(1)

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/876 (4), rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/877 (5) oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/879 (6) zmieniono unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych poprzez zmiany, odpowiednio, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (7), rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (8) oraz dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (9). Zmiany te były niezbędne, aby wdrożyć w Unii międzynarodowy dokument określający podstawowe warunki (zwany dalej „standardem TLAC”) dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat (TLAC), opublikowany w dniu 9 listopada 2015 r. przez Radę Stabilności Finansowej, dla globalnych banków o znaczeniu systemowym, w unijnych ramach zwanych globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, oraz aby wzmocnić stosowanie minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (MREL) dla wszystkich banków. Zmienione unijne ramy dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków powinny w większym stopniu zapewniać, aby pokrywanie strat i dokapitalizowanie banków było realizowane z wykorzystaniem środków prywatnych, gdy banki te staną się nierentowne finansowo, a następnie zostaną objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.

(2)

Art. 12a rozporządzenia (UE) nr 575/2013 stanowi, że globalne instytucje o znaczeniu systemowym posiadające strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w ramach której może zostać przeprowadzona restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja więcej niż jednego podmiotu powiązanego („strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wielu punktów kontaktowych”), mają obliczać swój oparty na analizie ryzyka wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych przy teoretycznym założeniu, że restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja dotyczyłaby tylko jednego podmiotu powiązanego, a straty i potrzeby w zakresie dokapitalizowania wszelkich jednostek zależnych tej grupy zostałyby przeniesione do podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pojedynczego punktu kontaktowego”). Podobny wymóg przewidziano w art. 45d ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE w odniesieniu do dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, który może zostać nałożony przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z ust. 3 tego artykułu. Zgodnie ze standardem TLAC obliczenia te powinny uwzględniać wszystkie podmioty z państw trzecich będące częścią globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, które byłyby podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdyby miały siedzibę w Unii.

(3)

Zgodnie z art. 45h ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 2014/59/UE oraz zgodnie ze standardem TLAC suma rzeczywistych wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla globalnej instytucji o znaczeniu systemowym stosującej strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wielu punktów kontaktowych nie może być niższa niż teoretyczny wymóg dla tej grupy w ramach strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pojedynczego punktu kontaktowego. W celu dostosowania przepisów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 do przepisów dyrektywy 2014/59/UE oraz zapewnienia, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zawsze postępowały zgodnie z tą dyrektywą i uwzględniały zarówno wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, jak i wszelkie dodatkowe wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określone zgodnie z art. 45d dyrektywy 2014/59/UE, należy zmienić art. 12a rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz uchylić art. 92a ust. 3 tego rozporządzenia. Nie powinno to uniemożliwiać organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stwierdzenia, że jakakolwiek korekta mająca na celu zminimalizowanie lub wyeliminowanie różnicy między sumą rzeczywistych wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla globalnej instytucji o znaczeniu systemowym stosującej strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wielu punktów kontaktowych a teoretycznym wymogiem dla tej grupy w ramach strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pojedynczego punktu kontaktowego, gdy ten pierwszy wymóg jest wyższy od drugiego, byłaby niewłaściwa lub niezgodna ze strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla globalnej instytucji o znaczeniu systemowym. Aby zapewnić spójność między art. 12a rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i art. 45h ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE, w obliczeniach, o których mowa w art. 45h ust. 2 tej dyrektywy, należy również uwzględnić wszystkie podmioty z państw trzecich będące częścią globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, które byłyby podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdyby miały siedzibę w Unii.

(4)

W art. 92b rozporządzenia (UE) nr 575/2013 określono, że wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla istotnych jednostek zależnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE, które nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, może zostać spełniony między innymi za pomocą instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych. Kryteria dotyczące instrumentów zobowiązań kwalifikowanych określone w art. 72b ust. 2 lit. c), k), l) i m) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zakładają jednak, że jednostka emitująca jest podmiotem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy zapewnić, aby te istotne jednostki zależne mogły emitować instrumenty dłużne spełniające wszystkie kryteria kwalifikowalności, zgodnie z pierwotnym założeniem.

(5)

Zgodnie z art. 72e ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają możliwość zezwolenia globalnej instytucji o znaczeniu systemowym posiadającej strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wielu punktów kontaktowych na odliczenie niektórych posiadanych instrumentów funduszy własnych lub instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych jednostek zależnych tej instytucji, które nie należą do tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w drodze odliczenia niższej, skorygowanej kwoty określonej przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W art. 72e ust. 4 akapit drugi tego rozporządzenia wymaga się, aby w takich przypadkach różnica między skorygowaną kwotą a pierwotną kwotą była odliczana od zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania odnośnych jednostek zależnych. Zgodnie ze standardem TLAC podejście to powinno uwzględniać zarówno oparte na analizie ryzyka, jak i nieoparte na analizie ryzyka wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych odnośnej jednostki zależnej. Ponadto podejście to powinno mieć zastosowanie do wszystkich jednostek zależnych z państw trzecich będących częścią danej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, o ile te jednostki zależne podlegają systemowi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który według odpowiedniego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w Unii jest możliwy do wyegzekwowania na drodze prawnej i wdraża normy uzgodnione na poziomie międzynarodowym, a dokładniej dokument „Kluczowe atrybuty skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych” Rady Stabilności Finansowej, opublikowany w październiku 2011 r., oraz standard TLAC.

(6)

Dyrektywą (UE) 2019/879 zmieniono dyrektywę 2014/59/UE w celu wprowadzenia szczegółowych zasad dotyczących pośredniej subskrypcji zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL, tj. funduszy własnych i zobowiązań spełniających warunki art. 45f ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE, w ramach grup restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Aby zastosować w praktyce te zasady oraz w celu zapewnienia, aby pośrednia subskrypcja była realizowana w sposób ostrożnościowo właściwy, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (EUNB), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (10), został upoważniony na mocy art. 45f ust. 6 dyrektywy 2014/59/UE do opracowania projektów regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia metod do celów takiej pośredniej subskrypcji zasobów kwalifikowalnych. Jak podkreślił EUNB w piśmie do Komisji z dnia 25 stycznia 2021 r., było jednak szereg niespójności między wymogami dotyczącymi przekazanych uprawnień określonymi w dyrektywie 2014/59/UE a istniejącymi zasadami ostrożnościowymi określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, które nie pozwalały na zastosowanie traktowania ostrożnościowego niezbędnego do wykonania upoważnienia zgodnie z pierwotnymi założeniami. Dokładniej rzecz ujmując, EUNB zauważył, że na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 nie można było odliczyć zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL, a następnie zastosować odpowiedniej wagi ryzyka we wszystkich przypadkach mających znaczenie dla upoważnienia na mocy dyrektywy 2014/59/UE. Podobne kwestie stwierdzono w obszarze wymogu dotyczącego wskaźnika dźwigni określonego w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013. W świetle tych ograniczeń prawnych metody opracowane przez EUNB należy włączyć bezpośrednio do rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W związku z tym należy uchylić art. 45f ust. 6 dyrektywy 2014/59/UE.

(7)

W kontekście pośredniej subskrypcji zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL przez podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie ze zmienionymi unijnymi ramami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków jednostki pośredniczące powinny być zobowiązane do odliczania całego udziału w zasobach kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL wyemitowanych przez podmioty, które same nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a należą do tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zapewnia to prawidłowe funkcjonowanie wewnętrznych mechanizmów pokrywania strat i dokapitalizowania w ramach grupy oraz pozwala uniknąć w przypadku tych podmiotów podwójnego liczenia ich zasobów kwalifikowalnych do na potrzeby wewnętrznego MREL na potrzeby zgodności jednostki pośredniczącej z jej własnym wewnętrznym MREL. Bez tych odliczeń mogłaby być zagrożona prawidłowa realizacja wybranej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ponieważ jednostka pośrednicząca mogłaby wykorzystać nie tylko swoją własną zdolność do pokrywania strat i dokapitalizowania, ale również zdolność innych podmiotów, które same nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a należą do tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zanim jednostka pośrednicząca lub te inne podmioty przestaną być w stanie utrzymać rentowność działalności. Aby zapewnić dostosowanie obowiązku odliczenia do zakresu podmiotów, które podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może wykorzystać do pośredniej subskrypcji zasobów kwalifikowalnych do celów wewnętrznego MREL, oraz aby uniknąć arbitrażu regulacyjnego, jednostki pośredniczące powinny odliczyć posiadane przez siebie udziały w zasobach kwalifikowalnych do celów wewnętrznego MREL wyemitowane przez wszystkie podmioty należące do tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mogą podlegać wymogowi zgodności z wewnętrznym MREL, a nie tylko udziały w zasobach wyemitowanych przez ich jednostki zależne. W stosownych przypadkach te same obowiązki powinny mieć zastosowanie w przypadku pośredniej emisji zasobów kwalifikowalnych do celów spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w odniesieniu do istotnych jednostek zależnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE, określonego w art. 92b rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

(8)

W celu zapewnienia, aby mechanizm odliczeń pozostał proporcjonalny, jednostki pośredniczące powinny móc wybrać zestaw instrumentów – obejmujący fundusze własne lub zobowiązania kwalifikowalne – za pomocą których finansują nabycie własności zasobów kwalifikowalnych do celów wewnętrznego MREL. Pozwoliłoby to jednostkom pośredniczącym całkowicie uniknąć wszelkich odliczeń związanych z funduszami własnymi, o ile wyemitowały wystarczające zobowiązania kwalifikowalne. Odliczenia powinny zatem być w pierwszej kolejności stosowane do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych jednostek pośredniczących. W przypadku gdy jednostka pośrednicząca jest zobowiązana do spełnienia indywidualnie wymogu dotyczącego wewnętrznego MREL zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE, odliczenia należy stosować do zobowiązań kwalifikowalnych spełniających warunki określone w art. 45f ust. 2 tej dyrektywy. W przypadku gdy kwota do odliczenia przekracza kwotę pozycji zobowiązań kwalifikowalnych jednostek pośredniczących, pozostałą kwotę należy odliczyć od ich pozycji w kapitale podstawowym Tier I, pozycji dodatkowych w Tier i pozycji w Tier II, zaczynając od pozycji w Tier II zgodnie z art. 66 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W takim przypadku konieczne jest, aby odliczenia odpowiadające pozostałej kwocie były również stosowane przy obliczaniu funduszy własnych do celów wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (11). W przeciwnym razie współczynniki wypłacalności jednostek pośredniczących, które wyemitowały fundusze własne, a nie zobowiązania kwalifikowalne, aby sfinansować nabycie własności zasobów kwalifikowalnych do celów wewnętrznego MREL, mogą być zawyżone. Ponadto utrzymując ujednolicony sposób traktowania – do celów ostrożnościowych oraz do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – udziałów posiadanych zasobów kwalifikowalnych do celów wewnętrznego MREL, uniknie się nadmiernego wzrostu złożoności, ponieważ instytucje nadal będą mogły obliczać, zgłaszać i ujawniać jedno zestawienie łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko oraz miary ekspozycji całkowitej do celów ostrożnościowych oraz do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 49 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

(9)

Aby dodatkowo zwiększyć proporcjonalność mechanizmu odliczeń, mechanizm ten nie powinien mieć zastosowania w wyjątkowych przypadkach, gdy zgodnie z art. 45f ust. 1 akapit trzeci i ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE wewnętrzny MREL stosuje się wyłącznie na zasadzie skonsolidowanej, w odniesieniu do posiadanych zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL wyemitowanych przez podmioty objęte zakresem konsolidacji. Ten sam wyjątek powinien mieć zastosowanie, gdy wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla istotnych jednostek zależnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE, określony w art. 92b rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jest spełniony na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z art. 11 ust. 3a tego rozporządzenia.

(10)

Pośrednia subskrypcja zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL powinna zapewniać, aby – gdy jednostka zależna utraci rentowność – straty były faktycznie przenoszone na podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a odnośna jednostka zależna była przez ten podmiot dokapitalizowana. Straty te nie powinny być zatem pokrywane przez jednostkę pośredniczącą, która powinna stać się jedynie narzędziem służącym do przeniesienia tych strat do podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W związku z tym oraz w celu zapewnienia, aby wynik pośredniej subskrypcji był równoważny wynikowi pełnej bezpośredniej subskrypcji, jak przewidziano w ramach upoważnienia określonego w art. 45f ust. 6 dyrektywy 2014/59/UE, do celów obliczania łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko jednostki pośredniczącej, wagi ryzyka nie powinny być stosowane do ekspozycji odliczanych w ramach nowego mechanizmu odliczeń, który ma być wprowadzony w art. 72e rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Podobnie ekspozycje te należy wyłączyć z obliczania miary ekspozycji całkowitej jednostki pośredniczącej. Traktowanie polegające na niestosowaniu wag ryzyka i wyłączeniu tych ekspozycji z miary ekspozycji całkowitej powinno być ściśle ograniczone do ekspozycji odliczanych zgodnie z nowym mechanizmem odliczeń, który ma być wprowadzony w art. 72e tego rozporządzenia, aby zastosować w praktyce podejścia pośredniej subskrypcji zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL.

(11)

Aby odzwierciedlić nowy mechanizm odliczeń w odniesieniu do zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL, należy zmienić wzory dokumentów do celów podawania do wiadomości publicznej zharmonizowanych informacji na temat MREL oraz wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla istotnych jednostek zależnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE, określone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2021/763 (12). Należy również zmienić wzory dokumentów do celów ujawniania informacji, aby uwzględnić łączną kwotę ekspozycji na ryzyko oraz miarę ekspozycji całkowitej, jaką miałyby jednostki pośredniczące, gdyby nie wyłączały ekspozycji odliczanych w tym nowym mechanizmie odliczeń.

(12)

Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie pełna harmonizacja traktowania ostrożnościowego udziałów posiadanych przez jednostki pośredniczące w zasobach kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL podmiotów w tej samej grupie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz ukierunkowana zmiana wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz istotnych jednostek zależnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skalę działania możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(13)

Aby należycie ocenić potencjalne niezamierzone skutki pośredniej subskrypcji zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL, w tym nowego mechanizmu odliczeń, oraz aby zapewnić proporcjonalne traktowanie i równe warunki działania różnych rodzajów struktur grup bankowych, zwłaszcza instytucji mających spółkę operacyjną między spółką holdingową a jej jednostkami zależnymi, a także podmiotów, których plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje w przypadku upadłości ich likwidację w standardowym postępowaniu upadłościowym, Komisja powinna jak najszybciej przeprowadzić przegląd wdrożenia pośredniej subskrypcji zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL przez poszczególne rodzaje struktur grup bankowych. Komisja powinna należycie ocenić możliwe rozwiązania strukturalne w odniesieniu do wszelkich zidentyfikowanych kwestii, takie jak rozszerzenie możliwości spełnienia przez podmioty, które same nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ich MREL na zasadzie skonsolidowanej. Towarzyszący wniosek ustawodawczy, który Komisja może przyjąć, powinien należycie uwzględniać datę rozpoczęcia stosowania specjalnego traktowania do celów pośredniej subskrypcji zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL, tak aby mogło ono zostać wdrożone przed rozpoczęciem stosowania art. 72a ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Preferowane jest, aby taki wniosek ustawodawczy dotyczył konkretnej kwestii.

(14)

Aby zapewnić instytucjom wystarczający czas na wdrożenie specjalnego traktowania do celów pośredniej subskrypcji zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL, w tym nowego mechanizmu odliczeń, oraz w razie potrzeby zapewnić rynkom możliwość absorpcji dodatkowych emisji zasobów kwalifikowalnych na potrzeby wewnętrznego MREL, przepisy określające to traktowanie powinny mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2024 r., zgodnie z terminem osiągnięcia zgodności z MREL.

