(1)

Unia jest Umawiającą się Stroną Międzynarodowego porozumienia w sprawie kakao z 2010 r. (zwanego dalej „porozumieniem”) na podstawie decyzji Rady 2012/189/UE (1) oraz członkiem Międzynarodowej Organizacji Kakao.

(2)

Zgodnie z art. 7 porozumienia Międzynarodowa Rada ds. Kakao jest organem wykonującym lub prowadzącym do wykonania wszystkich funkcji niezbędnych do realizacji porozumienia. Zgodnie z art. 12 porozumienia decyzje Międzynarodowej Rady ds. Kakao mają być zasadniczo podejmowane w drodze konsensusu. W przypadku braku konsensusu decyzje podejmuje się w drodze nadzwyczajnego głosowania.

(3)

Zgodnie z art. 10 porozumienia członkowie Międzynarodowej Organizacji Kakao posiadają łącznie 2000 głosów w Międzynarodowej Radzie ds. Kakao. Każdy członek posiada określoną liczbę głosów, która jest corocznie korygowana według kryteriów ustanowionych w tym artykule.

(4)

Uczestnictwo w międzynarodowym porozumieniu w sprawie kakao leży w interesie Unii, biorąc pod uwagę znaczenie tego sektora dla niektórych państw członkowskich i dla gospodarki europejskiego sektora kakao.

(5)

Techniczna grupa robocza złożona z członków Międzynarodowej Organizacji Kakao – zarówno krajów produkujących, jak i wywożących – podjęła intensywne prace w celu przedstawienia konkretnych propozycji zmian porozumienia. Członków Międzynarodowej Organizacji Kakao poproszono o przedstawienie wszelkich sugestii dotyczących rozpoczęcia tej analizy technicznej, tak jak to uczyniła Unia. Międzynarodowa Rada ds. Kakao powinna rozpocząć negocjacje w sprawie częściowego przeglądu porozumienia odpowiednio wcześnie przed upływem terminu obowiązywania tego porozumienia, a mianowicie przed dniem 30 września 2022 r., zgodnie z wytycznymi Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju (UNCTAD). Wszelkie obszary porozumienia, które mają zostać objęte przeglądem, muszą być przedmiotem formalnych negocjacji. Negocjacje takie mają zostać zakończone najpóźniej do dnia 30 września 2022 r.

(6)

Wszelkie zmiany uzgodnione podczas formalnych negocjacji powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 63 porozumienia. Zgodnie z tym artykułem Międzynarodowa Rada ds. Kakao może, w drodze konsensusu albo – w przypadku jego braku – w drodze nadzwyczajnego głosowania, zalecić Umawiającym się Stronom porozumienia zmianę tego porozumienia. Zmiana staje się skuteczna zgodnie z art. 63 ust. 1 porozumienia, który wymaga notyfikacji przyjęcia przez określony odsetek Umawiających się Stron porozumienia. Unia, jako członek Międzynarodowej Organizacji Kakao i Umawiająca się Strona porozumienia powinna, zgodnie z art. 4 tego porozumienia, mieć możliwość uczestnictwa w negocjacjach w celu zmiany ram instytucjonalnych porozumienia.

(7)

Należy zatem upoważnić Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie częściowego przeglądu porozumienia,

(1)

Na wniosek Malty z dnia 7 sierpnia 2020 r. dnia 25 września 2020 r. Rada przyznała Malcie pomoc finansową w postaci pożyczki o wartości nieprzekraczającej 243 632 000 EUR, o maksymalnym średnim terminie zapadalności wynoszącym 15 lat, w celu uzupełnienia krajowych działań podejmowanych przez to państwo na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 i w reakcji na jej skutki społeczno-gospodarcze dla pracowników i osób samozatrudnionych.

(2)

Pożyczka miała być wykorzystana przez Maltę na sfinansowanie mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, podobnych środków oraz środków ochrony zdrowia, o których mowa w art. 3 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1352 (2).

(3)

Pandemia COVID-19 w dalszym ciągu wyłącza znaczną część ludności Malty z aktywności zawodowej. Doprowadziło to do nagłego i poważnego wzrostu wydatków publicznych na Malcie w odniesieniu do środka, o którym mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1352.

(4)

Pandemia COVID-19 oraz nadzwyczajne środki wdrożone przez Maltę w latach 2020 i 2021, aby zapobiec jej rozprzestrzenianiu się oraz złagodzić jej skutki społeczno-gospodarcze i zdrowotne, miały i nadal mają ogromny wpływ na finanse publiczne. Zgodnie z prognozą Komisji z jesieni 2020 r. zakładano, że na koniec 2020 r. deficyt oraz dług sektora instytucji rządowych i samorządowych na Malcie wyniesie odpowiednio 9,4 % i 55,2 % produktu krajowego brutto (PKB). Prognozuje się, że w 2021 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na Malcie zmniejszy się do 6,3 % PKB, zaś dług wzrośnie do 60,0 % PKB. Jak wynika ze śródokresowej prognozy Komisji z zimy 2021 r., PKB Malty ma wzrosnąć o 4,5 % w 2021 r.

(5)

W dniu 10 marca 2021 r. Malta zwróciła się do Unii o dodatkową pomoc finansową w kwocie 177 185 000 EUR przeznaczoną na dalsze uzupełnienie krajowych działań podejmowanych przez to państwo w latach 2020 i 2021 na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na jej konsekwencje społeczno-gospodarcze dla pracowników i osób samozatrudnionych. W szczególności dotyczy to środka określonego w motywie 6.

(6)

Na mocy „Malta Enterprise Act (Cap. 463 of the Laws of Malta)”/„L-Att dwar il-Korporazzjoni għall-Intrapriża ta’ Malta (Kap. 463 tal-Liġijiet ta’ Malta)” oraz „Government Notice No. 389 of 13 April 2020”/„Notifikazzjoni tal-Gvern Nru 389 tat-13 ta’ April 2020”, o którym mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1352, wprowadzono dodatek do wynagrodzenia w związku z COVID-19 obejmujący pracowników i osoby samozatrudnione, którego celem jest ograniczenie zakłóceń wywołanych przez pandemię COVID-19. W okresie od marca do czerwca 2020 r. pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy w sektorach najbardziej dotkniętych skutkami kryzysu, wymienionych w załączniku A, o których mowa w obwieszczeniu rządowym nr 389, kwalifikowali się do otrzymywania dodatku do wynagrodzenia w wysokości 800 EUR miesięcznie. Osoby zatrudnione w pełnym wymiarze czasu pracy w sektorach w mniejszym stopniu dotkniętych przez kryzys, wymienionych w załączniku B, o których mowa w obwieszczeniu rządowym nr 389, mogły otrzymywać 160 EUR miesięcznie. Wsparcia – w mniejszej kwocie – udzielano także pracownikom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy. W lipcu 2020 r. dokonano zmiany wykazów sektorów, zawartych w tych dwóch załącznikach. Sektory, które wcześniej objęte były wsparciem w ramach mechanizmu, ale których nie uwzględniono w zmienionym załączniku A lub B, otrzymały wsparcie w postaci dodatku do wynagrodzenia w wysokości 600 EUR miesięcznie dla osób zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Mechanizm przewidujący takie warunki przedłużono do końca 2020 r. Od stycznia 2021 r. wielkość dodatku do wynagrodzenia odzwierciedla spadek sprzedaży w okresie sześciu miesięcy od marca do października 2020 r. w stosunku do obrotów odnotowanych w okresie sześciu miesięcy od marca do października 2019 r. W przypadku braku dostępu do ewidencji VAT dodatek jest wypłacany na podstawie kryteriów obowiązujących w 2020 r. Mechanizm ten ma być stosowany do końca 2021 r. W drugiej połowie 2021 r. w dalszym ciągu będzie obowiązywało wsparcie zgodnie z ustalonymi parametrami dotyczącymi działalności związanej z zakwaterowaniem i usługami gastronomicznymi. W przypadku innych kwalifikujących się działalności wsparcie zmaleje do 66 % w trzecim kwartale 2021 r., a następnie do 33 % w ostatnim kwartale 2021 r. Mechanizm będzie dostępny wyłącznie dla tych przedsiębiorstw, które kwalifikowały się do otrzymywania wsparcia już w okresie obowiązywania pierwotnego mechanizmu. Obecnie mechanizm jest stosowany w praktyce przez „Malta Enterprise” i zostanie doprecyzowany w kolejnym obwieszczeniu rządowym. Jak przewidują nowe zasady, mechanizm będzie również obejmował zastępowanie pracowników (tj. zastępowanie osób, które dobrowolnie złożyły wypowiedzenie umowy o pracę po czerwcu 2020 r.), pod warunkiem że nie przekroczono liczby pracowników według stanu na koniec maja 2020 r. Wniosek złożony przez władze Malty dotyczył jedynie części wydatków publicznych związanej z pracownikami, których zatrudnienie utrzymano, a wykluczał część dotyczącą nowo zatrudnionych pracowników.

(7)

Malta spełnia warunki dotyczące zwrócenia się z wnioskiem o pomoc finansową, które określono w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/672. Malta przedstawiła Komisji odpowiednie dowody potwierdzające, że faktyczne i planowane wydatki publiczne wzrosły o 427 961 805 EUR od dnia 1 lutego 2020 r. w związku ze środkami krajowymi przyjętymi w celu złagodzenia skutków społeczno-gospodarczych pandemii COVID-19. Stanowi to nagły i znaczny wzrost, ponieważ odnosi się on bezpośrednio do przedłużenia istniejącego krajowego środka dotyczącego miejsc pracy, podobnego do zatrudnienia w zmniejszonym wymiarze czasu pracy, który obejmuje znaczną część przedsiębiorstw i ludności aktywnej zawodowo na Malcie. Malta sfinansowała 7 144 805 EUR zwiększonej kwoty wydatków publicznych ze środków własnych.

(8)

Komisja skonsultowała się z Maltą oraz zweryfikowała nagły i znaczny wzrost faktycznych i planowanych wydatków publicznych związanych bezpośrednio ze środkiem podobnym do zatrudnienia w zmniejszonym wymiarze czasu pracy, o którym mowa we wniosku Malty z dnia 10 marca 2021 r., zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(9)

Należy zatem udzielić pomocy finansowej, aby pomóc Malcie w przezwyciężeniu skutków społeczno-gospodarczych poważnych zakłóceń gospodarczych spowodowanych przez pandemię COVID-19. Komisja powinna podejmować decyzje dotyczące terminów zapadalności, wysokości i uruchamiania transz i podtransz w ścisłej współpracy z organami krajowymi.

(10)

Malta i Komisja powinny uwzględnić niniejszą decyzję w umowie pożyczki, o której mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2020/672

(11)

Niniejsza decyzja powinna pozostawać bez uszczerbku dla wyniku procedur dotyczących zakłóceń funkcjonowania rynku wewnętrznego, które mogą zostać podjęte, w szczególności zgodnie z art. 107 i 108 Traktatu. Niniejsza decyzja nie uchyla obowiązku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie, na podstawie art. 108 Traktatu, o przypadkach potencjalnej pomocy państwa.

(12)

Malta powinna regularnie przedstawiać Komisji informacje dotyczące realizacji planowanych wydatków publicznych, aby umożliwić Komisji ocenę stopnia realizacji tych wydatków przez Maltę.

(13)

Decyzję o udzieleniu pomocy finansowej podjęto, uwzględniając istniejące i przewidywane potrzeby Malty, a także już przedłożone lub planowane wnioski pozostałych państw członkowskich o pomoc finansową na podstawie rozporządzenia (UE) 2020/672, z uwzględnieniem zasad równego traktowania, solidarności, proporcjonalności i przejrzystości,

1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

3)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

(1)

Na wniosek Łotwy z dnia 7 sierpnia 2020 r. dnia 25 września 2020 r. Rada przyznała Łotwie pomoc finansową w postaci pożyczki o wartości nieprzekraczającej 192 700 000 EUR, o maksymalnym średnim terminie zapadalności wynoszącym 15 lat, w celu uzupełnienia krajowych działań podejmowanych przez to państwo na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na konsekwencje społeczno-gospodarcze tej pandemii dla pracowników i osób samozatrudnionych.

(2)

Pożyczka miała zostać wykorzystana przez Łotwę na sfinansowanie mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, podobnych środków oraz środków ochrony zdrowia, o których mowa w art. 3 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1351 (2).

(3)

Pandemia COVID-19 w dalszym ciągu wyłącza znaczną część ludności Łotwy z aktywności zawodowej. Doprowadziło to do nagłego i poważnego wzrostu wydatków publicznych na Łotwie w związku z nowymi środkami, tj. świadczeniami chorobowymi dla rodziców i opiekunów oraz premiami dla lekarzy i pracowników zaangażowanych w zwalczanie kryzysu wywołanego COVID-19, a także środkami, o których mowa w art. 3 lit. a), c), d), f) i g) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1351.

(4)

Pandemia COVID-19 oraz nadzwyczajne środki wdrożone przez Łotwę w latach 2020 i 2021, aby zapobiec jej rozprzestrzenianiu się oraz złagodzić jej skutki społeczno-gospodarcze i zdrowotne, miały i nadal mają ogromny wpływ na finanse publiczne. Zgodnie z prognozą Komisji z jesieni 2020 r. zakładano, że na koniec 2020 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na Łotwie wyniesie 7,4 %, zaś dług – 47,5 % produktu krajowego brutto (PKB). Prognozuje się, że w 2021 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na Łotwie zmniejszy się do 3,5 % PKB, zaś dług zmaleje do 45,9 % PKB. Jak wynika ze śródokresowej prognozy Komisji z zimy 2021 r., realne PKB Łotwy ma wzrosnąć o 3,5 % w 2021 r.

(5)

W dniu 11 marca 2021 r. Łotwa zwróciła się do Unii o dodatkową pomoc finansową 112 500 000 EUR przeznaczoną na dalsze uzupełnienie krajowych działań podejmowanych przez Łotwę w latach 2020 i 2021 na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na konsekwencje społeczno-gospodarcze tej pandemii dla pracowników i osób samozatrudnionych. W szczególności dotyczy to środków określonych w motywach 6–8.

(6)

Rozporządzeniem Rady Ministrów nr 709 w sprawie przepisów dotyczących dodatku z tytułu przestoju dla podatników na rzecz kontynuowania przez nich działalności w czasie kryzysu wywołanego COVID-19 (przyjętym dnia 24 listopada 2020 r. (3), i zmienionym dnia 12 stycznia 2021 r. (4)) przedłużono i zmieniono program rekompensat dla pracowników w związku z przestojami w pracy, o którym mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1351. Program ten obejmuje przedsiębiorstwa, osoby samozatrudnione i osoby uiszczające opłatę licencyjną, których dochód z działalności gospodarczej zmalał o co najmniej 20 % w stosunku do okresu sierpień–październik 2020 r. (w ujęciu średnim). Program zakłada wypłatę pracownikom objętym przestojem lub osobom samozatrudnionym rekompensat w wysokości 50 % lub 70 % ich wynagrodzenia lub dochodów, w zależności od systemu podatkowego, który ich obowiązuje. Minimalny poziom wsparcia wynosi 500 EUR, natomiast maksymalny sięga 1 000 EUR dla pracownika za miesiąc kalendarzowy. W programie rekompensat dla pracowników w związku z przestojami w prac przewidziano ponadto dodatek pracowniczy na dziecko, o którym mowa w art. 3 lit. c) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1351.

Dodatek pracowniczy na dziecko w wysokości 50 EUR miesięcznie na dziecko zapewnia dodatkowe wsparcie dla pracowników objętych przestojem, którym przysługują ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na to, że mają osoby na swoim utrzymaniu. Środek wsparcia został przedłużony zarządzeniem Rady Ministrów nr 706 z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie przydziału środków finansowych z programu budżetu państwa „Środki na nieprzewidziane zdarzenia”  (5) oraz zarządzeniem Rady Ministrów nr 15 z dnia 11 stycznia 2021 r. w sprawie przydziału środków finansowych z programu budżetu państwa „Środki na nieprzewidziane zdarzenia”  (6). Środek można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ w ramach tego środka zapewnia się wsparcie dochodu dla pracowników i osób samozatrudnionych, które ułatwia im pokrycie kosztów opieki nad dziećmi w okresie zamknięcia szkół.

(7)

Program dofinansowania wynagrodzeń zapewnia wsparcie pracodawcom, którzy odnotowują spadek dochodów z dowolnej działalności gospodarczej o co najmniej 20 %. Wsparcie w ramach programu wynosi 50 % średniego miesięcznego wynagrodzenia brutto, lecz nie przekracza 500 EUR za miesiąc kalendarzowy. Pracodawcy objęci programem muszą utrzymać zatrudnienie pracowników korzystających ze wsparcia i wypłacać różnicę między pełnym regularnie wypłacanym wynagrodzeniem a kwotą dofinansowania wynagrodzenia. Program ustanowiono rozporządzeniem Rady Ministrów nr 675 w sprawie świadczenia pomocy podatnikom na rzecz kontynuowania przez nich działalności w czasie kryzysu wywołanego COVID-19 (przyjętym dnia 10 listopada 2020 r. (7) i przyjętym dnia 12 stycznia 2021 r. (8)) oraz zarządzeniem Rady Ministrów nr 128 z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie przydziału środków finansowych z programu budżetu państwa „Środki na nieprzewidziane zdarzenia” (9). Środek przedłuża program dofinansowania wynagrodzeń dla sektorów turystyki i eksportu, o którym mowa w art. 3 lit. d) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1351, i rozszerza jego zakres, tak by obejmował wszystkich kwalifikujących się pracodawców.

(8)

Świadczenia chorobowe dla rodziców i opiekunów stanowią wsparcie dla pracowników, którzy nie mogą pracować zdalnie i muszą opiekować się dziećmi poniżej 10. roku życia lub osobami z niepełnosprawnościami w czasie, gdy z powodu pandemii COVID-19 zamknięte są szkoły i placówki opieki dziennej. Środek ten można uznać za podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ w jego ramach zapewnia się wsparcie dochodu dla rodziców i opiekunów, a także pomaga się im zachować zatrudnienie dzięki temu, że zapobiega się sytuacji, w której rodzice i opiekunowie, którzy muszą opiekować się dziećmi lub osobami z niepełnosprawnościami, podczas gdy szkoły i placówki opieki dziennej są zamknięte, musieliby rozwiązać stosunek pracy. Świadczenia chorobowe przewidziane są w zmianie do ustawy o świadczeniach w okresie macierzyństwa i o ubezpieczeniu zdrowotnym z dnia 26 listopada 2020 r. (10) oraz zarządzeniu Rady Ministrów nr 707 z dnia 1 grudnia 2020 r. wsprawie przydziału środków finansowych z programu budżetu państwa „Środki na nieprzewidziane zdarzenia” (11) oraz zarządzeniu Rady Ministrow nr 13 z dnia 11 stycznia 2021 r. w sprawie przydziału środków finansowych z programu budżetu państwa „Środki na nieprzewidziane zdarzenia” (12).

(9)

Łotwa następnie przedłużyła i wprowadziła szereg środków ochrony zdrowia, aby zwalczać kryzys związany z COVID-19. W szczególności dotyczy to środków określonych w motywach 10–12.

(10)

Przedłużenie do dnia 30 czerwca 2021 r. świadczeń chorobowych związanych z COVID-19, o których mowa w art. 3 lit. g) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1351 ustanowiono zmiany do ustawy o świadczeniach w okresie macierzyństwa i o ubezpieczeniu zdrowotnym z dnia 12 listopada 2020 r. (13). Środek ten zapewnia świadczenia chorobowe wypłacane z budżetu państwa dla osób, które nie mogły pracować, gdyż musiały poddać się samoizolacji lub samokwarantannie, podczas gdy zazwyczaj część zasiłku chorobowego pokrywana jest wspólnie z pracodawcą.

(11)

Zapewnia się dodatkowe wsparcie na związane ze zdrowiem wydatki na środki ochrony indywidualnej, o których mowa w art. 3 lit. f) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1351. Takie wydatki zostały już zrealizowane w 2020 r., w tym wydatki ustanowione na mocy rozporządzenia Rady Ministrów nr 380 z dnia 9 czerwca 2020 r. w sprawie przepisów dotyczących zasobów na zapewnienie bezpieczeństwa epidemiologicznego niezbędnego instytucjom uwzględnionym w wykazie priorytetowych instytucji i potrzeb (14).

(12)

Premie dla lekarzy i pracowników zaangażowanych w zwalczanie kryzysu związanego z COVID-19 w wysokości od 20 % do 100 % miesięcznego wynagrodzenia za pracę wykonywaną w warunkach zwiększonego ryzyka i zwiększonego obciążenia, zgodnie z zarządzeniami Rady Ministrów nr 136 z dnia 27 marca 2020 r. i nr 656 z dnia 6 listopada 2020 r. w sprawie przydziału środków finansowych z programu budżetu państwa „Środki na nieprzewidziane zdarzenia” (15), „zarządzeniem Rady Ministrów nr 743 z dnia 8 grudnia 2020 r. ” zarządzeniem Rady Ministrów nr 743 w sprawie zmian zarządzenia Rady Ministrów nr 655 z dnia 6 listopada 2020 r. w sprawie ogłoszenia stanu wyjątkowego (16) oraz zarządzeniem Rady Ministrów nr 37 z dnia 21 stycznia 2021 r. w sprawie przydziału środków finansowych z programu budżetu państwa „Środki na nieprzewidziane zdarzenia” (17). Premie te są dodatkiem do maksymalnej premii określonej w ustawie o wynagrodzeniach dla urzędników i pracowników organów państwa i samorządów. Środek wspiera zatrudnienie, gdyż zapewnia bezpieczeństwo zdrowotne pracowników i ciągłość podstawowych usług publicznych.

(13)

Łotwa spełnia warunki dotyczące zwrócenia się z wnioskiem o pomoc finansową, które określono w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/672. Łotwa przedstawiła Komisji odpowiednie dowody potwierdzające, że faktyczne i planowane wydatki publiczne wzrosły o 405 297 901 EUR od dnia 1 lutego 2020 r. w związku ze środkami krajowymi przyjętymi w celu złagodzenia skutków społeczno-gospodarczych pandemii COVID-19. Stanowi to nagły i znaczny wzrost, ponieważ dotyczy on zarówno nowych środków, jak i przedłużenia istniejących środków krajowych bezpośrednio dotyczących mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy i podobnych środków, które obejmują znaczną część przedsiębiorstw i ludności aktywnej zawodowo na Łotwie. Łotwa zamierza sfinansować 100 097 901 EUR zwiększonej kwoty wydatków publicznych ze środków własnych.

(14)

Komisja skonsultowała się z Łotwą oraz zweryfikowała nagły i znaczny wzrost faktycznych i planowanych wydatków publicznych związanych bezpośrednio z mechanizmami zmniejszonego wymiaru czasu pracy oraz podobnymi środkami, a także z korzystaniem ze środków ochrony zdrowia związanych z pandemią COVID-19, o których mowa we wniosku Łotwy z dnia 11 marca 2021 r., zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(15)

Środki ochrony zdrowia, o które wnioskowała Łotwa dnia 11 marca 2021 r. i o których mowa w motywach 10–12, wynoszą 22 304 365 EUR.

(16)

Należy zatem udzielić pomocy finansowej, aby pomóc Łotwie w przezwyciężeniu skutków społeczno-gospodarczych poważnych zakłóceń gospodarczych spowodowanych przez pandemię COVID-19. Komisja powinna podejmować decyzje dotyczące terminów zapadalności, wysokości i uruchamiania transz i podtransz w ścisłej współpracy z organami krajowymi.

(17)

Łotwa i Komisja powinny uwzględnić niniejszą decyzję w umowie pożyczki, o której mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(18)

Niniejsza decyzja powinna pozostawać bez uszczerbku dla wyniku procedur dotyczących zakłóceń funkcjonowania rynku wewnętrznego, które mogą zostać podjęte, w szczególności zgodnie z art. 107 i 108 Traktatu. Niniejsza decyzja nie uchyla obowiązku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie, na podstawie art. 108 Traktatu, o przypadkach potencjalnej pomocy państwa.

(19)

Łotwa powinna regularnie przedstawiać Komisji informacje dotyczące realizacji planowanych wydatków publicznych, aby umożliwić Komisji ocenę stopnia realizacji tych wydatków przez Łotwę.

(20)

Decyzję o udzieleniu pomocy finansowej podjęto, uwzględniając istniejące i przewidywane potrzeby Łotwy, a także już przedłożone lub planowane wnioski pozostałych państw członkowskich o pomoc finansową na podstawie rozporządzenia (UE) 2020/672, z uwzględnieniem zasad równego traktowania, solidarności, proporcjonalności i przejrzystości,

1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

3)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

(1)

Na wniosek Litwy z dnia 7 sierpnia 2020 r. dnia 25 września 2020 r. Rada przyznała Litwie pomoc finansową w postaci pożyczki o wartości nieprzekraczającej 602 310 000 EUR, o maksymalnym średnim terminie zapadalności wynoszącym 15 lat, w celu uzupełnienia krajowych działań podejmowanych przez Litwę na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na jej konsekwencje społeczno-gospodarcze dla pracowników i osób samozatrudnionych.

(2)

Pożyczka miała być wykorzystana przez Litwę na sfinansowanie mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy i podobnych środków, o których mowa w art. 3 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1350 (2).

(3)

Pandemia COVID-19 w dalszym ciągu wyłącza znaczną część ludności Litwy z aktywności zawodowej. Doprowadziło to do nagłego i poważnego wzrostu wydatków publicznych na Litwie w odniesieniu do środków, o których mowa w art. 3 lit. a) i b) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1350.

(4)

Pandemia COVID-19 oraz nadzwyczajne środki wdrożone przez Litwę w latach 2020 i 2021, aby zapobiec jej rozprzestrzenianiu się oraz złagodzić jej skutki społeczno-gospodarcze i zdrowotne, miały i nadal mają ogromny wpływ na finanse publiczne. Zgodnie z prognozą Komisji z jesieni 2020 r. zakładano, że na koniec 2020 r. deficyt oraz dług sektora instytucji rządowych i samorządowych na Litwie wyniesie odpowiednio 8,4 % i 47,2 % produktu krajowego brutto (PKB). Prognozuje się, że w 2021 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na Litwie wyniesie 6,0 % PKB, zaś dług osiągnie poziom 50,7 % PKB. Jak wynika ze śródokresowej prognozy Komisji z zimy 2021 r., PKB Litwy ma wzrosnąć o 2,2 % w 2021 r.

(5)

W dniu 11 marca 2021 r. Litwa zwróciła się do Unii o dodatkową pomoc finansową o wartości 354 950 000 EUR przeznaczoną na dalsze uzupełnienie krajowych działań podejmowanych przez to państwo w latach 2020 i 2021 na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na jej konsekwencje społeczno-gospodarcze dla pracowników i osób samozatrudnionych. W szczególności dotyczy to środków określonych w motywach 6-8.

(6)

W ustawie o zatrudnieniu nr XII-2470 z dnia 21 czerwca 2016 r. zmienionej w 2020 r. (3), o której mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1350, Litwa wprowadziła mechanizm dofinansowania dla pracodawców do szacunkowego wynagrodzenia każdej zatrudnionej osoby, która pozostaje bez pracy, jako wsparcie w czasie stanu wyjątkowego lub podczas kwarantanny. Przed dniem 1 stycznia 2021 r. pracodawca mógł wybrać, czy woli skorzystać z dofinansowania pokrywającego 70 % wynagrodzenia, do maksymalnej kwoty równej 1,5-krotności minimalnego wynagrodzenia, czy też z dofinansowania pokrywającego 90 % wynagrodzenia (100 % w przypadku pracowników w wieku co najmniej 60 lat), do maksymalnej kwoty równej minimalnemu wynagrodzeniu. Od dnia 1 stycznia 2021 r. pracodawca może otrzymywać dofinansowanie pokrywające 100 % wynagrodzenia, do maksymalnej kwoty równej 1,5-krotności minimalnego wynagrodzenia. Pracodawcy korzystający z tego mechanizmu muszą utrzymać zatrudnienie co najmniej 50 % pracowników przez co najmniej trzy miesiące po zakończeniu okresu dofinansowania.

(7)

Zgodnie z ustawą o zatrudnieniu nr XII-2470 z dnia 21 czerwca 2016 r. zmienioną w 2020 r., o której mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1350, dofinansowanie wypłacano również pracownikom powracającym po okresie pozostawania bez pracy (4), przez maksymalnie sześć miesięcy od chwili powrotu do pracy. Z zastrzeżeniem limitu na poziomie minimalnego wynagrodzenia lub dwukrotności minimalnego wynagrodzenia, w zależności od rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez pracodawcę, kwota dofinansowania wypłacana w pierwszym i drugim miesiącu po powrocie do pracy mogłaby wynosić nawet 100 % wynagrodzenia pracownika, w trzecim i czwartym – 50 %, a w piątym i szóstym – 30 %. Dofinansowanie to można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ służyło ono zapewnieniu wsparcia dochodu dla pracowników oraz pomaga w utrzymaniu istniejących stosunków pracy.

(8)

Władze wprowadziły również świadczenia dla osób samozatrudnionych, w tym osób samozatrudnionych prowadzących działalność rolniczą i posiadających gospodarstwo rolne o powierzchni co najmniej czterech jednostek wielkości ekonomicznej, o czym mowa w art. 3 lit. b decyzji wykonawczej (UE) 2020/1350. Środek ten zmieniono w 2020 r. (5) W 2020 r. świadczenie to wynosiło 257 EUR i było wypłacane w czasie kwarantanny i stanu wyjątkowego oraz przez kolejne dwa miesiące. W 2021 r. świadczenie wynosi 260 EUR i jest wypłacane w czasie kwarantanny i stanu wyjątkowego oraz przez kolejny miesiąc. Świadczenia dla osób samozatrudnionych można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ ich celem jest ochrona osób samozatrudnionych lub podobnych kategorii pracowników przed spadkiem lub utratą dochodów.

(9)

Litwa spełnia warunki dotyczące zwrócenia się z wnioskiem o pomoc finansową, które określono w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/672. Litwa przedstawiła Komisji odpowiednie dowody potwierdzające, że faktyczne i planowane wydatki publiczne wzrosły o 1 101 607 198 EUR od dnia 1 lutego 2020 r. w związku ze środkami krajowymi przyjętymi w celu złagodzenia skutków społeczno-gospodarczych pandemii COVID-19. Stanowi to nagły i znaczny wzrost, ponieważ dotyczy on przedłużenia istniejących środków krajowych bezpośrednio dotyczących mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy i podobnych środków, które obejmują znaczną część przedsiębiorstw i ludności aktywnej zawodowo na Litwie. Litwa sfinansowała 144 347 198 EUR zwiększonej kwoty wydatków ze środków unijnych.

(10)

Komisja skonsultowała się z Litwą oraz zweryfikowała nagły i znaczny wzrost faktycznych i planowanych wydatków publicznych związanych bezpośrednio z mechanizmami zmniejszonego wymiaru czasu pracy oraz podobnymi środkami, o których mowa we wniosku Litwy z dnia 11 marca 2021 r., zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(11)

Należy zatem udzielić pomocy finansowej, aby pomóc Litwie w przezwyciężeniu skutków społeczno-gospodarczych poważnych zakłóceń gospodarczych spowodowanych przez pandemię COVID-19. Komisja powinna podejmować decyzje dotyczące terminów zapadalności, wysokości i uruchamiania transz i podtransz w ścisłej współpracy z organami krajowymi.

(12)

Litwa i Komisja powinny uwzględnić niniejszą decyzję w umowie pożyczki, o której mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(13)

Niniejsza decyzja powinna pozostawać bez uszczerbku dla wyniku procedur dotyczących zakłóceń funkcjonowania rynku wewnętrznego, które mogą zostać podjęte, w szczególności zgodnie z art. 107 i 108 Traktatu. Niniejsza decyzja nie uchyla obowiązku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie, na podstawie art. 108 Traktatu, o przypadkach potencjalnej pomocy państwa.

(14)

Litwa powinna regularnie przedstawiać Komisji informacje dotyczące realizacji planowanych wydatków publicznych, aby umożliwić Komisji ocenę stopnia realizacji tych wydatków przez Litwę.

(15)

Decyzję o udzieleniu pomocy finansowej podjęto, uwzględniając istniejące i przewidywane potrzeby Litwy, a także już przedłożone lub planowane wnioski pozostałych państw członkowskich o pomoc finansową na podstawie rozporządzenia (UE) 2020/672, z uwzględnieniem zasad równego traktowania, solidarności, proporcjonalności i przejrzystości,

1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

3)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

(1)

Na wniosek Grecji z dnia 6 sierpnia 2020 r. dnia 25 września 2020 r. Rada przyznała Grecjipomoc finansową w postaci pożyczki o wartości nieprzekraczającej 2 728 000 000 EUR, o maksymalnym średnim terminie wynoszącym 15 lat w celu uzupełnienia krajowych działań podejmowanych przez to państwo na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na jej konsekwencje społeczno-gospodarcze dla pracowników i osób samozatrudnionych.

(2)

Pożyczka miała być wykorzystana na sfinansowanie mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy i podobnych środków przyjętych przez Grecję, o których mowa w art. 3 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1346 (2).

(3)

Pandemia COVID-19 w dalszym ciągu powoduje wyłączenie znacznej części ludności Grecji z aktywności zawodowej. Doprowadziło to do nagłego i poważnego wzrostu wydatków publicznych w Grecji w odniesieniu do środków, o których mowa w art. 3 lit. a) i b) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1346.

(4)

Pandemia COVID-19 oraz nadzwyczajne środki wdrożone przez Grecję w latach 2020 i 2021, aby zapobiec jej rozprzestrzenianiu się oraz złagodzić jej skutki społeczno-gospodarcze i zdrowotne, miały i nadal mają ogromny wpływ na finanse publiczne. Zgodnie z prognozą Komisji z jesieni 2020 r. zakładano, że na koniec 2020 r. deficyt oraz dług sektora instytucji rządowych i samorządowych w Grecji wyniesie odpowiednio 6,9 % i 207,1 % produktu krajowego brutto (PKB). Prognozuje się, że w 2021 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w Grecji zmniejszy się do 6,3 % PKB, zaś dług zmaleje do 200,7 % PKB. Jak wynika ze śródokresowej prognozy Komisji z zimy 2021 r., PKB Grecji ma wzrosnąć o 3,5 % w 2021 r.

(5)

W dniu 9 marca 2021 r. Grecja zwróciła się do Unii o dodatkową pomoc finansową Unii o wartości 2 537 000 000 EUR przeznaczoną na dalsze uzupełnienie krajowych działań podejmowanych przez to państwo w latach 2020 i 2021 na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na jej konsekwencje społeczno-gospodarcze dla pracowników i osób samozatrudnionych. W szczególności dotyczy to środków określonych w motywach 6–7.

(6)

W szczególności wniosek Grecji dotyczy „aktu o charakterze ustawodawczym z dnia 14 marca 2020 r.” (3), o którym mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1346, na mocy której wprowadzono specjalne świadczenie dla pracowników sektora prywatnego, których umowy o pracę zostały zawieszone. Środek ten ma na celu ochronę zatrudnienia w przedsiębiorstwach, które zaprzestają działalności na mocy decyzji administracyjnej lub należą do sektorów gospodarki silnie dotkniętych przez pandemię COVID-19, i dotyczy wypłacania specjalnego miesięcznego świadczenia w wysokości 534 EUR pracownikom, których umowy o pracę zostały zawieszone. Warunkiem wstępnym skorzystania z tego programu jest utrzymanie przez pracodawcę tej samej liczby pracowników (co oznacza dokładnie tych samych pracowników) przez okres równy okresowi zawieszenia umowy o pracę. Środek przedłużono do dnia 31 marca 2021 r. w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na stałe oraz do dnia 31 października 2021 r. w odniesieniu do pracowników sezonowych. W najbliższych miesiącach środek może zostać dodatkowo przedłużony dla malejącej liczby kwalifikujących się sektorów gospodarki.

(7)

Władze wprowadziły dodatkowo finansowanie przez państwo ubezpieczenia społecznego pracowników korzystających ze wspomnianego w motywie 6 specjalnego świadczenia, o którym mowa w art. 3 lit. b) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1346. Warunkiem wstępnym skorzystania z tego programu jest utrzymanie przez pracodawcę tej samej liczby pracowników (co oznacza dokładnie tych samych pracowników) przez okres równy okresowi zawieszenia umowy o pracę.

(8)

Grecja spełnia warunki dotyczące zwrócenia się z wnioskiem o pomoc finansową, które określono w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/672. Grecja przedstawiła Komisji odpowiednie dowody potwierdzające, że faktyczne i planowane wydatki publiczne wzrosły o 6 071 899 097 EUR od dnia 1 lutego 2020 r. w związku ze środkami krajowymi przyjętymi w celu złagodzenia skutków społeczno-gospodarczych pandemii COVID-19. Stanowi to nagły i znaczny wzrost, ponieważ dotyczy on przedłużenia istniejących środków krajowych bezpośrednio dotyczących mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy i podobnych środków, które obejmują znaczną część przedsiębiorstw i ludności aktywnej zawodowo w Grecji. Grecja zamierza sfinansować 806 899 097 EUR zwiększonej kwoty wydatków publicznych ze środków własnych.

(9)

Komisja skonsultowała się z Grecją oraz zweryfikowała nagły i znaczny wzrost faktycznych i planowanych wydatków publicznych związanych bezpośrednio z mechanizmami zmniejszonego wymiaru czasu pracy oraz podobnymi środkami, o których mowa we wniosku Grecji z dnia wtorek, 9 marca 2021 r., zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(10)

Należy zatem udzielić pomocy finansowej, aby pomóc Grecji w przezwyciężeniu skutków społeczno-gospodarczych poważnych zakłóceń gospodarczych spowodowanych przez pandemię COVID-19. Komisja powinna podejmować decyzje dotyczące terminów zapadalności, wysokości i uruchamiania transz i podtransz w ścisłej współpracy z organami krajowymi.

(11)

Grecja i Komisja powinny uwzględnić niniejszą decyzję w umowie pożyczki, o której mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(12)

Niniejsza decyzja powinna pozostawać bez uszczerbku dla wyniku procedur dotyczących zakłóceń funkcjonowania rynku wewnętrznego, które mogą zostać podjęte, w szczególności zgodnie z art. 107 i 108 Traktatu. Niniejsza decyzja nie uchyla obowiązku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie, na podstawie art. 108 Traktatu, o przypadkach potencjalnej pomocy państwa.

(13)

Grecja powinna regularnie przedstawiać Komisji informacje dotyczące realizacji planowanych wydatków publicznych, aby umożliwić Komisji ocenę stopnia realizacji tych wydatków przez Grecję.

(14)

Decyzję o udzieleniu pomocy finansowej podjęto, uwzględniając istniejące i przewidywane potrzeby Grecji, a także już przedłożone lub planowane wnioski pozostałych państw członkowskich o pomoc finansową na podstawie rozporządzenia (UE) 2020/672, z uwzględnieniem zasad równego traktowania, solidarności, proporcjonalności i przejrzystości,

1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

(1)

Na wniosek Cypru z dnia 6 sierpnia 2020 r. dnia 25 września 2020 r. Rada przyznała Cyprowi na jego wniosek pomoc finansową w postaci pożyczki o wartości nieprzekraczającej 479 070 000 EUR, o maksymalnym średnim terminie zapadalności wynoszącym 15 lat w celu uzupełnienia krajowych działań podejmowanych przez Cypr na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na jej konsekwencje społeczno-gospodarcze tej pandemii dla pracowników i osób samozatrudnionych.

(2)

Pożyczka miała być wykorzystana przez Cypr na sfinansowanie mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, podobnych środków oraz środków ochrony zdrowia, o których mowa w art. 3 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1344 (2).

(3)

Pandemia COVID-19 w dalszym ciągu powoduje wyłączenie znacznej części ludności Cypru z aktywności zawodowej. Doprowadziło to do nagłego i poważnego wzrostu wydatków publicznych na Cyprze w odniesieniu do środków, o których mowa w art. 3 lit. a)–e), g) i h) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344.

(4)

Pandemia COVID-19 oraz nadzwyczajne środki wdrożone przez Cypr w latach 2020 i 2021, aby zapobiec jej rozprzestrzenianiu się oraz złagodzić jej skutki społeczno-gospodarcze i zdrowotne, miały i nadal mają ogromny wpływ na finanse publiczne. Zgodnie z prognozą Komisji z jesieni 2020 r. zakładano, że na koniec 2020 r. deficyt oraz dług sektora instytucji rządowych i samorządowych na Cyprze wyniesie odpowiednio 6,1 % i 112,6 % produktu krajowego brutto (PKB). Prognozuje się, że w 2021 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na Cyprze zmniejszy się do 2,3 % PKB, zaś dług zmaleje do 108,2 % PKB. Jak wynika ze śródokresowej prognozy Komisji z zimy 2021 r., PKB Cypru ma wzrosnąć o 3,2 % w 2021 r.

(5)

W dniu 10 marca 2021 r. Cypr zwrócił się do Unii o dodatkową pomoc finansową o wartości 124 700 000 EUR przeznaczoną na dalsze uzupełnienie krajowych działań podejmowanych przez to państwo w latach 2020 i 2021 na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na jej konsekwencje społeczno-gospodarcze dla pracowników i osób samozatrudnionych. W szczególności dotyczy to środków określonych w motywach 6–13.

(6)

Ustawa 27(I)/2020 (3), ustawa 49(I)/2020 (4), ustawa 140(I)/2020 (5) i ustawa 36(I)2021 (6) są podstawą wprowadzenia szeregu miesięcznych aktów wykonawczych (7), w których określono środki łagodzenia wpływu pandemii COVID-19. Na mocy tych przepisów władze wprowadziły „specjalny program urlopów”, o którym mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344 i w ramach którego zapewnia się rekompensatę wynagrodzeń dla rodziców pracujących w sektorze prywatnym, którzy mają dzieci w wieku do 15. roku życia lub dzieci z niepełnosprawnościami w dowolnym wieku. Ten specjalny program można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ w jego ramach zapewnia się wsparcie dochodu dla pracowników oraz pomaga się w utrzymaniu zatrudnienia, zapobiegając sytuacji, w której rodzice, którzy muszą opiekować się swoimi dziećmi, kiedy szkoły są zamknięte, musieliby rozwiązać stosunek pracy. Środek, pierwotnie obowiązujący od lutego 2020 r. do czerwca 2020 r., przedłużono na okres od stycznia 2021 r. do czerwca 2021 r.

(7)

Ponadto podstawą „programu wspierania przedsiębiorstw w przypadku całkowitego zawieszenia działalności”, o którym mowa w art. 3 lit. b) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344, są ustawa 27(I)/2020, ustawa 49(I)/2020, ustawa 140(I)/2020 i ustawa 36(I)2021, a także szereg miesięcznych aktów wykonawczych (8). Program ten zapewnia rekompensatę wynagrodzeń dla 97 % pracowników przedsiębiorstw zmuszonych do zawieszenia działalności, przy czym warunkiem udziału w programie jest utrzymanie zatrudnienia. Rekompensata obejmuje 60 % wynagrodzenia pracownika lub 60 % jednostek ubezpieczenia społecznego pracownika uzyskanych w 2018 r. (2019 r. za okres od lipca 2020 r. do sierpnia 2020 r.), w zależności od tego, która kwota jest wyższa. Rekompensata wynosi maksymalnie 1 214 EUR miesięcznie, a minimalnie – 360 EUR. Środek, pierwotnie obowiązujący od marca 2020 r. do sierpnia 2020 r., przedłużono na okres od września 2020 r. do czerwca 2021 r.

(8)

Ponadto podstawą „programu wspierania przedsiębiorstw w przypadku częściowego zawieszenia działalności”, o którym mowa w art. 3 lit. b) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344, są ustawa 27(I)/2020, ustawa 49(I)/2020, ustawa140(I)/2020 i ustawa 36(I)2021, a także szereg miesięcznych aktów wykonawczych (9). Program ten zapewnia rekompensatę wynagrodzeń dla pracowników przedsiębiorstw odnotowujących spadek obrotów z powodu kryzysu związanego z COVID-19, przy czym warunkiem udziału w programie jest utrzymanie zatrudnienia. Rekompensata obejmuje 60 % wynagrodzenia pracownika lub 60 % jednostek ubezpieczenia społecznego pracownika uzyskanych w 2018 r., w zależności od tego, która kwota jest wyższa. Rekompensata wynosi maksymalnie 1 214 EUR miesięcznie, a minimalnie – 360 EUR. Środek, pierwotnie obowiązujący od marca 2020 r. do czerwca 2020 r., przedłużono na okres od stycznia 2021 r. do czerwca 2021 r.

(9)

Podstawą „specjalnego programu dla osób samozatrudnionych”, o którym mowa w art. 3 lit. c) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344, są ustawa 27(I)/2020, ustawa 49(I)/2020, ustawa 140(I)/2020 i ustawa 36(I)2021, a także szereg aktów wykonawczych (10). Program ten zapewnia rekompensatę dla osób samozatrudnionych, które zgodnie z dekretem Ministra Zdrowia lub decyzją Rady Ministrów nie mogą wykonywać żadnej działalności. Środek, pierwotnie obowiązujący od marca 2020 r. do czerwca 2020 r., przedłużono na okres od lipca 2020 r. do czerwca 2021 r.

(10)

Podstawą „specjalnego programu dla hoteli i turystycznych obiektów noclegowych”, o którym mowa w art. 3 lit. d) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344, są ustawa 27(I)/2020, ustawa 49(I)/2020, ustawa 140(I)/2020 i ustawa 36(I)2021, a także szereg aktów wykonawczych (11). Program zapewnia rekompensatę wynagrodzeń na rzecz wsparcia pracowników w branży hotelarskiej i w innych przedsiębiorstwach oferujących usługi zakwaterowania turystycznego, których pracodawcy całkowicie zawiesili swoją działalność lub odnotowali spadek obrotów o ponad 40 %. Warunkiem udziału w programie jest utrzymanie zatrudnienia. Środek, pierwotnie obowiązujący od czerwca 2020 r. do października 2020 r., przedłużono na okres od listopada 2020 r. do czerwca 2021 r.

(11)

Podstawą „specjalnego programu wspierania przedsiębiorstw związanych z branżą turystyczną lub przedsiębiorstw, na które wpływa turystyka lub które są związane z przedsiębiorstwami podlegającymi obowiązkowi całkowitego zawieszenia działalności”, o którym mowa w art. 3 lit. e) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344, są ustawa 27(I)/2020, ustawa 49(I)/2020, ustawa 140(I)/2020 i ustawa 36(I)2021, a także szereg aktów wykonawczych (12). Program ten zapewnia rekompensatę wynagrodzeń dla pracowników przedsiębiorstw branży hotelarskiej i innych przedsiębiorstw oferujących usługi zakwaterowania turystycznego, które całkowicie zawiesiły swoją działalność lub odnotowały spadek obrotów o ponad 40 % w przeciwieństwie do 55 % przewidzianych w pierwotnym programie, przy czym warunkiem udziału w programie jest utrzymanie zatrudnienia. Środek, pierwotnie obowiązujący od czerwca 2020 r. do sierpnia 2020 r., przedłużono ze zmianami na okres od września 2020 r. do czerwca 2021 r.

(12)

Ponadto w „programie dofinansowania” ustanowionym aktem pt. „Budżet uzupełniający – tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19”, o którym mowa w art. 3 lit. g) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344, wprowadzono subsydia dla bardzo małych i małych przedsiębiorstw oraz osób samozatrudnionych, które zatrudniają do 50 pracowników. Wniosek dotyczy jedynie tej części wydatków, która jest związana ze wsparciem dla osób samozatrudnionych oraz przedsiębiorstw jednoosobowych. W ramach tych subsydiów zapewnia się dotację ryczałtową, by wspierać małe przedsiębiorstwa i osoby samozatrudnione w zakresie kosztów operacyjnych. Kwoty ryczałtowe wsparcia dostosowano pod kątem różnych kategorii przedsiębiorstw na podstawie liczby zatrudnionych. Ponadto uzgodniono wsparcie dla przedsiębiorstw, które zawiesiły swoją działalność gospodarczą w marcu 2020 r., w kwocie 10 000 EUR dla przedsiębiorstw zatrudniających do 9 pracowników oraz 15 000 EUR dla przedsiębiorstw zatrudniających powyżej 9 pracowników. Program dofinansowania można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ jego celem jest ochrona osób samozatrudnionych lub podobnych kategorii pracowników przed spadkiem lub utratą dochodów. Środek, pierwotnie obowiązujący od kwietnia 2020 r. do maja 2020 r., przedłużono ze zmianami na listopad 2020 r.

(13)

Ponadto Cypr przedłużył środek ochrony zdrowia mający pomóc złagodzić wpływ kryzysu związanego z COVID-19, przewidziany w ustawie 27(I)/2020, ustawie 49(I)/2020 ustawie 140(I)/2020 i ustawie 36(I)2021oraz aktach wykonawczych (13). W szczególności w ramach „programu świadczeń z tytułu choroby”, o którym mowa w art. 3 lit. h) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344, zapewnia się rekompensatę wynagrodzeń dla pracowników sektora prywatnego i osób samozatrudnionych, pod warunkiem że są one zaklasyfikowane jako osoby narażone zgodnie z wykazem publikowanym przez Ministerstwo Zdrowia, zostały objęte kwarantanną przez władze albo są zakażone COVID-19. Środek, pierwotnie obowiązujący od marca 2020 r. do czerwca 2020 r., przedłużono na okres od listopada 2020 r. do czerwca 2021 r.

(14)

Cypr spełnia warunki dotyczące zwrócenia się z wnioskiem o pomoc finansową, które określono w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/672. Cypr przedstawił Komisji odpowiednie dowody potwierdzające, że faktyczne i planowane wydatki publiczne wzrosły o 742 040 000 EUR od dnia 1 lutego 2020 r. w związku ze środkami krajowymi przyjętymi w celu złagodzenia skutków społeczno-gospodarczych pandemii COVID-19. Stanowi to nagły i znaczny wzrost, ponieważ dotyczy on przedłużenia istniejących środków krajowych bezpośrednio dotyczących mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy i podobnych środków, które obejmują znaczną część przedsiębiorstw i ludności aktywnej zawodowo na Cyprze. Cypr zamierza sfinansować 138 270 000 EUR zwiększonej kwoty wydatków ze środków unijnych.

(15)

Komisja skonsultowała się z Cyprem oraz zweryfikowała nagły i znaczny wzrost faktycznych i planowanych wydatków publicznych związanych bezpośrednio z mechanizmami zmniejszonego wymiaru czasu pracy oraz podobnymi środkami, a także z korzystaniem ze środków ochrony zdrowia związanych z pandemią COVID-19, o których mowa we wniosku Cypru z dnia 10 marca 2021 r., zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(16)

Środki ochrony zdrowia, o których mowa we wniosku Cypru z dnia 10 marca 2021 r. i o których mowa w motywie 13, wynoszą 440 000 EUR.

(17)

Należy zatem udzielić pomocy finansowej, aby pomóc Cyprowi w przezwyciężeniu skutków społeczno-gospodarczych poważnych zakłóceń gospodarczych spowodowanych przez pandemię COVID-19. Komisja powinna podejmować decyzje dotyczące terminów zapadalności, wysokości i uruchamiania transz i podtransz w ścisłej współpracy z organami krajowymi.

(18)

Cypr i Komisja powinni uwzględnić niniejszą decyzję w umowie pożyczki, o której mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(19)

Niniejsza decyzja powinna pozostawać bez uszczerbku dla wyniku procedur dotyczących zakłóceń funkcjonowania rynku wewnętrznego, które mogą zostać podjęte, w szczególności zgodnie z art. 107 i 108 Traktatu. Niniejsza decyzja nie uchyla obowiązku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie, na podstawie art. 108 Traktatu, o przypadkach potencjalnej pomocy państwa.

(20)

Cypr powinien regularnie przedstawiać Komisji informacje dotyczące realizacji planowanych wydatków publicznych, aby umożliwić Komisji ocenę stopnia realizacji tych wydatków przez Cypr.

(21)

Decyzję o udzieleniu pomocy finansowej podjęto, uwzględniając istniejące i przewidywane potrzeby Cypru, a także już przedłożone lub planowane wnioski pozostałych państw członkowskich o pomoc finansową na podstawie rozporządzenia (UE) 2020/672, z uwzględnieniem zasad równego traktowania, solidarności, proporcjonalności i przejrzystości,

1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

3)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

(1)

Na wniosek Belgii z dnia 7 sierpnia 2020 r. dnia 25 września 2020 r. Rada przyznała Belgiipomoc finansową w postaci pożyczki o wartości nieprzekraczającej 7 803 380 000 EUR, o maksymalnym średnim terminie zapadalności wynoszącym 15 lat w celu uzupełnienia krajowych działań podejmowanych przez Belgię na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na jej konsekwencje społeczno-gospodarcze dla pracowników i osób samozatrudnionych.

(2)

Pożyczka miała być wykorzystana przez Belgię na sfinansowanie mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, podobnych środków oraz środków ochrony zdrowia, o których mowa w art. 3 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1342 (2).

(3)

Pandemia COVID-19 w dalszym ciągu powoduje wyłączenie znacznej części ludności Belgii z aktywności zawodowej. Doprowadziło to do nagłego i poważnego wzrostu wydatków publicznych w Belgii w odniesieniu do nowego środka, tj. nowego programu wsparcia dla małych przedsiębiorstw w Regionie Stołecznym Brukseli, i do innych istniejących środków regionalnych, z których część przedłużono i o których mowa w art. 3 lit. d) ppkt (i)–(iv) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1342.

(4)

Pandemia COVID-19 oraz nadzwyczajne środki wdrożone przez Belgię w latach 2020 i 2021, aby zapobiec jej rozprzestrzenianiu się oraz złagodzić jej skutki społeczno-gospodarcze i zdrowotne, miały i nadal mają ogromny wpływ na finanse publiczne. Zgodnie z prognozą Komisji z jesieni 2020 r. zakładano, że na koniec 2020 r. deficyt oraz dług sektora instytucji rządowych i samorządowych w Belgii wyniesie odpowiednio 11,2 % i 117,7 % produktu krajowego brutto (PKB). Prognozuje się, że w 2021 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w Belgii wyniesie 7,1 % PKB, zaś dług osiągnie poziom 117,8 % PKB. Jak wynika ze śródokresowej prognozy Komisji z zimy 2021 r., PKB Belgii ma wzrosnąć o 3,9 % w 2021 r.

(5)

W dniu 11 marca 2021 r. Belgia zwróciła się do Unii o dodatkową pomoc finansową o wartości 394 150 000 EUR, przeznaczoną na dalsze uzupełnienie krajowych działań podejmowanych przez to państwo w latach 2020 i 2021 na rzecz łagodzenia wpływu pandemii COVID-19 oraz w reakcji na jej konsekwencje społeczno-gospodarcze dla pracowników i osób samozatrudnionych. W szczególności dotyczy to środków określonych w motywach 6 i 7.

(6)

Dotyczy to wniosku Regionu Stołecznego Belgii, Regionu Flamandzkiego i Wspólnoty Flamandzkiej, Regionu Walońskiego i Wspólnoty Francuskiej Belgii o wsparcie dla przedłużenia istniejących regionalnych i wspólnotowych programów wsparcia dochodu, o których mowa w art. 3 lit. d) ppkt (i)–(iv) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1342:

„Arrêté du Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale de pouvoirs spéciaux n° 2020/019 du 23 avril 2020/Bijzondere machtenbesluit van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering nr. 2020/019 van 23 april 2020  (3) ”;

„Arrêté du Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale de pouvoirs spéciaux n° 2020/030 du 28 mai 2020/Bijzondere machtenbesluit nr. 2020/030 van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van 28 mei 2020  (4) ”, przedłużony na mocy „Arrêté du Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale du 15 octobre 2020 relatif à une aide aux secteurs de l’événementiel, du monde de la nuit, du tourisme et de la culture dans le cadre de la crise sanitaire du COVID-19/Besluit van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van 15 oktober 2020 betreffende steun aan de evenementen-, uitgaans-, toeristische en culturele sector in het kader van de gezondheidscrisis COVID-19” oraz „Arrêté du Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale du 12 novembre 2020 relatif à une aide aux entreprises débits de boissons et restaurants dans le cadre de la crise sanitaire du COVID-19/Besluit van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van 12 november 2020 betreffende steun aan de eet- en drankgelegenhedenondernemingen in het kader van de gezondheidscrisis COVID-19”. Wspomniane dwa przedłużone programy zapewniają dodatki z tytułu rekompensaty dla osób samozatrudnionych i przedsiębiorstw jednoosobowych w sektorach, które zmuszone były zamknąć działalność w kontekście kryzysu związanego z COVID-19;

„Notification de la réunion du conseil des ministres du gouvernement de la région de Bruxelles-Capitale du jeudi 14 mai 2020/Betekening van de vergadering van de Ministerraad van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van donderdag 14 mei 2020 ”, transponowany w „Arrêté du Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale du 24 juillet 2020 instaurant une aide exceptionnelle pour les travailleurs intermittents de la culture/Besluit van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van 24 juli 2020 houdende invoering van uitzonderlijke steun voor de cultuurwerkers (5) ”;

„Besluit van de Vlaamse Regering van 20 maart 2020  (6) ”;

„Besluit van de Vlaamse Regering van 10 april 2020  (7) ”;

„Besluit van de Vlaamse Regering van 12 juni 2020  (8) ” określający „dodatek z tytułu wsparcia” udzielający wsparcia przedsuębiorstwom, które działają, lecz odnotowują spadek obrotów na poziomie co najmniej 60 %, lub były zmuszone zamknąć działalność z powodu federalnych środków bezpieczeństwa i ochrony, „Besluit van de Vlaamse Regering van 7 augustus 2020 ”  (9), „Besluit van de Vlaamse Regering van 23 oktober 2020 ”  (10) oraz „Besluit van de Vlaamse Regering van 13 november 2020 ”  (11).

Te flamadzkie dekrety rządowe odnoszące się do programów, zwane również odpowiednio „flamandzkim mechanizmem ochrony 1, 2 i 3”, zmieniające niekotre ze wspomnianych dekretów zapewniają wsparcie dla przedsiębiorstw, które działają, lecz odnotowują spadek obrotów na poziomie co najmniej 60 %, lub były zmuszone zamknąć działalność z powodu federalnych środków bezpieczeństwa i ochrony;

„Arrêté du Gouvernement de la Communauté française de pouvoirs spéciaux n° 4 du 23 avril 2020  (12) ”, „Arrêté du Gouvernement de la Communauté française du 7 avril 2020  (13) ”; „Arrêté ministériel du 8 avril 2020 portant exécution de l’arrêté du Gouvernement wallon du 20 mars 2020  (14) ”; „Arrêté du Gouvernement wallon du 19 juin 2020  (15) ”.

Wymienione wyżej środki dotyczą systemów, które zapewniają wsparcie dochodu osobom samozatrudnionym, przedsiębiorstwom jednoosobowym i innym rodzajom pracowników, którzy nie kwalifikują się do innych rodzajów wsparcia dochodu. W szczególności dodatki z tytułu rekompensaty dla przedsiębiorstw i przedsiębiorców w Regionie Stołecznym Brukseli, dodatki z tytułu niedogodności, rekompensaty i wsparcia w Regionie Flamandzkim i Wspólnocie Flamandzkiej oraz dodatek z tytułu rekompensaty za zamknięcie przedsiębiorstwa w Regionie Walońskim zapewniają powszechne wsparcie jednorazowe dla przedsiębiorstw i osób samozatrudnionych, które musiały zaprzestać działalności z powodu COVID-19 lub doświadczyły znacznego spadku obrotów.

W przypadku gdy środki są ukierunkowane na szersze grono beneficjentów, wniosek dotyczy tylko tej części wydatków, która jest związana ze wsparciem dla osób samozatrudnionych oraz przedsiębiorstw jednoosobowych. Inne środki (dodatek z tytułu rekompensaty dla pracowników wykonujących pracę przerywaną w Regionie Stołecznym Brukseli, subwencja na żłobki i subwencja dla organizatorów działalności kulturalnej we Wspólnocie Francuskiej Belgii, działania szkoleniowe w Regionie Walońskim oraz subwencja dla organizatorów działalności kulturalnej i osób samozatrudnionych) są ukierunkowane na osoby samozatrudnione i pracowników, którzy nie mają dostępu do systemu zasiłków dla tymczasowo bezrobotnych w określonych sektorach (sektory kultury i opieki, działania szkoleniowe).

(7)

O wsparcie dla nowego środka wnioskuje również Region Stołeczny Brukseli. Dotyczy „Arrêté du Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale du 3 décembre 2020 concernant l’octroi d’une subvention de 1 625 000,00 EUR à la SA Brusoc dans le cadre de l’octroi de micro-crédits de trésorerie pour les indépendants et les micro-entreprises en raison de la crise sanitaire du COVID-19//Besluit van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van 3 december 2020 betreffende de toekenning van micro-kaskredieten voor zelfstandigen en zko’s”. W szczególności środek zapewnia mikrokredyty dla przedsiębiorców i przedsiębiorstw jednoosobowych w Regionie Stołecznym Brukseli. Wniosek dotyczy jedynie części wydatków publicznych związanej z oczekiwanymi stratami dotyczącmi pożyczek. Wnioskowana kwota odnosząca się do wydatków dotyczy wyłącznie wsparcia dla osób samozatrudnionych i przedsiębiorstw jednoosobowych.

(8)

Belgia spełnia warunki dotyczące zwrócenia się z wnioskiem o pomoc finansową, które określono w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/672. Belgia przedstawiła Komisji odpowiednie dowody potwierdzające, że faktyczne i planowane wydatki publiczne wzrosły o 10 103 933 459 EUR od dnia 1 lutego 2020 r. w związku ze środkami krajowymi przyjętymi w celu złagodzenia skutków społeczno-gospodarczych pandemii COVID-19. Stanowi to nagły i znaczny wzrost, ponieważ dotyczy on przedłużenia zarówno nowych środków, jak i istniejących środków bezpośrednio dotyczących mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy i podobnych środków, z których część przedłużono, obejmujących znaczną część przedsiębiorstw i ludności aktywnej zawodowo w Belgii. Belgia zamierza sfinansować 1 906 403 459 EUR zwiększonej kwoty wydatków publicznych ze środków własnych.

(9)

Komisja skonsultowała się z Belgią oraz zweryfikowała nagły i znaczny wzrost faktycznych i planowanych wydatków publicznych związanych bezpośrednio z mechanizmami zmniejszonego wymiaru czasu pracy oraz podobnymi środkami, o których mowa we wniosku Belgii z dnia 11 marca 2021 r., zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(10)

Należy zatem udzielić pomocy finansowej, aby pomóc Belgii w przezwyciężeniu skutków społeczno-gospodarczych poważnych zakłóceń gospodarczych spowodowanych przez pandemię COVID-19. Komisja powinna podejmować decyzje dotyczące terminów zapadalności, wysokości i uruchamiania transz i podtransz w ścisłej współpracy z organami krajowymi.

(11)

Belgia i Komisja powinny uwzględnić niniejszą decyzję w umowie pożyczki, o której mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2020/672.

(12)

Niniejsza decyzja powinna pozostawać bez uszczerbku dla wyniku procedur dotyczących zakłóceń funkcjonowania rynku wewnętrznego, które mogą zostać podjęte, w szczególności zgodnie z art. 107 i 108 Traktatu. Niniejsza decyzja nie uchyla obowiązku powiadomienia Komisji przez państwo członkowskie, na podstawie art. 108 Traktatu, o przypadkach potencjalnej pomocy państwa.

(13)

Belgia powinna regularnie przedstawiać Komisji informacje dotyczące realizacji planowanych wydatków publicznych, aby umożliwić Komisji ocenę stopnia realizacji tych wydatków przez Belgię.

(14)

Decyzję o udzieleniu pomocy finansowej podjęto, uwzględniając istniejące i przewidywane potrzeby Belgii, a także już przedłożone lub planowane wnioski pozostałych państw członkowskich o pomoc finansową na podstawie rozporządzenia (UE) 2020/672, z uwzględnieniem zasad równego traktowania, solidarności, proporcjonalności i przejrzystości,

1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

3)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

(1)

W decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/715 (2) ustanowiono środki w odniesieniu do owoców Citrus L., Fortunella Swingle, Poncirus Raf. i ich hybryd, innych niż owoce Citrus aurantium L. i Citrus latifolia Tanaka („określone owoce”), pochodzących z Argentyny, Brazylii, Republiki Południowej Afryki lub Urugwaju, aby zapobiec wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej Phyllosticta citricarpa (McAlpine) Van der Aa.

(2)

W 2020 r. państwa członkowskie na podstawie swoich kontroli przywozu zgłosiły łącznie 90 przypadków wykrycia Phyllosticta citricarpa na owocach Citrus limon (L.) N. Burm.f. i Citrus sinensis (L.) Osbeck pochodzących z Argentyny. Ta bezprecedensowa liczba niezgodności podaje w wątpliwość wiarygodność argentyńskiego systemu certyfikacji wywozu.

(3)

W rezultacie przyjęto rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1199 (3) zakazujące do dnia 30 kwietnia 2021 r. wprowadzania na terytorium Unii Citrus limon (L.) N. Burm.f. i Citrus sinensis (L.) Osbeck pochodzących z Argentyny.

(4)

W trakcie audytu przeprowadzonego w lutym 2021 r. Argentyna przedstawiła Komisji szczegółowe informacje na temat przyczyn niepowodzenia jej systemu certyfikacji wywozu owoców cytrusowych w sezonie wywozowym w 2020 r. oraz na temat działań mających na celu wzmocnienie tego systemu w sezonie wegetacyjnym i wywozowym w 2021 r.

(5)

Biorąc pod uwagę, że Argentyna podjęła działania w celu wzmocnienia swojego systemu, o których poinformowała w trakcie audytu, nie należy przedłużać tymczasowego zakazu wprowadzania na terytorium Unii Citrus limon (L.) N. Burm.f. i Citrus sinensis (L.) Osbeck pochodzących z Argentyny. Jednocześnie, ponieważ Argentyna nie wdrożyła jeszcze w pełni wszystkich tych działań w sezonie wegetacyjnym i wywozowym, mogą one ulec zmianie w przyszłych sezonach, a ryzyko wprowadzenia na terytorium Unii Phyllosticta citricarpa wraz z określonymi owocami pochodzącymi z Argentyny nie może jeszcze zostać w pełni ocenione. W związku z tym należy określić szczegółowe i oparte na analizie ryzyka środki dotyczące wprowadzania określonych owoców pochodzących z Argentyny na terytorium Unii.

(6)

Środki takie powinny polegać na wymogu rejestracji pól uprawy i ich jednostek produkcyjnych w Argentynie, gdzie produkowane są określone owoce, na przydzieleniu niepowtarzalnych kodów identyfikacyjnych („kody identyfikowalności”) tym polom uprawy i jednostkom produkcyjnym, na kontrolach urzędowych w celu potwierdzenia nieobecności Phyllosticta citricarpa na tych polach uprawy i jednostkach produkcyjnych, na procedurach zwiększonego pobierania próbek oraz na uprzednim przekazaniu wykazu zatwierdzonych pól uprawy wraz z ich zatwierdzonymi jednostkami produkcyjnymi w celu zapewnienia identyfikowalności.

(7)

Środki takie powinny również uwzględniać wyniki urzędowych kontroli przesyłek w miejscach wprowadzenia do Unii w sezonie wywozowym w danym roku oraz powinny zezwalać na wprowadzanie na terytorium Unii określonych owoców wyłącznie wtedy, gdy pochodzą one z jednostki produkcyjnej, w której na podstawie tych kontroli urzędowych nie stwierdzono obecności Phyllosticta citricarpa. Środek taki będzie zgodny z ustaloną praktyką Argentyny, która oficjalnie poinformowała Komisję, że zawiesza wszelkie jednostki produkcyjne, w przypadku których obecność Phyllosticta citricarpa na określonych owocach zostanie potwierdzona na podstawie kontroli przeprowadzonych w punktach wprowadzania do Unii.

(8)

Środki te powinny również uwzględniać wyniki dochodzeń przeprowadzonych przez Argentynę w zatwierdzonych jednostkach produkcyjnych, które należą do tego samego pola uprawy co jednostka produkcyjna, w której obecność Phyllosticta citricarpa została potwierdzona podczas inspekcji przeprowadzonych przez Argentynę w zakładach pakowania i przed wywozem, a także podczas urzędowych kontroli przesyłek w punktach wprowadzenia do Unii. Wprowadzanie na terytorium Unii określonych owoców pochodzących z tych jednostek produkcyjnych powinno być dozwolone dopiero po zakończeniu tych dochodzeń i niestwierdzeniu obecności Phyllosticta citricarpa. Środki takie będą zgodne z ustaloną praktyką Argentyny, która oficjalnie poinformowała Komisję, że jako środek zapobiegawczy zawiesza wywóz do Unii określonych owoców pochodzących z jednostek produkcyjnych, które należą do tego samego pola uprawy co jednostka produkcyjna, w której obecność Phyllosticta citricarpa na określonych owocach została potwierdzona na podstawie kontroli przeprowadzonych przez nią w zakładach pakowania i przed wywozem, a także na podstawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w punktach wprowadzenia do Unii, oraz że prowadzi dochodzenia w tych jednostkach produkcyjnych i zezwala na wznowienie wywozu z nich, dopiero gdy kontrole te potwierdzą brak obecności Phyllosticta citricarpa.

(9)

Środki te powinny również uwzględniać wyniki inspekcji przeprowadzonych w Argentynie oraz wyniki kontroli urzędowych przeprowadzonych w odniesieniu do przesyłek w miejscach wprowadzenia do Unii w poprzednim sezonie wegetacyjnym i wywozowym oraz umożliwiać wprowadzanie na terytorium Unii określonych owoców pochodzących z jednostek produkcyjnych, w których nie stwierdzono obecności Phyllosticta citricarpa w trakcie tego poprzedniego sezonu wegetacyjnego i wywozowego. Oczekuje się, że środki takie będą skuteczne, ponieważ Argentyna oficjalnie poinformowała Komisję, że zawiesza jednostkę produkcyjną, jeżeli podczas poprzedniego sezonu wegetacyjnego i wywozowego obecność Phyllosticta citricarpa na określonych owocach pochodzących z tej jednostki została potwierdzona podczas kontroli prowadzonych w miejscach wprowadzenia do Unii.

(10)

W celu identyfikacji źródła zakażonych określonych owoców państwa członkowskie powinny przy zgłaszaniu odpowiednich niezgodności podać kod identyfikowalności jednostki produkcyjnej.

(11)

Aby umożliwić właściwym organom i podmiotom zawodowym Argentyny dostosowanie się do nowych wymogów, niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie od dnia 1 maja 2021 r.

(12)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

a)

w art. 5a wprowadza się następujące zmiany:

b)

dodaje się artykuł 5b w brzmieniu:

c)

w art. 6 dodaje się ustęp 4 w brzmieniu:

d)

w art. 19 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku niezgodności określonych owoców pochodzących z Argentyny z art. 5b państwa członkowskie podają w powiadomieniu o niezgodności kod identyfikowalności odpowiedniej jednostki produkcyjnej, o którym mowa w art. 5b ust. 1 lit. b).”.

(1)

Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (zwana dalej „Agencją”) została ustanowiona decyzją Komisji C(2013) 9048 w celu wykonywania zadań związanych z realizacją programów unijnych w dziedzinie badań pionierskich, obejmujących w szczególności: wykorzystanie środków zapisanych w budżecie ogólnym Unii (4).

(2)

W ramach działalności administracyjnej i operacyjnej Agencja jest uprawniona do prowadzenia dochodzeń administracyjnych, postępowań przeddyscyplinarnych, dyscyplinarnych i zawieszających, zgodnie z regulaminem pracowniczym urzędników Unii Europejskiej i warunkami zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej ustanowionymi rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 („regulamin pracowniczy”) (5) i przepisami wykonawczymi w sprawie dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych. W razie potrzeby Agencja może prowadzić działania wstępne związane z przypadkami potencjalnych nadużyć finansowych i nieprawidłowości oraz może zgłaszać sprawy OLAF-owi.

(3)

Pracownicy Agencji są zobowiązani do zgłaszania i oceny zarzutów potencjalnie niezgodnych z prawem działań, w tym nadużyć finansowych i korupcji oraz nierzetelności naukowej, szkodzących interesom Unii. Pracownicy są również zobowiązani do zgłaszania działań związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych, które mogą stanowić poważne uchybienie obowiązkom urzędników Unii. Kwestię tę regulują wewnętrzne przepisy lub polityki dotyczące informowania o nieprawidłowościach.

(4)

Agencja wdrożyła politykę zapobiegania faktycznym lub potencjalnym przypadkom mobbingu lub molestowania seksualnego w miejscu pracy oraz skutecznego postępowania w takich przypadkach, jak przewidziano w środkach wykonawczych zgodnie z regulaminem pracowniczym ustanawiających nieformalną procedurę, zgodnie z którą domniemana ofiara molestowania może kontaktować się z „poufnymi” doradcami Agencji.

(5)

Agencja może również prowadzić wewnętrzne dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa (informatycznego) oraz w sprawie potencjalnych naruszeń przepisów bezpieczeństwa dotyczących informacji niejawnych Unii Europejskiej („EUCI”).

(6)

Agencja podlega zarówno audytom wewnętrznym, jak i zewnętrznym dotyczącym jej działań, w tym audytom prowadzonym przez służby audytu wewnętrznego Komisji Europejskiej i Europejski Trybunał Obrachunkowy.

(7)

Agencja może rozpatrywać wnioski Prokuratury Europejskiej (EPPO), wnioski o dostęp do dokumentacji medycznej członków personelu Agencji, prowadzić dochodzenia inspektora ochrony danych zgodnie z art. 45 ust. 2 rozporządzenia.

(8)

W kontekście takich dochodzeń administracyjnych, audytów, dochodzeń lub wniosków Agencja współpracuje z innymi instytucjami, organami, urzędami i agencjami Unii.

(9)

Agencja może współpracować z organami krajowymi państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi, na ich wniosek lub z własnej inicjatywy.

(10)

Agencja może również współpracować z organami publicznymi państw członkowskich UE na ich wniosek lub z własnej inicjatywy.

(11)

Agencja może być przedmiotem skarg, zarzutów, postępowań lub dochodzeń lub je otrzymywać za pośrednictwem sygnalistów, stron trzecich lub Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

(12)

Agencja może uczestniczyć w postępowaniach toczących się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli albo kieruje sprawę do Trybunału, broni swojej decyzji, która została zaskarżona do Trybunału, albo interweniuje w sprawach związanych z jej zadaniami. W tym kontekście Agencja może być zmuszona do zachowania poufności danych osobowych zawartych w dokumentach uzyskanych przez strony lub interwenientów.

(13)

W ramach swoich działań Agencja przetwarza kilka kategorii danych osobowych, w tym dane identyfikacyjne osób fizycznych, dane kontaktowe, role i zadania zawodowe, informacje na temat zachowań i wyników prywatnych i zawodowych oraz dane finansowe, a także w niektórych szczególnych przypadkach dane szczególnie chronione (np. dane dotyczące zdrowia). Dane osobowe obejmują „twarde” dane faktyczne i „miękkie” dane dotyczące oceny.

„Twarde dane” oznaczają obiektywne dane faktyczne, takie jak dane identyfikacyjne, dane kontaktowe, dane zawodowe, szczegóły administracyjne, metadane związane z łącznością elektroniczną i dane o ruchu.

„Miękkie dane” oznaczają dane subiektywne i obejmują w szczególności opis i ocenę sytuacji i okoliczności, opinie, uwagi dotyczące osób, których dane dotyczą, ocenę zachowania i działania osób, których dane dotyczą, oraz uzasadnienie decyzji indywidualnych związanych z przedmiotem procedury lub działaniem prowadzonym przez Agencję lub przekazanych w związku z tym, zgodnie z mającymi zastosowanie ramami prawnymi.

Oceny, uwagi i opinie uznaje się za dane osobowe w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia.

(14)

Na mocy rozporządzenia Agencja jest zatem zobowiązana do informowania osób, których dane dotyczą, o tych czynnościach przetwarzania oraz do poszanowania ich praw jako osób, których dane dotyczą.

(15)

Agencja jest zobowiązana do przestrzegania, w możliwie najszerszym zakresie, praw podstawowych osób, których dane dotyczą, w szczególności prawa do udzielania informacji, dostępu i sprostowania danych, prawa do usunięcia danych, ograniczenia przetwarzania, prawa do zawiadomienia osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych lub do poufności komunikacji, zgodnie z rozporządzeniem. Agencja może być jednak również zobowiązana do ograniczenia praw i obowiązków osoby, której dane dotyczą, w celu ochrony jej działalności oraz podstawowych praw i wolności innych osób.

(16)

W związku z tym art. 25 ust. 1 i 5 rozporządzenia daje Agencji możliwość ograniczenia, na określonych warunkach, stosowania art. 14-22, 35 i 36, jak również art. 4 rozporządzenia w zakresie, w jakim jego przepisy odpowiadają prawom i obowiązkom przewidzianym w art. 14-20, opierają się na przepisach wewnętrznych, które mają zostać przyjęte na najwyższym szczeblu kierownictwa Agencji i podlegają publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli nie opierają się one na aktach prawnych przyjętych na podstawie Traktatów.

(17)

Ograniczenia mogą mieć zastosowanie do różnych praw osób, których dane dotyczą, w tym do udzielania informacji osobom, których dane dotyczą, prawa dostępu, sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, zawiadomienia osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych lub do poufności komunikacji zapisanej w rozporządzeniu.

(18)

Agencja może być zobowiązana do pogodzenia tych praw z celami dochodzeń administracyjnych, audytów, dochodzeń i postępowań sądowych. Może być również wymagane zapewnienie równowagi między prawami osoby, której dane dotyczą, a podstawowymi prawami i wolnościami innych osób, których dane dotyczą.

(19)

Agencja może np. potrzebować ograniczenia informacji, które przekazuje osobie, której dane dotyczą, na temat przetwarzania jej danych osobowych na etapie wstępnej oceny dochodzenia administracyjnego lub podczas samego dochodzenia, przed możliwym oddaleniem sprawy lub na etapie postępowania przeddyscyplinarnego. W pewnych okolicznościach udzielenie takich informacji może poważnie wpłynąć na zdolność Agencji do prowadzenia dochodzenia w skuteczny sposób, jeżeli na przykład istnieje ryzyko, że dana osoba może zniszczyć dowody lub ingerować w potencjalnych świadków przed ich przesłuchaniem. Agencja może być również zobowiązana do ochrony praw i wolności świadków, a także innych zaangażowanych osób.

(20)

Agencja może być zmuszona do ochrony anonimowości świadka, informatora lub sygnalisty, który zwrócił się o nieujawnianie jego tożsamości. W takim przypadku Agencja może podjąć decyzję o ograniczeniu dostępu do danych dotyczących tożsamości, oświadczeń i innych danych osobowych takich osób lub podejrzanych w celu ochrony ich praw i wolności.

(21)

Agencja może być zmuszona do ochrony informacji poufnych dotyczących członka personelu, który skontaktował się z zaufanymi doradcami Agencji w kontekście procedury dotyczącej molestowania. W takich przypadkach Agencja może być zmuszona do ograniczenia dostępu do tożsamości, oświadczeń i innych danych osobowych domniemanej ofiary, domniemanego sprawcy mobbingu i innych zaangażowanych osób, w celu ochrony praw i wolności wszystkich zainteresowanych osób.

(22)

W odniesieniu do procedur selekcji i rekrutacji, oceny pracowników i procedur udzielania zamówień publicznych z prawa dostępu, sprostowania, usunięcia i ograniczenia można korzystać jedynie w określonych momentach i na warunkach przewidzianych w odpowiednich procedurach, aby chronić prawa innych osób, których dane dotyczą, oraz przestrzegać zasad równego traktowania i tajności obrad.

(23)

Agencja może również ograniczyć dostęp osób fizycznych do ich danych medycznych, na przykład o charakterze psychologicznym lub psychiatrycznym, ze względu na potencjalną wrażliwość tych danych, a Służba Medyczna Komisji może chcieć zapewnić osobom, których dane dotyczą, jedynie pośredni dostęp za pośrednictwem ich własnego lekarza. Osoba, której dane dotyczą, może skorzystać z prawa do sprostowania ocen lub opinii Służby Medycznej Komisji, przedstawiając swoje uwagi lub sprawozdanie wybranego przez siebie lekarza.

(24)

Agencja, reprezentowana przez dyrektora, działa jako administrator danych niezależnie od dalszego delegowania roli administratora danych w Agencji w celu odzwierciedlenia obowiązków operacyjnych w zakresie konkretnych czynności przetwarzania danych osobowych na właściwych „delegowanych administratorów danych”.

(25)

Dane osobowe są przechowywane w bezpieczny sposób w środowisku elektronicznym zgodnym z decyzją Komisji (UE, Euratom) 2017/46 (6) w sprawie bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych w Komisji Europejskiej lub w formie papierowej, zapobiegając przypadkom bezprawnego dostępu lub przekazywania danych osobom, które nie mają potrzeby posiadania informacji. Przetwarzane dane osobowe są przechowywane nie dłużej niż jest to konieczne i odpowiednie do celów, dla których dane są przetwarzane, przez okres określony w informacjach o ochronie danych i rejestrach Agencji.

(26)

Agencja stosuje ograniczenia tylko wtedy, gdy szanują istotę podstawowych praw i wolności, są absolutnie niezbędne i stanowią środek proporcjonalny w społeczeństwie demokratycznym. Agencja uzasadnia uzasadnienie tych ograniczeń i informuje odpowiednio osoby, których dane dotyczą, o tych podstawach oraz o przysługującym im prawie do wniesienia skargi do EIOD zgodnie z art. 25 ust. 6 rozporządzenia.

(27)

Zgodnie z zasadą odpowiedzialności Agencja prowadzi rejestr stosowania ograniczeń.

(28)

Przetwarzając dane osobowe wymieniane z innymi organizacjami w ramach swoich zadań, Agencja i te organizacje konsultują się ze sobą w sprawie potencjalnych podstaw nałożenia ograniczeń oraz konieczności i proporcjonalności tych ograniczeń, chyba że zagroziłoby to działalności Agencji.

(29)

Niniejsze przepisy wewnętrzne mają zatem zastosowanie do wszystkich działań przetwarzania danych osobowych, prowadzonych przez Agencję w ramach prowadzenia dochodzeń administracyjnych, postępowań dyscyplinarnych, czynności wstępnych związanych z przypadkami potencjalnych nieprawidłowości. zgłaszanych do OLAF, dochodzeń prowadzonych przez Prokuraturę Europejską (EPPO), procedur zgłaszania nieprawidłowości przez sygnalistów, (formalnych i nieformalnych) procedur dotyczących przypadków nękania, rozpatrywania skarg wewnętrznych i zewnętrznych, wniosków o dostęp do własnej dokumentacji medycznej lub jej poprawienie, dochodzeń prowadzonych przez inspektora ochrony danych zgodnie z art. 45 ust. 2 rozporządzenia oraz dochodzeń dotyczących bezpieczeństwa (informatycznego) prowadzonych wewnętrznie lub z udziałem podmiotów zewnętrznych (np. CERT-EU), audytów, postępowań przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub krajowymi władzami państwowymi, procedur selekcji i rekrutacji, oceny personelu i procedur udzielania zamówień publicznych, o których mowa powyżej.

(30)

Niniejsze przepisy wewnętrzne mają zastosowanie do czynności przetwarzania przeprowadzanych przed rozpoczęciem procedur, o których mowa powyżej, w trakcie tych procedur oraz podczas monitorowania działań następczych w odniesieniu do wyników tych procedur. Powinien on również obejmować pomoc i współpracę zapewnianą przez Agencję innym instytucjom UE, organom krajowym i organizacjom międzynarodowym poza dochodzeniami administracyjnymi.

(31)

Zgodnie z art. 25 ust. 8 rozporządzenia Agencja ma prawo odroczyć, pominąć lub odmówić udzielenia informacji o powodach zastosowania ograniczenia wobec osoby, której dane dotyczą, jeżeli w jakikolwiek sposób unieważniłoby to skutek ograniczenia. Agencja ocenia indywidualnie, czy powiadomienie o ograniczeniu anulowałoby jego skutek.

(32)

Agencja znosi ograniczenie niezwłocznie po ustaniu warunków uzasadniających ograniczenie i regularnie ocenia te warunki.

(33)

Aby zagwarantować jak największą ochronę praw i wolności osób, których dane dotyczą, oraz zgodnie z art. 44 ust. 1 rozporządzenia, przed zastosowaniem lub przeglądem jakichkolwiek ograniczeń przeprowadza się konsultacje z inspektorem ochrony danych Agencji i weryfikuje ich zgodność z niniejszą decyzją.

(34)

Artykuł 16 ust. 5 i art. 17 ust. 4 rozporządzenia przewidują wyjątki od prawa osób, których dane dotyczą, do informacji i prawa dostępu. Jeżeli wyjątki te mają zastosowanie, Agencja nie musi stosować ograniczenia na mocy niniejszej decyzji,