ZAŁĄCZNIK I

Format i instrukcje do rocznego sprawozdania z kontroli występowania przewidzianych w art. 22 rozporządzenia (UE) 2016/2031

CZĘŚĆ I

Informacje ogólne o wynikach kontroli występowania, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a)

Wzór informacji ogólnych o wynikach kontroli występowania przewidzianych w art. 1 ust. 2 lit. a) jest następujący:

„Informacje ogólne o wynikach kontroli występowania z [rok] r.

CZĘŚĆ II

Format i instrukcje na potrzeby prezentacji wyników kontroli występowania, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. b)

Wzory formularza i instrukcje na potrzeby prezentacji wyników kontroli występowania przewidzianej w art. 1 ust. 2 lit. b) są następujące:

1.   Elementy sprawozdania rocznego dotyczące agrofagów kwarantannowych dla Unii oraz agrofagów objętych środkami określonymi w art. 29 i 30 rozporządzenia (UE) 2016/2031 na obszarach, na których nie odnotowano występowania tych agrofagów

1.1.   Wzór formularza

1.2.   Instrukcje dotyczące sposobu wypełniania wzoru formularza

Kolumna 1: Z wyjątkiem pozycji „Grupa 1 – Dopuszczone miejsca produkcji” nie ma obowiązku podawania informacji dla każdej grupy agrofagów. W stosownych przypadkach należy wskazać grupę agrofagów kontrolowanych łącznie (np. agrofagi owoców cytrusowych, agrofagi lasów liściastych, agrofagi lasów iglastych, agrofagi zbóż, agrofagi ziemniaków, inne – należy podać, jakie). W przypadkach, w których jeden agrofag występuje w kilku grupach, należy podać informacje dotyczące tego agrofaga odpowiednio w każdej grupie.

Dla pozycji „Grupa 1 – Dopuszczone miejsca produkcji” należy podać wykaz agrofagów, których dotyczyły kontrole występowania, oraz wyniki kontroli występowania, wypełniając więcej niż jeden wiersz, jeśli jest to konieczne do określenia różnych miejsc kontroli występowania w kolumnie 4 „Miejsca przeprowadzenia kontroli występowania”. W przypadku tej grupy należy podać dane dla poszczególnych agrofagów, bez ujęcia grupowego. Dopuszczone miejsca produkcji oznaczają miejsca, których podmiot jest upoważniony przez właściwy organ do wydawania paszportów roślin.

Kolumna 2: Należy podać nazwę systematyczną agrofaga (wymienioną w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072 lub w dowolnym szczególnym środku dla danego agrofaga) – po jednym agrofagu w wierszu.

Kolumna 3: Należy wskazać położenie geograficzne miejsc, w których przeprowadzono kontrolę występowania, najlepiej za pomocą najniższych dostępnych poziomów NUTS. W przypadku agrofagów zgłaszanych w grupach można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące wszystkich agrofagów z danej grupy. W przypadku agrofagów, które nie są zgłaszane w grupach, można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące jednego agrofaga. W stosownych przypadkach można również wypełnić tyle wierszy, ile wynosi liczba zgłoszonych lokalizacji.

Kolumna 4: Należy wskazać miejsca przeprowadzenia kontroli występowania, wypełniając więcej niż jeden wiersz na jednego agrofaga jedynie w przypadku, gdy wynika to ze szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania agrofagów, a także podać liczbę skontrolowanych miejsc. W przypadku agrofagów zgłaszanych w grupach można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące wszystkich agrofagów z danej grupy i podać łączną liczbę miejsc przeprowadzenia kontroli występowania. W przypadku agrofagów, które nie są zgłaszane w grupach, można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące jednego agrofaga i podać łączną liczbę miejsc przeprowadzenia kontroli występowania. Wybierając opcję „inne”, należy określić rodzaj miejsca:

Kolumny 5, 6 i 7: Opcjonalnie lub w stosownych przypadkach określonych w szczególnych wymogach prawnych dotyczących kontroli występowania agrofagów.

Kolumna 5: Należy wskazać obszary ryzyka rozpoznane na podstawie biologii danego agrofaga/danych agrofagów, obecności roślin żywicielskich, warunków ekoklimatycznych oraz zagrożonych lokalizacji.

Kolumna 6: Należy wskazać całkowity obszar objęty populacją docelową (ha) w państwie członkowskim.

Kolumna 7: Należy wskazać część poddanego kontroli występowania obszaru zajmowanego przez populację docelową (poddany kontroli obszar/obszar zajmowany przez populację docelową) w ujęciu procentowym.

Kolumna 8: Należy wskazać: rośliny, owoce, nasiona, glebę, materiał opakowaniowy, drewno, maszyny, pojazdy, wodę, inne, aby określić konkretny przypadek. Wyniki przedstawia się w oddzielnych wierszach jedynie w przypadku, gdy szczególny wymóg prawny dotyczący kontroli występowania agrofagów zawiera wykaz towarów podlegających kontroli.

Kolumna 9: Należy przedstawić wykaz gatunków/rodzajów roślin, które poddano kontroli. Jeden wiersz jest przeznaczony dla jednego gatunku/rodzaju roślin jedynie w przypadku, gdy przewiduje to szczególny wymóg prawny dotyczący kontroli występowania agrofagów.

Kolumna 10: Należy wskazać miesiące w danym roku, w których przeprowadzono kontrole występowania. W przypadku agrofagów zgłaszanych w grupach można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące wszystkich agrofagów z danej grupy. W przypadku agrofagów, które nie są zgłaszane w grupach, można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące jednego agrofaga.

Kolumna 11: Należy podać szczegóły kontroli występowania, uwzględniając dla każdego agrofaga szczególne wymogi prawne dotyczące kontroli występowania agrofagów. Jeżeli informacje z danej kolumny nie mają zastosowania, należy wpisać „Nie dotyczy”. Z wyjątkiem liczby ocen wizualnych, które można zgłaszać w ujęciu grupowym, wszystkie pozostałe dane należy przedstawić dla poszczególnych agrofagów, chyba że w kolumnie 14 („Uwagi”) podano uzasadnienie dla zgłoszenia według grup. Jeżeli wynika to ze szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania agrofagów, należy wypełnić oddzielne wiersze (np. aby zgłosić różne rodzaje testów i podać ich liczbę).

Kolumna 12: Należy podać liczbę wyników dodatnich na jednego agrofaga. Liczba ta może być inna niż liczba pojawów agrofagów, jeżeli w jednym powiadomieniu o pojawie agrofagów ujęto kilka wyników dodatnich.

Kolumna 13: Należy wskazać powiadomienia o pojawie agrofagów w roku, w którym przeprowadzono kontrolę występowania.

Kolumna 14: Należy podać wszelkie inne informacje, które uznają Państwo za istotne, a także – w stosownych przypadkach – informacje o wynikach kontroli występowania dotyczących roślin niewykazujących objawów, u których wykryto agrofagi.

2.   Elementy sprawozdania rocznego dotyczące wyników corocznych kontroli występowania opartych na danych statystycznych w odniesieniu do agrofagów kwarantannowych dla Unii, które będą mieć zastosowanie po przeprowadzeniu opartych na danych statystycznych kontroli występowania na obszarach, na których nie odnotowano występowania tych agrofagów.

2.1.   Wzór formularza

„Sprawozdanie dotyczące wyników corocznych kontroli występowania opartych na danych statystycznych w odniesieniu do niektórych agrofagów kwarantannowych dla Unii i niektórych agrofagów objętych środkami przewidzianymi w art. 29 i 30 rozporządzenia (UE) 2016/2031 za [rok] (opcjonalnie, chyba że wymagają tego wyraźnie przepisy prawa, a jego zastosowanie zastępuje użycie wzoru 1.1)

”

2.2.   Instrukcje dotyczące sposobu wypełniania wzoru formularza

Należy wyjaśnić założenia leżące u podstaw zaplanowania kontroli występowania według pojedynczych agrofagów. Podsumowanie i uzasadnienie:

Kolumna 1: Należy podać nazwę systematyczną agrofaga (wymienioną w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072 lub w dowolnym szczególnym środku dla danego agrofaga).

Kolumna 2: Należy wskazać położenie geograficzne miejsc, w których przeprowadzono kontrolę występowania, najlepiej za pomocą najniższych dostępnych poziomów NUTS.

Kolumna 3: Należy wskazać miejsca przeprowadzenia kontroli występowania, wypełniając więcej niż jeden wiersz na jednego agrofaga, jeżeli wynika to ze szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania danego agrofaga. Kontrole występowania przeprowadzone w dopuszczonych miejscach produkcji należy zgłaszać zawsze w oddzielnym wierszu. Wybierając opcję „inne”, należy określić rodzaj miejsca:

Kolumna 4: Należy wskazać miesiące w danym roku, w których przeprowadzono kontrole występowania.