(15)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 575/2013 oraz dyrektywę 2014/59/UE,

1)

w art. 4 ust. 1 dodaje się punkt w brzmieniu:

2)

art. 12a otrzymuje brzmienie:

3)

w art. 49 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Niniejszy ustęp nie ma zastosowania w odniesieniu do odliczeń określonych w art. 72e ust. 5.”;

4)

w art. 72b ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów art. 92b odniesienia do podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w akapicie pierwszym lit. c), k), l) i m) niniejszego ustępu traktuje się również jako odniesienia do instytucji, która jest istotną jednostką zależną globalnej instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE.”;

5)

w art. 72e wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4.   W przypadku gdy unijna instytucja dominująca lub dominująca instytucja z państwa członkowskiego, która podlega art. 92a, posiada bezpośrednie, pośrednie lub syntetyczne instrumenty funduszy własnych lub instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych co najmniej jednej jednostki zależnej, która nie należy do tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji co instytucja dominująca, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji dominującej może zezwolić instytucji dominującej – po należytym uwzględnieniu opinii organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub właściwych organów państw trzecich wszelkich odnośnych jednostek zależnych – na odliczenie takich udziałów przez odliczenie niższej kwoty określonej przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji dominującej. Ta skorygowana kwota musi być co najmniej równa kwocie (m) obliczonej w następujący sposób:   mi = max{0; OPi + LPi – max{0; β · [Oi + Li – max{ri · aRWAi; wi · aLREi}]}} gdzie: i = indeks oznaczający jednostkę zależną; OPi = kwota instrumentów funduszy własnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i, posiadanych przez instytucję dominującą; LPi = kwota instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i, posiadanych przez instytucję dominującą; β = odsetek instrumentów funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i, posiadanych przez jednostkę dominującą, obliczony w następujący sposób: ; Oi = kwota funduszy własnych jednostki zależnej i, bez uwzględnienia odliczenia obliczonego zgodnie z niniejszym ustępem; Li = kwota zobowiązań kwalifikowalnych jednostki zależnej i, bez uwzględnienia odliczenia obliczonego zgodnie z niniejszym ustępem; ri = stosunek mający zastosowanie do jednostki zależnej i na poziomie jej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 92a ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia oraz art. 45c ust. 3 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2014/59/UE lub w przypadku jednostek zależnych z państw trzecich, równoważny wymóg w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mający zastosowanie do jednostki zależnej i w państwie trzecim, w którym ma ona swoją siedzibę główną, o ile wymóg ten jest spełniony za pomocą instrumentów, które zostałyby uznane za fundusze własne lub zobowiązania kwalifikowalne zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; aRWAi = łączna kwota ekspozycji na ryzyko podmiotu będącego globalną instytucją o znaczeniu systemowym i, obliczona zgodnie z art. 92 ust. 3, z uwzględnieniem korekt określonych w art. 12a, lub, w przypadku jednostek zależnych z państw trzecich, zgodnie z mającymi zastosowanie lokalnymi regulacjami; wi = stosunek mający zastosowanie do jednostki zależnej i na poziomie jej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 92a ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia oraz art. 45c ust. 3 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2014/59/UE lub w przypadku jednostek zależnych z państw trzecich, równoważny wymóg w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mający zastosowanie do jednostki zależnej i w państwie trzecim, w którym ma ona swoją siedzibę główną, o ile wymóg ten jest spełniony za pomocą instrumentów, które zostałyby uznane za fundusze własne lub zobowiązania kwalifikowalne zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; aLREi = miara ekspozycji całkowitej podmiotu i będącego globalną instytucją o znaczeniu systemowym obliczona zgodnie z art. 429 ust. 4 lub, w przypadku jednostek zależnych z państw trzecich, obliczona zgodnie z mającymi zastosowanie lokalnymi regulacjami. W przypadku gdy instytucji dominującej zezwolono na odliczenie skorygowanej kwoty zgodnie z akapitem pierwszym, jednostka zależna odlicza różnicę między kwotą posiadanych instrumentów funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w akapicie pierwszym, a tą skorygowaną kwotą.”;

6)

w art. 92a uchyla się ust. 3;

7)

art. 113 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

8)

art. 151 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

9)

w art. 429a ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

10)

w części dziesiątej tytuł I rozdział 1 sekcja 3 dodaje się podsekcję w brzmieniu:

„Podsekcja 3a

Odliczenia od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

1)

w art. 45d ust. 4 otrzymuje brzmienie:

2)

w art. 45f uchyla się ust. 6;

3)

art. 45h ust. 2 otrzymuje brzmienie:

4)

w art. 129 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do dnia 31 grudnia 2022 r. Komisja dokona przeglądu wpływu pośredniej subskrypcji instrumentów kwalifikujących się do spełnienia minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na równe warunki działania dla różnych struktur grup bankowych, w tym w przypadku gdy grupy posiadają spółkę operacyjną pomiędzy spółką holdingową wskazaną jako podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a jej jednostkami zależnymi. Komisja oceni w szczególności:

Komisja przedłoży sprawozdanie na ten temat Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W stosownych przypadkach sprawozdaniu temu towarzyszyć będzie wniosek ustawodawczy, z uwzględnieniem daty rozpoczęcia stosowania art. 72e ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”.

(1)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/833 (3) zostało przyjęte w celu wdrożenia do prawa Unii najaktualniejszych zasad dotyczących środków ochrony i egzekwowania mających zastosowanie do obszaru podlegającego regulacji Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO). Rozporządzenie to zostało następnie zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1231 (4) celem wdrożenia w Unii środków NAFO przyjętych na corocznych posiedzeniach w 2019 i 2020 r.

(2)

Następnie, na 43. corocznym posiedzeniu we wrześniu 2021 r. NAFO przyjęła szereg prawnie wiążących decyzji dotyczących ochrony zasobów rybnych podlegających jej kompetencjom w odniesieniu do zatrzymywania połowów w ramach kwoty „Inne”, inspekcji w porcie wyładunków dorsza atlantyckiego w rejonie 3M i halibuta niebieskiego, oraz wzmocnienia przepisów dotyczących monitorowania, naruszeń i egzekwowania (zwanych dalej „decyzjami NAFO”).

(3)

Decyzje NAFO są skierowane do umawiających się stron NAFO, ale nakładają również obowiązki na operatorów. Po ich wejściu w życie w dniu 2 grudnia 2021 r. środki NAFO dotyczące ochrony i jej egzekwowania (zwane dalej „CEM”) są wiążące dla wszystkich umawiających się stron NAFO. W związku z tym mają zostać one włączone do prawa Unii w zakresie, w jakim nie są one jeszcze uwzględnione w prawie Unii.

(4)

Należy zatem dostosować rozporządzenie (UE) 2019/833 w celu zastosowania tych nowych CEM do unijnych statków rybackich.

(5)

Niektóre CEM prawdopodobnie zostaną zmienione podczas corocznych posiedzeń NAFO w następstwie wprowadzenia nowych środków technicznych w związku ze zmieniającą się biomasą stad i przeglądem obszarowych ograniczeń połowów dennych. Zatem w celu szybkiego włączenia do prawa Unii takich przyszłych zmian w CEM przed rozpoczęciem okresu połowowego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wyładunku i środków inspekcji dla halibuta niebieskiego oraz środków kontroli dla dorsza atlantyckiego w rejonie 3M. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami ustanowionymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (5). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowywaniem aktów delegowanych.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) 2019/833,

1)

art. 7 ust. 3 lit. d) otrzymuje brzmienie:

2)

art. 9a ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

3)

art. 10 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:

4)

art. 29 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

5)

art. 35 ust. 1 lit. g) otrzymuje brzmienie:

6)

w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

7)

art. 40 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

8)

w art. 50 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(1)

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 (3) było kilkakrotnie zmieniane od początku kryzysu związanego z COVID-19, ponieważ zawarty w przedmiotowym rozporządzeniu wymóg wykorzystania co najmniej 80 % serii czasów na start lub lądowanie w celu utrzymania prawa do tej serii czasów w następnym równoważnym okresie rozkładowym stał się dla przewoźników lotniczych niemożliwy do spełnienia ze względu na bardzo ograniczone natężenie ruchu lotniczego.

(2)

Dane opublikowane przez Eurocontrol, który jest menedżerem sieci ds. funkcji sieciowych ruchu lotniczego w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, pokazują, że ruch lotniczy od początku sezonu letniego 2022 znacznie się ożywił, a zgodnie z prognozą bazową natężenie ruchu lotniczego na początku sezonu zimowego 2022/2023 wyniesie około 90 % natężenia z 2019 r. Liczby te uzasadniają przywrócenie w sezonie letnim w 2023 r. wymogu wykorzystania 80 % czasów na start lub lądowanie co do zasady, przy czym należy uzupełnić ten wymóg o możliwość szczególnego złagodzenia przedmiotowego progu w przypadkach uzasadnionego niewykorzystania czasów na start lub lądowanie.

(3)

Niemniej jednak, z uwagi na kryzys związany z COVID-19, sytuacja w sektorze lotnictwa pozostaje wysoce niepewna. Tak jak miało to miejsce pod koniec 2021 r., mogą się pojawić nowe warianty COVID-19, które spowodują nagłe reakcje zarówno ze strony władz państwowych, jak i konsumentów, co z kolei może mieć negatywny wpływ na ruch lotniczy. Ponadto niektóre rynki długodystansowe są nadal dotknięte środkami sanitarnymi poważnie utrudniającymi ruch lotniczy.

(4)

Rosyjska wojna napastnicza przeciwko Ukrainie również wpływa na ruch lotniczy i zdolność przewoźników lotniczych do wykorzystywania ich czasów na start lub lądowanie, ponieważ unijni przewoźnicy lotniczy nie mogą wchodzić w przestrzeń powietrzną Białorusi, Rosji i Ukrainy.

(5)

Wprowadzane przez państwa ograniczenia związane z podróżą ze względów sanitarnych oraz brak możliwości wchodzenia w przestrzeń powietrzną obszaru, który stał się strefą wojenną, pozostają poza kontrolą przewoźników lotniczych. Okoliczności te mogą prowadzić do dobrowolnego lub przymusowego odwoływania przewozów lotniczych lub dostosowywania rozkładów lotów. W szczególności dobrowolne odwoływanie chroni kondycję finansową przewoźników lotniczych, a jednocześnie pozwala uniknąć niekorzystnego wpływu na środowisko wynikającego z wykonywania przelotów wyłącznie w celu zachowania związanych z nimi czasów na start lub lądowanie.

(6)

W tych okolicznościach przewoźnicy lotniczy, którzy nie wykorzystują swoich czasów na start lub lądowanie zgodnie ze wskaźnikiem minimalnego wykorzystania czasów na start lub lądowanie określonym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 95/93, nie powinni automatycznie tracić prawa pierwszeństwa do serii czasów na start lub lądowanie określonego w art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 tego rozporządzenia, które w innych okolicznościach by im przysługiwało. W niniejszym rozporządzeniu powinno się ustanowić zasady szczególne temu służące.

(7)

Jednocześnie należy przypomnieć cele rozporządzenia (EWG) nr 95/93, obejmujące zapewnienie efektywnego wykorzystania przepustowości portu lotniczego oraz zapewnienie wszystkim przewoźnikom lotniczym sprawiedliwego dostępu do ograniczonej przepustowości portu lotniczego, a tym samym wspieranie konkurencji. Dostosowanie wymogów dotyczących normalnego wykorzystywania czasów na start lub lądowanie za pomocą niższego wskaźnika minimalnego wykorzystania czasów na start lub lądowanie lub rozszerzonego stosowania wyjątków dotyczących uzasadnionego niewykorzystania powinno być ściśle ograniczone do sytuacji, w których złagodzenie zasad wykorzystywania czasów na start lub lądowanie jest konieczne i nie prowadzi do nieuczciwej przewagi konkurencyjnej dla przewoźników lotniczych posiadających historyczne czasy na start lub lądowanie.

(8)

W szczególności należy zapewnić, aby przewoźnicy lotniczy gotowi świadczyć usługi mieli prawo wykorzystywać niewykorzystaną przepustowość oraz by mieli możliwość utrzymania odnośnych czasów na start lub lądowanie w perspektywie długoterminowej. Powinno to pozwolić utrzymać zachęty dla przewoźników lotniczych do wykorzystywania przepustowości portów lotniczych, co z kolei byłoby korzystne dla konsumentów pod względem jakości sieci połączeń.

(9)

Zgodnie z tymi zasadami należy zatem określić na ograniczony okres warunki, na jakich przewoźnicy lotniczy zachowują uprawnienia do serii czasów na start lub lądowanie na podstawie art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 95/93 oraz ustanowić wymogi dotyczące udostępniania przez przewoźników lotniczych, których to dotyczy, niewykorzystanej przepustowości. Okres ten powinien trwać od dnia 30 października 2022 r. do dnia 28 października 2023 r., zgodnie z prognozą Eurocontrolu dotyczącą odbudowy ruchu lotniczego.

(10)

W okresie tym należy zachować rozszerzoną definicję terminu „nowy podmiot”, aby zwiększyć liczbę objętych nią przewoźników lotniczych, dając tym samym większej ich liczbie możliwość rozpoczęcia i rozszerzenia działalności.

(11)

Od dnia 30 października 2022 r. do dnia 28 października 2023 r. w systemie przydziału czasów na start lub lądowanie w dalszym ciągu powinno się uwzględniać wysiłki przewoźników lotniczych, którzy wykonali loty z wykorzystaniem czasów na start lub lądowanie należących do serii, do której na podstawie art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 95/93 uprawniony jest inny przewoźnik lotniczy, ale które zostały udostępnione koordynatorowi czasów na start lub lądowanie w celu tymczasowego ponownego przydziału. W związku z tym przewoźnicy lotniczy, którzy wykorzystali co najmniej pięć czasów na start lub lądowanie w danej serii, powinni mieć pierwszeństwo przy przydzielaniu odnośnych serii na następny równoważny okres rozkładowy, z zastrzeżeniem dostępności przepustowości portu lotniczego.

(12)

Aby złagodzić skutki rosyjskiej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie oraz wesprzeć przywrócenie sieci połączeń między Unią a Ukrainą, konieczne jest przedłużenie okresu, w którym operatorzy mogą powoływać się na powód określony w art. 10 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 95/93 w celu uzasadnienia niewykorzystania serii czasów na start lub lądowanie na trasach między Unią a Ukrainą.

(13)

Bez uszczerbku dla spoczywającego na państwach członkowskich obowiązku przestrzegania prawa Unii, a w szczególności przepisów określonych w Traktatach oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 (4), na przewoźników lotniczych nie można przerzucać negatywnych skutków dotyczących możliwości podróżowania przez pasażerów w związku z ewentualnymi ograniczeniami przyjętymi przez organy publiczne państw członkowskich lub państw trzecich w odpowiedzi na sytuacje epidemiologiczne, klęski żywiołowe lub niepokoje polityczne, takie jak rebelie, zamieszki lub poważne zakłócenia porządku publicznego, a skutki te należy łagodzić, w przypadku gdy przyjęte środki istotnie wpływają na celowość lub możliwość podróżowania lub popyt na dane trasy. Środki łagodzące powinny zapewniać, aby przewoźnicy lotniczy nie byli karani za niewykorzystanie czasów na start lub lądowanie, kiedy jest ono wynikiem takich ograniczeń.

(14)

Aby zmniejszyć ryzyko zakłóceń konkurencji i zapewnić efektywne wykorzystanie przepustowości portu lotniczego, ukierunkowane złagodzenie skutków nałożenia wspomnianych ograniczeń powinno być ograniczone w czasie i zakresie w celu zapewnienia, aby skutek środka łagodzącego był ograniczony do okresu, w którym jego stosowanie jest uzasadnione. Do celów rozporządzenia (EWG) nr 95/93 czasy na start i lądowanie, których dotyczą takie środki łagodzące skutki wspomnianych ograniczeń, należy uznawać za wykorzystane.

(15)

Należy doprecyzować, że przepisy określające wyjątki dotyczące uzasadnionego niewykorzystania czasów na start lub lądowanie nie mają zastosowania do przewoźników lotniczych objętych środkami ograniczającymi przyjętymi na podstawie art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) lub art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) ani do przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Unii wymienionych w załączniku A lub B do rozporządzenia Komisji (WE) nr 474/2006 (5). W celu zapewnienia skutecznego stosowania tych środków, brak możliwości powołania się na przepisy określające wyjątki dotyczące uzasadnionego niewykorzystania czasów na start lub lądowanie powinien mieć zastosowanie również do przewoźników lotniczych, którzy są już objęci takimi środkami ograniczającymi obowiązującymi w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(16)

Należy wzmocnić współpracę między koordynatorami w celu zapewnienia jednolitego wdrażania rozporządzenia (EWG) nr 95/93 w całej Unii.

(17)

Koordynatorzy powinni wymieniać się najlepszymi praktykami w zakresie wdrażania rozporządzenia (EWG) nr 95/93, w tym za pośrednictwem Europejskiego Stowarzyszenia Koordynatorów Portów Lotniczych (EUACA). Zachęca się EUACA do dalszego wydawania wytycznych w celu zapewnienia harmonijnego wdrażania przepisów unijnych, w szczególności w odniesieniu do przepisów dotyczących środków łagodzących ograniczenia. Ponadto to, czy środki łagodzące są stosowane czy nie, jest ważną informacją dla przewoźników lotniczych podczas planowania rozkładów lotów. W związku z tym konieczne jest zapewnienie przejrzystej komunikacji ze strony koordynatorów.

(18)

Chociaż środki łagodzące ograniczenia należy interpretować ściśle, ponieważ stanowią one wyjątek od zwykłych wymogów dotyczących wykorzystywania czasów na start lub lądowanie, w niektórych przypadkach możliwe powinno być zobowiązanie wszystkich koordynatorów do wspólnych działań w celu zapewnienia równych warunków działania w całej Unii. Pod pewnymi warunkami i na podstawie jednomyślnej decyzji, koordynatorzy powinni móc stosować ten przepis do wszystkich czasów na start lub lądowanie posiadanych przez koordynowane porty lotnicze.

(19)

Na wiarygodność prognoz dotyczących ruchu lotniczego w sezonie zimowym 2022/2023 negatywnie wpływa niepewność dotycząca rozwoju sytuacji w zakresie różnych kryzysów, w szczególności sytuacji w Ukrainie i kryzysu związanego z COVID-19. W związku z tym przewoźnicy lotniczy powinni być zwolnieni, w niezbędnym zakresie, z wymogów zakładających wykorzystywanie czasów na start lub lądowanie, tak aby mogli utrzymać prawo do tych samych czasów na start lub lądowanie w następnym równoważnym okresie rozkładowym. Umożliwiłoby to przewoźnikom lotniczym zwiększanie liczby przewozów, gdy pozwalają na to okoliczności, z myślą o stosowaniu zwykłych zasad dotyczących wykorzystywania czasów na start lub lądowanie od sezonu letniego w 2023 r. z zastrzeżeniem wprowadzonych przez Komisję zmian – w przypadku wystąpienia szczególnych okoliczności – w celu reagowania na niektóre wyzwania dla sektora transportu lotniczego.

(20)

Aby uwzględnić zmieniający się wpływ kryzysu związanego z COVID-19 oraz innych sytuacji epidemiologicznych, a także bezpośrednie niszczycielskie skutki rosyjskiej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie dla ruchu lotniczego, wspierać połączenia z i do Ukrainy, a także aby elastycznie reagować na wyzwania – gdy jest to bezwzględnie konieczne i uzasadnione – z którymi w konsekwencji boryka się sektor transportu lotniczego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmiany wartości procentowych wskaźnika minimalnego wykorzystania czasów na start lub lądowanie, w określonym przedziale, na każdy okres rozkładowy przypadający w okresie od dnia 30 października 2022 r. do dnia 28 października 2023 r., zgodnie z prognozą Eurocontrolu dotyczącą odbudowy ruchu lotniczego i w odniesieniu do zmiany wartości procentowych wskaźnika minimalnego wykorzystania czasów na start lub lądowanie, w określonym przedziale, w odniesieniu do tras między Unią a Ukrainą na każdy okres rozkładowy przypadający od dnia 30 października 2022 r. do dnia 28 października 2023 r. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (6). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(21)

Porty lotnicze, dostawcy usług lotniskowych i przewoźnicy lotniczy potrzebują informacji na temat dostępnej przepustowości na potrzeby odpowiedniego planowania. Przewoźnicy lotniczy powinni nadal udostępniać koordynatorowi czasy na start lub lądowanie, których nie zamierzają wykorzystać – możliwie jak najszybciej i nie później niż trzy tygodnie przed planowaną datą lotu – w celu ewentualnego ponownego przydziału na rzecz innych przewoźników lotniczych. Przewoźnicy lotniczy, którzy wielokrotnie nie spełniają tego wymogu, nie powinni korzystać z obniżonego wskaźnika minimalnego wykorzystania czasów na start lub lądowanie.

(22)

Jeżeli koordynator uzyskuje pewność, że przewoźnik lotniczy zaprzestał działalności w danym porcie lotniczym, koordynator ten powinien pozbawić tego przewoźnika lotniczego czasów na start lub lądowanie i umieścić je w puli w celu ponownego przydziału na rzecz innych przewoźników.

(23)

Zakaz wykonywania przez przewoźników lotniczych lotów do przestrzeni powietrznej Unii wynikający ze stosowania środków ograniczających przyjętych na podstawie art. 29 TEU lub art. 215 TFUE lub z zakazu wykonywania przewozów na mocy rozporządzenia (WE) nr 474/2006 może skutkować nieuzasadnionym blokowaniem czasów na start lub lądowanie w portach lotniczych Unii. Choć czasy na start lub lądowanie wykorzystywane wcześniej przez takich przewoźników lotniczych mogą być ponownie przydzielone na zasadzie ad hoc w czasie trwania okresu rozkładowego, nie zachęca to w wystarczającym stopniu do efektywnego wykorzystania czasów na start lub lądowanie umożliwiającego liniom lotniczym w perspektywie długoterminowej zwiększenie konkurencji i jakości sieci połączeń z korzyścią dla konsumentów. Takich przewoźników lotniczych należy zatem niezwłocznie pozbawić czasów na start lub lądowanie.

(24)

Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie ustanowienie zasad szczególnych i zwolnienie z ogólnych zasad wykorzystywania czasów na start lub lądowanie przez ograniczony okres w celu złagodzenia skutków kryzysu epidemiologicznego i rosyjskiej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie dla ruchu lotniczego, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiar i skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(25)

Z uwagi na pilną potrzebę wynikającą z nadzwyczajnych okoliczności wywołanych kryzysem związanym z COVID-19 i rosyjską wojną napastniczą przeciwko Ukrainie, należy zastosować wyjątek od terminu ośmiu tygodni przewidziany w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej, do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.

(26)

Aby umożliwić szybkie zastosowanie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, powinno ono wejść w życie w trybie pilnym następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

2)

w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

3)

w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

4)

w art. 10a wprowadza się następujące zmiany:

5)

art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

6)

art. 12a ust. 2 otrzymuje brzmienie:

7)

art. 14 ust. 6 otrzymuje brzmienie:

(1)

Państwa członkowskie, a w szczególności środkowe i wschodnie regiony Unii Europejskiej, zostały poważnie dotknięte skutkami agresji zbrojnej Federacji Rosyjskiej na Ukrainę w czasie, gdy gospodarki państw członkowskich nadal odbudowują się po pandemii COVID-19. W obliczu ciągłego napływu osób uciekających przed agresją rosyjską wiele państw członkowskich cierpi również z powodu niedoboru siły roboczej, trudności w łańcuchach dostaw oraz rosnących cen i kosztów energii. Z jednej strony stwarza to wyzwania dla budżetów publicznych, a z drugiej opóźnia realizację inwestycji. Okoliczności te doprowadziły do wyjątkowej sytuacji, której należy zaradzić za pomocą konkretnych, dobrze ukierunkowanych środków, aby uniknąć konieczności zmian w rocznych pułapach wieloletnich ram finansowych na zobowiązania i płatności określonych w załączniku I do rozporządzenia Rady (UE, Euratom) 2020/2093 (2) oraz osłabienia trwającej ekologicznej i cyfrowej odbudowy gospodarki zwiększającej jej odporność.

(2)

Aby zmniejszyć rosnące obciążenie budżetów krajowych, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/562 (3) wprowadzono szereg ukierunkowanych zmian w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (4) i (UE) nr 223/2014 (5) z myślą o ułatwieniu państwom członkowskim wykorzystania pozostałych środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym (FEAD) w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020, a także zasobów REACT-EU, w celu jak najskuteczniejszego i jak najszybszego sprostania wyzwaniom migracyjnym wynikającym z agresji zbrojnej Federacji Rosyjskiej.

(3)

Ponadto w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/613 (6) przewidziano dodatkowe możliwości szybkiego uruchomienia zasobów w celu skompensowania bezpośrednich kosztów budżetowych ponoszonych przez państwa członkowskie oraz ustanowiono stawkę jednostkową, by ułatwić finansowanie podstawowych potrzeb i wsparcie osób uciekających przed agresją rosyjską, którym przyznano ochronę tymczasową.

(4)

Należy jednak zapewnić państwom członkowskim dodatkowe nadzwyczajne rozwiązania pozwalające państwom członkowskim skoncentrowanie się na niezbędnej reakcji na bezprecedensową sytuację społeczno-gospodarczą, biorąc pod uwagę rozszerzony charakter rosyjskiej inwazji, w szczególności w odniesieniu do operacji służących sprostaniu wyzwaniom migracyjnym wynikającym z agresji zbrojnej Federacji Rosyjskiej.

(5)

Mając na względzie dodatkowe obciążenie budżetów publicznych spowodowane agresją zbrojną Federacji Rosyjskiej, elastyczność wykorzystania EFRR i EFS, o której mowa w art. 98 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, w odniesieniu do takich operacji należy również rozszerzyć na Fundusz Spójności, tak aby jego zasoby można również było wykorzystywać do wsparcia operacji wchodzących w zakres EFRR lub EFS zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do tych funduszy. Ponadto należy rozszerzyć stosowanie uproszczonych wymogów dotyczących monitorowania określonych w art. 98 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 na operacje wspierane z EFS mające na celu sprostanie wyzwaniom migracyjnym, w przypadku gdy operacje te są programowane w ramach osi priorytetowej obejmującej wyłącznie te wyzwania. Należy również wprowadzić możliwość, aby priorytety promujące społeczno-ekonomiczną integrację obywateli państw trzecich, w tym priorytety dotyczące operacji mających na celu sprostanie wyzwaniom migracyjnym wynikającym z agresji rosyjskiej, korzystały ze stopy dofinansowania do wysokości 100 % w obu okresach programowania, aby wspierać państwa członkowskie w rozwiązywaniu problemów wysiedleńców zarówno obecnie, jak i w przyszłości. W tym samym duchu należy zwiększyć kwotę stawki jednostkowej, aby ułatwić finansowanie podstawowych potrzeb i wsparcie dla uchodźców oraz przedłużyć jego stosowanie w czasie.

(6)

Ponadto wyznaczenie dnia 24 lutego 2022 r. jako daty rozpoczęcia kwalifikowalności w odniesieniu do operacji mających na celu sprostanie wyzwaniom migracyjnym wynikającym z agresji zbrojnej Federacji Rosyjskiej okazało się niewystarczające na potrzeby zapewnienia wsparcia z funduszy dla wszystkich odpowiednich operacji dotyczących tych wyzwań. Należy zatem wyjątkowo zezwolić na wybór takich operacji przed zatwierdzeniem powiązanej zmiany programu oraz na kwalifikowalność wydatków na takie operacje, które zostały fizycznie ukończone lub w pełni zrealizowane, a także rozszerzyć tę elastyczność na operacje wspierane z Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR) dotyczące konsekwencji rosyjskiej agresji dla sektora rybołówstwa i akwakultury. Ponadto, biorąc pod uwagę ograniczone finansowanie dostępne w najbardziej dotkniętych regionach, powinno być możliwe wspieranie takich operacji poza granicami obszaru objętego programem w danym państwie członkowskim, zważywszy że sytuacja osób uciekających przed rosyjską agresją i przemieszczających się w obrębie państw członkowskich i między nimi stanowi wyzwanie dla spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej Unii jako całości. Takie operacje powinny zatem być kwalifikowalne niezależnie od tego, gdzie są realizowane w danym państwie członkowskim, ponieważ ich lokalizacja nie jest ostatecznie decydującym kryterium przy zaspokajaniu najpilniejszych potrzeb.

(7)

Ponadto biorąc pod uwagę ogromne obciążenie jakie dla władz lokalnych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających w społecznościach lokalnych wywołały wyzwania migracyjne wynikające z agresji zbrojnej Federacji Rosyjskiej, należy przeznaczyć minimalny poziom wsparcia w wysokości 30 % dla takich podmiotów w kontekście zasobów wykorzystywanych do wspierania operacji w ramach EFRR lub EFS zgodnie z art. 98 ust. 4 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.

(8)

Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne państw członkowskich w celu uwzględnienia zmieniających się potrzeb i zgodności z alokacjami finansowymi w ramach programu operacyjnego, należy uchylić obowiązujący dla okresu programowania 2014–2020 wymóg formalnej zmiany programu w zakresie przesunięć między celami tematycznymi w ramach priorytetu tego samego funduszu i tej samej kategorii regionu.

(9)

Wreszcie, aby zoptymalizować wykorzystanie środków przydzielonych na lata 2014–2020 w kontekście zamykania programów w okresie programowania 2014–2020, należy zwiększyć pułap elastyczności między priorytetami w celu obliczenia salda końcowego wkładu z funduszy.

(10)

W ramach prawnych regulujących programy w okresie programowania 2021–2027 należy również przewidzieć pewną elastyczność w celu zaradzenia bezprecedensowej sytuacji. Również z myślą o zmniejszeniu obciążenia budżetów krajowych należy zwiększyć płatności zaliczkowe na rzecz programów w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”. Ponadto, biorąc pod uwagę wyzwania związane z przesiedleniem osób i zintegrowane działania niezbędne ze strony państw członkowskich, w przypadku gdy państwo członkowskie przeznacza priorytet jednego ze swoich programów spójności na lata 2021–2027 na wspieranie operacji promujących integrację społeczno-gospodarczą obywateli państw trzecich, stopa dofinansowania tego priorytetu w wysokości do 100 % powinna być możliwa do dnia 30 czerwca 2024 r., pod warunkiem że odpowiedni poziom wsparcia zostanie nakierowany na władze lokalne i organizacje społeczeństwa obywatelskiego działające w społecznościach lokalnych oraz że łączna kwota zaprogramowana w ramach takich priorytetów w danym państwie członkowskim nie przekracza 5 % początkowej alokacji krajowej tego państwa członkowskiego z EFRR i Europejskiego Funduszu Społecznego Plus (EFS+) łącznie. Pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości programowania przez państwa członkowskie dodatkowych kwot na takie priorytety przy zastosowaniu zwykłych stóp dofinansowania. Co więcej, biorąc pod uwagę zakłócenia na koniec okresu programowania 2014–2020 spowodowane agresją zbrojną Federacji Rosyjskiej, oprócz długotrwałych skutków pandemii COVID -19 dla realizacji projektów i utrzymujących się zakłóceń w łańcuchach wartości należy również zapewnić dodatkową elastyczność, aby umożliwić bezpośrednie przyznawanie wsparcia i zakończenie operacji, których realizacja rozpoczęła się zgodnie z ramami legislacyjnymi na lata 2014–2020 przed datą wniosku ustawodawczego dotyczącego niniejszego rozporządzenia, nawet jeżeli takie operacje nie wchodziłyby w zakres danego funduszu w okresie programowania 2021–2027, z wyjątkiem przypadków, w których fundusze były wykorzystywane na podstawie art. 98 ust. 4 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia (UE) nr 1303/2013. Aby zapewnić możliwość przypisania takich operacji do rodzajów interwencji, należy odpowiednio dostosować załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 (7). Wsparcie dla takich operacji nie powinno mieć wpływu na obowiązki państw członkowskich w zakresie przestrzegania wymogów koncentracji tematycznej i celów dotyczących wkładu w działania w dziedzinie klimatu.

