30.3.2023

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 92/1

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2023/699

z dnia 29 marca 2023 r.

zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 w zakresie korygowania opłat na rzecz Europejskiej Agencji Leków w oparciu o stopę inflacji ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2023 r.

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych (1), w szczególności jego art. 12 akapit piąty,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Zgodnie z art. 67 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) na dochody Europejskiej Agencji Leków składają się wkład Unii oraz opłaty wnoszone do tej Agencji przez przedsiębiorstwa. W rozporządzeniu (WE) nr 297/95 ustanowiono kategorie i poziomy takich opłat.

(2)	Opłaty te należy zaktualizować w oparciu o wysokość stopy inflacji w 2022 r. Stopa inflacji w Unii, opublikowana przez Urząd Statystyczny Unii Europejskiej (3), wyniosła w 2022 r. 10,4 %.

(3)	Dla uproszczenia skorygowane poziomy opłat powinny zostać zaokrąglone do najbliższych 100 EUR.

(4)	Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 297/95.

(5)	Ze względu na pewność prawa niniejszego rozporządzenia nie należy stosować do ważnych wniosków, które nie zostały rozpatrzone do dnia 1 kwietnia 2023 r.

(6)	Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 297/95 aktualizacji należy dokonać ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2023 r. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie w trybie pilnym i być stosowane od tej daty,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 297/95 wprowadza się następujące zmiany:

w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

w lit. a) wprowadza się następujące zmiany:

—	w akapicie pierwszym kwotę „ 313 200 EUR” zastępuje się kwotą „ 345 800 EUR”,

—	w akapicie drugim kwotę „ 31 500 EUR” zastępuje się kwotą „ 34 800 EUR”,

—	w akapicie trzecim kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”;

(ii)

w lit. b) wprowadza się następujące zmiany:

—	w akapicie pierwszym kwotę „ 121 500 EUR” zastępuje się kwotą „ 134 100 EUR”,

—	w akapicie drugim kwotę „ 202 500 EUR” zastępuje się kwotą „ 223 600 EUR”,

—	w akapicie trzecim kwotę „ 12 100 EUR” zastępuje się kwotą „ 13 400 EUR”,

—	w akapicie czwartym kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”;

(iii)

w lit. c) wprowadza się następujące zmiany:

—	w akapicie pierwszym kwotę „ 94 000 EUR” zastępuje się kwotą „ 103 800 EUR”,

—	w akapicie drugim kwoty „ 23 700 EUR do 70 600 EUR” zastępuje się kwotami „ 26 200 EUR do 77 900 EUR”,

—	w akapicie trzecim kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”;

w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

w lit. a) akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

—	kwotę „ 3 500 EUR” zastępuje się kwotą „ 3 900 EUR”,

—	kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”;

(ii)

w lit. b) wprowadza się następujące zmiany:

—	w akapicie pierwszym kwotę „ 94 000 EUR” zastępuje się kwotą „ 103 800 EUR”,

—	w akapicie drugim kwoty „ 23 700 EUR do 70 600 EUR” zastępuje się kwotami „ 26 200 EUR do 77 900 EUR”;

c)	w ust. 3 kwotę „15 400 EUR” zastępuje się kwotą „17 000 EUR”;

d)	w ust. 4 akapit pierwszy kwotę „23 700 EUR” zastępuje się kwotą „26 200 EUR”;

e)	w ust. 5 kwotę „7 800 EUR” zastępuje się kwotą „8 600 EUR”;

w ust. 6 wprowadza się następujące zmiany:

(i)	w akapicie pierwszym kwotę „112 200 EUR” zastępuje się kwotą „123 900 EUR”;

(ii)	w akapicie drugim kwoty „27 900 EUR do 84 100 EUR” zastępuje się kwotami „30 800 EUR do 92 800 EUR”;

2)	w art. 4 akapit pierwszy kwotę „77 900 EUR” zastępuje się kwotą „86 000 EUR”;

w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

w lit. a) wprowadza się następujące zmiany:

—	w akapicie pierwszym kwotę „ 156 700 EUR” zastępuje się kwotą „ 173 000 EUR”,

—	w akapicie drugim kwotę „ 15 400 EUR” zastępuje się kwotą „ 17 000 EUR”,

—	w akapicie trzecim kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”,

—

w akapicie czwartym wprowadza się następujące zmiany:

—	kwotę „ 77 900 EUR” zastępuje się kwotą „ 86 000 EUR”,

—	kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”;

(ii)

w lit. b) wprowadza się następujące zmiany:

—	w akapicie pierwszym kwotę „ 77 900 EUR” zastępuje się kwotą „ 86 000 EUR”,

—	w akapicie drugim kwotę „ 132 400 EUR” zastępuje się kwotą „ 146 200 EUR”,

—	w akapicie trzecim kwotę „ 15 400 EUR” zastępuje się kwotą „ 17 000 EUR”,

—	w akapicie czwartym kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”,

—

w akapicie piątym wprowadza się następujące zmiany:

—	kwotę „ 39 200 EUR” zastępuje się kwotą „ 43 300 EUR”,

—	kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”;

(iii)

w lit. c) wprowadza się następujące zmiany:

—	w akapicie pierwszym kwotę „ 39 200 EUR” zastępuje się kwotą „ 43 300 EUR”,

—	w akapicie drugim kwoty „ 9 700 EUR do 29 500 EUR” zastępuje się kwotami „ 10 700 EUR do 32 600 EUR”,

—	w akapicie trzecim kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”;

w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

w lit. a) akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

—	kwotę „ 3 500 EUR” zastępuje się kwotą „ 3 900 EUR”,

—	kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”;

(ii)

w lit. b) wprowadza się następujące zmiany:

—	w akapicie pierwszym kwotę „ 46 900 EUR” zastępuje się kwotą „ 51 800 EUR”,

—	w akapicie drugim kwoty „ 11 800 EUR do 35 400 EUR” zastępuje się kwotami „ 13 000 EUR do 39 100 EUR”,

—	w akapicie trzecim kwotę „ 7 800 EUR” zastępuje się kwotą „ 8 600 EUR”;

c)	w ust. 3 kwotę „7 800 EUR” zastępuje się kwotą „8 600 EUR”;

d)	w ust. 4 akapit pierwszy kwotę „23 700 EUR” zastępuje się kwotą „26 200 EUR”;

e)	w ust. 5 kwotę „7 800 EUR” zastępuje się kwotą „8 600 EUR”;

w ust. 6 wprowadza się następujące zmiany:

(i)	w akapicie pierwszym kwotę „37 600 EUR” zastępuje się kwotą „41 500 EUR”;

(ii)	w akapicie drugim kwoty „9 200 EUR do 27 900 EUR” zastępuje się kwotami „10 200 EUR do 30 800 EUR”;

4)	w art. 6 akapit pierwszy kwotę „46 900 EUR” zastępuje się kwotą „51 800 EUR”;

w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a)	w akapicie pierwszym kwotę „77 900 EUR” zastępuje się kwotą „86 000 EUR”;

b)	w akapicie drugim kwotę „23 700 EUR” zastępuje się kwotą „26 200 EUR”;

w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)	w akapicie drugim kwotę „94 000 EUR” zastępuje się kwotą „103 800 EUR”;

(ii)	w akapicie trzecim kwotę „46 900 EUR” zastępuje się kwotą „51 800 EUR”;

(iii)

w akapicie czwartym kwoty „23 700 EUR do 70 600 EUR” zastępuje się kwotami „26 200 EUR do 77 900 EUR”;

(iv)	w akapicie piątym kwoty „11 800 EUR do 35 400 EUR” zastępuje się kwotami „13 000 EUR do 39 100 EUR”;

w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)	w akapicie drugim kwotę „313 200 EUR” zastępuje się kwotą „345 800 EUR”;

(ii)	w akapicie trzecim kwotę „156 700 EUR” zastępuje się kwotą „173 000 EUR”;

(iii)

w akapicie piątym kwoty „3 500 EUR do 269 900 EUR” zastępuje się kwotami „3 900 EUR do 298 000 EUR”;

(iv)	w akapicie szóstym kwoty „3 500 EUR do 135 100 EUR” zastępuje się kwotami „3 900 EUR do 149 200 EUR”;

c)	w ust. 3 akapit pierwszy kwotę „7 800 EUR” zastępuje się kwotą „8 600 EUR”.