Kolumna 5: należy wskazać wybraną populację docelową, podając odpowiednio wykaz gatunków żywicielskich i obszar. Populację docelową definiuje się jako zbiór jednostek kontrolnych. Jej wielkość jest określana zwykle na potrzeby użytków rolnych w hektarach, ale mogą to być działki, pola, szklarnie itp. Należy uzasadnić swój wybór w podstawowych założeniach. Należy wskazać jednostki kontrolne objęte kontrolą występowania. „Jednostka kontrolna” oznacza rośliny, części roślin, towary, materiały, wektory agrofagów, które zostały poddane ocenie w celu zidentyfikowania i wykrycia agrofagów. Jeżeli obszar populacji docelowej nie jest dostępny, należy wskazać ”brak„ i podać liczbę jednostek kontrolnych, które składają się na populację docelową.

Kolumna 6: Należy wskazać poddane kontroli występowania jednostki epidemiologiczne wraz z ich opisem i jednostką miary. ”Jednostka epidemiologiczna„ oznacza jednorodny obszar, na którym interakcje między agrofagiem, roślinami żywicielskimi oraz czynnikami i warunkami abiotycznymi i biotycznymi doprowadziłyby do tej samej sytuacji epidemiologicznej w przypadku wystąpienia agrofaga. Jednostki epidemiologiczne są elementami podziału populacji docelowej, które są jednorodne pod względem epidemiologii i obejmują co najmniej jedną roślinę żywicielską. W niektórych przypadkach cała populacja roślin żywicielskich w danym regionie, na danym obszarze lub w danym kraju może być określona jako jednostka epidemiologiczna. Mogą to być regiony NUTS, obszary miejskie, lasy, ogrody różane lub gospodarstwa rolne bądź hektary. Wybór ten należy uzasadnić w podstawowych założeniach.

Kolumna 7: Należy wskazać metody stosowane podczas kontroli występowania, w tym liczbę czynności wykonanych w każdym przypadku, w zależności od szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania każdego z agrofagów. Wskazać „brak”, kiedy informacje w określonej kolumnie nie są dostępne.

Kolumna 8: Należy podać szacunkową ocenę skuteczności pobierania próbek. Skuteczność pobierania próbek oznacza prawdopodobieństwo wyboru zakażonych części zakażonej rośliny. W przypadku wektorów jest to skuteczność metody pod względem wychwycenia wektora dodatniego, gdy wektor taki jest obecny na obszarze objętym kontrolą występowania. W przypadku gleby jest to skuteczność wyboru próbki gleby zawierającej agrofaga, gdy agrofag taki jest obecny na obszarze objętym kontrolą występowania.

Kolumna 9: „Czułość metody” oznacza prawdopodobieństwo prawidłowego wykrycia występowania agrofaga w ramach danej metody. Czułość metody definiuje się jako prawdopodobieństwo, że test na rzeczywiście dodatnim żywicielu da wynik dodatni i wynik ten zostanie potwierdzony oraz że żywiciel ten nie zostanie błędnie zidentyfikowany. Wartość tę uzyskuje się przez pomnożenie wartości określającej skuteczność pobierania próbek (tj. prawdopodobieństwo wyboru zakażonych części zakażonej rośliny) przez wartość określającą czułość diagnostyczną (uzyskaną na podstawie ocen wizualnych lub badania laboratoryjnego wykorzystywanego w procesie identyfikacji).

Kolumna 10: Należy podać czynniki ryzyka w różnych wierszach, wypełniając tyle wierszy, ile jest konieczne. Dla każdego czynnika ryzyka należy wskazać poziom ryzyka i odpowiadające mu ryzyko względne oraz udział populacji roślin żywicielskich.

Kolumna B: Należy podać szczegóły kontroli występowania w zależności od szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania agrofagów dla każdego agrofaga. Jeżeli informacje z danej kolumny nie mają zastosowania, należy wpisać „Nie dotyczy”. Informacje, które należy podać w tych kolumnach, są związane z informacjami zamieszczonymi w kolumnie 7 „Metody wykrywania”.

Kolumna 15: Należy wskazać liczbę miejsc, w których założono pułapki, jeżeli liczba ta różni się od liczby pułapek (kolumna 14) (np. ta sama pułapka jest wykorzystywana w różnych miejscach).

Kolumna 18: Należy wskazać liczbę próbek, w przypadku których stwierdzono wynik dodatni lub ujemny lub w przypadku których wynik nie został określony. Próbki „nieokreślone” to poddane analizie próbki, w przypadku których – z powodu różnych czynników (np. próbka poniżej poziomu wykrywalności, próbka nieprzetworzona – niezidentyfikowana, próbka stara itp.) – nie uzyskano żadnych wyników.

