(1)

Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 określa środki w zakresie monitorowania handlu prekursorami narkotykowymi w Unii, natomiast rozporządzenie (WE) nr 111/2005 reguluje handel prekursorami narkotyków między Unią a państwami trzecimi. Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 273/2004 i załącznik do rozporządzenia (WE) nr 111/2005 zawierają wykaz substancji sklasyfikowanych, które są przedmiotem szeregu zharmonizowanych środków kontroli i monitorowania przewidzianych w tych rozporządzeniach.

(2)

Właściwe organy krajowe zgłosiły konfiskatę alfa-fenyloacetooctanu etylu (EAPA) i 3-okso-2-(3,4-metylenodioksyfenylo)butanianu metylu (MAMDPA) w kontekście nielegalnego wytwarzania środków odurzających.

(3)

Substancję EAPA stosuje się do produkcji 1-fenylo-2-propanonu (P-2-P), znanego również jako benzylometyloketon (BMK). BMK jest prekursorem amfetaminy i metamfetaminy.

(4)

Substancję MAMDPA stosuje się do produkcji substancji 3,4-metylenodioksyfenylopropan-2-on (PMK), która z kolei jest prekursorem substancji 3,4-metylenodioksymetamfetamina (MDMA), powszechnie znanej jako „ecstasy”.

(5)

Amfetamina, metamfetamina oraz MDMA należą do najpowszechniejszych narkotyków nielegalnie produkowanych w Unii. Mają one groźne skutki dla zdrowia ludzkiego i stwarzają poważne problemy społeczne i problemy w zakresie zdrowia publicznego w niektórych regionach Unii.

(6)

W związku z tym substancje EAPA i MAMDPA należy sklasyfikować na poziomie Unii, aby wzmocnić kontrolę nad tymi substancjami oraz ich monitorowanie.

(7)

Substancje sklasyfikowane wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 273/2004 i w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 111/2005 zostały podzielone na kategorie, do których zastosowanie mają różne środki w celu osiągnięcia odpowiedniej równowagi między poziomem zagrożenia ze strony danej substancji a obciążeniem dla legalnego handlu. Najbardziej rygorystyczne środki kontroli i monitorowania mają zastosowanie do kategorii 1.

(8)

Substancje EAPA i MAMDPA, jako prekursory amfetaminy i metamfetaminy oraz MDMA, stanowią poważne zagrożenie dla społeczeństwa i zdrowia publicznego w Unii. Nie jest znana legalna produkcja, handel lub zastosowanie tych substancji, z wyjątkiem zastosowania do celów naukowych. Włączenie tych substancji do kategorii 1 w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 273/2004 oraz do kategorii 1 w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 111/2005 byłoby zatem adekwatnym działaniem zapobiegającym ich stosowaniu do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i równocześnie nie wiązałoby się ze znacznym dodatkowym obciążeniem administracyjnym dla podmiotów gospodarczych i właściwych organów w Unii.

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 273/2004 i (WE) nr 111/2005.

(10)

Rozporządzenia (WE) nr 273/2004 i (WE) nr 111/2005 razem wdrażają niektóre postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi sporządzonej w Wiedniu w dniu 20 grudnia 1988 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 90/611/EWG (3). Ze względu na ścisły materialny związek między uprawnieniami zawartymi w powyższych rozporządzeniach uzasadnione jest przyjęcie zmian w drodze jednego aktu delegowanego,

(1)

Produkt nawozowy, który spełnia wymogi określone w załącznikach I i II do rozporządzenia (UE) 2019/1009 dla odpowiedniej kategorii funkcji produktów i kategorii materiałów składowych, jest oznakowany zgodnie z załącznikiem III do tego rozporządzenia i pomyślnie przeszedł procedurę oceny zgodności określoną w załączniku IV do rozporządzenia (UE) 2019/1009, może następnie otrzymać oznakowanie CE i można go swobodnie przemieszczać na rynku wewnętrznym jako produkt nawozowy UE.

