1)

pkt 15 ppkt 10 otrzymuje brzmienie:

„»wskaźnik emisji CO2«, w tCO2/MWh, oznacza średnią ważoną intensywności emisji CO2 z energii elektrycznej produkowanej z paliw kopalnych na różnych obszarach geograficznych. Ważenie odzwierciedla koszyk paliw kopalnych wykorzystywanych do produkcji energii na danym obszarze geograficznym. Wskaźnik emisji CO2 to wynik podziału danych o emisji ekwiwalentu CO2 sektora energetycznego przez produkcję energii elektrycznej brutto opartą na paliwach kopalnych w TWh. Do celów niniejszych wytycznych (*1)obszary określono jako strefy geograficzne, a) które składają się z podrynków połączonych za pośrednictwem giełd energii elektrycznej, lub b) na których nie istnieje zgłoszone przeciążenie, a w obydwu przypadkach godzinowe ceny rynku dnia następnego na giełdzie energii elektrycznej wykazują w znacznej liczbie wszystkich godzin w roku rozbieżność cen w EUR (przy zastosowaniu dziennych kursów wymiany EBC) wynoszącą maksymalnie 1 %. Tego typu zróżnicowanie regionalne odzwierciedla znaczenie elektrowni opalanych paliwem kopalnym dla końcowej ceny ustalanej na rynku hurtowym i ich roli jako elektrowni krańcowej w rankingu bilansowym. Sam fakt, że energia elektryczna jest przedmiotem wymiany handlowej między dwoma państwami EOG, nie oznacza jeszcze, że stanowią one ponadnarodowy region. Z uwagi na brak odpowiednich danych na szczeblu niższym niż krajowy obszary geograficzne obejmują całe terytorium co najmniej jednego państwa EOG. Na tej podstawie można wyróżnić następujące obszary geograficzne: Hiszpania i Portugalia; Litwa, Łotwa i Estonia; Niemcy i Luksemburg; Bułgaria i Rumunia; oraz wszystkie pozostałe państwa EOG oddzielnie, w tym Islandia i Norwegia (*2). Odnośne maksymalne regionalne wskaźniki emisji CO2, które mają zastosowanie jako wartości maksymalne, jeżeli zgłaszające państwo EOG–EFTA nie ustaliło oceny wskaźnika emisji CO2 opartego na zasadach rynkowych zgodnie z pkt 11, ujęto w załączniku III. Państwo EOG–EFTA może zwrócić się do ESA o obliczenie wskaźnika emisji CO2 na podstawie danych dostępnych w 2026 r. i może zgłosić wynikający z tych obliczeń wskaźnik emisji CO2 jako zmianę do swojego programu. Ten zaktualizowany wskaźnik emisji CO2 może mieć zastosowanie do kosztów poniesionych już od 2026 r. Ten zaktualizowany wskaźnik emisji CO2 nie ma wpływu na wskaźnik emisji CO2 innych państw EOG wymienionych w załączniku III. Aby zapewnić równe traktowanie źródeł energii elektrycznej i uniknąć ewentualnych nadużyć, ten sam wskaźnik emisji CO2 stosuje się do wszystkich źródeł zaopatrzenia w energię elektryczną (samodzielne wytwarzanie, umowy na dostawy energii elektrycznej lub zasilanie sieciowe) i do wszystkich beneficjentów pomocy w zainteresowanym państwie EOG. Jeśli maksymalny regionalny wskaźnik emisji CO2 wymieniony w załączniku III jest niższy o co najmniej 15 % od maksymalnego regionalnego wskaźnika emisji CO2 wymienionego poprzednio w tym załączniku lub zatwierdzonego przed 1 stycznia 2026 r. wskaźnika opartego na zasadach rynkowych, zainteresowane państwa EOG–EFTA mogą zgłosić okres przejściowy, w którym nastąpi przejście z mającego zastosowanie poprzednio maksymalnego regionalnego wskaźnika emisji CO2 na zaktualizowany wskaźnik na podstawie niniejszych wytycznych dla roku t, począwszy od 2026 r., które to przejście powinno się odbywać w równych rocznych etapach redukcji. Zaktualizowany maksymalny regionalny wskaźnik emisji CO2 wymieniony w załączniku III ma zastosowanie najpóźniej do roku t = 2030;

(*1)  Niniejsze wytyczne nie stanowią instrumentów ustawodawczych i w związku z tym Wspólny Komitet EOG nie musi ich uwzględniać w Porozumieniu EOG. Urząd Nadzoru EFTA odpowiada za ustanawianie odpowiednich przepisów mających zastosowanie do państw EOG–EFTA, w tym metody ustalania wskaźników emisji CO2. Zob. również pkt 69 niniejszych wytycznych."

(*2)  Obszar geograficzny Liechtensteinu oraz mający zastosowanie wskaźnik emisji CO2 zostaną ustanowione na późniejszym etapie.”;"

()  Niniejsze wytyczne nie stanowią instrumentów ustawodawczych i w związku z tym Wspólny Komitet EOG nie musi ich uwzględniać w Porozumieniu EOG. Urząd Nadzoru EFTA odpowiada za ustanawianie odpowiednich przepisów mających zastosowanie do państw EOG–EFTA, w tym metody ustalania wskaźników emisji CO2. Zob. również pkt 69 niniejszych wytycznych.

()  Obszar geograficzny Liechtensteinu oraz mający zastosowanie wskaźnik emisji CO2 zostaną ustanowione na późniejszym etapie.”;

2)

pkt 21 otrzymuje brzmienie:

„Aby ograniczyć ryzyko zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym, pomoc musi być ograniczona do sektorów, które są narażone na rzeczywiste ryzyko ucieczki emisji z powodu znacznych kosztów pośrednich faktycznie ponoszonych w wyniku przenoszenia kosztów związanych z emisją gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej. Dla celów niniejszych wytycznych uznaje się, że rzeczywiste ryzyko ucieczki emisji istnieje wtedy, jeżeli beneficjent prowadzi działalność w jednym z sektorów wymienionych w załączniku I. Sektor lub podsektor, którego nie wymieniono w załączniku I, a który spełnia kryteria umożliwiające jego uwzględnienie w tym załączniku (*3), również można uznać za kwalifikujący się, o ile państwa EOG–EFTA wykażą to za pomocą danych, które są reprezentatywne dla danego sektora lub podsektora na poziomie EOG, zweryfikowane przez niezależnego eksperta i odnoszące się do okresu co najmniej trzech ostatnich lat, dla których dane są dostępne. Jeżeli państwa EOG–EFTA zamierzają rozszerzyć swoje odpowiednie programy na jakikolwiek nowy sektor lub podsektor, muszą zgłaszać wszelkie takie zmiany ESA. Państwa EOG–EFTA mogą w swoich programach zobowiązać się do uwzględnienia w przyszłości wszystkich dodatkowych sektorów lub podsektorów, których kwalifikowalność została wykazana przez inne państwo EOG i zatwierdzona przez ESA lub Komisję, oraz do informowania ESA o wszelkich takich przypadkach.

(*3)  Kryteria te obejmują: intensywność handlu powyżej 20 % i intensywność emisji pośrednich powyżej 0,32 kg CO2/EUR, co skutkuje pośrednim wskaźnikiem ucieczki emisji powyżej 0,064. Odnośną metodykę opisano bardziej szczegółowo w dokumencie roboczym służb Komisji SWD(2020) 190 final.”;"

()  Kryteria te obejmują: intensywność handlu powyżej 20 % i intensywność emisji pośrednich powyżej 0,32 kg CO2/EUR, co skutkuje pośrednim wskaźnikiem ucieczki emisji powyżej 0,064. Odnośną metodykę opisano bardziej szczegółowo w dokumencie roboczym służb Komisji SWD(2020) 190 final.”;

3)

pkt 27 otrzymuje brzmienie:

„Pomoc jest proporcjonalna i ma wystarczająco ograniczony negatywny wpływ na konkurencję i wymianę handlową, jeżeli nie przekracza 80 % kosztów emisji pośrednich poniesionych w sektorach wymienionych w tabeli 1 w załączniku I oraz 75 % w sektorach wymienionych w tabeli 2 w załączniku I lub wszelkich innych sektorach uznanych za kwalifikujące się zgodnie z procedurą określoną w pkt 21. Wskaźnik efektywności zużycia energii elektrycznej gwarantuje, że wsparcie dla nieefektywnych procesów produkcji pozostaje ograniczone, i utrzymuje zachętę do rozpowszechniania technologii najbardziej efektywnych energetycznie.”;

4)

pkt 31 otrzymuje brzmienie:

„Zważywszy, że w przypadku niektórych sektorów intensywność pomocy w wysokości 80 % w przypadku sektorów wymienionych w tabeli 1 w załączniku I oraz 75 % w przypadku sektorów wymienionych w tabeli 2 w załączniku I lub wszelkich innych sektorów uznanych za kwalifikujące się zgodnie z procedurą określoną w pkt 21 może nie być wystarczająca do zapewnienia odpowiedniej ochrony przed ryzykiem ucieczki emisji, państwa EOG–EFTA mogą w razie potrzeby ograniczyć kwotę kosztów pośrednich pokrywanych na poziomie przedsiębiorstwa do 1,5 % wartości dodanej brutto danego przedsiębiorstwa w roku t. Wartość dodaną brutto przedsiębiorstwa należy obliczyć na podstawie obrotu powiększonego o produkcję skapitalizowaną, powiększonego o pozostałe dochody z działalności operacyjnej, powiększonego lub pomniejszonego o zmiany stanu zapasów, pomniejszonego o zakupy towarów i usług (które nie obejmują kosztów personelu), pomniejszonego o inne podatki od produktów, które są związane z obrotem, ale nie podlegają odliczeniu, pomniejszonego o cła i podatki związane z produkcją. Alternatywną metodą obliczania jest obliczanie z nadwyżki operacyjnej brutto przez dodanie kosztów osobowych. Dochody i wydatki zaklasyfikowane w księgach przedsiębiorstwa jako finansowe lub nadzwyczajne nie są ujmowane w wartości dodanej. Wartość dodaną w cenach czynników produkcji oblicza się jako wartość »brutto«, gdyż nie odejmuje się korekt wartości (takich jak amortyzacja) (*4).

(*4)  Kod 12 15 0 w ramach prawnych ustanowionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 295/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw (Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 13).”;"

()  Kod 12 15 0 w ramach prawnych ustanowionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 295/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw (Dz.U. L 97 z 9.4.2008, s. 13).”;

5)

pkt 55 lit. a) otrzymuje brzmienie:

6)

pkt 55 lit. c) otrzymuje brzmienie:

7)

w pkt 55 po lit. c) dodaje się lit. d):

8)

pkt 67 otrzymuje brzmienie:

„Od dnia 1 stycznia 2026 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. zastosowanie będą miały zaktualizowane wskaźniki emisji CO2 i obszary geograficzne. W 2026 r. Urząd Nadzoru EFTA uzupełni niniejsze wytyczne o wskaźniki efektywności zużycia energii elektrycznej obejmujące sektory dodane do zmienionego wykazu sektorów kwalifikujących się ujętego w załączniku I, a w 2026 r. lub 2027 r. Urząd Nadzoru EFTA może uzupełnić niniejsze wytyczne o dostosowanie w celu uwzględnienia wszelkich przypadków pokrywania się pomocy przyznanej na podstawie niniejszych wytycznych z obowiązkiem umarzania certyfikatów na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/956 (*5) w odniesieniu do emisji pośrednich w przypadku sektorów produkcji nawozów i związków azotowych (NACE 20.15) oraz górnictwa rud żelaza (NACE 07.10) (*6), zgodnie z oczekiwanymi odpowiednimi zmianami w wytycznych Komisji w sprawie ETS. W związku z tym państwa EOG-EFTA są zobowiązane do zmiany, w razie potrzeby, swoich odpowiednich programów w celu dostosowania ich do zmienionych wytycznych.

(*5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/956 z dnia 10 maja 2023 r. ustanawiające mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (Dz.U. L 130 z 16.5.2023, s. 52, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2023/ 956/oj). Takie pokrywanie się nie występuje obecnie w przypadku państw EOG-EFTA, ponieważ przedmiotowe rozporządzenie nie jest uwzględnione w Porozumieniu EOG, ale może wystąpić po jego uwzględnieniu."

(*6)  Ma to miejsce w przypadku produktów wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia, ale nie w załączniku II do tego samego rozporządzenia.”;"

()  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/956 z dnia 10 maja 2023 r. ustanawiające mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (Dz.U. L 130 z 16.5.2023, s. 52, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2023/ 956/oj). Takie pokrywanie się nie występuje obecnie w przypadku państw EOG-EFTA, ponieważ przedmiotowe rozporządzenie nie jest uwzględnione w Porozumieniu EOG, ale może wystąpić po jego uwzględnieniu.

()  Ma to miejsce w przypadku produktów wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia, ale nie w załączniku II do tego samego rozporządzenia.”;

9)

dodaje się pkt 70 w brzmieniu:

„Zgodnie z art. 1 ust. 1 części I protokołu 3 Urząd Nadzoru EFTA proponuje państwom EOG-EFTA następujące odpowiednie środki:

10)

załącznik I otrzymuje brzmienie:

11)

załącznik III otrzymuje brzmienie: