12.4.2023

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 99/3

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2023/745

z dnia 3 kwietnia 2023 r.

dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (1), w szczególności jego art. 57 ust. 4 i art. 58 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2), konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)	Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towarów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez posiadacza przez pewien okres zgodnie z art. 34 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

(5)	Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.

Artykuł 2

Wiążąca informacja taryfowa, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 34 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 952/2013.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 3 kwietnia 2023 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącą,

Gerassimos THOMAS

Dyrektor Generalny

Dyrekcja Generalna ds. Podatków i Unii Celnej

(1) Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).

ZAŁĄCZNIK

Opis towarów

Klasyfikacja (kod CN)

Uzasadnienie

(1)

(2)

(3)

Produkt (tak zwany zestaw do wina) składający się z:

—	„noża kelnerskiego” z metalu nieszlachetnego, składającego się z nożyka do przecinania folii, korkociągu oraz dźwigni korka połączonej z otwieraczem do butelek,

—	pierścienia z metalu nieszlachetnego wypełnionego włókniną, zabezpieczającego przed kapaniem,

—	spiczastego korka z metalu nieszlachetnego z okrągłą zatyczką, wyposażonego w dwa pierścienie uszczelniające do butelki,

—	szklanego termometru z uchwytem z metalu nieszlachetnego do pomiaru temperatury wina.

Zestaw przedstawiany jest do sprzedaży detalicznej w drewnianej skrzynce z wkładką z wgłębieniami o wymiarach dokładnie odpowiadających wymiarom artykułów.

(Zob. ilustracja) (*1)

8205 51 00

Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1, 3 b), 5 a) i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORI) oraz brzmienie kodów CN 8205 i 8205 51 00 .

Towary są pakowane w zestaw do sprzedaży detalicznej w rozumieniu ORI 3 b). Zestaw składa się z co najmniej dwóch różnych artykułów, które można klasyfikować do różnych pozycji, na przykład do pozycji 8205 (otwieracze do butelek i korkociągi są objęte pozycją 8205 jako narzędzia ręczne zgodnie z Notami wyjaśniającymi do Systemu Zharmonizowanego (HS) do pozycji 8205 (E)(1)) lub do pozycji 9025 (termometr).

Towary są pakowane w drewnianą skrzynkę nadającą się do sprzedaży bezpośrednio użytkownikom końcowym bez przepakowywania. Są przedstawiane razem w celu wykonywania określonych czynności, a mianowicie serwowania wina. Zob. Noty wyjaśniające do HS do ORI 3 b), (X).

„Nóż kelnerski” składający się z nożyka do obcinania folii, korkociągu oraz dźwigni korka połączonej z otwieraczem do butelek nadaje zestawowi jego zasadniczy charakter, ponieważ otwarcie butelki wina jest podstawową czynnością w serwowaniu wina, bez której wszystkie pozostałe artykuły w zestawie pozostają bez żadnej funkcji.

Drewniana skrzynka jest specjalnie dostosowana do przechowywania określonych artykułów wchodzących w skład zestawu. Ze względu na wykonanie z litego drewna, nadaje się do długotrwałego użytkowania jako pojemnik na prezentowane w nim artykuły. Jest to rodzaj opakowania sprzedawanego zwykle z tego typu zestawami i nie nadaje całości jej zasadniczego charakteru. Drewnianą skrzynkę należy zatem klasyfikować razem z zestawem w rozumieniu ORI 5 a).

Wskutek tego zestaw do wina należy klasyfikować do kodu CN 8205 51 00 jako narzędzia gospodarstwa domowego.

(*1) Ilustracja ma charakter wyłącznie informacyjny.

12.4.2023

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 99/7

DECYZJA RADY (UE) 2023/746

z dnia 28 marca 2023 r.

ustanawiającą kryteria i procedure ustalania stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do przyjęcia lub zmiany międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania oraz zgłoszenia różnic względem przyjętych norm międzynarodowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisana w Chicago w dniu 7 grudnia 1944 r. (zwana dalej „konwencją chicagowską”), weszła w życie w dniu 4 kwietnia 1947 r. Ustanowiła ona Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) i reguluje międzynarodowy transport lotniczy.

(2)	Państwa członkowskie są umawiającymi się stronami konwencji chicagowskiej oraz umawiającymi się państwami ICAO, natomiast Unia ma status obserwatora w niektórych organach ICAO.

(3)	Na podstawie art. 54 lit. l) konwencji chicagowskiej Rada ICAO (zwana dalej „Radą ICAO”) może przyjmować międzynarodowe normy i zalecane metody postępowania (SARPs) w odniesieniu do lotnictwa cywilnego i oznaczać je jako załączniki do konwencji chicagowskiej („załączniki ICAO”).

(4)

Na podstawie art. 90 konwencji chicagowskiej każdy załącznik ICAO lub każda zmiana załącznika ICAO wchodzą w życie w terminie trzech miesięcy po ich przedłożeniu umawiającym się państwom ICAO albo po upływie dłuższego okresu wyznaczonego przez Radę ICAO, chyba że do tego czasu większość umawiających się państw ICAO złoży swój sprzeciw. Gdy międzynarodowe normy zostaną przyjęte przez Radę ICAO i staną się skuteczne, zaczynają być wiążące dla wszystkich umawiających się państw ICAO, w tym wszystkich państw członkowskich Unii, zgodnie z konwencją chicagowską i w jej ramach, a w szczególności zgodnie z art. 37 i 38 tej konwencji.

(5)

Na podstawie art. 38 konwencji chicagowskiej każde umawiające się państwo ICAO, które uważa za niemożliwe w praktyce zastosowanie się pod każdym względem do którychkolwiek międzynarodowych norm lub całkowite dostosowanie wprowadzonych przez siebie przepisów lub metod postępowania do którychkolwiek międzynarodowych norm w przypadku ich zmian, albo które uważa za konieczne wprowadzenie przepisów lub metod postępowania różniących się pod jakimkolwiek względem od przepisów i metod postępowania ustalonych zgodnie z międzynarodowymi normami, powinno niezwłocznie zgłosić ICAO różnice zachodzące między jego własnymi przepisami lub metodami postępowania a przepisami lub metodami postępowania ustalonymi przez daną międzynarodową normę. W przypadku zmian do międzynarodowych norm każde państwo, które nie dokonało odpowiednich zmian we wprowadzonych przez siebie przepisach lub metodach postępowania, powinno zawiadomić o tym ICAO w terminie sześćdziesięciu dni od daty przyjęcia zmian do danej międzynarodowej normy albo wskazać środki, jakie zamierza zastosować.

(6)

Wewnętrzne przepisy ICAO, w szczególności te, które powodują późną dostępność najnowszych wersji dokumentów na potrzeby decyzji dotyczących nowych SARPs lub zmian do SARPs dla Rady ICAO, terminy wyznaczone przez ICAO dla umawiających się państw ICAO na zgłaszanie różnic względem międzynarodowych norm, a także duża liczba różnic w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, żeglugi powietrznej i zarządzania ruchem lotniczym, które mają być zgłaszane każdego roku, utrudniają ustalenie w odpowiednim czasie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, w drodze decyzji Rady opartej na art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do każdej z nowych SARPs lub zmian do SARPs lub w odniesieniu do każdej różnicy, która ma zostać zgłoszona.

(7)

Należy zatem ustanowić kryteria i procedury, które powinny być stosowane przy ustalaniu stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w związku z przyjęciem SARPs lub zmian do SARPs, w zakresie, w jakim te SARPs mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii w dziedzinie lotnictwa cywilnego, oraz w związku z decyzjami dotyczącymi zgłoszenia sprzeciwu wobec SARPs lub zatwierdzenia SARPs na podstawie art. 90 konwencji chicagowskiej i w związku ze zgłoszeniem różnic względem międzynarodowych norm na podstawie art. 38 konwencji chicagowskiej.

(8)

Z uwagi na specyfikę bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, żeglugi powietrznej i zarządzania ruchem lotniczym w porównaniu z innymi sektorami, którymi zajmuje się ICAO, w szczególności z uwagi na dużą liczbę SARPs przyjmowanych co roku w tych sektorach przez Radę ICAO oraz liczbę różnic, które należy zgłaszać co roku, niniejsza decyzja powinna dotyczyć wyłącznie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, żeglugi powietrznej i zarządzania ruchem lotniczym i ma na celu usprawnienie procesów pozwalających szybko ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w związku z przyjęciem nowych SARPs i zmian do SARPs, decyzji dotyczących zatwierdzenia SARPs lub zgłoszenia sprzeciwu wobec SARPs lub zmian przyjętych przez Radę ICAO, i skuteczne rozpatrywanie licznych zgłoszeń.

(9)

SARPs przyjęte przez Radę ICAO w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, żeglugi powietrznej i zarządzania ruchem lotniczym mogą dotyczyć kwestii wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji Unii i mogą być w stanie w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii. Skuteczne i właściwe jest zatem ustanowienie, w drodze decyzji, kryteriów i procedury, które powinny być stosowane przy ustalaniu stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w związku z SARPs w tych dziedzinach, bez uszczerbku dla wynikających z konwencji chicagowskiej praw i obowiązków państw członkowskich jako umawiających się państw ICAO. Na poziomie ICAO SARPs w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, żeglugi powietrznej i zarządzania ruchem lotniczym zawarte są głównie w załącznikach ICAO 1, 2, 3, 4, 6, 8, 10, 11, 14, 15, 18 i 19.

(10)

Na szczeblu unijnym wymagania zawarte w tych SARPs w odniesieniu do bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego są odzwierciedlone i wymienione głównie w rozporządzeniu (UE) 2018/1139 (1), rozporządzeniu (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) oraz w aktach wykonawczych i delegowanych przyjętych na ich podstawie, w szczególności w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1178/2011 (3), (UE) nr 748/2012 (4), (UE) nr 965/2012 (5), (UE) nr 139/2014 (6), (UE) nr 452/2014 (7), (UE) nr 1321/2014 (8), (UE) 2015/640 (9), rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2019/947 (10), rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2019/945 (11) i rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2021/664 (12).

(11)

Na szczeblu unijnym wymagania zawarte w SARPs w odniesieniu do żeglugi powietrznej i zarządzania ruchem lotniczym są odzwierciedlone i wymienione głównie w rozporządzeniach (WE) nr 549/2004 (13), (WE) nr 550/2004 (14) i (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (15) oraz w aktach wykonawczych i delegowanych przyjętych na ich podstawie, w szczególności rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) nr 923/2012 (16), rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1332/2011 (17), rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) 2018/1048 (18) i rozporządzeniu Komisji (UE) 2015/340 (19).

(12)

Niniejsza decyzja powinna dotyczyć wyłącznie stanowisk, jakie mają zostać zajęte w imieniu Unii w ramach ICAO w dziedzinach podlegających wyłącznej kompetencji Unii. Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla możliwości przyjęcia przez Radę na wniosek Komisji decyzji opartych na art. 218 ust. 9 TFUE ustalających stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii na forum ICAO w szczególności w dziedzinach niewchodzących w zakres stosowania niniejszej decyzji, w tym w dziedzinach, w których kompetencje dzielone Unii nie były jeszcze wykonywane.

(13)

Z wyjątkiem szczególnych przypadków dotyczących zgłaszania pewnych różnic wynikających z przyjęcia środków krajowych na podstawie art. 71 rozporządzenia (UE) 2018/1139, stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, powinno opierać się na dokumencie przedłożonym Radzie przez Komisję w odpowiednim czasie, aby umożliwić dyskusję i zatwierdzenie. Komisja powinna dążyć do jak najszybszego rozpoczęcia sporządzania takiego dokumentu, aby zapewnić wystarczająco dużo czasu na jego przygotowanie, w tym na przeprowadzenie odpowiednich konsultacji na szczeblu ekspertów. Dokument Komisji powinien, w stosownych przypadkach i zależnie od okoliczności, wskazywać, czy państwom członkowskim należy przyznać elastyczność w odniesieniu do przyjęcia nowych SARPs lub zmian w SARPs przez Radę ICAO, i w razie przyznania takiej elastyczności wskazywać jej zakres i warunki, lub w odniesieniu do formy zgłaszania danych różnic. W przypadku gdy jest to wymagane przez ICAO, różnice powinny być zgłaszane w formacie określonym przez ICAO w systemie elektronicznego zgłaszania różnic.

W przypadku gdy na podstawie niniejszej decyzji stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii, zostanie ustalone w dokumencie przedłożonym przez Komisję Radzie do dyskusji i zatwierdzenia, dokument ten powinien, w stosownych przypadkach i zależnie od okoliczności, wskazywać, czy państwom członkowskim należy przyznać elastyczność w odniesieniu do formy zgłaszania danych różnic. Ponadto Komisja powinna dążyć do jak najszybszego rozpoczęcia sporządzania takiego dokumentu, aby zapewnić wystarczająco dużo czasu na jego przygotowanie, w tym na przeprowadzenie odpowiednich konsultacji na szczeblu ekspertów.

(14)

W odniesieniu do przyjęcia nowych SARPs lub zmian do SARPs oraz decyzji dotyczących zatwierdzenia SARPs lub zmian do SARPs przyjętych przez Radę ICAO lub zgłoszenia sprzeciwu wobec SARPs lub zmian przyjętych przez Radę ICAO dokument przedłożony przez Komisję powinien opierać się celach i wytycznych określonych w załączniku i powinien uwzględniać materiały przekazane przez ICAO przed wszelkimi debatami, które odbędą się na forum Rady ICAO nad nowymi SARPs lub zmianami do SARPs, a także w stosownych przypadkach informacje przekazane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) zgodnie z art. 90 ust. 1 i 3 rozporządzenia (UE) 2018/1139.

(15)	Stanowisko w odniesieniu do przyjęcia nowych SARPs lub zmian do SARPs przez Radę ICAO powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii, które są członkami Rady ICAO, działające wspólnie w interesie Unii.

(16)	Stanowisko w odniesieniu do decyzji dotyczących zatwierdzenia nowych SARPs lub zmian do SARPs albo zgłoszenia sprzeciwu wobec SARPs lub zmian do nich przyjętą przez Radę ICAO powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii, które są członkami Rady ICAO, działające wspólnie w interesie Unii.

(17)	Co do różnic względem przyjętych międzynarodowych norm, które to różnice należy zgłosić ICAO, powinny one w stosownych przypadkach opierać się w szczególności na informacjach przekazanych przez EASA zgodnie z art. 90 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2018/1139.

(18)

Różnice względem międzynarodowych norm przyjętych przez Radę ICAO mogą wynikać z prawa Unii na skutek przyjęcia przez Radę ICAO nowej lub zmienionej międzynarodowej normy lub na skutek zmiany prawa Unii. Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do takich różnic, powinno opierać się na dokumencie przedłożonym przez Komisję Radzie w odpowiednim czasie, aby umożliwić dyskusję i zatwierdzenie.

(19)

Różnice względem międzynarodowych norm przyjętych przez Radę ICAO mogą również wynikać ze środków krajowych przyjętych na podstawie art. 71 rozporządzenia (UE) 2018/1139 w razie pilnych nieprzewidywalnych okoliczności, jeśli środki te różnią się od międzynarodowych norm i w związku z tym wymagają zgłoszenia ICAO różnic na podstawie art. 38 konwencji chicagowskiej. W niniejszej decyzji należy zatem również ustanowić kryteria i procedurę, które powinny być stosowane w celu identyfikacji takich różnic. Procedura ta powinna zależeć od zakresu i okresu obowiązywania przyjętych środków krajowych i powinna umożliwiać państwom członkowskim bezzwłoczne wypełnienie ich zobowiązań międzynarodowych wynikających z art. 38 konwencji chicagowskiej. Procedura ta nie powinna naruszać warunków i procedury określonych w art. 71 rozporządzenia (UE) 2018/1139.

(20)	Stanowisko w odniesieniu do różnic względem przyjętych międzynarodowych norm, które to różnice mają być zgłaszane ICAO, powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie Unii, które są członkami Rady ICAO, działające wspólnie w interesie Unii.

(21)	Wykonanie niniejszej decyzji nie powinno skutkować naruszeniem zobowiązań państw członkowskich wynikających z prawa Unii ani ich zobowiązań międzynarodowych wynikających z konwencji chicagowskiej.

(22)	Do celów wykonania niniejszej decyzji państwa członkowskie i Komisja, stosownie do statusu Unii jako obserwatora, powinny działać w ścisłej współpracy zgodnie z ich obowiązkiem lojalnej współpracy.

(23)

Niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie przez ograniczony okres, a mianowicie do czasu zakończenia sesji Rady ICAO po 42. sesji Zgromadzenia ICAO. Komisja powinna przedłożyć Radzie pisemną ocenę stosowania niniejszej decyzji jako podstawę ewentualnego przedłużenia obowiązywania niniejszej decyzji lub jej zmiany.

(24)	Należy ustanowić kryteria i procedurę ustalania stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach ICAO w odniesieniu do przyjęcia lub zmiany międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania oraz zgłoszenia różnic względem przyjętych norm międzynarodowych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Rady Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (Rady ICAO), w przypadku gdy organ ten będzie miał przyjąć nowe międzynarodowe norm i zalecane metody postępowania (SARPs) lub zmiany do SARPs w dziedzinach bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, żeglugi powietrznej i zarządzania ruchem lotniczym, odnoszące się do załączników 1, 2, 3, 4, 6, 8, 10, 11, 14, 15, 18 i 19 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (zwanej dalej „konwencją chicagowską”), w zakresie, w jakim takie SARPs wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii i mają skutki prawne w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE, ustala się zgodnie z kryteriami i procedurą określonymi w art. 2 niniejszej decyzji.

Artykuł 2

1. W przypadku gdy Rada ICAO ma przyjąć nowe SARPs lub zmiany do SARPs, o czym mowa w art. 1, Komisja:

w stosownym czasie i co najmniej jeden miesiąc przed datą sesji Rady ICAO, na której mają zostać przyjęte nowe SARPs lub zmiany do SARPs, przedkłada Radzie do dyskusji i zatwierdzenia dokument określający szczegóły projektu stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii; w wyjątkowych okolicznościach w przypadku pilnego przyjęcia nowych SARPs lub zmiany albo w przypadku czasowego zawieszenia wejścia w życie SARPs lub zmiany, jeżeli tekst odnośnych projektów SARPs lub zmian jest dostępny na mniej niż miesiąc przed datą sesji Rady ICAO, na której mają zostać przyjęte te SARPs lub zmiany, Komisja stara się przedłożyć dokument Radzie bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie najpóźniej pięć dni po otrzymaniu od Rady Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (zwanej dalej „ICAO”) projektów nowych SARPs lub projektów zmian;

w stosownym czasie i co najmniej jeden miesiąc przed upływem wskazanego przez ICAO terminu zgłoszenia ewentualnego sprzeciwu przez umawiające się Strony na podstawie art. 90 konwencji chicagowskiej, przedkłada Radzie do dyskusji i zatwierdzenia dokument określający szczegóły projektu stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii.

W stosownym przypadku stanowisko, o którym mowa w lit. b) akapitu pierwszego, może zostać włączone do dokumentu przedkładanego Radzie na podstawie lit. a) akapitu pierwszego.

2. Dokument lub pisemne dokumenty przedkładane przez Komisję na podstawie ust. 1 lit. a) i b) opierają się na celach i wytycznych określonych w załączniku i uwzględniają wszelkie odnośne informacje i materiały przekazane przez ICAO przed wszelkimi debatami i w stosownych przypadkach informacje przekazane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) zgodnie z art. 90 ust. 1 i 3 rozporządzenia (UE) 2018/1139.

3. Niewielkie, nieistotne zmiany w stanowisku zatwierdzonym przez Radę na podstawie ust. 1 lit. a) mogą zostać uzgodnione na miejscu przez państwa członkowskie w porozumieniu z przedstawicielem Unii zgodnie z obowiązkiem lojalnej współpracy ustanowionym w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, w świetle rozwoju sytuacji na sesji Rady ICAO.

Dokument lub dokumenty ustalające stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na podstawie ust. 1 lit. a), wskazują, czy dalsze dostosowania tego stanowiska mogą zostać uzgodnione na miejscu w świetle rozwoju sytuacji na sesji Rady ICAO. Te dostosowania nie wpływają na istotę ani cel stanowiska.

4. Stanowisko, o którym mowa w art. 1 lit. a), wyrażają na forum Rady ICAO państwa członkowskie Unii, które są członkami Rady ICAO, działające wspólnie w interesie Unii.

Stanowisko, o którym mowa w art. 1 lit. b), wyrażają wszystkie państwa członkowskie Unii działające wspólnie w interesie Unii.

Artykuł 3

Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum ICAO co do zgłaszania różnic względem międzynarodowych norm zawartych w załącznikach 1, 2, 3, 4, 6, 8, 10, 11, 14, 15, 18 i 19 do konwencji chicagowskiej w zakresie, w jakim takie międzynarodowe normy wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii, ustala się zgodnie z kryteriami i procedurą określonymi w art. 4 i 5 niniejszej decyzji.

Artykuł 4

W przypadku gdy prawo Unii różni się od międzynarodowych norm, o których mowa w art. 3 niniejszej decyzji, i w związku z tym wymagane jest zgłoszenie ICAO tych różnic zgodnie z art. 38 konwencji chicagowskiej, Komisja, w odpowiednim czasie i co najmniej dwa miesiące przed upływem jakiegokolwiek terminu wyznaczonego przez ICAO na zgłoszenie różnic, przedkłada Radzie do dyskusji i zatwierdzenia dokument, oparty w szczególności w stosownych przypadkach na informacjach przekazanych przez EASA zgodnie z art. 90 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2018/1139, określający szczegóły różnic, które należy zgłosić ICAO, oraz, w razie potrzeby, wskazujący elastyczność, jaką mają państwa członkowskie w odniesieniu do formy zgłoszenia.

Stanowisko, o którym mowa w niniejszym artykule, wyrażają wszystkie państwa członkowskie Unii działające wspólnie w interesie Unii.

Artykuł 5

1. W przypadku gdy państwo członkowskie przyjmuje zgodnie z art. 71 rozporządzenia (UE) 2018/1139 środki krajowe przyznające w odniesieniu do konkretnych osób fizycznych lub prawnych zwolnienia, których łączny okres obowiązywania nie przekracza ośmiu miesięcy, i gdy te środki krajowe różnią się od norm międzynarodowych, o których mowa w art. 3 niniejszej decyzji, i wymagają zgłoszenia różnic względem tych norm zgodnie z art. 38 konwencji chicagowskiej, dane państwo członkowskie niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich różnicach, które mają zostać zgłoszone.

2. W przypadku gdy zwolnienia przyznane zgodnie z art. 71 rozporządzenia (UE) 2018/1139 mają zasięg ogólny, a ich łączny okres obowiązywania przekracza osiem miesięcy, Komisja, nie później niż dwa tygodnie po tym, jak dane państwo członkowskie powiadomi ją o tych zwolnieniach zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1139, oraz w stosownych przypadkach po otrzymaniu zalecenia EASA zgodnie z art. 71 ust. 2 tego rozporządzenia, przedkłada Radzie do dyskusji i zatwierdzenia dokument określający szczegółowe różnice, które należy zgłosić ICAO, uwzględniając informacje przekazane przez dane państwo członkowskie oraz w stosownych przypadkach informacje przekazane przez EASA zgodnie z art. 90 ust. 4 tego rozporządzenia.

Stanowisko, jakie ma zostać zajęte na podstawie niniejszego ustępu, wyrażają państwa członkowskie Unii, które przyjęły środki krajowe na podstawie art. 71 rozporządzenia (UE) 2018/1139 wymagające zgłoszenia różnic, działające w interesie Unii.

Artykuł 6

Wykonanie niniejszej decyzji nie pociąga za sobą naruszenia zobowiązań państw członkowskich wynikających z prawa Unii ani ich zobowiązań wynikających z konwencji chicagowskiej.

Artykuł 7

1. Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2025 r.

2. Co najmniej cztery miesiące przed wygaśnięciem niniejszej decyzji Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie zawierające analizę stosowania niniejszej decyzji, a w szczególności dotyczące jej skuteczności i częstotliwości wykorzystania.

3. Na wniosek Komisji Rada może przedłużyć stosowanie niniejszej decyzji lub ją zmienić w inny sposób.

Artykuł 8

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 marca 2023 r.

W imieniu Rady

Przewodnicząca

E. BUSCH

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego i utworzenia Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego oraz zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2111/2005, (WE) nr 1008/2008, (UE) nr 996/2010, (UE) nr 376/2014 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE i 2014/53/UE, a także uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 552/2004 i (WE) nr 216/2008 i rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91 (Dz.U. L 212 z 22.8.2018, s. 1).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty i informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz oraz uchylające art. 9 dyrektywy 2004/36/WE (Dz.U. L 344 z 27.12.2005, s. 15).

(3) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 311 z 25.11.2011, s. 1).

(4) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 748/2012 z dnia 3 sierpnia 2012 r. ustanawiające przepisy wykonawcze dotyczące certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i akcesoriów w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dotyczące certyfikacji organizacji projektujących i produkujących (Dz.U. L 224 z 21.8.2012, s. 1).

(5) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 296 z 25.10.2012, s. 1).

(6) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 139/2014 z dnia 12 lutego 2014 r. ustanawiające wymagania oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 44 z 14.2.2014, s. 1).

(7) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 452/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne dotyczące operacji lotniczych wykonywanych przez operatorów z państw trzecich zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 133 z 6.5.2014, s. 12).

(8) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1321/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zatwierdzeń udzielanych organizacjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania (Dz.U. L 362 z 17.12.2014, s. 1).

(9) Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/640 z 23 kwietnia 2015 r. w sprawie dodatkowych specyfikacji zdatności do lotu dla danego rodzaju operacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 965/2012 (Dz.U. L 106 z 24.4.2015, s. 18).

(10) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/947 z dnia 24 maja 2019 r. w sprawie przepisów i procedur dotyczących eksploatacji bezzałogowych statków powietrznych (Dz.U. L 152 z 11.6.2019, s. 45).

(11) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/945 z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie systemów bezzałogowych statków powietrznych oraz operatorów systemów bezzałogowych statków powietrznych z państw trzecich (Dz.U. L 152 z 11.6.2019, s. 1).

(12) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/664 z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących U-space (Dz.U. L 139 z 23.4.2021, s. 161).

(13) Rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie ramowe) (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 1–8).

(14) Rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służby żeglugi powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie w sprawie zapewniania służb) (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 10).

(15) Rozporządzenie (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej) (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 20).

(16) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 923/2012 z dnia 26 września 2012 r. ustanawiające wspólne zasady w odniesieniu do przepisów lotniczych i operacyjnych dotyczących służb i procedur żeglugi powietrznej oraz zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1035/2011 oraz rozporządzenia (WE) nr 1265/2007, (WE) nr 1794/2006, (WE) nr 730/2006, (WE) nr 1033/2006 i (UE) nr 255/2010 (Dz.U. L 281 z 13.10.2012, s. 1).

(17) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1332/2011 z dnia 16 grudnia 2011 r. ustanawiające wspólne wymogi korzystania z przestrzeni powietrznej i procedury operacyjne w celu zapobiegania kolizjom w powietrzu (Dz.U. L 336 z 20.12.2011, s. 20).

(18) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1048 z dnia 18 lipca 2018 r. ustanawiające wymogi dotyczące korzystania z przestrzeni powietrznej i procedury operacyjne dotyczące nawigacji w oparciu o charakterystyki systemów (Dz.U. L 189 z 26.7.2018, s. 3).

(19) Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/340 z dnia 20 lutego 2015 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne dotyczące licencji i certyfikatów kontrolerów ruchu lotniczego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008, zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 923/2012 i uchylające rozporządzenie Komisji (UE) nr 805/2011 (Dz.U. L 63 z 6.3.2015, s. 1).

ZAŁĄCZNIK

CELE I WYTYCZNE DOTYCZĄCE USTALENIA STANOWISK, JAKIE MAJĄ ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII NA FORUM ORGANIZACJI MIĘDZYNARODOWEGO LOTNICTWA CYWILNEGO

Cele

Promowanie bezpiecznego, efektywnego, wydajnego, otwartego i przyjaznego dla środowiska systemu transportu lotniczego, zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 9 grudnia 2020 r. pt. „Strategia na rzecz zrównoważonej i inteligentnej mobilności – europejski transport na drodze ku przyszłości”.

Promowanie rozwoju współpracy regionalnej i regionalnych systemów lotniczych oraz wspieranie ich uznawania przez ICAO i jej umawiające się państwa, jak również ich integracji w ramach ICAO.

Promowanie opracowywania przepisów i polityk zapewniających bezpieczeństwo operacji w transporcie lotniczym oraz zasad prowadzenia właściwego nadzoru w kwestiach bezpieczeństwa, zgodnie z unijnymi ramami regulacyjnymi w zakresie bezpieczeństwa lotniczego, w tym rozporządzeniem (UE) 2018/1139 (1), i z uwzględnieniem sprawozdania Komisji z dnia 17 października 2022 r. dotyczącego Europejskiego programu bezpieczeństwa lotniczego.

Promowanie opracowywania i wdrażania efektywnych, wydajnych i interoperacyjnych systemów żeglugi powietrznej, zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 549/2004 (2), (WE) nr 550/2004 (3) i (WE) nr 551/2004 (4), i z uwzględnieniem Globalnego planu żeglugi powietrznej i kompleksowych aktualizacji systemu lotniczego (ASBU).

Stałe wspieranie – w tym w stosownych przypadkach poprzez pomoc techniczną i budowanie zdolności – rozwoju bezpiecznego, wydajnego i przyjaznego dla środowiska globalnego systemu transportu lotniczego we wszystkich umawiających się państwach ICAO, np. w ramach projektów objętych instrumentami unijnej polityki zagranicznej.

Wytyczne

Państwa członkowskie, działając wspólnie w interesie Unii, starają się wspierać następujące działania podejmowane przez ICAO:

w celu zapewnienia opracowania przepisów i polityk zapewniających bezpieczeństwo operacji w transporcie lotniczym oraz zasad prowadzenia właściwego nadzoru w kwestiach bezpieczeństwa:

a)	wspieranie opracowywania i wdrażania Globalnego planu bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym (GASP);

wspieranie opracowywania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania (SARPs) w odniesieniu do lotnictwa cywilnego przyjmowanych na podstawie art. 37 i art. 54 lit. l) konwencji chicagowskiej, w szczególności tam, gdzie są one niezbędne do ochrony pasażerów i zapewnienia bezpieczeństwa lotów;

c)	wspieranie opracowywania i wdrażania regionalnych systemów bezpieczeństwa lotniczego i innych ram prowadzonej przez państwa współpracy regionalnej w zakresie bezpieczeństwa, a także potrzeby lepszego ich zintegrowania w kontekście ICAO;

w celu zapewnienia opracowania i wdrożenia efektywnych, wydajnych i interoperacyjnych systemów żeglugi powietrznej:

a)	wspieranie opracowywania i wdrażania Globalnego planu żeglugi powietrznej (GANP) i procedur monitorujących przy użyciu odpowiednich mierników efektywności;

wspieranie opracowywania i wdrażania norm w dziedzinie zarządzania ruchem lotniczym (ATM), globalnej interoperacyjności nowych technologii i systemów oraz ściślejszej koordynacji lub działań w dziedzinie zarządzania ruchem lotniczym (ATM), takich jak udział w pracach nad rozwojem inicjatywy dotyczącej ram zaufania i w innych powiązanych działaniach;

c)	wspieranie opracowywania i wdrażania przepisów, polityk i działań w dziedzinie zarządzania ruchem lotniczym i służb żeglugi powietrznej (ATM/ANS), w szczególności zgodnie z rezolucją A41-6, rezolucją A41-7 i rezolucją A41-8 przyjętymi na 41. sesji Zgromadzenia;

w celu dalszego wspierania rozwoju bezpiecznego, efektywnego i przyjaznego dla środowiska globalnego systemu transportu lotniczego we wszystkich umawiających się państwach ICAO:

a)	wspieranie inicjatywy „No Country Left Behind” („żadne państwo nie pozostaje w tyle”);

b)	wspieranie wkładu sektora lotnictwa w realizację oenzetowskiej Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030;

c)	wspieranie, w stosownych przypadkach, kontynuacji działań w zakresie pomocy technicznej i budowania zdolności.

(2) Rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie ramowe) (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 1).

(3) Rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służby żeglugi powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie w sprawie zapewniania służb) (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 10).

(4) Rozporządzenie (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej) (Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 20).

12.4.2023

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 99/16

DECYZJA RADY (UE) 2023/747

z dnia 31 marca 2023 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, ustanowionego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w odniesieniu do zmiany dodatku XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) do załącznika XVII do tego Układu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (1) (zwany dalej „Układem”) wszedł w życie w dniu 1 września 2017 r.

(2)	Zgodnie z art. 11 załącznika XVII do Układu Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu (zwany dalej „Komitetem ds. Handlu”) może zdecydować o zmianie załącznika XVII do Układu.

(3)	Komitet ds. Handlu powinien w 2023 r. przyjąć projekt decyzji zmieniającej dodatek XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) do załącznika XVII do Układu.

(4)

Jak stwierdzono w preambule Układu i zgodnie z jego art. 124, Strony uznają znaczenie zbliżenia obowiązującego prawodawstwa Ukrainy do prawodawstwa Unii Europejskiej, co oznacza, że Ukraina ma zapewnić stopniowe zapewnianie zgodności istniejących przepisów i przyszłego prawodawstwa z dorobkiem prawnym Unii.

(5)	Ukraina zwróciła się o dalszą integrację w odniesieniu do sektora roamingu w Unii, w szczególności przez traktowanie zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego usług roamingu.

(6)

Zważywszy, że dodatek XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) do załącznika XVII do Układu należy uzupełnić odpowiednimi aktami Unii dotyczącymi roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej, należy zmienić ten dodatek przez dodanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/612 (2), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/2286 (3), rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/654 (4) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 (5). Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (6) jest już ujęta w dodatku XVII-3 do załącznika XVII do Układu.

(7)	Należy zatem ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Handlu, ponieważ decyzja zmieniająca dodatek XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) do załącznika XVII do Układu będzie wiążąca dla Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w 2023 r. w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, ustanowionego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w odniesieniu do zmiany dodatku XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) do załącznika XVII do tego Układu, oparte jest na projekcie decyzji tego Komitetu dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2023 r.

W imieniu Rady

Przewodnicząca

J. ROSWALL

(1) Dz.U. L 161 z 29.5.2014, s. 3.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/612 z dnia 6 kwietnia 2022 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U. L 115 z 13.4.2022, s. 1).

(3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2286 z dnia 15 grudnia 2016 r. ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące stosowania polityki uczciwego korzystania i metod oceny zrównoważonego charakteru zniesienia dodatkowych opłat z tytułu detalicznych usług roamingu oraz dotyczące wniosku, jaki ma obowiązek złożyć dostawca usług roamingu na potrzeby tej oceny (Dz.U. L 344 z 17.12.2016, s. 46).

(4) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/654 z dnia 18 grudnia 2020 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 poprzez określenie jednolitej maksymalnej ogólnounijnej stawki za zakończenie połączenia głosowego w sieci ruchomej oraz jednolitej maksymalnej ogólnounijnej stawki za zakończenie połączenia głosowego w sieci stacjonarnej (Dz.U. L 137 z 22.4.2021, s. 1).

(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiające Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Agencję Wsparcia BEREC (Urząd BEREC), zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/2120 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1211/2009 (Dz.U. L 321 z 17.12.2018, s. 1).

(6) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dz.U. L 321 z 17.12.2018, s. 36).

PROJEKT

DECYZJA nr …/2023 KOMITETU STOWARZYSZENIA UE-UKRAINA W SKŁADZIE ROZSTRZYGAJĄCYM KWESTIE DOTYCZĄCE HANDLU

z dnia …

zmieniająca dodatek XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) do załącznika XVII do Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony

KOMITET STOWARZYSZENIA W SKŁADZIE ROZSTRZYGAJĄCYM KWESTIE DOTYCZĄCE HANDLU (zwany dalej „Komitetem ds. Handlu”),

uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w szczególności jego art. 465 ust. 3 i art. 11 załącznika XVII do tego Układu,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony (zwany dalej „Układem”) wszedł w życie w dniu 1 września 2017 r.

(2)	Art. 1 ust. 2 lit. d) Układu stanowi, że celem Układu jest między innymi wspieranie wysiłków Ukrainy mających na celu przejście do funkcjonującej gospodarki rynkowej między innymi poprzez stopniowe zbliżenie jej prawodawstwa do prawodawstwa Unii.

(3)

W art. 124 Układu Strony uznają znaczenie zbliżenia istniejącego prawodawstwa Ukrainy do prawodawstwa Unii w sektorze usług telekomunikacyjnych. Ukraina zobowiązała się do zapewnienia, aby jej istniejące przepisy i przyszłe prawodawstwo były zgodne z dorobkiem prawnym Unii. Przewiduje się, że takie zbliżenie będzie stopniowo obejmować wszystkie akty dorobku prawnego Unii, o których mowa w dodatkach XVII-2 do XVII-5 załącznika XVII do Układu, i po spełnieniu odpowiednich warunków powinno doprowadzić do stopniowej integracji Ukrainy z rynkiem wewnętrznym UE, w szczególności przez wzajemne przyznawanie sobie traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego zgodnie z art. 4 ust. 3 załącznika XVII do Układu.

(4)	Ukraina zwróciła się o dalszą integrację w odniesieniu do roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej w Unii, w szczególności o traktowanie zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego na potrzeby roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej.

(5)

Przepisy dotyczące roamingu stanowią część dorobku prawnego Unii w dziedzinie telekomunikacji, ale nie zostały uwzględnione w dodatku XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) do załącznika XVII do Układu. Dodatek XVII-3 należy zatem uzupełnić odpowiednimi aktami Unii dotyczącymi roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej.

(6)

Na obecnym etapie rozwoju gospodarczego i prawnego rynku wewnętrznego UE w zakresie usług telekomunikacyjnych odpowiednie akty Unii dotyczące roamingu są następujące: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (1), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/612 (2), rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2286 (3) oraz rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/654 (4).

(7)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 jest już uwzględniona w dodatku XVII-3 do załącznika XVII do Układu. Konieczne jest włączenie do tego dodatku innych aktów mających znaczenie dla roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej, aby umożliwić stopniowe przejście Ukrainy do pełnego przyjęcia oraz całkowitego i pełnego wdrożenia wszystkich przepisów mających zastosowanie do sektora telekomunikacji, a w szczególności przepisów dotyczących roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej.

(8)

Pozytywna ocena ukraińskiego prawodawstwa, jego wdrażania i egzekwowania, przeprowadzona zgodnie z zasadami określonymi w załączniku XVII do Układu, jest niezbędnym warunkiem wstępnym każdej decyzji Komitetu ds. Handlu o przyznaniu traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego zgodnie z art. 4 ust. 3 załącznika XVII w odniesieniu do konkretnego sektora. W kontekście dorobku prawnego Unii dotyczącego roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wymóg pełnego przyjęcia oraz całkowitego i pełnego wdrożenia przed przyjęciem decyzji o przyznaniu traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego na mocy art. 4 ust. 3 załącznika XVII nie powinien być rozumiany jako pociągający za sobą stosowanie przez Strony Układu pułapów ochronnych odnoszących się do średnich opłat hurtowych za świadczenie usług regulowanych związanych z roamingiem w publicznych sieciach łączności ruchomej. To samo dotyczy regulowanych maksymalnych stawek za zakańczanie połączeń głosowych w przypadku usługi zakończenia połączenia z użytkownikiem końcowym w jego sieci. Powinny one zostać przyznane na zasadzie wzajemności przez Strony Układu od dnia określonego w ostatecznej decyzji Komitetu ds. Handlu o przyznaniu traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego w odniesieniu do roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej zgodnie z art. 4 ust. 3 załącznika XVII.

(9)

Stopniowa integracja Ukrainy z rynkiem wewnętrznym UE, w szczególności w odniesieniu do usług telekomunikacyjnych, będzie wymagała między innymi całkowitego i pełnego wdrożenia rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/654, zgodnie z celami tego rozporządzenia. Ukraina nie jest obecnie w stanie transponować i w pełni wdrożyć jednolitych maksymalnych ogólnounijnych stawek za zakańczanie połączeń na potrzeby krajowych usług zakańczania połączeń w Ukrainie. Wdrożenie jednolitych maksymalnych ogólnounijnych stawek za zakańczanie połączeń również do celów krajowych usług zakańczania połączeń głosowych w Ukrainie nie jest jednak absolutnie konieczne do dalszej integracji w odniesieniu do roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej. Przewidziano zatem inny harmonogram wdrożenia w odniesieniu do tego aspektu rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/654, co do którego Ukraina zobowiązuje się do pełnego wdrożenia w terminie trzech lat od ostatecznej decyzji Komitetu ds. Handlu o przyznaniu traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego w odniesieniu do roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej zgodnie z art. 4 ust. 3 załącznika XVII do Układu.

(10)

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/654 ma również zastosowanie pod pewnymi warunkami do połączeń wychodzących z numerów w państwach trzecich, co ma na celu stosowanie jednolitych maksymalnych ogólnounijnych stawek za zakańczanie połączeń głosowych w sposób otwarty, przejrzysty i niedyskryminujący oraz ograniczenie wyłączenia połączeń wychodzących z numerów w państwach trzecich tylko w takim zakresie, w jakim jest to jest to absolutnie niezbędne do zapewnienia osiągnięcia celów rynku wewnętrznego i zapewnienia proporcjonalności. Ukraina nie jest obecnie w stanie transponować i w pełni wdrożyć jednolitych maksymalnych ogólnounijnych stawek za zakańczanie połączeń głosowych na potrzeby połączeń wychodzących z numerów w państwach trzecich. Chociaż wdrożenie jednolitych maksymalnych ogólnounijnych stawek za zakańczanie połączeń również do celów zakańczania połączeń z numerów w państwach trzecich nie jest absolutnie niezbędne do dalszej integracji w odniesieniu do roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej, konieczne byłoby pełne przyjęcie oraz całkowite i pełne wdrożenie przez Ukrainę rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/654 w celu zapewnienia dostosowania do przepisów obowiązujących na unijnym rynku wewnętrznym usług telekomunikacyjnych. Przewidziano zatem inny harmonogram wdrożenia w odniesieniu do tego aspektu rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/654, co do którego Ukraina zobowiązuje się do pełnego wdrożenia przed ostateczną decyzją Komitetu ds. Handlu o przyznaniu traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego w odniesieniu do usług telekomunikacyjnych zgodnie z art. 4 ust. 3 załącznika XVII do Układu.

(11)

Art. 1 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2022/612 oraz art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/654 odnoszą się do referencyjnych kursów wymiany publikowanych przez Europejski Bank Centralny w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Europejski Bank Centralny nie publikuje obecnie kursów wymiany hrywny ukraińskiej. Konieczne jest zatem dostosowanie tych przepisów w celu zapewnienia stosowania kursów wymiany między euro a hrywną ukraińską publikowanych przez Narodowy Bank Ukrainy, zanim Europejski Bank Centralny nie zacznie publikować kursów wymiany hrywny ukraińskiej.

(12)	W art. 11 załącznika XVII do Układu upoważniono Komitet ds. Handlu do dodania pozostałych czterech aktów prawnych Unii do załącznika XVII do Układu w drodze jego zmiany.

(13)

Kiedy Ukraina uzna, że dany akt prawny Unii został prawidłowo przyjęty i wdrożony, Ukraina powinna przedstawić odpowiednie tabele transpozycji, wraz z urzędowym tłumaczeniem ukraińskiego wykonawczego aktu prawnego na język angielski, unijnemu współsekretarzowi Komitetu ds. Handlu w celu przeprowadzenia przez Komisję Europejską kompleksowej oceny, o której mowa w dodatku XVII-6 do załącznika XVII do Układu.

(14)

W związku z trwającą rosyjską wojną napastniczą przeciwko Ukrainie realizacja zobowiązań określonych w niniejszej decyzji w przewidzianych terminach może okazać się obiektywnie niemożliwa lub nadmiernie trudna. W takim przypadku Ukraina powinna przekazać sprawę Komitetowi ds. Handlu zgodnie z art. 11 załącznika XVII do Układu, który powinien ją rozpatrzyć zgodnie z art. 3 ust. 4 i 5 załącznika XVII do Układu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Dodatek XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) do załącznika XVII do Układu zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję sporządzono w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim, włoskim i ukraińskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli

W imieniu Komitetu Stowarzyszeniaw składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

Przewodniczący

Sekretarze

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dz.U. UE L 321 z 17.12.2018, s. 36).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/612 z dnia 6 kwietnia 2022 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U. UE L 115 z 13.4.2022, s. 1).

ZAŁĄCZNIK

W dodatku XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) wprowadza się zmiany polegające na dodaniu w sekcji „A. Ogólna europejska polityka w dziedzinie łączności elektronicznej”, po pozycji dotyczącej „Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej”, tekstu w brzmieniu:

„Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/612 z dnia 6 kwietnia 2022 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (wersja przekształcona)

Do celów niniejszego Układu przepisy rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następującego dostosowania: art. 1 ust. 4 odnosi się do referencyjnych kursów wymiany publikowanych przez Europejski Bank Centralny w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zanim Europejski Bank Centralny nie zacznie publikować kursów wymiany hrywny ukraińskiej, do celów stosowania art. 1 ust. 4 używa się kursów wymiany między euro a hrywną ukraińską publikowanych przez Narodowy Bank Ukrainy. Okresy odniesienia i warunki określone w art. 1 ust. 4 pozostają niezmienione.

—

wdrożenie wszystkich przepisów z wyjątkiem:

—

artykuł 7 – Realizacja polityki uczciwego korzystania oraz mechanizmu zapewniającego zrównoważony charakter modelu opłat, ust. 1–3. Wyjątek dotyczący art. 7 ust. 1–3 pozostaje bez uszczerbku dla spoczywającego na Ukrainie obowiązku wdrożenia aktów wykonawczych dotyczących stosowania polityki uczciwego korzystania, metodyki oceny zrównoważonego charakteru świadczenia detalicznych usług roamingu po cenach krajowych oraz wniosku składanego przez dostawcę usług roamingu na potrzeby oceny zrównoważonego charakteru

—	artykuł 20 – Procedura komitetowa

Harmonogram: przepisy rozporządzenia (UE) 2022/612 należy wdrożyć w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie decyzji [x/2023].

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2286 z dnia 15 grudnia 2016 r. ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące stosowania polityki uczciwego korzystania i metod oceny zrównoważonego charakteru zniesienia dodatkowych opłat z tytułu detalicznych usług roamingu oraz dotyczące wniosku, jaki ma obowiązek złożyć dostawca usług roamingu na potrzeby tej oceny

Harmonogram: przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/2286 należy wdrożyć w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie decyzji [x/2023].

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/654 z dnia 18 grudnia 2020 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 poprzez określenie jednolitej maksymalnej ogólnounijnej stawki za zakończenie połączenia głosowego w sieci ruchomej oraz jednolitej maksymalnej ogólnounijnej stawki za zakończenie połączenia głosowego w sieci stacjonarnej

Do celów niniejszego Układu przepisy rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań: art. 3 ust. 2 i 3 odnosi się do referencyjnych kursów wymiany publikowanych przez Europejski Bank Centralny w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zanim Europejski Bank Centralny nie zacznie publikować kursów wymiany hrywny ukraińskiej, do celów stosowania art. 3 ust. 2 i 3 używa się kursów wymiany między euro a hrywną ukraińską publikowanych przez Narodowy Bank Ukrainy. Okresy odniesienia i warunki określone w art. 3 ust. 2 i 3 pozostają niezmienione.

Harmonogram: przepisy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/654 należy wdrożyć przed wdrożeniem przepisów rozporządzenia (UE) 2022/612 i w terminie 11 miesięcy od dnia wejścia w życie decyzji [x/2023], z następującymi wyjątkami:

—

w odniesieniu do połączeń krajowych wychodzących z ukraińskich numerów w Ukrainie i zakańczanych na ukraińskie numery w Ukrainie, stosowanie art. 1 ust. 3 rozpoczyna się w terminie 3 lat od daty określonej w ostatecznej decyzji Komitetu ds. Handlu o przyznaniu traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego w odniesieniu do roamingu zgodnie z art. 4 ust. 3 załącznika XVII

—	art. 1 ust. 4 wdraża się przed ostateczną decyzją Komitetu ds. Handlu o przyznaniu traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego w odniesieniu do usług telekomunikacyjnych zgodnie z art. 4 ust. 3 załącznika XVII

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiające Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Agencję Wsparcia BEREC (Urząd BEREC), zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/2120 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1211/2009

—

Krajowy organ regulacyjny Ukrainy, który ponosi główną odpowiedzialność za nadzór nad bieżącym funkcjonowaniem rynków sieci i usług łączności elektronicznej, w pełni uczestniczy w pracach Rady Organów Regulacyjnych BEREC, grup roboczych BEREC i Zarządu Urzędu BEREC. Krajowy organ regulacyjny Ukrainy ma takie same prawa i obowiązki jak krajowe organy regulacyjne państw członkowskich UE, z wyjątkiem prawa głosowania i przewodniczenia w Radzie Organów Regulacyjnych i Zarządzie.

—

W związku z powyższym krajowy organ regulacyjny Ukrainy jest reprezentowany na odpowiednim szczeblu zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie BEREC. Zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzeń UE, o których mowa powyżej, BEREC i Urząd BEREC wspierają w odpowiednim przypadku krajowy organ regulacyjny Ukrainy w wykonywaniu jego zadań.

—	Krajowy organ regulacyjny Ukrainy w jak największym stopniu uwzględnia wszelkie wytyczne, opinie, zalecenia, wspólne stanowiska i najlepsze praktyki przyjęte przez BEREC w celu zapewnienia spójnego wdrażania ram regulacyjnych łączności elektronicznej.

Harmonogram: przepisy rozporządzenia (UE) 2018/1971 należy wdrożyć w terminie 12 miesięcy od daty wejścia w życie decyzji [x/2023].”.

12.4.2023

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 99/23

DECYZJA KOMISJI (UE) 2023/748

z dnia 11 kwietnia 2023 r.

ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktów administracyjnych lub zaniechań administracyjnych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Unii (1), w szczególności jego art. 11 ust. 2 i art. 11a ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 określa zasady dotyczące zastosowania postanowień konwencji z Aarhus przez instytucje i organy Unii.

(2)	Tytuł IV tego rozporządzenia zawiera przepisy dotyczące wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do aktów administracyjnych i zaniechań administracyjnych.

(3)

W art. 11 ust. 1 i 1a rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 określono kryteria i warunki dotyczące uprawnienia na poziomie Unii organizacji pozarządowych i innych członków społeczeństwa do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z art. 10 tego rozporządzenia, przy czym zapewnienie przejrzystego i spójnego stosowania tych kryteriów i warunków wymaga określenia szczegółowych zasad dotyczących dowodów, które należy przedstawić razem z wnioskiem, wyznaczania terminów rozpatrzenia wniosków oraz współpracy między instytucjami i organami Unii.

(4)

Zgodnie z art. 11a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, aby zapewnić przejrzystość i skuteczne rozpatrywanie spraw, Komisja ustanowiła internetowy system z myślą, by wszystkie wnioski kierowane do Komisji były składane za pośrednictwem tego systemu. Pozostaje to bez uszczerbku dla wszelkich przyszłych decyzji innych instytucji i organów Unii, które mogą również w przyszłości ustanowić internetowe systemy przyjmowania wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej.

(5)

Do przetwarzania danych osobowych przez Komisję w ramach stosowania niniejszej decyzji zastosowanie ma rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (2). Należy wyjaśnić, że w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych na platformie internetowej za administratora danych w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2018/1725 należy uznać Komisję.

(6)	Zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1725 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który przedłożył uwagi formalne w dniu 17 lutego 2023 r.

(7)	Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 zmieniono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 (3). Zmiany w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 stosuje się od dnia 29 kwietnia 2023 r. Niniejszą decyzję należy zatem stosować od tego samego dnia.

(8)	Ponieważ niniejsza decyzja ustanawia nowe przepisy w celu zapewnienia skutecznego stosowania rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 zmienionego rozporządzeniem (UE) 2021/1767, decyzję Komisji 2008/50/WE (4) należy uchylić ze skutkiem od tego samego dnia,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Treść wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej

1. We wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktu administracyjnego lub zaniechania administracyjnego zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006:

a)	określa się akt administracyjny lub zaniechanie administracyjne, będące przedmiotem wniosku o wszczęcie procedury odwoławczej, oraz przepisy prawa ochrony środowiska, które miały zostać naruszone;

b)	przedstawia się uzasadnienie wniosku;

c)	podaje się istotne informacje i dokumenty na poparcie tego uzasadnienia, przedstawiając fakty lub argumenty prawne, które mogą uzasadniać poważne wątpliwości co do oceny dokonanej przez instytucję lub organ Unii;

d)	podaje się nazwisko i dane kontaktowe osoby upoważnionej do reprezentowania strony występującej z wnioskiem wobec stron trzecich w kwestiach dotyczących wewnętrznej procedury odwoławczej w danej sprawie;

e)	przedstawia się dowód uprawnienia strony występującej z wnioskiem do złożenia wniosku zgodnie z kryteriami i warunkami określonymi w art. 11 ust. 1 i 1a rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.

2. Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej nie może przekraczać 50 stron (nie wliczając dokumentów służących udowodnieniu, że spełnione są kryteria kwalifikowalności na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 i innych załączników na poparcie wniosku), chyba że ze względu na złożoność kwestii poruszonych we wniosku służby Komisji uznają przekroczenie tego limitu za uzasadnione.

3. Do celów ust. 1 lit. d), w przypadku gdy wspólny wniosek składa kilka organizacji pozarządowych lub innych członków społeczeństwa, wyznacza się jeden punkt kontaktowy.

Artykuł 2

Kryteria dotyczące uprawnienia organizacji pozarządowych do składania wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej

1. Każda organizacja pozarządowa składająca wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktu administracyjnego lub zaniechania administracyjnego zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 przedstawia dowody potwierdzające spełnienie przez nią kryteriów określonych w art. 11 ust. 1 tego rozporządzenia w postaci dokumentów wymienionych w ust. 5 niniejszego artykułu.

2. W przypadku gdy któryś z tych dokumentów nie może zostać przekazany z przyczyn niezależnych od organizacji pozarządowej, organizacja ta może przedstawić dowody w postaci dowolnych dokumentów równoważnych.

3. Jeżeli z dokumentów nie wynika wyraźnie, że dana organizacja pozarządowa jest niezależna i ma charakter niezarobkowy, przedstawia ona oświadczenie w tej sprawie, podpisane przez osobę upoważnioną do składania tego typu oświadczeń z ramienia organizacji pozarządowej.

4. Jeżeli z dokumentów nie wynika wyraźnie, że podstawowym określonym celem działalności danej organizacji pozarządowej jest promowanie ochrony środowiska w kontekście prawa ochrony środowiska, że organizacja istnieje dłużej niż dwa lata i aktywnie realizuje ten cel lub że cele i działalność organizacji pozarządowej obejmują sprawę będącą przedmiotem wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, organizacja ta przedkłada wszelkie inne dokumenty potwierdzające spełnienie tego kryterium.

5. Wykaz dokumentów, które należy przedstawić zgodnie z ust. 1:

statut lub regulamin organizacji pozarządowej, lub wszelkie inne dokumenty pełniące taką samą rolę zgodnie z praktyką krajową, w odniesieniu do tych państw członkowskich UE, w których przepisy prawa krajowego nie wymagają od organizacji pozarządowych przyjęcia statutu lub regulaminu ani nie przewidują takiej możliwości;

b)	roczne sprawozdania z działalności organizacji pozarządowej z okresu ostatnich dwóch lat;

c)	kopia aktu urzędowej rejestracji dokonanej przez władze krajowe w przypadku pozarządowych organizacji z siedzibą w państwach, w których tego typu procedura jest wymagana, aby organizacja mogła uzyskać osobowość prawną;

w stosownych przypadkach informacje i dokumenty potwierdzające, że dana organizacja pozarządowa została wcześniej uznana przez instytucję lub organ Unii za uprawnioną do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktu administracyjnego lub zaniechania administracyjnego zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 oraz oświadczenie organizacji pozarządowej, że nadal spełnia ona warunki kwalifikowalności.

Artykuł 3

Warunki określone w art. 11 ust. 1a akapit pierwszy lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006

1. Członkowie społeczeństwa uprawnieni do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktu administracyjnego lub zaniechania administracyjnego zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 przedstawiają dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 2, na poparcie spełnienia kryteriów i warunków określonych w art. 11 ust. 1a akapit pierwszy lit. b) tego rozporządzenia.

2. Wykaz dokumentów, które należy przedstawić:

a)	krótki opis wystarczającego interesu publicznego w danej sprawie;

opis metody, za pomocą której uzyskano poparcie publiczne. W przypadku kampanii zbierania podpisów w internecie należy podać szczegółowe informacje na temat platformy i metod zapewniających autentyczność wyników kampanii. Każda metoda zbierania podpisów powinna zapewniać wykluczenie podwójnych lub fałszywych wpisów i danych pochodzących od członków społeczeństwa, którzy nie mieszkają ani nie mają siedziby w UE; wyniki należy przedstawić z podziałem na państwa członkowskie. W opisie należy również wyjaśnić, jakie dowody uznano za dowody potwierdzające autentyczność przedłożonych dokumentów i danych;

skrócony opis dotyczący skali poparcia publicznego dla wniosku, w tym w szczególności liczba osób popierających wniosek, z podziałem na państwa członkowskie, wykazujący, że wniosek popiera co najmniej 4 000 członków społeczeństwa mieszkających lub mających siedzibę w co najmniej pięciu państwach członkowskich, po co najmniej 250 w każdym z tych państw.

3. W odniesieniu do każdego podpisującego będącego osobą fizyczną podaje się następujące informacje:

a)	potwierdzenie podpisu;

b)	imię i nazwisko;

c)	adres i państwo członkowskie zamieszkania;

d)	potwierdzenie spełnienia wymogu dotyczącego minimalnego wieku (w zależności od wymogów państwa członkowskiego zamieszkania dotyczących wykonywania prawa do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego).

4. W odniesieniu do każdego podpisującego będącego organizacją podaje się następujące informacje:

a)	potwierdzenie podpisu;

b)	nazwę organizacji;

c)	adres i państwo członkowskie miejsca siedziby;

d)	numer w rejestrze krajowym;

e)	imię, nazwisko i tytuł przedstawiciela.

5. Instytucja i organ Unii, do których złożono wniosek, wykorzystują dane osobowe przekazane zgodnie z ust. 3 i 4 wyłącznie w celu sprawdzenia, czy strony występujące z wnioskiem spełniają kryteria i warunki określone w art. 11 ust. 1a akapit pierwszy lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, i usuwają te dane rok po złożeniu wniosku, chyba że zakwestionowano spełnienie kryteriów kwalifikowalności, w którym to przypadku dane osobowe mogą zostać zatrzymane do czasu rozstrzygnięcia takiego sporu.

Artykuł 4

Reprezentowanie przez organizację pozarządową lub prawnika

1. W przypadku gdy organizacje pozarządowe lub inni członkowie społeczeństwa są reprezentowani przez organizację pozarządową, stosuje się art. 2 niniejszej decyzji.

2. W przypadku gdy organizacje pozarządowe lub inni członkowie społeczeństwa są reprezentowani przez prawnika, wniosek powinien zawierać dokumenty i dane potwierdzające, że prawnik ten jest uprawniony do występowania przed sądem danego państwa członkowskiego. Dokumenty te mogą obejmować zaświadczenie wydane przez izbę adwokacką w danym państwie członkowskim lub każdy inny dokument spełniający taką samą rolę zgodnie z praktyką krajową. Prawnik przedstawia również pełnomocnictwo, z którego wynika, że jest uprawniony do reprezentowania swojego klienta.

Artykuł 5

Ocena uprawnienia do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej

1. Instytucja lub organ Unii weryfikuje, czy osoby, które złożyły wniosek, i ich przedstawiciele spełniają kryteria lub warunki określone w art. 11 ust. 1 i 1a rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, oceniając informacje przedstawione zgodnie z niniejszą decyzją.

2. Jeżeli na podstawie informacji przedstawionych zgodnie z niniejszą decyzją dana instytucja lub dany organ Unii nie jest w stanie w pełni ocenić, czy spełnione są te kryteria lub warunki, zwraca się do strony występującej z wnioskiem o przekazanie dodatkowych dokumentów lub informacji w rozsądnym terminie, który zostaje określony przez daną instytucję lub dany organ Unii i który nie może przekraczać 30 dni. W okresie tym zawiesza się stosowanie terminów określonych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.

3. W stosownych przypadkach dana instytucja lub dany organ Unii może skonsultować się z odpowiednimi organami krajowymi w dowolnym państwie członkowskim Unii w celu zweryfikowania i oceny informacji przedstawionych przez daną organizację pozarządową lub danego prawnika w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności określonych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006. W tym okresie konsultacji, który nie powinien przekraczać 30 dni, zawiesza się stosowanie terminów określonych w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.

Artykuł 6

Współpraca administracyjna

Instytucje i organy Unii współpracują ze sobą, aby zapewnić przejrzyste i spójne stosowanie przepisów niniejszej decyzji.

Artykuł 7

Składanie wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej kierowanych do Komisji

1. Kierowane do Komisji wnioski o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktu administracyjnego lub zaniechania administracyjnego zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 składa się wyłącznie za pośrednictwem internetowego systemu przyjmowania wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, który jest publicznie dostępny na stronie internetowej Komisji.

2. W przypadku wniosków o wszczęcie procedury odwoławczej przedkładanych Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1a akapit pierwszy lit. b) tego rozporządzenia podpisy zbiera się za pośrednictwem systemu internetowego udostępnionego przez Komisję (EU-Survey) zgodnie z wytycznymi i metodyką przedstawionymi przez Komisję. Pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości zbierania własnoręcznych podpisów przez stronę występującą z wnioskiem. W takim przypadku strona występująca z wnioskiem digitalizuje informacje wymagane na mocy art. 3 akapit trzeci i czwarty niniejszej decyzji i przedkłada je za pośrednictwem internetowego systemu przyjmowania wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej.

Artykuł 8

Uchylenie

Decyzja 2008/50/WE traci moc.

Artykuł 9

Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 29 kwietnia 2023 r.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 kwietnia 2023 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN

(1) Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 13.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 z dnia 6 października 2021 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 356 z 8.10.2021, s. 1).

(4) Decyzja Komisji 2008/50/WE z dnia 13 grudnia 2007 r. ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zastosowania postanowień konwencji z Aarhus w odniesieniu do wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktów administracyjnych (Dz.U. L 13 z 16.1.2008, s. 24).

12.4.2023

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 99/28

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2023/749

z dnia 14 kwietnia 2023 r.

zmieniająca załączniki I i II do decyzji wykonawczej (UE) 2021/260 w odniesieniu do środków krajowych mających zastosowanie w Danii dotyczących bakteryjnej choroby nerek (BKD) i zakaźnej martwicy trzustki (IPN) oraz środków krajowych mających zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie (Irlandia Północna) dotyczących herpeswirusa 1μνar (OsHV-1μνar) u ostryg

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (1), w szczególności jego art. 226 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W załącznikach I i II do decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/260 (2) ustanowiono wykazy państw członkowskich i ich części, które uznaje się za wolne od niektórych chorób zwierząt wodnych, niewymienionych w art. 9 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2016/429 lub które są objęte programem likwidacji choroby.

(2)

Dania powiadomiła Komisję, że cztery z kompartmentów znajdujących się na jej terytorium, które są wymienione w załączniku I do decyzji wykonawczej (UE) 2021/260, przestały istnieć i w związku z tym powinny zostać usunięte z wykazu kompartmentów uznanych za wolne od zakaźnej martwicy trzustki (IPN) w Danii. Jeden z tych kompartmentów należy również usunąć z wykazu kompartmentów uznanych za wolne od bakteryjnej choroby nerek (BKD).

(3)

Dania powiadomiła również Komisję o wystąpieniu ogniska IPN w jednym z kompartmentów znajdujących się na jej terytorium, który jest wymieniony w załączniku II do decyzji wykonawczej (UE) 2021/260. Kompartment ten nie jest już objęty programem likwidacji choroby w odniesieniu do IPN i w związku z tym należy go usunąć z wykazu.

(4)

Ponadto Dania powiadomiła Komisję, że w nowym kompartmencie na jej terytorium rozpoczęto program likwidacji choroby w odniesieniu do BKD. Kompartment ten należy zatem dodać do wykazu kompartmentów objętych programem likwidacji choroby w odniesieniu do BKD w załączniku II do decyzji wykonawczej (UE) 2021/260.

(5)

Dania powiadomiła również Komisję, że w znajdującym się na jej terytorium kompartmencie, wymienionym w załączniku II do decyzji wykonawczej (UE) 2021/260, pomyślnie zakończono realizację programu likwidacji choroby w odniesieniu do BKD i programu likwidacji choroby w odniesieniu do IPN. Kompartment ten powinien zatem zostać usunięty z wykazu w tym załączniku i zamiast tego powinien zostać włączony do wykazu kompartmentów uznanych za wolne od BKD oraz do wykazu kompartmentów wolnych od IPN w załączniku I do wspomnianej decyzji wykonawczej.

(6)

Ponadto Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej powiadomiło Komisję, że ponieważ wszystkie obszary Irlandii Północnej, na których utrzymywane są zwierzęta akwakultury podatne na herpeswirus 1μνar u ostryg, nie są już wolne od tej choroby, utrzymanie krajowych środków zwalczania tej choroby nie jest już uważane za konieczne. Z wykazu należy zatem usunąć terytorium Irlandii Północnej – z wyjątkiem zatoki Dundrum, zatoki Killough, Lough Foyle, Carlingford Lough, Larne Lough i Strangford Lough – które jest wymienione w załączniku I do decyzji wykonawczej (UE) 2021/260.

(7)	Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki I i II do decyzji wykonawczej (UE) 2021/260.

(8)	Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załączniki I i II do decyzji wykonawczej (UE) 2021/260 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 14 kwietnia 2023 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN

(1) Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s. 1.

(2) Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2021/260 z dnia 11 lutego 2021 r. zatwierdzająca środki krajowe mające na celu ograniczenie wpływu niektórych chorób zwierząt wodnych zgodnie z art. 226 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 oraz uchylająca decyzję Komisji 2010/221/UE (Dz.U. L 59 z 19.2.2021, s. 1).

ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK I

Państwa członkowskie (1) lub ich części uznawane za wolne od niektórych chorób zwierząt wodnych i w odniesieniu do których zatwierdzono środki krajowe zgodnie z art. 226 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/429

Choroba

Państwo członkowskie

Kod

Zasięg geograficzny obszaru, w odniesieniu do którego zatwierdzono środki krajowe

Zakażenie herpeswirusem koi (KHV)

Francja

Strefa Durançole, od źródła rzeki Durançole do ujścia z FR 13092001 CE Ferme Marine de la Durançole

Następujące pojedyncze kompartmenty obejmujące jeden zakład akwakultury z określonym numerem zatwierdzenia:

FR 17116001 CE Pisiculture de l’EARL Carpio

FR 34023506 CE SCEA les poissons du Soleil

FR 34195501 CE Olivier Germaine – Pisciculture

FR 39366002 CE Pisciculture du Moulin de Pierre

FR 63263022 CE Pisciculture de Fontanas

FR 66190003 CE SCEA les poissons du Soleil

FR 72261001 CE Ecloserie de l’AAPPMA de Conlie – Bernay – Ruillé

FR 72294001 CE Ecloserie de l’AAPPMA 72 – Sougé Le Ganelon

Włochy

Strefa jezior Monticolo obejmująca wylęgarnię ryb IT004BZ106, »Grande lago di Monticolo/Großer Montiggler See« oraz »Piccolo lago di Monticolo/Kleiner Montiggler See«

Irlandia

Całe terytorium

Portugalia

Następujący kompartment obejmujący jeden zakład akwakultury z określonym numerem zatwierdzenia:

PT 06001 CP Herdade de Entre Águas/PT

Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna)

UK (NI)

Irlandia Północna

Wiosenna wiremia karpi (SVC)

Dania

Całe terytorium

Finlandia

Całe terytorium

Węgry

Całe terytorium

Irlandia

Całe terytorium

Szwecja

Całe terytorium

Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna)

UK (NI)

Irlandia Północna

Bakteryjna choroba nerek (BKD)

Dania

Następujące pojedyncze kompartmenty obejmujące jeden zakład akwakultury z określonym numerem zatwierdzenia:

84470

Brænderigårdens Dambrug

92158

Hørup Mølle Dambrug

103471

Abildvad Dambrug

103559

Fårup Mølle Dambrug

103587

Trend Å Dambrug

103623

Hårkjær Dambrug

103647

Egebæk Dambrug

103670

Refsgårds Dambrug

103682

Sangild Dambrug

103733

Skade Dambrug

117789

Funderholme Fiskeopdræt

118656

AquaSearch Ova, Billund

118844

Ravning ægpakkeri

128165

Ollerupgård Dambrug

Finlandia

Następujące pojedyncze kompartmenty obejmujące zakłady akwakultury z określonymi numerami zatwierdzenia:

177-1/

Hanka-Taimen Oy,

177-2

Gospodarstwo rybackie Vanaja i Venekoski

386-1

Pohjois-Karjalan kalanviljely Oy, gospodarstwo rybackie Keskijärvi

386-2

Pohjois-Karjalan kalanviljely Oy, gospodarstwo rybackie Kontiolahti

065-3

Kainuun Lohi Oy, gospodarstwo rybackie Likolampi

185-2

Terhontammi Oy, wylęgarnia ryb Sorsakoski

383

Kuusamon Jalokala Oy, wylęgarnia ryb Käylä

253-3

Fiński Instytut Zasobów Naturalnych - Luke, gospodarstwo rybackie Taivalkoski

Irlandia

Całe terytorium

Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna)

UK (NI)

Irlandia Północna

Zakaźna martwica trzustki (IPN)

Dania

Następujące pojedyncze kompartmenty obejmujące jeden zakład akwakultury z określonym numerem zatwierdzenia:

83138

Hallesøhuse Dambrug

84470

Brænderigårdens Dambrug

92158

Hørup Mølle Dambrug

103554

Fruerlund Dambrug

103559

Fårup Mølle Dambrug

103571

Hallesø Dambrug

103623

Hårkjær Dambrug

103647

Egebæk Dambrug

103668

Ravning Dambrug

103670

Refsgårds Dambrug

103682

Sangild Dambrug

103802

Ådal Dambrug

103910

Piledal Dambrug

104106

Hallundbæk Dambrug

106314

Ravningkær Dambrug

117789

Funderholme Fiskeopdræt

118656

AquaSearch Ova, Billund

118844

Ravning ægpakkeri

122355

FREA

125770

Aquasearch Ova

128165

Ollerupgård Dambrug

129695

Ravning Avlsstation

Finlandia

Części kontynentalne terytorium

Słowenia

Następujące pojedyncze kompartmenty obejmujące jeden zakład akwakultury z określonym numerem zatwierdzenia:

SIRIB050108 Pšata

SIRIB120102 Ilirska Bistrica

Szwecja

Części kontynentalne terytorium

Zakażenie wywoływane przez Gyrodactylus salaris (GS)

Finlandia

Zlewnie rzek Tenojoki i Näätämöjoki; obszary zlewni rzek Paatsjoki, Tuulomajoki i Uutuanjoki uznawane są za strefy buforowe

Irlandia

Całe terytorium

Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna)

UK (NI)

Irlandia Północna

Zakażenie alfawirusem ryb łososiowatych (SAV)

Finlandia

Części kontynentalne terytorium

ZAŁĄCZNIK II

Państwa członkowskie (2) lub ich części, w których obowiązują programy likwidacji dotyczące niektórych chorób zwierząt wodnych i w odniesieniu do których zatwierdzono środki krajowe zgodnie z art. 226 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/429

Choroba	Państwo członkowskie	Kod	Zasięg geograficzny obszaru, w odniesieniu do którego zatwierdzono środki krajowe
Bakteryjna choroba nerek (BKD)	Dania	DK	Następujące pojedyncze kompartmenty obejmujące jeden zakład akwakultury z określonym numerem zatwierdzenia:
			106314	Ravningkær Dambrug
			108516	Hulsig Dambrug
			118738	Øster Højgård Avlsdambrug
			122491	Tarp Dambrug
			129695	Ravning Avlsstation
	Szwecja	SE	Części kontynentalne terytorium
Zakaźna martwica trzustki (IPN)	Dania	DK	Następujące pojedyncze kompartmenty obejmujące jeden zakład akwakultury z określonym numerem zatwierdzenia:
			103606	Lundby Dambrug
			108516	Hulsig Dambrug
	Szwecja	SE	Części przybrzeżne terytorium

”.

(1) Zgodnie z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w szczególności z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu, do celów niniejszego załącznika odniesienia do państw członkowskich obejmują Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej.

(2) Zgodnie z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w szczególności z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu, do celów niniejszego załącznika odniesienia do państw członkowskich obejmują Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej.

		ISSN 1977-0766
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		L 99

Wydanie polskie	Legislacja	Rocznik 66 12 kwietnia 2023

Spis treści		II Akty o charakterze nieustawodawczym	Strona
		ROZPORZĄDZENIA
	*	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2023/744 z dnia 2 lutego 2023 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2022/1172 w odniesieniu do przepisów przejściowych mających na celu ułatwienie kontroli warunkowości i kontroli przestrzegania zasady wzajemnej zgodności w odniesieniu do niektórych płatności obszarowych w ramach wspólnej polityki rolnej	1
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2023/745 z dnia 3 kwietnia 2023 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej	3
		DECYZJE
	*	Decyzja Rady (UE) 2023/746 z dnia 28 marca 2023 r. ustanawiającą kryteria i procedure ustalania stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do przyjęcia lub zmiany międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania oraz zgłoszenia różnic względem przyjętych norm międzynarodowych	7
	*	Decyzja Rady (UE) 2023/747 z dnia 31 marca 2023 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, ustanowionego na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w odniesieniu do zmiany dodatku XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych) do załącznika XVII do tego Układu	16
	*	Decyzja Komisji (UE) 2023/748 z dnia 11 kwietnia 2023 r. ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktów administracyjnych lub zaniechań administracyjnych	23
	*	Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2023/749 z dnia 14 kwietnia 2023 r. zmieniająca załączniki I i II do decyzji wykonawczej (UE) 2021/260 w odniesieniu do środków krajowych mających zastosowanie w Danii dotyczących bakteryjnej choroby nerek (BKD) i zakaźnej martwicy trzustki (IPN) oraz środków krajowych mających zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie (Irlandia Północna) dotyczących herpeswirusa 1μνar (OsHV-1μνar) u ostryg ( 1 )	28