Artykuł 2

Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do ważnych wniosków, które nie zostały rozpatrzone do dnia 1 kwietnia 2023 r.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 2023 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 29 marca 2023 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN

(1) Dz.U. L 35 z 15.2.1995, s. 1.

(2) Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1).

(3) https://ec.europa.eu/eurostat/documents/2995521/15725179/2-18012023-AP-EN.pdf/e301db8f-984c-27e2-1245-199a89f37bca

30.3.2023

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 92/5

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2023/700

z dnia 29 marca 2023 r.

rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [„Plăcintă dobrogeană” (ChOG)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 15 ust. 2 i art. 52 ust. 3 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Rumunii o rejestrację nazwy „Plăcintă dobrogeană” jako chronionego oznaczenia geograficznego został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)	W dniu 27 kwietnia 2021 r. Komisja otrzymała od Bułgarii zawiadomienie o sprzeciwie. W dniu 29 kwietnia 2021 r. Komisja przesłała zawiadomienie o sprzeciwie do Rumunii. W dniu 23 czerwca 2021 r. Bułgaria przedłożyła Komisji uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie.

(3)

Po przeanalizowaniu uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie i uznaniu go za dopuszczalne zgodnie z art. 51 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, w piśmie z dnia 20 lipca 2021 r. Komisja zwróciła się do Rumunii i Bułgarii o przeprowadzenie odpowiednich konsultacji mających na celu osiągnięcie porozumienia.

(4)	Konsultacje pomiędzy Rumunią i Bułgarią zakończyły się bez osiągnięcia porozumienia. W związku z tym Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie rejestracji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, uwzględniając wyniki tych konsultacji.

(5)

Zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Bułgaria twierdziła, że rejestracja „Plăcintă dobrogeană” jako chronionego oznaczenia geograficznego stanowiłaby zagrożenie dla istnienia produktu o nazwie „Dobrudzhanska banitsa”, który od wieków jest przygotowywany jako tradycyjne ciasto w Bułgarii i stanowi część bułgarskiego dziedzictwa gastronomicznego i kulturowego.

Rzeczywiście, w języku bułgarskim „Dobrudzhanska banitsa” ma takie samo znaczenie jak „Plăcintă dobrogeană”. Ponadto Bułgaria twierdziła, że nazwa ta oznacza produkty o podobnych składnikach, etapach przygotowania i cechach produktu końcowego, w związku z czym zasadnicze elementy zarówno „Dobrudzhanska banitsa” jak i „Plăcintă dobrogeană” można uznać za identyczne. Takie podobieństwa są ustalane z historycznego punktu widzenia, mając na uwadze, że Dobrudzha, jako region historyczny i geograficzny, jest podzielona między oba kraje, tj. północna Dobrudzha leży w Rumunii a południowa Dobrudzha – w Bułgarii. W związku z tym oba regiony, nawet jeśli znajdują się w dwóch różnych państwach, mają podobne tradycje i zwyczaje kulinarne.

W związku z tym Bułgaria zakwestionowała związek między produktem a obszarem geograficznym.

(6)	Ponadto Bułgaria zwróciła uwagę na negatywny wpływ na interesy gospodarcze producentów „Dobrudzhanska banitsa” w Bułgarii, jaki miałaby rejestracja „Plăcintă dobrogeană” jako chronionego oznaczenia geograficznego, i stwierdziła, że może ona wprowadzić konsumentów w błąd co do pochodzenia produktu.

(7)	Komisja oceniła argumenty przedstawione w uzasadnionym oświadczeniu o sprzeciwie Bułgarii w świetle przepisów rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, uwzględniając wyniki odpowiednich konsultacji przeprowadzonych między wnioskodawcą a jego oponentem.

(8)

Produkt nazywany w Rumunii „Plăcintă dobrogeană” jest podobny do produktu będącego zgodnie z prawem w użyciu w Bułgarii, nazwanego „Dobrudzhanska banitsa”. Jednak pomimo wspólnych tradycji i zwyczajów kulinarnych związanych z geograficznym i historycznym regionem Dobrogea/Dobrudzha te tradycje i zwyczaje rozwijały się odrębnie w Rumunii i Bułgarii, co powodowało różnice w przygotowaniu, renomie i stosowaniu nazw oznaczających produkty.

Po pierwsze, produkt o nazwie „Plăcintă dobrogeană” ma szczególne właściwości, które odróżniają go od produktu o nazwie „Dobrudzhanska banitsa”. W Rumunii w nadzieniu dopuszcza się wyłącznie ser, jogurt i jaja, natomiast w produkcji „Dobrudzhanska banitsa” w Bułgarii można również stosować mięso lub warzywa, a także świeże mleko. Dalsze różnice dotyczą stosowania skrzepu – obowiązkowego w Rumunii, ale dobrowolnego w Bułgarii. Inna różnica dotyczy płatów ciasta, które w Rumunii są zagniatane i wałkowane, natomiast w Bułgarii są składane jak harmonijka.

Rumunia wykazała również ugruntowaną renomę nazwy „Plăcintă dobrogeană”, która odnosi się do produktu wytwarzanego na obszarze geograficznym określonym w jednolitym dokumencie jako okręgi Tulcea i Constanța, znane również jako „Dobrogea”. W Bułgarii nie stwierdzono równoległej renomy nazwy „Dobrudzhanska banitsa”, ani nie wykazano jej w wystarczającym stopniu.

Wreszcie, w przeciwieństwie do „Plăcintă dobrogeană”, „Dobrudzhanska banitsa” jest przeznaczona przede wszystkim do produkcji lokalnej i domowej.

(9)

Nazwa „Plăcintă dobrogeană” jest bezsprzecznie kojarzona z wypiekiem wytworzonym z ciasta wypełnionego solonym miękkim serem (telemea) zmieszanym z twarogiem i jajami produkowanymi na tym samym obszarze geograficznym. Produkt posiada zatem jakość i renomę, które są przypisywane jego pochodzeniu geograficznemu. W świetle powyższego nie można kwestionować związku między produktem o nazwie „Plăcintă dobrogeană” a obszarem geograficznym.

(10)

Termin „Dobrudzhanska banitsa” to tłumaczenie na język bułgarski nazwy „Plăcintă dobrogeană”. Ponieważ nazwy są identyczne w tłumaczeniu, ochrona zarejestrowanej nazwy „Plăcintă dobrogeană”, przewidziana w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, skutkowałaby uniemożliwieniem bułgarskim producentom używania określenia „Dobrudzhanska banitsa” w celu wprowadzania do obrotu ich porównywalnych produktów.

(11)

Użycie określenia „Dobrudzhanska banitsa” nie miało na celu wykorzystania renomy nazwy „Plăcintă dobrogeană”. Konsumenci nie zostali wprowadzeni ani nie mogliby zostać wprowadzeni w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu. W rzeczywistości sytuacja na tych dwóch rynkach była inna w przypadku tych dwóch produktów. „Plăcintă dobrogeană” odnosi się do produktu, który posiada odrębny rynek, na którym cieszy się renomą ze względu na swoje zalety i cechy związane z pochodzeniem geograficznym. „Dobrudzhanska banitsa” odnosi się do produktu spożywanego głównie jako produkcja lokalna, a nawet domowa.

(12)

Produkt „Dobrudzhanska banitsa” jest zazwyczaj przygotowywany i spożywany bezpośrednio w tym samym dniu. Produkt ten nie został wprowadzony do obrotu w innym kraju, ponieważ nie jest oferowany zamrożony, w związku z czym konsumenci nie byli i nie mogli zostać wprowadzeni w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu. W szczególności produkcja „Dobrudzhanska banitsa” nie była i nie jest ukierunkowana na wywóz.