(11)

Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie pomoc państwom członkowskim w sprostaniu wyzwaniom wynikającym z wyjątkowo wysokiej liczby osób uciekających przed agresją zbrojną Federacji Rosyjskiej przeciwko Ukrainie oraz wspieranie ciągłych wysiłków państw członkowskich na rzecz przejścia do odbudowy gospodarki zwiększającej jej odporność po pandemii COVID-19, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie natomiast ze względu na rozmiary i skutki proponowanego działania możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działanie zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 oraz (UE) 2021/1060.

(13)

Z uwagi na potrzebę szybkiej pomocy dla budżetów publicznych w celu zachowania zdolności państw członkowskich do podtrzymania procesu ożywienia gospodarczego, a także umożliwienia szybkiego programowania etapów operacji na okres programowania 2021–2027, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w trybie pilnym następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

1)

w art. 30 dodaje się ustępy w brzmieniu:

2)

w art. 65 dodaje się ustęp w brzmieniu:

3)

art. 68c akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Na potrzeby wdrażania operacji, które mają na celu sprostanie wyzwaniom migracyjnym wynikającym z agresji zbrojnej Federacji Rosyjskiej, państwa członkowskie mogą zawierać w wydatkach zadeklarowanych we wnioskach o płatność stawkę jednostkową związaną z podstawowymi potrzebami osób, którym przyznano tymczasową ochronę lub inną odpowiednią ochronę przewidzianą w prawie krajowym zgodnie z decyzją wykonawczą Rady (UE) 2022/382 (*1) i dyrektywą Rady 2001/55/WE, oraz ze wsparciem dla tych osób (*2). Ta stawka jednostkowa wynosi 100 EUR tygodniowo za każdy pełny albo niepełny tydzień, w którym osoba przebywa w danym państwie członkowskim. Stawka jednostkowa może być stosowana przez maksymalnie 26 tygodni ogółem, począwszy od dnia przybycia danej osoby do Unii.

(*1)  Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2022/382 z dnia 4 marca 2022 r. stwierdzająca istnienie masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2001/55/WE i skutkująca wprowadzeniem tymczasowej ochrony (Dz.U. L 71 z 4.3.2022, s. 1.)."

(*2)  Dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212 z 7.8.2001, s. 12).”;"

4)

w art. 70 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku gdy operacje otrzymujące wsparcie z EFRR, EFS lub Funduszu Spójności, mające na celu sprostanie wyzwaniom migracyjnym wynikającym z agresji zbrojnej Federacji Rosyjskiej, wdrażane są poza obszarem objętym programem, ale w obrębie państwa członkowskiego, zastosowanie ma wyłącznie akapit pierwszy lit. d).”;

5)

art. 70 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

6)

art. 96 ust. 10 otrzymuje brzmienie:

7)

w art. 98 ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

8)

w art. 120 dodaje się ustęp w brzmieniu:

9)

art. 130 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 wkład z funduszy lub z EFMR realizowany poprzez płatności salda końcowego dla każdego priorytetu w podziale na fundusz oraz na kategorię regionów w ostatnim roku obrachunkowym nie może przekraczać o więcej niż 15 % wkładu z funduszy lub z EFMR dla każdego priorytetu w podziale na fundusz oraz na kategorię regionów, jak określono w decyzji Komisji o zatwierdzeniu programu operacyjnego.”.

1)

w art. 90 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Dodatkowe płatności zaliczkowe w wysokości 0,5 % wypłaca się w 2022 r. niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a w 2023 r. wypłaca się dodatkowe płatności zaliczkowe w wysokości 0,5 % na programy wspierane z EFRR, EFS+ lub Funduszu Spójności w ramach celu »Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu«. W przypadku gdy program zostanie przyjęty po dniu 31 grudnia 2022 r., rata za 2022 r. jest wypłacana w roku, w którym przyjęto program.”;

2)

art. 90 ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

3)

w art. 112 dodaje się ustęp w brzmieniu:

4)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

(*3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych dotyczących celu „Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” oraz w sprawie uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 289)."

(*4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 470)."

(*5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1300/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1084/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 281)."

(*6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 259)."

(*7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 1).”;"

5)

na końcu tabeli 1 w załączniku I dodaje się następujące wiersze:

(1)

Traktat z Lizbony zmienił ramy prawne dotyczące uprawnień powierzanych Komisji przez prawodawcę, wprowadzając rozróżnienie między uprawnieniami przekazywanymi Komisji w celu przyjmowania aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego (aktów delegowanych), a uprawnieniami powierzanymi Komisji w celu przyjmowania aktów zapewniających jednolite warunki wykonywania prawnie wiążących aktów Unii (aktów wykonawczych).

(2)

Akty ustawodawcze przyjęte przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony powierzają Komisji uprawnienia do przyjmowania środków na podstawie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą ustanowionej w art. 5a decyzji Rady 1999/468/WE (2).

(3)

Wcześniejsze wnioski dotyczące dostosowania aktów prawnych zawierających odniesienia do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą do ram prawnych wprowadzonych Traktatem z Lizbony zostały wycofane (3) ze względu na brak postępów w negocjacjach międzyinstytucjonalnych.

(4)

Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły następnie nowe ramy aktów delegowanych w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (4) i uznały potrzebę dostosowania całości obowiązującego ustawodawstwa do ram prawnych wprowadzonych Traktatem z Lizbony. Potwierdziły one w szczególności potrzebę priorytetowego potraktowania bezzwłocznego dostosowania wszystkich aktów podstawowych, które w dalszym ciągu odsyłają do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą. Komisja zobowiązała się, że do końca 2016 r. przygotuje wniosek w sprawie tego dostosowania.

(5)

Uprawnienie Komisji do zmiany standardowych formularzy zamieszczonych w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5) przewiduje stosowanie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą. Ponieważ uprawnienie to spełnia kryteria określone w art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), należy je dostosować do tego postanowienia.

(6)

W celu zaktualizowania rozporządzenia (WE) nr 805/2004 należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE, aby mogła ona zmieniać załączniki do tego rozporządzenia w celu dokonania aktualizacji standardowych formularzy. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(7)

Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na toczące się procedury, w ramach których komitet wydał już opinię zgodnie z art. 5a decyzji 1999/468/WE przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.

(8)

Zgodnie z art. 3 oraz art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i do TFUE, Irlandia powiadomiła o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.

(9)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(10)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 805/2004,

1)

art. 31 otrzymuje brzmienie:

2)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

(*1)   Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.”;"

3)

uchyla się art. 32.

(1)

Zgodnie z art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) celem Unii jest między innymi wspieranie dobrobytu jej narodów oraz działanie na rzecz trwałego rozwoju Europy, którego podstawą jest społeczna gospodarka rynkowa o wysokiej konkurencyjności zmierzająca do zapewnienia pełnego zatrudnienia i postępu społecznego, wysokiego poziomu ochrony i poprawy jakości środowiska, a jednocześnie wspierająca sprawiedliwość społeczną i równość kobiet i mężczyzn. Zgodnie z art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Unia ma brać pod uwagę między innymi wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej oraz ze zwalczaniem wykluczenia społecznego.

(2)

Art. 151 TFUE stanowi, że Unia i państwa członkowskie, świadome podstawowych praw socjalnych wyrażonych w Europejskiej Karcie Społecznej (EKS), mają na celu między innymi promowanie zatrudnienia, poprawę warunków życia i pracy, tak aby umożliwić ich wyrównanie z jednoczesnym zachowaniem postępu, odpowiednią ochronę socjalną i dialog między partnerami społecznymi.

(3)

W art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (4) (zwanej dalej „Kartą”) przewidziano prawo każdego pracownika do warunków pracy szanujących jego zdrowie, bezpieczeństwo i godność. W art. 27 Karty przewidziano prawo pracowników do informacji i konsultacji. W art. 28 Karty przewidziano prawo pracowników i pracodawców, lub ich odpowiednich organizacji, zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi, do negocjowania i zawierania układów zbiorowych pracy na odpowiednich poziomach. W art. 23 Karty przewidziano prawo do równości kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach, w tym w zakresie zatrudnienia, pracy i wynagrodzenia.

(4)

EKS stanowi, że wszyscy pracownicy mają prawo do sprawiedliwych warunków pracy. Uznaje prawo wszystkich pracowników do sprawiedliwego wynagrodzenia, wystarczającego do zapewnienia im, a także ich rodzinom, godziwego poziomu życia. Uznaje ona również rolę swobodnie zawieranych układów zbiorowych pracy oraz prawnie określonych mechanizmów ustalania wynagrodzeń minimalnych w zapewnieniu skutecznego korzystania z tego prawa, prawo wszystkich pracowników i pracodawców do zrzeszania się w organizacjach lokalnych, krajowych i międzynarodowych dla ochrony swoich interesów ekonomicznych i społecznych oraz prawo do rokowań zbiorowych.

(5)

W rozdziale II Europejskiego filaru praw socjalnych (zwanego dalej „filarem”), proklamowanego w Göteborgu w dniu 17 listopada 2017 r., określono zbiór zasad, które mają służyć za drogowskaz w dążeniu do zapewnienia sprawiedliwych warunków pracy. Zasada nr 6 filaru potwierdza prawo pracowników do sprawiedliwego wynagrodzenia, które zapewnia przyzwoity poziom życia. Stanowi ona również, że należy zadbać o odpowiednie płace minimalne, tak by zapewnić zaspokojenie potrzeb pracownika i jego rodziny w świetle krajowych warunków ekonomicznych i społecznych, przy jednoczesnym zapewnieniu dostępu do zatrudnienia i motywacji do poszukiwania pracy. Przypomina ponadto, że należy zapobiegać ubóstwu pracujących oraz że wszystkie wynagrodzenia mają być ustalane w sposób przejrzysty i przewidywalny, zgodnie z praktyką krajową i z poszanowaniem autonomii partnerów społecznych. Zasada nr 8 filaru stanowi, że należy przeprowadzać konsultacje z partnerami społecznymi w sprawie opracowywania i wdrażania polityki gospodarczej i społecznej oraz polityki zatrudnienia zgodnie z praktykami krajowymi oraz że partnerów społecznych należy zachęcać do negocjowania i zawierania układów zbiorowych w sprawach, które ich dotyczą, z poszanowaniem ich autonomii i prawa do podejmowania działań zbiorowych.

(6)

W wytycznej 5 zawartej w załączniku do decyzji Rady (UE) 2020/1512 (5) państwa członkowskie dysponujące krajowymi mechanizmami ustalania ustawowych wynagrodzeń minimalnych wezwano do zapewnienia skutecznego zaangażowania partnerów społecznych w ustalanie wynagrodzeń, co ma zapewnić sprawiedliwe wynagrodzenia umożliwiające godny poziom życia, a przy tym do zwracania szczególnej uwagi na grupy o niższych i średnich dochodach z myślą o pozytywnej konwergencji. W wytycznej wezwano też państwa członkowskie do promowania dialogu społecznego i rokowań zbiorowych z myślą o ustalaniu wynagrodzeń. Państwa członkowskie i partnerów społecznych wezwano ponadto do zapewnienia, by wszyscy pracownicy otrzymywali odpowiednie i sprawiedliwe wynagrodzenie wynikające z układów zbiorowych lub z odpowiednich ustawowych wynagrodzeń minimalnych, z uwzględnieniem ich wpływu na konkurencyjność, tworzenie miejsc pracy i ubóstwo pracujących przy jednoczesnym poszanowaniu praktyk krajowych. W komunikacie Komisji z dnia 17 września 2020 r. zatytułowanym „Roczna strategia zrównoważonego wzrostu gospodarczego na rok 2021” stwierdzono, że państwa członkowskie powinny przyjąć środki służące zapewnieniu sprawiedliwych warunków pracy. Ponadto w komunikacie Komisji z dnia 17 grudnia 2019 r. zatytułowanym „Roczna strategia zrównoważonego wzrostu gospodarczego na 2020 r.” przypomniano, że w kontekście coraz większych podziałów społecznych ważne jest zapewnienie, by każdy pracownik otrzymywał godziwe wynagrodzenie. W stosunku do niektórych państw członkowskich wydano również zalecenia dla poszczególnych krajów dotyczące wynagrodzeń minimalnych w celu usprawnienia ustalania i aktualizowania wynagrodzeń minimalnych.

(7)

Lepsze warunki życia i pracy, w tym zapewniane dzięki adekwatnym wynagrodzeniom minimalnym, przynoszą korzyści pracownikom i przedsiębiorstwom w Unii, a także ogólnie społeczeństwu i gospodarce, i są podstawowym warunkiem osiągnięcia sprawiedliwego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu. Rozwiązanie problemu dużych różnic pod względem zakresu i adekwatności ochrony w postaci wynagrodzenia minimalnego przyczynia się do większej sprawiedliwości na unijnym rynku pracy, do zapobiegania nierównościom płacowym i społecznym oraz do ich ograniczania, a także sprzyja postępowi gospodarczemu i społecznemu oraz pozytywnej konwergencji. Konkurencja na rynku wewnętrznym powinna opierać się na wysokich standardach społecznych, w tym na wysokim poziomie ochrony pracowników, tworzeniu wysokiej jakości miejsc pracy, jak również na innowacyjności i poprawie produktywności, a jednocześnie gwarantować równe warunki działania.

(8)

Ustalone na adekwatnych poziomach wynagrodzenia minimalne przewidziane prawem krajowym lub umowami zbiorowymi chronią dochody pracowników, w tym pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, i pomagają zapewnić godne warunki życia zgodnie z Konwencją nr 131 Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) dotyczącą ustalania płac minimalnych z 1970 r. Wynagrodzenia minimalne, które zapewniają godny poziom życia, a tym samym osiągają próg godności, mogą przyczynić się do zmniejszenia ubóstwa na poziomie krajowym oraz utrzymania popytu wewnętrznego i siły nabywczej, wzmocnienia zachęt do podejmowania pracy, zmniejszenia nierówności płacowych, luki płacowej między kobietami a mężczyznami oraz ubóstwa pracujących, a także do ograniczenia spadku dochodów w okresach pogorszenia koniunktury gospodarczej.

(9)

Ubóstwo pracujących w Unii wzrosło w ostatniej dekadzie i coraz więcej pracowników doświadcza ubóstwa. W okresach pogorszenia koniunktury gospodarczej rola adekwatnych wynagrodzeń minimalnych w ochronie pracowników nisko uposażonych jest szczególnie istotna, gdyż są oni bardziej narażeni na skutki takiego pogorszenia koniunktury, i ma zasadnicze znaczenie dla wsparcia trwałej odbudowy gospodarczej sprzyjającej włączeniu społecznemu, która powinna prowadzić do zwiększeni liczby wysokiej jakości miejsc pracy. Aby odbudowa gospodarcza była trwała, przedsiębiorstwa, w szczególności mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa, muszą dobrze prosperować. Ze względu na skutki pandemii COVID-19 należy dokonać oceny adekwatności wynagrodzeń w nisko opłacanych sektorach, które w dobie kryzysu okazały się niezbędne i ogromnie wartościowe dla społeczeństwa.

(10)

W przypadku kobiet, młodszych pracowników, pracowników będących migrantami, osób samotnie wychowujących dzieci, pracowników o niskich kwalifikacjach, osób z niepełnosprawnościami, a zwłaszcza osób doświadczających dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie prawdopodobieństwo otrzymywania minimalnego lub niskiego wynagrodzenia jest wciąż większe niż w przypadku innych grup. Biorąc pod uwagę nadreprezentację kobiet na nisko płatnych stanowiskach, poprawa adekwatności wynagrodzeń minimalnych przyczynia się do równouprawnienia płci, zmniejszenia luki płacowej i emerytalnej między kobietami a mężczyznami, a także do wydźwignięcia kobiet i ich rodzin z ubóstwa oraz do zrównoważonego wzrostu gospodarczego w Unii.

(11)

Kryzys wywołany pandemią COVID-19 wywiera znaczący wpływ na sektor usług, mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa, w których wysoki odsetek osób otrzymuje niskie wynagrodzenie i wynagrodzenie minimalne. Wynagrodzenia minimalne są zatem również ważne z uwagi na tendencje strukturalne, które zmieniają kształt rynków pracy i które w coraz większym stopniu charakteryzują się wysokim odsetkiem niepewnych i niestandardowych form zatrudnienia, często obejmując pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, pracowników sezonowych, osoby pracujące za pośrednictwem platform internetowych i pracowników tymczasowych. Tendencje te doprowadziły w wielu przypadkach do większej polaryzacji zatrudnienia, co w większości państw członkowskich spowodowało wzrost odsetka zawodów niskopłatnych i niewymagających kwalifikacji oraz rozwój sektorów oferujących pracę w takich zawodach, a w niektórych państwach także większe nierówności płacowe. Pracownikom zatrudnionym na podstawie umów niestandardowych trudniej jest się organizować i negocjować umowy zbiorowe.

(12)

Chociaż ochrona w postaci wynagrodzenia minimalnego istnieje we wszystkich państwach członkowskich, w niektórych z nich ochrona ta wynika z przepisów ustawowych lub administracyjnych oraz z umów zbiorowych, podczas gdy w innych jest ona zapewniana wyłącznie w drodze umów zbiorowych. Należy uszanować różne tradycje państw członkowskich.

(13)

Ochrona w postaci wynagrodzenia minimalnego przewidziana w umowach zbiorowych w zawodach niskopłatnych w większości przypadków jest adekwatna, a zatem zapewnia godny poziom życia, i okazała się skutecznym środkiem ograniczenia ubóstwa pracujących. W niektórych państwach członkowskich ustawowe wynagrodzenia minimalne są zazwyczaj niskie w porównaniu z innymi płacami w gospodarce. W 2018 r. w dziewięciu państwach członkowskich ustawowe wynagrodzenie minimalne nie zapewniało dochodu na poziomie progu zagrożenia ubóstwem osobom żyjącym w jednoosobowym gospodarstwie i uzyskującym wynagrodzenie minimalne.

(14)

Nie wszyscy pracownicy w Unii są skutecznie chronieni minimalnymi wynagrodzeniami, gdyż w niektórych państwach członkowskich – ze względu na nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów – niektórzy pracownicy, mimo że są objęci taką ochroną, w praktyce otrzymują niższe wynagrodzenie niż ustawowe wynagrodzenie minimalne. Stwierdzono, że tego rodzaju przypadki nieprzestrzegania przepisów dotyczą w szczególności kobiet, młodych pracowników, pracowników o niskich kwalifikacjach, pracowników będących migrantami, osób samotnie wychowujących dzieci, osób z niepełnosprawnościami, pracowników objętych niestandardowymi formami zatrudnienia, takich jak pracownicy tymczasowi i pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy, oraz pracowników rolnych i pracowników branży turystyczno-hotelarskiej, co skutkuje niższymi wynagrodzeniami. W państwach członkowskich, w których ochrona w postaci wynagrodzenia minimalnego jest przewidziana jedynie w umowach zbiorowych, szacuje się, że odsetek pracowników nieobjętych taką ochroną waha się od 2 % do 55 % wszystkich pracowników.

(15)

Konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych wymaga, by pracownicy z niepełnosprawnościami, w tym pracownicy w ramach zatrudnienia chronionego, otrzymywali takie samo wynagrodzenie za pracę o takiej samej wartości. Zasadę tę stosuje się również do ochrony w postaci wynagrodzenia minimalnego.

(16)

Choć konstruktywne rokowania zbiorowe, zwłaszcza na poziomie sektorowym lub międzybranżowym, przyczyniają się do zapewnienia adekwatnej ochrony w postaci wynagrodzenia minimalnego, w ostatnich dziesięcioleciach tradycyjne struktury rokowań zbiorowych uległy erozji, między innymi ze względu na zmiany strukturalne w gospodarce w kierunku sektorów mniej uzwiązkowionych oraz spadek liczby członków związków zawodowych, w szczególności wskutek zwalczania związków zawodowych oraz wzrostu niepewnych i nietypowych form zatrudnienia. Ponadto w następstwie kryzysu finansowego z 2008 r. rokowania zbiorowe na poziomie sektorowym i międzybranżowym w niektórych państwach członkowskich znalazły się pod presją. Tymczasem rokowania zbiorowe na poziomie sektorowym i międzybranżowym są zasadniczym czynnikiem umożliwiającym osiągnięcie adekwatnej ochrony w postaci wynagrodzenia minimalnego i dlatego należy je promować i wzmacniać.

(17)

Zgodnie z art. 154 TFUE Komisja przeprowadziła dwuetapowe konsultacje z partnerami społecznymi dotyczące ewentualnych działań mających na celu sprostanie wyzwaniom związanym z adekwatną ochroną w postaci wynagrodzenia minimalnego w Unii. Partnerzy społeczni nie byli zgodni co do rozpoczęcia negocjacji w odniesieniu do tych kwestii. Trzeba jednak podjąć działania z poszanowaniem zasady pomocniczości na poziomie Unii, aby poprawić warunki życia i pracy w Unii, a w szczególności adekwatność wynagrodzeń minimalnych, z uwzględnieniem wyników konsultacji z partnerami społecznymi.

(18)

W celu poprawy warunków życia i pracy oraz pozytywnej konwergencji społecznej w Unii niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne wymogi na poziomie Unii oraz określa obowiązki proceduralne dotyczące adekwatności ustawowych wynagrodzeń minimalnych, a także zwiększa skuteczny dostęp pracowników do ochrony w postaci wynagrodzenia minimalnego mającej formę ustawowego wynagrodzenia minimalnego tam, gdzie takie istnieje, lub przewidzianej w umowach zbiorowych zgodnie z definicją przyjętą na potrzeby niniejszej dyrektywy. Niniejsza dyrektywa sprzyja również rokowaniom zbiorowym mającym na celu ustalanie wynagrodzeń.

(19)

Zgodnie z art. 153 ust. 5 TFUE niniejsza dyrektywa nie ma na celu ani harmonizacji poziomu wynagrodzeń minimalnych w Unii, ani ustanowienia jednolitego mechanizmu ustalania wynagrodzeń minimalnych. Nie narusza ona swobody państw członkowskich w zakresie ustalania ustawowych wynagrodzeń minimalnych ani wspierania dostępu do ochrony w postaci wynagrodzenia minimalnego przewidzianej w umowach zbiorowych zgodnie z prawem krajowym i praktykami krajowymi oraz specyfiką każdego państwa członkowskiego, a także przy pełnym poszanowaniu kompetencji krajowych i prawa partnerów społecznych do zawierania umów zbiorowych. Niniejsza dyrektywa nie nakłada na państwa członkowskie, w których kształtowanie wynagrodzeń zapewnia się wyłącznie za pomocą umów zbiorowych, obowiązku wprowadzenia ustawowego wynagrodzenia minimalnego ani uznawania umów zbiorowych za powszechnie obowiązujące i nie powinna być interpretowana w taki sposób. Niniejsza dyrektywa nie określa ponadto poziomu wynagrodzenia, co wchodzi w zakres prawa partnerów społecznych do zawierania umów zbiorowych na poziomie krajowym oraz w zakres odpowiednich kompetencji państw członkowskich.

(20)

Niniejsza dyrektywa uwzględnia fakt, że zgodnie z Konwencją MOP o pracy na morzu z 2006 r. (6) (ze zmianami) państwa członkowskie, które ratyfikowały tę konwencję, mają ustanowić, po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami armatorów i marynarzy, procedury określania płacy minimalnej dla marynarzy. W takich procedurach mają uczestniczyć reprezentatywne organizacje armatorów i marynarzy. Ze względu na swój szczególny charakter akty państw członkowskich wynikające z takich procedur nie powinny podlegać przepisom dotyczącym ustawowych wynagrodzeń minimalnych zawartym w rozdziale II niniejszej dyrektywy. Takie akty nie powinny wpływać na wolność układów zbiorowych pracy między armatorami lub ich organizacjami a organizacjami marynarzy.

(21)

Zachowując zgodność z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (7), niniejsza dyrektywa powinna być stosowana do pracowników związanych umową o pracę lub pozostających w stosunku pracy określonym przez ustawę, umowy zbiorowe lub praktykę obowiązujące w poszczególnych państwach członkowskich, przy uwzględnieniu kryteriów określania statusu pracownika sformułowanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej „Trybunałem Sprawiedliwości”). Pod warunkiem że spełniają te kryteria, zakresem stosowania niniejszej dyrektywy mogą być objęci pracownicy zarówno sektora prywatnego, jak i publicznego, a także pracownicy domowi, pracownicy na żądanie, pracownicy wykonujący pracę przerywaną, pracownicy w systemie bonów usługowych, osoby pracujące za pośrednictwem platform internetowych, stażyści, praktykanci i inni pracownicy zatrudnieni na warunkach niestandardowych, a także osoby fikcyjnie samozatrudnione i pracownicy nierejestrowani. Osoby faktycznie samozatrudnione nie są objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, gdyż nie spełniają tych kryteriów. Nadużywanie – czy to na poziomie krajowym, czy w sytuacjach transgranicznych – statusu osoby samozatrudnionej zdefiniowanego w prawie krajowym jest jedną z form pracy fałszywie rejestrowanej, często powiązaną z pracą nierejestrowaną. Fikcyjne samozatrudnienie ma miejsce w sytuacji, gdy dana osoba jest zgłoszona – w celu uniknięcia określonych obowiązków prawnych lub podatkowych – jako osoba samozatrudniona, mimo że wykonywana przez nią praca spełnia warunki charakterystyczne dla stosunku pracy. Takie osoby powinny być objęte zakresem niniejszej dyrektywy. Przy stwierdzaniu istnienia stosunku pracy brane pod uwagę powinny być fakty świadczące o rzeczywistym wykonywaniu pracy, a nie sposób, w jaki strony opisują łączący je stosunek.

(22)

Dobrze funkcjonujące rokowania zbiorowe mające na celu ustalanie wynagrodzeń są ważnym środkiem zapewniającym pracownikom ochronę poprzez adekwatne wynagrodzenia minimalne pozwalające na godny poziom życia. W państwach członkowskich, w których obowiązują ustawowe wynagrodzenia minimalne, rokowania zbiorowe wspierają ogólną dynamikę płac i w związku z tym przyczyniają się do poprawy adekwatności wynagrodzeń minimalnych oraz do poprawy warunków życia i pracy pracowników. W państwach członkowskich, w których ochronę w postaci wynagrodzenia minimalnego zapewnia się wyłącznie w drodze rokowań zbiorowych, poziom wynagrodzeń minimalnych oraz odsetek chronionych pracowników są bezpośrednio uzależnione od funkcjonowania systemu rokowań zbiorowych i zasięgu rokowań zbiorowych. Silne i dobrze funkcjonujące rokowania zbiorowe wraz z dużym zasięgiem sektorowych lub międzybranżowych umów zbiorowych zwiększają adekwatność i zakres stosowania wynagrodzeń minimalnych.

(23)

Ochrona w postaci wynagrodzenia minimalnego w drodze umów zbiorowych jest korzystna zarówno dla pracowników i pracodawców, jak i dla przedsiębiorstw. W niektórych państwach członkowskich nie istnieją ustawowe wynagrodzenia minimalne. Wynagrodzenia, w tym ochronę w postaci wynagrodzenia minimalnego, określa się tam wyłącznie w drodze rokowań zbiorowych między partnerami społecznymi. Przeciętne wynagrodzenia w tych państwach członkowskich należą do najwyższych w Unii. Systemy te charakteryzują się bardzo dużym zasięgiem rokowań zbiorowych, a także wysokim poziomem przynależności zarówno do organizacji pracodawców, jak i do związków zawodowych. Wynagrodzenia minimalne przewidziane w umowach zbiorowych uznanych za powszechnie obowiązujące bez swobody uznaniowej organu dokonującego takiego uznania w odniesieniu do treści przepisów mających zastosowanie, nie powinny być uznawane za ustawowe wynagrodzenie minimalne.

(24)

W kontekście kurczącego się zasięgu rokowań zbiorowych kluczowe znaczenie ma promowanie przez państwa członkowskie rokowań zbiorowych, ułatwianie korzystania z prawa do rokowań zbiorowych mających na celu ustalanie wynagrodzeń, a co za tym idzie, upowszechnienie ustalania wynagrodzeń przewidzianego w umowach zbiorowych, aby zwiększyć ochronę pracowników w postaci wynagrodzenia minimalnego. Państwa członkowskie ratyfikowały Konwencję MOP nr 87 dotyczącą wolności związkowej i ochrony praw związkowych z 1948 r. oraz Konwencję MOP nr 98 dotyczącą stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych z 1949 r. Prawo do rokowań zbiorowych zostało uznane w tych konwencjach MOP oraz w Konwencji MOP nr 151 dotyczącej ochrony prawa organizowania się i procedury określania warunków zatrudnienia w służbie publicznej z 1978 r. i w Konwencji MOP nr 154 dotyczącej popierania rokowań zbiorowych z 1981 r., a także w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w EKS. Art. 12 i 28 Karty gwarantują odpowiednio wolność zgromadzania się i stowarzyszania się oraz prawo do rokowań i działań zbiorowych. Zgodnie z preambułą Karta potwierdza te prawa, ponieważ wynikają one w szczególności z Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz z Kart Społecznych przyjętych przez Unię i Radę Europy. W stosownych przypadkach zgodnie z prawem krajowym i praktyką krajową państwa członkowskie powinny podejmować środki promujące rokowania zbiorowe mające na celu ustalanie wynagrodzeń. Środki takie mogą obejmować między innymi środki ułatwiające przedstawicielom związków zawodowych dotarcie do pracowników.

(25)

Państwa członkowskie, w których zasięg rokowań zbiorowych jest duży, zwykle mają niewielki odsetek pracowników nisko uposażonych i wysokie wynagrodzenia minimalne. W państwach członkowskich, w których odsetek osób nisko uposażonych jest niewielki, wskaźnik zasięgu rokowań zbiorowych wynosi ponad 80 %. Podobnie, w większości państw członkowskich, w których wynagrodzenia minimalne są wysokie w stosunku do przeciętnego wynagrodzenia, zasięg rokowań zbiorowych przekracza 80 %. W związku z tym każde państwo członkowskie, w którym wskaźnik zasięgu rokowań zbiorowych wynosi poniżej 80 %, powinno przyjąć środki mające na celu upowszechnienie rokowań zbiorowych. Każde państwo członkowskie, w którym zasięg rokowań zbiorowych nie osiąga progu 80 %, powinno stworzyć ramy warunków sprzyjających rokowaniom zbiorowym oraz ustanowić plan działania na rzecz promowania rokowań zbiorowych, aby stopniowo zwiększyć wskaźnik zasięgu rokowań zbiorowych. Aby uszanować autonomię partnerów społecznych, która obejmuje ich prawo do rokowań zbiorowych i wyklucza jakikolwiek obowiązek zawarcia umów zbiorowych, próg 80 % zasięgu rokowań zbiorowych powinien być rozumiany wyłącznie jako wskaźnik skutkujący obowiązkiem ustanowienia planu działania.

Plan ten powinien być regularnie, co najmniej raz na pięć lat, poddawany przeglądowi i w razie potrzeby zmieniany. O planie działania i o wszelkich zmianach do niego należy informować Komisję i podawać je do publicznej wiadomości. Każde państwo członkowskie powinno mieć możliwość zadecydowania o odpowiedniej formie swojego planu działania. Plan działania przyjęty przez państwo członkowskie przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy może być uznany za plan działania na mocy niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że będzie obejmował działania mające na celu skuteczne promowanie rokowań zbiorowych i będzie spełniał wymogi określone niniejszą dyrektywą. Każde państwo członkowskie powinno ustanowić taki plan działania po konsultacji z partnerami społecznymi lub w drodze porozumienia z nimi, lub – na wspólny wniosek partnerów społecznych – w formie przez nich uzgodnionej. Wskaźniki zasięgu rokowań zbiorowych w państwach członkowskich znacznie się różnią ze względu na szereg czynników, w tym krajowe tradycje i praktykę jak również kontekst historyczny. Należy to uwzględnić przy analizie postępów w dążeniu ku większemu zasięgowi rokowań zbiorowych, w szczególności w odniesieniu do planu działania przewidzianego w niniejszej dyrektywie.

(26)

Aby zapewnić adekwatne wynagrodzenia minimalne, jednocześnie chroniąc istniejące miejsca pracy i tworząc nowe możliwości zatrudnienia oraz utrzymując równe warunki działania i konkurencyjność przedsiębiorstw, w tym mikroprzedsiębiorstw, małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), niezbędne są solidne zasady, procedury i skuteczne praktyki w zakresie ustalania i aktualizacji ustawowych wynagrodzeń minimalnych. Te zasady, procedury i praktyki obejmują szereg składowych, które przyczyniają się do adekwatności ustawowych wynagrodzeń minimalnych, w tym kryteria służące państwom członkowskim za wskazówki w procesie ustalania i aktualizowania wynagrodzeń minimalnych oraz wskaźniki dotyczące oceny ich adekwatności, regularne i terminowe aktualizacje, istnienie organów doradczych i zaangażowanie partnerów społecznych. Terminowe i skuteczne zaangażowanie partnerów społecznych w ustalanie i aktualizowanie ustawowych wynagrodzeń minimalnych oraz w tworzenie lub zmianę mechanizmów automatycznej indeksacji, jeżeli takie istnieją, jest kolejnym elementem dobrego zarządzania, które umożliwia zapewnienie świadomego i partycypacyjnego procesu decyzyjnego. Państwa członkowskie powinny przekazywać partnerom społecznym odpowiednie informacje na temat ustalania i aktualizowania ustawowego wynagrodzenia minimalnego. Umożliwienie partnerom społecznym wydawania opinii w sprawie ustalania i aktualizowania ustawowych wynagrodzeń minimalnych i otrzymywania uzasadnionej odpowiedzi na opinię w tej sprawie wyrażoną przed przedstawieniem propozycji oraz przed podjęciem jakichkolwiek decyzji mogłoby przyczynić się do należytego zaangażowania partnerów społecznych w ten proces.

(27)

Państwa członkowskie, które stosują mechanizmy automatycznej indeksacji, w tym mechanizmy półautomatyczne, w ramach których zagwarantowany jest co najmniej minimalny obowiązkowy wzrost ustawowego wynagrodzenia minimalnego, powinny również, co najmniej raz na cztery lata, przeprowadzać procedury aktualizacji ustawowego wynagrodzenia minimalnego. Ta regularna aktualizacja powinna polegać na ocenie wynagrodzenia minimalnego z uwzględnieniem kryteriów przewodnich, a następnie, w razie potrzeby, na zmianie wysokości wynagrodzenia. Częstotliwość automatycznej indeksacji, z jednej strony, i częstotliwość aktualizacji ustawowych wynagrodzeń minimalnych, z drugiej strony, mogą się różnić. Państwa członkowskie, w których nie istnieją mechanizmy automatycznej lub półautomatycznej indeksacji, powinny aktualizować swoje ustawowe wynagrodzenie minimalne co najmniej raz na dwa lata.

(28)

Wynagrodzenia minimalne uznaje się za adekwatne, jeżeli są sprawiedliwe w stosunku do rozkładu wynagrodzeń w danym państwie członkowskim i zapewniają godny poziom życia pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy. Adekwatność ustawowych wynagrodzeń minimalnych jest określana i oceniana przez każde państwo członkowskie z uwzględnieniem krajowych warunków społeczno-gospodarczych, w tym wzrostu zatrudnienia, konkurencyjności, oraz sytuacji w regionach i sektorach. Określając adekwatny poziom ustawowych wynagrodzeń minimalnych państwa członkowskie powinny brać pod uwagę siłę nabywczą, długoterminowe krajowe poziomy produktywności i ich zmiany, jak również poziomy wynagrodzeń, ich rozkład i wzrost.

Istotne znaczenie dla określenia kosztów utrzymania w celu zapewnienia godnego poziomu życia może mieć, oprócz innych narzędzi, określony na poziomie krajowym koszyk towarów i usług po cenach rzeczywistych. Oprócz potrzeb materialnych, takich jak żywność, odzież i mieszkanie, można również uwzględnić potrzebę udziału w wydarzeniach kulturalnych, w działaniach edukacyjnych i społecznych. Należy rozważyć ustalanie i aktualizowanie ustawowych wynagrodzeń minimalnych w oddzieleniu od mechanizmów wsparcia dochodu. Do oceny adekwatności ustawowych wynagrodzeń minimalnych państwa członkowskie powinny wykorzystywać wskaźniki i powiązane wartości referencyjne. Państwa członkowskie mogą je wybierać spośród wskaźników powszechnie stosowanych na poziomie międzynarodowym lub wskaźników stosowanych na poziomie krajowym. Ocena ta może opierać się na wartościach referencyjnych powszechnie stosowanych na poziomie międzynarodowym, takich jak relacja minimalnego wynagrodzenia brutto do 60 % mediany wynagrodzeń brutto czy relacja minimalnego wynagrodzenia brutto do 50 % przeciętnego wynagrodzenia brutto, których to wartości wciąż nie osiągają wszystkie państwa członkowskie, lub relacja minimalnego wynagrodzenia netto do 50 % lub 60 % przeciętnego wynagrodzenia netto. Ocena adekwatności ustawowych wynagrodzeń minimalnych może również opierać się na wartościach referencyjnych powiązanych ze wskaźnikami stosowanymi na poziomie krajowym, takimi jak porównanie minimalnego wynagrodzenia netto z progiem ubóstwa i siłą nabywczą wynagrodzeń minimalnych.

(29)

Bez uszczerbku dla kompetencji państw członkowskich w zakresie ustalania ustawowego wynagrodzenia minimalnego oraz dopuszczania zróżnicowanych stawek i odliczeń ważne jest, by unikać powszechnego stosowania zróżnicowanych stawek i odliczeń, ponieważ mogą one mieć negatywny wpływ na adekwatność wynagrodzeń minimalnych. Należy zapewnić zgodność zróżnicowanych stawek i odliczeń z zasadami niedyskryminacji i proporcjonalności. Zróżnicowane stawki i odliczenia powinny zatem mieć uzasadniony cel. Przykładem takich odliczeń może być odzyskiwanie wypłaconych zawyżonych kwot lub odliczeń nakazanych przez organ sądowy lub administracyjny. Inne odliczenia, takie jak odliczenia związane z wyposażeniem niezbędnym do wykonywania pracy lub odliczenia świadczeń rzeczowych, takich jak zakwaterowanie, mogą być z dużym prawdopodobieństwem nieproporcjonalne. Ponadto żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie powinien być interpretowany jako nakładający na państwa członkowskie obowiązek wprowadzenia zróżnicowanych stawek wynagrodzeń minimalnych lub odliczeń od wynagrodzeń minimalnych.

(30)

Skuteczny system egzekwowania prawa, w tym wiarygodne monitorowanie, kontrole i inspekcje w terenie, jest niezbędny, by zapewnić funkcjonowanie krajowych ram ustawowych wynagrodzeń minimalnych i ich przestrzeganie. Aby zwiększyć skuteczność organów egzekwowania prawa, konieczna jest również ścisła współpraca z partnerami społecznymi, w tym w celu sprostania kluczowym wyzwaniom, takim jak wyzwania związane ze stanowiącym nadużycie podwykonawstwem, fikcyjnym samozatrudnieniem lub niezarejestrowanymi godzinami nadliczbowymi bądź z zagrożeniami dla zdrowia i bezpieczeństwa w związku ze wzrostem intensywności pracy. Należy również rozwijać zdolności organów egzekwowania prawa, w szczególności za pośrednictwem szkoleń i wytycznych. Ważnymi środkami zniechęcającymi pracodawców do naruszeń są rutynowe i niezapowiedziane kontrole, postępowania sądowe i administracyjne oraz sankcje w razie naruszeń.

(31)

Skuteczne wdrożenie ochrony w postaci wynagrodzenia minimalnego określonej w przepisach prawnych lub przewidzianej w umowach zbiorowych ma zasadnicze znaczenie przy udzielaniu zamówień publicznych i koncesji i realizacji umów w sprawie zamówień publicznych i umów koncesji. Nieprzestrzeganie umów zbiorowych przewidujących ochronę w postaci wynagrodzenia minimalnego rzeczywiście może mieć miejsce w trakcie wykonywania umów w sprawie zamówień publicznych lub umów koncesji lub w łańcuchu podwykonawców, co prowadzi do tego, że pracownicy otrzymują wynagrodzenie niższe niż poziom wynagrodzenia ustalony w sektorowych umowach zbiorowych. Aby zapobiec takim sytuacjom, zgodnie z art. 30 ust. 3 i art. 42 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE (8), art. 18 ust. 2 i art. 71 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (9) oraz art. 36 ust. 2 i art. 88 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE (10) instytucje zamawiające oraz podmioty zamawiające udzielające zamówień publicznych muszą podejmować stosowne środki, w tym korzystać z możliwości wprowadzenia warunków realizacji umowy w sprawie zamówienia publicznego lub umowy koncesji, oraz zapewnić, by wykonawcy stosowali w przypadku swoich pracowników wynagrodzenia przewidziane w umowach zbiorowych dla danego sektora i obszaru geograficznego oraz respektowali prawa pracowników i związków zawodowych wynikające z Konwencji MOP nr 87 dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych z 1948 r. oraz z Konwencji MOP nr 98 dotyczącej stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych z 1949 r., o których mowa w tych dyrektywach, w celu wywiązania się z obowiązków mających zastosowanie w dziedzinie prawa pracy. Niniejsza dyrektywa nie nakłada jednak żadnych dodatkowych obowiązków w związku z tymi dyrektywami.

(32)

W odniesieniu do wnioskodawców ubiegających się o wsparcie finansowe z funduszy i programów unijnych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 (11) oraz przewidzianymi w nim warunkami podstawowymi należy odpowiednio stosować przepisy dotyczące zamówień publicznych i koncesji, w tym dotyczące zgodności z postanowieniami umów zbiorowych.

(33)

Zasadnicze znaczenie dla skutecznej ochrony w postaci wynagrodzenia minimalnego ma wiarygodne monitorowanie i gromadzenie danych. Do celów gromadzenia danych państwa członkowskie mogą opierać się na wystarczająco reprezentatywnych badaniach reprezentacyjnych, krajowych bazach danych, zharmonizowanych danych z Eurostatu i na innych publicznie dostępnych źródłach, takich jak Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. W wyjątkowych przypadkach, gdy dokładne dane nie są dostępne, państwa członkowskie mogą wykorzystywać dane szacunkowe. Pracodawcy, w szczególności mikroprzedsiębiorstwa i inne MŚP, nie powinni ponosić zbędnych obciążeń administracyjnych w związku z wdrażaniem wymogów w zakresie gromadzenia danych. Komisja powinna co dwa lata przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze swojej analizy poziomów i ewolucji adekwatności i zakresu stosowania ustawowych wynagrodzeń minimalnych oraz zasięgu rokowań zbiorowych na podstawie danych i informacji przekazywanych przez państwa członkowskie.

Należy ponadto monitorować postępy w ramach procesu koordynacji polityki gospodarczej i polityki zatrudnienia na poziomie Unii. W tym kontekście Rada lub Komisja mogą zwrócić się do Komitetu ds. Zatrudnienia i do Komitetu ds. Ochrony Socjalnej, zgodnie z – odpowiednio – art. 150 i 160 TFUE, o przeanalizowanie, w ich odpowiednich obszarach kompetencji, rozwoju zasięgu rokowań zbiorowych oraz adekwatności wynagrodzeń minimalnych w państwach członkowskich na podstawie sprawozdania sporządzanego przez Komisję oraz innych narzędzi wielostronnego nadzoru, takich jak analiza porównawcza. W ramach takiej analizy komitety mają angażować partnerów społecznych na poziomie Unii, w tym międzysektorowych partnerów społecznych, zgodnie z – odpowiednio – art. 150 i 160 TFUE.

(34)

Pracownicy powinni mieć łatwy dostęp do wyczerpujących informacji na temat ustawowych wynagrodzeń minimalnych oraz ochrony w postaci wynagrodzenia minimalnego przewidzianej w powszechnie obowiązujących umowach zbiorowych, aby była zagwarantowana przejrzystość i przewidywalność ich warunków pracy, w tym dla osób z niepełnosprawnościami, zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2102 (12).

(35)

Pracownicy i ich przedstawiciele, w tym członkowie lub przedstawiciele związków zawodowych, powinni mieć możliwość skorzystania z prawa do obrony, jeżeli ich prawa związane z ochroną w postaci wynagrodzenia minimalnego przewidziano w prawie krajowym lub umowach zbiorowych i jeżeli doszło do ich naruszenia. Aby zapobiec pozbawianiu pracowników ich praw przewidzianych w prawie krajowym lub umowach zbiorowych oraz bez uszczerbku dla szczególnych form dochodzenia roszczeń i rozstrzygania sporów przewidzianych w umowach zbiorowych, w tym w systemach rozstrzygania sporów zbiorowych, państwa członkowskie powinny wprowadzić niezbędne środki, aby zapewnić pracownikom dostęp do skutecznego, terminowego i bezstronnego rozstrzygania sporów oraz prawo dochodzenia roszczeń, a także skuteczną ochronę sądową lub administracyjną przed negatywnymi konsekwencjami związanymi ze skorzystaniem przez nich z prawa do obrony. Korzystne może być zaangażowanie partnerów społecznych w dalsze opracowywanie bezstronnych mechanizmów rozstrzygania sporów w państwach członkowskich. Należy informować pracowników o mechanizmach dochodzenia roszczeń, aby mogli korzystać z przysługującego im prawa do dochodzenia roszczeń.

(36)

Komisja powinna przeprowadzić ocenę stanowiącą podstawę przeglądu skutecznego wdrażania niniejszej dyrektywy. Parlament Europejski i Rada powinny być informowane o wynikach tego przeglądu.

(37)

Reformy i środki przyjęte przez państwa członkowskie w celu promowania adekwatnej ochrony pracowników w postaci wynagrodzenia minimalnego, mimo że są krokami we właściwym kierunku, nie zawsze były kompleksowe i systematyczne. Ponadto działania podejmowane na poziomie Unii w celu zwiększenia adekwatności i zakresu stosowania wynagrodzeń minimalnych mogą się przyczynić do dalszej poprawy warunków życia i pracy w Unii oraz złagodzenia obaw dotyczących możliwych negatywnych skutków gospodarczych wynikających ze środków wprowadzanych przez pojedyncze państwa członkowskie. Ponieważ cele niniejszej dyrektywy nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(38)

Niniejsza dyrektywa ustanawia obowiązki proceduralne jako wymogi minimalne, tym samym pozostając bez wpływu na kompetencje państw członkowskich do wprowadzenia lub utrzymania korzystniejszych przepisów. Prawa nabyte na mocy obowiązujących krajowych ram prawnych powinny nadal mieć zastosowanie, chyba że niniejszą dyrektywą zostają wprowadzone korzystniejsze przepisy. Wdrożenie niniejszej dyrektywy nie może zostać wykorzystane do ograniczenia istniejących praw pracowniczych i nie może stanowić odpowiedniej podstawy do obniżenia ogólnego poziomu ochrony przyznanej pracownikom w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, w tym w szczególności w odniesieniu do obniżenia lub zniesienia wynagrodzeń minimalnych.

