(1)

Art. 25a dyrektywy 2003/87/WE uprawnia Komisję do przyjmowania przepisów dotyczących wyłączenia lotów z danego państwa trzeciego z unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS). Takie przepisy powinny przewidywać optymalną interakcję między EU ETS a środkami przyjmowanymi przez dane państwo trzecie w celu zmniejszenia wpływu lotnictwa na zmianę klimatu.

(2)

W grudniu 2020 r. Unia Europejska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zawarły umowę (2). Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony („umowa”) została podpisana przez Unię na podstawie decyzji Rady (UE) 2020/2252 (3) i zatwierdzona przez Unię na podstawie decyzji Rady (UE) 2021/689 (4). Umowa była tymczasowo stosowana do czasu jej wejścia w życie w dniu 1 maja 2021 r. (5). Umowa stanowi, że każda ze stron ma wprowadzić skuteczny system ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych obejmujący lotnictwo oraz że loty z lotnisk znajdujących się na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) na lotniska znajdujące się w Zjednoczonym Królestwie mają być regulowane w ramach EU ETS. Zgodnie z art. 28a ust. 7 dyrektywy 2003/87/WE odstępstwo przewidziane w art. 28a ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE, zgodnie z którym państwa członkowskie powinny uznawać wymogi tej dyrektywy dotyczące emisji z niektórych lotów do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza EOG, ma być stosowane wyłącznie zgodnie z warunkami umowy.

(3)

Konieczna jest zatem zmiana dyrektywy 2003/87/WE w celu wyłączenia z zakresu EU ETS lotów z lotnisk znajdujących się w Zjednoczonym Królestwie do lotnisk znajdujących się w EOG. W celu utrzymania stabilności w odniesieniu do objęcia operatorów systemem EU ETS, wyłączenie lotów z lotnisk znajdujących się w Zjednoczonym Królestwie do lotnisk znajdujących się w EOG nie powinno mieć wpływu na przepisy wyłączające niektóre rodzaje działalności lotniczej z systemu EU ETS w oparciu o określone progi pod względem liczby lotów lub wielkości emisji na operatora.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/87/WE.

(5)

Ponieważ umowę stosowano tymczasowo od dnia 1 stycznia 2021 r., niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do emisji powstałych od tej daty,

1)

lit. j) akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Z zakresu niniejszej litery nie można wyłączyć lotów, o których mowa w lit. l) i m), lub wykonywanych wyłącznie w celu przewozu, w czasie wypełniania oficjalnej misji, panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, głów państw, szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu, państw członkowskich;”;

2)

lit. k) otrzymuje brzmienie:

3)

dodaje się lit. m) w brzmieniu:

(1)

Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 (2) ma na celu stopniowe wyeliminowanie odrzutów we wszystkich rodzajach rybołówstwa w Unii dzięki wdrożeniu obowiązku wyładunku dotyczącego połowów gatunków podlegających limitom połowowym.

(2)

Zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 obowiązek wyładunku ma zastosowanie do połowów łososia atlantyckiego na Morzu Bałtyckim od dnia 1 stycznia 2015 r.

(3)

Art. 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 upoważnia Komisję, w przypadku braku planów wieloletnich ustanawianych zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia, do przyjmowania planów w zakresie odrzutów określających szczegóły realizacji obowiązku wyładunku na początkowy okres trzech lat, który może być przedłużony na kolejne trzy lata. Te plany w zakresie odrzutów są przyjmowane na podstawie wspólnych rekomendacji opracowywanych przez państwa członkowskie w porozumieniu z odpowiednimi komitetami doradczymi.

(4)

Rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 1396/2014 (3) ustanowiono plan w zakresie odrzutów dotyczący połowów łososia atlantyckiego, śledzia atlantyckiego, szprota i dorsza atlantyckiego w Morzu Bałtyckim. Ten plan w zakresie odrzutów obejmuje wyłączenie z obowiązku wyładunku, zwłaszcza w odniesieniu do łososia atlantyckiego ze względu na wysokie wskaźniki przeżycia w przypadku tego gatunku, jak określono w art. 15 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Rozporządzenie (UE) nr 1396/2014 przestało obowiązywać z dniem 31 grudnia 2017 r. Wspomniane wyłączenie dotyczące łososia atlantyckiego w Morzu Bałtyckim przedłużono rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/211 (4), które przestało obowiązywać w dniu 31 grudnia 2020 r.

(5)

W rozporządzeniu (UE) 2016/1139 ustanowiono wieloletni plan w odniesieniu do stad poławianych w Morzu Bałtyckim oraz określono szczegóły dotyczące wdrożenia obowiązku wyładunku w odniesieniu do tych stad, w tym łososia atlantyckiego. W art. 7 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia uprawniono Komisję do przyjmowania aktów delegowanych w celu uzupełnienia tego rozporządzenia przez określenie szczegółów dotyczących obowiązku wyładunku związanych z wysokimi wskaźnikami przeżycia.

(6)

Dania, Niemcy, Estonia, Łotwa, Litwa, Polska, Finlandia i Szwecja mają bezpośredni interes w zarządzaniu połowami w regionie Morza Bałtyckiego. W dniu 12 maja 2020 r. powyższe państwa członkowskie, po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego ds. Morza Bałtyckiego, przedstawiły Komisji wspólną rekomendację (5). Uzyskano opinie naukowe od odpowiednich organów naukowych. Wspólna rekomendacja została zaktualizowana w dniach 8 września 2020 r. i 16 marca 2021 r.

(7)

W zmienionej wspólnej rekomendacji zaproponowano, aby wyłączenie z obowiązku wyładunku dotyczącego łososia atlantyckiego złowionego przy użyciu pewnych narzędzi biernych przewidziane w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2018/211 miało nadal zastosowanie po dniu 31 grudnia 2020 r. Stanowi to zachętę do stosowania w trakcie połowów gatunków innych niż łosoś atlantycki bardziej selektywnych narzędzi połowowych o niewielkim wpływie. Ponadto wyłączenie pozwoliłoby zmniejszyć przyłowy ptaków i ssaków. W niektórych regionach ułatwiłoby to również zarządzanie kwotami i umożliwiłoby ochronę dzikich stad łososia dzięki uwalnianiu złowionego dzikiego łososia i zatrzymywaniu wyłącznie łososia hodowlanego. Wyłączenie nie powinno jednak obejmować już koszy/więcierzy ani dotyczyć tych żaków pontonowych, które nie są wyposażone w przymocowaną komorę z tkaniny bezwęzłowej („Vittjanpåse”). Ponadto we wspólnej rekomendacji zaproponowano ograniczenie wyłączenia do 8 % rocznych połowów w ramach kwoty łososia atlantyckiego przyznanej każdemu państwu członkowskiemu, aby dodatkowo ograniczyć ewentualny negatywny wpływ tego wyłączenia na stado. Ponadto w kontekście konsultacji z grupą ekspertów ds. rybołówstwa i akwakultury wskazano, że – jak wspomniano we wspólnej rekomendacji – wyłączenie powinno obejmować łososia złowionego we wszystkich rodzajach połowów przy użyciu odpowiednich narzędzi biernych.

(8)

Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) dokonał przeglądu dowodów naukowych przedstawionych we wspólnej rekomendacji (6). STECF przywołał swoją wcześniejszą ocenę (7) dotyczącą sieci pułapkowych i żaków, przypominając jednocześnie, że potrzebne są dalsze informacje, aby potwierdzić założenia dotyczące przeżywalności przyjęte w odniesieniu do koszy/więcierzy i niewodów stawnych. W związku z tym zaktualizowana wspólna rekomendacja nie obejmuje już koszy/więcierzy. Ponadto państwa członkowskie wyjaśniły, że wcześniej przekazane dane obejmowały niewody stawne, mimo że te narzędzia połowowe nie zostały wyraźnie wymienione w odpowiednim badaniu, oraz że prowadzone są dalsze badania. Państwa członkowskie zobowiązały się zatem do przedstawienia przed wygaśnięciem niniejszego aktu delegowanego większej liczby informacji na temat wskaźników przeżycia łososia atlantyckiego złowionego przy pomocy niewodów stawnych. Biorąc pod uwagę fakt, że STECF w swojej wcześniejszej ocenie stwierdził, iż niewody stawne działają w podobny sposób jak sieci pułapkowe i żaki oraz że państwa członkowskie zobowiązały się we wspólnej rekomendacji do prowadzenia dalszych badań, wyłączenie powinno nadal mieć zastosowanie. Jeśli chodzi o żaki pontonowe, STECF zauważył, że tego rodzaju narzędzia z przymocowaną komorą z tkaniny bezwęzłowej powodują mniej obrażeń u ryb niż żaki pontonowe niewyposażone w taką komorę. Wyniki wskazują, że wskaźnik przeżycia łososia atlantyckiego złowionego przy użyciu żaków pontonowych wyposażonych w przymocowaną komorę z tkaniny bezwęzłowej wynosi 52 %, chociaż wskaźnik przeżycia może być znacznie wyższy w zależności od warunków środowiskowych. Kolejne projekty badawcze są w toku.

(9)

Środki zaproponowane we wspólnej rekomendacji są zgodne z art. 15 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 i dlatego można je uwzględnić w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 oraz art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/1139. Z oceny STECF wynika jednak, że wyłączenie to powinno mieć jedynie charakter tymczasowy, a przed wygaśnięciem niniejszego rozporządzenia zainteresowane państwa członkowskie powinny we właściwym terminie przedstawić odpowiednie dodatkowe informacje i dane zaproponowane przez STECF.

(10)

W związku z powyższym okres obowiązywania niniejszego rozporządzenia powinien być ograniczony do trzech lat, aby zapewnić zaktualizowaną ocenę wyłączenia i rozwoju przedmiotowych połowów.

(11)

Ponieważ wyłączenie przyznane na podstawie rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/211 wygasło w dniu 31 grudnia 2020 r., niniejsze rozporządzenie należy stosować ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r. Ze względu na pewność prawa i pilny charakter przedmiotowych przepisów niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu,

„Morze Bałtyckie” oznacza rejony ICES IIIb, IIIc i IIId, jak określono w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(1)

Art. 31 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 (2), zmienionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2021/841 (3), stanowi, że całkowita kwota pomocy lub wsparcia, do której beneficjent jest uprawniony, jest wypłacana na podstawie liczby zwierząt zatwierdzonych zgodnie z art. 30 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, pod warunkiem stwierdzenia, że nie więcej niż trzy zwierzęta są niezatwierdzone oraz że niezatwierdzone zwierzęta można indywidualnie zidentyfikować za pomocą dowolnych środków ustanowionych w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zdefiniowanym w art. 2 ust. 1 pkt 7 wyżej wspomnianego rozporządzenia. Indywidualna identyfikacja zwierząt nie dotyczy jednak gatunków zwierząt innych niż bydło, owce i kozy. Ponadto art. 31 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 stanowi, że karę administracyjną stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy niezatwierdzone są więcej niż trzy zwierzęta, a nie odniesiono się w nim do przypadku, gdy niezatwierdzone są nie więcej niż trzy sztuki bydła, owiec i kóz, których nie można indywidualnie zidentyfikować za pomocą dowolnych środków ustanowionych w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

(2)

W rezultacie drugi warunek zawarty w art. 31 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 wyłącza z odstępstwa dotyczącego stosowania kar administracyjnych wszystkie gatunki zwierząt, które mają być objęte rozporządzeniem delegowanym (UE) nr 640/2014, inne niż bydło, owce i kozy.

(3)

W związku z tym należy przeformułować art. 31 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 w taki sposób, aby wymóg indywidualnej identyfikacji miał zastosowanie wyłącznie do bydła, owiec i kóz.

(4)

Art. 31 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 nie przewiduje żadnych kar w przypadkach, w których nie więcej niż trzy niezatwierdzone sztuki bydła, owiec lub kóz nie mogą być indywidualnie zidentyfikowane, co oznacza, że utracono dane źródłowe dotyczące ich tożsamości i identyfikowalności w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Prowadzi to do sytuacji, w której mniej poważne niezgodności, dotyczące jedynie liczby niezatwierdzonych zwierząt, skutkowałyby karami, natomiast niezgodności, które są poważniejsze, ponieważ dotyczą zwierząt (bydła, owiec i kóz), których nie można zidentyfikować, nie miałyby konsekwencji.

(5)

W związku z tym należy również przewidzieć kary administracyjne za poważniejsze niezgodności, gdy niezatwierdzonych sztuk bydła, owiec i kóz nie można indywidualnie zidentyfikować za pomocą dowolnych środków ustanowionych w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, niezależnie od liczby tych zwierząt.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie delegowane (UE) nr 640/2014.

(7)

Analogicznie do rozporządzenia delegowanego (UE) 2021/841 niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie i wniosków o płatność złożonych w odniesieniu do lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2021 r.,

a)

ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

b)

w ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli niezatwierdzone są więcej niż trzy zwierzęta lub jeżeli niezatwierdzone są sztuki bydła, owiec lub kóz, których nie można indywidualnie zidentyfikować za pomocą dowolnych środków przewidzianych w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, całkowita kwota pomocy lub wsparcia, do której beneficjent jest uprawniony w ramach systemów pomocy, środków wsparcia lub rodzaju operacji w ramach danego środka wsparcia, o których mowa w ust. 1, w danym roku składania wniosków zostaje zmniejszona o:”.

(1)

Zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 (2) Komisja przeanalizowała wniosek Węgier z dnia 18 października 2016 r. w sprawie rejestracji oznaczenia geograficznego „Nagykunsági birspálinka”.

(2)

Rozporządzenie (UE) 2019/787, które zastępuje rozporządzenie (WE) nr 110/2008, weszło w życie dnia 25 maja 2019 r. Zgodnie z art. 49 ust. 1 tego rozporządzenia rozdział III rozporządzenia (WE) nr 110/2008 dotyczący oznaczeń geograficznych zostaje uchylony ze skutkiem od dnia 8 czerwca 2019 r.

(3)

Ustaliwszy, że wniosek jest zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 110/2008, Komisja opublikowała podstawowe specyfikacje dokumentacji technicznej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3) na podstawie art. 17 ust. 6 tego rozporządzenia zgodnie z art. 50 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2019/787.

(4)

Do Komisji nie wpłynęło żadne powiadomienie o sprzeciwie zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/787.

(5)

Należy zatem zarejestrować oznaczenie „Nagykunsági birspálinka” jako oznaczenie geograficzne,

(1)

Kwoty połowowe na 2020 r. określono w:

(2)

Kwoty połowowe na 2021 r. określono w:

(3)

Zgodnie z art. 105 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 Komisja dokonuje odliczeń od przyszłych kwot połowowych danego państwa członkowskiego, gdy ustali, że to państwo członkowskie przekroczyło kwoty połowowe, które zostały mu przyznane.

(4)

Zgodnie z art. 105 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 odliczeń tych należy dokonywać w roku następnym lub w kolejnych latach, stosując odpowiednie mnożniki określone w tych ustępach.

(5)

Niektóre państwa członkowskie przekroczyły kwoty połowowe przyznane im na 2020 r. Należy zatem dokonać odliczeń od kwot połowowych przyznanych im na 2021 r., a w stosownych przypadkach – na kolejne lata, w odniesieniu do przełowionych stad.

(6)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/1247 (10) oraz rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/2006 (11) określono odliczenia od kwot połowowych na 2020 r. w odniesieniu do niektórych państw członkowskich i gatunków. W przypadku niektórych państw członkowskich odliczenia mające zastosowanie do niektórych gatunków przekraczały jednak wielkość odpowiednich kwot dostępnych w 2020 r. i nie można było zastosować tych odliczeń w całości we wspomnianym roku. Aby zapewnić w takich przypadkach odliczenie pełnej kwoty w odniesieniu do odpowiednich stad, pozostałe wielkości należy uwzględnić przy ustalaniu odliczeń od kwot na 2021 r. oraz – w stosownych przypadkach – od kolejnych kwot.

(7)

W 2019 r. Portugalia przełowiła swoją kwotę tuńczyka białego w Oceanie Atlantyckim na północ od 5° N (ALB/AN05N). Wynikające z tego odliczenie 1 271,026 ton miało zastosowanie w 2020 r. Na wniosek Portugalii odpowiednie odliczenie zostało równo rozłożone na dwa lata (2020 i 2021 r.). Pierwszą połowę odliczenia, tzn. 635,513 ton, wprowadzono w odniesieniu do kwoty Portugalii na 2020 r. rozporządzeniem (UE) 2020/1247. W związku z tym od portugalskiej kwoty na 2021 r. należy odliczyć pozostałą ilość 635,513 ton.

(8)

W odniesieniu do dobijaków należy dokonać odliczeń w rejonach ICES 2a, 3a i podobszarze ICES 4, z uwagi na fakt, że w 2020 r. Dania przekroczyła swój całkowity dopuszczalny połów w wodach Unii w obszarze zarządzania 2r określonym w załączniku III do rozporządzenia (UE) 2020/123. W 2021 r. zezwolono na minimalne połowy dobijaków w tych wodach w celu monitorowania liczebności dobijaków. Jednakże przy wspomnianych odliczeniach nie jest możliwe utrzymanie systemu monitorowania (12) zalecanego przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES) w celu zarządzania dobijakami. W związku z tym odliczenia dotyczące kwot przełowionych przez Danię w 2020 r. w obszarze zarządzania 2r powinny być dokonywane w 2021 r. dla obszaru 3r zarządzania dobijakami.

(9)

Odliczenia od kwot połowowych określone w niniejszym rozporządzeniu powinny mieć zastosowanie bez uszczerbku dla odliczeń mających zastosowanie do hiszpańskich kwot w 2021 r. zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 185/2013 (13).

(10)

Ponieważ kwoty są wyrażone w tonach, przełowienia dotyczące ilości poniżej jednej tony nie powinny być brane pod uwagę,

(1)

Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 (2) przyjęto określone międzynarodowe standardy rachunkowości oraz ich interpretacje istniejące w dniu 15 października 2008 r.

(2)

Pandemia COVID-19 spowodowała bezprecedensowy zewnętrzny wstrząs dla Unii i jej gospodarki, co doprowadziło do powstania zapotrzebowania na środki, które mają na celu łagodzenie w miarę możliwości negatywnych skutków dla obywateli i przedsiębiorstw.

(3)

Państwa członkowskie i Unia wprowadziły środki w celu zapewnienia pomocy finansowej dla przedsiębiorstw, w tym możliwość tymczasowego zawieszenia spłaty należności w oparciu o prywatne lub publiczne moratoria, tak aby uniknąć niepotrzebnych przypadków upadłości i utraty miejsc pracy, a także aby wesprzeć szybką odbudowę gospodarki.

(4)

W dniu 28 marca 2020 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) opublikowała dokument „Ulgi w czynszach związane z Covid-19 (zmiana MSSF 16)”, którego treść została przyjęta rozporządzeniem Komisji (UE) 2020/1434 (3).

(5)

W dniu 31 marca 2021 r. RMSR opublikowała dokument „Ulgi w czynszach związane z Covid-19 po dniu 30 czerwca 2021 r. (Zmiana MSSF 16)”.

(6)

Zawarta w tym dokumencie zmiana Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 16 Leasing rozszerza fakultatywne, związane z COVID-19 tymczasowe złagodzenie wymogów operacyjnych dla leasingobiorców, dotyczące umów leasingu z ulgami w płatnościach i płatnościami pierwotnie należnymi do dnia 30 czerwca 2021 r. włącznie, na umowy leasingu z ulgami w płatnościach i płatnościami pierwotnie należnymi do dnia 30 czerwca 2022 r. włącznie.

(7)

Po przeprowadzeniu konsultacji z Europejską Grupą Doradczą ds. Sprawozdawczości Finansowej Komisja stwierdziła, że zmiana MSSF 16 Leasing spełnia kryteria przyjęcia określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.

(8)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1126/2008.

(9)

RMSR jako datę wejścia w życie zmiany MSSF 16 Leasing wyznaczyła dzień 1 kwietnia 2021 r. Aby zagwarantować pewność prawa dla emitentów i spójność z innymi standardami rachunkowości określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1126/2008, przepisy niniejszego rozporządzenia powinny zatem obowiązywać z mocą wsteczną.

(10)

Ze względu na pilny charakter niniejszego, związanego z COVID-19 złagodzenia wymogów operacyjnych niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(11)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Rachunkowości,