(1)

Tabela 3 w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 zawiera wykaz zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowania substancji stwarzających zagrożenie na podstawie kryteriów ustanowionych w częściach 2–5 załącznika I do tego rozporządzenia.

(2)

Zgodnie z art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 Europejskiej Agencji Chemikaliów („Agencja”) zostały przedłożone wnioski o wprowadzenie zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowania niektórych substancji oraz o zaktualizowanie lub usunięcie zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowania niektórych innych substancji. Komitet ds. Oceny Ryzyka Agencji (RAC) przyjął, po uwzględnieniu uwag otrzymanych od zainteresowanych stron, następujące opinie (2) w sprawie tych wniosków:

(3)

Otrzymano dodatkowe informacje kwestionujące ocenę naukową przedstawioną w opinii RAC z dnia 11 czerwca 2020 r. dotyczącej kwasu 2-etyloheksanowego i jego soli; z dnia 11 czerwca 2020 r. dotyczącej ponownej oceny na wniosek Komisji Europejskiej toksyczności rozwojowej N-karboksymetyloiminobis(etylenonitrylo)tetra (kwasu octowego) (DTPA) oraz jego soli pentasodowych i pentapotasowych; z dnia 8 października 2020 r. dotyczącej bromku amonu; z dnia 10 grudnia 2020 r. dotyczącej pentatlenku diwanadu; z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie ponownej oceny na wniosek Komisji Europejskiej nowych informacji na temat ostrej toksyczności inhalacyjnej 2-butoksyetanolu; eteru monobutylowego glikolu etylenowego (EGBE); oraz z dnia 10 grudnia 2020 r. dotyczącej melaminy.

(4)

Informacje te zostały ocenione przez Komisję i nie zostały uznane za wystarczające, aby podać w wątpliwość analizę naukową zawartą w opiniach RAC. Należy zatem wprowadzić, zaktualizować lub usunąć zharmonizowaną klasyfikację i zharmonizowane oznakowanie przedmiotowych substancji na podstawie oceny dokonanej w tych opiniach.

(5)

Po przekazaniu Komisji opinii RAC otrzymano dodatkowe informacje dotyczące ostrej toksyczności inhalacyjnej 1,1,1-trimetylo-N-(trimetylosililo)-silanoaminy, produktów hydrolizy z krzemionką; pirogenicznego, syntetycznego i amorficznego, poddanego obróbce powierzchniowej ditlenku krzemu w postaci nanocząsteczkowej. Klasyfikacja 1,1,1-trimetylo-N-(trimetylosililo)-silanoaminy, produktów hydrolizy z krzemionką; pirogenicznego, syntetycznego i amorficznego, poddanego obróbce powierzchniowej ditlenku krzemu w postaci nanocząsteczkowej w ramach kat. 2 jako substancji, która powoduje ostre skutki toksyczne na skutek inhalacji, zalecona w opinii RAC z dnia 5 grudnia 2019 r., nie powinna zostać uwzględniona w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, ponieważ po przeprowadzeniu oceny nowych informacji naukowych Komisja doszła do wniosku, że klasyfikacja ta wymaga dalszej oceny RAC. Natomiast klasyfikacja tej substancji jako STOT RE 2, zalecana w opinii RAC z dnia 5 grudnia 2019 r., powinna zostać włączona do załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, ponieważ nie otrzymano żadnych nowych informacji, które wymagałyby dalszej oceny tej klasyfikacji.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1272/2008.

(7)

Nie należy natychmiast wymagać zgodności z nową lub zaktualizowaną zharmonizowaną klasyfikacją, ponieważ dostawcy będą potrzebować czasu na dostosowanie oznakowania i opakowań substancji i mieszanin do nowej lub zaktualizowanej klasyfikacji oraz na sprzedaż istniejących zapasów zgodnie z wcześniejszymi wymogami regulacyjnymi. Okres ten jest również niezbędny, aby zapewnić dostawcom wystarczająco dużo czasu na podjęcie działań wymaganych w celu zapewnienia ciągłej zgodności z innymi wymogami prawnymi w następstwie zmian wprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia. Dostawcy powinni jednak mieć możliwość stosowania nowych lub zaktualizowanych zharmonizowanych klasyfikacji oraz odpowiedniego dostosowania oznakowania i opakowań, na zasadzie dobrowolności, przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, tak aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska oraz zaoferować dostawcom wystarczającą elastyczność,