(13)

Z tych względów oraz ponieważ wykazano, że nazwa „Dobrudzhanska banitsa” była używana zgodnie z prawem w sposób konsekwentny i uczciwy przez okres co najmniej 25 lat przed złożeniem do Komisji wniosku o rejestrację nazwy „Plăcintă dobrogeană”, w myśl poszanowania zasady uczciwości i tradycyjnego stosowania oraz uwzględniając porozumienie osiągnięte w tym względzie między wnioskodawcą a oponentem, należy przyznać okres przejściowy wynoszący 10 lat.

(14)	W związku z powyższym należy wpisać nazwę „Plăcintă dobrogeană” do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych,

(15)	Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nazwa „Plăcintă dobrogeană” (ChOG) zostaje zarejestrowana.

Nazwa podana w akapicie pierwszym określa produkt należący do klasy 2.3 Chleb, ciasto, ciastka, wyroby cukiernicze, herbatniki i inne wyroby piekarnicze, zgodnie z załącznikiem XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).

Artykuł 2

Określenie „Dobrudzhanska banitsa” („Добруджанска баница”) może być stosowane w celu oznaczenia ciasta niespełniającego wymogów specyfikacji ChOG „Plăcintă dobrogeană” przez okres 10 lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na terytorium Unii, pod warunkiem że przestrzegane są zasady i przepisy mające zastosowanie w jej porządku prawnym.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 29 marca 2023 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2) Dz.U. C 38 z 3.2.2021, s. 4.

(3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).

30.3.2023

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 92/10

DECYZJA RADY (UE) 2023/702

z dnia 21 marca 2023 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w odniesieniu do decyzji, która ma być przyjęta, a także zaleceń oraz wspólnych i jednostronnych deklaracji, które mają być złożone

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50 ust. 2,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwana dalej „umową o wystąpieniu”) została zawarta przez Unię decyzją Rady (UE) 2020/135 (1) i weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r.

(2)

Art. 164 ust. 5 lit. d) umowy o wystąpieniu uprawnia Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 164 ust. 1 tej umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”) do przyjmowania decyzji zmieniających tę umowę, z wyjątkiem jej części pierwszej, czwartej i szóstej, pod warunkiem że takie zmiany są konieczne, by poprawić błędy, uzupełnić brakujące informacje lub skorygować inne niedociągnięcia, lub zaradzić sytuacjom nieprzewidzianym w chwili podpisywania umowy, oraz z zastrzeżeniem że takie decyzje nie zmieniają istotnych elementów umowy.

(3)

Art. 166 ust. 1 umowy o wystąpieniu uprawnia Wspólny Komitet do przyjmowania decyzji dotyczących wszelkich kwestii, w przypadku których przewiduje to umowa, i do wydawania Unii i Zjednoczonemu Królestwu stosownych zaleceń. Na podstawie art. 166 ust. 2 umowy o wystąpieniu decyzje przyjmowane przez Wspólny Komitet są wiążące dla Unii i Zjednoczonego Królestwa; Unia i Zjednoczone Królestwo są zobowiązane wykonywać te decyzje, które wywierają takie same skutki prawne, co umowa o wystąpieniu. Art. 166 ust. 3 umowy o wystąpieniu stanowi, że zalecenia są formułowane za obopólną zgodą.

(4)	Zgodnie z art. 182 umowy o wystąpieniu Protokół w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej (zwany dalej „Protokołem”) stanowi integralną część tej umowy.

(5)

Unia i Zjednoczone Królestwo powinny złożyć w ramach Wspólnego Komitetu wspólną deklarację, w myśl której w stosownych przypadkach w swoich stosunkach w ramach umowy o wystąpieniu będą one, zgodnie z wymogami pewności prawa, odwoływać się do zmienionego Protokołu jako do „ram windsorskich” oraz będą mogły w ten sam sposób odnosić się do zmienionego Protokołu w swoich przepisach krajowych.

(6)

Biorąc pod uwagę szczególne okoliczności w Irlandii Północnej, należy wprowadzić postanowienie, że Unia i Zjednoczone Królestwo powinny dokładać wszelkich starań w celu zapewnienia, aby ułatwienia w wymianie handlowej między Irlandią Północną a innymi częściami Zjednoczonego Królestwa obejmowały szczególne uzgodnienia dotyczące przemieszczania towarów na rynku wewnętrznym Zjednoczonego Królestwa i uwzględniające sytuację Irlandii Północnej, która zgodnie z Protokołem jest częścią obszaru celnego Zjednoczonego Królestwa, w przypadku gdy towary przeznaczone są do ostatecznej konsumpcji lub ostatecznego wykorzystania w Irlandii Północnej oraz jeśli wprowadzono niezbędne zabezpieczenia mające chronić integralność unijnego rynku wewnętrznego i unii celnej. Należy zatem odpowiednio zmienić Protokół.

(7)	Unia powinna przyjąć do wiadomości jednostronną deklarację Zjednoczonego Królestwa w ramach Wspólnego Komitetu określającą praktykę, jaką zamierza ono wprowadzić w odniesieniu do przemieszczania towarów z Irlandii Północnej do pozostałych części Zjednoczonego Królestwa.

(8)	Unia powinna przyjąć do wiadomości jednostronną deklarację Zjednoczonego Królestwa w ramach Wspólnego Komitetu określającą praktykę, jaką zamierza ono wprowadzić w odniesieniu do działań w zakresie nadzoru rynku i egzekwowania przepisów.

(9)

Konieczne jest zapewnienie wzmocnionej współpracy między Zjednoczonym Królestwem a Unią oraz, w stosownych przypadkach, między organami Zjednoczonego Królestwa i państw członkowskich, tak aby planowane szczególne uzgodnienia były poparte skutecznymi działaniami w zakresie nadzoru rynku i egzekwowania przepisów. Wspólny Komitet powinien zatem wydać zalecenie w sprawie ustanowienia takiej wzmocnionej współpracy, w którym wskaże, że współpraca ta może obejmować wymianę wiedzy i informacji, współpracę z podmiotami gospodarczymi i wspólne działania.

(10)

Biorąc pod uwagę szczególne okoliczności w Irlandii Północnej, w tym fakt, że jest ona integralną częścią ryku wewnętrznego Zjednoczonego Królestwa, należy dokonać określonych zmian w załączniku 3 do Protokołu. Stosowanie tych zmian nie powinno prowadzić do ryzyka oszustw podatkowych ani do jakichkolwiek potencjalnych zakłóceń konkurencji. Wdrożenie tych zmian w Irlandii Północnej, a w szczególności wdrożenie procedury szczególnej dla sprzedaży na odległość towarów importowanych z terytoriów trzecich lub państw trzecich, nie powinno narażać na ryzyko rynku wewnętrznego Unii i rynku wewnętrznego Zjednoczonego Królestwa, ani też nadmiernie obciążać przedsiębiorstw prowadzących działalność w Irlandii Północnej. W celu sprecyzowania zakresu stosowania do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej niektórych aktów już wymienionych w załączniku 3 do Protokołu, w załączniku należy dodać dwie uwagi. W celu usunięcia dalszych niedociągnięć, które mogą pojawić się w przyszłości, lub zareagowania na nieprzewidziane okoliczności oraz w celu zapewnienia, aby wszelkie inne uwagi określające, w jaki sposób akty Unii wymienione w załączniku 3 mają zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej, mogły zostać dodane do tego załącznika w dowolnym czasie, należy przewidzieć taką możliwość.

(11)

Unia i Zjednoczone Królestwo powinny złożyć w ramach Wspólnego Komitetu wspólną deklarację w sprawie systemu VAT dotyczącego towarów, w przypadku których nie istnieje ryzyko dla rynku wewnętrznego Unii, oraz w sprawie warunków transgranicznego zwrotu VAT. W deklaracji tej Unia i Zjednoczone Królestwo zobowiązałyby się do zbadania możliwości dodania uwag wyjaśniających zakres stosowania niektórych aktów wymienionych w załączniku 3 do Protokołu. Pierwsza uwaga dotyczyłaby stosowania stawek określonych w dyrektywie Rady 2006/112/WE (2) i zawierałaby wykaz towarów, które ze względu na swój charakter i warunki dostarczenia podlegałyby ostatecznej konsumpcji w Irlandii Północnej i w przypadku których stosowanie innych stawek nie miałoby negatywnego wpływu na rynek wewnętrzny Unii w postaci ryzyka oszustw podatkowych lub potencjalnego zakłócenia konkurencji. Unia i Zjednoczone Królestwo powinny również zasygnalizować swoją gotowość do regularnego dokonywania oceny i przeglądu takiego wykazu. Druga uwaga dotyczyłaby obowiązujących warunków transgranicznego zwrotu VAT na podstawie mających zastosowanie przepisów prawa Unii, o których mowa w art. 8 Protokołu.

(12)

Aby zapewnić skuteczność art. 8 Protokołu, Unia i Zjednoczone Królestwo powinny wymieniać informacje i omawiać w ustrukturyzowany sposób wszelkie kwestie wynikające z wdrożenia i stosowania art. 8 tego Protokołu, w tym istotne zmiany przewidziane w ramach prawnych mających zastosowanie w Unii i Zjednoczonym Królestwie w zakresie VAT i akcyzy dotyczących towarów. W związku z tym w decyzji Wspólnego Komitetu należy przewidzieć specjalne posiedzenia specjalnego komitetu ds. wdrożenia Protokołu w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej (zwanego dalej „specjalnym komitetem”) jako mechanizm wzmocnionej koordynacji, aby umożliwić Unii i Zjednoczonemu Królestwu określenie i omówienie wszelkich kwestii związanych z funkcjonowaniem Protokołu w zakresie VAT i akcyzy oraz, w razie potrzeby, zaproponowanie odpowiednich działań.

(13)

Aby doprecyzować zakres stosowania art. 10 ust. 1 Protokołu, Unia i Zjednoczone Królestwo powinny ustalić wspólną interpretację warunków, na jakich pomoc państwa przyznawana przez organy Zjednoczonego Królestwa wchodzi w zakres art. 10 ust. 1, w szczególności w odniesieniu do rzeczywistego i bezpośredniego związku z Irlandią Północną. Unia i Zjednoczone Królestwo powinny zatem złożyć w tym celu wspólną deklarację w ramach Wspólnego Komitetu.

(14)

Aby zaradzić sytuacji, w której określony akt Unii zmieniający lub zastępujący akt, o którym mowa w Protokole, znacząco zmienia treść lub zakres tego aktu mającego zastosowanie przed jego zmianą lub zastąpieniem i w której stosowanie w Irlandii Północnej zmienionego lub zastąpionego w ten sposób aktu Unii miałoby znaczący wpływ na codzienne życie społeczności w Irlandii Północnej w sposób, który może się utrzymywać, konieczne jest ustanowienie klauzuli hamulca bezpieczeństwa, która umożliwi zaradzenie opisanej powyżej sytuacji przez 30 członków Zgromadzenia Ustawodawczego Irlandii Północnej z co najmniej dwóch partii (i z wyłączeniem przewodniczącego i jego zastępców), przy spełnieniu wszystkich warunków określonych w ust. 1 projektu jednostronnej deklaracji Zjednoczonego Królestwa w sprawie udziału instytucji ustanowionych na mocy porozumienia wielkopiątkowego czyli porozumienia z Belfastu zawartego 10 kwietnia 1998 r. przez rząd Zjednoczonego Królestwa, rząd Irlandii oraz pozostałych uczestników wielostronnych negocjacji (zwane dalej „Porozumieniem z 1998 r.”), załączonego do planowanej decyzji Wspólnego Komitetu zmieniającej Protokół. Warunki te stanowią m.in., że powiadomienie dokonywane jest w najbardziej wyjątkowych okolicznościach i stanowi ostateczność oraz że deputowani postarali się najpierw przeprowadzić merytoryczne dyskusje z rządem Zjednoczonego Królestwa i w ramach rządu Irlandii Północnej mające na celu zbadanie wszystkich możliwości w odniesieniu do aktu Unii. W przypadku gdy Zjednoczone Królestwo przekazało Unii takie powiadomienie, akt Unii zmieniony lub zastąpiony określonym aktem Unii nie będzie mieć zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej na podstawie art. 13 ust. 3 Protokołu. Akt Unii zmieniony lub zastąpiony określonym aktem Unii będzie musiał natomiast zostać dodany do odpowiedniego załącznika do Protokołu zgodnie z procedurą przewidzianą w jego art. 13 ust. 4. Należy zatem odpowiednio zmienić Protokół.

(15)

Jeżeli Zjednoczone Królestwo przekazało Unii powiadomienie, o którym mowa w planowanym nowym art. 13 ust. 3a akapit pierwszy Protokołu, ale organ arbitrażowy orzekł, że Zjednoczone Królestwo nie spełniło warunków dokonania takiego powiadomienia określonych w akapicie trzecim tego ustępu, należy szybko zastosować się do tego orzeczenia organu arbitrażowego. Wspólny Komitet powinien zatem wydać zalecenie w sprawie szybkiego zastosowania się do takiego orzeczenia. Należy przy tym oprzeć się na wspólnej interpretacji, że szybkie zastosowanie się osiągane jest w taki sam sposób, w przypadku gdy Zjednoczone Królestwo nie wykonało swoich zobowiązań dotyczących dobrej wiary na podstawie art. 5 umowy o wystąpieniu, dokonując takiego powiadomienia bez spełnienia wszystkich warunków określonych w ust. 1 jednostronnej deklaracji Zjednoczonego Królestwa w sprawie udziału instytucji ustanowionych Porozumieniem z 1998 r., załączonej do decyzji Wspólnego Komitetu nr 1/2023.

(16)

Unia i Zjednoczone Królestwo powinny potwierdzić, że powiadomienia przez Zjednoczone Królestwo na podstawie planowanego nowego art. 13 ust. 3a Protokołu należy dokonać zgodnie ze wszystkimi warunkami określonymi w ust. 1 jednostronnej deklaracji Zjednoczonego Królestwa w sprawie udziału instytucji ustanowionych Porozumieniem z 1998 r., aby było ono złożone w dobrej wierze, zgodnie z art. 5 umowy o wystąpieniu. Właściwe jest również wyjaśnienie we wspólnej deklaracji, że w przypadku gdy organ arbitrażowy orzekł, że Zjednoczone Królestwo nie spełniło wymogów art. 5 umowy o wystąpieniu w odniesieniu do skierowanego do Unii powiadomienia uruchamiającego mechanizm, należy szybko zastosować się do tego orzeczenia organu arbitrażowego.

(17)

Unia i Zjednoczone Królestwo powinny w pełni korzystać ze wspólnych organów ustanowionych na mocy umowy o wystąpieniu w celu nadzorowania jej wdrażania. specjalny komitet może umożliwić wymianę poglądów na temat wszelkiego przyszłego ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa dotyczącego towarów mającego znaczenie dla funkcjonowania Protokołu. W tym celu specjalny komitet może zwołać posiedzenie w określonym składzie, a mianowicie jako specjalny zespół ds. towarów, aby ocenić potencjalny wpływ tego przyszłego ustawodawstwa w Irlandii Północnej oraz przewidzieć i omówić ewentualne trudności praktyczne. Unia i Zjednoczone Królestwo będą rozwiązywać wszelkie problemy związane z funkcjonowaniem Protokołu w możliwie najskuteczniejszy i najszybszy sposób. Unia i Zjednoczone Królestwo powinny zatem przyjąć w tym celu wspólną deklarację w ramach Wspólnego Komitetu.

(18)	Unia powinna przyjąć do wiadomości jednostronną deklarację Zjednoczonego Królestwa złożoną w ramach Wspólnego Komitetu w sprawie mechanizmu demokratycznej zgody, o którym mowa w art. 18 Protokołu, przypominając o zadaniach Wspólnego Komitetu określonych w art. 164 umowy o wystąpieniu.

(19)

Konieczne okazało się rozszerzenie zakresu przedsiębiorców uprawnionych do przemieszczania z pozostałych części Zjednoczonego Królestwa do Irlandii Północnej towarów, w przypadku których nie istnieje ryzyko, określonych w decyzji nr 4/2020 Wspólnego Komitetu (3). Należy w szczególności ustanowić nowe warunki pozwalające uznać, że towary nie podlegają przetwarzaniu komercyjnemu, w tym poprzez podwyższenie progu rocznych obrotów podmiotów gospodarczych, w przypadku którego uznaje się, że przetwarzanie towarów przez te podmioty nie kwalifikuje się jako przetwarzanie komercyjne, niezależnie od sektora ich działalności. Oprócz tego przedsiębiorcy mający siedzibę w innych częściach Zjednoczonego Królestwa powinni mieć możliwość przystąpienia do programu zaufanych przedsiębiorców leżącego u podstaw uzgodnień dotyczących przemieszczania towarów, w przypadku których nie istnieje ryzyko. Należy bardziej szczegółowo określić warunki szczególne udzielania pozwoleń zaufanym przedsiębiorcom, zapewniając w ten sposób, aby ułatwieniom celnym przyznanym zaufanym przedsiębiorcom i upoważnionym przewoźnikom, przemieszczającym towary, w przypadku których nie istnieje ryzyko, z pozostałych części Zjednoczonego Królestwa do Irlandii Północnej, które to ułatwienia zostaną określone w ukierunkowanych zmianach do odpowiednich aktów Unii, towarzyszyły silniejsze zabezpieczenia.

(20)

Należy ponadto ustanowić przepisy określające warunki, które muszą być spełnione, aby w przypadku towarów przewożonych w paczkach z pozostałych części Zjednoczonego Królestwa do Irlandii Północnej można było uznać, że nie istnieje ryzyko, gdy paczki te są dostarczane osobom prywatnym zamieszkałym w Irlandii Północnej i przywożone do Irlandii Północnej przez upoważnionych przewoźników.

(21)

Unia powinna przyjąć do wiadomości jednostronną deklarację Zjednoczonego Królestwa w ramach Wspólnego Komitetu określającą praktykę, jaką zamierza ono wprowadzić w celu wzmocnienia działań w zakresie egzekwowania przepisów dotyczących towarów przewożonych w paczkach z innej części Zjednoczonego Królestwa do Irlandii Północnej

(22)	Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu w sprawie decyzji, jaka ma być przyjęta, oraz zaleceń oraz wspólnych i jednostronnych oświadczeń, jakie mają zostać wydane,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy art. 164 umowy o wystąpieniu („Wspólny Komitet”) w odniesieniu do decyzji, która ma być przyjęta, i pewnych zaleceń, które mają być wydane przez Wspólny Komitet, jest określone w projekcie decyzji i projektach zaleceń stanowiących załącznik 1 do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu w odniesieniu do pewnych wspólnych deklaracji, które Unia i Zjednoczone Królestwo mają złożyć w ramach Wspólnego Komitetu, jest określone w projekcie wspólnych deklaracji stanowiącym załącznik 2 do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu w odniesieniu do pewnych jednostronnych deklaracji, które Zjednoczone Królestwo ma złożyć w ramach Wspólnego Komitetu i które zamieszczono w formie projektu w załączniku 3 do niniejszej decyzji, polega na przyjęciu tych deklaracji do wiadomości. W odniesieniu do jednostronnej deklaracji Zjednoczonego Królestwa w ramach Wspólnego Komitetu dotyczącej mechanizmu demokratycznej zgody, o którym mowa w art. 18 Protokołu, Unia przypomina również o zadaniach Wspólnego Komitetu określonych w art. 164 umowy o wystąpieniu.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 marca 2023 r.

W imieniu Rady

Przewodnicząca

J. ROSWALL

(1) Decyzja Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 1).

(2) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).

(3) Decyzja nr 4/2020 Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie określenia towarów, w przypadku których nie istnieje ryzyko [2020/2248] (Dz.U. L 443 z 30.12.2020, s. 6).

30.3.2023

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 92/19

DECYZJA KOMISJI (UE) 2023/705

z dnia 29 marca 2023 r.

zmieniająca decyzje (UE) 2017/175 i (UE) 2018/680 w odniesieniu do wymogów w zakresie efektywności energetycznej dotyczących obiektów zakwaterowania turystycznego posiadających oznakowanie ekologiczne UE oraz opatrzonych oznakowaniem ekologicznym UE usług sprzątania pomieszczeń, w odniesieniu do niektórych produktów związanych z energią

(notyfikowana jako dokument nr C(2023) 2067)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,

po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Rozporządzenie (WE) nr 66/2010 stanowi, że oznakowanie ekologiczne UE można przyznawać produktom o ograniczonym poziomie wpływu na środowisko w ciągu ich całego cyklu życia. Dla każdej grupy produktów należy ustanowić szczegółowe kryteria oznakowania ekologicznego UE.

(2)	Decyzją Komisji (UE) 2017/175 (2) ustanowiono kryteria oznakowania ekologicznego UE oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji dla grupy produktów „zakwaterowanie turystyczne”.

(3)	Decyzją Komisji (UE) 2018/680 (3) ustanowiono kryteria oznakowania ekologicznego UE oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji dla grupy produktów „usługi sprzątania pomieszczeń”.

(4)	Obie decyzje (UE) 2017/175 i (UE) 2018/680 określające wymogi w zakresie efektywności energetycznej dla konkretnych produktów związanych z energią zawierają odniesienia do przepisów, które należy zaktualizować.

(5)

Komisja wprowadziła etykiety efektywności energetycznej od A do G dla niektórych produktów związanych z energią („produkty ze zmienioną skalą”) zgodnie z planem prac, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 (4). Produkty ze zmienioną skalą są wymienione w kryteriach 8, 31 a), c), d), e) i h) decyzji (UE) 2017/175 oraz w kryterium O10 a) decyzji (UE) 2018/680 i są odpowiednio źródła światła, urządzenia chłodnicze, zmywarki do naczyń dla gospodarstw domowych, pralki dla gospodarstw domowych i wyświetlacze elektroniczne. Biorąc pod uwagę, że rozporządzenia delegowane Komisji (UE) 2019/2015 (5), (UE) 2019/2016 (6), (UE) 2019/2017 (7), (UE) 2019/2014 (8) i (UE) 2019/2013 (9) uchyliły rozporządzenia delegowane Komisji (UE) nr 874/2012 (10), (UE) nr 1060/2010 (11), (UE) nr 1059/2010 (12), (UE) nr 1061/2010 (13) i (UE) nr 1062/2010 (14), kryteria te należy zaktualizować poprzez odniesienie do wymogów energetycznych określonych w rozporządzeniach delegowanych (UE) 2019/2015, (UE) 2019/2016, (UE) 2019/2017, (UE) 2019/2014 i (UE) 2019/2013. Poza odniesieniami do dokumentów kryteria te należy zaktualizować w celu odzwierciedlenia najwyższych klas efektywności energetycznej ze zmienioną skalą, tak aby kryteria oznakowania ekologicznego UE nadal odpowiadały najlepszym 10–20 % produktów dostępnych na rynku unijnym pod względem efektywności środowiskowej, zgodnie z częścią A pkt 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 66/2010.

(6)

W decyzjach (UE) 2017/175 i (UE) 2018/680 należy utrzymać odniesienia do wymogów energetycznych określonych w rozporządzeniach delegowanych (UE) nr 874/2012, (UE) nr 1060/2010, (UE) nr 1059/2010, (UE) nr 1061/2010 i (UE) nr 1062/2010, aby umożliwić uznanie produktów zakupionych przed wejściem w życie nowych przepisów dotyczących etykietowania energetycznego za nadal zgodne z kryteriami oznakowania ekologicznego UE.

(7)

Kryterium 31 e) określone w decyzji (UE) 2017/175 zawiera odniesienia do unijnego programu Energy Star dotyczącego urządzeń biurowych oraz do umów między UE a USA dotyczących Energy Star (15) , (16), które wygasły w dniu 20 lutego 2018 r. Aby zagwarantować wysoką efektywność środowiskową kryteriów oznakowania ekologicznego UE, w przypadku braku odpowiednich etykiet efektywności energetycznej lub rozporządzeń określających klasy energetyczne urządzeń biurowych, z wyjątkiem wyświetlaczy elektronicznych, dla których dostępne są klasy efektywności energetycznej ze zmienioną skalą9, zmieniony wymóg powinien wymagać, aby nowo zakupione urządzenia biurowe podlegały klasyfikacji zgodnie z oznakowaniem ekologicznym EN ISO 14024 typu I (17).

(8)

Kryterium 31 g) określone w decyzji (UE) 2017/175 i kryterium F5 określone w decyzji (UE) 2018/680 przyznają punkty wnioskodawcom ubiegającym się o oznakowanie ekologiczne UE za stosowanie energooszczędnych odkurzaczy oraz zawierają odniesienie do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 665/2013 (18) i powiązanych klas efektywności energetycznej. Sąd Unii Europejskiej, decyzją w sprawie T-544/13 RENV, stwierdził nieważność tego rozporządzenia delegowanego (19). Aby zapewnić możliwość dalszego przyznawania punktów wnioskodawcom ubiegającym się o oznakowanie ekologiczne UE za stosowanie energooszczędnych odkurzaczy, odniesienia do unieważnionego rozporządzenia delegowanego (UE) nr 665/2013 (20) należy zastąpić odniesieniami do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 666/2013, a odniesienia do klas efektywności energetycznej należy zastąpić odniesieniami do progów rocznego zużycia energii.

(9)	Decyzja (UE) 2017/175 oraz (UE) 2018/680 powinny zatem zostać odpowiednio zmienione.

(10)	Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku do decyzji (UE) 2017/175 wprowadza się zmiany określone w załączniku I do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

W załączniku do decyzji (UE) 2018/680 wprowadza się zmiany określone w załączniku II do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 29 marca 2023 r.

W imieniu Komisji

Virginijus SINKEVIČIUS

Członek Komisji

(1) Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

(2) Decyzja Komisji (UE) 2017/175 z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie ustanowienia kryteriów oznakowania ekologicznego UE dla zakwaterowania turystycznego (Dz.U. L 28 z 2.2.2017, s. 9).

(3) Decyzja Komisji (UE) 2018/680 z dnia 2 maja 2018 r. ustanawiająca kryteria oznakowania ekologicznego UE dla usług sprzątania pomieszczeń (Dz.U. L 114 z 4.5.2018, s. 22).

(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiające ramy etykietowania energetycznego i uchylające dyrektywę 2010/30/UE (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 1).

(5) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2015 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego źródeł światła oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 874/2012 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 68).

(6) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2016 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego urządzeń chłodniczych i uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1060/2010 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 102).

(7) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2017 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1059/2010 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 134).

(8) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2014 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego pralek i pralko-suszarek dla gospodarstw domowych oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1061/2010 i dyrektywę Komisji 96/60/WE (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 29).

(9) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2013 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego wyświetlaczy elektronicznych i uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1062/2010 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 1).

(10) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 874/2012 z dnia 12 lipca 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego lamp elektrycznych i opraw oświetleniowych (Dz.U. L 258 z 26.9.2012, s. 1).

(11) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1060/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniające dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla urządzeń chłodniczych dla gospodarstw domowych (Dz.U. L 314 z 30.11.2010, s. 17).

(12) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1059/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniające dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych (Dz.U. L 314 z 30.11.2010, s. 1).

(13) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1061/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla pralek dla gospodarstw domowych (Dz.U. L 314 z 30.11.2010, s. 47).

(14) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1062/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla telewizorów (Dz.U. L 314 z 30.11.2010, s. 64).

(15) Decyzja Komisji (UE) 2015/1402 z dnia 15 lipca 2015 r. określająca stanowisko Unii Europejskiej w odniesieniu do decyzji podmiotów zarządzających na mocy Umowy między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych, dotyczącej zmiany specyfikacji komputerów zawartej w załączniku C do Umowy (Dz.U. L 217 z 18.8.2015, s. 9).

(16) Decyzja Komisji 2014/202/UE z dnia 20 marca 2014 r. określająca stanowisko Unii Europejskiej w odniesieniu do decyzji podmiotów zarządzających na mocy Umowy między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych, dotyczącej dodania specyfikacji serwerów komputerowych i zasilaczy awaryjnych do załącznika C do Umowy oraz zmiany specyfikacji wyświetlaczy i urządzeń do przetwarzania obrazu zawartych w załączniku C do Umowy (Dz.U. L 114 z 16.4.2014, s. 68).

(17) ISO 14024:2018. Etykiety i deklaracje środowiskowe – Etykiety środowiskowe I typu – Zasady i procedury.

(18) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy (Dz.U. L 192 z 13.7.2013, s. 1).

(19) Wyrok Sądu, Dyson Ltd. przeciwko Komisji Europejskiej, Sprawa T-544/13 RENV, ECLI:EU:T:2018:761. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 666/2013 z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących odkurzaczy (Dz.U. L 192 z 13.7.2013, s. 24).

(20) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 666/2013 z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla odkurzaczy (Dz.U. L 192 z 13.7.2013, s. 24).

ZAŁĄCZNIK I

W załączniku do decyzji (UE) 2017/175 wprowadza się następujące zmiany:

kryterium 8 otrzymuje brzmienie:

„ Kryterium 8 – Efektywność energetyczna oświetlenia

W dniu przyznania pozwolenia na oznakowanie ekologiczne UE:

(i)

co najmniej 40 % wszystkich źródeł światła w obiekcie zakwaterowania turystycznego ma co najmniej klasę A określoną zgodnie z załącznikiem VI do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 874/2012 (*1), zgodnie ze stanem mającym zastosowanie na dzień 31 sierpnia 2021 r., lub co najmniej klasę D określoną zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2015 (*2);

(ii)

co najmniej 50 % źródeł światła, które znajdują się w miejscach, w których najprawdopodobniej lampy będą włączone dłużej niż przez pięć godzin dziennie, ma co najmniej klasę A określoną zgodnie z załącznikiem VI do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 874/2012, zgodnie ze stanem mającym zastosowanie na dzień 31 sierpnia 2021 r., lub co najmniej klasę D określoną zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/2015.

Po upływie co najwyżej 2 lat od dnia przyznania pozwolenia na oznakowanie ekologiczne UE:

(i)

co najmniej 80 % wszystkich źródeł światła w obiekcie zakwaterowania turystycznego ma co najmniej klasę A określoną zgodnie z załącznikiem VI do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 874/2012, zgodnie ze stanem mającym zastosowanie na dzień 31 sierpnia 2021 r., lub co najmniej klasę D określoną zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/2015;

(ii)

100% źródeł światła, które znajdują się w miejscach, w których najprawdopodobniej lampy będą włączone dłużej niż przez 5 godzin dziennie, ma co najmniej klasę A określoną zgodnie z załącznikiem VI do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 874/2012, zgodnie ze stanem mającym zastosowanie na dzień 31 sierpnia 2021 r., lub co najmniej klasę D określoną zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/2015.

Uwaga: Wartości procentowe są ustalane w odniesieniu do łącznej liczby opraw oświetleniowych, w których można stosować oświetlenie energooszczędne. Nie dotyczy to opraw oświetleniowych, których właściwości fizyczne nie pozwalają na zastosowanie oświetlenia energooszczędnego.

Ocena i weryfikacja

Wnioskodawca dostarcza właściwemu organowi sprawozdania pisemne zawierające informacje o łącznej liczbie lamp i opraw oświetleniowych, które nadają się do stosowania oświetlenia energooszczędnego, o ich godzinach funkcjonowania oraz o liczbie energooszczędnych lamp i opraw oświetleniowych z lampami i oprawami oświetleniowymi co najmniej klasy A określonej zgodnie z załącznikiem VI do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 874/2012, zgodnie ze stanem mającym zastosowanie na dzień 31 sierpnia 2021 r., lub co najmniej klasy D określonej zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/2015. W sprawozdaniach ma się również znaleźć wyjaśnienie, dlaczego nie jest możliwa wymiana lamp i opraw oświetleniowych, których właściwości fizyczne uniemożliwiają korzystanie z energooszczędnych lamp i opraw oświetleniowych. Dostarcza się dwa sprawozdania: pierwsze z datą złożenia wniosku, drugie po upływie maksymalnie 2 lat od daty przyznania oznakowania.

Właściwości fizyczne, które mogą uniemożliwiać wykorzystanie energooszczędnych żarówek, to między innymi: oświetlenie dekoracyjne wymagające specjalistycznych lamp i opraw oświetleniowych; oświetlenie o regulowanym natężeniu; sytuacje, w których energooszczędne oświetlenie może być niedostępne. W takim przypadku należy przedstawić dowody wyjaśniające, dlaczego nie jest możliwe stosowanie energooszczędnych lamp i opraw oświetleniowych. Dowodami takimi może być przykładowo dokumentacja fotograficzna rodzaju zainstalowanego oświetlenia.

(*1) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 874/2012 z dnia 12 lipca 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego lamp elektrycznych i opraw oświetleniowych (Dz.U. L 258 z 26.9.2012, s. 1)."

(*2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2015 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego źródeł światła oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 874/2012 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 68).”;"

kryterium 31 otrzymuje brzmienie:

„ Kryterium 31. Efektywność energetyczna urządzeń gospodarstwa domowego i oświetlenia (do 4 pkt)

Obiekt zakwaterowania turystycznego posiada energooszczędne urządzenia w następujących kategoriach (0,5 lub 1 pkt dla każdej z poniższych kategorii, maksymalnie 4 pkt):

urządzenia chłodnicze dla gospodarstw domowych, z których co najmniej 50 % (0,5 pkt) lub 90 % (1 pkt) (w zaokrągleniu w górę do najbliższej liczby całkowitej) ma etykietę efektywności energetycznej UE klasy A++ lub wyższą, jak określono w załączniku IX do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1060/2010 (*3), zgodnie ze stanem mającym zastosowanie na dzień 28 lutego 2021 r., lub co najmniej klasę efektywności energetycznej D określoną zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2016 (*4);

piekarniki elektryczne typu domowego, z których co najmniej 50 % (0,5 pkt) lub 90 % (1 pkt) (w zaokrągleniu w górę do najbliższej liczby całkowitej) ma etykietę efektywności energetycznej UE klasy A++ lub wyższą, jak określono w załączniku I do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 65/2014 (*5);

zmywarki do naczyń dla gospodarstw domowych, z których co najmniej 50 % (0,5 pkt) lub 90 % (1 pkt) (w zaokrągleniu w górę do najbliższej liczby całkowitej) ma etykietę efektywności energetycznej UE klasy A++ lub wyższą, jak określono w załączniku VI do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1059/2010 (*6), zgodnie ze stanem mającym zastosowanie na dzień 28 lutego 2021 r., lub ma klasę efektywności energetycznej C określoną zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2017 (*7);

pralki dla gospodarstw domowych, z których co najmniej 50 % (0,5 pkt) lub 90 % (1 pkt) (w zaokrągleniu w górę do najbliższej liczby całkowitej) ma etykietę energetyczną UE klasy A++ lub wyższą, jak określono w załączniku VI do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1061/2010 (*8), zgodnie ze stanem mającym zastosowanie na dzień 28 lutego 2021 r., lub ma co najmniej klasę efektywności energetycznej B określoną zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2014 (*9);

urządzenia biurowe, z których co najmniej 50 % (0,5 pkt) lub 90 % (1 pkt) (w zaokrągleniu w górę do najbliższej liczby całkowitej) spełnia następujące wymogi:

(i)

urządzenia biurowe zakupione przed dniem 20 lutego 2018 r. kwalifikuje się na mocy umów określonych w decyzjach Komisji (UE) 2015/1402 (*10) i 2014/202/UE (*11) w następujący sposób:

—	są zgodne z Energy Star v6.1 w odniesieniu do komputerów,

—	są zgodne z Energy Star v6.0 w odniesieniu do wyświetlaczy,

—	są zgodne z Energy Star v2.0 w odniesieniu do urządzeń do przetwarzania obrazu,

—	są zgodne z Energy Star v1.0 w odniesieniu do zasilaczy awaryjnych,

—	są zgodne z Energy Star v2.0 w odniesieniu do serwerów dla przedsiębiorstw;

(ii)

urządzenia biurowe zakupione po dniu 20 lutego 2018 r. kwalifikuje się w następujący sposób:

—	są zgodne z normą EN ISO 14024 (*12) oznakowanie ekologiczne typu I dla urządzeń biurowych innych niż wyświetlacze elektroniczne,

—	są zaliczane co najmniej do klasy efektywności energetycznej E zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2019/2013 (*13), w przypadku wyświetlaczy elektronicznych;

suszarki bębnowe dla gospodarstw domowych, z których co najmniej 50 % (0,5 pkt) lub 90 % (1 pkt) (w zaokrągleniu w górę do najbliższej liczby całkowitej) ma etykietę efektywności energetycznej UE klasy A++ lub wyższą, jak określono w załączniku VI do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 392/2012 (*14);

g)	odkurzacze dla gospodarstw domowych, z których co najmniej 50 % (0,5 pkt) lub 90 % (1 pkt) (w zaokrągleniu do najbliższej liczby całkowitej) ma roczne zużycie energii (AE), jak określono w pkt 3 załącznika II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 666/2013 (*15) poniżej 28 kWh/rok;

lampy elektryczne i oprawy oświetleniowe, z których co najmniej 50 % (0,5 pkt) lub 90 % (1 pkt) (w zaokrągleniu do najbliższej liczby całkowitej) ma co najmniej klasę A++, jak określono w załączniku VI do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 874/2012, zgodnie ze stanem mającym zastosowanie w dniu 31 sierpnia 2021 r., lub ma co najmniej klasę C określoną zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2019/2015.

Uwaga: Kryterium tego nie stosuje się do urządzeń i oświetlenia nieobjętych przepisami wskazanymi dla każdej kategorii (np. urządzeń przemysłowych).

Ocena i weryfikacja

Wnioskodawca dostarcza dokumentację ze wskazaniem klasy efektywności energetycznej (certyfikat Energy Star dla kategorii e)) dla wszystkich urządzeń danej kategorii zakupionych przed 20 lutego 2018 r.

Wnioskodawca dostarcza kopię certyfikatu oznakowania ekologicznego EN ISO 14024 typu I dla wszystkich odpowiednich urządzeń lub dokumentację wykazującą zgodność z wymogami dotyczącymi klasy efektywności energetycznej (taką jak faktury, karty techniczne i deklaracje producenta) wszystkich urządzeń dla danej kategorii zakupionej po 20 lutego 2018 r.

(*3) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1060/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniające dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla urządzeń chłodniczych dla gospodarstw domowych (Dz.U. L 314 z 30.11.2010, s. 17)."

(*4) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2016 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego urządzeń chłodniczych i uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1060/2010, (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 102)."

(*5) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 65/2014 z dnia 1 października 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla domowych piekarników i okapów nadkuchennych (Dz.U. L 29 z 31.1.2014, s. 1)."

(*6) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1059/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniające dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych (Dz.U. L 314 z 30.11.2010, s. 1)."

(*7) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2017 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1059/2010 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 134)."

(*8) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1061/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla pralek dla gospodarstw domowych (Dz.U. L 314 z 30.11.2010, s. 47)."

(*9) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2014 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego pralek i pralko-suszarek dla gospodarstw domowych oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1061/2010 i dyrektywę Komisji 96/60/WE (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 29)."

(*10) Decyzja Komisji (UE) 2015/1402 z dnia 15 lipca 2015 r. określająca stanowisko Unii Europejskiej w odniesieniu do decyzji podmiotów zarządzających na mocy Umowy między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych, dotyczącej zmiany specyfikacji komputerów zawartej w załączniku C do Umowy (Dz.U. L 217 z 18.8.2015, s. 9)."

(*11) Decyzja Komisji 2014/202/UE z dnia 20 marca 2014 r. określająca stanowisko Unii Europejskiej w odniesieniu do decyzji podmiotów zarządzających na mocy Umowy między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych, dotyczącej dodania specyfikacji serwerów komputerowych i zasilaczy awaryjnych do załącznika C do Umowy oraz zmiany specyfikacji wyświetlaczy i urządzeń do przetwarzania obrazu zawartych w załączniku C do Umowy (Dz.U. L 114 z 16.4.2014, s. 68)."

(*12) EN ISO 14024. Etykiety i deklaracje środowiskowe – Etykietowanie środowiskowe I typu – Zasady i procedury. Wydanie drugie 2018-02."

(*13) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2013 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego wyświetlaczy elektronicznych i uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1062/2010, (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 1)."

(*14) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 392/2012 z dnia 1 marca 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego suszarek bębnowych dla gospodarstw domowych (Dz.U. L 123 z 9.5.2012, s. 1)."

(*15) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 666/2013 z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących odkurzaczy (Dz.U. L 192 z 13.7.2013, s. 24).”."

(*12) EN ISO 14024. Etykiety i deklaracje środowiskowe – Etykietowanie środowiskowe I typu – Zasady i procedury. Wydanie drugie 2018-02.

ZAŁĄCZNIK II

W załączniku do decyzji (UE) 2018/680 wprowadza się następujące zmiany:

kryterium F5 otrzymuje brzmienie:

„ Kryterium F5— Efektywność energetyczna odkurzaczy (3 pkt)

To kryterium obejmuje wyłącznie odkurzacze objęte zakresem stosowania rozporządzenia Komisji (UE) nr 666/2013 (*). Z zakresu stosowania tego rozporządzenia wyłączone są odkurzacze do czyszczenia na mokro, do czyszczenia na mokro i sucho, automatyczne, przemysłowe, centralne i akumulatorowe, froterki do podłóg i odkurzacze do pracy na zewnątrz.

Co najmniej 40 % odkurzaczy (w zaokrągleniu w górę do najbliższej liczby całkowitej) posiadanych lub dzierżawionych przez wnioskodawcę i wykorzystywanych do świadczenia usług sprzątania pomieszczeń posiadających oznakowanie ekologiczne UE musi wskazywać roczne zużycie energii (AE), jak określono w pkt 3 załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 666/2013:

—	poniżej 28 kWh/rok w przypadku odkurzaczy zakupionych przed 1 września 2017 r.,

—	poniżej 22 kWh/rok w przypadku odkurzaczy zakupionych po 1 września 2017 r.,

Ocena i weryfikacja

Wnioskodawca dostarcza dokumentację wykazującą zgodność z wymogami dotyczącymi rocznego zużycia energii (np. deklarację producenta) wraz z pełnym wykazem odkurzaczy wykorzystywanych do świadczenia usług objętych oznakowaniem ekologicznym UE.”;

w kryterium O10 wprowadza się następujące zmiany:

akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Podkryterium F10 a) ma zastosowanie wyłącznie w przypadku stosowania pralek dla gospodarstw domowych objętych rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 1061/2010 (**), oraz rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1015/2010 (***), w brzmieniu obowiązującym w dniu 28 lutego 2021 r., lub rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2019/2014 (****).”;

pod tytułem „F10 a): Etykieta energetyczna (do 2 punktów)” dodaje się, co następuje:

„Wnioskodawca zdobywa punkty na podstawie odsetka pralek dla gospodarstw domowych (zaokrąglonego w górę do najbliższej liczby całkowitej) zgodnych z etykietą energetyczną klasy B lub A efektywności energetycznej zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2019/2014 w następujący sposób:

—	Co najmniej 50 % pralek klasy B lub lepszych: 1 punkt,

—	Co najmniej 90 % pralek klasy B lub lepszych: 2 punkty,

—	Co najmniej 50 % pralek klasy A lub lepszych: 2 punkty.”;

w tytule „Ocena i weryfikacja” akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jako dowód zgodności z tym wymogiem można wykorzystać karty produktu zgodne z załącznikiem II do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1061/2010 (**), w brzmieniu obowiązującym w dniu 28 lutego 2021 r., lub załącznikiem III do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/2014 (****) ”

(*) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 666/2013 z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących odkurzaczy (Dz.U. L 192 z 13.7.2013, s. 24).

(**) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1061/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla pralek dla gospodarstw domowych (Dz.U. L 314 z 30.11.2010, s. 47).

(***) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1015/2010 z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2009/125/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla pralek dla gospodarstw domowych (Dz.U. L 293 z 11.11.2010, s. 21).

(****) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2014 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego pralek i pralko-suszarek dla gospodarstw domowych oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1061/2010 i dyrektywę Komisji 96/60/WE (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 29).”.

		ISSN 1977-0766
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		L 92

Wydanie polskie	Legislacja	Rocznik 66 30 marca 2023

Spis treści		II Akty o charakterze nieustawodawczym	Strona
		ROZPORZĄDZENIA
	*	Rozporządzenie Komisji (UE) 2023/699 z dnia 29 marca 2023 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 w zakresie korygowania opłat na rzecz Europejskiej Agencji Leków w oparciu o stopę inflacji ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2023 r. ( 1 )	1
	*	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2023/700 z dnia 29 marca 2023 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Plăcintă dobrogeană (ChOG)]	5
		DECYZJE
	*	Decyzja Rady (UE) 2023/701 z dnia 21 marca 2023 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach wspólnej konsultacyjnej grupy roboczej ustanowionej Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w odniesieniu do zmiany jej regulaminu	8
	*	Decyzja Rady (UE) 2023/702 z dnia 21 marca 2023 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w odniesieniu do decyzji, która ma być przyjęta, a także zaleceń oraz wspólnych i jednostronnych deklaracji, które mają być złożone	10
	*	Decyzja Rady (UE) 2023/703 z dnia 28 marca 2023 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, zaproponowanego przez Irlandię	15
	*	Decyzja Rady (UE) 2023/704 z dnia 28 marca 2023 r. w sprawie mianowania członka i zastępcy członka Komitetu Regionów, zaproponowanych przez Królestwo Belgii	17
	*	Decyzja Komisji (UE) 2023/705 z dnia 29 marca 2023 r. zmieniająca decyzje (UE) 2017/175 i (UE) 2018/680 w odniesieniu do wymogów w zakresie efektywności energetycznej dotyczących obiektów zakwaterowania turystycznego posiadających oznakowanie ekologiczne UE oraz opatrzonych oznakowaniem ekologicznym UE usług sprzątania pomieszczeń, w odniesieniu do niektórych produktów związanych z energią (notyfikowana jako dokument nr C(2023) 2067) ( 1 )	19

	Sprostowania
*	Sprostowanie do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/2515 z dnia 15 grudnia 2022 r. w sprawie przyznania na rok 2023 nieograniczonego bezcłowego dostępu do rynku Unii niektórym towarom pochodzącym z Norwegii otrzymanym w wyniku przetwarzania produktów rolnych objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2014 ( Dz.U. L 326 z 21.12.2022 )	27
*	Sprostowanie do dyrektywy wykonawczej Komisji 2014/98/UE z dnia 15 października 2014 r. w sprawie wykonania dyrektywy Rady 2008/90/WE w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących rodzajów i gatunków roślin sadowniczych, o których mowa w załączniku I do tej dyrektywy, szczegółowych wymogów wobec dostawców oraz szczegółowych zasad dotyczących inspekcji urzędowych ( Dz.U. L 298 z 16.10.2014 )	28
*	Sprostowanie do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 ( Dz.U. L 176 z 27.6.2013 )	29
*	Sprostowanie do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/2236 z dnia 20 czerwca 2022 r. zmieniającego załączniki I, II, IV i V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 w odniesieniu do wymogów technicznych dla pojazdów produkowanych w nieograniczonych seriach, pojazdów produkowanych w małych seriach, pojazdów w pełni zautomatyzowanych produkowanych w małych seriach i pojazdów specjalnego przeznaczenia oraz w odniesieniu do aktualizacji oprogramowania ( Dz.U. L 296 z 16.11.2022 )	30