(39)

Przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny unikać nakładania zbędnych ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, w szczególności takich, które utrudniają tworzenie i rozwijanie MŚP. Zachęca się zatem państwa członkowskie do przeprowadzenia oceny skutków ich środków transpozycji dla MŚP w celu zapewnienia, by nie poniosły one nieproporcjonalnych konsekwencji – przy czym szczególną uwagę należy zwrócić na mikroprzedsiębiorstwa i na obciążenia administracyjne – oraz do opublikowania wyników takiej oceny. W razie stwierdzenia przez państwa członkowskie, że MŚP ponoszą nieproporcjonalne konsekwencje środków transpozycji, państwa członkowskie powinny rozważyć wprowadzenie środków wspierających MŚP w dostosowaniu ich struktury wynagrodzeń do nowych wymogów.

(40)

Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/240 (13) i (UE) 2021/1057 (14) są dostępne dla państw członkowskich do celów opracowania lub poprawy technicznych aspektów ram wynagrodzenia minimalnego, w tym oceny adekwatności, monitorowania i gromadzenia danych, poszerzenia dostępu, a także egzekwowania przepisów i ogólnego budowania zdolności związanych z wdrażaniem tych ram. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/1057 państwa członkowskie mają przeznaczyć odpowiednią kwotę na budowanie zdolności partnerów społecznych,

(1)

Rozporządzenie Rady (UE) nr 1284/2009 (2) nadaje skuteczność środkom przewidzianym w decyzji Rady 2010/638/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Gwinei.

(2)

Decyzją (WPZiB) 2022/2052 zmieniono tytuł decyzji 2010/638/WPZiB.

(3)

Do nadania skuteczności decyzji (WPZiB) 2022/2052, w szczególności w celu zapewnienia jej jednolitego stosowania przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich, niezbędne są zatem działania regulacyjne na poziomie Unii.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 1284/2009,

(1)

W dniu 1 października 2015 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) 2015/1755.

(2)

Na podstawie przeglądu przeprowadzonego przez Radę z wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, objętych środkami ograniczającymi, zamieszczonego w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2015/1755, należy usunąć trzy osoby.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (UE) 2015/1755,

(1)

Komisja rozpatrzyła wniosek o zatwierdzenie zmian w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Roero”, przekazany przez Włochy zgodnie z art. 105 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(2)

Komisja opublikowała wniosek o zatwierdzenie zmian w specyfikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) zgodnie z art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(3)

Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia o sprzeciwie na podstawie art. 98 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(4)

Należy zatem zatwierdzić zmiany w specyfikacji zgodnie z art. 99 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja przeanalizowała wniosek Włoch w sprawie zatwierdzenia zmiany w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Chianti Classico”, zarejestrowanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2446/2000 (2) zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 216/2011 (3) i rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 267/2013 (4).

(2)

Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (5).

(3)

Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę w specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

(1)

W załącznikach I i II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 (2) określono maksymalne łączne kwoty pomocy de minimis przyznanej przez poszczególne państwa członkowskie przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w zakresie podstawowej produkcji produktów rolnych w okresie trzech lat podatkowych, o których mowa odpowiednio w art. 3 ust. 3 i art. 3 ust. 3a tego rozporządzenia.

(2)

Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (3) („umowa o wystąpieniu”), której integralną częścią jest Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej („protokół”), weszła w życie w dniu 1 lutego 2020 r.

(3)

Okres przejściowy przewidziany w art. 126 umowy o wystąpieniu, podczas którego prawo Unii nadal miało w dużej mierze zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i w Zjednoczonym Królestwie, zakończył się w dniu 31 grudnia 2020 r.

(4)

Art. 10 protokołu stanowi jednak, że niektóre przepisy prawa Unii wymienione w załączniku 5 do tego protokołu mają zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do środków mających wpływ na handel produktami rolnymi między Irlandią Północną a Unią.

(5)

Wśród tych przepisów znajduje się rozporządzenie (UE) nr 1408/2013.

(6)

Aby zapewnić zgodność z postanowieniami umowy o wystąpieniu i protokołu, należy zastąpić maksymalne łączne kwoty dla całego Zjednoczonego Królestwa określone w załącznikach do rozporządzenia (UE) nr 1408/2013 odpowiednimi kwotami odnoszącymi się wyłącznie do Irlandii Północnej.

(7)

W celu zapewnienia równych warunków działania maksymalne łączne kwoty dla Irlandii Północnej powinny opierać się na tej samej metodzie obliczeniowej, która była stosowana w odniesieniu do państw członkowskich w momencie ustanawiania tych załączników.

(8)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 1408/2013,

1)

art. 1 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

(*1)  Ponieważ zgodnie z art. 10 Protokołu do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. C 384I z 12.11.2019) i załącznikiem 5 do tego protokołu niektóre przepisy prawa Unii dotyczące pomocy państwa w odniesieniu do środków mających wpływ na wymianę handlową między Irlandią Północną a Unią nadal mają zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa, wszelkie odniesienia do państwa członkowskiego w niniejszym rozporządzeniu traktuje się jako odniesienia do państwa członkowskiego lub do Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej.”;"

2)

w załączniku I wiersz określający maksymalną łączną kwotę pomocy de minimis dla Zjednoczonego Królestwa otrzymuje brzmienie:

„Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej 29 741 417 ”;

3)

w załączniku II wiersz określający maksymalną łączną kwotę pomocy de minimis dla Zjednoczonego Królestwa otrzymuje brzmienie:

„Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej 35 689 700 ”.

(1)

W załączniku II do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2325 (2) ustanowiono wykaz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznanych do celów równoważności i właściwych do przeprowadzania kontroli i wydawania świadectw w państwach trzecich.

(2)

W załączniku IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1235/2008 (3) pierwotnie uznano „Ecocert SA” dla Bahrajnu w odniesieniu do kategorii produktów D. W załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/2325 omyłkowo nie wypełniono wiersza dotyczącego Bahrajnu w odniesieniu do kategorii produktów D. Błąd ten należy sprostować.

(3)

W załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/2325 błędnie wymieniono „Florida Certified Organic Growers and Consumers, Inc. (FOG), DBA as Quality Certification Services (QCS)” jako uznaną jednostkę w Kostaryce w odniesieniu do kategorii produktów A. Ponadto jednostka certyfikująca nie przedstawiła szczegółowych informacji na temat rodzaju produktów, które chciałaby certyfikować w odniesieniu do kategorii produktów D w Kostaryce, w związku z czym przyznanie jej uznania w odniesieniu do tej kategorii produktów było błędne. Należy zatem sprostować odpowiednią pozycję.

(4)

Należy zatem odpowiednio sprostować rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/2325.

(5)

Zakres geograficzny uznania „Ecocert SA” był błędnie ograniczony. Błąd dotyczący Bahrajnu w odniesieniu do kategorii produktów D należy zatem sprostować z mocą wsteczną od daty wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/2325. Uznanie „Florida Certified Organic Growers and Consumers, Inc. (FOG), DBA as Quality Certification Services (QCS)” zostało błędnie rozszerzone na kategorie produktów A i D w Kostaryce. Błąd ten należy zatem sprostować z mocą wsteczną od daty wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/2325.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Produkcji Ekologicznej,

(1)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1062/2014 (2) ustanowiono wykaz istniejących substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie na potrzeby ich ewentualnego zatwierdzenia do stosowania w produktach biobójczych. Wykaz ten obejmuje L-(+)-kwas mlekowy.

(2)

L-(+)-kwas mlekowy został oceniony pod kątem stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 6 „Środki do konserwacji produktów podczas przechowywania”, opisanej w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(3)

Jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy wyznaczono Niemcy, a w dniu 3 września 2020 r. ich właściwy organ oceniający przedstawił Europejskiej Agencji Chemikaliów („Agencji”) sprawozdanie z oceny wraz z wnioskami.

(4)

Zgodnie z art. 75 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 Komitet ds. Produktów Biobójczych przygotowuje opinie Agencji dotyczące wniosków o zatwierdzenie substancji czynnych. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1062/2014 w dniu 15 czerwca 2021 r. Komitet ds. Produktów Biobójczych przyjął opinię Agencji (3), uwzględniając wnioski właściwego organu oceniającego.

(5)

Zgodnie z tą opinią można oczekiwać, że produkty biobójcze należące do grupy produktowej 6 i zawierające L-(+)-kwas mlekowy spełniają kryteria ustanowione w art. 19 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 528/2012, o ile przestrzegane są warunki dotyczące ich stosowania.

(6)

Biorąc pod uwagę opinię Agencji, należy zatwierdzić L-(+)-kwas mlekowy do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 6, z zastrzeżeniem przestrzegania określonych warunków.

(7)

W szczególności, ponieważ L-(+)-kwas mlekowy jest sklasyfikowany pod względem działania żrącego/drażniącego na skórę, podkategoria 1C, oraz uszkodzenia oczu i działania drażniącego na oczy, kategoria 1, jak określono w części 3 załącznika VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (4), osoba odpowiedzialna za wprowadzanie do obrotu substancji lub mieszanin poddanych działaniu substancji czynnej lub zawierających ją w stężeniach prowadzących do klasyfikacji pod względem działania żrącego/drażniącego na skórę lub uszkodzenia oczu/działania drażniącego na oczy powinna zapewnić zminimalizowanie narażenia ogółu społeczeństwa za pomocą odpowiednich środków ograniczających ryzyko.

(8)

Ponieważ L-(+)-kwas mlekowy spełnia kryteria klasyfikacji jako substancja działająca żrąco na drogi oddechowe, jak określono w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, osoba odpowiedzialna za wprowadzanie do obrotu substancji lub mieszanin poddanych działaniu substancji czynnej lub zawierających ją w stężeniu prowadzącym do klasyfikacji pod względem działania żrącego na drogi oddechowe powinna zapewnić zminimalizowanie narażenia ogółu społeczeństwa za pomocą odpowiednich środków ograniczających ryzyko.

(9)

Aby zagwarantować bezpieczne stosowanie produktów biobójczych zawierających kwas L-(+)-kwas mlekowy w wyrobach poddanych ich działaniu oraz umożliwić użytkownikom wyrobów poddanych działaniu produktów biobójczych dokonywanie świadomych wyborów, osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu wyrobu poddanego działaniu L-(+)-kwasu mlekowego lub zawierającego go powinna zapewnić, aby etykieta tego wyrobu zawierała informacje wymienione w art. 58 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Ponadto właściwe organy państw członkowskich lub, w przypadku pozwolenia unijnego, Komisja powinny określić w charakterystyce produktu biobójczego zawierającego L-(+)-kwas mlekowy odpowiednie instrukcje stosowania i środki ostrożności, które należy zamieścić na etykiecie wyrobów poddanych działaniu produktu biobójczego zgodnie z art. 58 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(10)

Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu, zanim substancja czynna zostanie zatwierdzona, aby umożliwić zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymagań.

(11)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

(1)

W załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2325 (2) ustanowiono wykaz państw trzecich, których systemy produkcji i środki kontroli w odniesieniu do produkcji ekologicznej produktów rolnych uznawane są za równoważne z tymi ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 (3).

(2)

Indie poinformowały Komisję, że ich właściwy organ zawiesił jednostkę certyfikującą „TQ Cert Services Private Limited” i w związku z tym należy ją usunąć z wykazu jednostek certyfikujących uznanych przez Indie.

(3)

W załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/2325 ustanowiono wykaz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznanych do celów równoważności i właściwych do przeprowadzania kontroli i wydawania świadectw w państwach trzecich. W świetle nowych informacji i nowych wniosków otrzymanych przez Komisję od czasu przyjęcia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/2325 należy wprowadzić pewne zmiany w wykazie.

(4)

Przypadki niezgodności zostały zgłoszone w systemie informatycznym rolnictwa ekologicznego (OFIS) „Control Union Certifications” (BIO-149), „Ecocert SA” (BIO-154), „Lacon GmbH” (BIO-134) i „OneCert International PVT Ltd” (BIO-152). Powiadomienia te dotyczą zanieczyszczenia dużej liczby przesyłek produktów wyprodukowanych w Indiach i certyfikowanych jako ekologiczne przez te jednostki certyfikujące. Zanieczyszczenia te dotyczyły produktów i substancji niedozwolonych w produkcji ekologicznej lub produkcji konwencjonalnej w Unii na poziomach przekraczających i często znacznie przekraczających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości określone w rozporządzeniu (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (4). Zanieczyszczenia te obejmują między innymi zanieczyszczenia tlenkiem etylenu, który jest rakotwórczy, mutagenny i działa szkodliwie na rozrodczość.

(5)

Ponadto wspomniane jednostki certyfikujące nie wykazały, że produkty ekologiczne przywożone pod ich kontrolą zostały wyprodukowane zgodnie z zasadami produkcji i podlegają mechanizmom kontroli, które są zgodne lub równoważne z mechanizmami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007 oraz w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 889/2008 (5) i (WE) nr 1235/2008 (6).

(6)

Ponadto wspomniane jednostki certyfikujące nie podjęły działań naprawczych w odpowiedzi na stwierdzone nieprawidłowości i naruszenia.

(7)

Z każdego z tych powodów oraz zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) ppkt (iv), (v) i (vii) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/1342 (7) jednostki certyfikujące „Control Union Certifications”, „Ecocert SA”, „Lacon GmbH” i „OneCert International PVT Ltd” należy usunąć z wykazu organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznanych dla Indii do celów równoważności na podstawie art. 33 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 834/2007.

(8)

Podmiot „A CERT European Organization for Certification S.A.” poinformował Komisję o zmianie swojego adresu.

(9)

Komisja otrzymała i przeanalizowała wniosek otrzymany od podmiotu „BioGro New Zealand Limited” o cofnięcie uznania w odniesieniu do wszystkich państw trzecich, w odniesieniu do których został on uznany zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/2325.

(10)

Podmiot „Bureau Veritas Certification France SAS” poinformował Komisję o zmianie adresu swojej strony internetowej.

(11)

Komisja otrzymała i przeanalizowała wniosek od podmiotu „Ecocert SA” o zmianę jego nazwy. Na podstawie otrzymanych informacji Komisja stwierdziła, że uzasadnione jest zastąpienie nazwy tej jednostki certyfikującej nazwą „Ecocert SAS”.

(12)

Jednostka akredytująca IOAS poinformowała Komisję o cofnięciu swojej akredytacji w odniesieniu do jednostki certyfikującej „FairCert Certification Services Pvt Ltd”. Komisja zwróciła się również do jednostki certyfikującej o przedstawienie ważnego certyfikatu akredytacji oraz o podjęcie odpowiednich i terminowych działań naprawczych. Podmiot „FairCert Certification Services Pvt Ltd” nie udzielił jednak zadowalającej odpowiedzi w wyznaczonym terminie. Ponadto podmiot „FairCert Certification Services Pvt Ltd” nie przekazał Komisji wszystkich informacji związanych ze swoją dokumentacją techniczną. Z każdego z tych trzech powodów oraz zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) ppkt (iii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2021/1342 należy wycofać „FairCert Certification Services Pvt Ltd” z wykazu organów kontrolnych i jednostek certyfikujących określonego w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/2325 w odniesieniu do wszystkich państw trzecich.

(13)

Podmiot „Kiwa Sativa” poinformował Komisję o zmianie adresu swojej strony internetowej.

(14)

Komisja otrzymała i przeanalizowała wniosek otrzymany od podmiotu „Lacon GmbH” o cofnięcie uznania w odniesieniu do wszystkich państw trzecich, w odniesieniu do których został on uznany zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/2325.

(15)

Komisja otrzymała i przeanalizowała wniosek „LETIS S.A.” o cofnięcie uznania dla Afganistanu, Azerbejdżanu, Białorusi, Wybrzeża Kości Słoniowej, Egiptu, Etiopii, Iranu, Kazachstanu, Kirgistanu, Mołdawii, Maroka, Pakistanu, Rosji, Tadżykistanu, Turkmenistanu, Ukrainy, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Uzbekistanu.

(16)

Jednostka akredytująca IOAS poinformowała Komisję o cofnięciu swojej akredytacji w odniesieniu do „LETIS S.A.” w Turcji. Komisja zwróciła się również do jednostki certyfikującej o przedstawienie ważnego certyfikatu akredytacji dotyczącego Turcji oraz o podjęcie odpowiednich i terminowych działań naprawczych. Podmiot „LETIS S.A.” nie udzielił jednak zadowalającej odpowiedzi w wyznaczonym terminie. Z każdego z tych dwóch powodów oraz zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d) ppkt (iii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2021/1342 uzasadnione jest cofnięcie uznania „LETIS S.A.” w odniesieniu do Turcji.

(17)

Podmiot „OneCert International PVT Ltd” poinformował Komisję o zmianie adresu oraz adresu swojej strony internetowej.

(18)

Komisja otrzymała od podmiotu „Oregon Tilth” wniosek o cofnięcie uznania w odniesieniu do Panamy.

(19)

Komisja otrzymała od podmiotu „Organic Standard” wniosek o cofnięcie uznania w odniesieniu do Rosji.

(20)

Komisja otrzymała i przeanalizowała wniosek otrzymany od podmiotu „Soil Association Certification Limited” o dobrowolne zaprzestanie działalności w odniesieniu do wszystkich państw trzecich, dla których został on uznany zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/2325.

(21)

Podmiot „Tse-Xin Organic Certification Corporation” poinformował Komisję o zmianie swojego adresu.

(22)

W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/2325.

(23)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Produkcji Ekologicznej,

1)

w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;

2)

w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Art. 300 ust. 3 Traktatu stanowi, że w skład Komitetu Regionów mają wchodzić przedstawiciele społeczności regionalnych i lokalnych, posiadający mandat wyborczy społeczności regionalnej lub lokalnej albo odpowiedzialni politycznie przed wybranym zgromadzeniem.

(2)

W dniu 17 lutego 2020 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2020/235 (2) w sprawie mianowania jednego członka i jednego zastępcy członka Komitetu Regionów zaproponowanych przez Republikę Austrii. W dniu 21 czerwca 2022 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2022/1000 (3) w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Republikę Austrii.

(3)

Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Christophera DREXLERA.

(4)

Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Hannesa WENINGERA członkiem Komitetu Regionów.

(5)

Rząd Austrii zaproponował, by Werner AMON, przedstawiciel społeczności regionalnej posiadający mandat wyborczy społeczności regionalnej, Landesrat, Steiermärkische Landesregierung (członek rządu kraju związkowego Styria), objął stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r.

(6)

Rząd Austrii zaproponował, by Thomas STEINER, przedstawiciel społeczności lokalnej posiadający mandat wyborczy społeczności lokalnej, Mitglied des Gemeinderats von Eisenstadt (radny w radzie gminy Eisenstadt), objął stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r.,

a)

na stanowisko członka Komitetu Regionów:

oraz

b)

na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów:

(1)

W dniu 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/1763 (1) dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją w Burundi.

(2)

Jak wynika z przeglądu Rady dotyczącego decyzji (WPZiB) 2015/1763, należy przedłużyć obowiązywanie środków ograniczających do dnia 31 października 2023 r. i usunąć trzy osoby z wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, zamieszczonego w załączniku do decyzji (WPZiB) 2015/1763.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WPZiB) 2015/1763,

1)

art. 6 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 października 2023 r. ”;

2)

w załączniku do tej decyzji wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszej decyzji.

(1)

W dniu 25 października 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/638/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających wobec Republiki Gwinei.

(2)

Jak wynika z przeglądu decyzji 2010/638/WPZiB, obowiązywanie tych środków ograniczających należy przedłużyć do dnia 27 października 2023 r.

(3)

Rada uważa, że należy zmienić tytuł decyzji 2010/638/WPZiB.

(4)

Należy w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję 2010/638/WPZiB,

1)

tytuł otrzymuje brzmienie:

„Decyzja Rady 2010/638/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Gwinei”;

2)

art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

(1)

30 sierpnia 2022 r. do Komisji wpłynął wniosek o rejestrację europejskiej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Europejska inicjatywa obywatelska na rzecz wegańskich posiłków”.

(2)

Celem inicjatywy określonym przez organizatorów jest „wyraźne zapewnienie, by wegańska alternatywa była zawsze obecna w obiektach prywatnych i publicznych sprzedających żywność i napoje w Europie. Europejska inicjatywa obywatelska na rzecz wegańskich posiłków skierowana jest do wegan i do tych, którzy szanują prawo do wegańskich zamienników. Ma ona też przeciwdziałać zmianie klimatu przez oferowanie unijnym konsumentom łatwiejszego dostępu na co dzień do żywności pochodzenia roślinnego. Wolna od okrucieństwa dieta wegańska nie wiąże się z wykorzystywaniem i uśmiercaniem zwierząt i stanowi odpowiedź na rosnącą społeczną świadomość praw zwierząt. Dieta ta przyczynia się do zmiany wykorzystania gruntów pod względem wyboru działalności produkcyjnej i zatrudnienia, infrastruktury i logistyki, prowadząc do mniejszego zanieczyszczenia. W europejskiej inicjatywie obywatelskiej na rzecz wegańskich posiłków zwracamy się o wprowadzenie w drodze przepisów prawa wegańskiej alternatywy w sprzedaży żywności i napojów w Europie z nadzieją, że udział obywateli europejskich doprowadzi do zatwierdzenia unijnych przepisów przynoszących ogromne korzyści planecie, tj. korzyści w postaci złagodzenia kryzysu klimatycznego, ograniczenia wymierania gatunków dzikiej fauny i flory, zahamowania wylesiania, lepszego wykorzystania gruntów, ochrony fauny i flory morskiej, ograniczenia marnotrawienia żywności i wyeliminowania niedożywienia”.

(3)

Załącznik i dodatkowy dokument zawierają bardziej szczegółowe informacje na temat przedmiotu, celów i kontekstu inicjatywy, a także określają i szczegółowo uzasadniają powody, dla których należy wesprzeć inicjatywę. Organizatorzy inicjatywy twierdzą, że udostępnienie ogółowi społeczeństwa wegańskiej alternatywy w obiektach prywatnych i publicznych, gdzie prowadzona jest sprzedaż żywności i napojów, ułatwi dostęp do wegańskich zamienników, pomoże w walce z kryzysem klimatycznym przez zwiększenie konsumpcji żywności pochodzenia roślinnego oraz obniży koszty żywności. Ich zdaniem „ułatwienie dostępu do żywności wegańskiej w przestrzeni publicznej i prywatnej, gdzie prowadzona jest sprzedaż żywności i napojów przełoży się na ograniczenie emisji CO2, zanieczyszczenia środowiska, zużycia wody i cierpienia zwierząt”.

(4)

Jeżeli chodzi o cel inicjatywy, jakim jest wprowadzenie prawnego obowiązku oferowania produktów wegańskich przez podmioty działające na rynku detalicznym sprzedaży żywności i napojów, Komisja jest uprawniona do przedstawienia wniosku dotyczącego aktu prawnego na podstawie art. 114 TFUE. Ponadto w zakresie, w jakim inicjatywa może dotyczyć lub wymagać szczególnych środków w ramach wspólnej polityki rolnej, Komisja jest uprawniona do przedstawiania wniosków dotyczących aktów prawnych na podstawie art. 43 TFUE.

(5)

Z powyższych względów żadna z części inicjatywy nie wykracza w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji do przedłożenia wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów.

(6)

Konkluzja ta pozostaje bez uszczerbku dla oceny, czy w tym przypadku spełnione są konkretne warunki merytoryczne wymagane do podjęcia działań przez Komisję, w tym zgodność z zasadami proporcjonalności i pomocniczości oraz z prawami podstawowymi.

(7)

Grupa organizatorów przedstawiła odpowiednie dowody na to, że inicjatywa spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2019/788, i wskazała osoby wyznaczone do kontaktów zgodnie z art. 5 ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia.

(8)

Inicjatywa nie jest oczywistym nadużyciem i nie jest w sposób wyraźny niepoważna lub dokuczliwa, nie jest też w sposób oczywisty sprzeczna z wartościami Unii określonymi w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej ani z prawami zapisanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

(9)

Należy zatem zarejestrować proponowaną inicjatywę obywatelską „Europejska inicjatywa obywatelska na rzecz wegańskich posiłków”.

(10)

Konkluzja, że warunki rejestracji określone w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/788 są spełnione, nie oznacza, że Komisja w jakikolwiek sposób potwierdza poprawność treści inicjatywy pod względem merytorycznym, za co wyłączną odpowiedzialność ponosi grupa organizatorów inicjatywy. Treść inicjatywy wyraża jedynie poglądy grupy organizatorów i w żaden sposób nie może być rozumiana jako odzwierciedlenie poglądów Komisji,

(1)

W dniu 29 listopada 2016 r. przedsiębiorstwo Lanxess Deutschland GmbH („wnioskodawca”) złożyło do właściwych organów kilku państw członkowskich, w tym Francji, Szwecji i Niemiec, wniosek o wzajemne uznanie równoległe, zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, produktu biobójczego Preventol A 12 TK 50 („produkt biobójczy”). Produkt biobójczy, zawierający propikonazol jako substancję czynną, jest środkiem konserwującym do powłok należącym do grupy produktowej 7, przeznaczonym do stosowania przez użytkowników przemysłowych do konserwacji farb i powłok na bazie wody i rozpuszczalników. Referencyjnym państwem członkowskim odpowiedzialnym za ocenę wniosku, o której mowa w art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, są Niderlandy.

(2)

W dniu 16 września 2020 r. Niemcy zgłosiły sprzeciw do grupy koordynacyjnej, wskazując, że warunki pozwolenia określone przez Niderlandy nie gwarantują, że produkt biobójczy spełnia wymogi określone w art. 19 ust. 1 lit. b) ppkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(3)

W dniu 17 września 2020 r. sekretariat grupy koordynacyjnej zwrócił się do pozostałych zainteresowanych państw członkowskich i wnioskodawcy o przedstawienie uwag na piśmie na temat tego sprzeciwu. Wnioskodawca przedstawił uwagi na piśmie w dniu 29 września 2020 r. Sprzeciw został omówiony przez grupę koordynacyjną w dniu 21 października 2020 r. z udziałem wnioskodawcy.

(4)

Niemcy uważają, że środki zmniejszające ryzyko związane z wprowadzaniem do obrotu wyrobów poddanych działaniu produktów biobójczego lub zawierających ten produkt mogą zostać uwzględnione w pozwoleniu na produkt biobójczy tylko wtedy, gdy zostały wymienione w warunkach zatwierdzenia substancji czynnej. Ponieważ rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1609 (2) nie zawiera niezbędnych środków zmniejszających ryzyko związanych z wprowadzaniem do obrotu wyrobów poddanych działaniu produktu biobójczego lub zawierających ten produkt, Niemcy uważają, że proponowane przez Niderlandy środki zmniejszające ryzyko związane z wprowadzaniem do obrotu wyrobów poddanych działaniu produktu biobójczego nie mogą zostać uwzględnione w pozwoleniu na produkt biobójczy. W związku z powyższym, w opinii Niemiec, ponieważ w pozwoleniu na produkt nie można odpowiednio uwzględnić niedopuszczalnego działania produktu biobójczego na zdrowie ludzi i środowisko, produkt ten nie powinien zostać dopuszczony do obrotu.

(5)

Ponieważ w grupie koordynacyjnej nie osiągnięto porozumienia w sprawie sprzeciwu zgłoszonego przez Niemcy, w dniu 16 grudnia 2021 r., na podstawie art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, Niderlandy skierowały nierozstrzygnięty sprzeciw do Komisji. Przedłożyły przy tym Komisji szczegółowe zestawienie kwestii, co do których państwa członkowskie nie były w stanie osiągnąć porozumienia, oraz przyczyny ich różnicy zdań. Zestawienie przekazano również zainteresowanym państwom członkowskim oraz wnioskodawcy.

(6)

Art. 19 ust. 1 lit. b) ppkt (iii) i lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stanowi, że jednym z warunków udzielenia pozwolenia jest ustalenie, zgodnie ze wspólnymi zasadami oceny dokumentacji dotyczącej produktów biobójczych określonymi w załączniku VI do tego rozporządzenia, że dany produkt biobójczy nie powoduje – ani sam, ani poprzez jego pozostałości – niedopuszczalnego działania na zdrowie ludzi, zwierząt ani na środowisko.

(7)

Art. 19 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stanowi, że przy ocenie, czy produkt biobójczy spełnia kryteria określone w ust. 1 lit. b) tego artykułu, należy uwzględnić sposób, w jaki mogłyby być stosowane wyroby, które zostały poddane działaniu produktu biobójczego lub które zawierają produkt biobójczy.

(8)

Art. 58 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 stanowi, że wyrób poddany działaniu produktów biobójczych można wprowadzić do obrotu tylko w przypadku, gdy wszystkie substancje czynne zawarte w produktach biobójczych, których działaniu został poddany lub które zawiera, znajdują się w wykazie sporządzonym zgodnie z art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia dla odpowiedniej grupy produktowej i zastosowania lub w załączniku I oraz gdy spełnione są wszystkie wymienione tam warunki lub ograniczenia. Niderlandy stwierdziły, że stosowanie produktu biobójczego spowodowałoby niedopuszczalne działanie na zdrowie ludzi i środowisko, co powoduje konieczność uwzględnienia w pozwoleniu na produkt biobójczy środków zmniejszających ryzyko związanych z wprowadzaniem do obrotu i stosowaniem wyrobów poddanych działaniu produktu biobójczego lub zawierających ten produkt. Warunki określone w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/1609 nie obejmują szczególnych środków zmniejszających ryzyko związanych z wprowadzaniem do obrotu wyrobów poddanych działaniu propikonazolu lub go zawierających, a to rozporządzenie wykonawcze nie przewiduje możliwości określenia przez właściwe organy państw członkowskich tych środków zmniejszających ryzyko w pozwoleniu na produkty biobójcze zawierające propikonazol w odniesieniu do grupy produktowej 7, które to środki byłyby potrzebne do wyeliminowania stwierdzonego niedopuszczalnego ryzyka dla zdrowia ludzi i dla środowiska wynikającego ze stosowania wyrobów poddanych działaniu produktu biobójczego lub zawierających ten produkt.

(9)

Po dokładnym przeanalizowaniu wszystkich informacji Komisja uznaje, że nie można zapewnić spełnienia warunków określonych w art. 19 ust. 1 lit. b) ppkt (iii) i lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w odniesieniu do produktu biobójczego poprzez nałożenie warunków dotyczących stosowania produktów biobójczych w wyrobach poddanych działaniu produktów biobójczych bez jednoczesnego nałożenia obowiązków na osoby wprowadzające do obrotu wyroby poddane działaniu produktów biobójczych zawierające te produkty biobójcze. Ponieważ jednak warunki lub ograniczenia niezbędne do zapewnienia bezpiecznego stosowania produktu biobójczego, uwzględniające sposób, w jaki można stosować wyroby poddane działaniu produktu biobójczego lub zawierające ten produkt, nie zostały określone w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/1609 i nie mogą zostać określone w pozwoleniu na produkt biobójczy, stosowanie produktu biobójczego w wyrobach poddanych działaniu produktów biobójczych powodowałoby niedopuszczalne działanie dla zdrowia ludzi i środowiska.

(10)

W związku z powyższym Komisja uważa, że ze względu na to, iż nie można zapewnić bezpiecznego stosowania produktu biobójczego w wyrobach poddanych działaniu produktów biobójczych jedynie poprzez nałożenie warunków dotyczących stosowania produktów biobójczych w wyrobach poddanych działaniu produktów biobójczych bez jednoczesnego nałożenia obowiązków na osoby wprowadzające do obrotu wyroby poddane działaniu produktów biobójczych, produkt ten nie spełnia warunków określonych w art. 19 ust. 1 lit. b) ppkt (iii) i lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(11)

W dniu 21 czerwca 2022 r. Komisja umożliwiła wnioskodawcy przedstawienie uwag na piśmie zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. W dniu 18 lipca 2022 r. wnioskodawca przedstawił pisemne uwagi, które zostały uwzględnione przez Komisję.

(12)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,