Kolumna 19: Należy wskazać powiadomienia o pojawie agrofagów w roku, w którym przeprowadzono kontrolę występowania.

Kolumna 20: należy wskazać czułość kontroli występowania zgodnie z ISPM 31. Tę wartość osiągniętego poziomu ufności w odniesieniu do niewystępowania agrofaga oblicza się na podstawie przeprowadzonych badań (lub pobranych próbek), biorąc pod uwagę czułość metody i szacowane nasilenie.

Kolumna 21: należy wskazać szacowane nasilenie na podstawie szacunków przed kontrolą występowania dotyczących prawdopodobnego rzeczywistego nasilenia agrofaga na danym polu. Szacowane nasilenie określa się jako cel kontroli występowania i odpowiada ono kompromisowi, który ustalają osoby zarządzające ryzykiem pomiędzy ryzykiem wystąpienia agrofaga a zasobami dostępnymi na potrzeby kontroli występowania. Zazwyczaj na potrzeby kontroli wykrywającej przyjmuje się wartość równą 1 %.

CZĘŚĆ III

Elementy sprawozdania rocznego dotyczące podsumowania wyników kontroli występowania i aktualizacji statusu agrofagów objętych kontrolą występowania, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c)

W sprawozdaniu podsumowuje się wyniki kontroli występowania i aktualizuje się status każdego agrofaga objętego coroczną kontrolą występowania zgodnie z międzynarodowymi standardami dla środków fitosanitarnych (ISPM 8) i poniższym wzorem formularza:

ZAŁĄCZNIK II

Format wieloletnich programów kontroli występowania przewidzianych w art. 23 rozporządzenia (UE) 2016/2031 oraz praktyczne ustalenia dotyczące stosowania elementów określonych w tym artykule

CZĘŚĆ I

Informacje ogólne, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a)

1.   Wzór formularza

Informacje ogólne – lata [lata]

2.   Praktyczne ustalenia

CZĘŚĆ II

Wzory formularzy na potrzeby wieloletnich programów kontroli występowania, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. b)

1.   Elementy wieloletniego programu kontroli występowania agrofagów kwarantannowych dla Unii oraz agrofagów objętych środkami na podstawie art. 29 i 30 rozporządzenia (UE) 2016/2031 na obszarach, na których nie odnotowano występowania tych agrofagów

1.1.   Wzór formularza

1.2.   Praktyczne ustalenia

Kolumna 2: Z wyjątkiem pozycji „Grupa 1 – Dopuszczone miejsca produkcji” nie ma obowiązku planowania kontroli występowania dla każdej grupy agrofagów. W stosownych przypadkach należy wskazać grupę agrofagów, która będzie kontrolowana łącznie (np. agrofagi owoców cytrusowych, agrofagi lasów liściastych, agrofagi lasów iglastych, agrofagi zbóż, agrofagi ziemniaków, inne – należy podać, jakie). W przypadkach, w których jeden agrofag wystąpi w kilku grupach, w programie należy uwzględnić informacje dotyczące tego agrofaga odpowiednio w każdej grupie.

Dla pozycji „Grupa 1 – Dopuszczone miejsca produkcji” należy podać wykaz agrofagów, których będą dotyczyć kontrole występowania, wypełniając więcej niż jeden wiersz, jeśli jest to konieczne do określenia różnych miejsc kontroli występowania w kolumnie 5 „Miejsca przeprowadzenia kontroli występowania”. W przypadku tej grupy należy podać dane dla poszczególnych agrofagów, bez ujęcia grupowego. Dopuszczone miejsca produkcji oznaczają miejsca, których podmiot jest upoważniony przez właściwy organ do wydawania paszportów roślin.

Kolumna 3: Należy podać nazwę systematyczną agrofaga (wymienioną w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072 lub w dowolnym szczególnym środku dla danego agrofaga) – po jednym agrofagu w wierszu.

Kolumna 4: Należy wskazać położenie geograficzne miejsc, w których zostaną przeprowadzone kontrole występowania, najlepiej za pomocą najniższych dostępnych na tym etapie poziomów NUTS. W przypadku agrofagów zgłaszanych w grupach można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące wszystkich agrofagów z danej grupy. W przypadku agrofagów, które nie są zgłaszane w grupach, można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące jednego agrofaga. W stosownych przypadkach można również wypełnić tyle wierszy, ile wynosi liczba zgłoszonych lokalizacji.

Kolumna 5: Należy wskazać miejsca przeprowadzenia kontroli, wypełniając więcej niż jeden wiersz na jednego agrofaga w przypadku, gdy wynika to ze szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania agrofagów, a także podać liczbę miejsc, w których zostanie przeprowadzona kontrola występowania. W przypadku agrofagów zgłaszanych w grupach można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące wszystkich agrofagów z danej grupy i podać łączną liczbę miejsc przeprowadzenia kontroli występowania. W przypadku agrofagów, które nie są zgłaszane w grupach, można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące jednego agrofaga i podać łączną liczbę miejsc przeprowadzenia kontroli występowania. Wybierając opcję „inne”, należy określić rodzaj miejsca:

Kolumna 6: Opcjonalnie lub w stosownych przypadkach określonych w szczególnych wymogach prawnych dotyczących kontroli występowania agrofagów. Należy wskazać obszary ryzyka na podstawie biologii danego agrofaga/danych agrofagów, obecności roślin żywicielskich, warunków ekoklimatycznych oraz zagrożonych lokalizacji.

Kolumna 7: Należy wskazać: rośliny, owoce, nasiona, glebę, materiał opakowaniowy, drewno, maszyny, pojazdy, wodę, inne, aby określić konkretny przypadek. W przypadku gdy szczególny wymóg prawny dotyczący kontroli występowania agrofagów zawiera wykaz towarów podlegających kontroli występowania, program powinien uwzględniać działania planowane dla każdego towaru w oddzielnych wierszach.

Kolumna 8: Należy przedstawić wykaz gatunków/rodzajów roślin, które zostaną poddane kontroli występowania. Jeżeli wynika to ze szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania agrofagów, program powinien obejmować wykaz gatunków/rodzajów roślin z wykorzystaniem oddzielnego wiersza dla każdego gatunku/rodzaju rośliny.

Kolumna 9: Należy wskazać miesiące w danym roku, w których przeprowadzane będą kontrole występowania. W przypadku agrofagów zgłaszanych w grupach można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące wszystkich agrofagów z danej grupy. W przypadku agrofagów, które nie są zgłaszane w grupach, można połączyć w jednym wierszu dane dotyczące jednego agrofaga.

Kolumna 10: Należy podać szczegóły kontroli występowania, uwzględniając szczególne wymogi prawne dla każdego agrofaga. Wskazać „brak”, kiedy informacje w określonej kolumnie nie są dostępne. Dane z tej kolumny można połączyć wyłącznie na tym samym poziomie grupy agrofagów pod względem liczby ocen wizualnych. Jeżeli wynika to ze szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania agrofagów, należy wypełnić oddzielne wiersze (np. plan wykorzystania różnych rodzajów testów i ich liczba).

2.   Elementy wieloletniego programu kontroli w odniesieniu do opartych na danych statystycznych kontroli występowania agrofagów kwarantannowych dla Unii oraz agrofagów objętych środkami na podstawie art. 29 i 30 rozporządzenia (UE) 2016/2031, które będą mieć zastosowanie po przeprowadzeniu opartych na danych statystycznych kontroli występowania na obszarach, na których nie odnotowano występowania tych agrofagów.

Wieloletni program kontroli występowania powinien zawierać podsumowanie i uzasadnienie kontroli występowania, w tym informacje dotyczące jej parametrów wejściowych oraz planowanego nakładu pracy związanego z pobieraniem próbek

2.1.   Wzór formularza

2.2.   Praktyczne ustalenia

Należy wyjaśnić założenia leżące u podstaw zaplanowania kontroli występowania według pojedynczych agrofagów. Podsumowanie i uzasadnienie:

Kolumna 2: Należy podać nazwę systematyczną agrofaga (wymienioną w załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2072 lub w dowolnym szczególnym środku dla danego agrofaga).

Kolumna 3: Należy wskazać położenie geograficzne miejsc, w których zostaną przeprowadzone kontrole występowania, najlepiej za pomocą najniższych dostępnych poziomów NUTS.

Kolumna 4: Należy wskazać miejsca przeprowadzenia kontroli występowania, wypełniając więcej niż jeden wiersz na jednego agrofaga, jeżeli wynika to ze szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania danego agrofaga. Kontrole występowania, które mają być przeprowadzane w dopuszczonych miejscach produkcji, należy planować zawsze w oddzielnym wierszu. Wybierając opcję „inne”, należy określić rodzaj miejsca:

Kolumna 5: Należy wskazać miesiące w danym roku, w których przeprowadzane będą kontrole występowania.

Kolumna 6: należy wskazać wybraną populację docelową, podając odpowiednio wykaz gatunków żywicielskich i obszar. Populację docelową definiuje się jako zbiór jednostek kontrolnych. Jej wielkość jest określana zwykle na potrzeby użytków rolnych w hektarach, ale mogą to być działki, pola, szklarnie itp. Należy uzasadnić swój wybór w podstawowych założeniach w kolumnie 21 („Uwagi”). Należy wskazać jednostki kontrolne objęte kontrolą występowania. „Jednostka kontrolna” oznacza rośliny, części roślin, towary, materiały, wektory agrofagów, które zostaną poddane ocenie w celu zidentyfikowania i wykrycia agrofagów. Jeżeli obszar populacji docelowej nie jest dostępny, należy wskazać „brak” i podać liczbę jednostek kontrolnych, które składają się na populację docelową.

Kolumna 7: Należy wskazać jednostki epidemiologiczne, które mają zostać poddane kontroli występowania, wraz z ich opisem i jednostką miary. „Jednostkę epidemiologiczną” definiuje się jako jednorodny obszar, na którym interakcje między agrofagiem, roślinami żywicielskimi oraz czynnikami i warunkami abiotycznymi i biotycznymi doprowadziłyby do tej samej sytuacji epidemiologicznej w przypadku wystąpienia agrofaga. Jednostki epidemiologiczne są elementami podziału populacji docelowej, które są jednorodne pod względem epidemiologii i obejmują co najmniej jedną roślinę żywicielską. W niektórych przypadkach cała populacja roślin żywicielskich w danym regionie, na danym obszarze lub w danym kraju może być określona jako jednostka epidemiologiczna. Mogą to być regiony NUTS, obszary miejskie, lasy, ogrody różane lub gospodarstwa rolne bądź hektary. Wybór ten należy uzasadnić w podstawowych założeniach.

Kolumna 8: Należy wskazać metody, które będą stosowane podczas kontroli występowania, w tym liczbę czynności wykonanych w każdym przypadku, w zależności od szczególnych wymogów prawnych dotyczących kontroli występowania każdego z agrofagów. Wskazać „brak”, kiedy informacje w określonej kolumnie nie są dostępne. Należy wpisać „tak/nie” w rubryce „Oceny wizualne” oraz podać szczegóły dotyczące metod zakładania pułapek, testów i innych środków.

Kolumna 9: Należy podać szacunkową ocenę skuteczności pobierania próbek. Skuteczność pobierania próbek oznacza prawdopodobieństwo wyboru zakażonych części zakażonej rośliny. W przypadku wektorów jest to skuteczność metody pod względem wychwycenia wektora dodatniego, gdy wektor taki jest obecny na obszarze objętym kontrolą występowania. W przypadku gleby jest to skuteczność wyboru próbki gleby zawierającej agrofaga, gdy agrofag taki jest obecny na obszarze objętym kontrolą występowania.

Kolumna 10: „Czułość metody” oznacza prawdopodobieństwo prawidłowego wykrycia występowania agrofaga w ramach danej metody. Czułość metody definiuje się jako prawdopodobieństwo, że test na rzeczywiście dodatnim żywicielu da wynik dodatni i wynik ten zostanie potwierdzony oraz że żywiciel ten nie zostanie błędnie zidentyfikowany. Wartość tę uzyskuje się przez pomnożenie wartości określającej skuteczność pobierania próbek (tj. prawdopodobieństwo wyboru zakażonych części zakażonej rośliny) przez wartość określającą czułość diagnostyczną (uzyskaną na podstawie oceny wizualnej lub badania laboratoryjnego wykorzystywanego w procesie identyfikacji).

Kolumna 11: Należy podać czynniki ryzyka w różnych wierszach, wypełniając tyle wierszy, ile jest konieczne. Dla każdego czynnika ryzyka należy wskazać poziom ryzyka i odpowiadające mu ryzyko względne oraz udział populacji roślin żywicielskich.

Kolumna B: Należy wskazać liczbę planowanych działań ze wskazaniem rodzaju tych działań. Wskazać „brak”, kiedy informacje w określonej kolumnie nie są dostępne. Informacje, które należy podać w tych kolumnach, są związane z informacjami zamieszczonymi w kolumnie 8 „Planowane metody wykrywania”.

Kolumna 16: Należy wskazać liczbę miejsc, w których założono pułapki, jeżeli liczba ta różni się od liczby pułapek (kolumna 15) (np. ta sama pułapka jest wykorzystywana w różnych miejscach).

Kolumna 20: należy wskazać czułość kontroli występowania zgodnie z ISPM 31. Tę wartość osiągniętego poziomu ufności w odniesieniu do niewystępowania agrofaga oblicza się na podstawie przeprowadzonych badań (lub pobranych próbek), biorąc pod uwagę czułość metody i szacowane nasilenie.

Kolumna 21: należy wskazać szacowane nasilenie na podstawie szacunków przed kontrolą występowania dotyczących prawdopodobnego rzeczywistego nasilenia agrofaga na danym polu. Szacowane nasilenie określa się jako cel kontroli występowania i odpowiada ono kompromisowi, który ustalają osoby zarządzające ryzykiem pomiędzy ryzykiem wystąpienia agrofaga a zasobami dostępnymi na potrzeby kontroli występowania. Zazwyczaj na potrzeby kontroli wykrywającej przyjmuje się wartość równą 1 %.

ZAŁĄCZNIK

Metoda określania ograniczenia emisji CO2 w wyniku zastosowania technologii stosowanej w wysokosprawnym 12-woltowym zespole silnikowo-prądnicowym przeznaczonym do samochodów osobowych i lekkich pojazdów użytkowych z konwencjonalnym silnikiem spalinowym oraz niektórych samochodów osobowych i lekkich pojazdów użytkowych będących hybrydowymi pojazdami elektrycznymi

1.   WPROWADZENIE

W niniejszym załączniku przedstawiono metodę określania ograniczenia emisji CO2 (dwutlenku węgla) w wyniku zastosowania funkcji wysokosprawnego generatora w 12-woltowym zespole silnikowo-prądnicowym („12-woltowy zespół silnikowo-prądnicowy”) w pojeździe kategorii M1 lub N1, jak określono w art. 1.

2.   OKREŚLENIE SPRAWNOŚCI 12-WOLTOWEGO ZESPOŁU SILNIKOWO-PRĄDNICOWEGO

Sprawność 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego określa się zgodnie z normą ISO 8854:2012 z zachowaniem wymienionych niżej parametrów.

Producent musi dostarczyć organowi udzielającemu homologacji typu dowody potwierdzające, że zakresy częstotliwości 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego są takie same, jak wartości podane w tabeli 1 lub równoważne.

Sprawność 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego określa się na podstawie pomiarów przeprowadzonych w każdym z punktów pracy wymienionych w tabeli 1.

Natężenie prądu 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego w każdym z punktów pracy stanowi połowę wartości znamionowej. Podczas pomiaru w każdym z punktów pracy należy utrzymywać stałą wartość 14,3 V napięcia i prądu wyjściowego 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego.

Tabela 1

Sprawność 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego w każdym z punktów pracy i (

Wzór 1

gdzie dla każdego punktu pracy i

Dla każdego punktu pracy pomiary należy przeprowadzić kolejno co najmniej pięć razy, a sprawność oblicza się dla każdego z tych pomiarów (

Należy wyliczyć średnią tych sprawności (

Sprawność 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego (ηMG) [%] oblicza się zgodnie ze wzorem 2.

Wzór 2

gdzie

	oznacza średnią sprawność 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego określoną dla punktu pracy i [%]
hi	oznacza częstotliwość punktu pracy i podaną w tabeli 1

3.   OBLICZANIE OGRANICZENIA EMISJI CO2 I JEGO NIEPEWNOŚCI

3.1.   Oszczędności mocy mechanicznej

Różnicę (ΔPm) [W] między oszczędnościami mocy mechanicznej przy zastosowaniu 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego w warunkach realnych (ΔPmRW) a oszczędnościami mocy mechanicznej przy zastosowaniu 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego w warunkach homologacji typu (ΔPmTA) oblicza się zgodnie ze wzorem 3.

Wzór 3

gdzie

ΔPmRW oblicza się zgodnie ze wzorem 4, a ΔPmTA oblicza się zgodnie ze wzorem 5.

Wzór 4

Wzór 5

gdzie

3.2.   Obliczenie ograniczenia emisji CO2

Ograniczenie emisji CO2 w wyniku zastosowania 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego (

Wzór 6

gdzie

Tabela 2

Tabela 3

3.3.   Obliczanie niepewności ograniczenia emisji CO2

Niepewność wartości ograniczenia emisji CO2 obliczoną zgodnie z pkt 3.2 należy określić ilościowo w następujący sposób.

Po pierwsze należy obliczyć odchylenie standardowe sprawności 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego w każdym z punktów pracy (

Wzór 7

gdzie

m	oznacza liczbę pomiarów j przeprowadzonych w celu określenia sprawności 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego w każdym punkcie pracy i, jak określono w pkt 2
	oznacza sprawność 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego obliczoną dla pomiaru jednostkowego j w punkcie pracy i, jak określono w pkt 2 [%]
	oznacza średnią sprawność 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego obliczoną dla punktu pracy i, jak określono w pkt 2 [%].

Następnie należy obliczyć odchylenie standardowe sprawności 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego (

Wzór 8

gdzie

	przyjmuje wartość określoną zgodnie ze wzorem 7 [%]
hi	oznacza częstotliwość punktu pracy i podaną w tabeli 1.

Na koniec należy obliczyć, zgodnie ze wzorem 9, niepewność wartości ograniczenia emisji CO2 (

Wzór 9

gdzie

PRW	oznacza wymaganą moc w warunkach realnych, wynoszącą 750 W
PTA	oznacza wymaganą moc w warunkach homologacji typu, wynoszącą 350 W
ηMG	oznacza sprawność 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego określoną w pkt 2 [%]
VPe	oznacza zużycie mocy skutecznej podane w tabeli 2 [l/kWh]
CF	oznacza współczynnik konwersji paliw podany w tabeli 3 [gCO2/l]
v	oznacza średnią prędkość jazdy w ramach WLTP, wynoszącą 46,6 km/h
	oznacza odchylenie standardowe sprawności 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego określone zgodnie ze wzorem 8 [%]
ηMG	oznacza sprawność 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego określoną w pkt 2 [%].

3.4.   Zaokrąglanie

Wartość ograniczenia emisji CO2 (

Każdą wartość użytą do obliczenia ograniczenia emisji CO2 można zastosować bez zaokrąglania lub należy ją zaokrąglić do tej minimalnej liczby miejsc po przecinku, która pozwoli, aby maksymalny całkowity wpływ (tj. łączny wpływ wszystkich zaokrąglonych wartości) na ograniczenie emisji był niższy niż 0,25 gCO2/km.

3.5.   Sprawdzenie zgodności z minimalną wartością ograniczenia emisji CO2

W odniesieniu do każdej wersji pojazdu wyposażonego w 12-woltowy zespół silnikowo-prądnicowy organ udzielający homologacji typu musi zapewnić spełnienie kryterium minimalnego progu określonego w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 725/2011 i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 427/2014.

Przy sprawdzaniu, czy spełniono kryterium minimalnego progu, organ udzielający homologacji typu uwzględnia, zgodnie ze wzorem 10, wartość ograniczenia emisji CO2 określoną w pkt 3.2, niepewność określoną w pkt 3.3 oraz – w stosownych przypadkach – korektę CO2 w przypadku pozytywnej różnicy masy (Δm) między 12-woltowym zespołem silnikowo-prądnicowym a alternatorem referencyjnym.

Do celów pozytywnej korekty masy masę alternatora referencyjnego ustala się na 7 kg.

Producent musi przedstawić organowi udzielającemu homologacji typu informacje dotyczące masy 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego zgodnie z poświadczeniem dostawcy.

Wzór 10

gdzie

MT	wynosi 0,5 gCO2/km, jak określono w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 725/2011 i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 427/2014
	oznacza wartość ograniczenia emisji CO2 określoną w pkt 3.2 [gCO2/km]
	oznacza niepewność ograniczenia emisji CO2 określoną w pkt 3.3 [gCO2/km]
	korekta CO2 w przypadku pozytywnej różnicy masy (Δm) [kg] między 12-woltowym zespołem silnikowo-prądnicowym a alternatorem referencyjnym, obliczona zgodnie z tabelą 4 [gCO2/km]

Tabela 4

Rodzaj paliwa	Korekta CO2 ( ) [gCO2/km]
Benzyna/E85	0,0277 • Δm
Olej napędowy	0,0383 • Δm
LPG	0,0251 • Δm
CNG	0,0209 • Δm

4.   POŚWIADCZENIE OGRANICZENIA EMISJI CO2

Wartością ograniczenia emisji CO2, która uzyskuje poświadczenie organu udzielającego homologacji typu zgodnie z art. 11 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 725/2011 lub (UE) nr 427/2014 (

Wzór 11

gdzie

	oznacza wartość ograniczenia emisji CO2 określoną zgodnie ze wzorem 6 w pkt 3.2 gCO2/km
	to niepewność ograniczenia emisji CO2 w wyniku zastosowania 12-woltowego zespołu silnikowo-prądnicowego obliczona zgodnie ze wzorem 9 w pkt 3.3 [gCO2/km].

ZAŁĄCZNIK

Załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE otrzymuje brzmienie: