(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury udzielania takich zezwoleń. W art. 10 ust. 2 tego rozporządzenia przewidziano ponowną ocenę dodatków dopuszczonych na mocy dyrektywy Rady 70/524/EWG (2).

(2)

Substancje: alkohol cynamylowy, 3-fenylopropan-1-ol, 2-fenylopropanal, aldehyd 3-(p-kumenylo)-2-metylopropionowy, aldehyd alfa-metylocynamonowy, 3-fenylopropanal, kwas cynamonowy, octan cynamylu, maślan cynamylu, izomaślan 3-fenylopropylu, izowalerianian cynamylu, izomaślan cynamylu, cynamonian etylu, cynamonian metylu i cynamonian izopentylu („przedmiotowe substancje”) zostały dopuszczone bez ograniczeń czasowych zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatki paszowe dla wszystkich gatunków zwierząt. Dodatki te zostały następnie wpisane do rejestru dodatków paszowych jako istniejące produkty zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 w związku z jego art. 7 złożono wniosek o ponowną ocenę przedmiotowych substancji jako dodatków paszowych dla wszystkich gatunków zwierząt. Wnioskodawca wystąpił o sklasyfikowanie tych dodatków w kategorii „dodatki sensoryczne” i w grupie funkcjonalnej „substancje aromatyzujące”. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(4)

W opinii z dnia 6 grudnia 2016 r. (3) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania przedmiotowe substancje nie mają szkodliwych skutków dla zdrowia zwierząt i ludzi ani dla środowiska. Urząd stwierdził, że w odniesieniu do środowiska morskiego bezpieczny poziom stosowania jest szacowany na 0,05 mg/kg paszy. Proponowane poziomy stosowania przedmiotowych substancji przekraczają próg bezpieczeństwa dla środowiska morskiego, a zatem ich stosowanie w odniesieniu do zwierząt morskich nie jest dozwolone. W opinii Urząd stwierdził również, że przedmiotowe substancje są skuteczne w zastosowaniach w żywności, ponieważ zwiększają jej właściwości zapachowe lub smakowe. Stąd wniosek ten można ekstrapolować na paszę. Wnioskodawca wycofał wniosek w odniesieniu do wody do pojenia, ale przedmiotowe substancje można stosować w mieszankach paszowych podawanych następnie z wodą.

(5)

Urząd stwierdził, że zagrożenie z powodu narażenia skóry, oczu i dróg oddechowych jest uznane. Większość przedmiotowych substancji sklasyfikowano jako drażniące dla dróg oddechowych. W związku z powyższym należy stosować odpowiednie środki ochronne. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatków paszowych w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(6)

Ocena przedmiotowych substancji dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie tych substancji, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(7)

Aby umożliwić ściślejszą kontrolę, należy wprowadzić pewne ograniczenia i warunki. Uwzględniając fakt, że względy bezpieczeństwa nie wymagają ustanowienia maksymalnej zawartości, oraz uwzględniając ponowną ocenę dokonaną przez Urząd, zalecaną zawartość należy podać na etykiecie dodatku. W przypadku przekroczenia tej zawartości niektóre informacje powinny być wskazane na etykiecie premiksów.

(8)

Ponieważ względy bezpieczeństwa nie wymagają natychmiastowego zastosowania zmian w warunkach zezwolenia na stosowanie przedmiotowych substancji, należy przewidzieć okres przejściowy, aby umożliwić zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z zezwolenia.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

W części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (2) określono substancje czynne uznane za zatwierdzone rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009.

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/1589 (3) przedłużono do dnia 31 października 2020 r. okresy zatwierdzenia substancji czynnych chlorotoluron, chlomazon, cypermetryna, daminozyd, deltametryna, fludioksonil, flufenacet, fostiazat, indoksakarb, MCPA, MCPB i prosulfokarb.

(3)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1589 przedłużono do dnia 30 listopada 2020 r. okres zatwierdzenia substancji czynnej tritosulfuron.