(1)

Republika Vanuatu jest wymieniona w załączniku II do rozporządzenia (UE) 2018/1806 wśród państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku posiadania wizy podczas przekraczania zewnętrznych granic państw członkowskich na pobyt nie dłuższy niż 90 dni w okresie 180 dni. Zwolnienie obywateli Vanuatu z obowiązku wizowego ma zastosowanie od 28 maja 2015 r. Tego dnia podpisano Umowę między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotyczącą zniesienia wiz krótkoterminowych (2) („Umowa”) i rozpoczęto jej tymczasowe stosowanie zgodnie z art. 8 ust. 1 Umowy. Umowa weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.

(2)

3 marca 2022 r. Rada przyjęła decyzję 2022/366 (3) w sprawie częściowego zawieszenia stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Vanuatu dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych, zgodnie z art. 8 ust. 4 Umowy. Zawieszenie stosowania Umowy ogranicza się do paszportów zwykłych wydanych począwszy od dnia 25 maja 2015 r., czyli od kiedy zaczęła znacząco rosnąć liczba osób, których wnioski składane w ramach prowadzonych przez Vanuatu programów obywatelstwa dla inwestorów są rozpatrywane pozytywnie.

(3)

Zawieszenia Umowy między Unią Europejską a Republiką Vanuatu w sprawie zniesienia wiz krótkoterminowych dokonano decyzją 2022/366, należy jednak dokonać zawieszenia Umowy również na szczeblu prawa Unii.

(4)

Zgodnie z art. 8 ust. 3 i 6 rozporządzenia (UE) 2018/1806, jeżeli Komisja dysponuje konkretnymi i wiarygodnymi informacjami o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 2 lit. d), a mianowicie „wzrostu zagrożenia lub bezpośredniej groźby dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego państw członkowskich […], co znajduje poparcie w obiektywnych, konkretnych i stosownych informacjach i danych przedstawionych przez właściwe organy”, Komisja musi przyjąć akt wykonawczy tymczasowo i częściowo zawieszający zwolnienie z obowiązku wizowego na okres dziewięciu miesięcy.

(5)

Za pośrednictwem programów obywatelstwa dla inwestorów, które Vanuatu realizuje od dnia 25 maja 2015 r., obywatele państw trzecich, którzy w przeciwnym razie podlegaliby obowiązkowi wizowemu, mają możliwość uzyskania – w zamian za inwestycje – obywatelstwa Vanuatu, a tym samym bezwizowego dostępu do Unii.

(6)

Wspomniane programy nie wiążą się z żadnym wymogiem rzeczywistego pobytu lub fizycznej obecności wnioskodawców w Vanuatu. Procesem składania wniosków zarządzają wyspecjalizowane agencje znajdujące się poza Vanuatu (np. w Dubaju, Tajlandii i Malezji), dzięki czemu wnioskodawca nie musi nawiązywać bezpośredniego kontaktu z władzami Vanuatu. Brak wymogu przeprowadzenia bezpośredniej rozmowy ogranicza możliwości organów Vanuatu, jeżeli chodzi o dokonanie właściwej oceny wnioskodawcy lub potwierdzenie informacji zawartych we wniosku, w tym ich prawdziwości i wiarygodności. Programy te są powszechnie reklamowane jako sposób obejścia procedury wizowej Schengen i łatwe uzyskanie bezwizowego dostępu do UE (4). Komercyjna atrakcyjność programów realizowanych przez Vanuatu opiera się na przyspieszonych procedurach kontroli i łagodnych kontrolach pochodzenia funduszy.

(7)

Jak potwierdziły władze Vanuatu, wnioski są rozpatrywane bardzo szybko (5). Takie krótkie okresy rozpatrywania wniosków nie pozwalają, by przed nadaniem obywatelstwa przeprowadzić odpowiednie postępowanie sprawdzające i dokonać wymiany informacji z państwem pochodzenia wnioskodawcy lub państwem, które wcześniej było jego głównym miejscem zamieszkania. Ze względu na tak krótki okres rozpatrywania wniosków oraz brak systematycznej wymiany informacji z państwami pochodzenia wnioskodawców, Vanuatu przyznało obywatelstwo osobom, wobec których prowadzone są postępowania przygotowawcze, w tym osobom umieszczonym w bazach danych Interpolu.

(8)

Odsetek odrzuconych wniosków jest niezwykle niski, co potwierdza ocenę Komisji dotyczącą uchybień w zakresie bezpieczeństwa oraz niskiej wiarygodności postępowania sprawdzającego. Zgodnie z informacjami przekazanymi 14 czerwca 2021 r. przez Biuro Paszportowe Vanuatu, do marca 2021 r. Vanuatu wydało ponad 10 500 paszportów w zamian za inwestycje w ramach wspomnianych programów. Do końca 2020 r. władze Vanuatu odrzuciły tylko jeden wniosek.

(9)

Co więcej, wśród państw pochodzenia osób, których wnioski rozpatrzono pozytywnie, znalazły się kraje, które są zazwyczaj wyłączone z innych programów obywatelstwa, takie jak Iran i Afganistan, oraz inne kraje, od których obywateli wymagane są wizy na pobyt krótkoterminowy w UE, w tym Nigeria, Jemen, Syria, Pakistan i Libia.

(10)

Zagrożenia dla bezpieczeństwa są dodatkowo spotęgowane łagodnymi przepisami dotyczącymi zmiany nazwiska. Jak potwierdziły władze Vanuatu podczas spotkania technicznego, które odbyło się 15 kwietnia 2021 r., osoby ubiegające się o obywatelstwo w zamian za inwestycje mogą również ubiegać się o zmianę tożsamości.

(11)

Z powyższych okoliczności można wywnioskować, że realizowane przez Vanuatu programy nadawania obywatelstwa w zamian za inwestycje są w obecnej formie i na obecnych zasadach funkcjonowania sprzeczne z celami unijnej polityki wizowej, która wymaga przeprowadzenia wobec obywateli państw trzecich objętych obowiązkiem wizowym postępowania sprawdzającego pod kątem kryteriów wymienionych w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 810/2009 (6) oraz w równoważnych przepisach krajowych tych państw członkowskich, w których rozporządzenie (WE) nr 810/2009 nie jest jeszcze w pełni stosowane. Stosownej weryfikacji poszczególnych przypadków dokonuje się w świetle kryteriów dotyczących m.in. porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego. Sposób, w jaki wspomniane programy są wdrażane, stanowi obejście unijnej procedury wydawania wiz krótkoterminowych oraz wiążącej się z nią oceny ryzyka dla bezpieczeństwa i ryzyka migracyjnego.

(12)

W ramach kontaktów Komisji z władzami Vanuatu w październiku 2017 r., listopadzie 2019 r., czerwcu 2020 r. i marcu 2021 r. Komisja wyrażała poważne obawy dotyczące przyznawania obywatelstwa osobom wymienionym w bazach danych Interpolu, braku wymogów fizycznej obecności lub pobytu, krótkich okresów rozpatrywania wniosków przewidzianych w programach oraz braku systematycznej wymiany informacji z państwami pochodzenia wnioskodawców lub państwami, które wcześniej były ich głównymi miejscami zamieszkania; Komisja powiadomiła rząd Vanuatu o możliwości przywrócenia obowiązku wizowego. Wyjaśnienia przedstawione przez Vanuatu nie były wystarczające, aby wyeliminować te zastrzeżenia.

(13)

Biorąc pod uwagę wyżej wymienione informacje i dane, sprawozdania i statystyki, a także zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. d), art. 8 ust. 3 i art. 8 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2018/1806, Komisja stwierdziła, że nadawanie przez Vanuatu obywatelstwa w ramach programów obywatelstwa dla inwestorów stanowi zwiększone ryzyko dla bezpieczeństwa wewnętrznego i porządku publicznego państw członkowskich, i postanowiła, że konieczne jest podjęcie działań.

(14)

Zwiększone ryzyko dla porządku publicznego i bezpieczeństwa wewnętrznego związane z obywatelami Vanuatu, którzy uzyskali obywatelstwo w ramach programów obywatelstwa dla inwestorów, można ograniczyć jedynie poprzez częściowe zawieszenie zwolnienia z obowiązku wizowego.

(15)

Zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2018/1806 Komisja powinna, na podstawie dostępnych informacji, uwzględnić kategorie dostatecznie szerokie, by skutecznie przyczyniły się do zaradzenia okolicznościom; Komisja respektuje przy tym zasadę proporcjonalności. W związku z powyższym i ze względu na fakt, że Vanuatu nie stosuje rozróżnienia między paszportami wydawanymi w ramach programów obywatelstwa dla inwestorów a innymi paszportami, zawieszenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich paszportów zwykłych wydanych począwszy od 25 maja 2015 r., tj. od dnia, w którym Vanuatu rozpoczęło wydawanie znacznej liczby paszportów w zamian za inwestycje.

(16)

Obywatele Vanuatu, którzy wjechali na terytorium UE przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, powinni mieć możliwość kontynuowania pobytu w UE i opuszczenia jej terytorium bez wizy. Nie powinno to mieć zastosowania do przekraczania tymczasowych granic zewnętrznych między państwami członkowskimi, które zdefiniowano w art. 2 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 (7).

(17)

W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji Rady 1999/437/WE (8).

(18)

W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B i C decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (9).

(19)

W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B i C decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (10).

(20)

Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (11); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(21)

Niniejsze rozporządzenie jest aktem stanowiącym rozwinięcie dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związanym w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2003 r., art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2005 r. i art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2011 r.

(22)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 11 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1806,

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 zmieniono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 (2), w którym dodano nowe poważne naruszenia w odniesieniu do prawa właściwego dla zobowiązań umownych, kabotażu i delegowania pracowników w transporcie drogowym do wykazu naruszeń mogących prowadzić do utraty dobrej reputacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

(2)

Rozporządzeniem (UE) 2020/1055 wprowadzono również dodatkowe kryterium, które Komisja powinna uwzględniać przy określaniu wagi poważnych naruszeń, dodając odniesienie do ryzyka zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego.

(3)

Rozporządzeniem (UE) 2020/1055 zmieniono również rozporządzenie (WE) nr 1071/2009, aby określić, że przy ustalaniu częstotliwości występowania, powyżej której powtarzające się naruszenia należy uznać za bardziej poważne, Komisja powinna uwzględniać liczbę pojazdów, a nie liczbę kierowców, wykorzystywanych do działalności transportowej.

(4)

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 (3) wprowadzono nowe przepisy w odniesieniu do naruszeń prowadzących do ryzyka poważnych obrażeń ciała lub ofiar śmiertelnych bądź zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego. Naruszenia te należy dodać do wykazu poważnych naruszeń przepisów unijnych, o których mowa w art. 6 ust. 1 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, które mogą mieć wpływ na dobrą reputację przedsiębiorstwa transportu drogowego lub zarządzającego transportem.

(5)

Należy zatem zmienić rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 (4), aby uwzględnić nowe naruszenia i wziąć pod uwagę nowe kryteria określania ich poziomu przewinienia i częstotliwości występowania.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Drogowego,

1)

w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;

2)

załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Skuteczne i racjonalne pod względem kosztów egzekwowanie unijnych przepisów dotyczących transportu drogowego ma zasadnicze znaczenie dla poprawy bezpieczeństwa drogowego, warunków pracy kierowców i ochrony socjalnej oraz dla zapewnienia uczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami transportu drogowego.

(2)

Krajowe systemy oceny ryzyka wprowadzone przez państwa członkowskie w celu lepszego ukierunkowania kontroli na przedsiębiorstwa o wysokim stopniu ryzyka opierają się na różnych krajowych metodach obliczeniowych. Utrudnia to porównywalność i wymianę informacji na temat wskaźników ryzyka w kontekście transgranicznego egzekwowania prawa.

(3)

Art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/22/WE zobowiązuje Komisję do ustanowienia, w drodze aktów wykonawczych, wspólnego wzoru służącego obliczeniu stopnia ryzyka przedsiębiorstwa.

(4)

Ustanawiając ten wzór, Komisja powinna uwzględnić wszystkie naruszenia mogące mieć wpływ na stopień ryzyka przedsiębiorstw, w tym naruszenia rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (2), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (3), przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4) oraz naruszenia określone w art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 (5).

(5)

W takim wspólnym wzorze uwzględnia się liczbę, wagę i częstotliwość występowania naruszeń oraz wyniki kontroli, w przypadku których nie stwierdzono naruszeń, a także, czy przedsiębiorstwo transportu drogowego stosuje inteligentne tachografy, zgodnie z rozdziałem II rozporządzenia (UE) nr 165/2014, we wszystkich swoich pojazdach.

(6)

Wspólny wzór służący obliczeniu stopnia ryzyka przedsiębiorstwa powinien znacząco przyczynić się do harmonizacji praktyk w zakresie egzekwowania prawa w całej Unii poprzez zapewnienie równego traktowania wszystkich kierowców i przedsiębiorstw transportowych w odniesieniu do kontroli i sankcji na mocy mających zastosowanie przepisów unijnych.

(7)

W przypadku gdy środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wymagają przetwarzania danych osobowych, powinno ono być prowadzone zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi ochrony danych osobowych i prywatności, w szczególności z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (6) oraz, w stosownych przypadkach, z dyrektywą 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7).

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 42 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014,

(1)

Dyrektywa 91/676/EWG dotyczy ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego.

(2)

Pkt 2 załącznika III do dyrektywy 91/676/EWG stanowi, że państwa członkowskie zamierzające stosować więcej nawozu naturalnego niż 170 kg azotu na hektar (ha) ustalają ilości, tak aby nie przeszkodziły w osiągnięciu celów określonych w art. 1 tej dyrektywy. Ilości te należy uzasadnić na podstawie obiektywnych kryteriów.

(3)

W dniu 22 października 2007 r. Komisja przyjęła decyzję 2007/697/WE (2) przyznającą odstępstwo Irlandii zgodnie z dyrektywą 91/676/EWG na potrzeby zezwolenia na stosowanie nawozu naturalnego w maksymalnej ilości 250 kg azotu na hektar rocznie, na określonych warunkach, w gospodarstwach rolnych, w których co najmniej 80 % powierzchni stanowią użytki zielone, zgodnie programem działań zatytułowanym „Irish Action Programme, as implemented by Ireland by means of the European Communities (Good Agricultural Practices for Protection of waters) Regulations 2006” (3).

(4)

W dniu 24 lutego 2011 r. Komisja przyjęła decyzję 2011/127/UE (4) zmieniającą decyzję 2007/697/WE i przedłużającą odstępstwo do dnia 31 grudnia 2013 r. zgodnie z programem działań zatytułowanym „Irish Action Programme, as implemented by Ireland by means of the European Communities (Good Agricultural Practices for Protection of waters) Regulations 2010” (5).

(5)

W dniu 27 lutego 2014 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą 2014/112/UE (6) przyznającą odstępstwo Irlandii zgodnie z dyrektywą 91/676/EWG na potrzeby zezwolenia na stosowanie nawozu naturalnego w maksymalnej ilości 250 kg azotu na hektar rocznie, na określonych warunkach, w gospodarstwach rolnych, w których co najmniej 80 % powierzchni stanowią użytki zielone, zgodnie z programem działań zatytułowanym „Irish Action Programme, as implemented by Ireland by means of the European Communities (Good Agricultural Practices for Protection of waters) Regulations 2014” (7).

(6)

W dniu 8 lutego 2018 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą (UE) 2018/209 (8) przyznającą odstępstwo Irlandii zgodnie z dyrektywą 91/676/EWG na potrzeby zezwolenia na stosowanie nawozu naturalnego w maksymalnej ilości 250 kg azotu na hektar rocznie, na określonych warunkach, w gospodarstwach rolnych, w których co najmniej 80 % powierzchni stanowią użytki zielone, zgodnie z programem działań zatytułowanym „Irish Action Programme, as implemented by Ireland by means of the European Communities (Good Agricultural Practices for Protection of waters) Regulations 2017” (9). Decyzja wykonawcza (UE) 2018/209 straciła moc z dniem 31 grudnia 2021 r.

(7)

Odstępstwo przyznane decyzją wykonawczą (UE) 2018/209 dotyczyło w 2020 r. 6 016 gospodarstw rolnych, co odpowiada około 4,9 % całkowitej liczby gospodarstw posiadających zwierzęta wypasane, 15,9 % całkowitej liczby dużych jednostek przeliczeniowych i 9,6 % całkowitej powierzchni gruntów rolnych netto w Irlandii.

(8)

W dniu 14 października 2021 r. Irlandia złożyła do Komisji wniosek o przedłużenie odstępstwa na mocy pkt 2 akapit trzeci załącznika III do dyrektywy 91/676/EWG.

