(1)

Art. 126 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że państwa członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.

(2)

Pakt stabilności i wzrostu opiera się na celu, jakim są zdrowe i stabilne finanse publiczne jako sposób poprawy warunków sprzyjających stabilności cen oraz silnemu, zrównoważonemu i inkluzywnemu wzrostowi, którego fundamentem jest stabilność finansowa, pomagając tym samym w osiągnięciu celów Unii w zakresie zrównoważonego wzrostu i zatrudnienia.

(3)

Procedura nadmiernego deficytu określona w art. 126 TFUE oraz wyjaśniona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (1), które jest częścią paktu stabilności i wzrostu, przewiduje podjęcie decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu. Protokół nr 12 w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i TFUE, zawiera dodatkowe postanowienia w sprawie wdrażania procedury nadmiernego deficytu. W rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2009 (2) określono szczegółowe zasady i definicje do celów stosowania tych postanowień. Unijne ramy zarządzania gospodarczego, które weszły w życie dnia 30 kwietnia 2024 r., obejmują rozporządzenie Rady (UE) 2024/1264 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1467/97. W wyniku reformy zasady dotyczące procedury nadmiernego deficytu wszczynanej w związku z niespełnieniem kryterium deficytu pozostały zasadniczo niezmienione, natomiast w przypadku państw członkowskich, w których wskaźnik zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych przekracza 60 % PKB, w procedurze nadmiernego deficytu wszczynanej w związku z niespełnieniem kryterium długu główny nacisk zostanie położony na odchylenia od zalecanych maksymalnych stóp wzrostu wydatków netto (3) ustalonych przez Radę na mocy art. 17 lub 19 rozporządzenia (UE) 2024/1263 (4). Zgodnie z art. 22 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2024/1263 odchylenia oblicza się na podstawie danych dotyczących wyniku. Rokiem początkowym maksymalnych rocznych i skumulowanych stóp wzrostu wydatków netto zaleconych przez Radę Finlandii jest rok 2025. Ocenę zgodności z kryterium długu można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy dostępne będą dane dotyczące wyniku za 2025 r., czyli wiosną 2026 r.

W związku z tym niniejsza decyzja Rady dotyczy tego, że stosunek deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB przekracza wartość odniesienia wynoszącą 3 %.

(4)

Zgodnie z art. 126 ust. 5 TFUE, jeżeli Komisja uzna, że w państwie członkowskim istnieje nadmierny deficyt lub że taki deficyt może wystąpić, kieruje opinię do danego państwa członkowskiego i informuje o tym odpowiednio Radę. Uwzględniwszy swoje sprawozdanie przyjęte zgodnie z art. 126 ust. 3 TFUE oraz mając na uwadze opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego z dnia 4 grudnia 2025 r. przyjętą zgodnie z art. 126 ust. 4 TFUE, Komisja stwierdziła, że w Finlandii istnieje nadmierny deficyt. W związku z tym dnia 12 grudnia 2025 r. Komisja skierowała do Finlandii stosowną opinię i poinformowała o tym odpowiednio Radę (5).

(5)

Zgodnie z art. 126 ust. 6 TFUE Rada rozważa ewentualne uwagi danego państwa członkowskiego przed podjęciem decyzji o istnieniu nadmiernego deficytu, którą powinno poprzedzać dokonanie ogólnej oceny. W przypadku Finlandii ta ocena ogólna prowadzi do przedstawionych poniżej wniosków.

(6)

Z danych udostępnionych przez Eurostat w dniu 21 października 2025 r. (6) wynika, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w Finlandii osiągnął w 2024 r. poziom 4,4 % PKB, a dług sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł na koniec 2024 r. 82,5 % PKB. Planowane jest, że w 2025 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych Finlandii osiągnie poziom 4,3 % PKB (7). Rzeczywisty deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2024 r. oraz deficyt planowany na 2025 r. przekraczają wartość odniesienia określoną w Traktacie na poziomie 3 % PKB i nie są do niej zbliżone, przy czym nie uznaje się, aby te przekraczające wartość odniesienia deficyty miały tymczasowy charakter. W oparciu o prognozę Komisji z jesieni 2025 r. (8) przewiduje się, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych pozostanie na poziomie przekraczającym 3 % PKB w latach 2025, 2026 i 2027. W sprawozdaniu Komisji sporządzonym na podstawie art. 126 ust. 3 TFUE uznano, że deficyty przekraczające wartość odniesienia w latach 2024 i 2025 mają charakter wyjątkowy ze względu na skutki niekorzystnych zmian makroekonomicznych oraz wpływ na finanse publiczne, jaki miała rosyjska wojna napastnicza przeciwko Ukrainie.

(7)

Zgodnie z wymogami art. 126 ust. 3 TFUE Komisja przeanalizowała też wszystkie istotne czynniki w sprawozdaniu sporządzonym na podstawie art. 126 ust. 3 TFUE. Jak określono w art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97, podczas oceny spełniania kryterium deficytu, jeśli stosunek długu publicznego do PKB przekracza wartość odniesienia, przy podejmowaniu kroków w następstwie sprawozdania na podstawie art. 126 ust. 3 TFUE i prowadzących do podjęcia decyzji o istnieniu nadmiernego deficytu istotne czynniki uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy przed ich uwzględnieniem deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych pozostaje bliski wartości odniesienia, a przekroczenie wartości odniesienia ma charakter tymczasowy. W przypadku Finlandii ten podwójny warunek nie jest spełniony. W związku z tym nie uwzględnia się istotnych czynników.

(8)

W związku z tym kryterium deficytu określone w Traktacie i rozporządzeniu (WE) nr 1467/97 nie jest spełnione.

(9)

W dniu 8 lipca 2025 r. Rada uruchomiła krajową klauzulę wyjścia, aby wesprzeć wzrost wydatków obronnych w Finlandii (9) w latach 2025–2028. Art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 stanowi, że w przypadku uruchomienia krajowej klauzuli wyjścia Komisja i Rada mogą podjąć decyzję o niewyciąganiu wniosków dotyczących istnienia nadmiernego deficytu. Na podstawie prognozy Komisji z jesieni 2025 r. przewiduje się jednak, że deficyt Finlandii wyniesie w 2025 r. 3,4 % PKB, przy czym wydatki obronne nie wzrosły od 2021 r. Deficytu przekraczającego wartość odniesienia, który wystąpił w Finlandii w 2025 r., nie można zatem w pełni wytłumaczyć wzrostem wydatków obronnych od roku odniesienia, czyli 2021 r. W związku z tym art. 2 ust. 5 nie ma zastosowania,