(2)

Przygotowując przejście na nowe przepisy harmonizacyjne, zarówno państwa członkowskie, jak i zainteresowane strony poinformowały Komisję o potrzebie dostosowania niektórych przepisów technicznych w załącznikach do rozporządzenia (UE) 2019/1009. Te dostosowania są konieczne, aby zapewnić dostęp do rynku wewnętrznego produktom nawozowym, które są efektywne agronomicznie, bezpieczne i już są przedmiotem szeroko rozwiniętej wymiany handlowej na rynku. Niektóre z tych zmian ułatwiają swobodny przepływ takich produktów, tj. bezpiecznych i efektywnych agronomicznie produktów nawozowych, poprzez poprawę spójności z innymi aktami prawnymi i celami politycznymi Unii. Inne zmiany są konieczne, aby uniknąć sytuacji, w których istotne kategorie produktów nawozowych byłyby w sposób niezamierzony wyłączone z przepisów harmonizacyjnych.

(3)

Rozporządzenie (UE) 2019/1009, zmienione rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2021/1768 (2), zezwala producentom na stosowanie niektórych rodzajów polimerów w produktach nawozowych UE, jeżeli są one zgodne z warunkami określonymi dla CMC 1 i CMC 11 w załączniku II do rozporządzenia (UE) 2019/1009. Jednym z warunków jest rejestracja polimeru zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3). W komunikacie zatytułowanym „Strategia w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności na rzecz nietoksycznego środowiska” (4) Komisja zapowiedziała przegląd rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, rozszerzając obowiązek rejestracji na niektóre polimery. W związku z tym, ze względu na spójność i zgodność, obowiązek rejestracji polimerów powinien w pierwszej kolejności zostać uregulowany na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, ponieważ dyskusje na temat jego przeglądu zapewniają szerszy kontekst i możliwość przyjęcia podejścia całościowego, zanim zacznie obowiązywać na mocy rozporządzenia (UE) 2019/1009.

(4)

W rozporządzeniu (UE) 2019/1009 ustanowiono obowiązek rejestracji tlenku magnezu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006. W rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 zwalnia się jednak tlenek magnezu, który nie jest modyfikowany chemicznie, z obowiązku rejestracji, ponieważ rejestrację uznaje się za niewłaściwą lub zbędną w odniesieniu do tej substancji, a jej zwolnienie z obowiązku rejestracji nie zagraża celom tego rozporządzenia. Tlenek magnezu ma długą historię stosowania w nawozach i nie podlega zharmonizowanej klasyfikacji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (5). Biorąc to pod uwagę oraz w celu ułatwienia dostępu do rynku wewnętrznego nawozów zawierających tlenek magnezu jako produktów nawozowych UE, obowiązek rejestracji określony w rozporządzeniu (UE) 2019/1009 nie powinien już mieć zastosowania do tlenku magnezu stosowanego w nawozach.

(5)

W rozporządzeniu (UE) 2019/1009 określono wymogi dotyczące inhibitorów jako produktów nawozowych UE należących do PFC 5 oraz dotyczące produktów nawozowych UE zawierających inhibitory jako materiał składowy należący do CMC 1. Aby uniknąć nieporozumień, należy zmienić terminologię stosowaną w tym rozporządzeniu w celu wyraźnego rozróżnienia między tymi dwiema sytuacjami. W związku z tym termin „związek będący inhibitorem” powinien być stosowany w każdym przypadku, gdy dotyczy substancji lub mieszaniny, która poprawia proces uwalniania składników pokarmowych przez spowolnienie lub zatrzymanie aktywności określonych grup mikroorganizmów lub enzymu. Termin „inhibitor” należy stosować wyłącznie w przypadku, gdy odnosi się on do produktów nawozowych UE należących do PFC 5. Rozróżnienie to jest istotne, ponieważ inhibitory mogą być mieszaninami zawierającymi inne substancje, takie jak stabilizatory, oprócz związków będących inhibitorami. Prawidłowe stosowanie tych terminów jest niezbędne do ułatwienia swobodnego przepływu produktów nawozowych UE poprzez jasne określenie przepisów mających zastosowanie w każdej sytuacji.

(6)

Rozporządzenie (UE) 2019/1009 zawiera wymogi zapewniające efektywność związków będących inhibitorami, ale nie określa wymogów dotyczących efektywności nawozu lub mieszanki zawierającej taki związek będący inhibitorem. Stosowanie efektywnych produktów zawierających takie substancje pomaga uniknąć zanieczyszczenia środowiska spowodowanego wymywaniem azotu. Komunikaty Komisji pt. „Droga do zdrowej planety dla wszystkich, Plan działania UE na rzecz eliminacji zanieczyszczeń wody, powietrza i gleby” (6) oraz „Strategia »od pola do stołu« na rzecz sprawiedliwego, zdrowego i przyjaznego dla środowiska systemu żywnościowego” (7) wspominają o kwestiach środowiskowych i ambitnych celach dotyczących zmniejszenia strat składników pokarmowych o 50 % do 2030 roku. Ważne jest zatem zapewnienie efektywności produktów nawozowych UE, które zawierają związki będące inhibitorami. Należy zatem zmienić rozporządzenie (UE) 2019/1009 w celu włączenia wymogu, zgodnie z którym związki będące inhibitorami występują w nawozach (PFC 1) lub w produktach nawozowych mieszanych (PFC 7) w stężeniu mieszczącym się w zakresie stężeń zapewniającym efektywność związku będącego inhibitorem. Ponadto dodatkowe wymogi dotyczące etykietowania powinny zapewnić, aby producenci inhibitorów, o których mowa w PFC 5, dostarczali jasne instrukcje dotyczące sposobu mieszania takich produktów z nawozem w celu zapewnienia ich efektywności.

(7)

W rozporządzeniu (UE) 2019/1009 określono przepisy dotyczące stosowania produktu pofermentacyjnego świeżych roślin oraz produktu pofermentacyjnego innego niż produkt pofermentacyjny świeżych roślin, zwanych dalej łącznie „produktem pofermentacyjnym”, jako materiałów składowych w produktach nawozowych UE. W rozporządzeniu tym ustanowiono przepisy dotyczące procesów fermentacyjnych. Nie przewiduje się jednak w nim żadnych innych zasad dotyczących dalszego przetwarzania produktu pofermentacyjnego.

(8)

W sprawozdaniu Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) pt. „End-of-waste criteria for biodegradable waste subjected to biological treatment (compost & digestate): Technical proposals” (8) stwierdzono, że produkt pofermentacyjny jest często stosowany w rolnictwie, jako całość lub po rozdzieleniu na frakcję stałą i płynną. Rozdzielenie to ułatwia przechowywanie materiałów i ich transport na duże odległości, co jest szczególnie ważne w przypadku produktu z oznakowaniem CE. Mechaniczne rozdzielenie produktu pofermentacyjnego na frakcję stałą i płynną jest metodą powszechnie stosowaną w niektórych państwach członkowskich i wydaje się być metodą ugruntowaną według niedawnego badania pt. „Digestate and compost as fertilisers: Risk assessment and risk management options ”  (9). Rozdzielenie produktu pofermentacyjnego na frakcję stałą i płynną może stwarzać ograniczone ryzyko, jeżeli zostaną określone warunki dotyczące procesu pofermentacyjnego i stosowanych dodatków. Należy zatem zmienić rozporządzenie (UE) 2019/1009, aby uwzględnić ten proces pofermentacyjny, pod warunkiem że stosowane dodatki nie przekraczają określonego stężenia i są zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006. Dopuszczenie tych procesów w rozporządzeniu (UE) 2019/1009 jest konieczne w celu ułatwienia dostępu do rynku wewnętrznego dla produktów nawozowych UE zawierających produkt pofermentacyjny oraz dostosowania do postępu technicznego wymogów określonych dla tych kategorii materiałów składowych. Stworzy to również nowe możliwości odzyskiwania bioodpadów, co jest zgodne z ogólnymi ambitnymi planami dotyczącymi gospodarki o obiegu zamkniętym.

(9)

Oprócz mechanicznego rozdzielenia produktu pofermentacyjnego na frakcję stałą i płynną powszechnie stosuje się inne procesy w celu usunięcia wody z produktu pofermentacyjnego lub jego frakcji. Rozporządzenie (UE) 2019/1009 powinno umożliwiać producentom dalsze przetwarzanie produktu pofermentacyjnego lub jego frakcji w celu ekstrakcji wody, bez zamiaru innej modyfikacji chemicznej materiałów składowych. Ponadto azot lub fosfor można odzyskać z produktu pofermentacyjnego poprzez odpędzanie lub strącanie. W celu zamknięcia obiegu ważne jest nie tylko stworzenie możliwości odzyskiwania tych składników pokarmowych z produktu pofermentacyjnego, ale również umożliwienie stosowania pozostałego produktu pofermentacyjnego w produktach nawozowych UE, ponieważ zawiera on różne inne składniki odżywcze i materię organiczną. Ponadto należy określić wymogi dotyczące stosowania dodatków niezbędnych w takich procesach.