(9)

Zgodnie z programem działań zatytułowanym „European Union (Good Agricultural Practice for Protection of Waters) Regulations 2022” (10) Irlandia przyjęła nowy program działania obejmujący dodatkowe i wzmocnione środki służące osiągnięciu celów dyrektywy 91/676/EWG.

(10)

Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/676/EWG Irlandia realizuje plan działania na całym swoim terytorium.

(11)

Dane przekazane przez Irlandię w kontekście obowiązku sprawozdawczego wymaganego na podstawie art. 10 dyrektywy 91/676/EWG wskazują, że w latach 2016–2019 wody były na ogół dobrej jakości. Z tego punktu widzenia w 98,5 % wszystkich stacji monitorowania wód podziemnych w Irlandii odnotowano średnie stężenie azotanów w wysokości poniżej 50 mg/l, a w 81,5 % tych stacji odnotowano średnie stężenie azotanów w wysokości poniżej 25 mg/l. We wszystkich stacjach monitorowania wód powierzchniowych w Irlandii odnotowano średnie stężenie azotanów w wysokości poniżej 50 mg/l, a w 99,2 % tych stacji odnotowano średnie stężenie azotanów w wysokości poniżej 25 mg/l. Ponadto 14 % stacji monitorowania wód powierzchniowych zgłosiło eutrofizację, a 10 % wskazało na ryzyko eutrofizacji. Jeżeli chodzi o tendencje, 37,5 % stacji monitorowania wód podziemnych zgłosiło wzrost stężenia azotanów, 45,5 % zgłosiło tendencje stabilne, a 17 % – tendencje spadkowe. Jeżeli chodzi o wody powierzchniowe, 11,1 % stacji monitorowania zgłosiło wzrost stężenia azotanów, 86,2 % zgłosiło tendencje stabilne, a 2,8 % – tendencje spadkowe.

(12)

W ostatnich latach wzrosła liczba zwierząt gospodarskich w Irlandii. W latach 2016–2019, w porównaniu z okresem 2012–2015, pogłowie bydła, świń i owiec wzrosło odpowiednio o 4,78 %, 2,81 % i 0,54 %, co stanowiło kontynuację tendencji wzrostowej z poprzedniego okresu sprawozdawczego. Średnia ilość azotu pochodzącego z nawozu naturalnego w latach 2016–2018 wyniosła 117 kg/ha w porównaniu z okresem 2012–2015, kiedy było to 104 kg azotu/ha. Średnia ilość fosforu w latach 2016–2018 wyniosła 14 kg/ha w porównaniu z okresem 2012–2015, kiedy było to 15 kg fosforu/ha. Średnie zużycie chemicznych nawozów azotowych w latach 2016–2019 zwiększyło się o 13 % w porównaniu z okresem 2012–2015. Średnie zużycie chemicznych nawozów fosforowych w latach 2016–2019 zwiększyło się o 24 % w porównaniu z okresem 2012–2015. Średnia nadwyżka fosforu w latach 2016–2018 wyniosła 23,1 kg/ha w porównaniu z okresem 2012–2015, kiedy było to 20 kg fosforu/ha. Średnia nadwyżka azotu w latach 2016–2018 wyniosła 62,3 kg/ha w porównaniu z okresem 2012–2015, kiedy było to 44,8 kg azotu/ha.

(13)

W Irlandii 92 % gruntów rolnych przeznaczonych jest na użytki zielone. Zasadniczo 67 % gruntów uprawianych jest ekstensywnie, a zatem charakteryzuje się stosunkowo niskim zagęszczeniem zwierząt oraz ograniczonym stosowaniem nawozów, 33 % gruntów uprawia się w ramach programów rolno-środowiskowych, a tylko 14 % uprawianych jest intensywnie. 6,6 % wykorzystuje się jako grunty orne. Średnie zużycie nawozów chemicznych na użytkach zielonych wynosi 78,3 kg azotu na hektar i 8,6 kg fosforu na hektar.

(14)

Klimat w Irlandii, charakteryzujący się rocznymi opadami równomiernie rozłożonymi w ciągu roku oraz stosunkowo wąskim zakresem temperatur, sprzyja długiemu okresowi wegetacji trawy od 330 dni w roku na południowym zachodzie do około 250 dni w roku na północnym wschodzie (11).

