („CRH”, Niderlandy), należące do CRH plc Group („CRH plc”, Irlandia), przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady całkowitą kontrolę nad przedsiębiorstwem Cementbouw B.V. („Cementbouw”, Niderlandy) w drodze zakupu udziałów.

2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

w przypadku CRH: produkcja i dystrybucja materiałów budowlanych (takich jak cement, kruszywa, materiały powierzchniowe, masa betonowa prefabrykowana) oraz produktów dla przemysłu budowlanego (takich jak elementy betonowe prefabrykowane, cegły i dachówki);

w przypadku CRH plc: produkcja i dystrybucja materiałów i produktów dla przemysłu budowlanego;

w przypadku Cementbouw: sprzedaż hurtowa cementu i innych środków wiążących oraz produkcja masy betonowej prefabrykowanej.

3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia (WE) nr 139/2004. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury stosowanej do niektórych koncentracji na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2), sprawa ta kwalifikuje się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu.

4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymała takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (nr faksu: (32-2) 296 43 01 lub 296 72 44) lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.4768 — CRH/Cementbouw, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:

European Commission

Directorate-General for Competition,

Merger Registry

J-70

B-1049 Bruxelles/Brussel


(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.

(2)  Dz.U. C 56 z 5.3.2005, str. 32.


14.7.2007   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 162/19


POMOC PAŃSTWA — AUSTRIA

Pomoc państwa NR C 16/07 (ex NN 55/06) — Oficjalna pomoc dla Postbus w powiecie Lienz

Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/C 162/11)

Pismem z dnia 30.5.2007, załączonym w autentycznej wersji językowej na stronach następujących po niniejszym streszczeniu, Komisja powiadomiła Republikę Federalną Austrii o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania określonego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE, dotyczącego wyżej wymienionego środka pomocy.

Zainteresowane strony mogą zgłaszać uwagi na temat środków pomocy, wobec których Komisja wszczyna postępowanie, w terminie jednego miesiąca od daty publikacji niniejszego streszczenia i załączonego do niego pisma na następujący adres:

Commission européenne

Direction générale de l'Energie et des Transports

Direction A Affaires générales

B-1049 Bruxelles

Faks: (32-2) 296 41 04.

Uwagi te zostaną przekazane Republice Federalnej Austrii. Zainteresowane strony zgłaszające uwagi mogą wystąpić z odpowiednio umotywowanym pisemnym wnioskiem o objęcie ich tożsamości klauzulą poufności.

TEKST STRESZCZENIA

PROCEDURY

Za pośrednictwem pism otrzymanych przez Komisję dnia 2 sierpnia 2002 r. oraz dnia 23 sierpnia 2002 r., austriacka spółka transportu autobusowego złożyła skargę w sprawie domniemanej pomocy państwa przyznanej w 2002 r. przez tyrolskie publiczne władze transportowe (Verkehrsverbund Tyrol GmbH) przedsiębiorstwu Postbus AG (zwanemu dalej: Postbus), działającemu w powiecie Lienz, w Tyrolu. Pismem z dnia 14 lipca 2005 r. Komisja zwróciła się do władz austriackich o dostarczenie dodatkowych informacji dotyczących tego finansowania. Odpowiedź władz austriackich otrzymano pocztą dnia 3 października 2005 r.

OPIS ŚRODKA LUB POMOCY, W ODNIESIENIU DO KTÓREJ KOMISJA WSZCZYNA POSTĘPOWANIE

Dnia 16 kwietnia 1997 r. oraz 20 czerwca 1997 r. państwo federalne, prowincja Tyrol, Postbus i inne przedsiębiorstwa transportu autobusowego zawarły „umowę dostawy dla Verkehrsverbund Tyrol” , która miała na celu utworzenie Verkehrsverbund Tyrol w oparciu o rekompensatę wypłacaną przedsiębiorstwom transportu autobusowego zgodnie z Alteinnahmegarantie. Verkehrsverbund Tirol GmbH, zwany dalej VVT, jest podmiotem prawa prywatnego, odpowiedzialnym za planowanie i koordynację transportu autobusowego w regionie Tyrolu Wschodniego. Zgodnie z Bundesgesetz über die Ordnung des öffentlichen Personennah- und Regionalverkehrs, VVT otrzymuje corocznie płatność od państwa federalnego na zorganizowanie transportu publicznego w swoim regionie.

Ponieważ art. 19 ust. 1 ÖPNRV-G zobowiązuje Verkehrsverbundgesellschaften do zastąpienia systemu Alteinnahmegarantie w terminie pięciu lat od 1999 r. systemem umów o świadczenie usług publicznych, VVT i Postbus rozpoczęły negocjacje takiej umowy, między innymi, w powiecie Lienz.

Dnia 12 lipca 2002 r.VVT zawarła ze spółką Postbus umowę o świadczenie usług publicznych w zakresie publicznego transportu pasażerów dla linii autobusowych o numerach 5002, 5008, 5010, 5012, 5014, 5050 i 5052 w powiecie tyrolskim Lienz. W momencie zawierania umowy, Postbus miał już licencję na obsługiwanie tych linii.

Skoro Postbus złożył wniosek o udzielenie licencji na obsługiwanie tych linii z własnej inicjatywy, linie te są uważane, na podstawie prawodawstwa austriackiego, za linie obsługiwane na zasadach komercyjnych („eigenwirtschaftlich)”. W konsekwencji, omawiana umowa nie stanowiła przedmiotu przetargu, ponieważ prawo austriackie nie przewiduje obowiązku zorganizowania przetargu dla linii obsługiwanych na zasadzie komercyjnej („eigenwirtschaftlich”).

Postbus został wybrany głównie z uwagi na fakt, że był on jedynym przedsiębiorstwem posiadającym licencję niezbędną do wykonywania tego rodzaju transportu w regionie Lienz.

OCENA ŚRODKA LUB POMOCY

Obecność pomocy. Skoro umowa ta jest umową o świadczenie usług publicznych, można odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Altmark  (1). Analiza dokonana przez Komisję wykazała, że pierwsze kryterium z orzeczenia Altmark, tzn. świadczenie przez Postbus dokładnie określonych usług publicznych jest spełnione, ponieważ umowa o świadczenie usług publicznych jasno definiuje zobowiązania Postbus z tytułu świadczenia tego typu usług. Jednakże, Komisja stwierdziła, że drugie kryterium z orzeczenia Altmark nie zostało wypełnione w omawianej sprawie, ponieważ wskaźniki służące do obliczania rekompensaty nie zostały ustalone z góry w obiektywny i przejrzysty sposób. Ponieważ inne kryteria z art. 87 ust. 1 Traktatu WE zostały spełnione, Komisja doszła do wniosku, że omawiane środki są środkami pomocowymi.

Podstawa prawna dla oceny zgodności Komisja uważa, że ewentualna pomoc mogłaby być całkowicie albo częściowo zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 14 rozporządzenia (WEE) nr 1191/69. Komisja ma jednak wątpliwości, czy spełnione są warunki z art. 14 rozporządzenia nr (WEE) 1191/69. Wątpliwości te dotyczą braku nadmiernej rekompensaty.

Jak wynika z informacji przekazanych przez władze austriackie, koszt świadczenia usług przez Postbus wynosi 2 217 000,00 EUR ogółem, co odpowiada średniej cenie za kilometr w wysokości 1,92 EUR; z informacji tych wynika także, że cena zapłacona przez VVT za świadczenie usług wynosi 2 217 000,00 EUR ogółem, albo 1,92 EUR za kilometr. A priori, rekompensata otrzymana przez Postbus odpowiada więc dokładnie poniesionym kosztom.

Władze austriackie poinformowały Komisję, że koszty wykonania umowy podane przez Postbus zostały przed jej zawarciem zweryfikowane przez VVT w oparciu o trzy różne metody. Te trzy metody obejmują badanie kosztów za kilometr (Prüfung nach Kilometersätzen), kosztów w zależności od nakładów (Prüfung nach Kostensätzen) i kosztów według różnych kategorii kosztów (Prüfung nach Einzelkostenpositionen).

Komisja uważa, że władze austriackie dostarczyły więc informacji koniecznych do wykazania, że wysokość rekompensaty wypłaconej Postbus nie przekroczyła sumy niezbędnej do pokrycia kosztów poniesionych w celu wypełnienia zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, biorąc pod uwagę związane z tym dochody i odpowiedni zysk, należne Postbus z tytułu wypełnienia tych zobowiązań. W konsekwencji, płatności otrzymane przez Postbus z tytułu umowy z VVT o świadczenie usług publicznych, które stanowią pomoc państwa, mogą być zgodne z zasadami rynku wewnętrznego na podstawie art. 14 rozporządzenia (WEE) nr 1191/69.

Jednakże, Komisja uważa, że skoro nie zorganizowano przetargu publicznego i skoro bezpośredni konkurent Postbus zarzuca Postbus otrzymywanie nadmiernej rekompensaty, należy umożliwić temu konkurentowi oraz wszystkim zainteresowanym stronom trzecim zgłoszenie uwag wobec metod weryfikacji kosztów zastosowanych przez Austrię, zanim będzie można bez wątpliwości stwierdzić, czy Postbus otrzymuje nadmierną rekompensatę. Dlatego też na tym etapie Komisja ma wątpliwości, czy Postbus otrzymuje nadmierną rekompensatę za swoje usługi transportowe.

Zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 wszelka pomoc niezgodna z prawem może podlegać zwrotowi.

TEKST PISMA

„Die Europäische Kommission (nachfolgend ‚die Kommission‘) teilt Österreich mit, dass sie nach Prüfung der von den österreichischen Behörden über die vorerwähnte Maßnahme übermittelten Angaben beschlossen hat, das Verfahren nach Artikel 88 Absatz 2 des EG-Vertrags einzuleiten.

1.   VERFAHREN

1.

Mit Schreiben vom 2.8.2002 und 23.8.2002, registriert unter den Nummern TREN (2002) A/63803 und TREN (2002) A/68846, hat ein österreichisches Busunternehmen bei der Kommission Beschwerde wegen mutmaßlicher staatlicher Beihilfen eingereicht, die das öffentliche Beförderungsunternehmen Verkehrsverbund Tirol GmbH 2002 dem im Bezirk Lienz (Tirol) tätigen Unternehmen Postbus AG (nachstehend Postbus) gewährt haben soll.

2.

In der Zwischenzeit wurde das Unternehmen Postbus AG durch ÖBB-Postbus ersetzt, das dessen sämtliche rechtliche Verpflichtungen, einschließlich des in diesem Beschluss behandelten öffentlichen Dienstleistungsvertrags, übernommen hat.

3.

Mit Schreiben vom 14.7.2005, registriert unter der Nummer TREN (2005) D/113701, forderte die Kommission von der österreichischen Regierung ergänzende Informationen an. Die Antwort ging am 3.10.2005 bei der Kommission ein und wurde unter der Nummer TREN (2006) A/15295 registriert.

2.   AUSFÜHRLICHE BESCHREIBUNG DER MASSNAHMEN

2.1.   Österreichische Rechtsvorschriften zur Organisation des öffentlichen Busnahverkehrs

4.

In Österreich ist der öffentliche Busnahverkehr im Wesentlichen in drei Gesetzen geregelt, dem Kraftfahrliniengesetz (KflG) (2), dem Bundesgesetz über die Ordnung des öffentlichen Personennah- und Regionalverkehrs (ÖPNRV-G) (3) und dem Familienlastenausgleichsgesetz (FLAG) (4).

Kraftfahrliniengesetz

5.

Im Kraftfahrliniengesetz (KflG) sind die Bedingungen festgelegt, die für die Erteilung von Konzessionen zum Betrieb einer Busverbindung gelten. Die Konzessionen werden von der zuständigen Aufsichtsbehörde erteilt, die zu prüfen hat, ob das antragstellende Unternehmen die gesetzlich vorgesehenen Voraussetzungen erfüllt, insbesondere in Bezug auf die Sicherheit und finanzielle Leistungsfähigkeit.

6.

Beantragt ein Unternehmen von sich aus eine Konzession für eine Strecke und erfolgt deren Bedienung aufgrund dieser Konzession, so wird die Strecke definitionsgemäß ‚eigenwirtschaftlich‘ bedient.

7.

Bei der Konzessionserteilung muss die Aufsichtsbehörde, d. h. der Landeshauptmann, außerdem die Konzessionen berücksichtigen, die in der betreffenden Region bereits erteilt wurden. Wenn durch die Erteilung einer neuen Konzession die wirtschaftliche Tragfähigkeit einer bereits erteilten Konzession gefährdet werden könnte, kann die Aufsichtsbehörde die Konzession verweigern (vgl. § 7 KflG).

8.

In der Regel beträgt die Konzessionsdauer 10 Jahre (§ 15 KflG).

9.

Die Unternehmen, denen eine Konzession erteilt wird, sind verpflichtet, die betreffende Strecke während der gesamten Konzessionsdauer zu bedienen. Sie müssen die vom österreichischen Gesetzgeber vorgesehenen Tarife einhalten, insbesondere für Schüler, Lehrlinge und kinderreiche Familien.

10.

Für die Erteilung der Konzessionen sind keine Ausschreibungen notwendig. Laut Gesetz sind allerdings Ausschreibungen vorgesehen, wenn die Verkehrsverbundorganisationsgesellschaft einen Busdienst auf einer Strecke anzubieten beabsichtigt, für die kein Unternehmen eine Konzession beantragt hat (§ 23(2) KflG). Eine solche Strecke wird dann ‚gemeinwirtschaftlich‘ betrieben.

Bundesgesetz über die Ordnung des öffentlichen Personennah- und Regionalverkehrs

11.

Das Bundesgesetz über die Ordnung des öffentlichen Personennah- und Regionalverkehrs (ÖPNRV-G) legt die Organisation und Finanzierung des öffentlichen Nahverkehrs im ländlichen Raum Österreichs fest (6 1 ÖPNRV-G).

12.

Die Finanzierungsstrukturen des öffentlichen Nahverkehrs in Österreich gemäß § 20 Abs. 3 und 4 des Finanzausgleichsgesetzes 1997 werden vom ÖPNRV-G nicht berührt (§ 6 ÖPNRV-G). Diese Bestimmungen sehen vor, dass Verluste im öffentlichen Nahverkehr vom Bund abgedeckt werden.

13.

Gemäß § 10(1) ÖPNRV-G werden Forderungen zur Abdeckung von Verlusten im Eigentum des Bundes befindlicher Kraftfahrlinienunternehmen, z. B. Postbus, sofern sie bis zum 1. Juni 1999 geltend gemacht wurden, durch den Bund abgedeckt (Alteinnahmegarantie).

14.

Für die Zeit nach dem 1. Juni 1999 überweist der Bund einen Betrag, der dem Betrag entspricht, der gemäß der Alteinnahmegarantie jährlich an die für die Organisation des öffentlichen Nahverkehrs zuständigen Regionalorgane, die Verkehrsverbundgesellschaften, gezahlt wird. Diese verwenden die Mittel für die Bestellung von Verkehrsdiensten bei Busunternehmen. Vor Bestellung dieser Verkehrsdienste müssen die Verkehrsverbundgesellschaften die Verkehrsleistungen in ihrer Region gemäß §§ 11, 20 und 31 ÖPNRV-G planen (§ 10(2) ÖPNRV-G). Diese Paragraphen enthalten betriebswirtschaftliche und qualitätsbezogene Kriterien, die im öffentlichen Nahverkehr zu erfüllen sind.

15.

Ab dem Jahr 2001 werden die Zahlungen des Bundes an die Verkehrsverbundgesellschaften jährlich um ein Fünftel reduziert (§ 10(3) ÖPNRV-G).

16.

In den §§ 14 ff ÖPNRV-G sind die Bedingungen für die Bildung und Organisation der Verkehrsverbundgesellschaften festgelegt. Die Verkehrsverbundgesellschaften sind laut § 19(1) ÖPNRV-G verpflichtet, das System der Alteinnahmengarantie innerhalb einer Frist von fünf Jahren ab 1999 durch ein neues System öffentlicher Dienstleistungsverträge zu ersetzen.

Familienlastenausgleichsgesetz

17.

Gemäß §§ 30 f und 30 j FLAG ist das Bundesministerium für Gesundheit, Familie und Jugend ermächtigt, mit Verkehrsunternehmen des öffentlichen Verkehrs Verträge abzuschließen, wonach der Bund den Verkehrsunternehmen einen entsprechenden Ausgleich leistet, wenn die Unternehmen Schüler und Lehrlinge zu einem ermäßigten Fahrpreis oder unentgeltlich befördern.

18.

Aufgrund dieser Bestimmungen hat das Ministerium am 11. Juni 1979, am 8. Februar 1980 und am 22. Oktober 1993 mit Postbus Verträge geschlossen, in denen die an Postbus geleisteten Ausgleichszahlungen genau geregelt sind.

2.2.   Organisation des öffentlichen Nahverkehrs im Bezirk Lienz

19.

Am 16.4.1997 und 20.6.1997 haben der Bund, das Land Tirol, Postbus sowie weitere Busunternehmen einen Vertrag über die Erbringung von Verkehrsdiensten für den Verkehrsverbund Tirol geschlossen. Gegenstand dieses Vertrags war die Bildung des Verkehrsverbunds Tirol auf der Grundlage von Ausgleichsleistungen, die den Busunternehmen gemäß der Alteinnahmegarantie gezahlt werden. Der Verkehrsverbund Tirol GmbH (VVT) ist eine privatrechtliche Einrichtung, die für die Planung und Organisation des Busverkehrs in Osttirol zuständig ist. Wie oben im Abschnitt Bundesgesetz über die Ordnung des öffentlichen Personennah- und Regionalverkehrs erläutert, erhält der VVT vom Bund jährliche Zahlungen für die Organisation des Nahverkehrs in seiner Region.

20.

Da die Verkehrsverbundgesellschaften gemäß § 19(1) ÖPNRV-G verpflichtet sind, das System der Alteinnahmengarantie innerhalb einer Frist von fünf Jahren ab 1999 durch ein System öffentlicher Dienstleistungsverträge zu ersetzen, haben der VVT und Postbus entsprechende Vertragsverhandlungen für den Bezirk Lienz aufgenommen.

21.

Am 12.7.2002 hat der VVT mit Postbus für die Buslinien 5002, 5008, 5010, 5012, 5014, 5050 und 5052 im Tiroler Bezirk Lienz einen öffentlichen Dienstleistungsvertrag für die Personenbeförderung geschlossen. Zu jenem Zeitpunkt verfügte Postbus bereits über eine Konzession für diese Linien.

22.

Da Postbus die Konzession für diese Strecken aus eigenem Antrieb beantragt hatte, wird nach österreichischem Recht davon ausgegangen, dass die Strecken ‚eigenwirtschaftlich‘ bedient werden. Demzufolge wurde besagter Vertrag ohne Ausschreibung geschlossen, da dies nach österreichischem Recht für ‚eigenwirtschaftlich‘ bediente Strecken nicht vorgeschrieben ist.

23.

Das Unternehmen Postbus wurde auch deshalb ausgewählt, weil es als einziges über die erforderliche Konzession für den betreffenden Verkehrsdienst im Bezirk Lienz verfügte.

24.

Mit Schreiben vom 22.5.2002 hat ein konkurrierendes Busunternehmen sein Interesse an der Bedienung der fraglichen Strecken bekundet. Mit Schreiben vom 28.5.2002 stellte der VVT unter Bezugnahme auf Artikel 23(1) KflG fest, dass eine Ausschreibung nicht notwendig ist, da laut diesem Artikel jene Unternehmen Vorrang besitzen, die bereits über eine Konzession für die betreffenden Strecken verfügen.

25.

Mit Schreiben vom 3.10.2005 teilten die österreichischen Behörden der Kommission ferner mit, dass es sich nach ihrer Ansicht um kein ernsthaftes Interesse des Mitbewerbers handelte, da er weder über die nötige Konzession noch über das erforderliche Material verfügte. Angesichts der langen Verfahrensdauer zur Erlangung einer Berechtigung und der Dringlichkeit, einen funktionierenden öffentlichen Nahverkehr zu gewährleisten, halten die österreichischen Behörden eine direkten Vertragsabschluss mit Postbus für gerechtfertigt.

26.

Gegenstand des Vertrags ist die Erbringung öffentlicher Busverkehrsdienste durch Postbus gegen Entgelt. Er trat am 1. Januar 2002 rückwirkend in Kraft und gilt auf unbestimmte Dauer. Die Parteien können den Vertrag unter Einhaltung einer sechsmonatigen Kündigungsfrist erstmals zum Dezember 2006 kündigen.

Bestimmung des Begriffs öffentlicher Busverkehrsdienste durch Postbus

27.

In dem Vertrag (Teil IV) verpflichtet sich Postbus, auf den vorerwähnten Strecken, für die es eine Konzession besitzt, Busverkehrsdienste zu erbringen. Für das Jahr 2002 verpflichtet sich Postbus zur Erbringung von Verkehrsdiensten auf nachstehenden Strecken (Teil IV Nummer (2)):

KFL

Strecke

Fahrplan km

5002

Lienz — Nußdorf Debant — Zell am See

79 356

5008

Lienz — Huben i.O. — Kals — Taurer

167 811

5010

Lienz — Matrei i.O. — Kitzbühel

148 769

5012

Lienz Bf. — Matrei i.O. — Ströden

312 436

5014

Lienz Bf. — Huben i..O. — Stallersattel

199 982

5050

Sillian — Maria Luggau — Mauthen

112 054

5052/5004

Lienz Bf. — Oberdrauburg — Nöbling/Lavant Peggetz — Lienz Bf. — Peggetz — Nußdorf Ort

137 160

 

Gesamtkilometer

1 157 568

28.

Für die Folgejahre wird in dem Vertrag zwischen Bestellleistungen und Bestandsleistungen unterschieden. Diese Unterscheidung ist zum für die Vergütung von Bedeutung (siehe unten), und zum anderen für die Bedingungen einer Änderung der Dienstleistung (siehe folgende Absätze). Bestellleistungen sind laut Vertrag ein bestimmter Umfang an Busverkehrsdiensten, der von dem Unternehmen nicht verändert werden darf. Unter Bestandsleistungen werden Dienstleistungen verstanden, deren Umfang das Unternehmen unter bestimmten Bedingungen verändern kann.

29.

Bestellleistungen: Laut Teil IV(3) des Vertrags bestehen 204 807 km aus Bestellleistungen. Gemäß Teil IV(4) ist es Postbus untersagt, die im Rahmen der Bestellleistungen erbrachten Kilometer ohne vorherige schriftliche Genehmigung des VVT zu verringern. Daher muss Postbus ab 2003 auf den 7 Strecken, die Gegenstand des Vertrags sind, mindestens 204 807 km erbringen.

30.

Bestandsleistungen: Laut Teil IV(3) des Vertrags bestehen 952 761 km aus Bestandsleistungen. Gemäß Teil IV(4) ist es Postbus erlaubt, die im Rahmen der Bestandsleistungen erbrachten Kilometer ohne vorherige Zustimmung des VVT zu verringern. Allerdings muss Postbus den VVT mindestens drei Monate vorher über die Verringerung des Angebots in Kenntnis setzen.

31.

In Teil V ist die Qualität der zu erbringenden Verkehrsdienste festgelegt. Danach muss Postbus für die Verkehrsdienste über 25 Busse mit einem Durchschnittsalter von höchstens 6 Jahren verfügen, von denen jährlich rund 10 % durch neue Busse zu ersetzen sind. Ferner müssen die Fahrer über ausreichende Deutschkenntnisse verfügen, um sich mit den Kunden angemessen verständigen zu können.

32.

In Teil V(2) wird die Qualität neu angeschaffter Busse genau geregelt. Die Fahrzeuge müssen demnach über eine Klimaanlage, bequeme Sitze, eine Funkverbindung mit der Betriebszentrale und einen Fahrscheinautomat verfügen. Ferner muss es sich bei einem Teil der Fahrzeuge um Niederflurbusse handeln.

33.

Im Fall der Nichterfüllung der Qualitätskriterien sind Vertragsstrafen vorgesehen.

Berechnung der an Postbus gezahlten Vergütung

34.

Für die Berechnung der Vergütung wird in dem Vertrag zwischen Bestellleistungen und Bestandsleistungen unterschieden.

35.

Bestellleistungen: In Teil XIII(1) des Vertrags ist vorgesehen, dass Postbus jährlich 527 000 EUR zuzüglich Umsatzsteuer erhält. Gemäß Nummer (2) werden die Zahlungen in zwölf über das Jahr verteilte Raten geleistet.

36.

In Teil XIII(3) ist vorgesehen, dass die Parteien für die Zeit ab 2007 ein Übereinkommen treffen.

37.

Bestandsleistungen: Die Teile X bis XII betreffen die Berechnung des Preises für die Bestandsleistungen.

38.

In Teil X(2) wird die Vergütung für die Bestandsleistungen des Jahres 2002 auf 1 690 000 EUR festgelegt. Gemäß Teil X(3) setzt sich diese Vergütung aus folgenden Beträgen zusammen:

der Verbundabgeltung, deren Höhe jedes Jahr für jede Strecke entsprechend dem Fahrgastaufkommen festgesetzt wird;

den Erträgen aus dem Fahrscheinverkauf ohne Umsatzsteuer;

den Zahlungen des Bundesministeriums für Gesundheit, Familie und Jugend, die als Ausgleich für die Schülern und Lehrlingen gemäß § 29 ÖPNRV-G gewährten Fahrpreisermäßigungen sowie aufgrund der nach §§ 30 f und 30 j FLAG zwischen dem Ministerium und Postbus geschlossenen Verträge geleistet werden.

39.

Für das erste Vertragsjahr wurde festgelegt, dass die Verbundabgeltung 1 690 000 EUR abzüglich der Erträge aus dem Fahrscheinverkauf und den für die Erfüllung der Tarifpflichten geleisteten Ausgleichszahlungen beträgt. Zum Zeitpunkt des Vertragsabschlusses war den Parteien weder die Höhe der Erträge aus dem Fahrscheinverkauf noch die der Ausgleichszahlungen bekannt. Der Gesamtbetrag der Verbundabgeltung ist somit im Vertrag nicht festgelegt.

40.

Die österreichische Regierung teilte der Kommission mit, dass im Jahr 2002 die Erträge aus dem Fahrscheinverkauf sich auf 386 961,85 EUR beliefen und die für die Erfüllung der Tarifpflichten geleisteten Ausgleichszahlungen auf 914 216,82 EUR. Die Verbundabgeltung wurde somit auf 388 821,33 EUR festgesetzt.

41.

In den Folgejahren setzen sich die Zahlungen aus den jeweiligen Erträgen aus dem Fahrscheinverkauf, dem für die Erfüllung der Tarifpflichten geleisteten Ausgleich und der Verbundabgeltung zusammen, deren Höhe gemäß den Bestimmungen in Teil XI des Vertrags angepasst wird.

42.

In Teil XI(2) des Vertrags heißt es zunächst, dass die für 2002 berechnete Verbundabgeltung anteilig zu den auf den einzelnen Strecken erzielten Erträgen aus dem Fahrscheinverkauf hinzugerechnet wird.

43.

Für 2003 und die Jahre danach wird die Verbundabgeltung einzeln für jede Strecke berechnet. Ist in einem Jahr der Dienstleistungsumfang genauso groß oder noch größer als 2002, so wird für die betreffende Strecke dieselbe Verbundabgeltung geleistet wie 2002.

44.

Wird der Dienstleistungsumfang verringert, so wird die Verbundabgeltung in demselben Maße verringert wie die Dienste. Sollte Postbus anschließend die Zahl der Fahrten wieder erhöhen, so bleibt die Verbundabgeltung unverändert auf dem niedrigeren Stand.

45.

Aufgrund dieses Berechnungsverfahrens beläuft sich somit der vom VVT an Postbus zu zahlende Gesamtbetrag auf 2 217 000 EUR.

3.   RECHTLICHE WÜRDIGUNG

3.1.   Position des Beschwerdeführers

46.

Der Beschwerdeführer ist der Auffassung, dass der zwischen Postbus und dem VVT geschlossene Vertrag Gegenstand einer Ausschreibung hätte sein müssen, da der Vertrag einen unter die Richtlinie 92/50/EG fallenden Verkehrsvertrag darstelle.

47.

Der Beschwerdeführer ist auch der Auffassung, dass die vertraglich vorgesehene jährliche Zahlung eine staatliche Beihilfe im Sinne von Artikel 87 Absatz 1 des EG-Vertrags darstelle, die Österreich der Kommission vorab hätte melden müssen und erst nach Genehmigung durch die Kommission hätte gewähren dürfen.

48.

Der Beschwerdeführer führt insbesondere aus, dass der Vertrag einen Vertrag über Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes im Sinne von Artikel 1 Absatz 4 der Verordnung 1191/69/EG und nicht eine Auferlegung von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes im Sinne von Artikel 1 Absatz 5 der Verordnung 1191/69/EG darstelle. Folglich seien die vertraglich vereinbarten Zahlungen nicht von der in Artikel 16 der Verordnung 1191/69/EG vorgesehenen Befreiung von der Anmeldepflicht abgedeckt.

49.

Der Beschwerdeführer ist der Auffassung, dass die vertraglich vorgesehenen Zahlungen eine Überkompensation für Postbus umfassten, da sie nicht Ergebnis einer Ausschreibung gewesen seien.

3.2.   Position der österreichischen Regierung

50.

Die österreichische Regierung ist der Auffassung, dass der fragliche Vertrag ein Vertrag über Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes sei, der von der Verordnung 1191/69/EG erfasst werde, und folglich Artikel 87 Absatz 1 des EG-Vertrags auf diesen Vertrag keine Anwendung finde.

3.3.   Rechtliche Würdigung durch die Kommission

51.

Die Kommission weist als erstes das Argument der österreichischen Regierung zurück, wonach Artikel 87 Absatz 1 nicht auf einen Vertrag über Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes anwendbar sei, der von der Verordnung 1191/69/EG erfasst wird.

52.

Bei der Verordnung 1191/69/EG handelt es sich um eine Verordnung, die es unter anderem erlaubt, bestimmte Beihilfen für mit dem Gemeinsamen Markt vereinbar zu erklären, die von den Mitgliedstaaten in Form eines Ausgleichs für die Auferlegung gemeinwirtschaftlicher Verpflichtungen gewährt werden, was die Mitgliedstaaten von der in Artikel 88 Absatz 3 vorgesehenen Pflicht zur Anmeldung der Beihilfen vor ihrer Gewährung bei der Kommission befreit.

53.

Die in der Verordnung 1191/69/EG festgelegten Regeln für staatliche Beihilfen gelten jedoch ausschließlich für Maßnahmen, die eine staatliche Beihilfe im Sinne von Artikel 87 Absatz 1 des EG-Vertrags darstellen. Mit anderen Worten handelt es sich bei der Verordnung 1191/69/EG um eine Verordnung zur Vereinbarkeit.

54.

Es ist daher an erster Stelle zu prüfen, ob die im Vertrag zwischen Postbus und dem VVT vorgesehenen Zahlungen staatliche Beihilfen im Sinne von Artikel 87 Absatz 1 des EG-Vertrags darstellen. Ist dies der Fall, muss anschließend geprüft werden, ob sie mit dem Gemeinsamen Markt vereinbar sind.

3.3.1.   Vorliegen einer staatlichen Beihilfe

55.

Gemäß Artikel 87 Absatz 1 des EG-Vertrags sind, ‚soweit in diesem Vertrag nicht etwas anderes bestimmt ist, staatliche oder aus staatlichen Mitteln gewährte Beihilfen gleich welcher Art, die durch die Begünstigung bestimmter Unternehmen oder Produktionszweige den Wettbewerb verfälschen oder zu verfälschen drohen, mit dem Gemeinsamen Markt unvereinbar, soweit sie den Handel zwischen Mitgliedstaaten beeinträchtigen‘.

56.

Postbus erhält die Beihilfen vom VTT, der durch das Land Tirol und den Bund finanziert wird. Die Zahlung erfolgt also aus staatlichen Mitteln.

57.

Die Busbetreiber üben eine wirtschaftliche Tätigkeit aus: die Personenbeförderung gegen Entgelt; sie sind demnach Unternehmen im Sinne von Artikel 87 Absatz 1 des EG-Vertrags.

58.

Des Weiteren stellt sich die Frage, ob die Busbetreiber einen wirtschaftlichen Vorteil erlangen. Der Gerichtshof hat die Kriterien, anhand deren beurteilt wird, ob es sich um einen gerechten Ausgleich für eine öffentliche Dienstleistung handelt, in seinem Urteil ‚Altmark Trans‘  (5) dargelegt:

Öffentliche Zuschüsse, die den Betrieb von Liniendiensten im Stadt-, Vorort- und Regionalverkehr ermöglichen sollen, fallen jedoch nicht unter diese Bestimmung, soweit sie als Ausgleich anzusehen sind, der die Gegenleistung für Leistungen darstellt, die von den begünstigten Unternehmen zur Erfüllung gemeinwirtschaftlicher Verpflichtungen erbracht werden. […]:

59.

Dies ist dem EuGH zufolge dann der Fall, wenn folgende vier Kriterien erfüllt sind:

erstens ist das begünstigte Unternehmen tatsächlich mit der Erfüllung gemeinwirtschaftlicher Verpflichtungen betraut worden, und diese Verpflichtungen sind klar definiert worden,

zweitens sind die Parameter, anhand deren der Ausgleich berechnet wird, zuvor objektiv und transparent aufgestellt worden,

drittens geht der Ausgleich nicht über das hinaus, was erforderlich ist, um die Kosten der Erfüllung der gemeinwirtschaftlichen Verpflichtungen unter Berücksichtigung der dabei erzielten Einnahmen und eines angemessenen Gewinns aus der Erfüllung dieser Verpflichtungen ganz oder teilweise zu decken,

viertens ist die Höhe des erforderlichen Ausgleichs, wenn die Wahl des Unternehmens, das mit der Erfüllung gemeinwirtschaftlicher Verpflichtungen betraut werden soll, nicht im Rahmen eines Verfahrens zur Vergabe öffentlicher Aufträge erfolgt, auf der Grundlage einer Analyse der Kosten bestimmt worden, die ein durchschnittliches, gut geführtes Unternehmen, das so angemessen mit Transportmitteln ausgestattet ist, dass es den gestellten gemeinwirtschaftlichen Anforderungen genügen kann, bei der Erfüllung der betreffenden Verpflichtungen hätte, wobei die dabei erzielten Einnahmen und ein angemessener Gewinn aus der Erfüllung dieser Verpflichtungen zu berücksichtigen sind.

3.3.1.1.   Tatsächlich mit der Erfüllung klar definierter gemeinwirtschaftlicher Verpflichtungen betrautes Unternehmen

60.

In Anhang 1 des Weißbuches zu Dienstleistungen von allgemeinem Interesse (6) werden gemeinwirtschaftliche Verpflichtungen wie folgt definiert: ‚Besondere Anforderungen staatlicher Behörden an den Anbieter des betreffenden Dienstes, mit denen sichergestellt werden soll, dass bestimmte Gemeinwohlinteressen erfüllt werden […]‘.

61.

Die zwischen Postbus und dem Bundesministerium für Gesundheit, Familie und Jugend geschlossenen Verträge schreiben die unentgeltliche Beförderung von Schülern und Lehrlingen vor und entsprechen insofern einem Ziel der öffentlichen Ordnung, als solche Verträge mit sämtlichen Unternehmen des öffentlichen Personenverkehrs der Republik Österreich bestehen.

62.

Die zwischen Postbus und dem VVT geschlossenen Verträge enthalten für den Dienstleister spezifische Anforderungen, um angesichts des ländlichen Charakters, der geringen Bevölkerungsdichte und der geografischen Gegebenheiten der bedienten Gebiete für die Schaffung eines ausgewogenen Beförderungsnetzes zu sorgen. Diese Faktoren bilden für die Unternehmen keinen Anreiz, diese Dienste auf rein kommerzieller Basis anzubieten. Das Unternehmen Postbus muss diese Dienste und Fahrzeiten anbieten, und die entsprechenden Strecken sind, wie in Nummer 2 dieses Beschlusses erläutert, vertraglich festgelegt.

63.

Somit ist Postbus aufgrund dieser öffentlichen Dienstleistungsverträge mit der Erbringung eines öffentlichen Verkehrsdienstes im Bezirk Lienz beauftragt. Das erste Altmark-Kriterium ist daher erfüllt.

3.3.1.2.   Zuvor objektiv und transparent aufgestellte Parameter, anhand deren der Ausgleich berechnet wird

64.

Zweitens sollte festgestellt werden, ob zuvor die Parameter zur Berechnung des Ausgleichs objektiv und transparent aufgestellt worden sind.

65.

Im Vertrag wird zwischen Zahlungen für Bestellleistungen und Zahlungen für Bestandsleistungen differenziert.

66.

Für die Bestellleistungen sieht der Vertrag einen Pauschalpreis von 527 000 EUR vor. Daher ist davon auszugehen, dass dieser Preis im Voraus festgelegt worden ist.

67.

Anschließend stellt sich die Frage, ob die Festlegung objektiv und transparent erfolgte. Der Vertrag enthält keinerlei Bestimmung, aus der sich erschließen ließe, wie die Parteien diesen Preis ermittelt haben. Die Kommission ist daher der Auffassung, dass die Parameter zur Berechnung des Ausgleichs für die Bestellleistungen zwar im Voraus, jedoch nicht objektiv und transparent aufgestellt worden sind. Damit ist nach Ansicht der Kommission das zweite Altmark-Kriterium nicht erfüllt.

68.

Für die Bestandsleistungen ist im Vertrag für 2002 eine Gesamtvergütung von 1 690 000 EUR für 952 761 Kilometer vorgesehen. Ferner legt der Vertrag die drei Bestandteile der Vergütung fest, nämlich die Erträge aus dem Fahrscheinverkauf, die Ausgleichszahlungen des Bundes für die unentgeltliche Beförderung von Schülern und Lehrlingen sowie die Verbundabgeltung, die dem Differenzbetrag zwischen 1 690 000 EUR und der Summe der beiden ersten Bestandteile entspricht.

69.

Zum Zeitpunkt des Vertragsabschlusses war den Parteien allerdings weder die Höhe der Erträge aus dem Fahrscheinverkauf noch die der Ausgleichszahlungen des Bundes bekannt. Somit wurden die drei Bestandteile, aus denen sich der Ausgleich zusammensetzt, nicht vor dem Abschluss des Vertrags festgelegt. Damit ist auch für die Bestandsleistungen das zweite Altmark-Kriterium nicht erfüllt.

70.

Die Kommission ist daher der Ansicht, dass im vorliegenden Fall das zweite Altmark-Kriterium nicht erfüllt ist.

71.

Da es sich um vier kumulative Kriterien handelt und eines dieser Kriterien nicht erfüllt ist, gelangt die Kommission unmittelbar zu dem Schluss, dass die betreffenden Zahlungen für das Unternehmen Postbus als ein wirtschaftlicher Vorteil anzusehen sind.

3.3.1.3.   Wettbewerbsverfälschungen und Auswirkungen auf den Handel

72.

Das Unternehmen ÖBB Postbus ist auf dem Markt für Verkehrsleistungen mit Kraftomnibussen in ganz Österreich tätig und verfügt über einen großen Marktanteil. Die Gewährung eines wirtschaftlichen Vorteils zugunsten dieses Unternehmens kann daher zu Wettbewerbsverfälschungen führen.

73.

Im vorliegenden Fall können sich Wettbewerbsverfälschungen insbesondere dadurch ergeben, dass die öffentliche Finanzierung dem Unternehmen gewährt wird, das die Genehmigung für den Busverkehr in dem betreffenden Bezirk innehat. Diese öffentliche Finanzierung kann daher möglicherweise andere Unternehmen daran hindern, Betriebsgenehmigungen für Nahverkehrslinien zu erhalten, da sie die Stellung der begünstigten Unternehmen stärkt und es ihnen ermöglicht, zum Zeitpunkt der Erneuerung der Genehmigungen attraktivere kommerzielle Bedingungen zu bieten.

74.

Was die Möglichkeit angeht, dass die verfahrensgegenständliche Maßnahme den Handel zwischen Mitgliedstaaten beeinträchtigt, stellt die Kommission als erstes fest, dass der Markt für Beförderungsleistungen im örtlichen oder regionalen öffentlichen Verkehr in Österreich und anderen Mitgliedstaaten dem Wettbewerb offen steht, da kein nationales Monopol für ein oder mehrere Unternehmen auf diesem Markt besteht.

75.

In diesem Zusammenhang weist die Kommission Österreich auf die Randnummern 77 ff. des Urteils in der Rechtssache Altmark Trans hin, in denen der Gerichtshof Folgendes befunden hat:

 

Es ist keineswegs ausgeschlossen, dass sich ein öffentlicher Zuschuss, der einem Unternehmen gewährt wird, das ausschließlich örtliche oder regionale Verkehrsdienste und keine Verkehrsdienste außerhalb seines Heimatstaats leistet, gleichwohl auf den Handel zwischen Mitgliedstaaten auswirken kann.

 

Gewährt nämlich ein Mitgliedstaat einem Unternehmen einen öffentlichen Zuschuss, so kann dadurch die Erbringung von Verkehrsdiensten durch dieses Unternehmen beibehalten oder ausgeweitet werden, so dass sich die Chancen der in anderen Mitgliedstaaten niedergelassenen Unternehmen, ihre Verkehrsdienste auf dem Markt dieses Staates zu erbringen, verringern (vgl. in diesem Sinne Urteile vom 13. Juli 1988 in der Rechtssache 102/87, Frankreich/Kommission, Slg. 1988, 4067, Randnr. 19, vom 21. März 1991 in der Rechtssache C-305/89, Italien/Kommission, Slg. 1991, I-1603, Randnr. 26, und Spanien/Kommission, Randnr. 40).

 

Im vorliegenden Fall ist diese Feststellung nicht nur hypothetischer Natur; wie sich insbesondere aus den Erklärungen der Kommission ergibt, haben nämlich mehrere Mitgliedstaaten bereits 1995 begonnen, einzelne Verkehrsmärkte dem Wettbewerb durch in anderen Mitgliedstaaten ansässige Unternehmen zu öffnen, so dass mehrere Unternehmen bereits ihre Stadt-, Vorort- oder Regionalverkehrsdienste in anderen Mitgliedstaaten als ihrem Heimatstaat anbieten.

 

Sodann gilt die Mitteilung der Kommission vom 6. März 1996 über ‚De minimis‘-Beihilfen (ABl. C 68, S. 9) nicht für den Verkehrssektor, wie sich aus ihrem vierten Absatz ergibt. Auch die Verordnung (EG) Nr. 69/2001 der Kommission vom 12. Januar 2001 über die Anwendung der Artikel 87 und 88 des EG-Vertrags auf ‚De-minimis‘-Beihilfen (ABl. L 10, S. 30) gilt nach ihrer dritten Begründungserwägung und ihrem Artikel 1 Buchstabe a nicht für diesen Sektor.

 

Schließlich gibt es nach der Rechtsprechung des Gerichtshofes keine Schwelle und keinen Prozentsatz, bis zu der oder dem man davon ausgehen könnte, dass der Handel zwischen Mitgliedstaaten nicht beeinträchtigt wäre. Weder der verhältnismäßig geringe Umfang einer Beihilfe noch die verhältnismäßig geringe Größe des begünstigten Unternehmens schließt nämlich von vornherein die Möglichkeit einer Beeinträchtigung des Handels zwischen Mitgliedstaaten aus (Urteile Tubemeuse, Randnr. 43, und Spanien/Kommission, Randnr. 42).

 

Die zweite Anwendungsvoraussetzung von Artikel 92 Absatz 1 des EG-Vertrags, wonach die Beihilfe geeignet sein muss, den Handel zwischen Mitgliedstaaten zu beeinträchtigen, hängt daher nicht ab vom örtlichen oder regionalen Charakter der erbrachten Verkehrsdienste oder von der Größe des betreffenden Tätigkeitsgebiets.

76.

Es kann daher nicht ausgeschlossen werden, dass die Chancen in anderen Mitgliedstaaten niedergelassener Unternehmen, Verkehrsdienste auf dem österreichischen Markt zu erbringen, durch die fragliche Maßnahme verringert werden.

77.

Folglich birgt die öffentliche Finanzierung zugunsten von Postbus durch den VVT die Gefahr der Schaffung von Wettbewerbsverfälschungen und Beeinträchtigungen des Handels zwischen Mitgliedstaaten.

3.3.1.4.   Schlussfolgerung

78.

Da das zweite Altmark-Kriterium nicht erfüllt wird und alle anderen Bedingungen von Artikel 87 Absatz 1 erfüllt sind, ist die Kommission der Auffassung, dass die fraglichen Zahlungen eine staatliche Beihilfe im Sinne des Artikels 87 Absatz 1 des EG-Vertrags darstellen. Es ist daher zu prüfen, ob diese Beihilfe als mit dem Gemeinsamen Markt vereinbar erklärt werden kann.

3.3.2.   Vereinbarkeit der Beihilfe mit dem Gemeinsamen Markt

79.

Artikel 73 des EG-Vertrags sieht für den Landverkehr vor: ‚Mit diesem Vertrag vereinbar sind Beihilfen, die den Erfordernissen der Koordinierung des Verkehrs oder der Abgeltung bestimmter, mit dem Begriff des öffentlichen Dienstes zusammenhängender Leistungen entsprechen.

3.3.2.1.   Die Rechtsprechung in der Rechtssache Altmark zur Anwendbarkeit von Artikel 73

80.

Dem Gerichtshof zufolge sind ‚nach Artikel 77 (nunmehr Artikel 73) des EG-Vertrags (…) Beihilfen, die den Erfordernissen der Koordinierung des Verkehrs oder der Abgeltung bestimmter, mit dem Begriff des öffentlichen Dienstes zusammenhängender Leistungen entsprechen, mit dem des EG-Vertrags vereinbar. […] Nach dem Erlass der Verordnung Nr. 1107/70 über Beihilfen im Eisenbahn-, Straßen- und Binnenschiffsverkehr sind die Mitgliedstaaten nicht mehr befugt, sich außerhalb der im abgeleiteten Gemeinschaftsrecht genannten Fälle auf Artikel 77 des EG-Vertrags zu berufen, wonach Beihilfen, die den Erfordernissen der Koordinierung des Verkehrs oder der Abgeltung bestimmter, mit dem Begriff des öffentlichen Dienstes zusammenhängender Leistungen entsprechen, mit dem EG-Vertrag vereinbar sind. Soweit die Verordnung Nr. 1191/69 über das Vorgehen der Mitgliedstaaten bei mit dem Begriff des öffentlichen Dienstes verbundenen Verpflichtungen auf dem Gebiet des Eisenbahn-, Straßen- und Binnenschiffsverkehrs im vorliegenden Fall nicht anwendbar ist und die im Ausgangsverfahren fraglichen Zuschüsse unter Artikel 92 Absatz 1 (nach der Änderung Artikel 87 Absatz 1 des EG-Vertrags fallen, legt die Verordnung Nr. 1107/70 infolgedessen abschließend fest, unter welchen Voraussetzungen die Behörden der Mitgliedstaaten Beihilfen im Sinne von Artikel 77 des EG-Vertrags gewähren können.‘  (7)

81.

Es stellt sich somit die Frage, ob die Verordnung Nr. 1191/69/EG oder die Verordnung Nr. 1107/70/EG Regeln über die Vereinbarkeit staatlicher Beihilfen enthält, die im vorliegenden Fall anwendbar sind.

3.3.2.2.   Vereinbarkeit auf der Grundlage der Verordnung 1191/69/EG

Anwendungsbereich der Verordnung 1191/69/EG

82.

Der Anwendungsbereich der Verordnung 1191/69/EG ist in Artikel 1 Absatz 1 und 2 wie folgt bestimmt:

1.

Diese Verordnung gilt für Verkehrsunternehmen, die Verkehrsdienste auf dem Gebiet des Eisenbahn-, Straßen- und Binnenschiffsverkehrs betreiben. Die Mitgliedstaaten können die Unternehmen, deren Tätigkeit ausschließlich auf den Betrieb von Stadt-, Vorort- und Regionalverkehrsdiensten beschränkt ist, vom Anwendungsbereich dieser Verordnung ausnehmen.

2.

Im Sinne dieser Verordnung bedeutet:

‚Stadt- und Vorortverkehrsdienste‘ den Betrieb von Verkehrsdiensten, die die Verkehrsbedürfnisse sowohl in einem Stadtgebiet oder einem Ballungsraum als auch zwischen einem Stadtgebiet oder einem Ballungsraum und seinem Umland befriedigen,

‚Regionalverkehrsdienste‘ den Betrieb von Verkehrsdiensten, um die Verkehrsbedürfnisse in einer Region zu befriedigen.

83.

Österreich hat von der Möglichkeit Gebrauch gemacht, bestimmte Unternehmen aus dem Anwendungsbereich der Verordnung auszunehmen: Nach Artikel 2 des Privatbahnunterstützungsgesetzes 1998  (8) sind Unternehmen vom Anwendungsbereich der Verordnung 1191/69/EG ausgenommen, die ausschließlich Dienste im Stadt- und Vorortverkehr betreiben.

84.

Im vorliegenden Fall handelt es sich bei den fraglichen Diensten jedoch um regionale Dienste. Folglich findet die Verordnung 1191/69/EG Anwendung.

Von Österreich gewählte Regelung

85.

In Artikel 1 Absatz 3 bis 5 der Verordnung 1191/69/EG sind die beiden unterschiedlichen Regelungen beschrieben, nämlich die Auferlegung gemeinwirtschaftlicher Verpflichtungen und die Vertragsvergabe, zwischen denen die Mitgliedstaaten bei der Organisation und Finanzierung des öffentlichen Verkehrs wählen können.

(3)

Die zuständigen Behörden der Mitgliedstaaten heben die auf dem Gebiet des Eisenbahn-, Straßen- und Binnenschiffsverkehrs auferlegten, in dieser Verordnung definierten Verpflichtungen auf, die mit dem Begriff des öffentlichen Dienstes verbunden sind.

(4)

Um insbesondere unter Berücksichtigung sozialer, umweltpolitischer und landesplanerischer Faktoren eine ausreichende Verkehrsbedienung sicherzustellen oder um Sondertarife für bestimmte Gruppen von Reisenden anzubieten, können die zuständigen Behörden der Mitgliedstaaten mit einem Verkehrsunternehmen Verträge über Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes abschließen. Die Bedingungen und Einzelheiten dieser Verträge sind in Abschnitt V festgelegt.

(5)

Die zuständigen Behörden der Mitgliedstaaten können jedoch im Stadt-, Vorort- und Regionalpersonenverkehr Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes im Sinne des Artikels 2 beibehalten oder auferlegen. Die diesbezüglichen Bedingungen und Einzelheiten, einschließlich der Ausgleichsmethoden, sind in den Abschnitten II, III und IV festgelegt. Ist ein Verkehrsunternehmen außer auf dem Gebiet der Verkehrsdienste, für die Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes gelten, noch in anderen Bereichen tätig, so sind die Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes in einem gesonderten Unternehmensbereich zu erbringen, der mindestens folgende Anforderungen erfüllt:

a)

getrennte Rechnungsführung für jeden dieser Tätigkeitsbereiche und entsprechende Zuordnung der Aktiva nach den geltenden Buchungsregeln;

b)

Ausgleich der Ausgaben durch die Betriebseinnahmen und durch die Zahlungen der öffentlichen Hand ohne die Möglichkeit von Transfers von oder zu anderen Unternehmensbereichen.

(6)

Ferner haben die zuständigen Behörden eines Mitgliedstaats die Möglichkeit, im Bereich der Personenbeförderung die Absätze 3 und 4 nicht auf die im Interesse einer oder mehrerer besonderer sozialer Gruppen festgelegten Beförderungstarife und -bedingungen anzuwenden.

86.

Österreich hat sich für die Vertragsvergabe entschieden. So sieht § 19 ÖPNRV-G vor, dass die Verkehrsverbünde das System der Alteinnahmegarantie innerhalb von fünf Jahren durch ein Vertragssystem ersetzen (siehe die obige Darlegung). Folglich sind für die in Frage stehenden Maßnahmen die Regeln in Abschnitt V der Verordnung 1191/69/EG anwendbar.

Anwendung von Abschnitt V der Verordnung 1191/69/EG

87.

Abschnitt V der Verordnung 1191/69/EG umfasst einen einzigen Artikel, Artikel 14, mit folgendem Wortlaut:

(1)

Ein ‚Vertrag über Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes‘ ist ein Vertrag, der zwischen den zuständigen Behörden eines Mitgliedstaats und einem Verkehrsunternehmen abgeschlossen wird, um der Allgemeinheit ausreichende Verkehrsdienste zu bieten.

Ein Vertrag über Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes kann insbesondere folgendes umfassen:

Verkehrsdienste, die bestimmten Anforderungen an die Kontinuität, Regelmäßigkeit, Leistungsfähigkeit und Qualität genügen;

zusätzliche Verkehrsdienste;

Verkehrsdienste zu besonderen Tarifen und Bedingungen, vor allem für bestimmte Personengruppen oder auf bestimmten Verkehrsverbindungen;

eine Anpassung der Dienste an den tatsächlichen Bedarf.

(2)

In einem Vertrag über Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes werden unter anderem folgende Punkte geregelt:

a)

die Einzelheiten des Verkehrsdienstes, vor allem die Anforderungen an Kontinuität, Regelmäßigkeit, Leistungsfähigkeit und Qualität;

b)

der Preis für die vertraglich vereinbarten Dienstleistungen, der die Tarifeinnahmen ergänzt oder die Einnahmen miteinschließt, sowie die Einzelheiten der finanziellen Beziehungen zwischen den beiden Parteien;

c)

Vertragszusätze und Vertragsänderungen, um insbesondere unvorhersehbare Veränderungen zu berücksichtigen;

d)

die Geltungsdauer des Vertrages;

e)

die Sanktionen bei Nichterfüllung des Vertrages.

(3)

Das Sachanlagevermögen, das für die Erbringung von Verkehrsdiensten eingesetzt wird, die Gegenstand eines Vertrages über Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes sind, kann sich im Besitz des Unternehmens befinden oder ihm zur Verfügung gestellt werden.

(4)

Ein Unternehmen, das einen Verkehrsdienst, den es der Allgemeinheit kontinuierlich und regelmäßig bietet und der nicht unter die Vertragsregelung oder das System der Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes fällt, einstellen oder wesentlich ändern möchte, teilt dies den zuständigen Behörden des Mitgliedstaats unter Einhaltung einer Kündigungsfrist von mindestens drei Monaten mit. Die zuständigen Behörden können darauf verzichten, unterrichtet zu werden. Durch diese Bestimmung bleiben die einschlägigen anderen einzelstaatlichen Verfahren betreffend das Recht auf Einstellung oder Änderung von Verkehrsdiensten unberührt.

(5)

Nach Eingang der Mitteilung nach Absatz 4 können die zuständigen Behörden vorschreiben, dass der betreffende Verkehrsdienst noch höchstens ein Jahr lang, gerechnet vom Zeitpunkt der Kündigung an, aufrechterhalten wird; sie teilen diese Entscheidung dem Unternehmen mindestens einen Monat vor Ablauf der Kündigungsfrist mit. Die Behörden können ferner von sich aus die Einrichtung oder die Änderung eines solchen Verkehrsdienstes aushandeln.

(6)

Für die Kosten, die den Verkehrsunternehmen aus den Verpflichtungen im Sinne des Absatzes 5 erwachsen, erhalten diese einen Ausgleich nach den in den Abschnitten II, III und IV genannten gemeinsamen Methoden.

88.

Der zwischen Postbus und dem VVT geschlossene Vertrag ist ein Vertrag zwischen der zuständigen Behörde eines Mitgliedstaats und einem Verkehrsunternehmen mit dem Zweck, der Allgemeinheit ausreichende Verkehrsdienste zu bieten.

89.

Der Vertrag umfasst insbesondere Folgendes: Verkehrsdienste, die bestimmten Anforderungen an die Kontinuität, Regelmäßigkeit, Leistungsfähigkeit und Qualität genügen; Verkehrsdienste zu besonderen Tarifen und Bedingungen, vor allem für bestimmte Personengruppen; eine Anpassung der Dienste an den tatsächlichen Bedarf.

90.

Der Vertrag kann somit als Vertrag über Verkehrsdienste aufgrund von Verpflichtungen des öffentlichen Dienstes im Sinne von Artikel 14 der Verordnung 1191/69/EG angesehen werden.

91.

Die Kommission stellt fest, dass sowohl der Zweck (‚der Allgemeinheit ausreichende Verkehrsdienste zu bieten‘) als auch der Inhalt der öffentlichen Dienstleistungsverträge (‚Anforderungen an Kontinuität, Regelmäßigkeit, Leistungsfähigkeit und Qualität‘, Festlegung der Tarife und Bedingungen ‚für bestimmte Personengruppen oder auf bestimmten Verkehrsverbindungen‘, ‚Anpassung der Dienste an den tatsächlichen Bedarf‘ usw.) nicht von denen abweichen, die Gegenstand gemeinwirtschaftlicher Verpflichtungen, die vom Staat oder seinen Körperschaften auferlegt werden, sein können. Andererseits ist nicht auszuschließen, dass der im Vertrag festgelegte Preis für solche Leistungen nicht dem Marktpreis entspricht und somit als staatliche Beihilfe zugunsten des Vertragspartners angesehen werden kann.

92.

Diesbezüglich stellt die Kommission als erstes fest, dass der Gesetzgeber mit der Annahme der Verordnung 1191/69 festzulegen bezweckte, unter welchen Bedingungen ‚Beihilfen, die […] der Abgeltung bestimmter, mit dem Begriff des öffentlichen Dienstes zusammenhängender Leistungen entsprechen‘, die in Artikel 73 des EG-Vertrags genannt werden, mit dem Gemeinsamen Markt vereinbar sind. Die Anwendung von Artikel 73, somit auch die Anwendung der Verordnung 1191/69, setzt jedoch das Vorliegen einer staatlichen Beihilfe im Sinne des Artikels 87 Absatz 1 des EG-Vertrags voraus. Wenn der Inhalt des Vertrags durch den Begriff des Artikels 73, ‚mit dem Begriff des öffentlichen Dienstes zusammenhängende Leistungen‘, erfasst werden kann, sollte die Form des Instruments, ein Vertrag statt einseitig auferlegter Verpflichtungen, für sich genommen kein Hindernis dafür sein, möglicherweise im Preis enthaltene Beihilfen als mit dem Gemeinsamen Markt vereinbar erklären zu können. Der für die Bewertung einer Leistung, sei sie vom Staat auferlegt oder von den Parteien in einem Vertrag vereinbart, als gemeinwirtschaftliche Verpflichtung ausschlaggebende Faktor ergibt sich aus der Substanz der Leistung und nicht aus der Form, die ihrer Entstehung zugrunde liegt (9). Die Kommission schließt daraus, dass rechtlich nichts dagegen spricht, dass eine Beihilfe, die im Preis von Leistungen enthalten ist, der in einem öffentlichen Dienstleistungsvertrag vorgesehen ist, von der Kommission als mit dem Gemeinsamen Markt vereinbar erklärt werden kann.

93.

In Ermangelung genauer Bedingungen für die Vereinbarkeit in der Verordnung 1191/69 ist die Kommission der Auffassung, dass die sich aus dem EG-Vertrag, der Rechtsprechung und der Entscheidungspraxis der Kommission in anderen Bereichen ergebenden allgemeinen Grundsätze zur Beurteilung der Vereinbarkeit solcher Beihilfen herangezogen werden können.

94.

Diese Grundsätze wurden von der Kommission im Gemeinschaftsrahmen für staatliche Beihilfen, die als Ausgleich für die Erbringung öffentlicher Dienstleistungen gewährt werden (10), allgemein zusammengefasst. Bezüglich der Vereinbarkeit von Beihilfen, die in dem Preis enthalten sind, den eine öffentliche Stelle einem Erbringer einer öffentlichen Dienstleistung zahlt, sieht dieser Gemeinschaftsrahmen folgendes vor:

Die Höhe des Ausgleichs darf nicht über das hinausgehen, was erforderlich ist, um die durch die Erfüllung der Gemeinwohlverpflichtung verursachten Kosten unter Berücksichtigung der dabei erzielten Einnahmen und einer angemessenen Rendite aus der Erfüllung dieser Verpflichtungen abzudecken. Darin enthalten sind sämtliche vom Staat oder aus staatlichen Mittel in jedweder Form gewährten Vorteile. Die angemessene Rendite kann ganz oder teilweise die Produktivitätsgewinne mit einschließen, die von den betreffenden Unternehmen über einen ganz bestimmten, zuvor festgelegten Zeitraum ohne Reduzierung der vom Staat vorgegebenen Qualität erzielt wurden.

95.

Die Zahlungen des VVT an Postbus sind daher als mit dem Gemeinsamen Markt vereinbar zu erklären, falls die ‚Höhe des Ausgleichs […] nicht über das hinausgeht, was erforderlich ist, um die durch die Erfüllung der Gemeinwohlverpflichtung verursachten Kosten unter Berücksichtigung der dabei erzielten Einnahmen und einer angemessenen Rendite aus der Erfüllung dieser Verpflichtungen abzudecken‘.

96.

Aus den von der österreichischen Regierung übermittelten Informationen ergibt sich, dass sich die Kosten der Leistungen von Postbus auf insgesamt 2 217 000 EUR belaufen, was einem Durchschnittspreis von 1,92 EUR/km entspricht. Zum anderen geht aus den Informationen hervor, dass der vom VVT für die erbrachten Leistungen gezahlte Preis insgesamt 2 217 000 EUR oder 1,92 EUR/km beträgt.. Die Postbus gewährten Ausgleichszahlungen entsprechen somit genau den Kosten.

97.

Die österreichischen Behörden haben der Kommission mitgeteilt, dass die Postbus bei der Erfüllung des Vertrags entstehenden Kosten vor Vertragsschluss vom VVT mit drei unterschiedlichen Methoden überprüft wurden. Bei diesen drei Methoden handelt es sich um die Prüfung nach Kilometersätzen, die Prüfung nach Kostensätzen und die Prüfung nach Einzelkostenpositionen.

98.

Prüfung nach Kilometersätzen. Der an Postbus gezahlte Kilometersatz beträgt 1,92 EUR. Die österreichischen Behörden sehen einen solchen Satz als verhältnismäßig niedrig an, insbesondere angesichts der Tatsache, dass es sich beim Bezirk Lienz um eine Gebirgsregion handelt, was im Vergleich zu einer durchschnittlichen Region besonders im Winter höhere Kosten pro Kilometer zur Folge hat.

99.

Für vollkommen annehmbar halten die österreichischen Behörden einen solchen Kilometersatz auch im Lichte des Vorschlags der Kommission für eine Verordnung des Europäischen Parlaments und des Rates über Maßnahmen der Mitgliedstaaten im Zusammenhang mit Anforderungen des öffentlichen Dienstes und der Vergabe öffentlicher Dienstleistungsaufträge für den Personenverkehr auf der Schiene, der Straße und auf Binnenschifffahrtswegen vom 26. Juli 2000 (11). In diesem Verordnungsvorschlag wird in Ziffer 2.2.3 der Begründung Bezug genommen auf eine Isotope-Studie von 1997, wonach die durchschnittlichen Kosten pro Kilometer für den Kraftomnibusverkehr in Märkten mit geregeltem Wettbewerb 2,26 EUR betragen.

100.

Prüfung nach Kostensätzen. Für die Prüfung nach Kostensätzen hat Österreich Standardparameter für Personalkosten, Sachkosten ohne Fahrzeugkosten, Fahrzeugkosten (Abschreibungen) und Verwaltungskosten verwendet. Die Kosten für Leistungen, die den von Postbus erbrachten vergleichbar sind, belaufen sich nach dieser Methode auf 2 425 495,16 EUR. Bei einer zu erbringenden Kilometerleistung von 1 157 568 km ergeben sich mit dieser Methode somit Kosten von 2,09 EUR/km.

101.

Prüfung nach Einzelpositionen. Zur Prüfung nach Einzelpositionen hat Österreich Standardparameter für Personalkosten, Fahrzeugkosten, Kosten für Kraftstoffe, Reifen und Instandhaltung der Busse, Versicherungskosten und Verwaltungskosten verwendet. Nach dieser Methode entstünden Postbus Kosten von insgesamt 2 207 000 EUR oder 1,90 EUR/km.

102.

Die Kommission ist der Auffassung, dass die österreichischen Behörden somit Informationen vorgelegt haben, mit denen belegt werden kann, dass die Höhe des an Postbus gezahlten Ausgleichs nicht über das hinausgeht, was erforderlich ist, um die durch die Erfüllung der gemeinwirtschaftlichen Verpflichtungen verursachten Kosten unter Berücksichtigung der dabei erzielten Einnahmen und einer angemessenen Rendite aus der Erfüllung dieser Verpflichtungen abzudecken. Folglich könnten die Zahlungen, die Postbus aufgrund des öffentlichen Dienstleistungsvertrags mit dem VVT erhält und die staatliche Beihilfen darstellen, auf der Grundlage von Artikel 14 der Verordnung 1191/69/EG als mit dem Gemeinsamen Markt vereinbar angesehen werden.

103.

Angesichts der Tatsache, dass keine Ausschreibung stattgefunden hat und ein unmittelbarer Wettbewerber von Postbus behauptet, Postbus habe eine Überkompensation erhalten, ist die Kommission jedoch der Auffassung, dass es im vorliegenden Fall angezeigt ist, diesem Wettbewerber sowie allen betroffenen Dritten die Möglichkeit zu geben, sich zu den Methoden der von Österreich vorgenommenen Kostenprüfung zu äußern, bevor mit Sicherheit geschlossen werden kann, dass Postbus keine Überkompensation erhält. Die Kommission äußert daher zum gegenwärtigen Stadium Zweifel, ob Postbus nicht eine Überkompensation für Verkehrsleistungen erhält.

4.   BESCHLUSS

104.

Aus den dargelegten Gründen fordert die Kommission daher Österreich im Rahmen des Verfahrens nach Artikel 88 Absatz 2 des EG-Vertrags auf, sich innerhalb eines Monats nach Eingang dieses Schreibens zu dem Sachverhalt zu äußern und alle für die Beurteilung der betreffenden Maßnahmen sachdienlichen Informationen zu übermitteln. Sie bittet die österreichischen Behörden, dem Empfänger der etwaigen Beihilfe unmittelbar eine Kopie dieses Schreibens zuzuleiten.

105.

Die Kommission teilt Österreich mit, dass sie die Beteiligten durch die Veröffentlichung des vorliegenden Schreibens und einer Zusammenfassung dieses Schreibens im Amtsblatt der Europäischen Union in Kenntnis setzen wird. Außerdem wird sie die Beteiligten in den EFTA-Staaten, die das EWR-Abkommen unterzeichnet haben, durch die Veröffentlichung einer Bekanntmachung in der EWR-Beilage zum Amtsblatt und die EFTA-Überwachungsbehörde durch Übermittlung einer Kopie dieses Schreibens von dem Vorgang in Kenntnis setzen. Alle vorerwähnten Beteiligten werden aufgefordert, innerhalb eines Monats nach dem Datum dieser Veröffentlichung ihre Stellungnahme abzugeben.”


(1)  Wyrok Trybunału z dnia 24 marca 2003 r., sprawa C-280/00, Altmark Trans. 2003, p. I-7747.

(2)  Bundesgesetzblatt I 1999/203 in der Fassung Bundesgesetzblatt I 2002/77, 2003/62 und 2004/151.

(3)  Bundesgesetzblatt I 2002/32.

(4)  Bundesgesetzblatt I 1972/284.

(5)  Urteil des EuGH vom 24. Juli 2003, Altmark Trans, Rechtssache C-280/00.

(6)  Mitteilung der Kommission vom 12. Mai 2004 an das Europäische Parlament, den Rat, den Europäischen Wirtschafts- und Sozialausschuss und den Ausschuss der Regionen — Weißbuch zu Dienstleistungen von allgemeinem Interesse, KOM(2004) 374 endg.

(7)  Urteil des Gerichtshofs vom 24. Juli 2003, Rechtsache C-280/00, Altmark Trans, Randnrn. 101, 106, 107.

(8)  Bundesgesetzblatt I 1994/519.

(9)  Vgl. in diesem Sinne das Urteil des Gerichtshofs vom 24. Juli 2003, Rs. C-280/00, Altmark Trans, das einen deutschen öffentlichen Dienstleistungsvertrag betraf. Dies hat den Gerichtshof nicht daran gehindert zu beurteilen, ob es sich um eine Beihilfe handelt oder nicht, und sich dabei auf den Inhalt und nicht die Form des Instruments zu stützen. Vgl. Artikel 4 der Entscheidung der Kommission vom 28. November 2005 über die Anwendung von Artikel 86 Absatz 2 EG-Vertrag auf staatliche Beihilfen, die bestimmten mit der Erbringung von Dienstleistungen von allgemeinem wirtschaftlichem Interesse betrauten Unternehmen als Ausgleich gewährt werden (ABl. L 312 vom 29.11.2005, S. 67), in der ebenfalls von der Form des Instruments abgesehen wird.

(10)  ABl. C 297 vom 29.11.2005, S. 4.

(11)  KOM(2000) 7 endg.