(10)

Rozporządzenie (UE) 2019/1009 stosuje się bez uszczerbku do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 (10), które określa ogólne zasady mające zastosowanie do trwałych zanieczyszczeń organicznych. W rozporządzeniu (UE) 2019/1009 ustanowiono wartość dopuszczalną wynoszącą 0,8 mg/kg suchej masy niedioksynopodobnego PCB w odniesieniu do materiałów uzyskanych w wyniku pirolizy i zgazowania należących do CMC 14. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/2021 PCB nie mogą być jednak obecne w substancjach lub mieszaninach wprowadzanych do obrotu w UE. Aby zapewnić spójność z rozporządzeniem (UE) 2019/1021 oraz jasność co do faktu, że w produktach nawozowych UE zawierających materiały uzyskane w wyniku pirolizy i zgazowania nie może się znajdować niedioksynopodobny PCB, należy skreślić tę wartość dopuszczalną w rozporządzeniu (UE) 2019/1009.

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) 2019/1009,

1)

w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;

2)

w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;

3)

w załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia;

4)

w załączniku IV wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Zgodnie z art. 67 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) dochody Europejskiej Agencji Leków obejmują opłaty wnoszone przez przedsiębiorstwa w celu uzyskania i utrzymania wydanych przez Unię pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, a także pokrycia innych usług świadczonych przez Agencję oraz usług świadczonych przez grupę koordynacyjną w zakresie wypełniania jej zadań zgodnie z art. 107c, 107e, 107 g, 107k i 107q dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3).

(2)

Ostatnie dostosowanie kwot opłat i wynagrodzeń przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 658/2014 zostało przeprowadzone w 2020 r. na podstawie skumulowanych stóp inflacji z 2018 i 2019 r. Stopa inflacji w Unii w latach 2020 i 2021, udostępniona przez Urząd Statystyczny Unii Europejskiej, wyniosła odpowiednio 0,3 % i 5,3 % (4). Ze względu na poziom inflacji w tych latach uznano, że uzasadnione jest dostosowanie – zgodnie z art. 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 658/2014 – wysokości opłat i wynagrodzeń wypłacanych sprawozdawcom i współsprawozdawcom, które określono w częściach I–IV załącznika do tego rozporządzenia. Należy zatem zastosować skumulowane dostosowanie uwzględniające stopy inflacji w latach 2020 i 2021.

(3)

Dla uproszczenia dostosowane kwoty należy zaokrąglić do 10 EUR, z wyjątkiem rocznej opłaty za systemy informatyczne i monitorowanie literatury; w tym przypadku dostosowaną wysokość opłaty należy zaokrąglić do 1 EUR.

(4)

Opłaty ustanowione w rozporządzeniu (UE) nr 658/2014 należy uregulować w dniu rozpoczęcia danej procedury lub, w przypadku rocznej opłaty odnoszącej się do systemów informatycznych i monitorowania literatury, do dnia 1 lipca każdego roku. W związku z tym odpowiednia kwota zostanie ustalona przed terminem uiszczenia opłaty i nie ma potrzeby ustanawiania szczegółowych przepisów przejściowych w odniesieniu do procedur będących w toku.

(5)

Zgodnie z art. 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 658/2014, jeżeli akt dotyczący dostosowania wysokości opłat określonych w częściach I–IV załącznika do tego rozporządzenia wchodzi w życie przed dniem 1 lipca, dostosowania stają się skuteczne z dniem 1 lipca, a jeżeli wchodzi w życie po dniu 30 czerwca, dostosowania stają się skuteczne z dniem wejścia w życie aktu delegowanego. Datę rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia należy ustalić zgodnie z tym przepisem.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 658/2014,

1)

w części I pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:

2)

w części II pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:

3)

w części III pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:

4)

w części IV pkt 1 kwotę „71 EUR” zastępuje się kwotą „75 EUR”.