(4)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1589 przedłużono do dnia 31 grudnia 2020 r. okresy zatwierdzenia substancji czynnych: amidosulfuron, bifenoks, klofentezyna, dikamba, difenokonazol, diflufenikan, fenoksaprop-P, fenpropidyna, lenacyl, nikosulfuron, pikloram i triflusulfuron.

(5)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/555 (4) przedłużono do dnia 31 grudnia 2020 r. okresy zatwierdzenia substancji czynnych: oleje parafinowe i siarka.

(6)

Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 844/2012 (5) złożono wnioski o odnowienie zatwierdzenia tych substancji.

(7)

W związku z tym, że ocena tych substancji opóźniła się z przyczyn niezależnych od wnioskodawców, prawdopodobnie zatwierdzenia tych substancji czynnych wygasną, zanim zostanie podjęta decyzja w sprawie ich odnowienia. Należy zatem przedłużyć okresy zatwierdzenia tych substancji o jeden rok.

(8)

W odniesieniu do przypadków, w których rozporządzenie w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia przedmiotowych substancji czynnych ma zostać przyjęte ze względu na niespełnienie kryteriów zatwierdzenia, datę wygaśnięcia należy zmienić na datę obowiązującą przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia albo na datę wejścia w życie rozporządzenia w sprawie nieodnowienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza. Jeżeli chodzi o przypadki, w których ma zostać przyjęte rozporządzenie w sprawie odnowienia zatwierdzenia przedmiotowych substancji czynnych, należy ustalić jak najwcześniejszą datę rozpoczęcia stosowania, o ile pozwalają na to okoliczności.

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011.

(10)

Ze względu na fakt, że zatwierdzenia niektórych wspomnianych substancji wygasają z dniem 31 października 2020 r., niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie jak najszybciej.

(11)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

Państwa członkowskie i Unia, mając na względzie osiągnięcie celów, którymi są pełne zatrudnienie i postęp społeczny, zrównoważony wzrost, wysoki poziom ochrony i poprawa jakości środowiska – określone w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej – mają działać w celu wypracowania skoordynowanej strategii na rzecz zatrudnienia, a w szczególności na rzecz wspierania wysokiego poziomu kwalifikacji i wyszkolenia pracowników i ich zdolności do dostosowywania się oraz wspierania rynków pracy zorientowanych na przyszłość i reagujących na zmiany gospodarcze. Państwa członkowskie mają uznawać wspieranie zatrudnienia za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynować swoje działania w tym względzie w ramach Rady, uwzględniając krajowe praktyki związane z funkcjami partnerów społecznych.

(2)

Zadaniem Unii jest zwalczanie wykluczenia społecznego i dyskryminacji oraz wspieranie sprawiedliwości społecznej i ochrony socjalnej, jak też równości kobiet i mężczyzn, solidarności między pokoleniami i ochrony praw dziecka. Przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań Unia ma brać pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej, zwalczaniem ubóstwa i wykluczenia społecznego, z wysokim poziomem kształcenia i szkolenia oraz ochrony zdrowia ludzkiego, jak określono w art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

(3)

Zgodnie z TFUE Unia opracowała i wdrożyła instrumenty koordynacji polityki w dziedzinie polityki gospodarczej i polityki zatrudnienia. Do instrumentów tych należą określone w załączniku do niniejszej decyzji wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich (zwane dalej „wytycznymi”) wraz z określonymi w zaleceniu Rady (UE) 2015/1184 (4) ogólnymi wytycznymi dotyczącymi polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii – wspólnie stanowią one zintegrowane wytyczne. Zintegrowane wytyczne mają stanowić wskazówki przy realizacji polityki w państwach członkowskich i w Unii, odzwierciedlając współzależności między państwami członkowskimi. Otrzymany w ten sposób zestaw skoordynowanych polityk i reform europejskich i krajowych ma dać odpowiednią ogólną kombinację zrównoważonych polityk gospodarczych i polityk zatrudnienia o pozytywnym efekcie mnożnikowym.