(15)

Według dodatkowych informacji przedstawionych przez Irlandię proponowana ilość 250 kg azotu na hektar rocznie, stosowana w gospodarstwach posiadających co najmniej 80 % użytków zielonych, jest uzasadniona na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak długie okresy wegetacji i wysokie plony trawy o wysokim poborze azotu.

(16)

Po zbadaniu wniosku Irlandii zgodnie z pkt 2 akapit trzeci załącznika III do dyrektywy 91/676/EWG oraz w związku z irlandzkim programem i doświadczeniem zdobytym w wyniku odstępstwa przewidzianego w decyzji 2007/697/WE i w decyzjach wykonawczych 2014/112/UE i (UE) 2018/209 Komisja uważa, że ilość nawozu naturalnego proponowana przez Irlandię, odpowiadająca 250 kg azotu na hektar rocznie, nie będzie stanowiła przeszkody w realizacji celów dyrektywy 91/676/EWG, z zastrzeżeniem pewnych ściśle określonych warunków, które powinny mieć zastosowanie do rolników objętych zezwoleniem.

(17)

W świetle danych, o których mowa w motywach 11–13, należy zaostrzyć warunki przewidziane w niniejszej decyzji w porównaniu z warunkami przewidzianymi w decyzji wykonawczej (UE) 2018/209. Ustanowione warunki oraz systemy monitorowania i kontroli powinny być wystarczające, aby zapewnić spójność tego odstępstwa z prawnie wiążącymi celami ramowej dyrektywy wodnej (12), rosnącymi ambicjami rozporządzenia w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego (13), a także ambitnymi celami Europejskiego Zielonego Ładu dotyczącymi zanieczyszczenia substancjami biogennymi.

(18)

Należy wprowadzić dodatkowe środki w odniesieniu do stosowania obornika i innych nawozów. Środki te powinny przyczynić się do poprawy gospodarki składnikami odżywczymi poprzez optymalizację nawożenia i ograniczone stosowanie nawozów. Środki wymienione w niniejszej decyzji powinny mieć charakter dodatkowy w stosunku do środków już stosowanych w ramach Kodeksu Dobrej Praktyki Rolniczej.

(19)

Coroczne kontrole administracyjne i inspekcje polowe powinny zostać zwiększone do 10 % gospodarstw korzystających z zezwolenia. Inspekcje polowe powinny opierać się na rzetelnej metodzie obejmującej ocenę ryzyka, kontrole wyrywkowe i wyniki kontroli z poprzednich lat. Organy krajowe powinny dokonać przeglądu programu kontroli rolnej przeprowadzanego przez władze lokalne, jak również środków niezbędnych do przeprowadzenia kontroli. Należy stosować sankcje odstraszające (w tym sankcje gospodarcze). Należy podjąć działania następcze w związku ze skargami lub zgłoszeniami nieprzestrzegania przepisów ze strony obywateli, organizacji pozarządowych lub sygnalistów.

(20)

W 2023 r. władze Irlandii powinny przeprowadzić dwuletni przegląd jakości wody, w tym stężenia azotanów i stanu troficznego. Na obszarach, na których dane z monitorowania wykazują tendencje pogarszające się lub istnienie zanieczyszczenia lub ryzyko zanieczyszczenia w odniesieniu do stężenia azotanów lub eutrofizacji, począwszy od 2024 r., maksymalną mającą zastosowanie ilość nawozu naturalnego, którą można stosować, należy zmniejszyć do 220 kg azotu/ha.

(21)

Wymogi dotyczące monitorowania stężenia azotanów i stanu troficznego zgodnie z dyrektywą 91/676/EWG nadal mają zastosowanie. Dwuletni przegląd powinien opierać się na danych pochodzących z tego monitorowania. Konieczne będzie dodatkowe monitorowanie i roczna sprawozdawczość w obszarach objętych odstępstwem.

(22)

W dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (14) określono przepisy ogólne służące ustanowieniu infrastruktury informacji przestrzennej w Unii dla celów polityk unijnych w zakresie ochrony środowiska oraz polityk lub działań mogących oddziaływać na środowisko. W stosownych przypadkach informacje przestrzenne zgromadzone na podstawie niniejszej decyzji powinny być zgodne z przepisami określonymi we wspomnianej dyrektywie. W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych i zwiększenia spójności danych przy gromadzeniu niezbędnych danych w ramach niniejszej decyzji Irlandia powinna korzystać z informacji uzyskanych w ramach zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli ustanowionego na podstawie tytułu V rozdział II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (15).

(23)

Odstępstwo przewidziane w niniejszej decyzji pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań Irlandii do stosowania dyrektywy Rady 92/43/EWG (16), w tym wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-293/17 Coöperatie Mobilisation for the Environment i Vereniging Leefmilieu (17), w szczególności w odniesieniu do wykładni art. 6 ust. 3 tej dyrektywy.

(24)

Warunki określone w art. 6–9 niniejszej decyzji są obowiązkowymi warunkami dla wszystkich gospodarstw rolnych posiadających użytki zielone, które korzystają z zezwolenia na mocy odstępstwa. Warunki te uznaje się zatem za obowiązkowe normy i wymogi ustanowione w prawie krajowym dla tych podmiotów w rozumieniu art. 12 i 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 (18).

(25)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Azotanów ustanowionego na podstawie art. 9 dyrektywy 91/676/EWG,

a)

„trawa” oznacza trwałe użytki zielone lub krótkotrwałe pastwiska zakładane na okres krótszy niż cztery lata;

b)

„gospodarstwa rolne posiadające użytki zielone” oznaczają gospodarstwa, w których co najmniej 80 % powierzchni gruntów rolnych, na której można stosować nawóz naturalny, stanowi trawa;

c)

„wypasane zwierzęta gospodarskie” oznaczają bydło (z wyjątkiem cieląt), owce, zwierzynę płową, kozy i konie;

d)

„działka” oznacza pojedyncze pole lub grupę pól, jednolitych pod względem upraw, typu gleby i praktyk nawożenia;

e)

„plan nawożenia” oznacza kalkulację planowanego wykorzystania i dostępności składników odżywczych;

f)

„rejestr nawożenia” oznacza bilans składników odżywczych w oparciu o ich rzeczywiste wykorzystanie i pobranie.

g)

„teren wspólny” oznacza działkę rolną, która jest własnością co najmniej dwóch osób w określonych częściach lub wspólnie i która została pierwotnie zakupiona od irlandzkiej komisji ds. gruntów na mocy ustaw o zakupie gruntów, w tym grunty, w przypadku których co najmniej dwie osoby mają prawo do wypasu lub prawo do korzystania z torfu.

a)

mapy określające odsetek gospodarstw rolnych posiadających użytki zielone, odsetek zwierząt gospodarskich oraz odsetek gruntów rolnych objętych zezwoleniem w każdym hrabstwie oraz mapy miejscowego użytkowania gruntów, o których mowa w art. 10 ust. 1;

b)

wyniki monitorowania wód podziemnych i powierzchniowych pod kątem stężenia azotanów i fosforu, jak określono w art. 10 ust. 2, łącznie z informacjami na temat tendencji w zakresie jakości wody w warunkach objęcia odstępstwem i nieobjęcia odstępstwem, jak również wpływ na jakość wody w warunkach odstępstwa przyznanego na podstawie niniejszej decyzji;

c)

wyniki monitorowania gleby w odniesieniu do stężeń azotu i fosforu w wodzie glebowej i azotu mineralnego w profilu glebowym w warunkach objęcia odstępstwem i nieobjęcia odstępstwem, o którym mowa w art. 10 ust. 2;

d)

streszczenie i ocenę danych uzyskanych ze szczególnego monitorowania wody, o którym mowa w art. 10 ust. 4;

e)

wyniki badań miejscowego użytkowania gruntów, systemu płodozmianu i praktyk rolniczych, o których mowa w art. 10 ust. 5;

f)

wyniki modelowych obliczeń wielkości strat azotanów i fosforu, o których mowa w art. 10 ust. 6;

g)

ocenę wyników kontroli administracyjnych i inspekcji polowych, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2;

h)

tendencje w zakresie liczby zwierząt gospodarskich i produkcji nawozu naturalnego w ramach każdej kategorii zwierząt gospodarskich i w gospodarstwach rolnych posiadających użytki zielone korzystających z zezwolenia.

i)

analizę porównawczą kontroli gospodarstw rolnych posiadających użytki zielone i korzystających z zezwolenia oraz gospodarstw rolnych posiadających użytki zielone nieobjętych zezwoleniem, w tym dane dotyczące: