„1.   W przypadku gdy organ wezwany podjął zgodnie z art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia decyzję w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie postępowania karnego, a pokrzywdzony jest osobą fizyczną, która ma miejsce zamieszkania w państwie wzywającym i która otrzymuje informacje o postępowaniu karnym zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2012/29/UE, zgodnie z jej transpozycją do prawa krajowego, lub jest osobą prawną, która ma siedzibę w państwie wzywającym i która otrzymuje takie informacje zgodnie z prawem krajowym, organ wezwany bez zbędnej zwłoki i w zrozumiałym dla danego pokrzywdzonego języku informuje go:

a)	o decyzji w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie przez organ wezwany; oraz

b)	o prawie pokrzywdzonego do wniesienia skutecznego środka odwoławczego w państwie wezwanym w tym o terminach na wniesienie takiego środka odwoławczego.”

„1.   W przypadku gdy organ wezwany podjął zgodnie z art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia decyzję w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie postępowania karnego, a pokrzywdzony jest osobą fizyczną, która ma miejsce zamieszkania w państwie wzywającym i która otrzymuje informacje o postępowaniu karnym zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2012/29/UE, zgodnie z jej transpozycją do prawa krajowego, lub jest osobą prawną, która ma siedzibę w państwie wzywającym i która otrzymuje takie informacje zgodnie z prawem krajowym, organ wezwany bez zbędnej zwłoki i w zrozumiałym dla danego pokrzywdzonego języku:

a)	informuje pokrzywdzonego o decyzji w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie przez organ wezwany;

b)	przekazuje pokrzywdzonemu kopię uzasadnionej decyzji o wyrażeniu zgody na przekazanie postępowania karnego; oraz

c)	informuje pokrzywdzonego o prawie do wniesienia skutecznego środka odwoławczego w państwie wezwanym w tym o terminach na wniesienie takiego środka odwoławczego.”.

„2.   Po dniu 7 stycznia 2025 r. państwa członkowskie mogą, w uzupełnieniu do niniejszego rozporządzenia, zawierać lub nadal stosować dwustronne lub wielostronne umowy lub porozumienia z innymi państwami członkowskimi wyłącznie w zakresie, w jakim takie umowy lub porozumienia umożliwiają dalsze wzmocnienie celów niniejszego rozporządzenia i przyczyniają się do uproszczenia lub dalszego ułatwiania procedur przekazywania postępowań karnych oraz pod warunkiem przestrzegania poziomu gwarancji określonego w niniejszym rozporządzeniu.”

„2.   Od dnia 1 lutego 2027 r. państwa członkowskie mogą, w uzupełnieniu do niniejszego rozporządzenia, zawierać lub nadal stosować dwustronne lub wielostronne umowy lub porozumienia z innymi państwami członkowskimi wyłącznie w zakresie, w jakim takie umowy lub porozumienia umożliwiają dalsze wzmocnienie celów niniejszego rozporządzenia i przyczyniają się do uproszczenia lub dalszego ułatwiania procedur przekazywania postępowań karnych oraz pod warunkiem przestrzegania poziomu gwarancji określonego w niniejszym rozporządzeniu.”.