(4)

Wytyczne są spójne z paktem stabilności i wzrostu, obowiązującym prawodawstwem Unii i różnymi inicjatywami Unii, w tym z zaleceniem Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. (5) („gwarancje dla młodzieży”), zaleceniem Rady z dnia 15 lutego 2016 r. (6), zaleceniem Rady z dnia 19 grudnia 2016 r. (7), zaleceniem Rady z dnia 15 marca 2018 r. (8), zaleceniem Rady z dnia 22 maja 2018 r. (9), zaleceniem Rady z dnia 22 maja 2019 r. (10), zaleceniem Rady z dnia 8 listopada 2019 r. (11) oraz zaleceniem Rady z dnia 10 marca 2014 r. (12).

(5)

Europejski semestr łączy ze sobą różne instrumenty, tworząc nadrzędne ramy zintegrowanej wielostronnej koordynacji i nadzoru nad polityką gospodarczą i polityką zatrudnienia. Dążąc do zrównoważoności środowiskowej, produktywności, sprawiedliwości i stabilności, w ramach europejskiego semestru uwzględniono zasady Europejskiego filaru praw socjalnych, w tym silne zaangażowanie partnerów społecznych, społeczeństwa obywatelskiego i innych zainteresowanych stron. Dzięki temu podejściu wsparcie zyskuje realizacja celów zrównoważonego rozwoju. Polityka Unii i państw członkowskich w dziedzinie zatrudnienia i gospodarki powinna iść w parze z przejściem Europy na gospodarkę neutralną klimatycznie, zrównoważoną środowiskowo i cyfrową, zwiększać konkurencyjność, wspierać innowacje, promować sprawiedliwość społeczną i równość szans oraz eliminować nierówności i dysproporcje regionalne.

(6)

Zmiana klimatu, wyzwania związane ze środowiskiem, globalizacja, cyfryzacja i zmiany demograficzne sprawiają, że europejskie gospodarki i społeczeństwa ulegają przekształceniu. Unia i jej państwa członkowskie powinny – we współpracy – skutecznie odpowiadać na te czynniki strukturalne i w razie potrzeby dostosowywać istniejące systemy, uznając ścisłą współzależność gospodarek i rynków pracy państw członkowskich oraz odnośnych polityk. Wymaga to skoordynowanych, ambitnych i skutecznych działań politycznych zarówno na szczeblu unijnym, jak i na szczeblu krajowym, zgodnie z postanowieniami TFUE oraz unijnymi przepisami dotyczącymi zarządzania gospodarczego. Takie działania polityczne powinny obejmować wzrost zrównoważonych inwestycji, odnowienie zobowiązania na rzecz odpowiednio podzielonych na etapy reform strukturalnych przyczyniających się do zwiększenia produktywności, wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i terytorialnej, pozytywnej konwergencji, odporności i odpowiedzialności fiskalnej. Powinny one łączyć środki po stronie podaży i popytu i uwzględniać ich wpływ na środowisko, zatrudnienie oraz społeczeństwo.

(7)

Parlament Europejski, Rada i Komisja proklamowały Europejski filar praw socjalnych (13). Dokument ten określa 20 zasad i praw, na których mają się opierać dobrze funkcjonujące i sprawiedliwe rynki pracy i systemy ochrony socjalnej; zasady i prawa te są podzielone na trzy kategorie: równe szanse i dostęp do zatrudnienia, sprawiedliwe warunki pracy oraz ochrona socjalna i integracja społeczna. Wyznaczają one kierunek strategii unijnej, gwarantując, że transformacja w kierunku neutralności klimatycznej, zrównoważoności środowiskowej, cyfryzacji i zmian demograficznych będzie sprawiedliwa społecznie i uczciwa. Europejski filar praw socjalnych stanowi ramy odniesienia, które pozwalają monitorować wyniki państw członkowskich pod kątem zatrudnienia i sytuacji społecznej, stymulować reformy na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym oraz łączyć aspekt społeczny z rynkowym w dzisiejszej nowoczesnej gospodarce, w tym poprzez promowanie gospodarki społecznej.

(8)

Reformy rynku pracy, w tym krajowe mechanizmy ustalania płac, powinny przebiegać zgodnie z krajowymi praktykami dialogu społecznego i stanowić niezbędną okazję do szerokiego podejmowania zagadnień społeczno-gospodarczych, w tym poprawy zrównoważoności, konkurencyjności, innowacyjności, tworzenia miejsc pracy, strategii uczenia się i szkolenia przez całe życie, warunków pracy, edukacji i umiejętności, zdrowia publicznego oraz włączenia społecznego i realnych dochodów.

(9)

Państwa członkowskie i Unia powinny zapewnić złagodzenie społecznych, gospodarczych i związanych z zatrudnieniem skutków kryzysu związanego z COVID-19 oraz by transformacja była uczciwa i sprawiedliwa społecznie i wzmacniała odbudowę oraz dążenie ku inkluzywnemu, odpornemu społeczeństwu, w którym ludzie są chronieni, mogą przewidywać zmiany i nimi zarządzać oraz w którym mogą aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i gospodarczym. Należy zająć się wszelkimi formami dyskryminacji. Należy również zapewnić dostęp i szanse każdemu oraz ograniczyć ubóstwo i wykluczenie społeczne, w tym wśród dzieci, w szczególności przez zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynków pracy i systemów zabezpieczenia społecznego oraz przez usunięcie przeszkód utrudniających uczestnictwo w kształceniu lub szkoleniu i w rynku pracy, w tym dzięki inwestycjom we wczesną edukację i opiekę nad dziećmi oraz w umiejętności cyfrowe. W świetle kryzysu związanego z COVID-19 i w kontekście starzejących się społeczeństw szczególne znaczenie ma terminowy i równy dostęp do przystępnych cenowo usług opieki długoterminowej i opieki zdrowotnej, w tym profilaktyki i promocji opieki zdrowotnej. Należy w większym stopniu wykorzystywać potencjał osób z niepełnosprawnościami, tak by przyczyniały się do wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego. Wraz z upowszechnianiem się w miejscach pracy w Unii nowych modeli gospodarczych i biznesowych zmianie ulegają również stosunki pracy. Państwa członkowskie powinny zapewnić, by stosunki pracy wynikające z nowych form pracy podtrzymywały i wzmacniały europejski model socjalny.

(10)

Zintegrowane wytyczne powinny stanowić podstawę zaleceń dla poszczególnych krajów, które Rada może skierować do państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystać Europejski Fundusz Społeczny Plus i inne fundusze unijne, w tym Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i InvestEU, w celu wspierania zatrudnienia, inwestycji społecznych, włączenia społecznego, dostępności, promowania możliwości podnoszenia i zmiany umiejętności pracowników, uczenia się przez całe życie oraz wysokiej jakości kształcenia i szkolenia dla wszystkich, w tym umiejętności cyfrowych. Choć zintegrowane wytyczne skierowane są do państw członkowskich i Unii, ich realizacja powinna przebiegać w partnerstwie z wszystkimi władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi i w ścisłej współpracy z parlamentami oraz partnerami społecznymi i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego.

(11)

Komitet ds. Zatrudnienia i Komitet Ochrony Socjalnej powinny monitorować wdrażanie stosownych polityk w świetle wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia zgodnie ze swoimi mandatami, których podstawa została określona w Traktacie. Komitety te i inne organy przygotowawcze Rady zaangażowane w koordynację polityk gospodarczych i społecznych powinny ściśle ze sobą współpracować. Należy utrzymać dialog merytoryczny między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, w szczególności w kwestii wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich.

(12)

Zasięgnięto opinii Komitetu Ochrony Socjalnej,

(1)

Afrykański pomór świń jest zakaźną chorobą wirusową dotykającą populacje świń domowych i zdziczałych, która może mieć duży wpływ na rentowność chowu trzody chlewnej, powodując zakłócenia w handlu wewnątrz Unii i wywozie do państw trzecich.

(2)

W przypadku wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń w populacji zdziczałych świń istnieje ryzyko, że czynnik chorobotwórczy rozprzestrzeni się na inne populacje zdziczałych świń i na gospodarstwa, w których utrzymuje się trzodę chlewną.

(3)

Dyrektywą Rady 2002/60/WE (3) wprowadzono minimalne środki, które mają być stosowane w Unii w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń. W szczególności w art. 15 dyrektywy 2002/60/WE przewiduje się wprowadzenie określonych środków w następstwie potwierdzenia przynajmniej jednego przypadku afrykańskiego pomoru świń u zdziczałych świń.

(4)

Niemcy poinformowały Komisję o bieżącej sytuacji w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń na swoim terytorium po stwierdzeniu przypadku tej choroby w kraju związkowym Brandenburgia tego federalnego państwa członkowskiego i zgodnie z art. 15 dyrektywy 2002/60/WE wprowadziła szereg środków w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby, w tym ustanowiła obszar zakażony, na którym stosowane są środki, o których mowa w art. 15 tej dyrektywy.

(5)

Po ustanowieniu obszaru zakażonego w Niemczech przyjęto decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2020/1270 (4) zgodnie z art. 15 dyrektywy 2002/60/WE.

(6)

Aby zapobiec niepotrzebnym zakłóceniom w handlu wewnątrz Unii oraz uniknąć nieuzasadnionych barier handlowych ze strony państw trzecich, konieczne jest wskazanie na poziomie Unii obszaru zakażonego w związku z afrykańskim pomorem świń w Niemczech we współpracy z tymże państwem członkowskim.

(7)

W związku z powyższym w załączniku do niniejszej decyzji należy określić obszar zakażony w Niemczech oraz ustalić czas trwania tej regionalizacji.

(8)

Ponadto decyzję wykonawczą (UE) 2020/1270 należy uchylić i zastąpić niniejszą decyzją.

(9)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

Zgodnie z art. 30 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymuje od krajowych banków centralnych (KBC) państw członkowskich, których walutą jest euro (zwanych dalej „KBC strefy euro”), aktywa rezerwy walutowej i jest uprawniony do utrzymywania i zarządzania aktywami rezerwy walutowej, które mu przekazano.

(2)

Zgodnie z art. 9 ust. 2 i 12 ust. 1 Statutu ESBC EBC może realizować niektóre swoje zadania za pośrednictwem KBC strefy euro oraz zwracać się do KBC strefy euro o przeprowadzanie niektórych jego operacji. W związku z powyższym EBC uznaje, że KBC powinny w jego imieniu zarządzać przekazanymi mu rezerwami walutowymi.

(3)

Uczestnictwo KBC strefy euro w zarządzaniu aktywami rezerwy walutowej przekazanymi EBC oraz transakcje odnoszące się do takiego zarządzania wymagają szczególnej dokumentacji przystosowanej do operacji dotyczących rezerw walutowych EBC.

(4)

Szereg standardowych umów stosowanych przez EBC do zarządzania aktywami rezerwy walutowej zostało zaktualizowanych, w wyniku czego dostępne są ich nowe wersje lub wydania; jest tak np. w przypadku Umowy Ramowej Międzynarodowego Stowarzyszenia Dealerów Swapowych (wersja 2002) (International Swaps and Derivatives Association Master Agreement (ISDA, 2002 version)) oraz Globalnej Umowy Ramowej ICMA/SIFMA dla Transakcji Odwracalnych (wersja 2011) (ICMA/SIFMA Global Master Repurchase Agreement (GMRA, 2011 version)). Należy zatem doprecyzować, że za zgodą EBC mogą być stosowane kolejne wydania lub wersje umów standardowych.

(5)

Standardem jest sporządzanie dokumentacji prawnej dotyczącej operacji, których przedmiotem są aktywa rezerwy walutowej, w języku angielskim, w związku z czym język angielski powinien być domyślnie językiem umów ramowych o wzajemnym kompensowaniu zobowiązań dla wszystkich stron i wszystkich nowych umów o wzajemnym kompensowaniu zobowiązań zawieranych po dacie nabrania skuteczności przez niniejsze wytyczne. Obowiązujące w tej dacie umowy sporządzone w językach innych niż angielski pozostaną w mocy i mogą zostać zastąpione w odpowiednim momencie w przyszłości.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić wytyczne EBC/2008/5 (1),

1)

w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

2)

skreśla się załączniki IIa, IIb, IIc i IId.